Nicholas Sparks

List w butelce

Dla Milesa

i Ryana

Podziękowania

Książka na pewno nie powstałaby bez pomocy wielu osób. Szczególnie gorąco pragnę podziękować mojej żonie, Catherine, która wspierała mnie w pracy cierpliwością i miłością.

Chciałbym również podziękować mojej agentce Theresie Park z Sanford Greenburger Associates oraz redaktorowi, Jamiemu Raabowi z Warner Books. Bez nich ta książka nie zostałaby napisana. To moi nauczyciele, koledzy i przyjaciele.

Na moją głęboką wdzięczność zasłużyli również: Larry Kirshbaum, Maureen Egen, Dan Mandel, John Aherne, Scott Schwimer, Howie Sanders, Richard Green i Denise Dinovi.

Wiecie, jak wielką rolę odegraliście w tym przedsięwzięciu. Dziękuję Wam za wszystko.

Prolog

Butelkę wyrzucono za burtę pewnego ciepłego letniego popołudnia na kilka godzin przed ulewą. Jak wszystkie butelki, była bardzo krucha i stłukłaby się, gdyby zrzucono ją na ziemię z wysokości kilku stóp. Szczelnie zakorkowana i powierzona morzu, okazała się jednym z najlepiej pływających przedmiotów znanych człowiekowi. Mogła beztrosko płynąć podczas huraganów czy tropikalnych sztormów, mogła przeskoczyć przez najbardziej niebezpieczne rafy. W pewnym sensie było to najlepsze schronienie dla listu znajdującego się wewnątrz, listu posłanego, by spełnić obietnicę.

Nie dało się przewidzieć drogi tej butelki, tak jak i wszystkich innych rzuconych w kapryśne fale oceanu. Wiatry i prądy odgrywają wielką rolę w podróży każdej butelki; sztormy i rafy również mogą zmienić jej kurs. Czasem zagarnie ją rybacka sieć i przeniesie kilkanaście mil w kierunku przeciwnym do tego, w którym zmierzała. W rezultacie dwie butelki, jednocześnie wrzucone do oceanu, mogą trafić na różne kontynenty, niekiedy do przeciwnych części globu. Nie sposób przewidzieć, dokąd butelka zawędruje. To stanowi tajemnicę.

Tajemnica ta intrygowała człowieka od chwili, gdy stworzył butelkę. Niewiele osób próbowało dowiedzieć się czegoś więcej na ten temat. W tysiąc dziewięćset dwudziestym dziewiątym roku zespół niemieckich naukowców postanowił prześledzić drogę pewnej butelki. Wrzucono ją do wody na południu Oceanu Indyjskiego, umieszczając kartkę w środku z prośbą do znalazcy, aby zapisał miejsce, w którym ją znalazł, i ponownie wrzucił do morza. Do tysiąc dziewięćset trzydziestego piątego roku butelka okrążyła ziemię, pokonawszy około szesnastu tysięcy mil. Była to najdłuższa odległość, jaką oficjalnie zanotowano.

Listy znalezione w butelkach opisywano w kronikach od stuleci; autorzy niektórych z nich przeszli do historii. Na przykład w połowie wieku osiemnastego Ben Franklin, dzięki listom umieszczonym w butelkach, zebrał podstawowe informacje o prądach wschodniego wybrzeża – są one wykorzystywane do dziś. Nawet obecnie amerykańska marynarka używa butelek do gromadzenia danych o przypływach i prądach; często stosuje się je do określania kierunku ruchu rozlewiska ropy.

Najbardziej znany w historii list w butelce wysłał w tysiąc siedemset osiemdziesiątym czwartym roku młody żeglarz, Chunosuke Matsuyama, który, gdy rozbiła się jego łódź, znalazł się na małej rafie koralowej bez jedzenia i wody. Przed śmiercią wyrył opis tego, co się wydarzyło, na kawałku drewna, po czym włożył go do butelki. W tysiąc dziewięćset trzydziestym piątym roku, sto pięćdziesiąt lat od chwili wysłania, fale wyrzuciły ją na brzeg w małej rybackiej wiosce w Japonii, gdzie Matsuyama się urodził.

Butelka ciśnięta do wody w ciepły letni wieczór nie zawierała wieści o rozbitkach ani nie wykorzystano jej do kreślenia map morza. Mimo to kryła w sobie wiadomość, która miała na zawsze zmienić życie dwojga ludzi. Gdyby nie ona, nigdy by się nie spotkali. Z tego powodu można by ją nazwać posłańcem od losu. Przez sześć dni unosiła się na falach w kierunku północno_wschodnim, kierowana wiatrami układu wysokiego ciśnienia obejmującego Zatokę Meksykańską. Siódmego dnia wiatr ucichł i butelka skierowała się prosto na wschód, znajdując w końcu drogę do Prądu Zatokowego, dzięki któremu nabrała prędkości. Pokonując prawie siedemdziesiąt mil dziennie, płynęła na północ.

Dwa i pół tygodnia po starcie butelkę dalej niósł Prąd Zatokowy. Siedemnastego dnia podróży kolejny sztorm, tym razem środkowoatlantycki, sprowadził wschodnie wiatry do tego stopnia silne, że wyrwały ją z prądu i zaczęła dryfować w stronę Nowej Anglii. Znalazłszy się poza Prądem Zatokowym, który zmuszał ją do szybkiego przemieszczania się, zwolniła i przez pięć dni poruszała się zygzakiem w różnych kierunkach w pobliżu wybrzeża Massachusetts, aż pochwycił ją w sieć rybacką John Hanes. Butelka znalazła się więc wśród tysiąca trzepoczących okoni. Gdy sprawdzał, co złowił, odrzucił ją na bok. Butelka miała szczęście, nie stłukła się, ale natychmiast o niej zapomniano i pozostała blisko dziobu łodzi przez resztę popołudnia i wczesny wieczór, kiedy to łódź wracała do zatoki Cape Cod. Tego wieczoru o ósmej trzydzieści, gdy łódź znalazła się bezpiecznie w głębi zatoki, Hanes, paląc papierosa, natknął się ponownie na butelkę. Podniósł ją, ale ponieważ słońce schodziło coraz niżej, nie zauważył nic szczególnego w środku i bez zastanowienia wyrzucił za burtę. Stało się jasne, że butelka dotrze na brzeg zatoki zamieszkanej przez wiele małych społeczności.

Nie od razu jednak tak się stało. Dryfowała w tę i z powrotem przez kilka dni, jakby podejmowała decyzję, i w końcu wypłynęła na plażę niedaleko Chatham.

Znalazła się tam po dwudziestu sześciu dniach i siedmiuset trzydziestu ośmiu milach i zakończyła swą podróż.

Rozdział pierwszy

Wiał lodowaty grudniowy wiatr. Teresa Osborne skrzyżowała ramiona i zapatrzyła się w wodę. Wcześniej kilka osób spacerowało wzdłuż brzegu, ale spostrzegłszy chmury, czym prędzej się oddaliło. Zauważyła, że jest sama na plaży, i rozejrzała się wokół siebie. Ocean odbijał kolor nieba, wyglądał jak płynne żelazo, fale bez ustanku toczyły się do brzegu. Ciężkie chmury opuszczały się powoli, mgła gęstniała, sprawiając, że horyzont zaczął znikać. W innym miejscu, o innej porze poczułaby majestat otaczającego ją piękna, ale gdy tak stała na plaży, zdała sobie sprawę, że w ogóle nic nie czuje. W pewnym sensie czuła się tak, jakby jej tam wcale nie było, jakby tylko śniła.

Przyjechała tu dziś rano, a prawie nie przypominała sobie podróży. Kiedy podjęła decyzję, zaplanowała, że zostanie na noc. Załatwiła wszystko i nawet cieszyła się na spokojny wieczór z dala od Bostonu, ale obserwując wzburzony ocean, uświadomiła sobie, że wcale nie chce zostać. Gdy tylko skończy to, co zamierzała, wróci do domu bez względu na późną porę.

Kiedy wreszcie była gotowa, powoli ruszyła w kierunku wody. Pod pachą miała torbę, którą starannie spakowała rano, upewniając się, że niczego nie zapomniała. Nikomu nie powiedziała, co zabiera ze sobą ani co zamierza dzisiaj robić. Oznajmiła tylko, że wybiera się na świąteczne zakupy. Była to doskonała wymówka, bo, chociaż miała pewność, że zrozumieliby, gdyby powiedziała prawdę, jednak tej wyprawy nie chciała z nikim dzielić. Od niej samej wszystko się zaczęło i wolała sama to dokończyć.

Teresa westchnęła i zerknęła na zegarek. Wkrótce nastąpi przypływ i właśnie wtedy będzie naprawdę gotowa. Na niewysokiej wydmie znalazła miejsce, które wydało się jej wygodne, usiadła i otworzyła torebkę. Pogrzebała w niej przez chwilę i wyjęła kopertę. Wzięła głęboki oddech i powoli ją otworzyła.

Były tam trzy listy, starannie złożone, listy, które przeczytała niezliczone razy. Siedząc na piasku, trzymała je przed sobą i na nie patrzyła.

W torbie miała również inne rzeczy, ale jeszcze nie była gotowa ich oglądać. Całą uwagę skupiła na listach. Piszący używał wiecznego pióra. Tam, gdzie pióro ciekło, były kleksy. Papeteria z wizerunkiem żaglowca w prawym górnym rogu zaczynała gdzieniegdzie tracić kolor, blakła powoli z upływem czasu. Wiedziała, że kiedyś nie da się odczytać słów, ale miała nadzieję, że po dzisiejszym dniu nie będzie tak często odczuwała potrzeby ich oglądania.

Kiedy skończyła, wsunęła listy do koperty tak samo ostrożnie, jak je wyjmowała. Potem włożyła kopertę z powrotem do torby i raz jeszcze spojrzała na plażę. Z wydmy, gdzie siedziała, widziała miejsce, w którym wszystko się zaczęło.

Biegała o świcie, wyraźnie przypominała sobie tamten letni poranek. Wstawał piękny dzień. Ogarnęła spojrzeniem świat wokół siebie, wsłuchała się w wysokie skrzeczenie rybitw i łagodne chlupotanie fal toczących się po piasku. Mimo że była na wakacjach, wstawała dostatecznie wcześnie, by móc swobodnie pobiegać wzdłuż plaży. Za kilka godzin na ręcznikach rozłożonych na piasku w gorącym słońcu Nowej Anglii będą leżeli turyści. Na Cape Cod zawsze było tłoczno o tej porze roku, ale większość wczasowiczów wolała pospać dłużej, Teresa mogła więc czerpać przyjemność z biegania po twardym, gładkim piasku zostawionym przez uciekający odpływ. W przeciwieństwie do ścieżek zdrowia w Bostonie piasek uginał się tyle, ile trzeba. Wiedziała, że nie będą bolały ją kolana, jak czasem zdarzało się po biegu wybetonowanymi dróżkami w pobliżu domu.

Zawsze lubiła biegać, wyrobiła w sobie ten nawyk, uczestnicząc w biegach przełajowych w liceum. Nie biegała już wyczynowo i rzadko mierzyła sobie czas. Bieganie pozwalało zostać sam na sam z myślami. Uważała te chwile za rodzaj medytacji, właśnie dlatego wolała uprawiać ten sport samotnie. Nigdy nie mogła zrozumieć, dlaczego inni lubią to robić w grupie.

Była zadowolona, że nie ma z nią Kevina, chociaż bardzo go kochała. Każda matka potrzebuje czasem oddechu. Cieszyła się, że w okresie wakacji będzie miała spokój. Żadnych wieczornych meczów w siatkówkę czy zawodów pływackich, Mtv ryczącego w tle, pracy domowej, w której odrabianiu trzeba pomóc, wstawania w nocy, by znaleźć się przy nim, gdy łapał go skurcz w nodze. Trzy dni temu zawiozła syna na lotnisko. Miał odwiedzić w Kalifornii swego ojca, a jej byłego męża. Dopiero gdy zwróciła mu uwagę, Kevin uświadomił sobie, że ani się do niej nie przytulił, ani nie pocałował jej na pożegnanie.

– Przepraszam, mamo – powiedział, otoczył ją ramionami i ucałował. – Kocham cię. Nie tęsknij za mną za bardzo, dobrze?

Potem obrócił się na pięcie, podał bilet stewardesie i niemal wskoczył na pokład, nie oglądając się za siebie.

Nie czuła do niego żalu, że niewiele brakowało, by o niej zapomniał. Miał dwanaście lat i był w takim wieku, kiedy publiczne przytulanie się czy całowanie mamy uważa się za niestosowne. Poza tym myślał o czymś innym. Czekał na tę wyprawę od ostatniej Gwiazdki. Wyruszał z ojcem do Wielkiego Kanionu, potem mieli spędzić tydzień na spływie rzeką Kolorado, by w końcu dotrzeć do Disneylandu. Było to marzenie każdego dziecka i Teresa cieszyła się wraz z synem. Chociaż Kevina miało nie być sześć tygodni, wiedziała, że dobrze mu zrobi spędzenie tego czasu z ojcem.

Od czasu rozwodu przed trzema laty utrzymywali z Davidem poprawne stosunki. Chociaż okazał się nie najlepszym mężem, był bardzo dobrym ojcem dla Kevina. Nigdy nie zapomniał o prezencie na urodziny czy na Gwiazdkę, dzwonił co tydzień i kilka razy w roku leciał z drugiego krańca kraju, żeby spędzić z synem weekend. Oprócz tego zabierał go oczywiście na wyznaczone przez sąd wizyty – sześć tygodni latem, co drugie Boże Narodzenie i tydzień na Wielkanoc, gdy w szkole była przerwa w lekcjach. Annette, druga żona Davida, miała pełne ręce roboty przy małym dziecku, ale Kevin bardzo ją lubił i nigdy nie wrócił do domu rozżalony czy zaniedbany. Właściwie cały czas zachwycał się odwiedzinami u ojca i chwalił, jak dobrze się bawił. Słysząc to, czasami czuła ukłucie zazdrości, ale starała się ukryć to przed Kevinem.

Teraz biegła po plaży spokojnie, nie spiesząc się. Deanna poczeka na nią ze śniadaniem. Teresa wiedziała, że Briana już nie zastanie. Byli starszym małżeństwem – oboje dobiegali sześćdziesiątki. Deanna to jej najlepsza przyjaciółka.

Była redaktorem naczelnym gazety, w której pracowała Teresa. Przyjeżdżała z mężem, Brianem, do Cape Cod od lat. Zawsze zatrzymywali się w tym samym miejscu, w Domu Rybaka. Gdy dowiedziała się, że Kevin wyjeżdża w odwiedziny do ojca na większą część lata, zaczęła nalegać, aby Teresa przyjechała do niej.

– Brian, jak jest tutaj, przez cały dzień gra w golfa. Przydałoby mi się towarzystwo – powiedziała. – Poza tym co innego masz do roboty? Od czasu do czasu musisz wyjść z mieszkania.

Teresa wiedziała, że Deanna ma rację, więc po kilku dniach namysłu się zgodziła.

– Tak się cieszę – odparła Deanna ze zwycięską miną. – Będziesz zachwycona.

Teresa musiała przyznać, że miejsce było sympatyczne. Dom Rybaka, pięknie odnowiony domek, stał na skraju urwistego klifu wychodzącego na zatokę Cape Cod. Kiedy ujrzała go w oddali, zwolniła. W przeciwieństwie do młodszych biegaczy, nabierających tempa pod koniec trasy, wolała nie śpieszyć się i uspokoić oddech. Miała trzydzieści sześć lat i nie odzyskiwała sił tak szybko jak kiedyś.

Zaczęła się zastanawiać, jak spędzi resztę dnia. Przywiozła ze sobą pięć książek, które zamierzała przeczytać w ciągu zeszłego roku, ale jakoś nigdy się do tego nie zabrała. Już na nic nie starczało czasu. Zwłaszcza przy Kevinie kipiącym energią, zajęciach domowych i robocie ciągle piętrzącej się na biurku. Jako redaktorka prowadząca stałą kolumnę dla „Boston Times”, pracowała pod ciągłą presją terminów, musiała przygotować trzy materiały tygodniowo. Większość jej współpracowników sądziła, że to proste – wystarczy wystukać trzysta słów i koniec roboty na ten dzień. Tymczasem nie było to takie łatwe. Musiała ciągle wymyślać coś nowego na temat wychowania dzieci. Jej kolumnę „Nowoczesne wychowanie” przedrukowywało sześćdziesiąt gazet w całym kraju, chociaż większość tytułów zamieszczała tylko jeden czy dwa teksty tygodniowo. Możliwości przedruku pojawiły się dopiero przed półtora rokiem. Była nową autorką, nie mogła więc pozwolić sobie nawet na kilka dni bez pisania. W większości gazet miejsce na stałe kolumny było niezwykle ograniczone i setki redaktorów o nie walczyło.

Teresa z biegu przeszła do marszu i wreszcie zatrzymała się, gdy nad jej głową rybitwa zatoczyła koło. Poczuła, że wzrosła wilgotność powietrza. Ramieniem otarła pot z czoła. Wzięła głęboki oddech, wstrzymała go na chwilę, a potem wypuściła i spojrzała na wodę. Było jeszcze wcześnie, ocean wciąż miał barwę ołowiu, ale to miało się zmienić, gdy tylko słońce wzejdzie trochę wyżej. Po chwili ściągnęła buty i skarpetki, podeszła do wody i pozwoliła kilku drobnym falom ochlapać stopy. Woda orzeźwiała. Teresa spędziła kilka minut, brodząc bez celu. Nagle ucieszyła się, że przez kilka ostatnich miesięcy poświęciła trochę czasu na napisanie dodatkowych tekstów, dzięki czemu w tym tygodniu mogła zapomnieć o pracy. Nie potrafiła sobie przypomnieć momentu, w którym nie miała pod ręką komputera albo nie wybierała się na spotkanie czy też nie musiała dotrzymać nieprzekraczalnego terminu. Oddalenie od biurka choć na krótko przynosiło uczucie ulgi. Czuła się prawie tak, jakby znowu panowała nad swoim przeznaczeniem, jakby dopiero wkraczała w świat.

Wiedziała, że w domu czeka na nią mnóstwo rzeczy do zrobienia. Należałoby wytapetować i odświeżyć łazienkę, w ścianach zaszpachlować dziury po gwoździach, a reszcie mieszkania przydałoby się choćby pobieżne malowanie. Dwa miesiące temu kupiła tapety i trochę farby, wieszak na ręczniki i nowe klamki, małe lusterko oraz wszystkie potrzebne narzędzia, ale nawet nie otworzyła pudeł. W weekendy zawsze znajdowało się coś do zrobienia, toteż była równie zajęta jak w zwykły dzień. Zakupy wciąż leżały za odkurzaczem w torbach, w których przyniosła je do domu, i za każdym razem, gdy otwierała drzwi do szafy, zdawały się kpić z jej zamiarów. Może – pomyślała – kiedy wróci do domu…

Odwróciła głowę i w niewielkiej odległości od siebie spostrzegła mężczyznę. Był od niej starszy, mógł mieć pięćdziesiąt lat lub trochę więcej. Miał mocno opaloną twarz, jakby mieszkał tu przez cały rok. Wydawał się zupełnie nieruchomy – stał w wodzie i pozwalał jej opłukiwać sobie nogi; zauważyła, że miał zamknięte oczy, jakby cieszył się pięknem świata, nawet nie patrząc na niego. Miał na sobie spłowiałe dżinsy, podwinięte do kolan, i szeroką koszulę, której nie wsunął do spodni. Obserwując go, nagle zaczęła żałować, że nie jest kim innym. Jakby to było spacerować po plaży, nie troszcząc się o nic? Przychodzić codziennie w spokojne miejsce z dala od szumu i gwaru Bostonu, tylko po to, by docenić, co życie miało do zaoferowania?

Weszła trochę głębiej w wodę i zaczęła naśladować mężczyznę, mając nadzieję, że poczuje to samo, co on. Kiedy jednak zamknęła oczy, mogła myśleć tylko o Kevinie. Bóg jeden wie, jak bardzo pragnęła spędzać z nim więcej czasu i mieć dla niego więcej cierpliwości, gdy już byli razem. Ile by dała za to, żeby usiąść i rozmawiać z Kevinem czy zagrać z nim w „Monopol” lub po prostu oglądać telewizję bez tego pragnienia zerwania się z kanapy w poczuciu, że powinna robić coś ważniejszego. Czasami czuła się jak oszustka, gdy przekonywała Kevina, że jest dla niej najważniejszy i że rodzina stoi dla niej na pierwszym miejscu.

Problem polegał na tym, że zawsze było coś do zrobienia. Talerze do pozmywania, łazienka do umycia, kuweta do oczyszczenia, samochód do naprawienia, brudne rzeczy do prania, rachunki do zapłacenia. Kevin naprawdę starał się jej pomóc, ale był niemal tak zajęty jak ona, tyle że szkołą, kolegami i dodatkowymi zajęciami. Dochodziło do tego, że nie przeczytane czasopisma lądowały w śmietniku, listy nie były napisane, a czasami, tak jak w tej chwili, martwiła się, że życie jej ucieka.

Jak to zmienić? „Nie walcz z życiem” – mawiała jej matka, ale ona nie pracowała zawodowo ani nie wychowywała pewnego siebie, chociaż czułego syna bez pomocy ojca. Nie rozumiała trudności, które codziennie musiała pokonywać Teresa. Jej młodsza siostra, Janet, niepracująca podobnie jak matka, również nie mogła tego pojąć. Była od jedenastu lat szczęśliwą mężatką i matką trzech cudownych dziewczynek. Jej mąż, Edward, nie był zbyt błyskotliwy, ale za to cechowała go uczciwość, ciężko pracował i zarabiał na utrzymanie rodziny tyle, że Janet nie musiała podejmować pracy. Czasami Teresa myślała, że podobałoby się jej takie życie, nawet gdyby musiała zrezygnować z kariery.

Nie było to jednak możliwe. Zwłaszcza po rozwodzie. Minęły trzy lata, cztery, jeśli liczyć rok separacji. Nie znienawidziła Davida za to, co zrobił, ale straciła dla niego szacunek. Nie potrafiłaby z nim żyć, wiedząc o zdradzie, bez względu na to, czy była to jedna noc, czy długotrwały romans. To, że nie ożenił się z kobietą, z którą zdradzał ją przez dwa lata, nie poprawiło jej samopoczucia. Utrata zaufania okazała się bezpowrotna.

W rok po separacji David wyjechał do swego rodzinnego stanu, do Kalifornii. Kilka miesięcy później poznał Annette. Jego nowa żona była bardzo religijna i pomału, krok po kroku spowodowała, że David zbliżył się do kościoła. Całe życie był agnostykiem, mimo to sprawiał wrażenie osoby spragnionej czegoś ważniejszego. Teraz regularnie chodził do kościoła i wspierał pastora w rozwiązywaniu małżeńskich problemów parafian. Często zastanawiała się, co mówił mężczyznom, którzy postępowali tak samo jak kiedyś on, jak pomagał innym, skoro sam nie umiał zapanować nad sobą? Nie wiedziała i nic jej to nie obchodziło. Cieszyła się po prostu, że nadal interesował się swoim synem.

Naturalnie, odkąd rozstała się z mężem, skończyło się wiele przyjaźni. Gdy już nie stanowiła części pary, czuła się skrępowana na przyjęciach z okazji świąt Bożego Narodzenia czy na pieczeniu kiełbasek w ogródku. Kilku znajomych starało się utrzymywać z nią kontakt, czasem słyszała ich głosy nagrane na automatyczną sekretarkę, proponujące lunch lub kolację. Niekiedy korzystała z zaproszenia, choć na ogół szukała wymówki, by nie pójść na spotkanie. Żadna z tych przyjaźni nie miała tego samego znaczenia co kiedyś. Okoliczności się zmieniały, ludzie się zmieniali, świat za oknem toczył się tak jak dawniej.

Od czasu rozwodu miała kilka randek. Nie chodziło o to, że była nieatrakcyjna. Przeciwnie, przynajmniej często jej to mówiono. Miała ciemnobrązowe włosy, obcięte do ramion, proste i jedwabiste. Najczęściej komplementy dotyczyły jej oczu. Brązowe z jasnymi plamkami, w których odbijało się światło. Biegała codziennie, była sprawna i nie wyglądała na swój wiek. Nie czuła się staro, chociaż gdy ostatnio spojrzała w lustro, dostrzegła, że się postarzała. Nowa zmarszczka w kąciku oka, siwe włosy, które niepostrzeżenie wyrosły, spojrzenie znużone od ciągłego pośpiechu.

Jej przyjaciele uważali, że zwariowała.

– Wyglądasz o wiele lepiej niż przed laty – twierdzili z uporem, zresztą nadal zauważała taksujące spojrzenia mężczyzn. Ale już nie miała i już nigdy nie będzie miała dwudziestu dwóch lat. Nie chodziło o to, że chciałaby je mieć, nawet gdyby mogła. Chyba że – jak czasami myślała – byłaby mądrzejsza i dojrzalsza. W innym przypadku prawdopodobnie znowu zaczęłaby się zadawać z jakimś Davidem – przystojnym mężczyzną, który kochał życie i uważał, że nie musi grać zgodnie z zasadami. Ale, do cholery, zasady są bardzo ważne, zwłaszcza dotyczące małżeństwa. Nikt nie powinien ich łamać. Jej ojciec i matka nigdy się tego nie dopuścili, podobnie jej siostra i szwagier ani Deanna czy Brian. Dlaczego on musiał to zrobić? Dlaczego – zastanawiała się, stojąc w wodzie – ciągle wracała do tego myślą, mimo że upłynęło już tyle czasu?

Przypuszczała, że miało to coś wspólnego z faktem, że gdy w końcu dostała orzeczenie rozwodu, poczuła się, jakby cząstka jej istoty umarła. Początkowy gniew zamienił się w smutek, a teraz stał się jeszcze czymś innym, niemal tępym bólem. Chociaż cały czas była w ruchu, wydawało się jej, że już nic się nie przydarzy. Każdy dzień do złudzenia przypominał poprzedni i z trudem je rozróżniała. Pewnego razu, jakiś rok temu, przesiedziała przy biurku piętnaście minut, próbując sobie przypomnieć, kiedy ostatnio zrobiła coś spontanicznie. Nic nie przyszło jej do głowy.

Pierwsze miesiące były szczególnie ciężkie. Potem gniew osłabł i nie odczuwała już pragnienia, by David zapłacił za to, co zrobił. Potrafiła tylko użalać się nad sobą. Nawet mimo obecności Kevina czuła się zupełnie sama na świecie. Był taki czas, kiedy spała tylko kilka godzin na dobę, a w trakcie pracy musiała wstać od biurka i wsiąść do samochodu, żeby się trochę wypłakać.

Teraz, gdy minęły trzy lata, nadal nie wiedziała, czy kiedykolwiek pokocha kogoś tak, jak kochała Davida. Kiedy na początku studiów zjawił się na balu drugiego roku, jedno spojrzenie wystarczyło, by zrozumiała, że chce być tylko z nim. Jej młodzieńcza miłość wydawała się taka wszechogarniająca, taka potężna. Leżała w łóżku i myślała tylko o nim, gdy szła przez campus, uśmiechała się tak często, że na sam jej widok inni się uśmiechali.

Ale taka miłość nie może przetrwać, jak się później przekonała. Mijały lata, ujawniła się inna strona ich małżeństwa. Oboje dojrzeli i jednocześnie oddalili się od siebie. Coraz trudniej przychodziło im pamiętać rzeczy, które kiedyś ich do siebie przyciągnęły. Spoglądając w przeszłość, Teresa czuła, że David stał się zupełnie kim innym, chociaż nie potrafiła wskazać momentu, w którym zaczął się zmieniać. Wszystko może się zdarzyć, gdy wygaśnie płomień uczucia, a dla niego zgasł. Przypadkowe spotkanie w wypożyczalni wideo, rozmowa, po której następował wspólny lunch i spotkanie w hotelu na przedmieściu Bostonu.

Najbardziej niesprawiedliwe było to, że czasami za nim tęskniła, a raczej za dobrymi chwilami spędzonymi razem. Małżeństwo z Davidem było wygodne jak łóżko, w którym sypiała od lat. Przywykła do obecności drugiej osoby, do której mogła się zwrócić czy tylko jej wysłuchać. Przyzwyczaiła się do porannego zapachu świeżo parzonej kawy i brakowało jej w mieszkaniu kogoś dorosłego. Tęskniła za wieloma rzeczami, ale najbardziej za poczuciem bliskości, przytulaniem się i szeptaniem do siebie za zamkniętymi drzwiami.

Kevin był jeszcze za mały, by to zrozumieć, i chociaż bardzo go kochała, nie był to ten rodzaj miłości, którego potrzebowała najbardziej. Czuła do syna miłość matczyną, pewnie najsilniejszą, najświętszą miłość, jaka w ogóle istnieje. Jeszcze teraz lubiła wejść do jego pokoju, gdy spał, i przysiąść na łóżku tylko po to, by na niego popatrzeć. Kevin zawsze wydawał się taki spokojny, taki piękny z głową złożoną na poduszce, otulony kołdrą. W ciągu dnia sprawiał wrażenie, że jest w ciągłym biegu, nocą widok nieruchomej śpiącej postaci przywracał emocje, jakie Teresa odczuwała, gdy był małym dzieckiem. Ale nawet te cudowne doznania nie mogły osłabić jej poczucia samotności, gdy po wyjściu z jego pokoju, schodziła na dół i wypijała kieliszek wina jedynie w towarzystwie kota Harveya.

Nadal marzyła o tym, by zakochać się, by ktoś wziął ją w ramiona i sprawił, że poczułaby się najważniejsza na świecie. Było to jednak bardzo trudne, praktycznie niemożliwe spotkać kogoś takiego. Większość znajomych trzydziestolatków pozawierała już związki małżeńskie, a rozwiedzeni szukali młodszej kobiety, którą mogliby ukształtować według własnych wymagań. Pozostawali starsi mężczyźni i chociaż uważała, że mogłaby się zakochać w kimś starszym, musiała pamiętać o synu. Pragnęła mężczyzny, który traktowałby Kevina tak, jak należy, nie jako niepożądany dodatek do osoby, której on pragnie. Starsi mężczyźni mieli na ogół starsze dzieci; niewielu było gotowych podjąć trud wychowania dorastającego chłopca.

– Już swoje zrobiłem – poinformował ją krótko mężczyzna, z którym umówiła się pewnego razu na randkę. I to był koniec ich znajomości.

Przyznawała się przed sobą, że tęskni za fizyczną bliskością, kochaniem, przytulaniem się i ufaniem komuś. Od rozwodu z Davidem nie była z żadnym mężczyzną. Nadarzały się okazje – znalezienie kogoś do łóżka nie było trudne dla atrakcyjnej kobiety – ale po prostu nie leżało w jej stylu. Nie tak została wychowana i nie miała zamiaru się zmieniać. Seks był zbyt ważny, by uprawiać go z byle kim. W życiu spała tylko z dwoma mężczyznami – oczywiście z Davidem i Chrisem – pierwszym chłopakiem. Dla paru minut przyjemności nie zamierzała dopisywać kolejnych imion do tej listy.

Dlatego podczas wakacji na Cape Cod, samotna i bez mężczyzny, chciała zrobić coś wyłącznie dla siebie. Przeczytać kilka książek, poleżeć z wyciągniętymi nogami i wypić w spokoju kieliszek wina bez migoczącego ekranu telewizora za plecami, napisać listy do przyjaciół, od których nie dostała od jakiegoś czasu żadnych wieści. Późno chodzić spać, za dużo jeść, biegać wcześnie rano, zanim pojawią się ci, którzy mogliby zepsuć przyjemność. Chciała ponownie doświadczyć wolności, choćby na krótko.

Chciała również w tym tygodniu zrobić zakupy. Nie w domach towarowych Jcpenney czy ŃSears lub w miejscach, w których reklamowano buty Nike czy podkoszulki Chicago Bulls, ale w małych sklepikach, które Kevin uważał za nieciekawe. Chciała przymierzyć nowe sukienki lub kupić takie, które podkreślałyby jej figurę tylko po to, by poczuła, że nadal żyje. Może nawet pójdzie do fryzjera. Nie zmieniała uczesania od lat i znużył ją własny wygląd. Gdyby jakiś miły pan zaprosił ją w tym tygodniu na kolację, może by mu nie odmówiła, tylko dlatego, by mieć pretekst do włożenia nowych rzeczy.

Ze świeżym optymizmem rozejrzała się, by sprawdzić, czy mężczyzna z podwiniętymi dżinsami jeszcze stoi, ale zniknął równie cicho, jak się pojawił. Sama też już była gotowa iść. Stopy zesztywniały w zimnej wodzie. Z trudem usiadła, żeby włożyć buty. Nie miała przy sobie ręcznika, zawahała się przez chwilę, czy wciągnąć skarpetki, potem doszła do wniosku, że nie musi. Była na wakacjach nad morzem. Nie ma potrzeby nosić ani butów, ani skarpetek.

Niosła je w ręku, gdy ruszyła w kierunku domu. Szła blisko wody i nagle zauważyła duży kamień zakopany do połowy w piasku, kilka cali od miejsca, gdzie wczesnym rankiem docierała fala przypływu. Dziwne – pomyślała – wydawał się nie na swoim miejscu.

Kiedy podeszła bliżej, spostrzegła coś dziwnego w wyglądzie kamienia. Był zbyt gładki i podłużny. Gdy znalazła się jeszcze bliżej, zdała sobie sprawę, że to w ogóle nie jest kamień. Była to butelka, prawdopodobnie pozostawiona przez bezmyślnego turystę lub miejscowego nastolatka, który przyszedł nocą na plażę. Zerknęła przez ramię i spostrzegła kosz na śmieci przyczepiony do wieżyczki ratownika. Postanowiła zrobić dobry uczynek. Kiedy sięgnęła po butelkę, ze zdziwieniem spostrzegła, że jest zakorkowana. Podniosła ją i spojrzała pod światło. Zobaczyła w środku owinięty sznurkiem list.

Przez chwilę poczuła przyspieszone bicie serca, ponieważ wróciły wspomnienia. Kiedy miała osiem lat i spędzała wakacje z rodzicami na Florydzie, wraz z inną dziewczynką wysłała morzem list, ale nigdy nie dostała odpowiedzi. List był prosty, zwyczajny, dziecinny. Po powrocie do domu przez kilka tygodni biegała do skrzynki pocztowej, mając nadzieję, że ktoś znalazł butelkę i odpowiedział na list. Kiedy odpowiedź nie nadeszła, poczuła rozczarowanie, potem wspomnienie zbladło i wreszcie zniknęło. Teraz starała się odtworzyć okoliczności towarzyszące temu wydarzeniu. Kto był z nią wtedy? Dziewczynka w jej wieku… Tracy?… Nie… Stacey?… Tak… Stacey! Miała na imię Stacey! Blondynka… Przyjechała z dziadkami na lato i… Tu pamięć zawiodła i Teresa, mimo wysiłków, już nic nie mogła sobie przypomnieć.

Spróbowała wyciągnąć korek, spodziewając się niemal, że to będzie ta sama butelka, którą kiedyś wrzuciła do wody, choć wiedziała, że to niemożliwe. Pewnie wysłało ją inne dziecko, a jeśli prosiło o odpowiedź, ona na pewno ją wyśle. Może wraz z małym podarunkiem i pocztówkami z Cape Cod.

Korek był głęboko wciśnięty, palce się ślizgały, gdy próbowała go wyciągnąć. Nie mogła go dobrze złapać. Wbiła krótkie paznokcie w widoczny fragment korka i powoli obróciła butelkę. Nic. Chwyciła drugą ręką i spróbowała jeszcze raz. Zacisnęła mocniej palce, włożyła butelkę między uda dla większego oporu i gdy już miała zrezygnować, korek drgnął. Z nową energią znowu zmieniła rękę… ścisnęła, obróciła butelkę bardzo powoli… korek był coraz bardziej widoczny… nagle wysunął się bez trudu do końca.

Odwróciła butelkę do góry nogami i ze zdziwieniem stwierdziła, że list niemal natychmiast wypadł. Pochyliła się, żeby go podnieść i zauważyła, że był ciasno zwinięty. Dlatego wysunął się tak łatwo.

Ostrożnie odwinęła sznurek i gdy rozłożyła list, rzucił się jej w oczy papier. Nie była to dziecięca papeteria, lecz drogi papier, gruby i solidny, z sylwetką płynącego żaglowca wytłoczoną w prawym górnym rogu. Papier był pomarszczony, wyglądał na stary, jakby przebywał w wodzie od stu lat.

Wstrzymała oddech. Może rzeczywiście był stary? Słyszała historie o butelkach wyrzucanych po stu latach na brzeg, może właśnie tak było w tym wypadku. Może znalazła prawdziwy skarb. Gdy spojrzała na pismo, zrozumiała, że się pomyliła. W górnym lewym rogu była data.

Dwudziesty drugi lipca 1997

Ponad trzy tygodnie temu.

Trzy tygodnie? Tylko tyle?

List był długi. Zajmował obie strony kartki i nie zauważyła, by jego autor oczekiwał odpowiedzi. Nigdzie nie było adresu ani numeru telefonu, ale sądziła, że dane mogły kryć się w treści listu.

Poczuła dreszcz emocji. Właśnie wtedy we wschodzącym słońcu Nowej Anglii po raz pierwszy przeczytała list, który miał odmienić jej życie.

Dwudziesty drugi lipca 1997

Moja najdroższa Catherine,

Tęsknię za Tobą, ukochana, tak jak zawsze, ale dzisiaj było mi bardzo ciężko, bo ocean śpiewał o naszym wspólnym życiu. Niemal czuję Twą obecność obok siebie i zapach dzikich kwiatów, które zawsze przypominały mi Ciebie. W tej chwili nic nie sprawia mi przyjemności. Coraz rzadziej mnie odwiedzasz i czasem mam wrażenie, jakby największa część mnie powoli odchodziła.

Mimo to próbuję. Nocą, gdy jestem sam, wzywam Cię, a w chwili gdy mój ból wydaje mi się największy, wciąż znajdujesz drogę, by do mnie wrócić. Zeszłej nocy we śnie zobaczyłem Cię na molo niedaleko Wrightsville Beach. Wiatr rozwiewa Twoje włosy, a w oczach odbija się światło zachodzącego słońca. Uderza mnie Twój widok. Opierasz się o reling. Jesteś piękna. Gdy Cię widzę, myślę, że takiego piękna nie zobaczę w nikim innym. Powoli zaczynam iść w Twoją stronę, a kiedy odwracasz się do mnie, spostrzegam, że inni też na Ciebie patrzą. „Znasz ją?” – pytają z zazdrością w głosie, a gdy uśmiechasz się do mnie, po prostu mówię im prawdę. „Lepiej niż własne serce”.

Zatrzymuję się przy Tobie i biorę Cię w ramiona. Za tą chwilą tęsknię najbardziej. Po to właśnie żyję, a kiedy odpowiadasz uściskiem, zatracam się wtedy i znowu odzyskuję spokój.

Unoszę dłoń i delikatnie dotykam Twojego policzka. Pochylasz głowę i zamykasz oczy. Moja dłoń jest twarda, a twoja skóra miękka i zastanawiam się przez chwilę, czy nie odsuniesz się ode mnie, ale Ty tego nie robisz. Nigdy nie odsunęłaś się ode mnie, właśnie w takich chwilach wiem, po co żyję.

Jestem tutaj, by Cię kochać, trzymać w ramionach, chronić. Jestem tutaj, by uczyć się od Ciebie i otrzymywać Twą miłość. Jestem tutaj, bo nie ma innego miejsca, w którym miałbym być.

Ale wtedy, jak zawsze, gdy stoimy blisko siebie, zaczyna się zbierać mgła. Ta mgła ściele się daleko na horyzoncie. Ogarnia mnie lęk, gdy nadchodzi. Powoli pełznie, zakrywa świat wokół nas, otacza, jakby chciała zapobiec naszej ucieczce. Jak tocząca się chmura zasłania wszystko, zamyka, aż zostajemy tylko we dwoje.

Czuję, jak krtań się zaciska, z oczu płyną mi łzy, bo wiem, że musisz odejść. Prześladuje mnie spojrzenie, którym mnie obrzucasz- Czuję Twój smutek i własną samotność, a ból w moim sercu, uciszony na krótką chwilę, teraz staje się jeszcze silniejszy, gdy wysuwasz się z moich objęć. Rozkładasz ramiona i wstępujesz w mgłę, bo tam jest Twoje miejsce, lecz nie moje. Pragnę iść za Tobą, ale kręcisz głową, ponieważ oboje wiemy, że to niemożliwe.

Patrzę z rozdartym sercem, jak powoli znikasz. Próbuję zapamiętać wszystko dokładnie, próbuję zapamiętać Ciebie. Wkrótce, zbyt szybko. Twój wizerunek znika, mgła odsuwa się gdzieś daleko i stoję sam na molo. Nie obchodzi mnie, co sobie pomyślą inni, pochylam głwę i płaczę, płaczę, płaczę.

Garrett

Rozdział drugi

– Płakałaś? – spytała Deanna, gdy Teresa weszła na ganek, niosąc butelkę i list. W pośpiechu zapomniała wyrzucić butelkę.

Teresa poczuła się zawstydzona i otarła oczy. Przyjaciółka odłożyła gazetę i wstała z krzesła. Odkąd Teresa ją pamiętała, miała nadwagę, a mimo to poruszała się szybko. Ominęła stolik i podeszła, patrząc na nią z troską.

– Dobrze się czujesz? Co stało się na plaży? Coś sobie zrobiłaś? – sięgnęła po dłoń Teresy i ujęła ją w swoją.

Teresa pokręciła przecząco głową.

– Nie, nic się nie stało. Tylko znalazłam ten list… Nie wiem, jak go przeczytałam, nie mogłam się opanować.

– List? Jaki list? Jesteś pewna, że dobrze się czujesz? – zadając pytania, Deanna energicznie machała ręką.

– Nic mi nie jest, naprawdę. List był w butelce. Znalazłam ją na plaży. Kiedy otworzyłam i przeczytałam… – Zamilkła.

– Och, to dobrze. Przez chwilę myślałam, że stało się coś złego, że ktoś cię zaatakował lub coś podobnego.

Teresa odgarnęła kosmyk włosów z twarzy i uśmiechnęła się, widząc zatroskanie na twarzy przyjaciółki.

– Nie, po prostu wzruszył mnie list. Wiem, że to głupie. Nie powinnam tak ulegać emocjom. Przepraszam, że cię przestraszyłam.

– To nic – odparła Deanna, wzruszając ramionami. – Nie masz za co przepraszać. Cieszę się, że nic ci się nie stało. – Zawahała się na chwilę. – Mówiłaś, że płakałaś z powodu listu? Dlaczego? Co w nim wyczytałaś?

Teresa otarła oczy, podała list Deannie i podeszła do kutego żelaznego stolika. Czuła się trochę zażenowana, że płakała, i starała się teraz opanować.

Deanna powoli przeczytała list. Skończyła i uniosła głowę. Spojrzała na Teresę. W oczach miała łzy.

– To takie… piękne – odezwała się w końcu Deanna. – Najbardziej wzruszający list, jaki w życiu czytałam.

– Też tak pomyślałam.

– Znalazłaś go na plaży? Kiedy biegałaś?

Teresa kiwnęła głową.

– Nie wiem, jak to się stało, że butelka znalazła się na brzegu. Zatoka jest oddzielona od reszty oceanu. Poza tym nigdy nie słyszałam o Wrightsville Beach.

– Ja też, ale wydaje mi się, że fale wyrzuciły butelkę zaledwie wczoraj. Prawie ją ominęłam, nim zauważyłam, co to jest.

Deanna przesunęła palcem po kartce i umilkła.

– Zastanawiam się, kim jest i dlaczego wrzucił list do butelki?

– Nie wiem.

– Nie jesteś ciekawa?

Teresa była bardzo ciekawa. Przeczytała list po raz drugi, a potem trzeci. Jak by to było – zastanawiała się – gdyby ją ktoś tak kochał?

– Trochę. Co z tego? Nigdy się nie dowiemy.

– Co masz zamiar z tym zrobić?

– Chyba zatrzymam. Jeszcze się nad tym nie zastanawiałam.

– Hm – mruknęła Deanna z tajemniczym uśmiechem i spytała: – Jak ci się biegało?

Teresa małymi łykami popijała sok.

– Dobrze. Słońce było niezwykłe tuż po wschodzie, jakby cały świat świecił.

– Kręciło ci się w głowie z braku tlenu. To wpływ biegania.

Teresa uśmiechnęła się z rozbawieniem.

– Rozumiem, że nie pobiegasz ze mną w tym tygodniu.

Deanna wyciągnęła rękę po filiżankę kawy i spojrzała na przyjaciółkę z powątpiewaniem.

– W żadnym wypadku. Gimnastykę ograniczam do czyszczenia dywanów w każdy weekend. Wyobrażasz sobie mnie, jak pocę się i dyszę? Pewnie dostałabym ataku serca.

– Bieg doskonale odświeża, jak już się przyzwyczaisz.

– Być może tak jest, ale nie jestem młoda i chuda jak ty. Pamiętam, że ostatni raz biegłam, kiedy byłam dzieckiem i pies sąsiadów uciekł im z podwórka. Biegłam tak szybko, że o mało co nie zlałam się w majtki.

Teresa wybuchnęła śmiechem.

– Jakie mamy plany na dziś?

– Myślałam, że mogłybyśmy pojechać po zakupy i zjeść lunch w miasteczku. Co o tym sądzisz?

– Miałam nadzieję, że to zaproponujesz.

Rozmawiały przez chwilę, dokąd mogłyby pójść. Potem Deanna wstała i weszła do mieszkania po następną filiżankę kawy. Teresa odprowadziła ją wzrokiem.

Deanna miała pięćdziesiąt osiem lat, okrągłą twarz i siwiejące włosy. Obcinała je krótko, ubierała się bez zbytniej próżności i była zdaniem Teresy najlepszą osobą, jaką znała. Interesowała ją muzyka i sztuka. W redakcji często było słychać muzykę – Mozarta i Beethovena – która dochodziła z jej gabinetu i mieszała się z odgłosami charakterystycznymi dla sali pełnej dziennikarzy. Żyła w świecie optymizmu i pogody. Podziwiali ją i uwielbiali wszyscy znajomi.

Deanna wróciła do stolika, usiadła i popatrzyła na zatokę.

– Czyż nie jest to najpiękniejsze miejsce na ziemi?

– Jest. Cieszę się, że mnie zaprosiłaś.

– Tego ci było trzeba. Zostałabyś zupełnie sama.

– Mówisz jak moja mama.

– Uważam to za komplement.

Deanna wyciągnęła rękę i wzięła list. Raz jeszcze przeczytała go i uniosła brwi, ale nic nie powiedziała. Teresie wydawało się, że list wywołał jakieś wspomnienie.

– O co chodzi?

– Zastanawiałam się… – zaczęła spokojnie.

– Nad czym?

– Kiedy weszłam do mieszkania, zaczęłam myśleć o liście. Zastanawiałam się, czy nie powinniśmy o tym napisać w tym tygodniu.

– O czym mówisz?

Deanna pochyliła się nad stołem.

– Właśnie powiedziałam. Uważam, że powinniśmy w tym tygodniu zamieścić list. Jestem pewna, że wiele osób z chęcią go przeczyta. Jest naprawdę niezwykły. Od czasu do czasu ludzie potrzebują przeczytać coś tak wzruszającego. Potrafię sobie wyobrazić setki kobiet wycinające list z gazety i przyklejające do lodówki, aby mężowie zobaczyli go po powrocie z pracy.

– Nawet nie wiemy, kim jest autor. Nie sądzisz, że najpierw powinniśmy uzyskać jego zgodę?

– Właśnie o to chodzi. Nie możemy. Porozmawiam z prawnikiem, ale jestem pewna, że to zgodne z prawem. Nie podamy ich prawdziwych imion i dopóki nie przypiszemy sobie autorstwa i nie będziemy chcieli się dowiedzieć, skąd pochodzi list, nie powinno być kłopotów.

– Wiem, że prawdopodobnie byłoby to legalne, ale nie jestem przekonana czy właściwe. To bardzo osobisty list. Nie jestem pewna, czy powinno się go rozpowszechniać, żeby wszyscy go przeczytali.

– To zwykłe ludzkie sprawy, Tereso. Czytelnicy uwielbiają takie rzeczy. Poza tym w tym liście nie ma nic zawstydzającego. To piękny list. Pamiętaj, że ten Garrett wysłał go w butelce. Musiał wiedzieć, że fale wyrzucą go gdzieś na brzeg.

Teresa potrząsnęła głową.

– Nie wiem, Deanna.

– Pomyśl o tym. Prześpij się z tym, jeśli musisz. Uważam, że to świetny pomysł.

Teresa myślała o liście, rozbierając się i wchodząc pod prysznic. O mężczyźnie, który go napisał – o Garettcie, jeśli rzeczywiście tak się nazywał. A kim, jeśli istniała, była Catherine? Oczywiście kochanką lub żoną, ale już jej nie było przy nim. Czy umarła, czy zrobiła coś, co ich rozdzieliło? Dlaczego list włożono do butelki i wrzucono do oceanu? To wszystko było takie dziwne. Nagle przyszło jej do głowy, że list może nie mieć po prostu żadnego znaczenia. Jego autorem mógł być ktoś, kto chciał napisać list miłosny, ale nie miał do kogo. Mógł go wysłać ktoś, kogo niezdrowo podniecało zmuszanie do płaczu samotnych kobiet na dalekich plażach. Po chwili doszła do wniosku, że wszystkie te rozwiązania są mało prawdopodobne. List wyraźnie powstał z potrzeby serca. I pomyśleć, że napisał go mężczyzna! Nigdy nie otrzymała listu choćby podobnego do tego z butelki. Zawsze wzruszające wyznania przychodziły na kartkach pocztowych. David nigdy nie lubił pisać, tak jak ci wszyscy, z którymi się spotykała. Jaki jest ten mężczyzna? Czy rzeczywiście taki czuły, jak sugeruje list?

Namydliła i wypłukała włosy, a pytania uciekły z głowy, gdy chłodna woda spływała po jej ciele. Umyła resztę ciała myjką i mydłem nawilżającym, spędziła pod prysznicem więcej czasu, niż musiała, aż wreszcie wyszła z kabiny.

Wycierając się, obejrzała się w lustrze. Nieźle jak na trzydzieści sześć lat i dorastającego syna – stwierdziła w duchu. Zawsze miała małe piersi i chociaż bardzo ją to martwiło, gdy była młodsza, teraz była zadowolona, bo nie zaczęły obwisać jak u innych kobiet w jej wieku. Miała płaski brzuch, nogi długie i smukłe po latach ćwiczeń. Kurze łapki w kącikach oczu nie były jeszcze zbyt widoczne, chociaż to nie miało dla niej żadnego znaczenia. Tego ranka była zadowolona ze swojego wyglądu, wakacjom przypisała tę niezwykłą dla niej akceptację siebie.

Po nałożeniu delikatnego makijażu ubrała się w beżowe szorty, białą bluzkę bez rękawów i brązowe sandały. Wiedziała, że za godzinę będzie parno i upalnie, a chciała się czuć swobodnie, spacerując po Provincetown. Wyjrzała przez okno w łazience. Zauważyła, że słońce wzeszło jeszcze wyżej. Postanowiła posmarować się kremem z filtrem ochronnym. Jeśli tego nie zrobi, narazi się na oparzenie i zepsuje sobie pobyt nad morzem.

Na zewnątrz, na ganku, Deanna postawiła na stole śniadanie: melona i grejpfruta oraz przypieczone rogaliki. Usiadła i posmarowała rogaliki serkiem z niską zawartością tłuszczu. Znowu była na diecie. Rozmawiały dłuższą chwilę. Brian poszedł na golfa, jak robił to codziennie przez cały tydzień. Musiał wychodzić wcześnie rano, ponieważ brał leki, które, jak powiedziała Deanna, robiły straszne rzeczy ze skórą, jeśli za długo przebywał na słońcu.

Brian i Deanna spędzili ze sobą trzydzieści sześć lat. Pokochali się w college'u, pobrali latem po dyplomie. W tym samym czasie Brian przyjął posadę w firmie audytorskiej w centrum Bostonu, a osiem lat później został w niej wspólnikiem. Kupili wygodny dom w Brookline, gdzie mieszkali samotnie przez ostatnie dwadzieścia osiem lat.

Chcieli mieć dzieci, jednak przez pierwsze sześć lat małżeństwa Deanna nie zaszła w ciążę. Poszli do ginekologa i okazało się, że Deanna ma niedrożne jajowody. Przez kilka lat zabiegali o możliwość adoptowania dziecka, ale lista oczekujących zdawała się nie mieć końca. Wreszcie stracili nadzieję. Potem, jak kiedyś Deanna zwierzyła się Teresie, nadeszły mroczne lata ich małżeństwa, które omal się nie rozpadło. Jednak ich przywiązanie do siebie, choć doznało wstrząsu, przetrwało. Deanna wróciła do pracy, by wypełnić pustkę w życiu. Zaczynała w „Boston Times” w czasach, gdy kobiety rzadko pracowały w gazetach. Stopniowo wspinała się po szczeblach kariery. Przed dziesięciu laty została redaktorem naczelnym i zaczęła brać pod swoje opiekuńcze skrzydła młode dziennikarki. Teresa była jej pierwszą uczennicą.

Deanna poszła na górę wziąć prysznic. Teresa przejrzała pobieżnie gazetę i spojrzała na zegarek. Wstała i podeszła do telefonu. Wykręciła numer Davida. W Kalifornii było jeszcze wcześnie, około siódmej, ale wiedziała, że cała rodzina już wstała. Kevin natomiast zawsze budził się o świcie. Krążyła przez chwilę, zanim po kilku dzwonkach Annette podniosła słuchawkę. Usłyszała grający telewizor i płacz dziecka.

– Cześć! Mówi Teresa, Jest w pobliżu Kevin?

– Och, cześć! Oczywiście, że jest. Poczekaj chwilkę.

Słuchawka stuknęła o blat. Teresa usłyszała, jak Annette woła:

– Kevin, do ciebie. Dzwoni Teresa. To, że nie nazwała jej mamą, zabolało bardziej, niż się spodziewała, ale nie miała czasu, aby się tym dręczyć.

Kevin zadyszany podniósł słuchawkę.

– Cześć, mamo! Jak się masz? Jak tam wakacje?

Mówił dziecinnym, cienkim głosikiem, ale Teresa wiedziała, że to tylko kwestia czasu, a się zmieni. Na dźwięk jego głosu poczuła się samotna.

– Jest pięknie, ale przyjechałam dopiero wczoraj wieczorem. Jeszcze nic nie robiłam. Trochę biegałam dziś rano.

– Dużo ludzi było na plaży?

– Nie, ale widziałam kilka osób idących nad morze, gdy kończyłam bieg. Kiedy wyruszacie z tatą?

– Za dwa dni. Urlop zaczyna mu się w poniedziałek, wtedy wyjedziemy. Teraz szykuje się do pracy, bo musi coś zrobić, żeby móc spokojnie wyjechać. Chcesz z nim porozmawiać?

– Nie, nie muszę. Zadzwoniłam, bo chciałam ci życzyć dobrej zabawy.

– Będzie świetnie. Widziałem reklamówkę tej wyprawy rzeką. Niektóre z bystrzyn wyglądają naprawdę fantastycznie.

– Uważaj na siebie.

– Mamo, nie jestem dzieckiem.

– Wiem. Tylko obiecaj to staroświeckiej matce.

– Dobrze, obiecuję. Cały czas będę miał na sobie kamizelkę ratunkową. – Zawahał się chwilę. – Wiesz, nie będziemy mieli telefonu, więc do mojego powrotu nie usłyszymy się.

– Domyślałam się tego. Powinieneś mieć niezłą zabawę.

– Będzie super. Żałuję, że nie możesz z nami pojechać. Byłoby świetnie!

Zamknęła na chwilę oczy. Tej sztuczki nauczył ją psycho_terapeuta. Za każdym razem, gdy Kevin wspomniał o byciu razem we troje, starała się pilnować, aby nie powiedzieć czegoś, czego później mogłaby żałować. Jej głos zabrzmiał na tyle optymistycznie, na ile było ją stać.

– Powinieneś spędzić trochę czasu tylko z twoim tatą. Wiem, że bardzo za tobą tęsknił. Macie trochę do nadrobienia i cieszył się na tę wyprawę równie długo jak ty. – Nie było to takie trudne – pomyślała.

– Powiedział ci to?

– Tak, kilkakrotnie.

Kevin umilkł.

– Będę za tobą tęsknił, mamo. Czy mogę do ciebie zadzwonić zaraz po powrocie, by opowiedzieć ci o wyprawie?

– Oczywiście. Możesz do mnie zadzwonić, kiedy zechcesz. Chcę usłyszeć o wszystkim. Kocham cię, Kevinie.

– Ja ciebie też, mamo.

Odłożyła słuchawkę, czując jednocześnie radość i smutek, jak zwykle, gdy rozmawiała przez telefon z Kevinem wtedy, kiedy był u Davida.

– Kto to był? – spytała Deanna za jej plecami. Zeszła po schodach. Miała na sobie żółtą bluzkę w tygrysie paski, czerwone szorty, białe skarpetki i na nogach reeboki. Jej strój krzyczał: Jestem turystką! Teresa z trudem opanowała wybuch śmiechu.

– Rozmawiałam z Kevinem.

– Wszystko u niego w porządku?

Deanna otworzyła szafkę i dla uzupełnienia stroju wzięła aparat fotograficzny.

– Tak. Wyjeżdża za dwa dni.

– To dobrze. – Zawiesiła aparat na szyi. – Skoro to mamy z głowy, musimy zrobić jakieś zakupy. Powinnaś wyglądać jak zupełnie nowa kobieta.

Zakupy z Deanną były niezwykłym doświadczeniem.

W Provincetown spędziły poranek i wczesne popołudnie. Teresa zdążyła kupić trzy nowe zestawy i kostium kąpielowy, zanim Deanna zaciągnęła ją do sklepu z bielizną o nazwie „Słowik”.

Deannę ogarnęło szaleństwo zakupów. Nie dla siebie oczywiście, lecz dla Teresy. Ściągała z wieszaka koronkowe przezroczyste majteczki i pasujący do nich biustonosz, potem podnosiła, żeby Teresa mogła je ocenić.

– To wygląda fantastycznie – mówiła. Albo: – Jeszcze nie masz nic w tym kolorze, prawda?

Oczywiście mówiła to, nie zważając na obecność innych, a Teresa nie mogła powstrzymać się od śmiechu. Podziwiała w przyjaciółce właśnie brak zahamowań. Nie obchodziło jej, co inni sobie pomyślą, a Teresa czasem żałowała, że nie jest do niej podobna.

Skorzystała z dwóch propozycji Deanny – w końcu była na wakacjach – i poszły dalej. W sklepie muzycznym przyjaciółka chciała kupić najnowszą płytę Harry'ego Connicka juniora.

– Jest świetny – wyjaśniła. Teresa wybrała płytę jazzową z wcześniejszymi nagraniami Johna Coltrane'a. Kiedy wróciły do domu, zastały Briana w saloniku. Czytał gazetę.

– Witajcie. Już zaczynałem się o was martwić. Jak wam minął dzień?

– Dobrze – odpowiedziała Deanna. – Zjadłyśmy lunch w Provincetown, potem poszłyśmy na zakupy. Jak ci się dzisiaj grało?

– Całkiem nieźle. Gdyby nie dodatkowe uderzenia na ostatnich dwóch dołkach, miałbym tylko osiemdziesiąt punktów.

– Czyli musisz jeszcze trochę więcej pograć.

Brian roześmiał się głośno.

– Nie masz nic przeciw temu?

– Oczywiście, że nie.

Brian uśmiechnął się i zaszeleścił gazetą. Był zadowolony, że będzie mógł spędzić w tym tygodniu więcej czasu na polu golfowym. Deanna rozpoznała sygnał, że Brian chce wrócić do czytania, i szepnęła Teresie do ucha:

– Uwierz mi na słowo. Pozwól mężczyźnie zagrać w golfa, a nigdy nic go nie zdenerwuje.

Teresa zostawiła ich samych na resztę popołudnia. Było jeszcze ciepło. Przebrała się w nowy kostium kąpielowy, wzięła ręcznik, małe składane krzesełko, magazyn „People” i poszła na plażę.

Przekartkowała nieuważnie „People”, przeczytała pobieżnie jakiś artykuł. Nie interesowało jej wcale to, co przydarzyło się bogatym i sławnym. Wokół siebie słyszała głośny śmiech dzieci bawiących się w wodzie i napełniających kubełki piaskiem. W pobliżu widziała dwóch małych chłopców i mężczyznę, prawdopodobnie ich ojca. Budowali tuż przy wodzie zamek z piasku. Szum fal uderzających o brzeg uspokajał. Odłożyła pismo, zamknęła oczy i wystawiła twarz na słońce.

Chciała się trochę opalić przed powrotem do pracy tylko po to, by sprawić wrażenie, że wzięła sobie trochę wolnego, aby absolutnie nic nie robić. Nawet w redakcji uważano ją za osobę żyjącą w ciągłym pośpiechu. Gdy nie pisała tekstu do cotygodniowej kolumny, przygotowywała coś do wydania niedzielnego albo szukała informacji w Internecie lub też przeglądała magazyny o wychowywaniu dzieci. Zaprenumerowano dla niej ważniejsze czasopisma przeznaczone dla rodziców oraz wszystkie pisemka dziecięce, a także kolorowe magazyny dla pracujących kobiet. Ściągnęła również pisma medyczne i regularnie czytała je w poszukiwaniu tematów, które nadawałyby się do poruszenia w jej gazecie.

Tematu kolumny nigdy nie dało się do końca przewidzieć, być może dlatego odniosła taki sukces. Czasami Teresa odpowiadała na nadesłane pytania, kiedy indziej podawała najnowsze dane dotyczące rozwoju dziecka i tłumaczyła, co oznaczały. Często pisała o radości wychowywania dzieci, opisywała też czyhające na rodziców pułapki. Wspominała o trudnościach samotnego macierzyństwa. Ten problem poruszał serce wielu bostońskich kobiet. Nieoczekiwanie dla siebie Teresa stała się na swój sposób znana. Zarówno widok własnego zdjęcia nad tekstem, jak i zaproszenia na prywatne przyjęcia nadal sprawiały jej zadowolenie, ale tak naprawdę wcale nie miała czasu, by się z tego cieszyć. Uważała swój lokalny rozgłos za jeszcze jeden element pracy – miły, ale właściwie bez znaczenia.

Po godzinie w słońcu uświadomiła sobie, że jest jej gorąco, i powędrowała do wody. Weszła po biodra, a potem zanurzyła się cała w niewielkiej fali. Zachłysnęła się zimną wodą i z okrzykiem wysunęła głowę nad powierzchnię. Mężczyzna stojący obok zaśmiał się cicho.

– Orzeźwia, prawda? – spytał, a ona skinęła głową i skrzyżowała ramiona.

Był wysoki i miał ciemne włosy tej samej barwy co ona. Przez chwilę zastanawiała się, czy to początek flirtu. Jednak dzieci chlapiące się w pobliżu szybko rozwiały to złudzenie, wołając „Tato!” Po kilku minutach chlapania się w wodzie wyszła i wróciła do krzesełka. Plaża pustoszała. Zebrała swoje rzeczy i ruszyła z powrotem.

W domu Brian oglądał golf w telewizji, Deanna czytała powieść ze zdjęciem młodego, przystojnego prawnika na okładce. Podniosła wzrok znad książki.

– Jak było na plaży?

– Świetnie. Słońce cudowne, ale woda zimna.

– Zupełnie nie rozumiem, jak można to znosić dłużej niż kilka minut.

Teresa powiesiła ręcznik na haczyku przy drzwiach. Rzuciła przez ramię:

– A jak książka?

Deanna obróciła książkę w rękach i zerknęła na okładkę.

– Fantastyczna. Przypomina Briana sprzed kilku lat.

– Co? – mruknął Brian, nie odrywając spojrzenia od telewizora.

– Nic, kochanie. Wspominam sobie. – Wróciła spojrzeniem do Teresy. W jej oczach pojawił się błysk.

– Masz ochotę na partyjkę remika?

Deanna uwielbiała grę w karty. Należała do dwóch klubów brydżowych, była prawdziwym mistrzem w tysiąca i zapisywała w notatniku każde zwycięstwo w samotnika. Z Teresą natomiast grała w remika, gdy tylko miały czas, ponieważ była to jedyna gra, w której Teresa miała szansę pokonać przyjaciółkę.

– Pewnie.

Deanna ochoczo założyła stronę w książce i wstała z fotela.

– Miałam nadzieję, że to powiesz. Karty są na stoliku na zewnątrz.

Teresa okręciła się ręcznikiem i zasiadła do stolika, przy którym jadły śniadanie. Deanna przyszła po chwili z dwiema puszkami dietetycznej coli i ulokowała się naprzeciw. Teresa wzięła karty, potasowała je i rozdała. Deanna zerknęła znad kart.

– Chyba się trochę opaliłaś. Słońce musiało nieźle przygrzewać.

Teresa układała karty.

– Było gorąco jak w piecu.

– Spotkałaś kogoś?

– Dlaczego pytasz?

– Mam po prostu nadzieję, że poznasz kogoś miłego.

– Ty jesteś miła.

– Wiesz, o co mi chodzi. Myślałam, że w tym tygodniu znajdziesz sobie mężczyznę. Takiego, którego widok sprawi, że zabraknie ci tchu.

Teresa spojrzała na nią ze zdumieniem.

– Skąd ci to przyszło do głowy?

– Może to przez słońce, ocean, wiatr. Nie wiem. Może to z powodu dodatkowego promieniowania wchłanianego przez mój mózg.

– Nie szukałam, Deanna.

– Nigdy?

– Nie bardzo.

– Aha.

– Nie rób z tego problemu. Od rozwodu nie upłynęło jeszcze dużo czasu.

Teresa położyła szóstkę karo, a Deanna pochwyciła ją i wyłożyła trójkę trefl. Przyjaciółka przemawiała do niej tym samym tonem, którego używała matka Teresy, gdy rozmawiały ze sobą na ten sam temat.

– To już prawie trzy lata. Nie masz kogoś, kogo przede mną ukrywasz?

– Nie.

– Nikogo?

Deanna wzięła kartę ze stosu i wyłożyła czwórkę kier.

– Nikogo. Nie chodzi tylko o mnie, przecież wiesz. Teraz naprawdę trudno kogoś poznać. Nie mam też zbyt dużo czasu na spotkania towarzyskie.

– Wiem o tym, naprawdę. Masz tyle do zaoferowania. Wierzę, że jest gdzieś ktoś przeznaczony specjalnie dla ciebie.

– Ja też jestem pewna, że jest. Tylko go jeszcze nie spotkałam.

– Szukasz?

– Kiedy mogę, ale moja szefowa to prawdziwy krwiopijca. Nie daje mi ani chwili odsapnąć.

– Może powinnam z nią pomówić?

– Może powinnaś – zgodziła się Teresa i obie zaśmiały się głośno.

Deanna wzięła kartę ze stosu i wyłożyła siódemkę pik.

– Spotykałaś się z kimś?

– Rzadko, a od chwili, gdy Matt Jakiś_tam powiedział mi, że nie chce baby z dzieciakiem, zdecydowanie nie.

Deanna spochmurniała na chwilę.

– Czasami mężczyźni zachowują się jak głupcy, a on był tego doskonałym przykładem. To typ, którego głowę można by zawiesić na ścianie i umieścić napis: „Typowy egocentryczny samiec”. Jednak nie wszyscy są tacy. Jest wielu prawdziwych mężczyzn, którzy w jednej chwili mogą się w tobie zakochać.

Teresa wzięła siódemkę i odłożyła szóstkę karo.

– Właśnie dlatego tak cię lubię. Mówisz takie miłe rzeczy.

Deanna wzięła kartę ze stosu.

– Ale to prawda. Uwierz mi. Jesteś śliczna, inteligentna, zrobiłaś karierę. Mogłabym znaleźć tuzin facetów, którzy byliby szczęśliwi, idąc z tobą na randkę.

– Jestem pewna, że byś ich znalazła. Ale to jeszcze nie oznacza, że mnie by się spodobali.

– Nawet nie dajesz im szansy.

Teresa wzruszyła ramionami.

– Może nie, chociaż nie zamierzam umrzeć samotnie w domu opieki dla starych panien. Uwierz mi, z największą chęcią zakochałabym się jeszcze raz w fantastycznym facecie i żyła z nim długo i szczęśliwie. Jednak obecnie nie może to być dla mnie najważniejsze. Kevin i praca zabierają mi cały czas.

Deanna nie odpowiadała przez chwilę. Wyciągnęła dwójkę pik.

– Uważam, że się boisz.

– Boję?

– Oczywiście. Nie ma w tym nic złego.

– Dlaczego tak uważasz?

– Wiem, jak bardzo skrzywdził cię David. Wiem, że gdybym znalazła się na twoim miejscu, byłabym przerażona, że to samo znowu może mi się przydarzyć. To leży w ludzkiej naturze. Kto się raz sparzył, dmucha na zimne, jak mówi przysłowie. Jest w tym wiele racji.

– Prawdopodobnie. Mimo to jestem pewna, że gdy zjawi się odpowiedni mężczyzna, będę wiedziała. Wierzę w to.

– Jakiego mężczyzny szukasz?

– Nie wiem…

– Ależ wiesz. Każdy wie choć trochę, czego chce.

– Nie każdy.

– Na pewno wiesz. Zacznij od oczywistości, a jeśli to nie pomoże, zacznij od cech, których nie zaakceptujesz… Choćby… odpowiadałoby ci, gdyby należał do gangu motocyklowego?

Teresa uśmiechnęła się i wzięła kartę ze stosu. Za chwilę będzie miała sekwens. Jeszcze jedna karta, i koniec. Odłożyła waleta kier.

– Dlaczego to tak cię interesuje?

– Och, spraw przyjemność starej przyjaciółce.

– Dobrze. Na pewno gang motocyklowy nie wchodzi w rachubę – odparła, potrząsając głową. Zamyśliła się na chwilę. – Chyba przede wszystkim musi być mężczyzną, który będzie mi wierny, wierny w czasie trwania naszego związku. Byłam już z mężczyzną innego typu i nie potrafiłabym przejść przez to drugi raz. Wolałabym też kogoś w moim wieku lub zbliżonym, o ile to możliwe. – Teresa zawahała się i zmarszczyła brwi.

– Co dalej?

– Chwileczkę. Zastanawiam się. Wbrew pozorom to nie jest takie łatwe. Chyba chciałabym, żeby był przystojny, inteligentny, czarujący, zresztą jak większość.

Zawahała się ponownie. Deanna zabrała waleta. Jej zadowolona mina wskazywała, że z przyjemnością postawiła Teresę w trudnej sytuacji.

– Co dalej?

– Musiałby poświęcać czas Kevinowi tak, jakby to był jego własny syn. To dla mnie naprawdę ważne. Musiałby również być romantyczny. Chciałabym od czasu do czasu dostawać kwiaty. Wysportowany. Nie potrafiłabym odczuwać szacunku dla mężczyzny, gdybym była od niego silniejsza.

– To wszystko?

– Tak, chyba tak.

– Sprawdźmy, czy dobrze cię zrozumiałam. Chcesz wiernego, czarującego, przystojnego trzydziestolatka, który poza tym jest inteligentny, romantyczny i wysportowany. Musi być też dobry dla Kevina, tak?

Deanna wzięła głęboki oddech i wyłożyła na stoliku wszystkie karty z ręki.

– Przynajmniej nie jesteś wybredna. Remik.

Po przegranej Teresa weszła do domu. Chciała poczytać jedną z książek, które ze sobą przywiozła. Usiadła przy oknie z tyłu domu, a Deanna wróciła do swojej powieści. Brian znalazł inny turniej golfowy w telewizji i spędził całe popołudnie, śledząc z zapałem rozgrywki, komentując, gdy coś zwróciło jego uwagę.

O szóstej, i co ważniejsze, po skończeniu turnieju w golfa, Brian i Deanna poszli na spacer plażą. Teresa została w domu i przyglądała im się z okna, jak trzymając się za ręce spacerowali tuż przy linii wody. Co za idealny związek – pomyślała, odprowadzając ich spojrzeniem. Mieli kompletnie różne zainteresowania, a jednak to zdawało się trzymać ich razem, a nie odsuwać od siebie.

Po zachodzie słońca pojechali we trójkę do Hyanis i zjedli kolację w restauracji rybnej „U Sama”, która w pełni zasłużyła na swoją reputację. Było tłoczno i musieli godzinę czekać na miejsce, ale gotowane na parze kraby i masło rakowe były tego warte. Masło miało smak czosnku. We trójkę wypili w dwie godziny sześć piw. Pod koniec kolacji Brian zapytał o wyrzucony przez morze list.

– Przeczytałem po powrocie z golfa. Deanna przypięła go do lodówki.

Deanna wzruszyła ramionami i roześmiała się głośno. Popatrzyła na Teresę porozumiewawczo, robiąc przy tym minę: „A nie mówiłam?”, ale się nie odezwała.

– Znalazłam go na plaży, gdy biegałam rano. Wyrzuciły go fale.

Brian dopił piwo i powiedział:

– Co za list! Wydawał się taki smutny.

– Wiem. Czułam to samo po przeczytaniu.

– Wiecie, gdzie jest Wrightsville Beach?

– Nie. Nigdy o niej nie słyszałam.

– W Karolinie Północnej – odparł Brian i sięgnął do kieszeni po papierosy. – Kiedyś grałem tam w golfa. Świetne pola. Trochę płaskie, ale da się grać.

Deanna kiwnęła głową.

– Brianowi wszystko kojarzy się z golfem.

– Gdzie w Karolinie Północnej? – spytała Teresa.

Brian zapalił papierosa i zaciągnął się głęboko. Odpowiedział, wypuszczając dym.

– Niedaleko Wilmington, a właściwie to może być dzielnica. Wilmington… nie jestem pewny, gdzie przebiegają granice miasta. Samochodem to jest około półtorej godziny jazdy na północ z Myrtle Beach. Słyszałaś kiedyś o filmie „Przylądek Strachu”?

– Naturalnie.

– Rzeka „Przylądka Strachu” płynie w Wilmington. Tam właśnie przebiega akcja tego filmu i zresztą drugiego o tym samym tytule. Oba tam nakręcono. W tej okolicy powstało wiele filmów. Większość dużych wytwórni ma w mieście swoje przedstawicielstwa. Wrightsville Beach to wyspa leżąca tuż przy wybrzeżu. Sporo nieruchomości. Prawie kurort. Tam zatrzymuje się większość gwiazd, gdy przyjeżdżają na zdjęcia.

– Dlaczego nigdy o tym nie słyszałam?

– Nie wiem. Chyba nie zwraca zbytniej uwagi ze względu na Myrtle Beach, ale na południu jest to dość popularna miejscowość. Plaże są piękne – biały piasek, ciepła woda. To wspaniałe miejsce na tygodniowy wyjazd, jeśli kiedyś będziesz miała okazję.

Teresa nie odpowiedziała, a Deanna odezwała się z lekką kpiną w głosie.

– To już wiemy, skąd pochodzi nasz tajemniczy nadawca.

Teresa wzruszyła ramionami.

– Też tak sądzę, chociaż nie możemy być pewni. Może to być miejscowość, w której spędzali wakacje lub tylko ją odwiedzili. To nie oznacza, że on tam mieszka.

Deanna pokręciła głową.

– Nie zgadzam się. List był napisany w taki sposób… jego sen był zbyt rzeczywisty, by znalazło się w nim miejsce, w którym był tylko raz czy dwa.

– Naprawdę długo zastanawiałaś się nad tym, prawda?

– To instynkt. Uczysz się go słuchać. Jestem gotowa się założyć, że mieszka w Wrightsville Beach lub Wilmington.

– To co z tego?

Deanna wyjęła z ręki Briana papierosa, zaciągnęła się głęboko, ale go nie oddała. Robiła to od lat. Uważała, że skoro nie zapaliła własnoręcznie papierosa, to oficjalnie nie była uzależniona. Brian, jakby nie widząc, co zrobiła, zapalił następnego. Deanna pochyliła się do przodu.

– Zastanowiłaś się nad opublikowaniem tego listu?

– Nie bardzo. Nadal nie wiem, czy to dobry pomysł.

– Co myślisz o tym, żebyśmy nie użyli ich imion, tylko inicjałów? Jeśli chcesz, możemy nawet zmienić nazwę Wrightsville Beach.

– Dlaczego to jest dla ciebie takie ważne?

– Ponieważ rozpoznaję dobry materiał, kiedy go widzę. Co więcej, uważam, że ten tekst może być ważny dla wielu osób. Teraz wszyscy są tak zapracowani, że wydaje się, iż romantyczność ginie śmiercią naturalną. Ten list dowodzi, że nadal istnieje.

Teresa bezwiednie sięgnęła po pasmo włosów i zaczęła je nawijać na palec. Był to nawyk pochodzący z dzieciństwa. Robiła tak zawsze, gdy o czymś myślała. Odezwała się po dłuższej chwili:

– Dobrze.

– Zgadzasz się?

– Tak, ale jak powiedziałaś, użyjemy inicjałów i pominiemy fragment o Wrightsville Beach. Napiszę kilka zdań wstępu.

– Tak się cieszę! – zawołała Deanna z młodzieńczym entuzjazmem. – Wiedziałam, że się zgodzisz. Jutro wyślemy to faksem.

Późnym wieczorem Teresa napisała wstęp do kolumny na papierze listowym, który znalazła w szufladzie biurka w gabinecie. Kiedy skończyła, poszła do swojego pokoju, położyła kartki na stoliku nocnym przy łóżku i wsunęła się pod kołdrę. Tej nocy spała niespokojnie.

** ** **

Nazajutrz Teresa poszła z Deanną do Chatham, aby przepisać list na maszynie. Ponieważ żadna z nich nie wzięła ze sobą przenośnego komputera, a Teresa upierała się, że tekst nie powinien zawierać pewnych informacji, było to jedyne rozsądne wyjście. Kiedy tekst był gotowy, wysłały go faksem. Miał się ukazać następnego dnia.

Resztę poranka i popołudnia spędziły podobnie jak poprzedniego dnia – zakupy, leniuchowanie na plaży, rozmowa o niczym i pyszna kolacja. Gazetę przyniesiono wcześnie rano. Teresa, skończywszy bieganie, wróciła, zanim Deanna i Brian wstali. Pierwsza więc wzięła gazetę do ręki. Rozłożyła ją i zaczęła czytać.

Cztery dni temu, gdy byłam na wakacjach, słuchałam starych nagrań w radiu i usłyszałam Stinga śpiewającego piosenkę „List w butelce”. Zachęcona do działania przez jego namiętne zawodzenie, pobiegłam na plażę, żeby znaleźć moją własną butelkę. Po kilku minutach znalazłam ją i oczywiście w środku był list. (W rzeczywistości nie usłyszałam piosenki, wymyśliłam to dla lepszego efektu dramatycznego. Ale naprawdę znalazłam poprzedniego ranka butelkę ze wzruszającym listem w środku). Nie mogłam przestać o tym myśleć. Zazwyczaj nie piszę o takich sprawach, ale miałam nadzieję, że uznacie ten list za równie ważny jak ja w czasach, gdy coraz rzadziej spotyka się wierną miłość i przywiązanie.

Kiedy Deanna dołączyła do Teresy przy śniadaniu, przeczytała kolumnę, zanim zabrała się za coś innego.

– Fantastyczne – powiedziała, gdy skończyła czytać. – W druku wygląda lepiej, niż myślałam. Dostaniesz mnóstwo listów po tym tekście.

– Naprawdę tak sądzisz?

– Jestem tego pewna.

– Więcej niż zwykle?

– Całe tony. Czuję to. Zadzwonię dziś do Johna. Polecę mu, by w tym tygodniu dwa razy rozesłał tekst. Może nawet znajdziesz go w niedzielnych wydaniach.

– Zobaczymy – odparła Teresa i ugryzła rogalik, niepewna, czy wierzyć Deannie, czy nie, ale i tak była zaciekawiona.

Rozdział trzeci

W sobotę Teresa wróciła do Bostonu.

Gdy tylko otworzyła drzwi do mieszkania, z sypialni wybiegł Harvey. Otarł się o jej nogi, mrucząc cicho. Teresa wzięła go na ręce i zaniosła do kuchni. Z lodówki wyjęła kawałek sera i dała go Harveyowi. Głaskała kota po głowie, zadowolona, że sąsiadka Ella zgodziła się nim zaopiekować w czasie jej nieobecności. Po zjedzeniu sera zeskoczył z jej ramion i skierował się do rozsuwanych przeszklonych drzwi prowadzących do małego patia. W mieszkaniu panował zaduch, rozsunęła więc drzwi na oścież.

Rozpakowała rzeczy, odebrała klucze i pocztę od Elli, nalała sobie kieliszek wina, podeszła do wieży i nastawiła niedawno kupioną płytę Johna Coltrane'a. Gdy pokój wypełniły dźwięki jazzu, przejrzała pocztę. Jak zwykle, były to głównie rachunki i odłożyła je na później.

Na automatycznej sekretarce nagrano osiem wiadomości – dwie z nich od mężczyzn, z którymi kiedyś się spotykała. Prosili o telefon, gdyby znalazła wolną chwilę. Zastanowiła się krótko, potem doszła do wniosku, że do nich nie zadzwoni. Żaden z nich jej nie pociągał i nie miała ochoty spotykać się tylko dlatego, że była wolna. Wysłuchała wiadomości od matki i siostry. Pomyślała, że powinna do nich w tygodniu zadzwonić. Kevin się nie odezwał. Pływał tratwą i rozbijał ze swoim ojcem obóz gdzieś w Arizonie.

Bez Kevina dom wydawał się pusty i cichy. Na pocieszenie mogła sobie powiedzieć, że miło jest przyjechać do domu i sprzątać tylko po sobie. W perspektywie miała jeszcze dwa tygodnie urlopu za ten rok. Planowała spędzić z synem trochę czasu nad morzem. Zostawał więc jeszcze tydzień. Zwykle brała urlop przed Gwiazdką, ale w tym roku Kevin miał pojechać na święta do swojego ojca. Nie cierpiała spędzać Bożego Narodzenia samotnie – to zawsze były jej ulubione święta, ale tym razem nie miała wyboru i doszła do wniosku, że rozmyślanie nad tym, czego nie może zmienić, nie ma sensu. Może powinna wybrać się na Bermudy lub na Jamajkę albo gdzieś na Karaiby, ale nie chciała jechać tak zupełnie sama, a nie wiedziała, kto mógłby jej towarzyszyć. Janet raczej nie wchodziła w rachubę. Miała sporo zajęć przy trójce dzieci, a Edward prawdopodobnie nie dostałby urlopu. Może powinna wykorzystać ten tydzień do zrobienia w domu tych wszystkich rzeczy, które zaplanowała… ale wydawało jej się, że trochę szkoda. Kto by chciał spędzić wakacje, malując i tapetując mieszkanie?

Wreszcie postanowiła, że jeśli nic ciekawego nie wymyśli, to zachowa urlop na przyszły rok. Może pojadą z Kevinem na dwa tygodnie na Hawaje.

Poszła do łóżka i sięgnęła po powieść, którą zaczęła czytać jeszcze w Cape Cod. Czytała szybko, nie odrywając oczu, i zaliczyła prawie sto stron, zanim poczuła zmęczenie. O północy zgasiła światło. Śniło jej się, że spaceruje pustą plażą, ale nie wiedziała dlaczego.

W poniedziałek na biurku zastała stos listów. Było ich prawie dwieście, a kolejne pięćdziesiąt przyniósł później listonosz. Gdy tylko weszła do redakcji, Deanna z dumną miną pokazała:

– Widzisz, mówiłam ci.

Teresa poprosiła, aby nie łączono do niej rozmów i od razu zabrała się do otwierania kopert. Wszystkie listy były reakcją na opublikowany tekst. Większość napisały kobiety, chociaż było też kilka kartek od mężczyzn. Teresę zdumiała jednomyślność opinii. Czytała kartkę za kartką i z każdej dowiadywała się, jak bardzo byli wzruszeni anonimowym listem. Wiele osób pytało, czy wie, kto jest jego autorem, a kilka kobiet stwierdziło, że jeśli ten mężczyzna jest wolny, pragną go poślubić.

Odkryła, że prawie wszystkie wydania niedzielne w całym kraju zamieściły jej kolumnę, a korespondencja w tej sprawie nadeszła aż z Los Angeles. Sześciu mężczyzn twierdziło, że są autorami listu, czterech żądało tantiem za opublikowanie. Jeden z nich nawet groził sądem. Gdy jednak dokładnie przyjrzała się charakterom ich pisma, stwierdziła, że żaden nawet nie przypominał tego, który należał do autora listu.

W południe poszła na lunch do swojej ulubionej japońskiej restauracji. Kilka osób jedzących przy innych stolikach wypowiadało się na temat jej kolumny.

– Moja żona przyczepiła wycinek do drzwi lodówki – zwierzył się jakiś mężczyzna, a Teresa głośno się roześmiała.

Do końca dnia przejrzała prawie całą korespondencję i poczuła się zmęczona. W ogóle nie zajęła się kolumną na następny tydzień i poczuła rosnące napięcie, jak zwykle, gdy zbliżał się termin oddania tekstu. Pół do szóstej zasiadła do pisania o tym, że Kevin wyjechał i jak się czuła bez niego. Poszło jej lepiej, niż się spodziewała, i już prawie kończyła, gdy zadzwonił telefon.

– Cześć, Tereso. Wiem, że prosiłaś, żebym cię nie łączyła i tak też robiłam – zaczęła telefonistka z centrali gazety. – Nie było to łatwe, chyba z sześćdziesiąt osób chciało z tobą rozmawiać. Telefon dzwonił bez przerwy.

– Zatem o co chodzi?

– Ta kobieta dzisiaj telefonowała z pięć razy, a w zeszłym tygodniu dwukrotnie. Nie chce podać nazwiska, ale już poznaję ją po głosie. Mówi, że musi z tobą rozmawiać.

– Nie możesz dowiedzieć się, czego chce?

– Próbowałam, ale jest uparta. Mówi, że poczeka, aż będziesz miała czas. Twierdzi, że dzwoni z daleka i musi z tobą pomówić.

Teresa zastanowiła się przez chwilę, wpatrując się w ekran przed sobą. Kolumna była prawie gotowa, do napisania zostały jeszcze tylko dwa akapity.

– Nie możesz poprosić o numer telefonu, pod którym mogłabym się z nią skontaktować?

– Numeru telefonu też nie chciała podać. Dawała wymijające odpowiedzi.

– Nie domyślasz się, o co jej chodzi?

– Nie mam pojęcia, ale mówi rozsądnie. W przeciwieństwie do wielu osób, które dziś dzwoniły. Pewien facet poprosił mnie o rękę.

Teresa wybuchnęła śmiechem.

– Dobrze. Powiedz, żeby chwilę zaczekała. Zaraz się z nią połączę. Na której linii?

– Na piątej.

– Dzięki.

Szybko dokończyła tekst. Zamierzała przejrzeć go jeszcze raz po rozmowie. Podniosła słuchawkę i wcisnęła piątą linię.

– Halo?

Po drugiej stronie przez chwilę panowała cisza. Potem łagodny, melodyjny głos zapytał:

– Czy pani Teresa Osborne?

– Przy telefonie. – Teresa odchyliła się w fotelu i zaczęła nawijać włosy na palec.

– Czy to pani napisała komentarz do listu z butelki?

– Tak. W czym mogę pani pomóc?

Rozmówczyni zamilkła. Jakby zastanawiała się, co ma teraz powiedzieć.

Teresa słyszała jej oddech. Po chwili poprosiła:

– Czy mogłaby pani podać mi imiona, które były w liście?

Teresa przymknęła powieki i puściła włosy. Jeszcze jedna osoba szukająca sensacji – pomyślała. Otworzyła oczy i popatrzyła na ekran, przebiegając wzrokiem tekst kolumny.

– Nie, przykro mi, to niemożliwe. Nie mogę tego podać do publicznej wiadomości.

Kobieta znowu zamilkła. Teresa zaczęła się niecierpliwić. Czytała na ekranie pierwszy akapit. Wtedy rozmówczyni ją zaskoczyła.

– Proszę. Muszę to wiedzieć.

Teresa oderwała spojrzenie od ekranu. Uderzyła ją szczerość w głosie tej kobiety. Było w nim coś jeszcze, ale nie potrafiła tego określić.

– Przykro mi – powiedziała w końcu Teresa. – Naprawdę nie mogę.

– A czy odpowie pani na pytanie?

– Być może.

– Czy ten list był zaadresowany do Catherine, a podpisał go mężczyzna o imieniu Garrett?

Teresa gwałtownie wyprostowała się w fotelu i skupiła całą uwagę na rozmowie.

– Kto mówi? – spytała nagląco. Nim pytanie przebrzmiało, zdała sobie sprawę, że kobieta zna prawdę.

– Tak było, mam rację?

– Kto mówi? – ponownie spytała Teresa, tym razem łagodniej.

– Nazywam się Michelle Turner i mieszkam w Norfolk w Wirginii.

– Skąd pani wiedziała o liście?

– Mój mąż służy w marynarce i tutaj stacjonuje. Trzy lata temu spacerowałam po plaży i znalazłam list taki jak ten, na który pani natrafiła podczas wakacji. Po przeczytaniu pani artykułu wiedziałam, że napisała go ta sama osoba. Inicjały się zgadzały.

Teresa zamyśliła się na chwilę. To niemożliwe – pomyślała. Trzy lata temu?

– Na jakim papierze był napisany list?

– Papier był beżowy, a w prawym górnym rogu rysunek żaglowca.

Teresa poczuła, że serce zaczyna jej bić coraz szybciej. To wydawało się niewiarygodne.

– W pani liście też był rysunek żaglowca, prawda?

– Tak, był – szepnęła Teresa.

– Wiedziałam! Wiedziałam, gdy tylko przeczytałam artykuł. – W głosie Michelle brzmiała ulga, jakby ciężar spadł jej z ramion.

– Ma pani nadal ten list? – spytała Teresa.

– Tak. Mój mąż go nigdy nie widział, ale co jakiś czas go wyjmuję i czytam. Jest trochę inny niż list, który pani zamieściła w gazecie, ale uczucia są te same.

– Mogłaby mi go pani przesłać faksem?

– Oczywiście – zgodziła się kobieta i zamilkła na chwilę. – Czy to nie zadziwiające? Dawno temu znalazłam list, a teraz pani…

– Tak – rzekła cicho Teresa – to zadziwiające.

Podała Michelle numer faksu i wróciła do pracy, ale nie mogła skupić się na sczytywaniu kolumny. Michelle musiała pójść do urzędu, żeby wysłać list. Teresa, czekając, co pięć minut zrywała się od biurka, by sprawdzić, czy nadszedł faks. Czterdzieści sześć minut później usłyszała, że maszyna zaczyna pracować. Pierwsza strona faksu zawierała dane nadawcy i adresata.

Teresa przyglądała się, jak kartka spada do pojemnika, i przysłuchiwała się odgłosowi pracującego faksu piszącego linijka po linijce. Trwało to krótko – zaledwie dziesięć sekund dla jednej strony – ale mimo to Teresie wydawało się to za długo. Potem zaczęła się drukować trzecia strona. Wtedy uświadomiła sobie, że tak jak w liście, który znalazła, tak i w tym tekst musiał zapełniać obie strony kartki.

Sięgnęła po papier, gdy faks zadzwonił, sygnalizując koniec przekazu. Nie czytając, położyła kartki na biurku czystą stroną do góry, przez kilka minut próbując uspokoić przyśpieszone tętno. To tylko list – mówiła do siebie.

Wzięła głęboki oddech i podniosła pierwszą kartkę. Spojrzenie na rysunek żaglowca potwierdziło, że ma do czynienia z tym samym autorem. Położyła kartkę w lepszym świetle i zaczęła czytać.

Szósty marca 1994

Moja najdroższa Catherine,

Gdzie jesteś? I dlaczego musieliśmy się rozstać? Zastanawiam się nad tym, siedząc samotnie w ciemnościach.

Nie znam odpowiedzi na te pytania, chociaż ze wszystkich sił próbuję zrozumieć. Przyczyna jest prosta, ale mój umysł zmusza mnie, abym ją pominął, i w godzinach czuwania dręczy mnie niepokój. Bez Ciebie jestem zgubiony. Pozbawiony duszy, dryfuję bez domu; samotny ptak, który nie ma dokąd odlecieć. Jestem wszystkim i jestem niczym. Takie, moja najdroższa, jest moje życie bez Ciebie. Tęsknię za Tobą, abyś mi pokazała, jak znowu żyć.

Próbuję przypomnieć sobie, jacy kiedyś byliśmy na owianym wiatrem pokładzie „Happenstance”. Czy pamiętasz, jak razem przy nim pracowaliśmy? Staliśmy się częścią oceanu, gdy odbudowaliśmy łódź, ponieważ oboje wiedzieliśmy, że to ocean nas połączył. W takiej chwili rozumiałem znaczenie prawdziwego szczęścia. Nocą żeglowaliśmy po mrocznej wodzie i patrzyłem, jak w świetle księżyca jaśnieje Twoje piękno. Patrzyłem na Ciebie z czcią i wiedziałem w głębi serca, że zawsze będziemy razem. Czy zawsze tak jest, kiedy dwoje ludzi się kocha? Nie wiem, ale jeśli moje życie, odkąd mi Ciebie zabrano, jest jakąś wskazówką, wtedy wydaje mi się, że znam odpowiedź. Od tej chwili wiem, że będę sam.

Myślę o Tobie, śnię o Tobie, przywołuję, gdy potrzebuję Ciebie. Tylko tyle mogę zrobić, ale mnie to nie wystarcza. Nigdy nie będzie dość, to wiem, ale co innego mi pozostało? Gdybyś była tutaj, powiedziałabyś mi, ale nawet tego mi odmówiono. Zawsze znajdowałaś właściwe słowa, by ukoić mój ból. Zawsze wiedziałaś, jak sprawić, abym poczuł się lepiej.

Czy to możliwe, że wiesz, jak czuję się bez Ciebie? Kiedy marzę, lubię myśleć, że wiesz. Zanim się spotkaliśmy, szedłem przez życie bez celu. Wiem, że w pewnym sensie każdy krok, jaki zrobiłem od chwili, gdy nauczyłem się chodzić, był krokiem do Ciebie. Byliśmy sobie przeznaczeni.

Ale teraz, samotny, uświadomiłem sobie, że przeznaczenie może kogoś skrzywdzić, jak i przynieść mu błogosławieństwo. Zastanawiam się, dlaczego spośród wszystkich kobiet na świecie musiałem pokochać tę, którą mi odebrano.

Garrett

Po przeczytaniu listu Teresa opadła na krzesło i dotknęła palcami warg. Odgłosy z pokoju redakcji wydawały się docierać z bardzo daleka. Sięgnęła do torebki, znalazła pierwszy list i położyła go na biurku. Przeczytała pierwszy list, potem drugi, wreszcie przeczytała je w odwrotnej kolejności, czując się tak, jakby podglądała, podsłuchiwała czyjeś intymne, pełne tajemnic momenty w życiu.

Wstała od biurka dziwnie poruszona. W automacie kupiła puszkę soku jabłkowego. Próbowała zrozumieć własne odczucia. Gdy wróciła do pokoju, nagle ugięły się pod nią nogi i osunęła się na krzesło. Gdyby nie ono, na pewno upadłaby na podłogę.

Zaczęła porządkować biurko, mając nadzieję, że pozwoli jej to zebrać myśli. Pióra znalazły się w szufladzie, artykuły, które wykorzystała w tekstach, trafiły do segregatorów, zszywacz został napełniony zszywkami, a ołówki naostrzone i włożone do kubka stojącego na biurku. Kiedy skończyła, wszystko było na swoim miejscu prócz dwóch listów, których nawet nie dotknęła.

Tydzień temu znalazła pierwszy list i przeczytała słowa, które wywarły na niej głębokie wrażenie, chociaż głos rozsądku podpowiadał, aby o wszystkim zapomniała. Teraz, po znalezieniu drugiego listu napisanego przypuszczalnie przez tego samego mężczyznę, wydawało się to niemożliwe. Czy były inne listy? – zastanawiała się w duchu. – Kim mógłby być ich autor? Zakrawało na cud, że trzy lata temu ktoś inny natrafił na list i przechowywał go w szufladzie w ukryciu, ponieważ go wzruszył. A jednak tak się stało. Co to mogło oznaczać?

Wiedziała, że nie powinno to jej obchodzić, a mimo to obchodziło. Przesunęła palcami po włosach i rozejrzała się wokół. Wszyscy dokądś się śpieszyli. Otworzyła puszkę z sokiem i upiła łyk, próbując uporządkować myśli. Była zdezorientowana. Marzyła tylko o tym, żeby przez kilka minut nikt nie podszedł do jej biurka, dopóki nie upora się z tym wszystkim. Wsunęła oba listy do torebki, gdy nagle w jej głowie zrodziło się pytanie.

Gdzie jesteś?

Zamknęła program, w którym pisała tekst do kolumny, i pełna obaw uruchomiła inny, umożliwiający dostęp do Internetu.

Po krótkim wahaniu wystukała słowa: WRIGHTSVILLE BEACH, i uderzyła w klawisz. Wiedziała, że pojawi się lista i rzeczywiście po niecałych pięciu sekundach zobaczyła zestaw różnych tematów do wyboru.

Komputer znalazł trzy hasła zawierające słowo Wrightsville Beach.

Kategorie miejsca – Strony sieci Mariposa Kategorie miejsca

Region: Stany Zjednoczone; Karolina Północna; miasto: Wrightsville Beach. Miejsca

Region: Stany Zjednoczone: Karolina Północna; miasto: Wilmington.

Pośrednik nieruchomości: Agencja Nieruchomości Ticar – biura w Wrightsville Beach oraz w Carolina Beach.

Region: Stany Zjednoczone, Karolina Północna; miasto: Wrightsville Beach; kwatery w Cascade Beach.

Siedziała, wpatrując się w ekran, i nagle wydała się sobie śmieszna. Nawet gdyby Deanna miała rację i Garrett mieszkał w okolicy Wrightsville Beach, to i tak znalezienie go byłoby niemożliwe. Zatem dlaczego próbowała to zrobić?

Oczywiście znała powód. Listy napisał mężczyzna, który głęboko kochał kobietę, a teraz był sam. Jako młoda dziewczyna wierzyła, że istnieje idealny mężczyzna – podobny do księcia lub rycerza rodem z bajek. W rzeczywistości trudno było o ideał. Realni ludzie mieli swoje realne plany, żądania, oczekiwania co do zachowania innych ludzi. To prawda, byli gdzieś dobrzy mężczyźni – mężczyźni, którzy kochali z całego serca i pozostawali wierni mimo wszelkich przeszkód. Takiego mężczyznę pragnęła poznać od czasu rozwodu z Davidem. Jak go znaleźć?

Teraz wiedziała, że ktoś taki istnieje, a w dodatku jest sam i świadomość tego sprawiała, że czuła ucisk w żołądku. Wydawało się oczywiste, że Catherine, kimkolwiek była, prawdopodobnie nie żyje lub zaginęła bez wieści. Mimo to Garrett kochał ją nadal i wysyłał do niej listy miłosne co najmniej przez trzy lata. Dowiódł, że jest zdolny do głębokiej miłości i co ważniejsze, długo po odejściu ukochanej pozostał jej całkowicie oddany.

Gdzie jesteś?

To pytanie stale powracało, jak piosenka, którą usłyszała w radiu.

Gdzie jesteś?

Tego nie wiedziała, ale była przekonana, że istnieje. Życie wcześnie nauczyło ją, że nie należy przechodzić do porządku nad czymś, co wywołuje ucisk w żołądku, że lepiej dowiedzieć się czegoś więcej na ten temat. Jeśli po prostu zbagatelizuje sprawę, to nigdy się nie dowie, co mogłoby się wydarzyć, a to było gorsze niż odkrycie, że na początku popełniło się błąd. Ze świadomością pomyłki można żyć dalej, nie oglądając się za siebie i nie zastanawiając, co mogłoby się wydarzyć.

Dokąd to wszystko prowadzi? Co oznacza? Czy znalezienie listu było jej pisane, czy to zwykły zbieg okoliczności? A może było to po prostu przypomnienie o tym, czego brakowało jej w życiu? Bezwiednie zawijała pasmo włosów na palec, usiłując znaleźć odpowiedź. Dobrze – zdecydowała się wreszcie. – Mogę z tym żyć.

Zaciekawił ją tajemniczy autor, to prawda, i nie miało sensu oszukiwanie samej siebie. Ponieważ nikt inny tego by nie zrozumiał (jak mógł zrozumieć, skoro jej to się nie udało), postanowiła nikomu nie wspominać o swoich przeżyciach.

Gdzie jesteś?

W głębi duszy wiedziała, że fascynacja Garrettem i poszukiwania go do niczego nie prowadzą. Stopniowo cała ta sprawa przemieni się w jakąś niezwykłą opowieść, którą co jakiś czas będzie sobie przypominać. Będzie dalej żyła jak dotąd – pisząc artykuły, spędzając czas z Kevinem, robiąc to wszystko, co musi robić matka samotnie wychowująca dziecko.

Była bliska prawdy. Jej życie miało się potoczyć tak, jak to sobie wyobraziła. Jednak trzy dni później wydarzyło się coś, co skłoniło ją do wyjazdu do nieznanego miasta z jedną walizką i kilkoma kartkami, które mogły mieć jakieś znaczenie albo nie.

Odkryła trzeci list od Garretta.

Rozdział czwarty

W dniu, w którym odkryła trzeci list, nie spodziewała się niczego niezwykłego. Był to zwykły letni dzień w Bostonie – gorący i wilgotny. Podano w dzienniku, że jak zazwyczaj w taką pogodę, doszło do kilku napadów i dwóch morderstw.

Teresa siedziała w pokoju redakcyjnym i szukała danych o dzieciach autystycznych. „Boston Times” dysponował doskonałą bazą danych o artykułach opublikowanych w poprzednich latach w różnych czasopismach. Za pośrednictwem komputera miała również dostęp do biblioteki Harvardu oraz Uniwersytetu Bostońskiego. Zbiory składające się z dziesiątków tysięcy artykułów ułatwiały poszukiwania, zbieranie danych i pozwalały znacznie oszczędzić czas.

Po dwóch godzinach Teresa znalazła blisko trzydzieści tekstów napisanych w ciągu ostatnich trzech lat i opublikowanych w czasopismach, o których nigdy nie słyszała. Sześć tytułów zapowiadało się interesująco. W drodze do domu miała przejeżdżać obok Harvardu i postanowiła, że wtedy je odbierze.

Już miała wyłączyć komputer, gdy nagle przyszła jej do głowy pewna myśl i cofnęła rękę? Dlaczego nie? – zadała sobie w duchu pytanie. – To strzał na chybił trafił, ale co mam do stracenia?

Usiadła przy biurku, ponownie wybrała dostęp do bazy danych Harvardu i wystukała słowa: LIST w bUTELCE. W systemie bibliotecznym artykuły są układane tematycznie lub według nagłówka. Teresa zdecydowała się na wyszukiwanie według nagłówka, by przyśpieszyć procedurę. Na ogół klucz tematyczny pozwalał odnaleźć więcej artykułów, ale przeglądanie ich było bardzo nużące, a ona nie miała na to czasu.

Lista ją zdumiała. Z tuzin różnych artykułów, które napisano na ten temat w ciągu ostatnich kilku lat! Większość z nich opublikowano w periodykach naukowych, a ich tytuły sugerowały, że butelki wykorzystano do badań prądów oceanicznych.

Trzy artykuły wydawały się interesujące, spisała tytuły, żeby również i ich odbitki zabrać z biblioteki w drodze do domu.

Panował duży ruch, samochody posuwały się powoli. Pokonanie odległości z redakcji do biblioteki, zrobienie odbitek dziewięciu wybranych artykułów zabrało jej więcej czasu, niż przewidywała. Późno dotarła do domu, telefonicznie zamówiła kolację z pobliskiej chińskiej restauracji i usiadła na kanapie z trzema artykułami o listach w butelkach.

Pierwszy tekst, który wybrała, ukazał się na łamach „Yankee” przed rokiem w marcu. Opisano w nim historię listów pozostawianych w butelkach i przytoczono przykłady butelek wyrzuconych na brzeg Nowej Anglii w ciągu ostatnich kilku lat. Niektóre ze znalezionych listów były naprawdę godne wzmianki. Teresie szczególnie spodobał się fragment tekstu o Paolinie i wikingu Ake.

Ojciec Paoliny znalazł w butelce list wysłany przez młodego szwedzkiego marynarza Ake. Ake nudził się w czasie kolejnej morskiej wyprawy, nakreślił kilka słów skierowanych do młodej, ładnej kobiety z prośbą, żeby odpisała. Ojciec przekazał list Paolinie, ta zaś napisała do Ake. Po pierwszym liście nadszedł kolejny, potem następne. Kiedy Ake odwiedził Sycylię, by odwiedzić Paolinę, uświadomili sobie, że bardzo się kochają. Niedługo potem wzięli ślub.

Pod koniec artykułu Teresa natrafiła na dwa akapity poświęcone listowi wyrzuconemu na plażę Long Island:

Większość listów wysyłanych w butelkach zawiera prośbę do znalazcy o odpowiedź. Nadawca ma bowiem nadzieję na długotrwałą korespondencję. Czasami jednak nadawca nie oczekuje odpowiedzi. Właśnie taki list, wzruszający hołd dla utraconej miłości, znaleziono w zeszłym roku na Long Island. Oto jego fragment:

Czuję pustkę w duszy, nie mogąc trzymać Cię w ramionach. Wśród tłumu szukam Twojej twarzy – wiem, że to niemożliwe, ale nie mogę nic na to poradzić. Moje poszukiwanie Ciebie jest nie kończącą się pogonią skazaną na przegraną. Rozmawialiśmy o tym, co się zdarzy, gdybyśmy zostali zmuszeni do rozstania, ale nie potrafię dotrzymać obietnicy, którą złożyłem Ci tamtej nocy. Przepraszam, Najdroższa, ale nigdy nikt Cię nie zastąpi. Słowa, które Ci wyszeptałem, były głupie, i wtedy powinienem o tym wiedzieć. Pragnąłem Ciebie i tylko Ciebie, a teraz gdy odeszłaś, nikogo już nie pragnę. Póki śmierć nas nie rozłączy – wyszeptaliśmy w kościele. Zacząłem wierzyć, że słowa te są prawdziwe tylko do dnia, w którym i mnie śmierć zabierze z tego świata.

Przerwała jedzenie i gwałtownie odłożyła widelec.

To niemożliwe! To po prostu nie może być… Ale… ale… czy mógłby to być kto inny?

Otarła czoło i zauważyła, że trzęsą się jej ręce. Jeszcze jeden list? Przełożyła kartkę i zerknęła na nazwisko autora. Artykuł napisał doktor Arthur Shendakin, wykładowca historii w Boston College, co oznaczało…

…że musi mieszkać w pobliżu.

Zerwała się i wyciągnęła z regału książkę telefoniczną. Było w niej około dziesięciu Shendakinów, chociaż tylko dwóch wchodziło w rachubę. Oba nazwiska poprzedzała litera „A” jako inicjał imienia. Teresa zerknęła na zegarek, zanim sięgnęła po telefon. Dziewiąta trzydzieści. Późno, ale nie za późno. Wystukała numer. Odezwała się kobieta, która powiedziała, że to pomyłka. Kiedy Teresa odłożyła słuchawkę, zdała sobie sprawę, że zaschło jej w gardle. Poszła do kuchni i nalała sobie szklankę wody. Upiła długi łyk, odetchnęła głęboko i wróciła do telefonu.

Upewniła się, że wystukała prawidłowy numer i czekała na sygnał.

Raz.

Dwa.

Trzy razy.

Przy czwartym sygnale straciła nadzieję, ale przy piątym usłyszała, że ktoś podnosi słuchawkę.

– Halo – odezwał się mężczyzna. Sądząc z brzmienia głosu, musiał mieć około sześćdziesięciu lat, uznała Teresa. Odchrząknęła.

– Mówi Teresa Osborne z „Boston Times”. Czy to pan Arthur Shendakin?

– Przy telefonie – odparł nieco zdziwiony.

Uspokój się – nakazała sobie w duchu.

– Dobry wieczór. Dzwonię do pana, ponieważ chciałam się dowiedzieć, czy jest pan tym Arthurem Shendakinem, który w zeszłym roku opublikował w magazynie „Yankee” artykuł o listach w butelkach.

– Tak, to ja go napisałem. Czy mogę pani w czymś pomóc?

Poczuła, że zwilgotniała jej dłoń trzymająca słuchawkę.

– Zaciekawił mnie jeden list, który, jak pan napisał, znaleziono na Long Island. Wie pan, o czym mówię?

– Czy mogę zapytać, dlaczego to panią interesuje?

– Tak. „Times” rozważa możliwość opublikowania artykułu na ten sam temat i bylibyśmy wdzięczni za kopię tego listu.

Skrzywiła się, słysząc kłamstwo we własnych ustach, ale ujawnienie prawdy wydawało się jej jeszcze gorsze. Jak by zabrzmiała? „Cześć! Jestem zauroczona pewnym mężczyzną, który wysyła listy w butelkach, i zastanawiam się, czy nie napisał listu, który pan znalazł?”

Shendakin odpowiedział z ociąganiem.

– Sam nie wiem. Właśnie ten list zainspirował mnie do napisania całego artykułu… Muszę się zastanowić.

Teresa poczuła skurcz w gardle.

– Zatem ma pan ten list?

– Tak. Znalazłem go dwa lata temu.

– Panie Shendakin, mogę pana zapewnić, że jeśli pozwoli nam pan wykorzystać list, chętnie zapłacimy panu jakąś niewielką kwotę. Nie potrzebujemy oryginału listu. Wystarczy nam kopia, więc de facto zachowa go pan.

Zorientowała się, że jej rozmówca jest zaskoczony.

– O jakiej kwocie mówimy?

– Nie wiem, wymyśliłam to od ręki. Ile chcesz?

– Jesteśmy gotowi zaproponować panu trzysta dolarów. Oczywiście, będzie pan wymieniony jako znalazca listu.

Zawahał się na moment.

Teresa odezwała się znowu, uprzedzając ewentualną odmowną odpowiedź.

– Panie Shendakin, rozumiem, że obawia się pan, iż pański artykuł i nasz tekst okażą się podobne. Zapewniam pana, że w istocie będą się bardzo różniły między sobą. Przygotowywany przez nas artykuł dotyczy kierunków, w których pływają butelki – rozumie pan, chodzi o prądy morskie i tak dalej, Chcemy zamieścić kilka autentycznych listów, żeby zainteresować naszych czytelników ludzkim aspektem tego tematu.

– Skąd pochodził?

– Cóż…

– Proszę, panie Shendankin. To dla mnie tak wiele znaczy.

Umilkł na dłuższą chwilę.

– Tylko kopię? Tak!

– Oczywiście. Podam panu numer faksu. Może pan przesłać ksero pocztą. Czy mam wystawić czek na pana?

Zawahał się, zanim odpowiedział.

– Tak… tak sądzę. – W jego głosie brzmiała niepewność, jakby postawiono go w sytuacji przymusowej, z której nie potrafił znaleźć wyjścia.

– Dziękuję, panie Shendakin.

Zanim zdążył zmienić zdanie, Teresa podała mu numer faksu, wzięła od niego adres i zanotowała sobie, że musi rano wypełnić przekaz. Doszła do wniosku, że czek z jej konta osobistego mógłby mu się wydać podejrzany.

Nazajutrz zadzwoniła do biura Shendakina w Boston College i zostawiła mu wiadomość, że wysłała pieniądze. Poszła do pracy. Kręciło się jej w głowie. Nie potrafiła myśleć o niczym innym oprócz tego, że ktoś znalazł trzeci list. Nadal nie wiedziała, czy list napisał ten sam mężczyzna, ale jeśli tak, to nie miała pojęcia, jak powinna postąpić. Prawie całą noc rozmyślała o Garretcie. Próbowała wyobrazić sobie, jak wygląda, co lubi robić. Nie rozumiała własnych uczuć, ale doszła do wniosku, że pozwoli, aby o wszystkim zadecydował trzeci list. Jeśli nie napisał go Garrett, zamknie tę sprawę. Przestanie szukać w Internecie, nie będzie próbowała odnaleźć innych listów. Jeśli zaś okaże się, że nie może pozbyć się obsesji, wyrzuci wcześniejsze dwa listy. Nie dopuści do tego, by ciekawość zniszczyła jej życie.

Z drugiej strony, jeśli ten list napisał Garrett…

Nie wiedziała, co zrobi. Jakaś jej część liczyła na to, że tak nie jest, wtedy nie musiałaby podejmować decyzji.

Podeszła do swojego biurka i celowo zatrzymała się przy nim na dłużej, nie ruszyła prosto do faksu. Włączyła komputer, zadzwoniła do dwóch lekarzy, z którymi musiała porozmawiać o tekście do przygotowywanej przez siebie kolumny, nagryzmoliła kilka zdań o nowych tematach. Gdy już skończyła się krzątać, niemal udało się jej przekonać siebie samą, że listu nie napisał Garrett. Pewnie tysiące listów pływało w morzach – powiedziała sobie. – Bardziej niż pewne, że napisał go ktoś inny.

Kiedy nie mogła już myśleć o niczym innym, podeszła do faksu i zaczęła przeglądać stos nadesłanych dokumentów. Jeszcze ich nie posortowano. Wśród kilkudziesięciu kartek zaadresowanych do różnych osób znalazła kilka ze swoim nazwiskiem. Przyjrzała się im bliżej. Zauważyła – tak jak w poprzednich listach – sylwetkę żaglowca w prawym górnym rogu. List ten był krótszy od poprzednich i zdążyła go przeczytać, zanim wróciła do biurka. Ostatni akapit Arthur Shendakin zacytował w artykule.

Dwudziesty piąty września 1995

Droga Catherine,

Już miesiąc minął od czasu, gdy pisałem po raz ostatni. Upłynął o wiele wolniej niż zwykle. Życie mija teraz jak krajobraz za oknem samochodu. Oddycham, jem i śpię, jak zawsze to robiłem, ale czynię to zupełnie bezwolnie, nie mam żadnego celu. Po prostu unoszę się na powierzchni jak listy, które do Ciebie wysyłam. Nie wiem, dokąd zmierzam ani kiedy tam dotrę.

Nawet praca nie łagodzi bólu. Mogę nurkować dla własnej przyjemności lub pokazywać innym, jak to się robi, ale gdy wracam do sklepu, bez Ciebie wydaje się taki pusty. Sprawdzam magazyn i zamawiam tak, jak zawsze to robiłem, ale nawet teraz oglądam się czasem przez ramię i wołam Cię. Gdy piszę te słowa, zastanawiam się, kiedy i czy w ogóle to się zmieni.

Czuję pustkę w duszy, nie mogąc trzymać Cię w ramionach. Wśród tłumu szukam Twojej twarzy – wiem, że to niemożliwe, ale nie mogę nic na to poradzić. Moje poszukiwanie Ciebie jest nie kończącą się pogonią skazaną na przegraną. Rozmawialiśmy o tym, co się zdarzy, gdybyśmy zostali zmuszeni do rozstania, ale nie potrafię dotrzymać obietnicy, którą złożyłem Ci tamtej nocy. Przepraszam, Najdroższa, ale nigdy nikt Cię nie zastąpi. Słowa, które Ci wyszeptałem, były głupie i wtedy powinienem o tym wiedzieć. Pragnąłem Ciebie i tylko Ciebie, a teraz, gdy odeszłaś, nikogo już nie pragnę. Póki śmierć nas nie rozłączy… wyszeptaliśmy w kościele. Zacząłem wierzyć, że słowa te są prawdziwe tylko do dnia, w którym i mnie śmierć zabierze z tego świata.

Garrett

– Deanna, masz wolną chwilę? Muszę z tobą pomówić.

Deanna oderwała spojrzenie od komputera i zdjęła okulary.

– Oczywiście, że mam. O co chodzi?

Teresa bez słowa położyła na biurku trzy listy. Deanna brała je jeden po drugim z oczyma rozszerzonymi zdumieniem.

– Skąd masz pozostałe dwa listy?

Teresa wyjaśniła, w jaki sposób natrafiła na ich ślad. Kiedy skończyła mówić, Deanna w milczeniu przeczytała listy. Teresa usiadła na krześle po drugiej stronie biurka.

– A więc to tak – powiedziała, odkładając ostatni list – trzymałaś to w tajemnicy.

Teresa wzruszyła ramionami.

– Chodzi o coś więcej niż znalezienie listów, prawda?

– Co masz na myśli?

– To – zaczęła Deanna z przebiegłym uśmiechem – że nie przyszłaś do mnie z powodu listów. Przyszłaś, bo zainteresował cię Garrett.

Teresa otworzyła usta, by zaprzeczyć, ale Deanna roześmiała się głośno.

– Nie miej takiej zaskoczonej miny, Tereso. Nie jestem zupełną idiotką. Wiedziałam, że od kilku dni coś się dzieje. Byłaś roztargniona, nieobecna myślami. Zamierzałam zapytać cię o przyczynę, ale doszłam do wniosku, że kiedy będziesz gotowa, sama mi powiesz.

– Sądziłam, że nad wszystkim panuję.

– Być może inni niczego nie zauważyli. Znam cię dostatecznie długo, by zorientować się, że coś cię gryzie. – Znowu się uśmiechnęła. – Opowiedz mi, co się dzieje.

Teresa zamyśliła się na chwilę.

– To naprawdę dziwne. Chodzi mi o to, że nie potrafię przestać o nim myśleć i nie rozumiem dlaczego. Zupełnie jakbym znowu była w szkole średniej i zadurzyła się po uszy w kimś, kogo nigdy nie spotkałam. Tym razem jest podobnie. Nie tylko nigdy nie rozmawialiśmy ze sobą, ale nawet go nie widziałam. Niewykluczone, że właśnie skończył siedemdziesiątkę.

Deanna oparła się wygodniej i pokiwała głową.

– To możliwe, ale tak nie myślisz, prawda?

– Nie, chyba nie.

– Ani ja – przytaknęła Deanna i znowu wzięła listy do ręki. – Z ich treści wynika, że zakochali się w sobie, kiedy byli młodzi. Nie pisze nic o dzieciach, uczy nurkowania i wspomina Catherine tak, jakby byli małżeństwem tylko przez kilka lat. Wątpię, żeby był bardzo stary.

– Ja też.

– Chcesz wiedzieć, co o tym myślę?

– Naturalnie.

Deanna ostrożnie dobierała słowa.

– Uważam, że powinnaś pojechać do Wilmington i spróbować odnaleźć Garretta.

– Ale wydaje mi się to… takie śmieszne, nawet dla mnie…

– Dlaczego?

– Ponieważ nic o nim nie wiem.

– Tereso, wiesz o wiele więcej o Garretcie niż ja o Brianie, zanim go poznałam. Poza tym nie każę ci wychodzić za niego za mąż. Powiedziałam, że powinnaś pojechać i go odnaleźć. Może stwierdzisz, że w ogóle ci się nie podoba, ale przynajmniej będziesz o tym wiedziała? Cóż to szkodzi?

– A jeśli… – Teresa urwała, a Deanna dokończyła za nią.

– A jeśli nie jest taki, jak go sobie wyobraziłaś? Tereso, już teraz mogę ci zagwarantować, że nie będzie taki, jak myślisz. Nigdy tak nie jest. Moim zdaniem jednak to nie powinno mieć żadnego wpływu na twoje decyzje. Szczerze ci radzę – jeśli chcesz dowiedzieć się czegoś więcej, jedź. W najgorszym wypadku stwierdzisz, że nie jest mężczyzną, jakiego szukałaś. Co wtedy? Po prostu wrócisz do Bostonu, ale będziesz znała odpowiedź. Czy może być bardzo źle? Prawdopodobnie nie gorzej niż teraz.

– Nie uważasz, że to wariactwo?

Deanna pokręciła głową.

– Tereso, od dawna na to czekałam. Tak jak ci powiedziałam na wakacjach. Zasługujesz na to, by znaleźć mężczyznę, z którym mogłabyś dzielić życie. Teraz nie wiem, czy uda ci się to z Garrettem. Gdybym się miała założyć, powiedziałabym, że prawdopodobnie do niczego nie dojdzie. Jednak to nie oznacza, że nie należy próbować. Gdyby każdy, kto uważał, że mu się nie uda, nawet nie spróbował, to gdzie bylibyśmy dzisiaj?

Teresa milczała chwilę.

– Za dużo w twoich słowach logiki…

– Jestem od ciebie starsza i wiele przeszłam. Życie mnie nauczyło, że czasami trzeba zaryzykować. Moim zdaniem nie podejmujesz wielkiego ryzyka. Nie opuszczasz męża ani rodziny, aby kogoś odnaleźć, nie porzucasz pracy ani nie wyjeżdżasz z kraju. W końcu nie wybierasz się na koniec świata. Jeśli czujesz, że powinnaś jechać, jedź. Jeśli nie chcesz jechać, nie jedź. To naprawdę jest proste. Poza tym Kevina nie ma w domu i zostało ci jeszcze sporo urlopu.

Teresa zaczęła zawijać pasmo włosów na palec.

– A moja kolumna?

– Nie martw się. Mamy w zapasie tekst, którego nie zamieściliśmy, ponieważ zamiast niego wydrukowaliśmy list. Możemy też dać kilka powtórek z ubiegłych lat. Większość gazet nie publikowała wtedy twojej kolumny, więc nawet się nie zorientują.

– W twoich ustach brzmi to tak prosto.

– Bo jest proste. Najtrudniejsze to odnaleźć Garretta. Uważam jednak, że w listach jest dość informacji, które możemy wykorzystać. Co powiesz na kilka telefonów i małe polowanko w komputerze?

Obie umilkły na dłuższą chwilę.

– Dobrze – odezwała się w końcu Teresa. – Mam nadzieję, że nie będę tego żałować.

– Od czego zaczynamy? – spytała Teresa.

Przestawiła krzesło tak, że znalazła się obok Deanny.

– Przede wszystkim sprawdźmy to, czego jesteśmy pewne. Po pierwsze, powinnyśmy założyć, że naprawdę ma na imię Garrett. Tak podpisał wszystkie listy i nie sądzę, żeby zawracał sobie głowę używaniem innego imienia niż własne. Ponieważ w grę wchodzą trzy listy, jestem przekonana, że to jego pierwsze lub drugie imię. W każdym razie na pewno tak się do niego zwracają.

– I – dodała Teresa – prawdopodobnie mieszka w Wilmington, w Wrightsville Beach lub w innej pobliskiej osadzie.

Deanna skinęła głową.

– We wszystkich listach wspomina o oceanie, oczywiście tam wrzuca butelki. Z ich tonu wynika, że pisze je, gdy czuje się samotny lub gdy myśli o Catherine.

– Tak właśnie sądzę. Nie wspominał w listach o żadnej specjalnej okazji. Opisywał codzienne życie i swoje odczucia.

– Tak – potwierdziła Deanna, kiwając głową. Była coraz bardziej podeskcytowana. – Wymienił też nazwę łódki…

– „Happenstance” – podpowiedziała Teresa. – Napisał, że odnowili łódź i razem żeglowali. To prawdopodobnie żaglówka.

– Zanotuj to – doradziła Deanna. – Może uda się nam dowiedzieć czegoś więcej przez telefon. Niewykluczone, że gdzieś rejestrują łodzie według nazwy. Chyba mogę zwrócić się do lokalnej gazety, żeby sprawdzili to dla nas. Czy było coś jeszcze w drugim liście?

– Nic mi nie przychodzi do głowy. Natomiast w trzecim liście jest trochę więcej informacji. Wynika z nich…

– Że Catherine naprawdę umarła – wtrąciła Deanna.

– Tak, poza tym prawdopodobnie Garrett jest właścicielem sklepu ze sprzętem do nurkowania, w którym pracowali oboje z Catherine.

– Trzeba to zapisać. Uważam, że to ważny ślad. Coś jeszcze?

– Chyba nie.

– To bardzo dobry początek. Może pójdzie nam łatwiej, niż sądziłyśmy. Zaczynamy dzwonić.

Deanna zatelefonowała najpierw do „Wilmington Joumal”. Przedstawiła się i poprosiła o rozmowę z kimś, kto zna się na łodziach. Po kilku przełączeniach trafiła do Zacka Nortona dziennikarza, który pisał na temat wędkarstwa sportowego oraz innych sportów morskich. Po wyjaśnieniu, że chce się dowiedzieć, czy jest prowadzony rejestr łodzi według nazw, usłyszała, że taki spis nie istnieje.

– Łodzie rejestruje się według numerów, podobnie jak samochody – oznajmił, przeciągając samogłoski. – Jeśli zna pani nazwisko właściciela, może pani poszukać nazwy łodzi w formularzu, o ile została wymieniona. Nie wymaga się podania tej informacji, a mimo to wiele osób ją umieszcza. – Deana nagryzmoliła na kartce: „Łodzie nie są rejestrowane według nazw” i pokazała Teresie.

– Ślad donikąd – powiedziała cicho Teresa.

Przyjaciółka przykryła dłonią słuchawkę i szepnęła:

– Może tak, może nie. Nie poddawaj się tak szybko.

Deanna podziękowała Zackowi Nortonowi i odłożyła słuchawkę. Przejrzała notatki, namyślała się chwilę, a potem postanowiła zadzwonić do biura numerów, by uzyskać informacje o sklepach ze sprzętem do nurkowania w rejonie Wilmington. Teresa przyglądała się, jak Deanna zapisuje nazwy i telefony jedenastu sklepów.

– Czy mogłabym jeszcze w czymś pomóc? – spytała telefonistka.

– Nie, dziękuję. Bardzo mi już pani pomogła. – Odłożyła słuchawkę, a Teresa spojrzała na nią z zaciekawieniem.

– O co masz zamiar zapytać, kiedy się dodzwonisz?

– Spytam o Garretta.

Teresie mocniej zabiło serce.

– Ot tak?

– Właśnie tak – przytaknęła Deanna z uśmiechem i wykręciła pierwszy numer. Skinęła ręką, by Teresa wzięła drugą słuchawkę. Obie czekały cierpliwie, aż zgłosi się sklep „Atlantyckie Przygody”. To była pierwsza nazwa, jaką im podano.

Kiedy wreszcie ktoś podniósł słuchawkę, Deanna wzięła głęboki oddech i zapytała uprzejmie, czy Garrett mógłby udzielić kilku lekcji.

– Przykro mi, podano pani zły numer – usłyszała Deanna. Przeprosiła i natychmiast się rozłączyła.

Pięć następnych rozmów zakończyło się tym samym. Nie zniechęcona Deanna zerknęła na następny numer z listy i go wystukała. Spodziewała się tej samej odpowiedzi, więc zaskoczyło ją, gdy mężczyzna, który odebrał telefon, zawahał się na chwilę, po czym spytał:

– Mówi pani o Garretcie Blake'u?

Garrett.

Na dźwięk jego imienia Teresa zamarła. Deanna potwierdziła, a mężczyzna mówił dalej.

– On pracuje w „Nurkowaniu na Wyspach”. Jest pani pewna, że nie możemy pani pomóc? Niedługo zaczynamy kilka kursów.

Deanna szybko zaczęła się tłumaczyć.

– Nie, przykro mi. Naprawdę muszę się uczyć u Garretta. Obiecałam mu, że się zgłoszę.

Odłożyła słuchawkę na widełki i uśmiechnęła się szeroko.

– Jesteśmy coraz bliżej.

– Nie mogę uwierzyć, że to było takie łatwe…

– Wcale nie było łatwe, jeśli się nad tym zastanowisz, Tereso. Byłoby niemożliwe, gdybyśmy miały tylko list, który ty znalazłaś.

– Uważasz, że to ten sam Garrett?

Deanna uniosła głowę.

– A ty tak nie uważasz?

– Nie wiem. Może.

Przyjaciółka wzruszyła ramionami, słysząc jej odpowiedź.

– Wkrótce się dowiemy. Coraz bardziej mnie to wciąga.

Deanna raz jeszcze zadzwoniła do biura numerów i spytała o telefon do urzędu, w którym w Wilmington rejestruje się łodzie. Po uzyskaniu połączenia przedstawiła się i poprosiła o skierowanie do kogoś, kto mógłby pomóc jej w sprawdzeniu pewnej informacji.

– Byliśmy z mężem na wakacjach – zaczęła, gdy zgłosiła się jakaś kobieta – i zepsuła się nam łódka. Znalazł nas taki miły pan i pomógł nam dostać się na brzeg. Nazywał się Garrett Blake, a pływał chyba na „Happenstance”, o ile się nie mylę. Chcę mieć pewność, nim o tym napiszę.

Deanna mówiła dalej, nie pozwalając tamtej kobiecie wtrącić nawet słówka. Opowiedziała jej, jak bardzo się bała i jak się ucieszyła, gdy Garrett ofiarował się im z pomocą. Dodała, że na Południu mieszkają mili ludzie, a w szczególności w Wilmington i zapewniła, że chce napisać artykuł o gościnności południowców oraz ich uprzejmości wobec obcych. Po takiej przemowie kobieta po drugiej stronie linii była gotowa jej pomóc.

– Skoro pani tylko sprawdza informację, a nie prosi o nic, czego pani nie wie, jestem pewna, że nie będzie z tym problemu. Proszę poczekać.

Deanna bębniła palcami po blacie biurka, gdy tymczasem ze słuchawki płynęła piosenka Barry'ego Manilowa. Po chwili kobieta się zgłosiła.

– Zobaczymy… – Deanna usłyszała stukot klawiatury, potem dziwny dźwięk. Wreszcie kobieta wypowiedziała słowa, które obie, Deanna i Teresa, chciały usłyszeć.

– Tak. Właśnie tak jest. Garrett Blake… Dobrze zapamiętała pani nazwisko, przynajmniej według naszych danych. Napisano tu, że łódź nosi nazwę „Happenstance”.

Deanna podziękowała jej gorąco i poprosiła o nazwisko, żeby „mogła napisać o jeszcze jednej osobie będącej wzorem gościnności i uprzejmości”. Po przeliterowaniu nazwiska kobiety, rozpromieniona, odłożyła słuchawkę.

– Garrett Blake – powiedziała z triumfującą miną. – Nasz tajemniczy nadawca nazywa się Garrett Blake.

– Nie mogę uwierzyć, że go znalazłaś.

Deanna pokiwała głową zdumiona, że udało się jej osiągnąć coś, w co sama wątpiła.

– Uwierz. Staruszka nadal umie szukać informacji.

– Z pewnością.

– Czy chciałabyś jeszcze coś wiedzieć?

Teresa zastanawiała się chwilę.

– Czy możesz dowiedzieć się czegoś o Catherine?

Deanna wzruszyła ramionami.

– Nie wiem, ale warto spróbować. Zadzwonimy do „Wilmington Journal”, żeby sprawdzono, czy ukazała się jakaś wzmianka. Jeśli był to wypadek, to może o nim napisano.

Deanna zadzwoniła raz jeszcze do gazety i poprosiła o połączenie z działem miejskim. Niestety, po kilku rozmowach dowiedziała się, że egzemplarze archiwalne z ostatnich lat przeniesiono na mikrofisze i bez znajomości dokładnej daty nie da się łatwo dotrzeć do tekstu. Deannie, na jej prośbę, podano nazwisko osoby, z którą mogła skontaktować się Teresa, gdyby po przyjeździe chciała szukać tej informacji na własną rękę.

– Uważam, że to wszystko, co mogłyśmy teraz zrobić. Reszta zależy od ciebie, Tereso. Przynajmniej wiesz, gdzie go szukać.

Deanna podała jej kartkę z nazwiskiem. Teresa zawahała się. Przyjaciółka przyglądała się jej chwilę, potem odłożyła kartkę na biurko. Raz jeszcze podniosła słuchawkę.

– Do kogo teraz dzwonisz?

– Do biura podróży. Musisz mieć bilet na samolot i miejsce do spania.

– Jeszcze nie powiedziałam, że jadę.

– Jedziesz.

– Jak możesz być taka pewna?

– Ponieważ nie zamierzam pozwolić, żebyś przez cały przyszły rok snuła się po redakcji, rozmyślając, co by było, gdyby… Źle pracujesz, kiedy coś rozprasza twoją uwagę.

– Deanna…

– Nie marudź. Wiesz, że nie zaspokojona ciekawość doprowadziłaby cię do obłędu. Mnie już doprowadza.

– Ale…

– Dość tego. – Deanna zamilkła na chwilę, po czym dodała łagodniejszym tonem: – Tereso, pamiętaj, nie masz nic do stracenia. Najwyżej po paru dniach wrócisz z niczym. To wszystko. Nie wyruszasz na wyprawę w poszukiwaniu plemienia ludożerców. Jedziesz sprawdzić, czy twoja ciekawość była usprawiedliwiona.

Popatrzyły na siebie w milczeniu. Deanna miała przebiegłą minę. Teresa poczuła mocniejsze bicie serca, gdy uświadomiła sobie, że decyzja zapadła. Mój Boże, naprawdę to zrobię. Nie mogę uwierzyć, że zamierzam to zrobić.

Mimo to podjęła jeszcze ostatnią, niepewną próbę sprzeciwu.

– Nawet nie wiem, co mu powiedzieć, kiedy go wreszcie spotkam.

– Jestem pewna, że coś wymyślisz. Teraz pozwól, że zajmę się telefonami. Idź po torebkę. Będzie mi potrzebny numer twojej karty kredytowej.

Teresie kręciło się w głowie, kiedy szła do swojego pokoju. Garrett Blake. Wilmington. „Nurkowanie na Wyspach”. „Happenstance”. Słowa te powracały, jakby ćwiczyła tekst roli.

Otworzyła dolną szufladę, w której trzymała torebkę, i znowu ogarnęły ją wątpliwości. Odsunęła je jednak od siebie, pomaszerowała do gabinetu Deanny i w końcu podała jej kartę kredytową. Następnego wieczoru miała pojechać do Wilmington w Karolinie Północnej.

Deanna kazała jej odpocząć przed podróżą. Gdy Teresa wyszła z redakcji, poczuła się jak ktoś schwytany w pułapkę. Pewnie podobnie czuł się pan Shendakin.

W przeciwieństwie do niego, w głębi duszy była zadowolona, a gdy następnego dnia samolot wylądował w Wilmington, zameldowała się w hotelu, zastanawiając się, dokąd to wszystko zaprowadzi.

Rozdział piąty

Teresa obudziła się wcześnie, jak to było w jej zwyczaju. Wstała z łóżka, żeby wyjrzeć przez okno. Słońce w Karolinie Północnej rzucało złote promienie przebijające się przez poranną mgłę. Otworzyła szeroko drzwi balkonowe, by przewietrzyć pokój.

W łazience zsunęła piżamę i weszła pod prysznic. W tym momencie pomyślała, jak łatwo było tutaj dotrzeć. Niecałe czterdzieści osiem godzin temu siedziała z Deanną nad listami, słuchała, jak przyjaciółka rozmawia przez telefon i szuka Garretta. Po powrocie do domu poprosiła Ellę, by w czasie jej nieobecności zaopiekowała się Harveyem i wyjmowała pocztę ze skrzynki.

Następnego dnia poszła do biblioteki i poczytała trochę o nurkowaniu. Lata pracy dziennikarskiej nauczyły ją, żeby niczego nie pozostawiać przypadkowi i być przygotowanym na wszystko.

Wymyśliła prosty plan. Pojedzie do sklepu „Nurkowanie na Wyspach” i pomyszkuje tam z nadzieją, że będzie mogła rzucić okiem na Garretta Blake'a. Jeśli okaże się, że to siedemdziesięcioletni starzec lub dwudziestoletni student, wyjdzie bez słowa i wróci do domu. Postanowiła, że jeśli przeczucie jej nie myli i jest mniej więcej w jej wieku, spróbuje z nim porozmawiać. Dlatego właśnie poświęciła trochę czasu, aby dowiedzieć się czegoś o nurkowaniu. Chciała sprawić wrażenie, że trochę się na tym zna. Prawdopodobnie będzie mogła dowiedzieć się od niego więcej, jeśli uda jej się porozmawiać z nim na interesujący go temat, nie zdradzając przy tym zbyt wiele o sobie. Wtedy lepiej zapanuje nad sytuacją.

Co potem? Tego nie była pewna. Nie chciała wyjawić Garrettowi prawdy o przyczynie swojego przyjazdu. „Cześć, przeczytałam twoje listy do Catherine i gdy dowiedziałam się, jak bardzo ją kochałeś, pomyślałam sobie, że jesteś mężczyzną, jakiego szukam”. Nie, to wykluczone. Inne rozwiązanie nie wydawało się lepsze. „Cześć, jestem z „Boston Times”. i znalazłam twoje listy. Moglibyśmy napisać artykuł o tobie?” To też nie wydawało się właściwe. Ani żaden inny pomysł, który przychodził jej do głowy.

Nie po to jednak wyprawiła się tak daleko, żeby teraz zrezygnować tylko dlatego, że nie wie, jak go zagadnąć. Poza tym, jak powiedziała Deanna, jeśli jej się nie uda, po prostu wróci do Bostonu.

Wyszła spod prysznica, wytarła się, nasmarowała ramiona i nogi balsamem, włożyła białą bluzkę z krótkimi rękawami, niebieskie szorty i białe sandały. Chciała wyglądać zwyczajnie. Nie zależało jej na rzucaniu się w oczy. W końcu nie wiedziała, czego może się spodziewać. Pragnęła stworzyć sobie możliwość oceny sytuacji na własnych warunkach i nie przejmować się innymi.

Kiedy była gotowa do wyjścia, odnalazła książkę telefoniczną, przekartkowała, nagryzmoliła na kartce adres sklepu „Nurkowanie na Wyspach”. Wzięła głęboki oddech i zeszła na dół. Raz jeszcze powtórzyła sobie w duchu słowa Deanny.

Zatrzymała się najpierw przed sklepem z pamiątkami, w którym kupiła mapę Wilmington. Sprzedawca wskazał jej kierunek. Bez trudu znalazła drogę, chociaż Wilmington okazało się większe, niż się spodziewała. Na ulicach było pełno samochodów. Duży ruch panował na mostach prowadzących do przybrzeżnych wysepek: Kurę Beach, Carolina Beach i Wrightsville Beach. Wyglądało na to, że tam właśnie wszyscy się kierują.

„Nurkowanie na Wyspach” znajdowało się blisko przystani. Dojechała do drogi, do której chciała dotrzeć, zwolniła i zaczęła rozglądać się za sklepem.

Gdy go spostrzegła, zaparkowała w pewnej odległości od wejścia pomiędzy innymi samochodami.

Sklep mieścił się w starym drewnianym budynku, wyblakłym od słonego powietrza i morskich wiatrów. Ręcznie malowany szyld wisiał na dwóch zardzewiałych łańcuchach, zakurzone okna przywodziły na myśl tysiące sztormów.

Wysiadła z samochodu, odgarnęła włosy z twarzy i ruszyła do drzwi wejściowych. Zatrzymała się na chwilę, zaczerpnęła głęboko powietrza, zebrała myśli i weszła do środka, starając się udawać, że nie sprowadziły jej tu nadzwyczajne okoliczności.

Przechadzała się po sklepie, wędrowała wzdłuż regałów, obserwowała klientów zdejmujących sprzęt i odkładających go na półki. Uwagę skupiła na osobach, które sprawiały wrażenie pracowników. Przyglądała się bacznie każdemu mężczyźnie, zadając sobie w duchu pytanie: „Czy to ty jesteś Garrett?” Jednak większość obecnych wyglądała na klientów.

Dotarła do końca sklepu i nad półkami dostrzegła kilka oprawionych w ramki artykułów wyciętych z czasopism i dzienników. Pochyliła się, żeby lepiej im się przyjrzeć, i stwierdziła, że znalazła odpowiedź na pierwsze pytanie dotyczące tajemniczego Garretta Blake'a.

Dowiedziała się, jak wygląda.

Pierwszy artykuł dotyczył nurkowania. Podpis pod zdjęciem informował: Garrett Blake z „Nurkowania na Wyspach” przygotowuje kursantów do pierwszego zanurzenia w oceanie.

Mężczyzna widoczny na zdjęciu poprawiał szelki podtrzymujące butlę tlenową na plecach jednego z uczniów. Teraz mogła stwierdzić, że miały z Deanną rację. Wyglądał na trzydzieści kilka lat, miał szczupłą twarz i krótkie brązowe włosy, rozjaśnione po wielu godzinach spędzonych na słońcu. Był trochę wyższy od ucznia, a koszulka bez rękawów ukazywała umięśnione ramiona.

Odbitka fotografii nie była zbyt wyraźna, więc Teresa nie mogła określić koloru jego oczu, chociaż widziała, że miał ogorzałą twarz. Wydawało jej się, że dostrzegła zmarszczki w kącikach oczu, ale równie dobrze mogło go razić słońce.

Dokładnie przeczytała artykuł, zapamiętała informację, kiedy udzielał lekcji, oraz dane o sposobie otrzymania świadectwa. W drugim artykule nie zamieszczono fotografii. Opisywano w nim nurkowanie do zatopionych statków, bardzo popularne w tym rejonie. Jak się okazało, na mapach wybrzeży Karoliny Północnej zaznaczono ponad pięćset wraków. Okolice te nazywano Cmentarzyskiem Atlantyku. Od stuleci statki tonęły przy brzegu Outer Banks.

Trzeci artykuł, też bez zdjęcia, był poświęcony „Monitorowi”, pierwszemu federalnemu statkowi z żelaznym poszyciem, pochodzącemu z czasów wojny secesyjnej. Zatonął w tysiąc osiemset sześćdziesiątym drugim roku w pobliżu przylądka Hatteras w trakcie holowania przez parowiec w drodze do Karoliny Południowej. Wrak w końcu odnaleziono i poproszono Garretta Blake'a, a także płetwonurków z Instytutu Morskiego Duke'a o zejście na dno oceanu i sprawdzenie, czy nie da się statku wydobyć na powierzchnię.

Czwarta publikacja dotyczyła „Happenstance”. Towarzyszyło jej osiem fotografii wykonanych pod różnym kątem, z zewnątrz i w środku łodzi. Na wszystkich pokazywano szczegółowo sposób odnowienia łodzi. Była niezwykła – wykonano ją całkowicie z drewna w Lizbonie w Portugalii w tysiąc dziewięćset dwudziestym siódmym roku. Zaprojektował ją Herreschoff, jeden z najwybitniejszych inżynierów morskich tamtych czasów. Miała za sobą długą, pełną przygód historię (między innymi wykorzystywano ją w czasie drugiej wojny światowej do śledzenia niemieckich garnizonów na wybrzeżach Francji). Wreszcie łódź trafiła do Nantucket i tam kupił ją miejscowy przemysłowiec. Zaczynała się rozpadać, gdy przed czterema laty przejął ją Garrett Blake i odnowił wraz z żoną, Catherine.

Catherine…

Teresa spojrzała na datę. Kwiecień tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąty drugi. Artykuł nie wspominał o śmierci Catherine, a ponieważ jeden z listów znaleziono trzy lata temu w Norfolk, oznaczało to, że zmarła w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym trzecim.

– Mogę w czymś pomóc?

Teresa bezwiednie odwróciła się w kierunku, skąd dobiegł głos. Stał tam uśmiechnięty młody mężczyzna. Nagle ucieszyła się, że chwilę wcześniej zobaczyła zdjęcie Garretta. To na pewno nie był on.

– Przestraszyłem panią? – zapytał, a Teresa pokręciła przecząco głową.

– Nie… Oglądałam zdjęcia.

Wskazał fotografie.

– Jest niezwykła, prawda?

– Kto?

– „Happenstance”. Garrett – właściciel sklepu – zupełnie ją przebudował. To wspaniała łódź. Jedna z najładniejszych, jakie kiedykolwiek widziałem, zwłaszcza teraz, gdy jest gotowa.

– Czy jest tu? Chodzi mi o Garretta…

– Nie, poszedł do portu. Przyjdzie później…

– Och…

– Wiem, że sklep jest trochę zagracony, ale znajdzie tu pani wszystko, co potrzeba do nurkowania.

– Nie, dziękuję, właściwie tylko oglądałam.

– Dobrze, jeśli będzie pani chciała coś wybrać, proszę dać mi znać.

– Zrobię to – odparła.

Młody człowiek wesoło kiwnął głową i odwrócił się, chcąc odejść do kontuaru usytuowanego bliżej drzwi wejściowych do sklepu. Teresa usłyszała własny głos, zanim to sobie uświadomiła.

– Mówił pan, że Garrett jest w porcie?

Odwrócił się i podszedł ponownie do niej.

– Tak, dwie przecznice stąd. Wie pani, gdzie to jest?

– Chyba minęłam port po drodze.

– Powinien być tam jeszcze około godziny, ale jak już mówiłem, jeśli wróci pani później, będzie w sklepie. Może mu coś przekazać?

– Nie, dziękuję. Nie trzeba.

Spędziła następne trzy minuty, udając, że uważnie ogląda towary na półkach, potem wyszła, machając młodemu człowiekowi na pożegnanie.

Zamiast jednak do samochodu – skierowała się w stronę portu.

`ty

Dotarła do portu i rozejrzała się w nadziei, że dostrzeże „Happenstance”. Ogromna większość łodzi była pomalowana na biało, a ta Garretta miała barwę naturalnego drewna, więc znalazła ją bez trudu i ruszyła w kierunku właściwego doku.

Gdy szła nabrzeżem, ogarnęło ją zdenerwowanie. Pocieszała się, że przeczytane w sklepie artykuły podsunęły jej kilka tematów do rozmowy. Kiedy już go pozna, wyjaśni mu po prostu, że opis „Happenstance” zachęcił ją do obejrzenia łodzi z bliska. Brzmiało to wiarygodnie. Miała nadzieję, że uda się ten wstęp zamienić w długą pogawędkę. Wówczas zorientuje się, jakim jest człowiekiem. Potem… potem zobaczy.

Gdy podeszła do łodzi, stwierdziła, że była zamknięta, a żagiel przykryty pokrowcem. Wszystko leżało na swoim miejscu. W pobliżu nikogo nie zauważyła. Rozejrzała się jeszcze wokół, by sprawdzić, czy Garrett gdzieś się nie kręci, i przeczytała nazwę na rufie łodzi. Była to „Happenstance”. Odgarnęła włosy z twarzy i zamyśliła się na chwilę. Dziwne – pomyślała – mężczyzna w sklepie mówił, że na pewno go tutaj zastanie.

Zamiast zawrócić uważnie przyjrzała się łodzi. Była piękna, inna od łodzi zacumowanych w pobliżu. Miała swój charakter. Teresa zrozumiała teraz, dlaczego gazeta opublikowała artykuł o „Happenstance”. Na swój sposób przypominała ona piracki statek, który widziała na filmie. Teresa przeszła od dziobu do rufy, przyjrzała się łodzi pod różnymi kątami, zastanawiając się, jak bardzo była zniszczona przed odnowieniem. Większość elementów wyglądała na nowe, ale Teresa sądziła, że nie wymieniono całego drewna. Pewnie ją oczyszczono papierem ściernym. Gdy przyjrzała się z bliska, dostrzegła zadrapania na kadłubie, potwierdzające jej teorię.

Postanowiła w końcu, że później zajrzy do „Nurkowania na Wyspach”. Mężczyzna ze sklepu musiał się pomylić. Po raz ostatni rzuciła okiem na łódź i odwróciła się, by odejść.

Na nabrzeżu o kilka metrów od niej stał mężczyzna i uważnie się jej przyglądał.

Garrett…

Pocił się w porannym upale. Koszulka była mokra w kilku miejscach, oddarte rękawy odsłaniały wyrobione muskuły ramion. Miał ręce poplamione czarną mazią przypominającą smar. Zegarek do nurkowania na przegubie wydawał się zniszczony, jakby nosił go od lat. Był w krótkich piaskowych spodniach, a na bosych stopach miał sandały. Sprawiał wrażenie osoby, która większość życia, a może nawet całe spędziła nad oceanem.

Pod wpływem jego wzroku Teresa bezwiednie cofnęła się o krok.

– Może w czymś pani pomóc? – zapytał. Uśmiechnął się, ale nie podszedł bliżej, jakby obawiał się, że ona może odnieść wrażenie, iż znalazła się w pułapce.

Właśnie tak się poczuła, gdy spotkały się ich spojrzenia.

Przez chwilę mogła tylko wpatrywać się w niego bez słowa. Widziała jego zdjęcie, ale wyglądał lepiej, niż się spodziewała, chociaż nie wiedziała dlaczego. Był wysoki i miał szerokie bary. Nie był uderzająco przystojny, miał ogorzałą, surową twarz, jak gdyby słońce i morze zostawiły na niej swój ślad. Jego wzrok nie wywierał tak hipnotyzującego wpływu jak spojrzenie Davida, ale przykuwał uwagę. Było coś niezwykle męskiego w jego postawie.

Przypomniała sobie swój plan. Wzięła głęboki oddech. Wskazała ręką „Happenstance”.

– Podziwiałam pańską łódź. Jest naprawdę piękna.

Pocierał dłonie, jakby chciał się pozbyć smaru.

– Dziękuję, to bardzo miłe z pani strony.

Nieruchome spojrzenie jego oczu zdawało się podkreślać realizm sytuacji. Nagle wszystko do niej wróciło – znalezienie butelki, rosnące zaciekawienie, poszukiwania, podróż do Wilmington i wreszcie to spotkanie: twarzą w twarz. Ogarnęło ją dziwne uczucie. Zamknęła oczy, próbując odzyskać panowanie nad sobą. Nie spodziewała się, że wszystko potoczy się tak szybko. Nagle poczuła strach.

Postąpił mały krok do przodu.

– Dobrze się pani czuje? – zapytał z troską.

Odetchnęła głęboko i zmusiła się do spokoju.

– Tak, chyba tak. Zakręciło mi się trochę w głowie.

– Na pewno?

Zawstydzona, odgarnęła włosy.

– Tak. Nic mi nie jest. Naprawdę.

– To dobrze – powiedział takim tonem, jakby chciał sprawdzić, czy ona mówi prawdę. Potem, gdy już się upewnił, że nie skłamała, zapytał z zaciekawieniem:

– Czy już się kiedyś spotkaliśmy?

Teresa pokręciła przecząco głową.

– Nie sądzę.

– Skąd pani wiedziała, że to moja łódź?

– Och… zobaczyłam pańską fotografię w sklepie – odpowiedziała z ulgą. – Były tam zdjęcia łodzi. Młody człowiek powiedział, że tu pana zastanę, więc pomyślałam, że skoro już tu pan jest, mogłabym przyjść i obejrzeć łódź.

– Powiedział, że będę tutaj?

Umilkła i przypomniała sobie słowa sprzedawcy.

– Właściwie wspomniał o dokach. Sądziłam, że to znaczy, iż będzie pan tutaj.

Skinął głową.

– Byłem na innej łodzi, której używamy do nurkowania.

Przepływając obok, mały rybacki kuter uruchomił syrenę. Garrett odwrócił się i pomachał do mężczyzny stojącego na pokładzie. Kuter popłynął dalej, a Garrett wrócił spojrzeniem do niej. Uderzyła go jej uroda. Z bliska była ładniejsza niż wtedy, gdy patrzył na nią z przeciwnej strony nabrzeża. Spuścił wzrok i sięgnął po czerwoną chustkę wetkniętą w tylną kieszeń szortów. Otarł pot z czoła.

– Wspaniale pan ją odnowił – powiedziała Teresa.

Uśmiechnął się blado i schował chustkę.

– Dziękuję za uprzejme słowa.

Teresa zerknęła na „Happenstance”, potem popatrzyła na Garretta.

– Wiem, że to nie moja sprawa – zaczęła swobodnie – ale skoro już pan tu jest, czy mogłabym zadać panu kilka pytań na temat łodzi?

Z jego miny zorientowała się, że nie pierwszy raz go o to proszono.

– Co chciałaby pani wiedzieć?

Starając się, żeby zabrzmiało to naturalnie, spytała:

– Czy była w bardzo złym stanie, kiedy pan ją kupił, tak jak napisano w artykule?

– Właściwie to było nawet gorzej. – Podszedł bliżej i wskazywał miejsca, o których mówił. – Na dziobie było bardzo dużo zbutwiałego drewna, w burcie znaleźliśmy kilka przecieków. To był prawdziwy cud, że unosiła się na wodzie. Skończyło się na wymianie sporej części kadłuba, a to, co z niego zostało, trzeba było dokładnie oszlifować, uszczelnić i ponownie pomalować. Musieliśmy zrobić również wnętrze i to trwało o wiele dłużej.

W jego odpowiedzi wyłowiła słowo „musieliśmy”, ale postanowiła tego nie komentować.

– Była to chyba ogromna praca. – Uśmiechnęła się, mówiąc to, a Garrett poczuł ucisk w żołądku. Cholera, ale ona jest ładna.

– Owszem, ale warto było. O wiele przyjemniej żegluje się na tej łodzi niż na innych.

– Dlaczego?

– Ponieważ zbudowali ją ludzie, którzy na niej zarabiali na życie. Zaprojektowali ją bardzo starannie i dzięki temu żeglowanie jest o wiele prostsze.

– Rozumiem, że żegluje pan od dawna.

– Od dzieciństwa.

Pokiwała głową. Po krótkim namyśle zrobiła mały krok w kierunku łodzi.

– Mogę?

Przytaknął.

– Proszę dalej.

Teresa podeszła bliżej i przesunęła dłonią po burcie. Garrett zauważył, że nie nosi obrączki, chociaż nie powinno to mieć dla niego żadnego znaczenia. Nie odwracając się, Teresa zapytała:

– Co to za drewno?

– Mahoń.

– Cała łódź?

– Większa część. Prócz masztu i niektórych elementów wyposażenia wnętrza.

Garrett obserwował ją, jak idzie wzdłuż burty „Happenstance”. Gdy oddaliła się od niego, nie mógł nie zauważyć doskonałej figury i prostych ciemnych włosów opadających na ramiona. Nie tylko wygląd kobiety zwrócił jego uwagę, lecz także widoczna w każdym jej ruchu pewność siebie. Jakby dokładnie wiedziała, co myślą mężczyźni, gdy stoją obok. Pokręcił głową.

– Czy naprawdę używano tej łodzi do szpiegowania Niemców w czasie drugiej wojny światowej? – spytała, odwracając się do niego.

Roześmiał się cicho, próbując pozbierać myśli.

– Tak mnie zapewniał poprzedni właściciel, chociaż nie wiem, czy to prawda, czy może powiedział to, żeby podwyższyć cenę.

– Właściwie nie ma to żadnego znaczenia. To piękna łódź. Ile czasu zabrało panu odnowienie?

– Prawie rok.

Zajrzała przez iluminator, ale w środku było za ciemno, żeby mogła coś zobaczyć.

– Na czym pan żeglował w czasie naprawy „Happenstance”?

– Nie żeglowaliśmy. Nie było na to dość czasu. Ciągle była praca w sklepie, kursy i przygotowywanie tej łodzi do pływania.

– Musiała przejść próby morskie? – spytała z uśmiechem i Garrett po raz pierwszy zdał sobie sprawę, że rozmowa sprawia mu przyjemność.

– Oczywiście, ale komisja po prostu poszła sobie, gdy skończyliśmy i spuściliśmy ją na wodę.

Znowu usłyszała liczbę mnogą.

– Jestem pewna, że tak.

Podziwiała łódź jeszcze przez chwilę i wreszcie podeszła do niego. Żadne z nich się nie odezwało. Garrett zastanawiał się, czy zauważyła, że przygląda się jej kątem oka.

– No cóż – powiedziała w końcu i skrzyżowała ramiona na piersi. – Zabrałam panu dość czasu.

– Nic się nie stało – odparł i znowu poczuł kropelki potu na czole. – Uwielbiam mówić o żaglach.

– Zawsze wydawało mi się, że pływanie to duża frajda.

– Mówi pani tak, jakby pani nigdy nie żeglowała.

Wzruszyła ramionami.

– Bo nie żeglowałam. Zawsze chciałam, ale nigdy nie miałam okazji.

Mówiąc to, spojrzała na niego. Ich spojrzenia się spotkały. Garrett stwierdził, że znowu musi sięgnąć po chustkę. Otarł pot z czoła i usłyszał własny głos:

– Zazwyczaj wyruszam wieczorem po pracy. Gdyby pani chciała popłynąć, dzisiaj mogłaby mi pani towarzyszyć.

Nie był pewien, dlaczego to powiedział. Może – pomyślał – po tych wszystkich latach odezwała się tęsknota za obecnością kobiety? Może miało to coś wspólnego ze sposobem, w jaki rozjaśniały się jej oczy, gdy mówiła. Bez względu na powód, właśnie ją zaprosił i już nie mógł tego zmienić.

Teresa też była zaskoczona, ale od razu postanowiła się zgodzić. W końcu po to właśnie przyjechała do Wilmington.

– Z największą przyjemnością – zgodziła się. – O której?

Schował chustkę. Czuł się trochę wytrącony z równowagi własnym postępowaniem.

– Może być siódma? Słońce zaczyna zachodzić i to idealna pora na wypłynięcie.

– Siódma mi odpowiada. Przyniosę coś do jedzenia.

Garrett ze zdumieniem stwierdził, że sprawiała wrażenie zadowolonej i podekscytowanej wyprawą.

– Nie trzeba.

– Wiem, ale to najmniejsza rzecz, jaką mogę zrobić. Przecież nie musiał pan proponować mi wspólnego pływania. Czy kanapki wystarczą?

Garrett cofnął się o krok, jakby nagle zabrakło mu powietrza.

– Wystarczą. Nie jestem wybredny.

– Świetnie – powiedziała i umilkła. Przestąpiła z nogi na nogę, czekając, czy Garrett coś jeszcze powie. Kiedy milczał, z roztargnieniem poprawiła pasek torebki na ramieniu. – Zatem do zobaczenia wieczorem. Tutaj na łodzi, prawda?

– Tak, tutaj – odparł i uświadomił sobie, że jego zachowanie zdradza napięcie, jakie go ogarnęło. Odchrząknął i uśmiechnął się kącikami ust. – Będzie dobra zabawa. Spodoba się pani.

– Na pewno. Do zobaczenia.

Odwróciła się i ruszyła nabrzeżem. Jej włosy rozwiewał wiatr. Gdy zaczęła się oddalać, Garrett zdał sobie sprawę, że o czymś zapomniał.

– Hej! – zawołał.

Zatrzymała się, odwróciła do niego twarzą i przysłoniła oczy dłonią..

– Tak?

Nawet z tej odległości wydała mu się bardzo ładna.

Postąpił kilka kroków w jej kierunku.

– Zapomniałem o coś zapytać. Jak się nazywasz?

– Nazywam się Teresa. Teresa Osborne.

– A ja Garrett Blake.

– A zatem, Garrett, do zobaczenia o siódmej. Mówiąc to, odwróciła się i szybko odeszła. Garrett odprowadzał spojrzeniem jej malejącą postać, próbując zapanować nad sprzecznymi uczuciami. Czuł podniecenie tym, co się właśnie stało, a z drugiej strony uważał, że to coś niewłaściwego. Wiedział, że nie powinien czuć się winny, a mimo to miał poczucie winy. Chciałby móc coś na to poradzić.

Oczywiście nic nie mógł poradzić. Nigdy nie mógł.

Rozdział szósty

Wskazówki zegara minęły godzinę obiadu, zbliżały się do siódmej, ale dla Garretta Blake'a czas zatrzymał się trzy lata temu, gdy Catherine zeszła z chodnika i zginęła pod kołami samochodu prowadzonego przez starszego mężczyznę, który stracił panowanie nad kierownicą i na zawsze zmienił życie dwóch rodzin. W tygodniach, które nastąpiły po wypadku, wściekłość na kierowcę przemieniła się w chęć zemsty, ale nic nie zrobił, ponieważ rozpacz sprawiła, że nie był do niczego zdolny. Nie mógł spać dłużej niż trzy godziny na dobę, płakał, gdy zobaczył jej ubrania w szafie, stracił prawie dziesięć kilogramów, odżywiając się głównie kawą i krakersami. Miesiąc później zaczął palić, a w te noce, gdy ból stawał się nie do zniesienia, sięgał po alkohol. Ojciec zajął się interesami, a Garrett siadywał w milczeniu na ganku, próbując sobie wyobrazić świat bez niej. Stracił wolę życia, pragnął przestać istnieć, czasami, gdy tak siedział, miał nadzieję, że pochłonie go słone, wilgotne powietrze i nie będzie musiał samotnie zmierzyć się z przyszłością.

Najgorsze było to, że nie potrafił sobie przypomnieć czasów, kiedy jej przy nim nie było. Znali się całe życie, chodzili do tych samych szkół. W trzeciej klasie zostali najlepszymi przyjaciółmi, podarował jej dwie kartki na walentynki, ale potem odsunęli się od siebie i po prostu współistnieli, przechodząc z klasy do klasy. Catherine była chuda, wiotka, zawsze najniższa w klasie i chociaż Garrett nieustannie darzył ją sympatią, nie zauważył, jak powoli przeobrażała się w atrakcyjną młodą kobietę. Nie poszli razem na bal maturalny, nie wybrali się razem nawet do kina. Gdy po czterech latach w Chapell Hill z dyplomem z biologii morskiej w kieszeni wpadł na nią w ŃWrightsville Beach, nagle uświadomił sobie, jaki był głupi. Już nie była chuda, jak ją zapamiętał. Była piękna, o wspaniałych krągłościach, które sprawiały, że gdy przechodziła, oglądali się za nią mężczyźni i kobiety. Miała jasne włosy i zagadkowe oczy. Kiedy wreszcie otrząsnął się ze zdumienia, spytał, co robi wieczorem. Tak zaczęła się ich miłość, która zaowocowała małżeństwem i sześcioma cudownymi, wspólnie spędzonymi latami.

W noc poślubną, w hotelowym pokoju oświetlonym tylko blaskiem świec, wyciągnęła dwie walentynki, które jej kiedyś podarował. Roześmiała się głośno, widząc jego minę. Uświadomił sobie, czym musiały być dla niej.

– Oczywiście, że je zachowałam – szepnęła, otaczając go ramionami. – Wtedy pokochałam po raz pierwszy. Miłość to miłość, wiek nie ma znaczenia. Wiedziałam, że jeśli dam ci dość czasu, wrócisz do mnie.

Dwa razy Garrett przyłapał się na myśleniu o niej, przypominał sobie, jak wyglądała tej pierwszej nocy lub wtedy, gdy po raz ostatni wspólnie żeglowali. Miał w pamięci tamten wieczór – jej jasne włosy rozwiewane przez wiatr, twarz pełną uniesienia, głośny śmiech.

– Poczuj falę! – wykrzyknęła radośnie, stojąc na dziobie łodzi. Trzymając się liny, wychylała się pod wiatr. Jej sylwetka ciemniała na tle rozgwieżdżonego nieba.

– Uważaj! – zawołał do niej Garrett, zaciskając dłonie na sterze.

Wychyliła się jeszcze bardziej i zerknęła przez ramię na Garretta z figlarnym uśmiechem.

– Nie żartuj! – zawołał. Przez chwilę zdawało mu się, że jej chwyt słabnie. Szybko puścił ster i usłyszał jej śmiech, gdy się wyprostowała. Jak zwykle zwinna, bez trudu wróciła do steru i objęła go ramionami.

Pocałowała go w ucho i szepnęła pieszczotliwie:

– Czyżbym cię zdenerwowała?

– Zawsze się denerwuję, kiedy tak się zachowujesz!

– Nie bądź taki ponury – przekomarzała się. – Nie wtedy, gdy mam cię wreszcie tylko dla siebie.

– Co noc masz mnie tylko dla siebie.

– Ale nie tak – odparła i jeszcze raz go pocałowała, Rozejrzała się szybko wokół i uśmiechnęła się lekko. – Może opuścimy żagiel i rzucimy kotwicę?

– Teraz?

Skinęła głową.

– Chyba że wolisz płynąć całą noc.

Z niewinną minką, która niczego nie zdradzała, otworzyła drzwi do kabiny i zniknęła mu z oczu. Cztery minuty później łódź stanęła, a on pośpieszył do niej…

Garrett gwałtownie odetchnął, jakby chciał rozproszyć wspomnienie. Dokładnie przypominał sobie wydarzenia tamtego wieczoru, stwierdził jednak, że z upływem czasu coraz trudniej mu wyobrazić sobie, jak wyglądała. Stopniowo jej rysy zaczęły się zacierać w jego pamięci i chociaż wiedział, że zapominanie pomaga złagodzić ból, najbardziej pragnął móc ją znowu zobaczyć. Przez trzy lata tylko raz zajrzał do albumu ze zdjęciami i wtedy poczuł tak dotkliwy ból, że przysiągł sobie, iż już nigdy więcej tego nie zrobi. Teraz widywał ją wyraźnie tylko w snach. Zasypiał z chęcią, bo kiedy śnił o niej, zdawało mu się, że ona nadal żyje. Mówiła, poruszała się, trzymał ją w ramionach i wtedy przez chwilę w jego świecie panował porządek. Jednak te sny miały swoją cenę, budził się wyczerpany i rozbity. Czasami szedł do sklepu i zamykał się w biurze na cały ranek, żeby nie być zmuszonym do rozmowy z kimś.

Ojciec próbował mu pomóc. Też stracił żonę i wiedział, co przeżywa jego syn. Garrett odwiedzał go regularnie raz w tygodniu i za każdym razem towarzystwo ojca sprawiało mu przyjemność. Ojciec był jedyną osobą, z którą Garrett doskonale się rozumiał. W zeszłym roku powiedział synowi, że powinien spotykać się z kobietami.

– Nie możesz być ciągle sam – perswadował. – Jakbyś się poddał.

Garrett wiedział, że w słowach ojca tkwi ziarno prawdy. Nie chciał jednak nikogo poznawać. Od śmierci Catherine nie kochał się z kobietą, a co gorsza, nie miał na to ochoty. Kiedy Garrett spytał ojca, dlaczego miałby skorzystać z jego rady, skoro on sam nigdy nie ożenił się powtórnie, starszy pan odwrócił wzrok. Wtedy ojciec powiedział coś, co ich potem obu prześladowało. Bardzo tego żałował.

– Czy naprawdę sądzisz, że to możliwe, abym znalazł kogoś, kto mógłby zająć jej miejsce?

Po pewnym czasie od śmierci Catherine Garrett wrócił do sklepu, zaczął pracować, próbując żyć dalej, jak umiał najlepiej. Siedział w sklepie do późna, porządkując papiery i przestawiając meble w kantorku, ponieważ dzięki temu nie musiał wracać do pustego domu. Gdy na dworze robiło się ciemno, wracał do siebie i zapalał tylko niezbędne światła. Nie widział rzeczy Catherine, a poczucie jej braku nie było aż tak silne. Przyzwyczaił się do samotności, do gotowania, sprzątania, samodzielnego prania własnych rzeczy, a nawet pracował w ogrodzie, chociaż nie sprawiało mu to tak wielkiej przyjemności jak jej,

Sądził, że radzi sobie coraz lepiej, ale gdy nadszedł czas spakowania rzeczy Catherine, nie miał do tego serca. Wreszcie zrobił to za niego ojciec. Po powrocie z tygodniowego nurkowania Garrett zastał dom uprzątnięty z jej rzeczy. Bez przedmiotów należących do niej dom wydawał się pusty i Garrett nie widział powodu, aby dłużej w nim mieszkać. Sprzedał go po miesiącu i przeniósł się do mniejszego na Carolina Beach. Liczył na to, że po przeprowadzce będzie wreszcie w stanie żyć dalej. Na swój sposób żył dalej już trzy lata.

Ojciec nie znalazł wszystkiego. W małym pudełku stojącym na stoliku Garrett przechowywał drobiazgi, z którymi nie potrafił się rozstać – walentynki, które jej ofiarował, obrączkę oraz inne przedmioty, do których przywiązania nikt by nie zrozumiał. Nocą lubił trzymać je w ręku. Ojciec cieszył się, że dochodzi do równowagi, a on nie zaprzeczał. Wiedział jednak, że na pewno tak nie jest. Dla niego nic już nigdy nie będzie takie same,

Garrett Blake przyszedł na nabrzeże kilka minut przed czasem, żeby przygotować „Happenstance”. Zdjął pokrowiec z żagla, otworzył kabinę i wszystko dokładnie sprawdził.

Ojciec zadzwonił, gdy właśnie wychodził do doków. Garrett przypomniał sobie tę rozmowę.

– Przyjdziesz na kolację? – zapytał.

Garrett odparł, że nie może.

– Wypływam z kimś wieczorem.

Ojciec umilkł na chwilę.

– Z kobietą?

Garrett opowiedział krótko, jak poznał Teresę.

– Słyszę, że jesteś trochę podekscytowany przed randką – zauważył ojciec.

– Nie, tato, nie jestem podekscytowany. To nie jest randka. Jak już powiedziałem, po prostu popływamy trochę. Mówiła, że nigdy nie żeglowała.

– Jest ładna?

– A jakie to ma znaczenie?

– Nie ma, ale moim zdaniem to jest randka.

– To nie jest randka.

– Jeśli tak mówisz.

** ** **

Garrett spostrzegł Teresę, gdy kilka minut po siódmej zbliżała się do nabrzeża. Miała na sobie szorty i czerwoną koszulkę bez rękawów. Niosła w jednej ręce kosz z jedzeniem, a w drugiej – bluzę od dresu i cienką kurtkę. Nie wyglądała na zdenerwowaną, a jej mina nie zdradzała myśli. Pomachała mu ręką, a on poczuł się winny. Odpowiedział powitalnym gestem i zaczął kończyć wiązanie lin. Gdy podeszła do łodzi, mamrotał coś do siebie, próbując wziąć się w garść.

– Cześć – rzuciła swobodnym tonem. – Mam nadzieję, że nie czekałeś zbyt długo.

Zdjął rękawice.

– Cześć. Nie, w ogóle nie czekałem. Przyszedłem trochę wcześniej, żeby wszystko przygotować.

– Czy już skończyłeś?

Rozejrzał się po łodzi, żeby się upewnić.

– Chyba tak. Pomóc ci?

Odłożył rękawice i wyciągnął rękę. Teresa podała mu koszyk. Odstawił go na ławkę biegnącą wzdłuż burty. Wziął ją za rękę, żeby pomóc wejść. Poczuła wtedy, że Garrett ma odciski na dłoniach. Gdy znalazła się bezpiecznie na pokładzie, spojrzał w kierunku steru i cofnął się o krok.

– Jesteś gotowa wyruszyć?

– Kiedy ty będziesz gotów.

– Usiądź. Musimy wypłynąć na otwarte morze. Chcesz się czegoś najpierw napić? Mam wodę mineralną w lodówce.

Pokręciła przecząco głową,

– Nie, dziękuję. Niczego mi nie potrzeba.

Rozejrzała się po łodzi i dostrzegła siedzisko w kącie. Przyglądała się, jak przekręca klucz. Rozległ się cichy szum silnika. Zostawił na chwilę ster i odczepił liny przytrzymujące łódź. Powoli „Happenstance” zaczęła się oddalać od nabrzeża.

– Nie wiedziałam, że jest tu silnik – zauważyła ze zdziwieniem.

Odwrócił głowę i odpowiedział przez ramię na tyle głośno, żeby go usłyszała.

– Słaby, ale ma dość mocy, żeby wypłynąć i wpłynąć do basenu. Zamontowaliśmy nowy silnik po przebudowie.

„Happenstance” odbiła się od nabrzeża, wypłynęła z basenu. Gdy łódź znalazła się na otwartej wodzie, Garrett skierował ją pod wiatr i wyłączył silnik. Włożył rękawice i szybko postawił żagiel. Gdy „Happenstance” pochyliła się na bok, Garrett jednym zwinnym ruchem znalazł się tuż obok Teresy.

– Uważaj na głowę, bo bom wyrzuci cię za burtę.

Następnych kilka czynności następowało szybko po sobie. Pochyliła głowę i przyglądała się, co się dzieje. Było tak, jak zapowiedział. Bom przeleciał nad nią, ciągnąc za sobą żagiel chwytający wiatr. Po ustawieniu żagla w prawidłowym położeniu Garrett naciągnął liny. Po chwili znalazł się za sterem, poprawiał kurs i zerkał przez ramię na żagiel, jakby chciał się upewnić, że postąpił, jak należy. Cała akcja nie trwała dłużej niż trzydzieści sekund.

– Nie wiedziałam, że wszystko trzeba robić tak szybko. Myślałam, że żeglarstwo to sport dla leniwych.

Spojrzał przez ramię. Catherine siadywała w tym samym miejscu. Zachodzące słońce rozpraszało cienie, przez krótką chwilę pomyślał, że to ona. Odsunął od siebie tę myśl i chrząknął.

– Tylko wtedy, gdy na oceanie nikogo wokół ciebie nie ma. Teraz płyniemy kanałem i musimy uważać na inne łodzie.

Trzymał ster prawie nieruchomo i Teresa czuła, jak „Happenstance” powoli nabiera prędkości. Wstała, podeszła do Garretta i stanęła przy jego boku. Wiała bryza. Teresa czuła ją na twarzy, ale wydawało jej się, że wiatr nie jest dość silny, by do końca napiąć żagiel.

– Dobrze, chyba wystarczy – powiedział ze spokojnym uśmiechem. – Powinniśmy wypłynąć bez zmiany kursu. Chyba że wiatr się odwróci.

Płynęli w stronę zatoki. Wiedziała, że całą uwagę skupił na wykonywanych czynnościach, toteż stojąc obok niego, zachowywała milczenie. Obserwowała go spod oka – silne ręce trzymające ster, długie nogi przenoszące ciężar ciała, gdy łódź chyliła się pod wiatr.

Nie rozmawiali, więc Teresa rozejrzała się wokół siebie. Jak w większości żaglówek tak i w tej były dwa poziomy – niższy pokład rufowy, gdzie stali, i pokład dziobowy, wyższy o cztery stopy, rozciągający się przed nimi. Tutaj znajdowała się kabina z dwoma małymi okienkami, pokrytymi od zewnątrz cienką warstwą soli, nie można więc było zajrzeć do środka. Do kabiny prowadziły wąskie i na tyle niskie drzwi, że wchodząc, należało pochylać głowę, by nie uderzyć się o framugę.

Zaczęła się zastanawiać, ile Garrett ma lat. Prawdopodobnie po trzydziestce – nie potrafiła dokładniej określić jego wieku. Nie pomogło przyglądanie się z bliska. Miał ogorzałą od słońca i wiatru twarz, co sprawiało, że wyglądał starzej.

Znowu przyszło jej do głowy, że nie jest najprzystojniejszym mężczyzną, jakiego widziała, ale jest w nim coś pociągającego, coś bardzo trudnego do określenia.

Rozmawiając przez telefon z Deanną, próbowała go opisać, ale przychodziło to jej z trudnością, ponieważ nie przypominał mężczyzn, których znała w Bostonie. Powiedziała Deanie, że jest mniej więcej w jej wieku, na swój sposób przystojny, a także wysportowany, przy czym wygląda tak, jakby jego siła była po prostu konsekwencją trybu życia, jaki prowadził. Wtedy wydawało się jej, że jest bliska prawdy; teraz po dokładniejszym przyjrzeniu się Garrettowi wiedziała, że się nie pomyliła.

Deanna była zachwycona, gdy usłyszała o wieczornej wyprawie, natomiast Teresa od razu po rozmowie z nią przeżyła okres zwątpienia. Martwiła się, że będzie sama z nieznajomym na otwartym morzu, potem przekonała siebie samą, że jej obawy są nieuzasadnione. To tylko kolejna randka – powtarzała sobie w duchu przez większą część popołudnia. – Nie rób z tego wielkiej sprawy. Gdy jednak nadeszła pora wyjścia do portu, była bliska rezygnacji. Wreszcie uznała, że musi iść głównie ze względu na siebie, ale także by oszczędzić Deannie żalu i rozczarowania, gdyby się wycofała.

Gdy zbliżyli się do końca wąskiej zatoki, Garrett skręcił ster. Łódź zareagowała i odsunęła się od brzegów ku głębszej wodzie kanału. Garrett rozglądał się na boki, obserwował inne łodzie i ustawiał ster. Mimo że rosła prędkość wiatru, całkowicie panował nad żaglówką. Teresa była pewna, że on dobrze wie, co robi.

Rybitwy krążyły nad ich głowami, a łódź sunęła przez wodę, rozbryzgując fale. Żagle pojękiwały, a woda uciekała spod dziobu. Wszystko wokół wydawało się gdzieś pędzić pod szarzejącym niebem Karoliny Północnej.

Teresa skrzyżowała ramiona na piersi, a potem sięgnęła po bluzę, którą zabrała ze sobą. Wciągnęła ją i ucieszyła się, że o niej pamiętała. Powietrze już wydawało się chłodniejsze niż w chwili, gdy wypływali. Słońce zachodziło szybciej, niż się spodziewała. Słabnące światło odbijało się od żagli, rzucając cienie na pokład.

Tuż za rufą woda kłębiła się i syczała. Teresa podeszła, chcąc się lepiej przyjrzeć. Stała jak zahipnotyzowana. Dla zachowania równowagi położyła rękę na relingu i stwierdziła, że zostało jeszcze coś do oczyszczenia. Przyjrzała się dokładniej i zauważyła napis wycięty w drewnie. „Zbudowana w 1934 – odnowiona w 1991”.

Fale odchodzące od większej łodzi przepływającej w pobliżu zakołysały żaglówką. Teresa wróciła do Garretta. Obrócił ster, tym razem gwałtowniej. Spostrzegła na jego twarzy uśmiech, gdy skierował łódź ku otwartemu morzu. Przyglądała mu się, aż znaleźli się daleko od wąskiej zatoki.

Po raz pierwszy od bardzo dawna zachowała się spontanicznie, zrobiła coś, co jeszcze tydzień temu nie przyszłoby jej do głowy. Gdy to już się stało, nie była pewna, czego ma oczekiwać. Co będzie, jeśli Garrett okaże się inny, niż sobie wyobrażała? Naturalnie, mogłaby wrócić do Bostonu… ale miała nadzieję, że nie będzie musiała od razu wyjeżdżać. Za dużo się wydarzyło…

Gdy już znaleźli się w bezpiecznej odległości od innych żaglówek, Garrett poprosił Teresę, żeby potrzymała ster.

– Trzymaj go równo – zalecił. Poprawił żagle, chyba nawet w krótszym czasie niż poprzednio. Potem przejął ster, upewnił się, że łódź płynie pod wiatr, zawiązał małą pętlę na linie szota i przeciągnął ją przez kabestan przy sterze, zostawiając około cala luzu.

– To powinno wystarczyć – powiedział, klepnął lekko ster, sprawdzając, czy utrzymuje pozycję. – Teraz możemy usiąść, jeśli chcesz.

– Nie musisz go trzymać?

– Do tego służy pętla. Czasami wiatr zmienia się bardzo szybko. Wtedy nie można steru wypuszczać z rąk. Dzisiaj jednak mieliśmy szczęście i dopisała nam pogoda. Moglibyśmy kilka godzin płynąć w tym kierunku.

Słońce powoli zachodziło na wieczornym niebie. Garrett poprowadził ją do miejsca, które zajmowała poprzednio. Sprawdził, czy będzie jej wygodnie, i usiedli oboje w rogu, tak że patrzyli na siebie. Czuła wiatr na twarzy. Zgarnęła włosy do tyłu i spojrzała w dal na wodę.

Garrett przyglądał się jej. Była od niego niższa – musiała mieć około metra siedemdziesiąt. Ujmująca twarz. Figura modelki. Była atrakcyjna, ale nie tylko jej uroda przyciągała uwagę. Była inteligentna, wyczuł to od razu, ale i pewna siebie, jakby umiała przedzierać się przez życie o własnych siłach. Garrett cenił w kobietach takie cechy. Bez nich piękno nic nie znaczyło.

Widok Teresy przypomniał mu Catherine. Wyglądała tak, jakby patrząc na wodę, śniła na jawie. Myślami wrócił do chwili, gdy po raz ostatni razem żeglowali. Znowu poczuł się winny, chociaż starał się odegnać to uczucie. Pokręcił głową i bezwiednie poprawił pasek zegarka na ręku, najpierw go odpinając, a potem zaciskając i ponownie zapinając.

– Tu jest naprawdę pięknie – odezwała się w końcu. – Dziękuję, że mnie zaprosiłeś.

Ucieszył się, że przerwała milczenie.

– Proszę bardzo. Miło mieć towarzystwo od czasu do czasu.

Uśmiechnęła się do niego, zastanawiając się, czy myślał tak naprawdę.

– Zwykle sam pływasz?

Oparł się plecami o burtę i wyciągnął nogi daleko przed siebie.

– Zwykle tak. To dobry sposób na odpoczynek po pracy. Bez względu na to, jak ciężki dzień miałem, gdy tylko znajdę się tutaj, wiatr wszystko zabiera.

– Czy nurkowanie jest ciężką pracą?

– Nie, nie chodzi o nurkowanie, nurkowanie to właściwie zabawa. Pozostaje cała reszta. Robota papierkowa, ludzie, którzy w ostatniej chwili odwołują zajęcia, dbanie o to, aby w sklepie było wszystko, co trzeba. Czasem pracuje się do późna.

– Nie wątpię. Ale to lubisz, prawda?

– Oczywiście. Nie zamieniłbym tego życia na nic innego. – Umilkł i znowu poprawił zegarek na ręce. – A ty, Tereso, co robisz? – Było to jedno z bezpiecznych pytań, jakie wymyślił w ciągu dnia.

– Piszę dla „Boston Times”. Mam własną kolumnę.

– Przyjechałaś na wakacje?

Zawahała się, nim odpowiedziała.

– Można tak to ująć.

Skinął głową, jakby potwierdzał, że spodziewał się takiej odpowiedzi.

– O czym piszesz?

– O wychowywaniu dzieci.

Popatrzył na nią zdumiony. Spotykała się z taką reakcją, gdy poszła na randkę z kimś nowym. Lepiej mieć to od razu z głowy – przemknęło jej przez myśl.

– Mam syna – oznajmiła. – Skończył dwanaście lat.

– Dwanaście?

– Jesteś zaskoczony.

– Istotnie. Nie wyglądasz na osobę, która mogłaby mieć dwunastoletniego syna.

– Potraktuję twoje słowa jak komplement – skomentowała z uśmiechem wyższości. Jeszcze nie była gotowa zdradzić swojego wieku. – Rzeczywiście ma dwanaście lat. Chciałbyś zobaczyć jego zdjęcie?

– Pewnie – odparł.

Znalazła portfel, wyjęła fotografię i podała Garrettowi. Wpatrywał się w nie bez słowa, a potem zerknął na nią.

– Jest podobny do ciebie – powiedział, oddając jej zdjęcie. – Bardzo przystojny chłopak.

– Dziękuję. – Schowała zdjęcie i spytała: – A co z tobą? Masz dzieci?

– Nie. – Pokręcił głową. – Przynajmniej nic o nich nie wiem.

Zachichotała, słysząc jego słowa.

– Jak ma twój syn na imię?

– Kevin.

– Przyjechał z tobą?

– Nie, jest ze swoim ojcem w Kalifornii. Rozwiedliśmy się kilka lat temu.

Garrett pokiwał głową bez słowa, a potem spojrzał przez ramię na łódź, która przepływała niedaleko. Teresa również przyglądała się jej przez chwilę i wsłuchując się w ciszę, zauważyła, jak spokojny jest otwarty ocean. Jedyne dźwięki, jakie do niej docierały, to postękiwania wypełnionych wiatrem żagli i szum wody, gdy „Happenstance” przedzierała się przez fale. Wydawało się Teresie, że te głosy brzmią tu inaczej niż w porcie. Tutaj wydawały się wolne, jakby mogły zniknąć w rozległej przestrzeni.

– Chciałabyś obejrzeć resztę łodzi? – spytał Garrett.

Skinęła głową.

– Z przyjemnością.

Garrett wstał i raz jeszcze sprawdził żagle. Ruszył pierwszy, Teresa podążała tuż za nim. Kiedy otworzył drzwi, nagle zatrzymał się, przytłoczony dawno pogrzebanym w morzu niepamięci wspomnieniem, które nieoczekiwanie wypłynęło na powierzchnię, być może z powodu obecności tej kobiety.

Catherine siedziała przy małym stoliku, na którym stała otwarta butelka wina. W wazonie, z jednym kwiatem, odbijało się światło samotnej świecy. Płomień pochylał się pod wpływem kołysania łodzi, rzucając długi cień na wnętrze kabiny. W mroku dostrzegał blask jej uśmiechu.

– Pomyślałam, że byłaby to miła niespodzianka – powiedziała. – Już dawno nie jedliśmy przy świecach.

Garrett spojrzał na kuchenkę. Obok stały dwa talerze owinięte folią.

– Kiedy ściągnęłaś to wszystko na łódź?

– Gdy byłeś w pracy.

Teresa zachowywała milczenie, zostawiając go własnym myślom. Jeśli zauważała jego wahanie, nie wspominała o tym, za co Garrett był jej wdzięczny.

Z lewej strony wzdłuż burty biegło siedzenie, szerokie i dostatecznie długie, by ktoś mógł przespać się wygodnie. Po drugiej stronie stał mały stolik i było dość miejsca dla dwóch osób. Obok drzwi umieszczono zlew i kuchenkę, a pod spodem małą lodówkę. Na wprost znajdowało się wejście do sypialni.

Przystanął z boku i położył ręce na biodrach. Tymczasem Teresa oglądała wnętrze. Nie trzymał się blisko, jak zrobiliby to inni, ale dał jej wolną rękę. Czuła utkwione w sobie jego spojrzenie, mimo iż nie robił tego ostentacyjnie.

– Z zewnątrz trudno się zorientować, że tu jest tyle miejsca – odezwała się po chwili.

– Wiem. – Garrett odchrząknął niepewnie. – Zadziwiające, prawda?

– Rzeczywiście. Wygląda na to, że masz tu wszystko, czego ci potrzeba.

– Bo mam. Gdybym zechciał, mógłbym na niej popłynąć do Europy, chociaż tego nie polecam. Jest wspaniała.

Wyminął ją i podszedł do lodówki. Pochylił się i wyciągnął puszkę coli.

– Napijesz się czegoś?

– Chętnie – odparła. Przesunęła palcami po ścianie, czując opuszkami gładkość drewna.

– Co byś chciała? Mam sevenup i colę.

– Proszę sevenup.

Wyprostował się i podał jej puszkę. Ich palce się dotknęły.

– Nie mam lodu, ale jest dość zimne.

– Wytrzymam – rzekła, a on się uśmiechnął.

Otworzyła puszkę, upiła mały łyk i postawiła ją na stole.

Zastanowił się nad tym, co powiedziała wcześniej. Miała dwunastoletniego syna… Pracowała jako dziennikarka, więc pewnie ukończyła studia. Jeśli poczekała do magisterium z wyjściem za mąż i urodzeniem dziecka… to była cztery, pięć lat od niego starsza. Wyglądała młodo, tyle zauważył, ale nie zachowywała się jak dwudziestolatka. W jej ruchach była widoczna dojrzałość, coś, co charakteryzowało tylko tych, którzy wiele doświadczyli w życiu.

Nie miało to i tak żadnego znaczenia.

Zwróciła uwagę na oprawioną fotografię, zawieszoną na ścianie. Widniał na niej Garrett Blake. Stał na nabrzeżu z marlinem. Wyglądał o wiele młodziej niż teraz. Na fotografii uśmiechał się szeroko, a jego rozradowana mina przypomniała jej Kevina w chwili, gdy strzelił gola.

– Widzę, że lubisz wędkować – odezwała się, przerywając ciszę. Wskazała ręką fotografię. Postąpił krok w jej kierunku, a gdy się zbliżył, poczuła ciepło bijące od jego ciała. Pachniał wiatrem i solą.

– Rzeczywiście – przyznał cicho. – Mój ojciec łowił krewetki. Właściwie wychowałem się na wodzie.

– Kiedy je zrobiono?

– Mniej więcej dziesięć lat temu, tuż przed moim powrotem do college'u na drugi rok. Odbywały się zawody wędkarskie. Postanowiliśmy z tatą, że spędzimy dwie noce w Golfsztromie. Złapaliśmy tego mariina około sześćdziesięciu mil od brzegu. Ciągnęliśmy go przez siedem godzin, ponieważ mój ojciec chciał mnie nauczyć, jak się to kiedyś robiło.

– Co to znaczy?

Roześmiał się cicho.

– Zanim skończyłem, miałem dłonie pocięte do żywego, a nazajutrz ledwie ruszałem rękami. Linka, do której przywiązaliśmy przynętę, nie była dość mocna do łapania ryby tej wielkości, dlatego musieliśmy pozwolić jej uciekać, aż się zmęczy, a potem powoli zwijaliśmy linkę i znowu pozwalaliśmy jej uciekać. W końcu ryba tak opadła z sił, że się poddała.

– Czy było tak jak w opowiadaniu Hemingwaya „Stary człowiek i morze”!

– Coś w tym rodzaju. Z jednym wyjątkiem – stary poczułem się dopiero następnego dnia. Za to mój ojciec mógłby zagrać tę rolę w filmie.

Ponownie spojrzała na zdjęcie.

– Czy to twój ojciec stoi obok?

– Tak, to on.

– Jesteście bardzo do siebie podobni.

Garrett uśmiechnął się lekko, zastanawiając się, czy był to komplement. Wskazał jej miejsce przy stole i Teresa usiadła.

– Mówiłeś, że pojechałeś na studia – zagadnęła, gdy już siedziała wygodnie.

Spojrzał jej w oczy.

– Studiowałem na Unc i skończyłem biologię morską. Nic innego mnie nie interesowało, a ponieważ ojciec zapowiedział mi, że nie mam po co wracać do domu bez magisterium, więc pomyślałem, że powinienem nauczyć się czegoś, co później mi się przyda.

– Wtedy kupiłeś sklep…

Pokręcił głową.

– Nie, nie od razu. Po skończeniu studiów pracowałem dla Instytutu Morskiego Duke'a, ale nie było to popłatne. Dlatego zdobyłem uprawnienia instruktorskie i zacząłem zabierać na weekendy amatorów nurkowania. Sklep pojawił się kilka lat później. – Uniósł brwi pytająco. – A jak było z tobą?

Teresa upiła następny łyk sevenup.

– Moje życie nie było tak eskcytujące jak twoje. Wychowałam się w Omaha, w Nebrasce, i studiowałam w Brown. Po dyplomie kilka razy zmieniałam pracę i próbowałam różnych rzeczy, aż przeprowadziłam się do Bostonu. Pracuję dla „Times” już od dziewięciu lat, ale dopiero od niedawna mam swoją rubrykę. Przedtem byłam reporterką.

– Podoba ci się to?

Zamyśliła się przez chwilę, jakby zastanawiała się nad tym po raz pierwszy.

– To dobra praca – stwierdziła po chwili. – Jest mi o wiele lepiej niż na początku. Mogę odbierać Kevina ze szkoły i pisać o tym, o czym chcę, dopóki odpowiada to głównemu tematowi kolumny. Dość dobrze mi za to płacą i nie mogę narzekać, ale… – zawahała się. – Nie stawia to przede mną wyzwań. Nie zrozum mnie źle, lubię to, co robię, ale czasami wydaje mi się, że ciągle piszę to samo. Ale nawet by mi to nie przeszkadzało, gdyby Kevin mnie tak nie absorbował. Przyszło mi teraz do głowy, że jestem typową, przepracowaną samotną matką, jeśli wiesz, co mam na myśli.

Skinął głową.

– Życie często okazuje się inne, niż oczekiwaliśmy, prawda? – powiedział cicho.

– Tak, chyba tak – przyznała i pochwyciła jego spojrzenie. Czyżby powiedział coś, co rzadko mówił innym? Uśmiechnęła się i pochyliła w jego stronę.

– Jesteś gotów coś zjeść? Wzięłam ze sobą trochę zapasów.

– Jeśli ty masz ochotę.

– Mam nadzieję, że lubisz kanapki i sałatkę. Bałam się, że co innego się zepsuje.

– Gdybym wypłynął sam, pewnie wstąpiłbym na hamburgera po powrocie na ląd. Wolisz zjeść w kabinie czy na zewnątrz?

– Zdecydowanie na zewnątrz.

Zabrali puszki z piciem i wyszli z kabiny. Po drodze Garrett zdjął pelerynę z wieszaka przy drzwiach i wskazał Teresie gestem, żeby poszła dalej bez niego.

– Daj mi chwilę na rzucenie kotwicy – poprosił. – Będziemy mogli zjeść spokojnie, nie sprawdzając co chwila łodzi.

Teresa dotarła do swojego siedzenia i otworzyła koszyk. Na horyzoncie słońce zachodziło otoczone kłębiastymi chmurami. Wyciągnęła kanapki owinięte celofanem, pojemniczki z sałatką z białej kapusty i kartofli.

Patrzyła, jak Garrett odkłada na bok pelerynę i opuszcza żagiel. Łódź niemal natychmiast zwolniła. Stał odwrócony do niej plecami. Zauważyła, że jest bardzo silny. Barki i muskularne ramiona w porównaniu ze szczupłą talią, wydawały się szersze niż przedtem. Nie mogła uwierzyć, że oto żegluje z mężczyzną, a zaledwie dwa dni temu była w Bostonie. Wszystko to wydawało się nierzeczywiste.

Garrett poruszał się spokojnie. Teresa spojrzała w górę. Wiatr się zerwał, zrobiło się chłodniej, niebo powoli ciemniało.

Gdy żaglówka stanęła, Garrett spuścił kotwicę. Poczekał chwilę, upewnił się, że kotwica utrzyma łódź w miejscu, i zadowolony usiadł obok Teresy.

– Chciałabym coś zrobić, żeby ci pomóc – powiedziała z uśmiechem. Przerzuciła włosy przez ramię w ten sam sposób, jak robiła to Catherine. Milczał dłuższą chwilę.

– Wszystko w porządku? – spytała.

Pokiwał głową, nagle znowu poczuł się nieswojo.

– Teraz tak. Jednak przyszło mi do głowy, że jeśli zerwie się jeszcze silniejszy wiatr, będziemy musieli częściej halsować w drodze powrotnej.

Nałożyła sałatki z kapusty i z kartofli na talerz z kanapką i podała mu, zdając sobie nagle sprawę, że usiadł bliżej niż przedtem.

– Czy powrót będzie trwał dłużej?

Garrett wziął do ręki biały plastikowy widelec i zgarnął trochę sałatki. Po chwili odpowiedział:

– Trochę, ale to nie kłopot, chyba że wiatr ucichnie. Jeśli ucichnie, utkniemy.

– Rozumiem, że już ci się to przydarzyło.

Przytaknął.

– Raz lub dwa. Rzadko, ale to się zdarza.

Spojrzała na niego z niepewną miną.

– Dlaczego rzadko? Przecież wiatr nie zawsze wieje?

– Na oceanie zwykle wieje.

– Jak to możliwe?

Uśmiechnął się z rozbawieniem i odłożył kanapkę na talerz.

– Wiatry powstają w wyniku różnic temperatur, kiedy ciepłe powietrze natknie się na warstwę chłodniejszą. Żeby wiatr przestał wiać, kiedy żegluje się po oceanie, powietrze w promieniu wielu mil musi mieć dokładnie tę samą temperaturę co woda. Tutaj w ciągu dnia powietrze jest gorące, ale gdy tylko zbliża się zachód słońca, temperatura szybko spada. Właśnie dlatego najlepiej wypływać o zmierzchu. Temperatura ciągle się zmienia i wspaniale się żegluje.

– Co się dzieje, gdy wiatr naprawdę ucichnie?

– Łódź staje. Wtedy nic nie można zrobić, żeby ją ruszyć.

– Mówiłeś, że to już ci się przydarzyło?

Pokiwał głową.

– Co wtedy zrobiłeś?

– Nic. Siedziałem i napawałem się ciszą. Nic mi nie groziło. Poza tym wiedziałem, że za jakiś czas temperatura powietrza spadnie. Musiałem tylko poczekać. Po godzinie zerwał się wiatr i wróciłem do portu.

– Mówisz, jakby był to przyjemny dzień.

– Bo był. – Odwrócił głowę, uciekając przed jej badawczym spojrzeniem, i popatrzył na drzwi kabiny. Po chwili dodał, jakby do siebie: – Jeden z najlepszych.

Catherine usadowiła się na siedzeniu.

– Chodź do mnie i usiądź.

Garrett zamknął drzwi kabiny i ruszył w jej stronę.

– Już dawno nie spędziliśmy razem tak cudownego dnia – powiedziała cicho Catherine. – Ostatnio oboje byliśmy bardzo zajęci… i sama nie wiem… – zawahała się. – Chciałam po prostu zrobić coś szczególnego dla nas obojga.

Garrettowi wydawało się, że na twarzy żony dostrzega ten sam wyraz czułości, jaki widział u niej w noc poślubną.

Usiadł obok niej i nalał wina.

– Przepraszam, tyle miałem do roboty w sklepie – szepnął. – Kocham cię, przecież wiesz.

– Wiem. – Uśmiechnęła się i nakryła dłonią jego palce.

– Wkrótce będzie lepiej, obiecuję.

Catherine skinęła głową i sięgnęła po kieliszek.

– Już nie mówmy o tym. Teraz chcę się cieszyć tobą, cieszyć się, że jesteśmy we dwoje i nikt nam nie przeszkadza.

– Garrett?

– Przepraszam… – zaczął, wyrwany z zadumy.

– Dobrze się czujesz? – Patrzyła na niego z troską.

– Nic mi nie jest… przypomniało mi się, że muszę się czymś zająć – skłamał Garrett. – W każdym razie… – wyprostował się i splótł dłonie na kolanie – już dość o mnie. Jeśli nie masz nic przeciw temu, to opowiedz mi coś o sobie… Tereso.

Zdezorientowana i trochę niepewna, o czym ma mówić, zaczęła od samego początku, dodając trochę szczegółów do podstawowych informacji o rodzinie, pracy, zainteresowaniach. Najwięcej opowiadała o Kevinie, jakim to jest wspaniałym synem i jak bardzo żałuje, że nie może spędzać z nim więcej czasu.

Garrett słuchał uważnie, nie odzywając się.

– Wspominałaś, że byłaś mężatką. Raz? – zapytał, gdy skończyła.

Skinęła głową.

– Przez osiem lat. David – tak mu na imię – po pewnym czasie stracił serce do naszego związku… skończyło się na tym, że nawiązał romans. Tego nie mogłam już znieść.

– Ja też bym nie mógł – stwierdził łagodnie Garrett – ale przez to wcale nie jest łatwiej.

– Nie, nie jest. – Przerwała i upiła łyk z puszki. – Mimo wszystko pozostajemy w przyjacielskich stosunkach. Jest dobrym ojcem dla Kevina i teraz to mi wystarcza.

Pod kadłubem przesunęła się wielka fala. Garrett odwrócił głowę, żeby sprawdzić, czy kotwica utrzyma łódź. Gdy ponownie spojrzał na Teresę, zaproponowała:

– Teraz twoja kolej. Opowiedz mi o sobie.

Garrett również zaczął od początku. Dorastał w Wilmington jako jedynak. Jego matka umarła, kiedy miał dwanaście lat, a ponieważ ojciec większość czasu spędzał na kutrze, on wychowywał się na wodzie. Mówił o studiach, ominął niektóre z bardziej szalonych przygód, żeby nie wywrzeć na niej złego wrażenia. Opisał, jak kupił sklep i jak wygląda jego zwykły dzień. Nie wspomniał w ogóle o Catherine, a Teresa mogła tylko domyślać się powodu.

Gdy rozmawiali, niebo stało się czarne. Wokół zaczęła się zbierać mgła. Łódź kołysała się łagodnie na falach. Lekki wiatr owiewający twarze i powolne kołysanie łodzi ułatwiały pokonanie wcześniejszego zakłopotania.

Później Teresa próbowała sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz była na takiej randce. Ani razu Garrett nie poprosił, żeby jeszcze raz się z nim zobaczyła. Nie sprawiał też wrażenia kogoś, kto spodziewa się po tym wieczorze czegoś szczególnego. Większość mężczyzn, z którymi spotykała się w Bostonie, uważała, że skoro już postarali się, by wieczór okazał się przyjemny, to ona była im coś winna. Było to podejście dorastającego chłopca, mimo to dość rozpowszechnione. Zachowanie Garretta odbiegające od stereotypu sprawiło miłą niespodziankę.

Wreszcie ucichli oboje. Garrett oparł się wygodniej. Wsunął palce we włosy. Zamknął oczy. Widać było, że cieszy się chwilą ciszy. Teresa po cichu zebrała talerze oraz serwetki i schowała do koszyka, żeby nie zwiał ich wiatr. Garrett wstał.

– Chyba najwyższy czas na powrót – powiedział takim tonem, jakby żałował, że ich wyprawa dobiega końca.

Kilka minut później łódź ruszyła. Teresa zauważyła, że teraz wiał silniejszy wiatr. Garrett stał u steru. Trzymał „Happenstance” na kursie. Przystanęła obok. Przytrzymywała się relingu. W myślach powracała do ich rozmowy. Żadne z nich nie odzywało się przez dłuższą chwilę. Garrett zastanawiał się, dlaczego czuje się tak bardzo wytrącony z równowagi.

Podczas ostatniej wspólnej wyprawy żaglówką Catherine i Garrett przez kilka godzin rozmawiali, popijając wino i jedząc. Morze było spokojne. Łagodne unoszenie się i opadanie fal uspokajało, bo było takie znajome.

W nocy kochali się, potem Catherine leżała u boku Garretta i milcząc, przesuwała palcami po jego piersi.

– O czym myślisz? – spytał wreszcie.

– O tym, że nie wiedziałam, iż można kogoś kochać tak bardzo jak ja ciebie – wyszeptała.

Garrett dotknął palcem jej policzka. Catherine nie odrywała od niego spojrzenia.

– Ja też nie wiedziałem – dodał cicho. – Nie wiem, co bym zrobił bez ciebie.

– Obiecasz mi coś?

– Wszystko.

– Jeśli coś mi się stanie, obiecaj, że znajdziesz sobie kogoś.

– Nie sądzę, żebym mógł pokochać kogoś innego oprócz ciebie.

– Obiecaj, proszę.

Potrwało to chwilę.

– Dobrze, jeśli to sprawi, że będziesz szczęśliwa, obiecuję.

Uśmiechnął się czule.

Catherine przytuliła się mocno do niego.

– Jestem szczęśliwa, Garrett.

Kiedy wspomnienie zbladło, Garrett chrząknął i dotknął ramienia Teresy, chcąc zwrócić jej uwagę. Wskazał ręką na niebo.

– Popatrz na to wszystko. Zanim wynaleziono sekstans i kompas, człowiek patrzył w gwiazdy, aby móc pływać po morzach. Tam widzisz Gwiazdę Polarną. Zawsze wskazuje północ.

Teresa spojrzała w niebo.

– Jak je rozpoznajesz?

– Wykorzystuje się gwiazdy wskazówki. Widzisz Wielki Wóz?

– Tak.

– Linia prosta biegnąca od dwóch gwiazd tworzących dyszel wozu doprowadza prosto do Gwiazdy Północnej.

Teresa przyglądała mu się, gdy pokazywał gwiazdy i opowiadał o nich. Rozmyślała o Garretcie i rzeczach, które go interesują. Żeglowanie, nurkowanie, łowienie ryb, nawigacja według gwiazd – wszystko miało związek z oceanem. A może chodziło o to, że wtedy pozostawał przez wiele godzin sam?

Garrett wyciągnął rękę po granatową kurtkę, którą wcześniej zostawił przy sterze. Włożył ją na siebie.

– Fenicjanie byli prawdopodobnie największymi odkrywcami mórz w historii świata. W roku sześćsetnym przed Chrystusem twierdzili, że opłynęli Afrykę, ale nikt im nie uwierzył, ponieważ przysięgali, że w połowie drogi zniknęła Gwiazda Północna. A przecież zniknęła.

– Dlaczego?

– Bo wpłynęli na półkulę południową. Stąd historycy wiedzą, że rzeczywiście tego dokonali. Przed nimi nikt tego nie widział, a jeśli widział, to nie zapisał. Musiało upłynąć prawie dwa tysiące lat, nim stwierdzono, że mówili prawdę.

Skinęła głową, wyobrażając sobie daleką podróż Fenicjan. Zastanawiała się, dlaczego nigdy o tym się nie uczyła i skąd on o tym wie. Nagle zrozumiała, dlaczego Catherine go pokochała. Nie chodziło o to, że jest niezwykle przystojny, ambitny czy czarujący. Po trosze był taki, ale co najważniejsze, sprawiał wrażenie, że przeżywa życie na swój własny sposób. W jego zachowaniu kryła się odmienność, coś zagadkowego. To czyniło go niepodobnym do ludzi, których poznała wcześniej.

Garrett zerknął na Teresę, ponieważ umilkła. Po raz kolejny stwierdził, że jest urocza. W ciemności jasna skóra wydawała się przezroczysta. Nagle przyłapał się na tym, że zastanawia się, jak by to było, gdyby przesunął palcem po jej policzku. Potrząsnął głową, próbując pozbyć się tej myśli.

Nie potrafił. Wiatr rozwiewał jej włosy. Na ten widok poczuł silny skurcz w żołądku. Ile to już czasu upłynęło, gdy tego doświadczył? Na pewno bardzo dużo. I nie mógł, nie chciał temu zaradzić. Wiedział o tym i nadal na nią patrzył. Nie była to odpowiednia pora ani odpowiednie miejsce… ani odpowiednia osoba. W głębi ducha zastanawiał się, czy kiedykolwiek znajdzie się ta właściwa.

– Mam nadzieję, że cię nie zanudziłem – odezwał się w końcu, zmuszając się do spokoju. – Zawsze interesowały mnie takie opowieści.

Spojrzała na niego i uśmiechnęła się lekko.

– Nie, wcale. Spodobała mi się ta historia. Wyobrażałam sobie, przez co musieli przejść. To niełatwo zapuszczać się w zupełnie nieznane strony.

– Niełatwo – przytaknął, czując się tak, jakby odgadła jego myśli.

Światła budynków stojących na nabrzeżu migotały w powoli gęstniejącej mgle. „Happenstance” kołysała się na wznoszących się i opadających falach, gdy dopływali do zatoki. Teresa spojrzała przez ramię na rzeczy, które przyniosła ze sobą. Wiatr zdmuchnął kurtkę w kąt przy kabinie. Pomyślała, że nie powinna zapomnieć o niej, gdy będzie wychodziła na brzeg.

Mimo iż Garrett powiedział, że zazwyczaj żegluje sam, zaczęła się zastanawiać, czy kiedykolwiek zabrał ze sobą na łódź kogoś oprócz niej i Catherine. Jeśli nigdy tego nie zrobił, co to oznaczało? Zauważyła, że przez cały wieczór przyglądał się jej uważnie, ale starał się nie robić tego zbyt ostentacyjnie. Jeśli zaciekawiła go, to umiał dobrze to ukryć. Nie wyciągał od niej informacji, nie wypytywał, czy jest z kimś związania. Nie zrobił przez cały wieczór niczego, co można by uznać za coś więcej niż zwykłe zainteresowanie.

Garrett przekręcił wyłącznik i na łodzi zapaliły się małe światła. Nie wystarczyły, by widzieli się dokładnie, ale teraz mogli ich zauważyć żeglarze na innych łodziach. Wskazał w stronę ciemnego przesmyku.

– Tam jest wejście do portu, między światłami.

Skręcił sterem w tamtym kierunku. Zatrzeszczały żagle, bom zawahał się krótko i wrócił do poprzedniego położenia.

– Czy spodobało ci się żeglowanie? – spytał.

– Owszem. Było cudownie.

– Cieszę się. Nie była to wyprawa na półkulę południową, ale to wszystko, co mogłem zrobić.

Stali obok siebie, oboje pogrążeni w myślach. W ciemnościach, około ćwierć mili od nich, pojawiła się łódź. Tak jak oni wracała do portu. Garrett rozglądał się dookoła, czy nikt inny nie podpływa. Teresa zauważyła, że mgła zasłoniła horyzont.

Odwróciła się do niego. Spostrzegła, że wiatr zwiał mu włosy do tyłu. Kurtka, którą miał na sobie, zasłaniała mu nogi do pół uda. Była zniszczona. Wyglądała tak, jakby używał jej od lat. W rozpiętej kurtce sprawiał wrażenie, że jest wyższy i tęższy niż w rzeczywistości. Wyobraziła sobie, że właśnie taki jego widok zapamięta na zawsze. A także jego twarz, gdy zobaczyła go po raz pierwszy.

Gdy znaleźli się blisko nabrzeża, Teresa nagle zwątpiła, czy jeszcze się spotkają. Za kilka minut dopłyną do portu i powiedzą sobie do widzenia. Nie sądziła, że poprosi ją o spotkanie, a sama też nie miała zamiaru mu proponować. Z jakiegoś powodu uznała, że nie wypada jej tego robić.

Przepłynęli przez przesmyk i skierowali się do nabrzeża. Trzymał łódź na środku drogi wodnej. Kilkanaście trójkątnych znaków wyznaczało kanał. W pewnym momencie zwinął żagle równie szybko i sprawnie, jak kierował łodzią. Uruchomił silnik. Minęli przycumowane u pomostu łodzie. Garrett wyskoczył i rzucił cumy „Happenstance”.

Teresa podeszła do steru, żeby zabrać koszyk i kurtkę, ale zatrzymała się nagle. Pomyślała przez chwilę, wzięła koszyk, natomiast kurtkę upchnęła wolną ręką pod siedzenie. Kiedy Garrett zapytał, czy wszystko w porządku, chrząknęła i odparła, że zbiera swoje rzeczy. Podeszła do burty. Wyciągnął do niej rękę. Dotknąwszy jego palców poczuła ich siłę. Wyskoczyła z pokładu „Happenstance” na brzeg.

Przez krótką chwilę patrzyli na siebie, jakby zastanawiali się, co teraz będzie, aż Garrett wskazał łódź.

– Muszę ją zamknąć na noc, a to trochę potrwa.

Skinęła głową.

– Tak mi się zdawało.

– Mogę cię najpierw odprowadzić do samochodu?

– Oczywiście – zgodziła się. Ruszył nabrzeżem, a Teresa szła obok. Wkrótce znaleźli się przy samochodzie. Garrett przyglądał się, jak Teresa szuka kluczyków w koszyku. Znalazła je i otworzyła drzwi.

– Jak już mówiłam, to był dla mnie wspaniały wieczór – powiedziała.

– Dla mnie też.

– Powinieneś częściej zabierać ludzi na pokład. Jestem pewna, że by im się to podobało.

– Pomyślę o tym – odparł z szerokim uśmiechem Garrett.

Na chwilę spotkały się ich oczy, a on przez ułamek sekundy widział Catherine. Poczuł się nieswojo.

– Powinienem wracać – powiedział szybko. – Muszę jutro wcześnie wstać. – Pokiwała głową, a Garrett nie wiedząc, co ma zrobić, wyciągnął do niej rękę. – Było mi bardzo miło cię poznać, Tereso. Mam nadzieję, że spędzisz tutaj przyjemne wakacje.

Uścisk ręki wydawał się jej trochę nie na miejscu po wieczorze, jaki razem spędzili, ale byłaby zdziwiona, gdyby zachował się inaczej.

– Dziękuję za wszystko, Garrett. Mnie też było miło ciebie poznać.

Usiadła za kierownicą i przekręciła kluczyk w stacyjce. Garrett zatrzasnął drzwi i patrzył, jak wrzuca bieg. Uśmiechnęła się do niego po raz ostatni, zerknęła we wsteczne lusterko i powoli wycofała samochód. Garrett pomachał jej, gdy ruszyła do przodu. Gdy wyjechała bezpiecznie na drogę, odwrócił się i poszedł w głąb portu, zastanawiając się, dlaczego jest taki niespokojny.

Dwadzieścia minut później, kiedy Garrett kończył sprzątanie na „Happenstance”, Teresa otworzyła drzwi do hotelowego pokoju i weszła do środka. Rzuciła swoje rzeczy na łóżko i ruszyła do łazienki. Opłukała twarz zimną wodą i zanim się rozebrała, umyła zęby. Potem leżąc w łóżku przy świetle małej lampki stojącej na nocnym stoliku, przymknęła oczy i zaczęła rozmyślać o Garretcie.

Gdyby to David zabrał ją na łódź, postąpiłby zupełnie inaczej. Przykroiłby cały wieczór na miarę czarującego wizerunku, jaki miałby zamiar stworzyć. „Przez przypadek mam butelkę wina, może chciałabyś wypić kieliszek?” Na pewno mówiłby więcej o sobie. Robiłby to bardzo umiejętnie. David doskonale orientował się, kiedy pewność siebie zamieniała się w arogancję, i umiał się powstrzymać przed przekroczeniem tej granicy. Dopóki nie poznało się go lepiej, trudno było się zorientować, że stosuje różne sztuczki, aby wywrzeć jak najlepsze wrażenie. Od samego początku wiedziała, że Garrett nie udaje. Był naturalny i szczery. Uznała, że intryguje ją jego zachowanie. Czy postąpiła właściwie? Nie była tego pewna. Jej działania zbyt przypominały manipulację. Nie chciała tak o sobie myśleć.

Już się stało. Podjęła decyzję i nie mogła jej zmienić. Zgasiła lampę. Gdy wzrok przyzwyczaił się do ciemności, popatrzyła w kierunku rozsuniętych zasłon. Rogal księżyca już był na niebie, blade światło padało na poduszkę. Patrzyła na księżyc, nie mogąc odwrócić spojrzenia, aż odprężyła się i zamknęła oczy.

Rozdział siódmy

– Co się wtedy stało?

Jeb Blake pochylił się nad filiżanką kawy. Zbliżał się do siedemdziesiątki, a nadal był szczupły i wysoki, może trochę za chudy. Miał mocno pobrużdżoną twarz. Przerzedzone włosy były niemal białe, a jabłko Adama wystawało z szyi niczym mała śliwka. Ramiona pokrywały tatuaże, blizny i brązowe plamy. Kostki u rąk były jak zwykle opuchnięte – pozostałość lat spędzonych na kutrze. Gdyby nie spojrzenie, można by sądzić, że to słaby, ciężko chory człowiek. W rzeczywistości było zupełnie inaczej. Prawie codziennie wychodził do pracy, chociaż teraz wyruszał o świcie i wracał przed południem.

– Nic się nie stało. Wsiadła do samochodu i odjechała.

Zwijając pierwszego z dwunastu papierosów, które miał zamiar wypalić tego dnia, Jeb popatrzył na syna. Przed wielu laty pewien lekarz powiedział mu, że zabija się, paląc papierosy, ale ponieważ sam umarł na atak serca przed sześćdziesiątką, Jeb przestał wierzyć lekarzom. Garrett uważał, że ojciec go przeżyje.

– To chyba była strata czasu, co?

Garretta zaskoczyła bezpośredniość ojca.

– Nie, tato. Spędziłem bardzo miły wieczór. Łatwo się z nią rozmawiało, było mi dobrze w jej towarzystwie.

– Ale nie masz zamiaru znowu się z nią zobaczyć.

Garrett upił łyk kawy i pokręcił przecząco głową.

– Wątpię. Jak już ci wspominałem, przyjechała tu na wakacje.

– Na jak długo?

– Nie wiem. Nie spytałem.

– Dlaczego nie?

Garrett sięgnął po pojemniczek ze śmietanką i wlał jego zawartość do kawy.

– Dlaczego tak cię to interesuje? Popływałem wczoraj z kimś i spędziłem miły wieczór. Nic więcej nie mam ci do powiedzenia.

– Na pewno coś jeszcze mógłbyś mi powiedzieć.

– Na przykład?

– Czy ta randka sprawiła ci dość przyjemności, żebyś znowu zaczął spotykać się z ludźmi.

Garrett zamyślony mieszał kawę. O to więc chodziło. Przez lata przyzwyczaił się do tego, że ojciec go wypytuje, ale tego ranka nie był w nastroju, żeby wracać do starych spraw.

– Tato, już to przerabialiśmy.

– Wiem, ale martwię się o ciebie. Za dużo czasu spędzasz sam.

– Nie, nie spędzam.

– Ależ tak – zaprzeczył ojciec z zadziwiającą łagodnością. – Jesteś sam.

– Nie chcę się z tobą sprzeczać, tato.

– Ja też nie. Już próbowałem i nie działa. – Jeb uśmiechnął się lekko. Po chwili spróbował z innej beczki. – Jaka ona jest?

Garrett zastanowił się chwilę. Wbrew sobie wczoraj długo o niej myślał.

– Teresa? Atrakcyjna i inteligentna. Czarująca na swój sposób.

– Samotna?

– Tak mi się zdaje. Rozwiodła się i nie sądzę, żeby się ze mną umówiła, gdyby przyjechała tu z kimś.

Starszy pan uważnie przyglądał się twarzy syna. Gdy Garrett umilkł, Jeb pochylił się nad kawą.

– Spodobała ci się, prawda?

Garrett spojrzał ojcu w oczy. Wiedział, że nie ukryje przed nim prawdy.

– Tak, spodobała mi się. Ale jak już mówiłem, prawdopodobnie nigdy więcej jej nie zobaczę. Nie mam pojęcia, gdzie się zatrzymała. Poza tym wiem, że dzisiaj wyjeżdża.

Ojciec patrzył na niego w milczeniu. Potem spytał ostrożnie:

– A gdyby została i wiedziałbyś, gdzie jest, to spotkałbyś się z nią, jak myślisz?

Garrett nie odpowiedział i odwrócił wzrok. Jeb wyciągnął rękę przez stół i dotknął ramienia syna. Garrett poczuł, że ojciec zaciska lekko palce tak, by zwrócić jego uwagę.

– Synu, upłynęły już trzy lata. Wiem, że ją kochałeś, ale powinieneś przestać o tym ciągle myśleć. Zgadzasz się ze mną, prawda? Musisz się z tym pogodzić.

Minęła dłuższa chwila, nim odpowiedział.

– Wiem, tato, ale to nie jest łatwe.

– Nic, co ma jakąś wartość, nie jest łatwe. Pamiętaj o tym.

Kilka minut później dopili kawę i Garrett zostawił na stoliku dwa dolary. Pożegnał się z ojcem i wsiadł do zaparkowanej w pobliżu ciężarówki. Kiedy wreszcie dotarł do sklepu, nie potrafił skupić się na papierkowej robocie. Postanowił pójść do portu i dokończyć reperacji silnika, którą zaczął poprzedniego dnia. Mimo iż powinien spędzić trochę czasu w sklepie, w tej chwili chciał zostać sam.

Garrett wyciągnął skrzynkę z narzędziami z tyłu ciężarówki i zaniósł do starego kutra służącego do nauki nurkowania. Był on tak duży, że wystarczał na zabranie ośmiu kursantów, a także sprzętu.

Reperacja silnika była czasochłonna, ale niezbyt trudna. Poprzedniego dnia dużo zrobił. Zdjął pokrywę i zaczął się zastanawiać nad tym, co powiedział ojciec. Miał rację. Nie powinien stronić od ludzi, zwrócony ku przeszłości, ale brał Boga na świadka, że nie wiedział, jak to przerwać. Catherine była dla niego wszystkim. Wystarczyło jej spojrzenie, by poczuł, że na świecie znowu zapanował porządek. Kiedy się uśmiechnęła… Boże, nie umiał tego znaleźć u nikogo innego… Że też coś takiego mu odebrano… To niesprawiedliwe. Co gorsza, to wydawało się podłe. Dlaczego właśnie ją musiało to spotkać, a dlaczego nie jego? Podczas bezsennych nocy, leżąc w łóżku, zastanawiał się: „Co by było, gdyby…” Gdyby zaczekała jeszcze sekundę przed zejściem na jezdnię? Gdyby jedli śniadanie o kilka minut dłużej? Gdyby poszedł razem z nią, zamiast ruszyć prosto do sklepu? Tysiące „gdyby” nie ułatwiało mu zrozumienia tego, co się wydarzyło. Tak jak w pierwszej chwili nie pojmował niczego.

Próbował zebrać myśli i skupił się na wykonywanej pracy. Usunął śruby mocujące gaźnik i wyjął go z silnika. Zaczął go rozmontowywać i upewnił się, że w środku nie ma uszkodzonych części. Nie przypuszczał, żeby gaźnik był źródłem kłopotów, chociaż chciał mu się bliżej przyjrzeć.

Słońce było już wysoko na niebie. Pracował bez przerwy, ocierając pot z czoła. Przypomniał sobie, że wczoraj o tej porze patrzył, jak Teresa podchodzi od strony portu do „Happenstance”. Od razu ją zauważył, choćby z tego prostego powodu, że była sama. Tak urodziwe kobiety nigdy nie przychodziły do portu same. Zazwyczaj towarzyszyli im bogaci starsi dżentelmeni, właściciele jachtów przycumowanych po drugiej stronie nabrzeża. Kiedy zatrzymała się przy jego łodzi, zdziwił się, choć był pewny, że przystanęła tylko na chwilkę, by zaraz pójść w swoją stronę. Tak zwykle robili inni. Obserwował ją i uświadomił sobie, że przyszła do portu po to, by obejrzeć „Happenstance”. Sposób, w jaki oglądała łódź, zdradzał, że kierowało nią coś więcej niż zwykła ciekawość.

Zainteresowało go to i dlatego podszedł, żeby z nią pomówić. Wtedy tego nie zauważył, ale kiedy późnym wieczorem porządkował łódź, zdał sobie sprawę, że w jej zachowaniu było coś dziwnego. Jakby go rozpoznała, dostrzegła coś, co głęboko w sobie skrywał. Jakby wiedziała o nim znacznie więcej, niż chciała przyznać.

Pokręcił głową. Wiedział, że te przypuszczenia nie mają sensu. Wyjaśniła, że przeczytała artykuły w sklepie. Może stąd ten dziwny wyraz twarzy? Zastanowił się i doszedł do wniosku, że tak właśnie było. Wiedział, że nigdy wcześniej jej nie spotkał, na pewno by to zapamiętał; poza tym przyjechała na wakacje z Bostonu. Było to jedyne wyjaśnienie do przyjęcia, jakie mu przyszło do głowy, a mimo to, coś mu nie pasowało.

Zresztą nie miało to żadnego znaczenia.

Popłynęli razem, przyjemnie spędzili czas w swoim towarzystwie i powiedzieli sobie do widzenia. Tak jak mówił ojcu, nie mógł się z nią skontaktować, nawet gdyby chciał. Niewykluczone, że była w drodze do Bostonu. Jeśli nawet wyjechałaby dopiero za kilka dni, to i tak niczego by to nie zmieniło. Miał w tym tygodniu setki spraw do załatwienia. Lato było najlepszą porą na lekcje nurkowania, chętnych nie brakowało, wszystkie weekendy do końca sierpnia zostały już zaplanowane. Nie miał ani czasu, ani energii na wydzwanianie do wszystkich hoteli w Wilmington, żeby ją odnaleźć. Nawet gdyby ją odnalazł, to co by jej powiedział? Co mógłby powiedzieć, żeby nie zabrzmiało śmiesznie?

Choć w głowie kłębiły mu się pytania, spokojnie pracował dalej. Znalazł i wymienił cieknącą uszczelkę, zamontował z powrotem gaźnik, założył obudowę silnika i włączył go. Pracował teraz o wiele lepiej, więc odcumował i wyprowadził kuter na czterdzieści minut. Sprawdził łódź na różnych prędkościach, kilkakrotnie gasił i uruchamiał silnik, wreszcie zadowolony skierował łódź na dawne miejsce. Cieszył się, że naprawa zabrała mu mniej czasu, niż się spodziewał. Zebrał narzędzia, zaniósł je z powrotem do ciężarówki i pojechał kilka przecznic dalej do sklepu.

Jak zwykle na biurku leżał stos papierów. Przeglądał je dłuższą chwilę. Większość stanowiły wypełnione druki zamówień na uzupełnienie zapasów sklepu. Było też kilka rachunków. Usiadł wygodnie i zabrał się do pracy.

Tuż przed jedenastą skończył i wyszedł z zaplecza, Ian, jeden z pracowników pomagających mu latem, rozmawiał właśnie przez telefon, a gdy Garrett podszedł do niego, podał mu kartkę papieru. Dwie wiadomości pochodziły od hurtowników. Z krótkich, napisanych odręcznie uwag wynikało, że chodziło o zamówienia, które niedawno złożył. Trzeba się tym zająć – pomyślał, ruszając z powrotem do kantorka.

Zerknął na trzecią wiadomość i zatrzymał się, gdy sobie uświadomił, kto ją przekazał. Sprawdził, czy to nie pomyłka, wszedł do siebie i zamknął drzwi. Wystukał numer i poprosił o połączenie.

Teresa czytała gazetę, kiedy zadzwonił telefon. Odebrała po drugim dzwonku.

– Cześć, Tereso, mówi Garrett. Zostawiłaś wiadomość.

– Och, cześć, Garrett. Dzięki, że oddzwoniłeś. Jak się miewasz? – spytała wyraźnie zadowolona, że się odezwał.

Dźwięk jej głosu przywołał wspomnienia z poprzedniego wieczoru. Uśmiechnął się i wyobraził ją sobie siedzącą w hotelowym pokoju.

– Dobrze, dziękuję. Właśnie załatwiałem papierkową robotę. Co mogę dla ciebie zrobić?

– Okazuje się, że na łodzi zostawiłam kurtkę. Byłam ciekawa, czy nie wpadła ci w oko.

– Nie, ale nie rozglądałem się zbyt dokładnie. Zostawiłaś ją w kabinie?

– Nie jestem pewna.

Garrett zamilkł na chwilę.

– Przejdę się do portu i sprawdzę na miejscu. Potem zadzwonię do ciebie i powiem, czy znalazłem.

– Czy to nie będzie za duży kłopot?

– To potrwa tylko kilka minut. Będziesz u siebie przez jakiś czas?

– Powinnam być.

– Dobrze. Zadzwonię do ciebie.

Garrett pożegnał się i wyszedł ze sklepu. Pomaszerował z powrotem do portu. Wskoczył na pokład „Happenstance”, otworzył kabinę i zszedł na dół. Nie zauważył kurtki, wrócił na górę i rozejrzał się po pokładzie. Wreszcie dostrzegł ją ukrytą częściowo pod poduszką siedzenia. Wyciągnął ją stamtąd, sprawdził, czy nie jest brudna, i poszedł do sklepu.

W kantorku ponownie wykręcił numer zapisany na kartce. Tym razem Teresa odebrała po pierwszym dzwonku.

– To znowu Garrett. Znalazłem twoją kurtkę.

Usłyszał ulgę w jej głosie.

– Dziękuję. Naprawdę jestem ci wdzięczna, że jej poszukałeś.

– To nie kłopot.

Umilkła na chwilę, jakby zastanawiała się, jak ma teraz postąpić.

– Możesz ją dla mnie przechować? Byłabym u ciebie w sklepie za dwadzieścia minut.

– Cieszę się – odpowiedział. Odłożył słuchawkę telefonu i usiadł wygodnie w fotelu. Rozmyślał o tym, co się właśnie wydarzyło. Jeszcze nie wyjechała z miasta i znowu ją zobaczę – pomyślał. Co prawda nie potrafił zrozumieć, jak mogła zapomnieć o kurtce, skoro miała ze sobą tak niewiele rzeczy, ale naprawdę ucieszył się, że tak się stało.

Oczywiście było to bez znaczenia.

Teresa przyjechała dwadzieścia minut później, ubrana w szorty i wydekoltowaną bluzkę bez rękawów, która wspaniale podkreślała jej figurę. Gdy weszła do sklepu, obaj, Ian i Garret, zagapili się na nią. Teresa rozejrzała się wokół, dostrzegła go, uśmiechnęła się i z miejsca, w którym stała, zawołała:

– Cześć!

Ian uniósł brwi, jakby chciał zapytać Garretta: „Nie powiedziałeś mi o czymś?” Garrett zlekceważył minę Iana i ruszył w kierunku Teresy z jej kurtką w ręku. Wiedział, że Ian będzie ich bacznie obserwował, a potem męczył o szczegóły. Nie zamierzał mu cokolwiek mówić.

– Jak nowa – powiedział, podając kurtkę w chwili, kiedy Teresa znalazła się dostatecznie blisko, aby ją wziąć.

Garrett zdążył zmyć z rąk smar, włożył też nową koszulkę, taką, jaką można było kupić w jego sklepie. Wyglądał trochę lepiej niż przedtem.

– Dziękuję, że po nią poszedłeś – odparła, patrząc na niego w sposób, który przywrócił mu wczorajsze zainteresowanie. Zakłopotany, podrapał się w policzek.

– Zrobiłem to z przyjemnością. Chyba wiatr musiał ją zwiać.

– Chyba tak – zgodziła się, wzruszając lekko ramionami.

Garrett przyglądał się, jak poprawia ramiączko bluzki. Nie wiedział, czy się śpieszy, i nie był pewien, czy chce, aby już sobie poszła. Wypowiedział na głos pierwsze słowa, jakie mu przyszły do głowy:

– Spędziłem wczoraj bardzo miły wieczór.

– Ja też.

Nie wiedział, co jeszcze mógłby dodać. Już dawno nie był w takiej sytuacji. Dawał sobie radę z klientami i nieznajomymi, ale to spotkanie okazało się zupełnie czymś innym. Zauważył, że przestępuje z nogi na nogę jak szesnastolatek. W końcu to ona się odezwała:

– Czuję się winna, że zabrałam ci czas.

– Nie żartuj.

– Chodzi mi nie tyle o szukanie kurtki, ile o wczorajszy wieczór.

Potrząsnął przecząco głową.

– Daj spokój. Ucieszyłem się, że przyszłaś.

Ucieszyłem się, że przyszłaś – powtórzył te słowa w myśli, gdy tylko je wymówił. Dwa dni temu nie uwierzyłby, że je komuś powie.

Dzwonek telefonu przerwał jego rozmyślania.

– Czy przyjechałaś taki kawał drogi tylko po kurtkę, czy chciałaś również trochę pozwiedzać?

– Właściwie to niczego nie zaplanowałam. To pora lunchu, zamierzałam coś zjeść. – Spojrzała na niego pytająco. – Polecisz mi coś?

Zastanowił się nad odpowiedzią.

– Lubię chodzić do Hanka, to niedaleko molo. Jedzenie jest świeże, a z okien rozpościera się wprost nieziemski widok.

– Gdzie to jest?

Wskazał kierunek ręką.

– Na Wrightsville Beach. Wjeżdżasz na most i skręcasz w prawo. Nie przegapisz, jeśli będziesz patrzyła na znaki przy molo. Restauracja mieści się właśnie tam.

– Co podają?

– Głównie owoce morza, krewetki i ostrygi, ale również inne jedzenie – kotlety i tym podobne.

Zaczekała chwilę, jakby chciała sprawdzić, czy jeszcze czegoś jej nie powie. Ponieważ milczał, odwróciła wzrok i spojrzała w kierunku wystawy. Stała nieruchomo, a Garrett po raz drugi w ciągu ostatnich kilku minut poczuł się nieswojo w jej obecności. Skąd to się wzięło? Wreszcie wziął się w garść i zwrócił do niej:

– Jeśli chcesz, mogę ci pokazać, gdzie to jest. Sam zgłodniałem i z przyjemnością cię tam zabiorę, jeśli potrzebujesz towarzystwa.

– Bardzo proszę, Garrett – odparła z uśmiechem.

Na jego twarzy pojawił się wyraz ulgi.

– Moja ciężarówka stoi za sklepem. Chcesz, żebym prowadził?

– Znasz drogę lepiej ode mnie – odpowiedziała.

Garrett poprowadził ją przez sklep do tylnego wyjścia.

Teresa szła tuż za nim. Gdy nie mógł zobaczyć jej miny, nie potrafiła opanować uśmiechu.

Restaurację Hanka postawiono w tym samym czasie co molo. Odwiedzali ją mieszkańcy i turyści. Nie było to wytworne miejsce, ale za to z charakterem. Lokal przypominał restauracje przy molo w Cape Cod – drewniane podłogi porysowane i zdarte przez zapiaszczone podeszwy sandałów, szerokie okna wychodzące na Atlantyk, fotografie wielkich ryb na ścianach. W głębi znajdowały się drzwi prowadzące do kuchni. Kelnerzy i kelnerki w szortach i niebieskich podkoszulkach z nazwą restauracji roznosili na tacach talerze świeżych owoców morza. Drewniane, toporne stoły i krzesła były nadwyrężone zębem czasu. Tutaj można było wejść w stroju plażowym. Większość obecnych sprawiała wrażenie, jakby cały poranek spędziła nad morzem.

– Zaufaj mi – rzekł Garrett, gdy szli razem do stolika. – Jedzenie jest świetne, a reszta nie ma znaczenia.

Zajęli miejsce przy stoliku w rogu. Garrett odsunął na bok dwie butelki po piwie, których jeszcze nie sprzątnięto. Karta była wetknięta między pojemniki z przyprawami. Stał tam ketchup, sos Tabasco, sos tatarski, sos mieszany w plastikowej butelce oraz sos o nazwie „Hank”. Karta w taniej plastikowej okładce wyglądała tak, jakby nie wymieniano jej od lat. Teresa rozejrzała się wokół i zauważyła, że prawie wszystkie stoliki są zajęte.

– Tłoczno – stwierdziła, poprawiając się w krześle.

– Tu zawsze tak jest. Zanim turyści trafili do Wrightsville Beach, to miejsce już obrosło legendą. Nie dostaniesz się do środka w piątek lub sobotę wieczorem, chyba że jesteś gotowa poczekać dwie godziny.

– Co tak przyciąga?

– Jedzenie i ceny. Hank co rano przywozi świeże ryby i krewetki. Można się najeść do syta, nie wydając więcej niż dziesięć dolarów z napiwkiem włącznie. Wypijesz przy tym ze dwa piwa.

– Jak on to robi?

– Chyba dzięki liczbie gości. Jak już powiedziałem, zawsze jest tu tłoczno.

– Mieliśmy szczęście, że znaleźliśmy stolik.

– Rzeczywiście. Przyjechaliśmy o dobrej porze – stali goście jeszcze się nie pojawili, a turyści nigdy tu zbyt długo nie przesiadują. Wskakują na szybki posiłek i wracają na słońce.

Teresa raz jeszcze rozejrzała się wokół siebie i zerknęła na kartę.

– Co polecasz?

– Lubisz ryby?

– Uwielbiam.

– To może spróbujesz tuńczyka lub delfina. Oba dania są pyszne.

– Delfin?

Roześmiał się cicho.

– Nie, to taka ryba. Tak my ją tutaj nazywamy.

– Chyba zjem tuńczyka – zdecydowała i mrugnęła do niego. – Tak na wszelki wypadek.

– Sądzisz, że mógłbym to wymyślić?

– Nie wiem, co mam o tym sądzić. Spotkaliśmy się dopiero wczoraj, jak pamiętasz – powiedziała żartobliwym tonem. – Nie znam cię zbyt dobrze i nie wiem, do czego jesteś zdolny.

– Czuję się urażony – przyjął ten sam ton. Roześmiała się. On też. Zaskoczyła go, gdy wyciągnęła rękę przez stół i dotknęła lekko jego ramienia. Nagle uświadomił sobie, że Catherine robiła to samo, kiedy chciała zwrócić na coś jego uwagę.

– Popatrz tam. – Wskazała głową w stronę okna.

Garrett odwrócił się powoli. Po molo szedł starszy mężczyzna i niósł sprzęt wędkarski. Wyglądałby zupełnie normalnie, gdyby na jego ramieniu nie siedziała wielka papuga.

Garrett pokręcił głową, wciąż jeszcze czując dotyk jej palców na ramieniu.

– Różni ludzie tu przyjeżdżają. To jeszcze nie jest Kalifornia, ale za parę lat, kto wie.

Teresa odprowadziła spojrzeniem mężczyznę z ptakiem.

– Powinienieś sprawić sobie taką papugę. Dotrzymywałaby ci towarzystwa w czasie żeglowania.

– Żeby zburzyła mój spokój? Znając moje szczęście, pewnie nie umiałaby mówić. Skrzeczałaby tylko i oddziobała kawałek ucha przy pierwszej zmianie wiatru.

– Wyglądałbyś jak prawdziwy pirat.

– Wyglądałbym jak prawdziwy idiota.

– Och, to tylko żarty – rzekła Teresa. Po krótkiej chwili milczenia rozejrzała się wokół. – Czy tu coś podają, czy też trzeba samemu złapać i usmażyć rybę?

– Cholerni Jankesi – mruknął pod nosem. Teresa znowu się roześmiała, zastanawiając się, czy on bawi się tak dobrze jak ona. Nie wiadomo dlaczego, przypuszczała, że jest mu przyjemnie.

W chwilę później przyszła kelnerka i przyjęła zamówienie. Oboje poprosili o piwo. Kelnerka przekazała zamówienie do kuchni i przyniosła im dwie butelki. Po jej odejściu Teresa wyraziła zdziwienie:

– Bez szklanek?

– W tym miejscu nie znajdziesz klasy.

– Teraz rozumiem, dlaczego lubisz tu przychodzić.

– Czy ta uwaga dotyczy mojego gustu?

– Pod warunkiem, że nie jesteś go pewny.

– Mówisz jak psycholog.

– Nie jestem psychologiem, ale matką. Dzięki temu stałam się specjalistką od ludzkiej natury.

– Czyżby?

– Przynajmniej tak mówię Kevinowi.

Garrett upił łyk piwa.

– Rozmawiałaś z nim dzisiaj?

Skinęła głową i napiła się z butelki.

– Tylko kilka minut. Gdy zadzwoniłam, właśnie wybierał się do Disneylandu. Miał bilety na rano, więc nie mógł zbyt długo rozmawiać. Chciał być pierwszy w kolejce na przejażdżkę z Indianą Jonesem.

– Dobrze się czuje u ojca?

– Świetnie. David zawsze dobrze sobie z nim radził, ale sądzę, że próbuje mu jakoś wynagrodzić to, że nie widują się zbyt często. Kiedy Kevin jedzie do niego, oczekuje świetnej zabawy.

Garrett spojrzał na nią zdziwiony.

– Mówisz tak, jakbyś nie była tego pewna.

Zawahała się na chwilę.

– Mam tylko nadzieję, że później nie będzie zawiedziony. David i jego druga żona mają małe dziecko. Davidowi i Kevinowi będzie trudniej wybrać się gdzieś razem we dwóch, gdy trochę podrośnie.

Garrett pochylił się w jej stronę.

– Nie uchronisz dziecka przed rozczarowaniem w życiu.

– Wiem, że tak. Naprawdę. Tylko… – przerwała.

Garrett dokończył za nią:

– To twój syn i nie chcesz, żeby cierpiał.

– Właśnie. – Na butelce zebrały się kropelki wody. Teresa zaczęła zdzierać naklejkę. Catherine też tak robiła. Garrett upił długi łyk piwa i zmusił się do skupienia na prowadzonej rozmowie.

– Nie wiem, co mógłbym ci powiedzieć, ale jeśli Kevin jest do ciebie choć trochę podobny, to jestem pewien, że nic mu nie będzie.

– O czym mówisz?

Wzruszył ramionami.

– Życie nie jest łatwe. Twoje też. Przeżyłaś ciężkie chwile. Sądzę, że wiele się nauczy, obserwując, jak ty pokonujesz trudności.

– Teraz ty mówisz jak psycholog.

– Mówię tylko o tym, czego nauczyłem się, dorastając. Byłem mniej więcej w wieku Kevina, kiedy moja mama umarła na raka. Przyglądałem się tacie i zrozumiałem, że muszę żyć dalej bez względu na to, co się wydarzy.

– Czy twój tata ożenił się powtórnie?

– Nie – pokręcił przecząco głową. – Parę razy był bliski podjęcia decyzji, ale nigdy nie zdecydował się na ślub.

A więc to dlatego – pomyślała. – Jaki ojciec, taki syn.

– Nadal mieszka w mieście? – spytała.

– Tak. Często się spotykamy. Staramy się zobaczyć przynajmniej raz w tygodniu. Lubi mnie ustawiać.

– Jak większość rodziców – przyznała z uśmiechem.

Kilka minut później podano im zamówione potrawy. Jedli i rozmawiali. Tym razem Garrett odzywał się częściej niż Teresa. Mówił, jak wyglądało dorastanie na Południu i dlaczego nigdy stąd nie wyjechał, mimo iż mógł. Opowiedział o kilku przygodach, które przeżył, żeglując i nurkując. Słuchała zafascynowana. Porównywała jego słowa z tym, co stanowiło główny temat rozmów z mężczyznami w Bostonie. Oni koncentrowali się głównie na swoich osiągnięciach w interesach. Jego wspomnienia były zupełnie inne. Mówił o różnych stworzeniach morskich, które widział w czasie nurkowania, o żeglowaniu w sztormie, który przyszedł niespodziewanie i omal nie przewrócił łodzi. Raz uciekał przed rybą młotem i musiał się ukryć wewnątrz wraku, który właśnie przeszukiwał.

– Kończyło mi się powietrze, gdy wreszcie mogłem wypłynąć – dodał, wspominając to zdarzenie.

Teresa przyglądała mu się bacznie i z zadowoleniem stwierdziła, że zachowuje się znacznie swobodniej w porównaniu z poprzednim wieczorem. Przyglądała się szczupłej twarzy i jasnoniebieskim oczom. Teraz w jego słowach pojawiła się nowa energia. Ta odmiana była pociągająca. Przestał zastanawiać się nad każdym wyrazem.

Skończyli jeść. Miał rację, jedzenie było pyszne. Wypili jeszcze po jednym piwie. Wentylatory kręciły się pod sufitem. Słońce wisiało wysoko na niebie i w restauracji zrobiło się gorąco. Nadal było tłoczno. Garrett położył pieniądze na stoliku i wskazał gestem, że wychodzą.

– Gotowa?

– Jeśli ty jesteś gotów. Dzięki za lunch. Był wspaniały.

Podeszli do frontowego wyjścia. Oczekiwała, że Garrett będzie chciał jak najszybciej wrócić do sklepu. Zaskoczył ją, gdy zaproponował coś innego.

– Co myślisz o spacerze plażą? Tuż przy wodzie zawsze jest trochę chłodniej.

Kiedy się zgodziła, zaprowadził ją na molo i ruszył w dół schodami. Teresa szła przy jego boku. Stopnie były nierówne i przysypane cienką warstwą piasku. Schodząc, musieli się trzymać poręczy. Zeszli na plażę i skierowali się ku wodzie. Musieli przejść pod molo. Cień łagodził południowy upał. Gdy zbliżyli się do mokrego piasku na granicy wody, zatrzymali się i zdjęli buty. Wokół na ręcznikach leżały całe rodziny. Dzieci chlapały się w wodzie.

Zaczęli iść obok siebie w milczeniu. Teresa rozglądała się wokół, chłonęła widoki.

– Dużo czasu od przyjazdu spędziłaś na plaży? – spytał Garrett.

Pokręciła głową.

– Nie. Przyjechałam przedwczoraj. Jestem po raz pierwszy na plaży.

– Jak ci się podoba?

– Jest piękna.

– Czy przypomina plaże na północy?

– Niektóre, ale tutaj woda jest o wiele cieplejsza. Nigdy nie byłeś na wybrzeżu dalej na północ?

– Nigdy nie wyjeżdżałem z Karoliny Północnej.

Uśmiechnęła się do niego.

– Oto prawdziwy wędrowiec.

Roześmiał się cicho.

– Nie wydaje mi się, żeby mnie coś omijało. Lubię tu być i nie wyobrażam sobie piękniejszego zakątka. Nie chciałbym mieszkać gdzie indziej. – Postąpił kilka kroków i zmienił temat. – Jak długo zostaniesz w Wilmington?

– Do niedzieli. W poniedziałek muszę wrócić do pracy.

Jeszcze pięć dni – pomyślał.

– Znasz jeszcze kogoś w mieście?

– Nie. Przyjechałam zupełnie sama.

– Dlaczego?

– Po prostu chciałam je odwiedzić. Słyszałam wiele dobrego o tej okolicy.

Zastanowiła go jej odpowiedź.

– Czy zawsze sama jeździsz na wakacje?

– Właściwie wybrałam się po raz pierwszy.

Czarny labrador, towarzyszący biegnącej brzegiem kobiecie, sprawiał wrażenie zmęczonego upałem. Wywiesił język i ziajał. Kobieta, nie zdając sobie sprawy ze stanu psa, biegła nadal, w końcu ich minęła. Garrett już chciał zwrócić jej uwagę, ale uznał, że to nie jego sprawa.

Odezwał się po kilku minutach.

– Czy mogę zadać ci osobiste pytanie?

– To zależy od pytania.

Przystanął i zebrał kilka muszelek. Przerzucił je w dłoniach i podał Teresie.

– Spotykasz się z kimś w Bostonie?

Wzięła od niego muszelki.

– Nie.

Fale uderzały o brzeg tuż u ich stóp. Przystanęli w płytkiej wodzie. Spodziewał się takiej odpowiedzi, ale nie potrafił zrozumieć, jak to możliwe, że ktoś taki jak ona samotnie spędza wieczory.

– Dlaczego nie? Kobieta taka jak ty powinna mieć mężczyzn na pęczki.

Uśmiechnęła się. Ruszyli powoli przed siebie.

– Dzięki, to miłe, co mówisz. Ale to nie takie proste, zwłaszcza gdy ma się syna. Tyle rzeczy muszę brać pod uwagę. – Zawahała się. – A co z tobą? Spotykasz się z kimś teraz?

Pokręcił przecząco głową.

– Nie.

– Teraz moja kolej na pytanie: „Dlaczego nie”?

Garrett wzruszył ramionami.

– Chyba nie spotkałem nikogo odpowiedniego.

– To wszystko?

Nadeszła chwila prawdy i Garrett o tym wiedział. Musiał tylko powtórzyć wcześniejsze zdanie, jednak kilka kroków postąpił w milczeniu.

Zmniejszyły się tłumy plażowiczów, gdy tylko odeszli dalej od molo. Jedynie szum fal zakłócał ciszę. Garrett spostrzegł stado rybitw stojące tuż przy skraju wody. Już usuwało się im z drogi. Słońce zawisło dokładnie nad ich głowami i odbijało się w piasku. Musieli mrużyć oczy. Nagle Garrett zaczął mówić. Teresa podeszła bliżej, żeby móc go usłyszeć mimo szumu oceanu.

– Nie, to nie wszystko. Mam wymówkę. Mówiąc szczerze, nie próbowałem nikogo znaleźć.

Teresa przyglądała mu się uważnie. Patrzył prosto przed siebie, jakby zbierał myśli. Wyczuła jego wahanie. On mimo wszystko mówił dalej.

– Jest coś, o czym ci wczoraj wieczorem nie powiedziałem.

Wiedziała, co usłyszy, i poczuła nagły skurcz żołądka. Próbowała zachować obojętną minę.

– Tak? – szepnęła tylko.

– Byłem kiedyś żonaty – wyznał w końcu. – Sześć lat. – Odwrócił się do niej z takim wyrazem twarzy, że aż się wzdrygnęła. – Ale ona umarła.

– Tak mi przykro – powiedziała cicho.

Znowu przystanął, zebrał kilka muszelek, ale tym razem nie podał ich Teresie. Obejrzał je dokładnie i rzucił w nadpływającą falę. Teresa patrzyła, jak znikają w oceanie.

– Stało się to trzy lata temu. Od tamtej pory nie interesowały mnie randki, a nawet przyglądanie się innym kobietom. – Przerwał na chwilę, poczuł się nieswojo.

– Samotność musi ci doskwierać.

– Czasami, ale staram się o tym nie myśleć. Prowadzę sklep, zawsze jest tam coś do zrobienia i dzięki temu czas jakoś płynie. Zanim się obejrzę, pora iść spać, a następnego dnia zaczynam od początku.

Przerwał i spojrzał na nią z bladym uśmiechem. Powiedział to wreszcie. Od lat pragnął opowiedzieć o swoich uczuciach komuś innemu, nie tylko ojcu. Skończyło się na kobiecie z Bostonu, której prawie nie znał. Jej jednak udało się otworzyć drzwi. Drzwi, które on sam zatrzasnął na głucho.

Nic nie powiedziała. Ponieważ milczenie się przedłużało, spytała:

– Jaka ona była?

– Catherine? – nagle zaschło mu w gardle. – Naprawdę chcesz wiedzieć?

– Chcę – powiedziała łagodnie.

Wrzucił muszelkę do wody. Zbierał myśli. Czemu żywił nadzieję, że będzie umiał opisać ją słowami? W głębi duszy pragnął spróbować, chciał, żeby Teresa zrozumiała. Zwłaszcza Teresa. Wbrew swej woli wyruszył z powrotem w przeszłość.

– Cześć, kochanie – powiedziała Catherine, unosząc głowę znad grządki. – Nie spodziewałam się ciebie tak wcześnie.

– Rano w sklepie był mały ruch, więc pomyślałem, że wpadnę do domu na lunch i zobaczę, jak sobie radzisz.

– Czuję się o wiele lepiej.

– Jak myślisz, miałaś grypę?

– Nie wiem. Może coś zjadłam. W godzinę po twoim wyjściu poczułam się dostatecznie dobrze, by zejść do ogrodu.

– Właśnie widzę.

– Podobają ci się kwiaty? – Wskazała ręką świeżo zagrabioną grządkę.

Garrett przyjrzał się uważnie posadzonym bratkom okalającym ganek. Uśmiechnął się.

– Śliczne, ale nie sądzisz, że powinnaś zostawić trochę ziemi na rabatce? – zażartował.

Otarła czoło wierzchem dłoni i wstała. Patrzyła na niego zmrużonymi przed słońcem oczami. Na kolanach widniały ciemne plamy od klęczenia na ziemi, przez policzek biegła smuga błota. Włosy wysuwały się z rozczochranego końskiego ogona, a twarz była spocona i zarumieniona od wysiłku.

– Tak źle wyglądam?

– Wyglądasz doskonale.

Catherine zdjęła rękawice i rzuciła je na ganek.

– Nie jestem doskonała, Garrett, ale i tak dziękuję. Chodź, przygotuję ci coś do zjedzenia. Wiem, że musisz wrócić do sklepu.

** ** **

Westchnął i powoli odwrócił głowę. Teresa patrzyła na niego wyczekująco.

– Była wszystkim, czego kiedykolwiek pragnąłem. Piękna i urocza, z poczuciem humoru. Wspierała mnie we wszystkim, co robiłem. Znałem ją właściwie przez całe życie. Chodziliśmy razem do szkoły. Pobraliśmy się w rok po skończeniu przeze mnie studiów. Nasze małżeństwo trwało sześć lat i były to najlepsze lata mojego życia. Kiedy mi jej zabrakło… – Umilkł, jakby nie potrafił znaleźć właściwych słów. – Nie wiem, czy kiedyś przyzwyczaję się do życia bez niej.

Sposób, w jaki mówił o Catherine, sprawił, że Teresę ogarnęło głębokie współczucie. Nie chodziło tylko o jego głos, ale wyraz twarzy, jakby był rozdarty między pięknem wspomnień a bólem pamiętania. Jego listy wzruszyły ją, ale nie przygotowały do tego przeżycia. Nie powinnam była nakłaniać go do mówienia – pomyślała. – Przecież wiedziałam, co on czuje. Nie było powodu, żeby go namawiać.

Musiałaś na własne oczy zobaczyć jego reakcję. Dowiedzieć się, czy jest gotowy pogodzić się z przeszłością – zaoponował wewnętrzny głos.

Przez kilka minut Garrett z roztargnieniem wrzucał muszelki do wody.

– Przepraszam – powiedział.

– Za co?

– Nie powinienem był ci o niej mówić. Ani o sobie.

– Nic się nie stało, Garrett. Chciałam wiedzieć. Sama cię o nią zapytałam, pamiętasz?

– Nie chciałem, żeby tak to zabrzmiało – mówił tak, jakby postąpił niewłaściwie. Teresa zareagowała niemal odruchowo.

Podeszła do niego, wzięła go za rękę i łagodnie uścisnęła. Kiedy spojrzała mu w twarz, zobaczyła zdziwienie w jego oczach, ale nie próbował usunąć swej dłoni.

– Straciłeś żonę. Przeżyłeś coś, o czym większość ludzi w naszym wieku nie ma pojęcia.

Spuścił wzrok, a Teresa szukała właściwych słów.

– Twoje uczucia dużo o tobie mówią. Jesteś człowiekiem, który kocha głęboko. Nie masz się czego wstydzić.

– Wiem. Chodzi o to, że minęły trzy lata…

– Pewnego dnia znowu spotkasz kogoś niezwykłego. Ludziom, którzy już raz kochali, zazwyczaj to się zdarza. Taką mają naturę.

Znowu uścisnęła mu dłoń. Garrett poczuł, że jej dotyk go ogrzewa. Nie wiadomo dlaczego, nie chciał, by puściła jego rękę.

– Mam nadzieję, że się nie mylisz – powiedział w końcu.

– Nie mylę się. Jestem matką, pamiętasz?

Roześmiał się cicho, próbując wyzwolić się z napięcia, jakie go ogarnęło.

– Pamiętam. Na pewno jesteś dobrą matką.

Zawrócili i ruszyli w stronę molo. Rozmawiali niespiesznie o minionych trzech latach, cały czas trzymając się za ręce. Gdy dotarli do ciężarówki i skierowali się w stronę sklepu, Garrett zupełnie stracił orientację co do swoich uczuć. Wydarzenia ostatnich dwóch dni były takie nieoczekiwane. Teresa już nie była nieznajomą, nie była też koleżanką. To jasne, że pociągała go jako kobieta. Nie zapomniał, że wyjeżdża za kilka dni. Uważał, że tak będzie nawet lepiej.

– O czym myślisz? – spytała.

Garrett zmienił bieg i wjechali na most prowadzący do Wilmington i do sklepu. Dalej – pomyślał. Powiedz jej, co ci naprawdę chodzi po głowie.

– Zastanawiałem się – odezwał się w końcu, zaskakując nawet samego siebie – czy masz jakieś plany na wieczór. Chciałbym cię zaprosić na kolację.

Uśmiechnęła się lekko.

– Miałam nadzieję, że to powiesz.

Nie mógł otrząsnąć się ze zdumienia aż do chwili, gdy skręcił w lewo, w drogę prowadzącą do sklepu.

– Możesz przyjść do mnie o ósmej? W sklepie mam parę rzeczy do zrobienia i prawdopodobnie skończę późno.

– Dobrze. Gdzie mieszkasz?

– Na Carolina Beach. Podam ci dokładniejsze wskazówki, gdy dojedziemy do sklepu.

Zatrzymali się na parkingu. Teresa poszła za Garrettem do kantorka. Zapisał adres na kartce papieru. Próbował nie okazywać, jak dziwnie się czuje.

– Nie powinnaś mieć żadnych kłopotów ze znalezieniem adresu. Szukaj mojej ciężarówki przed domem.

Po jej wyjściu Garrett zaczął się zastanawiać nad zbliżającym się wieczorem. Dręczyły go dwa pytania, na które nie potrafił odpowiedzieć. Po pierwsze, dlaczego Teresa tak go pociągała? A po drugie, dlaczego nagle wydało mu się, że zdradza Catherine?

Rozdział ósmy

Teresa spędziła resztę popołudnia na zwiedzaniu, podczas gdy Garrett pracował. Nie znała zbyt dobrze Wilmington, więc pytała o wskazówki, jak dojść do historycznej części miasta, a potem kilka godzin buszowała w sklepach. Większość z nich była przeznaczona dla turystów. Znalazła kilka przedmiotów, które spodobałyby się Kevinowi, ale nic, co odpowiadałoby jej gustowi. Kupiła mu dwie pary szortów, które mógł nosić po powrocie z Kalifornii. Potem wróciła do hotelu na krótką drzemkę. Ostatnie dni dały się jej we znaki i zasnęła niemal natychmiast.

Garrett natomiast borykał się z kłopotami. Dostawa nowego sprzętu przyjechała tuż po jego powrocie. Spakował wszystko, czego nie potrzebował, i zadzwonił do firmy, by umówić się na przesyłkę zwrotną. Późnym popołudniem dowiedział się, że trzy osoby, umówione na weekend na zajęcia z nurkowania, muszą wyjechać z miasta i odwołały lekcje. Sprawdził listę oczekujących, ale to nic nie dało.

O szóstej trzydzieści był zmęczony. Odetchnął z ulgą, gdy wreszcie zamknął sklep. Wstąpił do spożywczego i zrobił zakupy na kolację. Po powrocie do domu wziął prysznic, włożył czyste dżinsy i bawełnianą koszulkę. Wyjął z lodówki piwo i z otwartą puszką w ręku przeszedł na ganek. Usiadł na kutym z żelaza krześle. Zerknął na zegarek i uświadomił sobie, że Teresa zaraz tu będzie.

Wreszcie usłyszał odgłos zwalniającego w pobliżu samochodu. Zszedł z ganku, okrążył dom i zobaczył Teresę. Zaparkowała samochód na ulicy tuż przy jego ciężarówce.

Wysiadła. Miała na sobie dżinsy i tę samą bluzkę, którą nosiła wcześniej, a która tak fantastycznie podkreślała jej figurę. Sprawiała wrażenie spokojnej. Podeszła do niego i uśmiechnęła się ciepło. Wtedy uświadomił sobie, że coraz bardziej mu się podoba, co go speszyło. Poczuł się nieswojo, ale nie chciał się przyznać przed samym sobą dlaczego.

Podszedł do niej, próbując zachować spokój. Spotkali się w połowie drogi. Teresa niosła butelkę białego wina. Gdy znalazł się blisko, poczuł zapach perfum. Wcześniej się nie perfumowała.

– Przyniosłam wino – powiedziała, podając mu butelkę. – Pomyślałam, że przyda się do kolacji. Jak ci minęło popołudnie? – spytała po krótkiej przerwie.

– Pracowicie. Klienci przychodzili aż do zamknięcia. Miałem masę papierkowej roboty, z którą musiałem się uporać. Dopiero niedawno wróciłem do domu. – Poszedł w kierunku frontowych drzwi, a Teresa ruszyła tuż za nim. – A ty? Co robiłaś przez resztę dnia?

– Musiałam się zdrzemnąć – rzekła z przekąsem, a on roześmiał się głośno.

– Zapomniałem zapytać cię wcześniej, co chcesz zjeść na kolację.

– Co zaplanowałeś?

– Pomyślałem o usmażeniu steków na grillu, ale potem zacząłem się zastanawiać, czy w ogóle jadasz takie rzędy.

– Chyba żartujesz? Zapomniałeś, że wychowałam się w Nebrasce. Uwielbiam dobrze usmażone steki.

– To czeka cię przyjemna niespodzianka.

– Jaka?

– Przypadkiem przyrządzam najlepsze steki na świecie.

– Czyżby?

– Zaraz ci to udowodnię – obiecał, a ona roześmiała się serdecznie.

Podeszli do drzwi. Teresa po raz pierwszy popatrzyła na dom. Był niewielki, jednopiętrowy, o prostokątnym kształcie. Z drewnianych desek nad oknami obłaziła farba. W przeciwieństwie do budynków na ŃWrightsville Beach ten dom stał bezpośrednio na piasku. Kiedy zapytała go, dlaczego nie zbudowano go tak jak inne, wyjaśnił, że postawiono go przed wprowadzeniem nowych przepisów budowlanych.

– Teraz domy muszą stać na podwyższeniu, żeby wielka fala przepłynęła pod spodem, nie naruszając głównej konstrukcji. Następny wielki huragan prawdopodobnie zabierze ten stary domek do morza, ale do tej pory miałem szczęście.

– Nie martwi cię to?

– Nie bardzo. Nie jest to pałac i właśnie dlatego było mnie stać na kupno. Podejrzewam, że poprzedni właściciel miał dość denerwowania się za każdym razem, gdy na Atlantyku zaczynał się sztorm.

Dotarli do popękanych schodków i weszli do środka. Teresa najpierw zauważyła widok z głównego okna. Sięgało od sufitu do podłogi i biegło przez całą tylną ścianę domu, wychodziło na ganek i Carolina Beach.

– Widok jest niewiarygodny – powiedziała zaskoczona.

– Prawda? Mieszkam tu już od kilku lat i nadal nie mogę w to uwierzyć.

Na przeciwległej ścianie znajdował się kominek. Nad nim wisiały fotografie wykonane pod wodą. Teresa podeszła do nich.

– Mogę się rozejrzeć?

– Proszę bardzo. Muszę wyciągnąć i przygotować grill. Trzeba go trochę oczyścić – odparł Garrett i wyszedł przez przesuwane szklane drzwi.

Teresa przez chwilę oglądała zdjęcia, potem obeszła resztę domu. Widziała wiele domów zbudowanych na plaży – tak jak w nich, tak i w tym nie było za dużo miejsca. Do jedynej sypialni wchodziło się z saloniku. Były tu okna od sufitu do podłogi, wychodzące na plażę. We frontowej części domu, znajdującej się najbliżej ulicy, mieściła się kuchnia, mała jadalnia i łazienka. Wszędzie panował porządek, ale dom wyglądał tak, jakby nic nie zmieniano w nim od lat.

Wróciła do saloniku, przystanęła na progu sypialni i ogarnęła wzrokiem wnętrze. Znowu zauważyła podwodne fotografie. Nad łóżkiem wisiała duża mapa wybrzeża Karoliny Północnej. Zaznaczono na niej położenie prawie pięciuset wraków. Kiedy spojrzała na nocny stolik, zobaczyła oprawioną fotografię kobiety. Upewniła się, że Garrett czyści na zewnątrz grill, i weszła do środka, by przyjrzeć się zdjęciu z bliska.

Catherine musiała mieć dwadzieścia kilka lat, gdy wykonano tę fotografię. Garrett zrobił ją chyba sam. Teresa zastanawiała się, czy została oprawiona przed wypadkiem czy po nim. Sięgnęła po zdjęcie. Zobaczyła, że Catherine była atrakcyjną kobietą, drobniejszą od niej, z długimi jasnymi włosami, opadającymi do połowy pleców. Na fotografii było wyraźnie widać ziarno, jakby powiększono ją z małego zdjęcia. Mimo to Teresa zauważyła oczy Catherine. Ciemnozielone, kocie. Wydawało się Teresie, że patrzy wprost na nią. Ostrożnie odstawiła zdjęcie na stolik i sprawdziła, czy stoi teraz pod tym samym kątem co przedtem. Odwróciła się, ale nie mogła pozbyć się wrażenia, że Catherine śledzi każdy jej ruch.

Na komodzie stało tylko jedno zdjęcie jego żony. Była to fotografia Garretta i Catherine, szeroko uśmiechniętych, na pokładzie „Happenstance”. Łódź wyglądała na odnowioną, więc Teresa uznała, że fotografię zrobiono na kilka miesięcy przed śmiercią Catherine.

Zdawała sobie sprawę, że Garrett w każdej chwili może wejść, opuściła więc sypialnię, odczuwając wyrzuty sumienia, że okazała się taka wścibska. Podeszła do szklanych drzwi prowadzących z saloniku na ganek, otworzyła je i oparła się o poręcz na ganku. Garrett czyścił grill i uśmiechnął się do niej.

– Czy to twoje zdjęcia, te, które wiszą na ścianach? – spytała.

Wierzchem dłoni odgarnął włosy z twarzy.

– Tak. Przez jakiś czas zabierałem aparat prawie przy każdym zanurzeniu. Większość powiesiłem w sklepie, ale tyle ich było, że postanowiłem kilka powiesić tutaj.

– Wyglądają tak, jakby robił je zawodowiec.

– Dzięki. Sądzę jednak, że ich jakość ma związek z tym, iż pstrykałem bez opamiętania. Powinnaś zobaczyć te, które wyrzuciłem.

Garrett zdjął górę grilla. W kilku miejscach była przypalona, ale wyglądała na oczyszczoną. Odłożył ją na bok. Sięgnął po worek z węglem drzewnym i wysypał na dno, wyrównał ręką. Potem wlał trochę paliwa, nasączając przez chwilę każdy brykiet z osobna.

Odezwała się tym samym kpiarskim tonem, którego użyła wcześniej.

– Wiesz, że już produkują grille na propan?

– Wiem, ale lubię to robić tak jak wtedy, gdy dorastaliśmy. Poza tym taki stek lepiej smakuje.

Uśmiechnęła się lekko.

– A ty obiecałeś mi najlepszy stek w życiu.

– Dostaniesz go. Zaufaj mi.

Skończył nalewać paliwo i postawił pojemnik obok węgla.

– Niech wsiąka przez dwie minuty. Chcesz coś do picia?

– A co masz? – spytała.

Garrett chrząknął.

– Piwo, mineralna lub wino, które przyniosłaś.

– Piwo brzmi nieźle.

Garrett wziął worek z węglem oraz pojemnik z paliwem i schował do starej skrzyni stojącej przy domu. Otrzepał piach z butów i wszedł do środka, zostawiając rozsuwane drzwi otwarte.

Teresa odwróciła się i popatrzyła na plażę. Słońce powoli zachodziło, większość wczasowiczów wróciła do domów, zostali tylko nieliczni. Biegali i spacerowali. Mimo że na plaży było pustawo, w krótkim czasie przeszło obok chyba z dziesięć osób.

– Nie męczy cię ten ciągły tłum? – spytała, gdy wrócił.

Podał jej piwo.

– Nie bardzo. Poza tym nie przesiaduję tu zbyt długo. Gdy wracam do domu, plaża jest prawie pusta. Zimą nikogo tu nie ma.

Przez chwilę wyobrażała go sobie, jak siedzi na ganku, patrzy na wodę, jak zwykle samotny. Garrett sięgnął do kieszeni i wyjął pudełko zapałek. Rozpalił węgiel, cofnął się szybko, gdy płomień gwałtownie wystrzelił w górę. Lekki wiatr zmuszał ogień do tańca.

– Skoro węgiel się już pali, zaczynam przygotowania do kolacji.

– Mogę ci w czymś pomóc?

– Nie ma dużo do roboty – odparł. – Jeśli będziesz miała szczęście, to może zdradzę ci swój tajny przepis.

Zadarła głowę i spojrzała na niego z szelmowskim uśmiechem.

– Zapowiadasz prawdziwą ucztę.

– Wiem. Ale nie brakuje mi wiary.

Mrugnął do niej. Roześmiała się i poszła za nim do kuchni. Garrett otworzył szafkę i wyjął kartofle. Stanął przy zlewie, umył ręce, następnie kartofle. Po włączeniu pieca zawinął je w folię aluminiową i ułożył na blasze.

– Co mogę zrobić?

– Jak już powiedziałem, niewiele. Sądzę, że panuję nad wszystkim. Kupiłem gotową sałatkę. Nic więcej w karcie nie ma.

Teresa przystanęła z boku. Garrett ułożył ostatnią porcję ziemniaków w piecu i wyciągnął sałatkę z lodówki. Gdy wykładał sałatkę do miseczki, spojrzał na Teresę ukradkiem. Co w niej było takiego, że nagle zapragnął znaleźć się jak najbliżej? Otworzył lodówkę i wyjął steki, które przygotował na kolację. Zajrzał do szafki obok lodówki i znalazł resztę potrzebnych rzeczy. Zebrał je i postawił przed Teresą.

Spojrzała na niego z uśmiechem, jakby rzucała mu wyzwanie.

– Czemu te steki są takie szczególne?

Nalał trochę brandy do płytkiej miski.

– Chodzi o kilka rzeczy. Po pierwsze, masz dwa grube kotlety bez kości. W sklepach zazwyczaj nie kroją tak grubo, musisz o to poprosić. Potem posypujesz je odrobiną soli, pieprzem i startym czosnkiem. Wkładasz do brandy. Marynują się, dopóki węgiel nie rozpali się do białości.

Opowiadał, wykonując poszczególne czynności. Po raz pierwszy od chwili poznania wyglądał na swój wiek. Doszła do wniosku, że jest co najmniej cztery lata od niej młodszy.

– To jest twój sekret?

– To dopiero początek – obiecał i uświadomił sobie nagle, że jest piękna. – Zanim położę je na grillu, dodaję środek zmiękczający. Reszta polega na sposobie smażenia, a nie na przyprawach.

– Mówisz jak prawdziwy kucharz.

– Tak naprawdę to nim nie jestem. Umiem przyrządzać parę dań, ale nie gotuję zbyt często. Kiedy już dotrę do domu, nie chce mi się przygotowywać czegoś, co wymaga wysiłku.

– To tak jak ja. Gdyby nie Kevin, chybabym w ogóle nie gotowała.

Skończył przygotowywanie steków. Podszedł do szafki, w szufladzie znalazł nóż i wrócił do Teresy. Sięgnął po leżące na blacie pomidory i zaczął je kroić w plasterki.

– Wygląda na to, że doskonale się rozumiesz z Kevinem.

– Mam nadzieję, że tak pozostanie. Jest już nastolatkiem i boję się, że gdy wydorośleje, będzie chciał coraz mniej czasu spędzać ze mną.

– Nie martwiłbym się tym za bardzo. Z twojego sposobu mówienia o nim można się domyślić, że zawsze będziecie sobie bliscy.

– Mam nadzieję. Teraz jest wszystkim, co mam. Nie wiem, co bym zrobiła, gdyby zechciał wyłączyć mnie ze swego życia. Mam kilkoro przyjaciół z synami trochę starszymi od niego i mówią mi, że to nieuniknione.

– Jestem pewien, że trochę się zmieni. Każdy się zmienia, ale to nie oznacza, że twój syn nie będzie się z tobą kontaktował.

Spojrzała na niego.

– Mówisz z własnego doświadczenia czy chcesz mnie pocieszyć?

Wzruszył ramionami. Znowu poczuł jej perfumy.

– Po prostu przypominam sobie, co przeszedłem z moim ojcem. Zawsze byliśmy sobie bliscy i to się nie zmieniło, gdy poszedłem do szkoły średniej. Zacząłem robić inne rzeczy i więcej czasu spędzałem z przyjaciółmi, ale nadal rozmawialiśmy ze sobą.

– Mam nadzieję, że tak samo będzie ze mną.

Trwały przygotowania do kolacji. Zapadła między nimi pełna spokoju cisza. Prosta czynność krojenia pomidorów w jej obecności złagodziła trochę zdenerwowanie, jakie odczuwał do tej pory. Teresa była pierwszą kobietą, którą zaprosił do tego domu. Garrett zdał sobie sprawę, że jej osoba przywraca równowagę.

Skończył, przełożył pomidory do miseczki i wytarł ręce w papierowy ręcznik. Potem pochylił się nad stołem, żeby odstawić drugą butelkę po piwie.

– Masz ochotę na jeszcze jedno?

Wypiła ostatni łyk, zdziwiona, że skończyła tak szybko. Skinęła głową i odstawiła pustą butelkę. Garrett zdjął kapsel i podał jej następną. Otworzył też jedną dla siebie. Teresa opierała się o stół. Gdy wzięła butelkę, coś w jej postawie wydało mu się znajome: uśmiech błąkający się na ustach, jego spojrzenie z ukosa przypatrujące się, jak unosi butelkę do warg. Przypomniał sobie tamto leniwe letnie popołudnie z Catherine, gdy przyszedł do domu, by zrobić jej niespodziankę… Dzień, który po latach wydawał się pełen znaków… Czy mógł przewidzieć, co się wydarzy? Stali w kuchni, jak teraz z Teresą.

– Rozumiem, że już zjadłaś – powiedział Garrett, gdy zobaczył Catherine przed lodówką.

Zerknęła na niego.

– Właściwie nie jestem głodna – odparła. – Ale chce mi się pić. Napijesz się mrożonej herbaty?

– Świetny pomysł. Nie wiesz, czy już była poczta?

Catherine skinęła głową i wyciągnęła dzbanek na herbatę z górnej półki.

– Leży na stole.

Otworzyła szafkę i sięgnęła po dwie szklanki. Odstawiła pierwszą szklankę na blat; gdy nalewała do drugiej, szkło wysunęło się jej z palców.

– Dobrze się czujesz? – Zatroskany Garrett odłożył listy.

Catherine przesunęła palcami po włosach, trochę zawstydzona. Potem pochyliła się i zaczęła zbierać odłamki szkła.

– Na chwilę zakręciło mi się w głowie. Nic mi nie będzie.

Garrett podszedł do niej i pomógł jej sprzątać.

– Znowu źle się czujesz?

– Nie, ale może za dużo czasu spędziłam dziś rano na dworze.

W milczeniu zbierał szkło.

– Jesteś pewna, że powinienem wrócić do pracy? Miałaś ciężki tydzień.

– Nic mi nie będzie. Poza tym wiem, że masz mnóstwo roboty.

Miała rację, ale kiedy wreszcie wyruszył do sklepu, dręczyło go uczucie, że nie powinien był jej posłuchać.

Nagle Garrett zdał sobie sprawę z ciszy panującej w kuchni.

– Sprawdzę, czy się rozpalił węgiel – powiedział. Musiał coś zrobić. Cokolwiek.

– Mogę w tym czasie nakryć do stołu?

– Oczywiście.

Pokazał jej, gdzie ma szukać potrzebnych rzeczy, i wyszedł na zewnątrz. Nakazał sobie w duchu spokój i spróbował oderwać się od wspomnień. Doszedł do grilla i sprawdził węgiel, całą uwagę skupiając na wykonywanej czynności. Prawie białe. Jeszcze tylko kilka minut. Raz jeszcze zajrzał do skrzyni i tym razem wyjął małe ręczne miechy. Położył je na kratce przy grillu i wziął głęboki oddech. Powietrze znad oceanu było orzeźwiające. Po raz pierwszy zdał sobie sprawę, że mimo wizji Catherine, jaka go nawiedziła, nadal się cieszy z obecności Teresy. Czuł się niemal szczęśliwy. Od dawna tego nie doświadczył.

Nie chodziło tylko o sposób rozmowy, ale też jej uśmiech, spojrzenie, dotknięcie ręki. Czuł się tak, jakby znał ją znacznie dłużej. Zastanawiał się, czy to z powodu podobieństwa do Catherine i czy miał rację jego ojciec, mówiąc, że powinien od czasu do czasu porzucić samotność.

Tymczasem Teresa nakrywała do stołu. Postawiła kieliszki obok talerzy, potem przeszukała szafkę, aby znaleźć sztućce. Natknęła się na dwie małe świece w niewysokich lichtarzykach. Po krótkim namyśle postanowiła postawić je na stole. Gdy skończyła, wrócił Garrett.

– Mamy dwie minuty. Chcesz poczekać na dworze?

Teresa zabrała piwo i poszła za nim. Tak jak poprzedniego wieczoru wiał wiatr, tyle że nie tak silny. Usiadła na krześle. Garrett zajął miejsce tuż obok, krzyżując nogi w kostkach. Teresa przyglądała mu się, gdy patrzył na wodę. Jasna koszula podkreślała ciemną opaleniznę. Zamknęła na chwilę oczy, uświadamiając sobie, że już dawno tak się nie czuła. Wiedziała, że żyje naprawdę.

– Założę się, że nie masz takiego widoku w Bostonie – powiedział, przerywając nagle ciszę.

– Masz rację – zgodziła się. – Nie mam. Moi rodzice uważają, że zwariowałam, ponieważ mieszkam w centrum. Ich zdaniem powinnam wyprowadzić się na przedmieście.

– Dlaczego się nie wyprowadzasz?

– Przed rozwodem mieszkałam w domu na przedmieściu. Teraz do pracy mam zaledwie kilka minut jazdy. Szkoła Kevina mieści się niemal za rogiem. To znaczne ułatwienie. Nie muszę jeździć autostradą, chyba że wyjeżdżam z miasta. Chciałam odmiany po rozpadzie mojego małżeństwa. Nie mogłam dłużej znieść spojrzeń sąsiadów, gdy się dowiedzieli, że David mnie zostawił.

– O czym mówisz?

Wzruszyła ramionami i ściszyła głos.

– Nigdy nikomu nie powiedziałam, dlaczego rozstaliśmy się z Davidem. Po prostu uważałam, że to nie ich sprawa.

– Bo tak było.

Zamilkła na chwilę, wracając myślami do przeszłości.

– Wiem, ale ich zdaniem David był cudownym mężem. Przystojny, odnosił sukcesy. Nie uwierzyliby, że mnie oszukiwał. Gdy jeszcze byliśmy razem, zachowywał się tak, jakby nic się nie stało. Do samego końca nie wiedziałam, że ma romans. – Odwróciła się do niego z ponurym wyrazem twarzy. – Jak to mówią, żona dowiaduje się ostatnia.

– A jak do tego doszło?

Pokręciła głową.

– Było jak w kiepskim dowcipie. Kiedy odbierałam jego ubrania z pralni, oddano mi rachunki, które zostały w kieszeniach. Jeden z nich pochodził z hotelu w centrum. Pamiętałam datę. Tego wieczoru na pewno był w domu, więc do hotelu musiał pójść po południu. Zaprzeczył, gdy go o to spytałam, ale po wyrazie twarzy poznałam, że kłamie. W końcu cała historia wyszła na jaw i złożyłam pozew o rozwód.

Garrett słuchał w milczeniu. Zastanawiał się, jak mogła pokochać kogoś, kto potem tak wobec niej postąpił.

– Wiesz, David należał do tego typu mężczyzn, którzy potrafią sprawić, że wierzy się we wszystko, co powiedzą – ciągnęła, jakby zgadła, o czym myśli. – Sądzę, że sam wierzył w to, co mówi. Kiedy poznaliśmy się w college'u, byłam oszołomiona jego powodzeniem u dziewczyn. Był błyskotliwy i czarujący. Pochlebiało mi, że zainteresował się kimś takim jak ja, prowincjuszką prosto z Nebraski. Nie przypominał nikogo, kogo przedtem znałam. Kiedy się pobraliśmy, myślałam, że chwyciłam Pana Boga za nogi i że tak będzie całe życie. On nie miał aż tak dalekosiężnych planów. Odkryłam później, że pierwszy romans nawiązał w pięć miesięcy po naszym ślubie.

Przerwała na chwilę. Garrett popatrzył na swoje piwo.

– Nie bardzo wiem, co powiedzieć.

– Nie możesz mieć nic do powiedzenia – odparła zdecydowanie. – Jak wspomniałam ci wczoraj, sprawa jest zamknięta. Teraz zależy mi tylko na tym, żeby był dobrym ojcem dla Kevina.

– Gdy o tym mówisz, wydaje się to takie proste.

– Nie wyraziłam się jasno. David głęboko mnie zranił. Zabrało mi kilka lat i wiele spotkań z terapeutką, nim doszłam do siebie. Bardzo dużo się nauczyłam, także o sobie. Pewnego razu, kiedy wykrzykiwałam, jaki był podły, stwierdziła, że dopóki zapiekam się w złości, on nadal nade mną panuje. Nie chciałam, aby to trwało, i odpuściłam go sobie.

Upiła łyk piwa.

– Czy twoja terapeutka powiedziała ci coś jeszcze, co zapamiętałaś? – spytał Garrett.

Zamyśliła się na chwilę, potem uśmiechnęła blado.

– Rzeczywiście. Powiedziała, że jeśli kiedykolwiek spotkam kogoś, kto będzie przypominał Davida, to powinnam odwrócić się na pięcie i uciekać co sił w nogach.

– Czy przypominam ci Davida?

– W żadnym razie. Jesteś jego przeciwieństwem.

– Kamień spadł mi z serca – stwierdził Garrett z udawaną powagą. Rzucił okiem na grill. Spostrzegł, że węgiel jest już gotowy.

– Zaczynamy smażyć steki?

– Zdradzisz mi resztę tajnej receptury?

– Z przyjemnością – odparł. Podnieśli się z krzeseł i przeszli do kuchni. Garrett odszukał środek zmiękczający i pokropił górę steków. Potem wyjął mięso z brandy, pokropił środkiem zmiękczającym drugą stronę. Otworzył lodówkę i sięgnął po małą plastikową torebkę.

– Co to? – spytała Teresa.

– To łój – część steku, którą zazwyczaj się odrzuca. Mój rzeźnik zostawił trochę dla mnie, gdy kupowałem steki.

– Po co?

– Zobaczysz.

Wrócił do grilla. Steki i parę szczypiec położył na kratce obok miecha. Wziął miech i zaczął zdmuchiwać popiół z brykietów węgla, wyjaśniając jednocześnie, po co to robi.

– Sekret usmażenia dobrego steku na grillu kryje się częściowo w wysokiej temperaturze węgla. Miechem zdmuchujesz popiół. W ten sposób nic nie blokuje żaru.

Postawił wierzch grilla z powrotem, zostawił, żeby się nagrzał, potem szczypcami położył steki na kratce.

– Jakie steki lubisz?

– Średnio wysmażone.

– Przy kawałku mięsa tej wielkości potrwa to jedenaście minut z każdej strony.

– Jesteś bardzo precyzyjny. – Uniosła brwi ze zdziwieniem.

– Obiecałem ci dobry stek i zamierzam dotrzymać słowa.

Steki się smażyły, a Garrett ukradkiem obserwował Teresę. Było coś zmysłowego w jej sylwetce opromienionej zachodzącym słońcem. Niebo przybrało odcień pomarańczowy, a ciepłe światło podkreślało jej piękne brązowe oczy. Włosy rozwiewał wiatr.

– O czym myślisz?

Drgnął na dźwięk jej głosu. Nagle uświadomił sobie, że od dłuższego czasu nie odezwał się ani słowem.

– Właśnie myślałem, jakim padalcem był twój były mąż – powiedział, odwracając się do niej.

Uśmiechnęła się i poklepała go łagodnie po ramieniu.

– Gdybym była mężatką, nie mogłabym tu być z tobą.

– A to byłaby wielka szkoda – rzekł, nadal czując jej dotyk.

– Rzeczywiście, byłaby – potwierdziła. Na chwilę spotkały się ich spojrzenia. W końcu Garrett odwrócił głowę i sięgnął po łój. Chrząknął.

– Chyba już jesteśmy gotowi.

Wziął łój pokrojony w małą kostkę i wrzucił na brykiety tuż pod stekami. Potem pochylił się i zaczął dmuchać, aż buchnął płomień.

– Co robisz?

– Płomień z łoju osmali powierzchnię, stek będzie miękki w środku. Z tego samego powodu używa się szczypiec, a nie widelca.

Wrzucił jeszcze kilka kawałków łoju na brykiety i od początku powtórzył wszystkie czynności.

– Tak tu spokojnie – stwierdziła Teresa, rozglądając się dookoła. – Chyba rozumiem, dlaczego kupiłeś ten dom.

Skończył to, co robił i upił następny łyk piwa.

– Ocean zmienia ludzi. Dlatego tak wielu przyjeżdża tu odpocząć.

Odwróciła się w jego stronę.

– Powiedz mi, Garrett, o czym myślisz, kiedy siedzisz sam?

– O wielu rzeczach.

– O czymś szczególnym?

Myślę o Catherine, miał na końcu języka, ale się pohamował.

Westchnął.

– Nie bardzo. Czasem o pracy, czasem o nowych miejscach, w których chcę nurkować. Kiedy indziej marzę o żeglowaniu i porzuceniu tego wszystkiego.

Przyglądała mu się uważnie, gdy mówił ostatnie słowa.

– Naprawdę mógłbyś to zrobić? Popłynąć i nigdy tu nie wrócić?

– Nie jestem pewien, ale lubię myśleć, że mógłbym. W przeciwieństwie do ciebie, oprócz ojca, nie mam nikogo. Wydaje mi się, że by mnie zrozumiał. Jesteśmy bardzo do siebie podobni. Sądzę, że gdyby nie ja, już dawno by wyjechał.

– Ale byłaby to ucieczka.

– Wiem.

– Dlaczego chciałbyś uciec? – naciskała, chociaż znała odpowiedź. Milczał, więc pochyliła się do niego i dodała łagodnym tonem: – Garrett, wiem, że to nie moja sprawa, ale nie da się uciec przed tym, co przeżywasz. – Uśmiechnęła się do niego pocieszająco. – Poza tym masz tyle do zaoferowania.

Garrett milczał, rozmyślając nad jej słowami, zastanawiając się, skąd wiedziała, co powiedzieć, żeby poczuł się lepiej.

Przez kilka minut ciszę zakłócały tylko odgłosy smażenia. Garrett odwrócił steki, skwierczące na grillu. Delikatny powiew bryzy przyniósł daleki śpiew wiatru. Fale uderzały o brzeg łagodnie, uspokajająco.

Garrett powrócił myślą do wydarzeń ostatnich dwóch dni. Do chwili gdy zobaczył ją po raz pierwszy, do godzin spędzonych na „Happenstance”, spaceru plażą, podczas którego opowiedział jej o Catherine. Napięcie, jakie towarzyszyło mu w ciągu dnia, niemal zniknęło. Gdy tak stali obok siebie w zapadającym zmroku, pojął, że w tym wieczorze kryje się coś więcej, niż oboje są gotowi przyznać.

Nim steki były gotowe, Teresa weszła do domu, by dokończyć przygotowania do kolacji. Wyjęła kartofle z pieca, odwinęła z folii i rozłożyła na talerzach. Na środku stołu obok różnych sosów, które znalazła w lodówce, postawiła sałatkę. Na końcu przyniosła sól, pieprz, masło i serwetki. Ponieważ zrobiło się ciemno, zapaliła lampę, ale światło wydało się jej za jasne i zgasiła. Podeszła do stołu, zapaliła świece i cofnęła się, by sprawdzić, czy nie jest za elegancko. Uznała, że stół wygląda jak trzeba, wyjęła butelkę wina i właśnie stawiała ją na blacie, gdy Garrett wszedł do środka.

W kuchni było ciemno, paliły się tylko dwie niewysokie świece. Ich blask sprawiał, że Teresa wyglądała szczególnie ponętnie. Ciemne włosy lśniły. W oczach odbijało się światło świec. Garrett wpatrywał się w Teresę, niezdolny powiedzieć słowa, i w tej chwili zrozumiał, co tak długo próbował przed sobą ukryć.

– Pomyślałam, że to będzie miły akcent – powiedziała cicho.

– Miałaś rację.

Patrzyli na siebie przez cały pokój, przejęci możliwościami, jakie się przed nimi rysowały. Teresa odwróciła głowę.

– Nie mogłam znaleźć korkociągu – oznajmiła, chcąc coś powiedzieć.

– Przyniosę – odparł szybko. – Nie używam go zbyt często, pewnie leży gdzieś na dnie szuflady.

Postawił talerz ze stekami na stole i podszedł do szafki. Przeszukał szufladę, znalazł korkociąg i przyniósł ze sobą. Dwoma wprawnymi ruchami otworzył butelkę i rozlał wino do kieliszków. Usiadł i szczypcami nałożył steki na talerze.

– Nadszedł moment prawdy – powiedziała Teresa przed wzięciem pierwszego kęsa do ust. Garrett z uśmiechem przyglądał się, jak zaczyna jeść. Teresa była mile zaskoczona, że miał rację.

– Garrett, to jest pyszne!

– Dziękuję.

Świece spalały się powoli. Garrett dwukrotnie powiedział, że bardzo cieszy się z jej wizyty. Za każdym razem Teresa czuła przeszywający ją dreszcz i wypijała następny łyk wina, by o nim zapomnieć.

Zbliżał się przypływ. Na niebo nieoczekiwanie wypłynął księżyc.

Po kolacji Garrett zaproponował spacer plażą.

– Nocą jest tu naprawdę pięknie.

Zebrał ze stołu talerze i wstawił do zlewu.

Wyszli z kuchni. Garrett zamknął za sobą drzwi wejściowe. Noc była ciepła. Zeszli z ganku, minęli małą piaszczystą wydmę i dotarli na brzeg.

Kiedy doszli do wody, tak jak rano, zsunęli buty i zostawili je na piasku. Nikogo nie było w pobliżu. Szli nieśpiesznie, blisko siebie. Garrett zaskoczył ją, biorąc za rękę. Poczuła ciepło jego dłoni i przez chwilę wyobraziła sobie, że dotyka jej skóry. Myśl wywołała nagły skurcz żołądka. Zerknęła na niego, ciekawa, czy wie, co jej chodzi po głowie.

Szli dalej, rozkoszując się wieczorem.

– Już dawno nie spędziłem tak dnia – powiedział w końcu Garrett, jakby nagle coś sobie przypomniał.

– Ani ja.

Szli po zimnym piasku bosymi stopami.

– Garrett, pamiętasz, jak zaprosiłeś mnie na łódź? – spytała Teresa.

– Tak.

– Dlaczego zaproponowałeś, żebym z tobą popłynęła?

Spojrzał na nią zaciekawiony.

– Czemu pytasz?

– Miałeś taką minę, jakbyś od razu zaczął żałować, że to powiedziałeś.

Wzruszył ramionami.

– Nie jestem pewny, czy słowo „żałować” jest właściwe. Chyba byłem zdziwiony, że cię zaprosiłem, ale nie żałowałem.

Uśmiechnęła się lekko.

– Czyżby?

– Na pewno. Musisz pamiętać, że od ponad trzech lat pływałem sam. Kiedy powiedziałaś, że nigdy nie żeglowałaś, dotarło do mnie, że już jestem zmęczony samotnością.

– Czyżbym znalazła się we właściwym miejscu o właściwej porze?

Potrząsnął głową.

– Nie chciałem, żeby to tak zabrzmiało. Chodziło mi o ciebie, nie sądzę, żebym zaproponował komuś innemu. Poza tym wszystko ułożyło się znacznie lepiej, niż przewidywałem. Już od bardzo długiego czasu nie przeżyłem takich dni jak te dwa ostatnie.

Zrobiło się jej lekko na sercu, gdy usłyszała jego słowa. Szli dalej obok siebie. Nagle jego kciuk zaczął zataczać małe kółka na skórze jej dłoni.

– Czy przewidywałaś, że będziesz miała takie wakacje?

Zawahała się i doszła do wniosku, że to nie jest najlepsza pora na wyznanie mu prawdy.

– Nie.

Spacerowali dalej. Oprócz nich na plaży było jeszcze kilka osób, ich sylwetki rysowały się w oddali. Teresa dostrzegała tylko cienie.

– Jak sądzisz, czy przyjedziesz tu jeszcze kiedyś? Na przykład na następne wakacje?

– Nie wiem. Dlaczego pytasz?

– Bo chyba miałem nadzieję, że tak się stanie.

Daleko przed sobą widziała światełka na molo. Znowu poczuła poruszenie jego palców w swojej dłoni.

– Przygotujesz kolację?

– Przyszykuję wszystko, co chcesz. Pod warunkiem, że będzie to stek.

Roześmiała się cicho.

– Zastanowię się. Obiecuję.

– A jeśli dorzucę kilka lekcji nurkowania?

– Kevin ucieszyłby się bardziej ode mnie.

– To zabierz go ze sobą.

Spojrzała na niego.

– Nie miałbyś nic przeciwko temu?

– Nic a nic. Z przyjemnością go poznam.

– Założę się, że byś go polubił.

– Wiem, że tak.

Szli w milczeniu obok siebie. Przerwała je Teresa.

– Garrett, mogę cię o coś spytać?

– Jasne.

– Wiem, że to dziwnie zabrzmi, ale… – Zawahała się, a on popatrzył na nią pytająco.

– Co?

– Powiedz mi, czy dopuściłeś się w życiu czegoś złego?

Wybuchnął śmiechem.

– A co to za pytanie?

– Chcę wiedzieć. Zawsze o to pytam. Dzięki temu wiem, jaki ten ktoś jest naprawdę.

Zamyślił się na chwilę.

– Pamiętam, że doszło do tego pewnej grudniowej nocy. Z paczką przyjaciół popijaliśmy i zdrowo rozrabialiśmy. Skończyło się na szaleńczej jeździe ulicą udekorowaną na święta Bożego Narodzenia. Zaparkowaliśmy, a potem wykręciliśmy i ukradliśmy wszystkie żarówki, do których mogliśmy dosięgnąć.

– Nie mogliście tego zrobić!

– Zrobiliśmy. Było nas pięciu. Żarówkami załadowaliśmy cały tył ciężarówki, a przewody zostawiliśmy. To było najgorsze, ponieważ wyglądało tak, jakby jakiś potwór z bajki przeszedł ulicą. Spędziliśmy tam prawie dwie godziny, zarykując się ze śmiechu. Poprzedniego dnia opisano w gazetach tę ulicę jako jedną z najładniej udekorowanych w mieście… A kiedy skończyliśmy… Nie potrafię sobie wyobrazić, co ludzie o tym myśleli. Musieli być wściekli.

– To straszne!

– Wiem. Zachowaliśmy się okropnie, ale wtedy było cudownie.

– A ja myślałam, że taki miły z ciebie chłopiec…

– Jestem miły…

– Nie, byłeś potworem z bajki. Co jeszcze wyprawiałeś z przyjaciółmi? – dopytywała się zaciekawiona.

– Naprawdę chcesz wiedzieć?

– Chcę.

Opowiedział jej o innych przygodach z okresu dorastania – od mazania mydłem szyb samochodowych po podglądanie dziewczyn. Raz był na randce. Nagle zauważył kolegę, który przejeżdżał obok. Kolega wskazał mu gestem, żeby odkręcił szybę. Kiedy to zrobił, ten wrzucił mu do samochodu petardę, która wybuchła mu u stóp. Przytoczył też inne historyjki, a gdy po dwudziestu minutach skończył, zadał jej pytanie, które zaczęło tę rozmowę.

– Nigdy nic takiego jak ty nie zrobiłam – odparła skromnie. – Zawsze byłam grzeczną dziewczynką.

Roześmiał się, czuł się trochę oszukany, ale mu to nie przeszkadzało. Wiedział, że nie powiedziała całej prawdy.

** ** **

Przeszli całą długość plaży, wspominając dzieciństwo i młodość. Teresa próbowała go sobie wyobrazić jako młodego chłopca. Zastanawiała się, co by o nim pomyślała, gdyby poznała go na studiach. Czy uznałaby go za tak atrakcyjnego jak teraz? Czy ponownie zakochałaby się w Davidzie? Chciała wierzyć, że doceniłaby dzielące ich różnice, ale czy na pewno? David wydawał się taki doskonały.

Przystanęli na chwilę i popatrzyli na wodę. Stał obok niej, dotykali się lekko ramionami.

– O czym myślisz? – spytał Garrett.

– O tym, jak dobrze się z tobą milczy.

Uśmiechnął się lekko.

– Właśnie uświadomiłem sobie, że powiedziałem ci mnóstwo rzeczy, których nikomu nie zdradziłem.

– Czy dlatego, że wracam do Bostonu i wiesz, że nikomu nie powiem?

Zaśmiał się krótko.

– Nie, to nie tak.

– Więc jak?

Spojrzał na nią zdziwiony.

– Nie wiesz?

– Nie – odparła z uśmiechem, który miał go zachęcić do zwierzeń.

Zastanawiał się, jak wyjaśnić coś, czego sam do końca nie rozumie. Trochę trwało, zanim uporządkował myśli i zaczął mówić.

– Chyba dlatego, że chciałbym, abyś wiedziała, jaki jestem naprawdę. Jeśli mnie poznasz i nadal będziesz chciała spędzić ze mną trochę czasu…

Teresa nie zareagowała, ale zdawała sobie sprawę, co próbuje jej powiedzieć. Garrett odwrócił głowę.

– Przepraszam. Nie chciałem postawić cię w niezręcznej sytuacji.

– Nie znalazłam się w niezręcznej sytuacji – uspokoiła go Teresa. – Cieszę się, że to powiedziałeś.

Po krótkiej chwili ruszyli dalej.

– Ale nie czujesz tego co ja.

Spojrzała na niego.

– Garrett… ja…

– Nie musisz mi nic mówić.

– Muszę. – Nie pozwoliła mu dokończyć. – Oczekujesz odpowiedzi, a ja chcę ci jej udzielić… – urwała, zastanawiając się, jak najlepiej wyrazić swoje uczucia. Głęboko zaczerpnęła powietrza. – Po rozstaniu z Davidem nastał dla mnie okropny czas. Kiedy uznałam, że mam go już za sobą, zaczęłam umawiać się na randki. Ale mężczyźni, których spotykałam… Nagle okazało się, że świat zmienił się w czasie trwania mojego małżeństwa. Wszyscy pragnęli coś dostać, nikt nie chciał nic dać. Chyba rozczarowałam się do mężczyzn w ogóle.

– Nie wiem, co powiedzieć…

– Garrett, nie mówię ci o tym dlatego, że uważam, że ty też taki jesteś. Sądzę, że jesteś zupełnie inny. To mnie trochę przeraża. Jeśli ci powiem, jak bardzo mi na tobie zależy… odsłonię się przed tobą, a tym samym narażę się na zranienie.

– Nigdy bym cię nie skrzywdził – powiedział łagodnie.

Zatrzymała się i popatrzyła mu prosto w twarz.

– Wiem, że w to wierzysz, Garrett. Przez ostatnie trzy lata walczyłeś z własnymi upiorami. Nie wiem, czy jesteś już gotów żyć dalej, a jeśli nie, to właśnie mnie skrzywdzisz.

Mówiła bez ogródek… Upłynęła dłuższa chwila, nim odpowiedział. Zmusił się do spojrzenia jej w oczy.

– Tereso… od kiedy się poznaliśmy… sam nie wiem… – urwał i uświadomił sobie, że nie potrafi opisać swoich uczuć.

Podniósł rękę i dotknął jej twarzy. Zrobił to tak delikatnie, że miała wrażenie, jakby piórko musnęło jej skórę. Pod jego dotknięciem zamknęła oczy i choć nadal była niepewna, pozwoliła, aby dreszcz przeszył jej ciało, rozgrzewając szyję i piersi.

Nagle znalazła się na swoim miejscu. Wspólna kolacja, spacer plażą, jego spojrzenie. Nie potrafiła sobie wyobrazić nic lepszego niż to, co właśnie się jej przydarzyło.

Fale zalewały brzeg, mocząc im stopy. Ciepły letni wiatr rozwiewał jej włosy, pogłębiając wrażenie wywołane jego dotknięciem. Księżyc rzucał delikatne światło na wodę, a chmury zostawiały cienie na plaży. Świat wydawał się nierzeczywisty.

Wtedy poddali się uczuciu, które zrodziło się już w chwili poznania. Teresa przytuliła się mocno do Garretta, poczuła ciepło jego ciała, a on otoczył ją powoli ramionami, przyciągnął i pocałował lekko w usta. Odsunął ją od siebie, żeby na nią popatrzeć, i znowu łagodnie pocałował. Oddała mu pocałunek, poczuła, jak jego dłoń przesuwa się po jej plecach do góry, dociera do włosów, jak się w nich zanurza.

Stali objęci i całowali się w świetle księżyca, nie zważając, że ktoś mógłby ich zobaczyć. Oboje zbyt długo czekali na ten moment. Kiedy wreszcie odsunęli się od siebie, popatrzyli sobie w oczy w milczeniu. Potem Teresa wzięła Garretta za rękę i zaprowadziła z powrotem do domu.

Przypominało to sen. Weszli do środka. Garrett pocałował ją natychmiast po zamknięciu drzwi, tym razem bardziej namiętnie. Teresa poczuła, że jej ciało drży z oczekiwania. Poszła do kuchni, zabrała świece ze stołu i zaprowadziła go do sypialni. Postawiła świece na małym stoliku, a Garrett wyciągnął z kieszeni zapałki i zapalił je. Ona tymczasem podeszła do okna i zasunęła zasłony.

Garrett stał przy stoliku, gdy do niego wróciła. Przystanęła blisko, przesunęła palcami po jego piersi. Czuła pod materiałem naprężone mięśnie. Zatracała się w namiętności. Nie odrywając wzroku od jego oczu, wyciągnęła mu koszulę spod paska i powoli ściągając, zdjęła i rzuciła na ziemię. Pocałowała go w pierś, potem w szyję. Zadrżała, gdy poczuła jego dłoń na bluzce. Odsunęła się lekko, gdy powoli rozpinał guzik po guziku.

Mocno przyciągnął Teresę do siebie. Poczuł ciepło jej skóry przy swojej piersi. Całował jej kark, delikatnie chwytał zębami uszy, przesuwał dłońmi w dół pleców. Rozchyliła wargi, napawając się łagodną pieszczotą. Jego palce zatrzymały się na zapięciu stanika. Rozpiął go z szybkością eksperta. Całował ją dalej, zsunął ramiączka w dół i uwolnił piersi. Pochylił się i musnął wargami każdą z nich z osobna. Odchyliła głowę do tyłu. Czuła jego gorący oddech i dotyk wilgotnych ust.

Zabrakło jej tchu, gdy sięgnęła po zapięcie w jego dżinsach. Spojrzała mu w oczy, odpięła guzik i rozsunęła zamek. Musnęła paznokciem pępek, potem wsunęła palce pod pasek spodni. Cofnął się, żeby je zdjąć. Postąpił krok do przodu, pocałował ją, wziął na ręce, ostrożnie przeszedł przez pokój i położył na łóżku.

Leżała obok niego, przesuwając palcami po jego piersi, mokrej teraz od potu. Pozwoliła, by zsunął jej dżinsy. Rozpiął je, uniósł lekko jej pośladki. Tymczasem jego palce odkrywały jej ciało. Pogładziła jego plecy, delikatnie ugryzła w szyję. Usłyszała jego przyśpieszony oddech. Ściągnął bokserki, a ona zsunęła majteczki – byli całkiem nadzy. Przytulili się mocno do siebie.

Widział ją w świetle świec. Była piękna. Musnął językiem zagłębienie między piersiami, przesunął się w dół brzucha, obok pępka i znowu w górę. Skóra była miękka i gładka. Poczuł jej dłonie na plecach. Przyciągała go mocniej do siebie.

Nieśpiesznie całował jej ciało. Przyłożył policzek do jej brzucha, otarł się łagodnie. Podniecało ją dotknięcie zarostu o skórę. Leżała na plecach, wplotła palce w jego włosy. Nie przerywał, aż nie mogła tego dłużej znieść, wtedy przeniósł się wyżej i zaczął ocierać się o jej piersi.

Przyciągnęła go do siebie, wyginając się w łuk, gdy powoli przykrywał ją sobą. Całował czubki jej palców, a gdy wreszcie przywarli mocno do siebie, z westchnieniem zamknęła oczy. Wymieniając pocałunki, kochali się z namiętnością tłumioną przez ostatnie lata.

Ich ciała poruszały się w zgodnym rytmie. Próbowali się wzajemnie zaspokoić. Garrett całował Teresę niemal bez przerwy, zostawiał wilgotny ślad wszędzie tam, gdzie dotarły jego usta. Poczuła, że jej ciało przeszywa dreszcz oczekiwania na coś cudownego. Kiedy to się wreszcie stało, wbiła mu palce w plecy, ale gdy fala rozkoszy przepłynęła, zaczęła się następna, a po niej jeszcze jedna. Gdy przestali się kochać, Teresa całkiem opadła z sił. Otoczyła Garretta ramionami i przytuliła mocno do siebie. Uspokajała się powoli. Łagodnie przesuwał palcami po jej skórze. Patrzyła, jak dopalają się świece, przypominając o chwili, którą właśnie przeżyła.

Tej nocy kochali się jeszcze kilka razy. Teresa zasnęła w jego ramionach. Czuła się cudownie. Garrett przyglądał się jej, jak śpi obok niego. Zanim zasnął, ostrożnie odgarnął jej włosy, próbując zapamiętać każdy szczegół jej twarzy.

Tuż przed świtem Teresa otworzyła oczy i od razu zorientowała się, że Garrett wstał. Odwróciła się na bok, szukając go spojrzeniem. Nie zobaczyła go, więc podniosła się, podeszła do szafy i znalazła szlafrok. Otuliła się nim, wyszła z sypialni i zajrzała do kuchni. Tam też go nie było, podobnie jak w saloniku. Nagle nabrała pewności, że wie, gdzie on może być.

Wyszła na ganek. Znalazła go siedzącego na krześle, tylko w bokserkach i szarej bluzie. Odwrócił się i uśmiechnął lekko.

– Cześć.

Podeszła do niego. Wskazał gestem, że ma usiąść mu na kolanach. Pocałował ją, przyciągając do siebie. Otoczyła go ramionami. Odsunęła się, kiedy wyczuła, że coś jest nie w porządku. Dotknęła jego policzka.

– Nic ci nie jest?

Odpowiedział dopiero po dłuższej chwili.

– Nic – odparł, odwracając wzrok.

– Jesteś pewien?

Znowu skinął głową, nie patrząc jej w oczy. Obróciła jego twarz ku sobie.

– Wydajesz się trochę… smutny.

Garrett uśmiechnął się blado i nie odpowiedział.

– Jesteś smutny z powodu tego, co się stało?

– Nie – zaprzeczył. – Wcale. Niczego nie żałuję.

– Więc o co chodzi?

Nie doczekała się odpowiedzi. Odwrócił spojrzenie.

– Jesteś tutaj z powodu Catherine?

Milczał. Potem wziął ją za rękę i spojrzał jej w oczy.

– Nie. Nie jestem tutaj z powodu Catherine – szepnął. – Jestem tutaj z twojego powodu.

Potem z czułością, która przypomniała jej małe dziecko, łagodnie przytulił ją do siebie i trzymał w objęciach, nie mówiąc ani słowa więcej, aż niebo się rozjaśniło, a na plaży pojawił się pierwszy człowiek.

Rozdział dziewiąty

– Co to znaczy, że nie możesz zjeść dzisiaj ze mną lunchu? Robimy to od lat. Jak mogłeś zapomnieć?

– Nie zapomniałem, tato. Po prostu dzisiaj nie mogę. Nadrobimy to w przyszłym tygodniu, dobrze?

Jeb Blake umilkł. Bębnił palcami w blat stołu.

– Dlaczego odnoszę wrażenie, że czegoś mi nie mówisz?

– Nie mam nic do powiedzenia.

– Jesteś pewien?

– Tak, jestem pewien.

Teresa, która brała w łazience prysznic, zawołała do Garretta, prosząc, żeby przyniósł jej ręcznik. Przykrył dłonią słuchawkę i powiedział, że zaraz przyjdzie. Kiedy chciał wrócić do rozmowy, usłyszał, że ojciec gwałtownie wciąga powietrze.

– Co to było?

– Nic.

– Ta dziewczyna, ta Teresa jeszcze jest, prawda? – powiedział takim tonem, jakby nagle zrozumiał.

Garrett wiedział, że nie może dłużej ukrywać prawdy.

– Tak, jest tutaj.

Jeb zagwizdał z wyraźnym zadowoleniem.

– Najwyższy czas.

Garrett próbował go ostudzić.

– Tato, nie rób z tego wielkiej sprawy… – poprosił.

– Nie zrobię, obiecuję.

– Dzięki.

– A mogę o coś zapytać?

– Jasne – zgodził się Garrett i westchnął.

– Czy jesteś przy niej szczęśliwy?

Nie odpowiedział od razu.

– Tak, jestem – przyznał w końcu.

– Najwyższy czas – skwitował ojciec, zaśmiał się i rozłączył. Garrett popatrzył na telefon i odłożył słuchawkę.

– Jestem szczęśliwy – szepnął do siebie, uśmiechając się. – Naprawdę.

Kilka minut później Teresa wyszła z sypialni. Zapach świeżo zaparzonej kawy zwabił ją do kuchni. Garrett włożył kromkę do tostera i przystanął przy Teresie.

– Dzień dobry raz jeszcze – powiedział i pocałował ją w kark.

– Dzień dobry.

– Przepraszam, że w nocy wyszedłem z sypialni.

– W porządku… rozumiem.

– Naprawdę?

– Oczywiście. Spędziłam cudowną noc – dodała z uśmiechem.

– Ja też.

Wyjął z szafki kubek dla Teresy i spytał przez ramię:

– Co chcesz dzisiaj robić? Zadzwoniłem do sklepu, że nie przyjdę.

– Zaplanowałeś coś innego?

– Chciałbym pokazać ci Wilmington. Co ty na to?

– No cóż, dobrze – zgodziła się, ale w jej głosie brakowało entuzjazmu.

– A co byś chciała robić?

– A gdybyśmy zostali w domu?

– I co byśmy robili?

– Och, ja już coś wymyślę – odparła, obejmując go ramionami. – Oczywiście, jeśli to nie kłopot.

– Nie – zapewnił z uśmiechem. – Żaden kłopot.

Przez następne cztery dni Teresa i Garrett nie rozstawali się ze sobą. Garrett scedował odpowiedzialność za sklep na Iana. Pozwolił mu nawet na prowadzenie kursu nurkowania w niedzielę, czego nigdy przedtem nie zrobił. Dwa razy popłynął z Teresą pod żaglami. Za drugim razem spędzili całą noc na oceanie. Leżeli obok siebie w kabinie, kołysani łagodnie przez fale morskie. Teresa gładziła Garretta po włosach i słuchała brzmienia jego głosu, gdy opowiadał jej o przygodach dawnych żeglarzy.

Nie wiedziała, że gdy usnęła, Garrett zostawił ją, tak jak pierwszej wspólnie spędzonej nocy, i samotnie krążył po pokładzie. Rozmyślał o śpiącej w kabinie kobiecie i o tym, że już wkrótce wyjedzie. Wtedy powróciło wspomnienie sprzed lat.

– Naprawdę uważam, że nie powinnaś jechać – powiedział Garrett i spojrzał na Catherine z troską.

Zatrzymała się przy drzwiach frontowych. U jej stóp stała walizka. Uwaga ta zirytowała Catherine.

– Daj spokój, Garrett, już o tym rozmawialiśmy. Wyjeżdżam tylko na kilka dni.

– Ostatnio nie byłaś sobą.

Catherine załamała ręce.

– Ile razy mam ci powtarzać, że dobrze się czuję? Siostra naprawdę mnie potrzebuje, wiesz, jaka jest. Martwi się ślubem, a mama jej wcale nie pomaga.

– Ale ja też ciebie potrzebuję.

– Garrett, to, że przez cały dzień musisz pracować w sklepie, nie oznacza, że ja też powinnam tu siedzieć. Nie jesteśmy bliźniętami syjamskimi.

Garrett odruchowo cofnął się o krok, jakby go uderzyła.

– Nie powiedziałem, że jesteśmy. Po prostu nie mam pewności, czy powinnaś jechać, kiedy tak się czujesz.

– Po prostu nie chcesz, żebym wyjeżdżała.

– Co mogę poradzić, że tęsknię, kiedy cię nie ma?

Jej spojrzenie trochę złagodniało.

– Mogę wyjechać, Garrett, ale przecież wiesz, że zawsze wracam.

Kiedy wspomnienie zbladło, Garrett wszedł do kabiny i zobaczył śpiącą Teresę. Ostrożnie wsunął się obok niej pod przykrycie i mocno się przytulił.

Następny dzień spędzili na plaży, siedzieli obok molo, w knajpce Hanka i jedli lunch. Kiedy Teresie dokuczyło słońce, Garrett poszedł do jednego z wielu sklepików przy plaży i przyniósł balsam. Rozsmarował na jej plecach, wcierając w skórę tak delikatnie, jakby była dzieckiem. Czasami sprawiał wrażenie nieobecnego myślami. Gdy wrażenie przemijało, zastanawiała się, czy nie uległa złudzeniu.

Zjedli lunch w restauracyjce Hanka, trzymając się za ręce i patrząc sobie w oczy. Rozmawiali po cichu, nie zwracając uwagi na otoczenie. Nie zauważyli, kiedy przyniesiono im rachunek ani kiedy restauracja opustoszała.

Teresa przyglądała mu się uważnie, zastanawiając się, czy i z Catherine porozumiewał się niemal bez słów, podobnie jak z nią. Było tak, jakby umiał czytać w myślach. Jeśli chciała, żeby wziął ją za rękę, sięgał po nią, nim zdążyła o tym powiedzieć. Gdy zamierzała mówić dłuższą chwilę, słuchał jej spokojnie, nie przerywając. Kiedy zapragnęła się dowiedzieć, co czuje do niej w jakimś momencie, jego spojrzenie jej to wyjaśniało. Nikt, nawet David, nie rozumiał jej tak dobrze jak Garrett, chociaż znała go bardzo krótko. Zaledwie kilka dni. Jak to się mogło stać? Rozmyślała nad tym, gdy w nocy spał przy niej. Im dłużej znała Garretta, tym mocniej wierzyła w to, że był jej przeznaczony. Nieprzypadkowo znalazła jego list do Catherine. Jakieś nieznane moce skierowały ten list do niej, aby ich połączyć.

W sobotni wieczór Garrett przygotował dla niej jeszcze jedną kolację, którą zjedli na ganku pod rozgwieżdżonym niebem. Potem kochali się i leżeli przytuleni. Oboje wiedzieli, że następnego dnia Teresa musi wrócić do Bostonu, i do tej pory unikali tego tematu.

– Czy cię jeszcze zobaczę? – spytała.

Był milczący bardziej niż zwykle.

– Mam nadzieję – odparł w końcu.

– Chcesz tego?

– Oczywiście, że chcę – mówiąc to, usiadł i odsunął się od niej. Po chwili Teresa też się podniosła i zapaliła lampkę.

– O co chodzi, Garrett?

– Nie chcę, żeby tak się to skończyło – powiedział, spuszczając wzrok. – Nie chcę, by wszystko skończyło się między nami, nie chcę, by skończył się ten tydzień. Wkroczyłaś w moje życie, wywróciłaś je do góry nogami, a teraz wyjeżdżasz.

Wzięła go za rękę i szepnęła:

– Och, Garrett, ja też nie chcę, żeby to się tak skończyło. – Po chwili dodała: – To był jeden z najlepszych tygodni w moim życiu. Wydaje mi się, że znam cię od zawsze. Może nam się uda, powinniśmy spróbować. Mogłabym przyjeżdżać do ciebie, ty mógłbyś wpadać do Bostonu. Musimy spróbować, prawda?

– Jak często będziemy się widywali? Raz na miesiąc? Rzadziej?

– Nie wiem. To chyba zależy od nas i od tego, co chcemy zrobić. Uważam, że jeśli oboje będziemy gotowi coś z siebie dać, to się uda.

Milczał dłuższą chwilę.

– Naprawdę uważasz, że to możliwe? Kiedy znów cię przytulę? Kiedy znów zobaczę twoją twarz? Jeśli będziemy się spotykać tylko od czasu do czasu, nie będziemy mogli robić razem różnych rzeczy… przestaniemy czuć to, co teraz. Za każdym razem nasze spotkanie będzie trwało zaledwie kilka dni. Nie będzie dość czasu, aby nasze uczucia dojrzały.

Jego słowa bolały. Częściowo dlatego, że mówił prawdę. Wydało się jej, że mówi to po to, aby zakończyć ich znajomość. Kiedy odwrócił się do niej z wyrazem żalu na twarzy, nie wiedziała, co odpowiedzieć. Zdezorientowana, puściła jego rękę.

– Nie zamierzasz spróbować? Czy to właśnie chcesz mi powiedzieć? Wolisz zapomnieć o wszystkim, co się stało między nami…

Potrząsnął głową.

– Nie, nie chcę zapomnieć. Nie wiem… Pragnę widywać cię częściej, niż to jest możliwe.

– Ja też… Może chociaż wykorzystajmy jak najlepiej ten czas, który mamy. Dobrze?

Pokręcił głową prawie obojętnie.

– Sam nie wiem…

Przyglądała mu się uważnie i wyczuła, że chodzi o coś jeszcze.

– Garrett, co się stało?

Nie odpowiedział.

– Czy jest jakiś specjalny powód? Dlaczego nie chcesz nawet spróbować?

Milczał. Odwrócił głowę w stronę fotografii Catherine stojącej na nocnym stoliku.

– Jak podróż? – Garrett wyciągnął torbę Catherine z tylnego siedzenia, podczas gdy ona wysiadła z samochodu. Uśmiechnęła się, ale od razu spostrzegł, że jest zmęczona.

– Było nieźle, choć moja siostra wpada w histerię. Chce, aby absolutnie wszystko było bez zarzutu, a dowiedzieliśmy się, że Nancy jest w ciąży i nie zmieści się w sukienkę druhny.

– Co z tego? Przecież można dopasować.

– To właśnie jej powiedziałam, ale wiesz, jaka ona jest. Robi z igły widły.

Catherine położyła ręce na biodrach i krzywiąc się lekko, wyprostowała plecy.

– Nic ci nie jest?

– Trochę usztywniałam, to wszystko. Cały czas byłam zmęczona, przez ostatnie dwa dni trochę bolały mnie plecy.

Ruszyła w kierunku drzwi, a Garrett tuż za nią.

– Catherine, chciałem cię przeprosić za swoje zachowanie. Cieszę się, że pojechałaś, ale szczerze mówiąc, jestem szczęśliwy, że już wróciłaś.

– Garrett, odezwij się do mnie.

Patrzyła na niego z troską. Wreszcie przemówił.

– Tak mi ciężko… tyle przeszedłem…

Umilkł, a Teresa od razu zrozumiała, o czym mówi. Poczuła skurcz żołądka.

– Chodzi o Catherine? Czy zgadłam?

– To nie tak… – urwał, ale Teresa zrozumiała, że miała rację.

– Chodzi o nią, prawda? Nie chcesz nawet spróbować… ze względu na Catherine.

– Nic nie rozumiesz.

Ogarnął ją gniew.

– Ależ rozumiem. Spędziłeś ze mną tydzień, ponieważ wiedziałeś, że wyjeżdżam. A jak już wyjadę, wrócisz do punktu wyjścia. Byłam tylko przelotną przygodą, czy nie tak?

Pokręcił głową.

– Nie, nie byłaś przygodą. Naprawdę mi na tobie zależy…

Patrzyła na niego ze złością.

– Ale nie dość, by choćby spróbować…

Spojrzał na nią z bólem w oczach.

– Nie bądź taka…

– A jaka powinnam być? Bardziej wyrozumiała? Chcesz, żebym powiedziała: „W porządku, Garrett, skończmy z tym od razu, bo to jest za trudne i nie będziemy mogli spotykać się zbyt często. Miło było cię poznać”. Czy to właśnie mam powiedzieć? Tego oczekujesz?

– Nie, nie chcę, żebyś tak powiedziała.

– To czego chcesz? Już mówiłam, że jestem gotowa spróbować… Już mówiłam…

Nie patrząc jej w oczy, pokręcił głową. Teresa poczuła, że zbiera się jej na płacz.

– Posłuchaj, Garrett, wiem, że straciłeś żonę i bardzo cierpiałeś z tego powodu. Ale nie zachowuj się jak męczennik. Masz przed sobą całe życie. Nie odrzucaj go dla przeszłości.

– Nie żyję przeszłością – zaprzeczył, przybierając obronny ton.

Teresa z trudem opanowała łzy.

– Garrett… Ja też straciłam kogoś bliskiego i drogiego. – powiedziała łagodniejszym tonem. – Wiem, czym jest ból i cierpienie. Mówiąc szczerze, jestem zmęczona samotnością… Upłynęły trzy lata… i mam dosyć. Jestem gotowa żyć dalej i znaleźć sobie kogoś niezwykłego. Ty też powinieneś to zrobić.

– Uważasz, że tego nie wiem?

– W tej chwili wcale nie jestem tego pewna. Między nami zdarzyło się coś cudownego i nie chcę, żebyśmy to stracili.

Długo milczał.

– Masz rację – zaczął, z trudem wymawiając słowa. – Rozum mówi mi, że masz rację. Ale serce… – sam nie wiem.

– A co z moim sercem? Nie ma dla ciebie żadnego znaczenia? – Spojrzała na niego tak, że Garretta ścisnęło za gardło.

– Oczywiście, że ma znaczenie. Większe, niż myślisz.

Wyciągnął rękę, by ująć jej dłoń. Odsunęła się i wtedy zrozumiał, jak bardzo ją zranił. Zaczął mówić spokojnie, próbując panować nad emocjami.

– Tereso, tak mi przykro, że przeze mnie ty… my… że nasz ostatni wieczór zakłóciło nieporozumienie. Nie chciałem, żeby tak się stało. Uwierz mi, nie byłaś dla mnie przygodą. Boże… wszystkim, tylko nie tym. Powiedziałem ci już, że zależy mi na tobie, i mówiłem to szczerze.

Wyciągnął do niej ramiona z niemym błaganiem w oczach. Zawahała się na chwilę, ogarnięta sprzecznymi uczuciami. Wreszcie przytuliła się do niego. Położyła głowę na jego piersi, nie chcąc widzieć wyrazu jego twarzy. Pocałował ją we włosy, a potem zaczął cicho mówić, od czasu do czasu muskając jej włosy ustami.

– Naprawdę mnie obchodzisz. Tak bardzo, że aż mnie to przeraża. Już dawno nic takiego nie czułem. Zapomniałem, że druga osoba może stać się ważna. Nie potrafiłbym rozstać się z tobą i o tobie zapomnieć, wcale tego nie chcę. Na pewno też nie pragnę, abyśmy już teraz zakończyli naszą znajomość. – Przez chwilę słyszała tylko cichy, równy oddech. – Obiecuję, że zrobię wszystko, aby cię widywać. Postaramy się, żeby nam się udało. – Ściszył głos tak, że ledwie go słyszała. – Tereso, chyba zakochałem się w tobie.

Chyba zakochałem się w tobie. Chyba…

Chyba…

– Przytul mnie, dobrze? Już nie rozmawiajmy – wyszeptała.

Kochali się nad ranem i tulili mocno do siebie, ale czas wyjazdu Teresy zbliżał się nieuchronnie. Trzeba było się przygotować. Ponieważ nie spędzała zbyt wiele czasu w hotelu, rzeczy przeniosła do domu Garretta, ale nie zwolniła pokoju na wypadek, gdyby dzwonił Kevin lub Deanna.

Wzięli razem prysznic i szybko się ubrali. Garrett przygotował Teresie śniadanie, a ona kończyła się pakować. Gdy zamykała walizkę, usłyszała skwierczenie w kuchni i zapach smażonego bekonu. Wysuszyła włosy, umalowała się lekko i poszła do kuchni.

Garrett siedział przy stole i popijał kawę. Na blacie obok ekspresu postawił filiżankę. Nalała sobie kawy. Śniadanie było przygotowane – smażone jajka, bekon i tosty. Teresa usiadła na najbliższym krześle.

– Nie wiedziałem, na co masz ochotę – wyjaśnił, wskazując stół.

– Nie gniewaj się, ale nie jestem głodna.

Uśmiechnął się.

– Nic się nie stało. Ja też nie jestem głodny.

Wstała z krzesła, podeszła do niego i usiadła mu na kolanach. Objęła go i przytuliła twarz do jego szyi. Trzymał ją mocno i gładził po włosach.

W końcu wysunęła się z jego ramion. Spędzili tyle czasu na słońcu, że się opaliła. W dżinsowych szortach i białej bluzce wyglądała jak beztroska nastolatka. Przez chwilę wpatrywała się bez słowa w drobny kwiatowy wzór na sandałach. Walizka i torba stały na podłodze w sypialni.

– Mój samolot niedługo odlatuje, muszę jeszcze zwolnić pokój w hotelu i zwrócić samochód w wypożyczalni.

– Jesteś pewna, że nie chcesz, żebym z tobą pojechał?

Skinęła głową, zaciskając wargi.

– Nie, będę się śpieszyć, by zdążyć na samolot, poza tym musiałbyś pojechać za mną ciężarówką. Możemy pożegnać się tutaj.

– Zadzwonię do ciebie dziś wieczorem.

– Miałam nadzieję, że zadzwonisz.

W oczach Teresy pojawiły się łzy. Przyciągnął ją do siebie.

– Już zaczynam za tobą tęsknić – powiedział Garrett, a Teresa się rozpłakała. Starł łzy palcami, delikatnie dotykając policzków.

– Będę tęskniła za twoim gotowaniem – szepnęła, czując się idiotycznie.

Roześmiał się i napięcie zelżało.

– Nie bądź taka smutna. Przecież zobaczymy się za dwa tygodnie.

– Chyba że zmienisz zdanie.

Uśmiechnął się.

– Będę liczył dni. Tym razem przywieziesz ze sobą Kevina?

Kiwnęła głową.

– To dobrze, chcę go poznać. Jeśli jest choć trochę do ciebie podobny, to na pewno się dogadamy.

– Nie wątpię.

– Do zobaczenia. Cały czas będę myślał o tobie.

– Naprawdę?

– Oczywiście. Już o tobie myślę.

– Tylko dlatego, że siedzę ci na kolanach.

Roześmiał się, a ona spojrzała na niego ze łzawym uśmiechem. Wstała, otarła policzki. Garrett poszedł do sypialni po jej walizkę. Wyszli z domu. Słońce zaczynało wspinać się po niebie. Robiło się coraz cieplej. Teresa wyjęła okulary przeciwsłoneczne z bocznej kieszeni torby. Trzymała je w ręku, gdy podeszli do wynajętego przez nią samochodu.

Otworzyła bagażnik, a Garrett wstawił jej rzeczy do środka. Wziął ją w ramiona, pocałował lekko i puścił. Otworzył jej drzwiczki i pomógł wsiąść. Włożyła kluczyk do stacyjki.

Wpatrywali się w siebie przez otwarte drzwi, dopóki nie zapaliła silnika.

– Muszę jechać, jeśli mam zdążyć na samolot.

– Wiem.

Cofnął się i zatrzasnął drzwi. Opuściła szybę i wyciągnęła do niego rękę. Garrett ujął jej dłoń. Teresa wrzuciła wsteczny bieg.

– Zadzwonisz dziś wieczorem?

– Obiecuję.

Puściła jego rękę, uśmiechnęła się i powoli ruszyła. Garrett odprowadzał ją spojrzeniem. Pomachała mu ostatni raz i wjechała na ulicę. Zaczął się zastanawiać, jak, do diabła, przeżyje następne dwa tygodnie.

Mimo dużego ruchu szybko dojechała do hotelu i zwolniła pokój. Czekały na nią trzy wiadomości od Deanny, jedna bardziej rozpaczliwa od drugiej. „Co się dzieje? Jak poszła ci randka?” – brzmiała pierwsza. „Dlaczego nie zadzwoniłaś? Czekam na wieści!” – przeczytała w drugiej. W trzeciej napisała po prostu: „Zabijasz mnie! Zadzwoń i podaj szczegóły! Błagam!” Była również wiadomość od Kevina, czekała na nią co najmniej dwa dni. Teresa kilkakrotnie dzwoniła do syna z domu Garretta.

Odstawiła samochód i dotarła na lotnisko na pół godziny przed odlotem. Na szczęście kolejka do oddania bagażu była krótka i Teresa znalazła się przy wyjściu na płytę w chwili, gdy pasażerowie wchodzili do samolotu. Oddała bilet stewardesie, weszła na pokład i zajęła swoje miejsce. Na lot do Charlotte nie pojawiło się zbyt wielu pasażerów. Fotel obok niej był pusty.

Teresa zaczęła rozpamiętywać niezwykłe wydarzenia ostatniego tygodnia. Nie tylko odnalazła Garretta, ale poznała go lepiej, niż sądziła, że jest to w ogóle możliwe. Obudził w niej uczucia, które uważała za głęboko pogrzebane.

Ale czy go kochała?

Postawiła to pytanie niechętnie, obawiając się konsekwencji, jakie niosło za sobą przyznanie się do poważnego uczucia.

Przypomniała sobie rozmowę z poprzedniej nocy. Jego obawy przed pogodzeniem się z przeszłością, przed długimi rozstaniami… Doskonale rozumiała jego stan ducha, ale…

Chyba zakochałem się w tobie.

Zmarszczyła brwi. Dlaczego dodał słówko „chyba”? Albo się kocha, albo nie… Nie kochał jej? Powiedział to tylko po to, żeby sprawić jej przyjemność? A może zrobił to z innego powodu?

Chyba zakochałem się w tobie.

Usłyszała, jak powtarza te słowa… W jego głosie brzmiał ton… czego? Niepewności? Gdy sobie przypominała tę chwilę, żałowała, że w ogóle jej to powiedział. Nie musiałaby teraz domyślać się, o co naprawdę mu chodziło.

A co z nią? Czy kochała Garretta?

Przymknęła ze znużeniem powieki. Nagle straciła ochotę na drążenie własnych uczuć. Jednego była pewna. Nie wyzna mu miłości, dopóki się nie przekona, że Catherine bezpowrotnie odeszła w przeszłość.

** ** **

Tamtej nocy Garrett śnił o gwałtownym sztormie. Deszcz bębnił o dach, a on gorączkowo biegał z jednego pokoju do drugiego. Był w domu, w którym mieszkał, i chociaż wiedział, gdzie się znajduje, oślepiał go deszcz wpadający przez otwarte okna. Musiał je zamknąć. Wpadł do sypialni i zaplątał się w zasłony szarpane przez wiatr. Walcząc z nimi wyciągnął ręce do okna, gdy nagle pogasły światła.

W pokoju zapanowały ciemności. W ryku fal słyszał głuchy sygnał ostrzegający przed huraganem. Nagle, gdy mocował się z oknem, błyskawica rozświetliła niebo. Nie dał rady zamknąć okna. Deszcz nadal lał się do środka, mocząc mu ręce i uniemożliwiając uchwycenie framugi.

Nad jego głową pod naporem wiatru zaczął pękać dach.

Wciąż walczył z oknem, ale zablokowało się i nie dało się ruszyć. Zrezygnował w końcu, spróbował zamknąć sąsiednie. Podobnie jak pierwsze, również było zablokowane.

Słyszał, jak z dachu spadają dachówki. Rozległ się brzęk tłuczonego szkła.

Odwrócił się i pobiegł do saloniku. Odłamki rozbitej szyby zasypały podłogę. Strumienie deszczu zalały pokój. Wiał przeraźliwy wiatr. Trzeszczały frontowe drzwi.

Z zewnątrz dobiegł go głos Teresy.

– Garrett, musisz uciekać!

W tym momencie poleciały szyby w sypialni. Ostre podmuchy wiatru wpadły do domu. Zaczęły rozrywać sufit. Dom nie mógł ocaleć.

Catherine.

Jej zdjęcie i inne drobiazgi przechowywał w stoliku nocnym.

Garrett! Masz coraz mniej czasu! – zawołała Teresa.

Dostrzegł ją na zewnątrz mimo padającego deszczu i ciemności. Przyzywała go do siebie.

Zdjęcie. Obrączka. Walentynki.

– Chodź! – wołała. Machała rozpaczliwie ramionami.

Z głośnym trzaskiem dach odłamał się od stropu, wiatr rozrywał go na strzępy. Bezwiednie osłonił głowę ramionami, gdy kawałki sufitu posypały się na podłogę.

Za chwilę wszystko będzie stracone!

Nie zważając na niebezpieczeństwo, ruszył w stronę sypialni. Nie mógł odejść bez tych pamiątek.

– Jeszcze ci się uda! – Jakiś ton w krzyku Teresy sprawił, że znieruchomiał. Spojrzał w jej kierunku, a potem w stronę sypialni.

Obok upadł kawał sufitu. Dach poddawał się z ostrym rozdzierającym jękiem. Zrobił krok w stronę sypialni. Zobaczył, że Teresa przestała machać rękami. Wydało mu się, że nieoczekiwanie zrezygnowała.

Wiatr przedzierał się przez pokój z nieziemskim wyciem, które go przenikało. Zwały przewróconych mebli zastąpiły mu drogę.

– Garrett! Proszę! – usłyszał jeszcze wołanie Teresy.

Znowu brzmienie jej głosu sprawiło, że przystanął. Wtedy uświadomił sobie, że jeśli będzie próbował ocalić pamiątki przeszłości, może nie zdążyć uciec.

Czy warto?

Odpowiedź była oczywista.

Zrezygnował i ruszył w kierunku otworu; który kiedyś był oknem. Wybił pięścią resztki szkła i wyskoczył na ganek w chwili, gdy wiatr zdarł resztki dachu. Ściany się zachwiały i runęły z przeraźliwym łomotem.

Poszukał spojrzeniem Teresy, by upewnić się, że nic jej nie grozi, ale ze zdziwieniem zobaczył, że jej nie ma.

Rozdział dziesiąty

Następnego dnia wcześnie rano Teresa mocno spała, gdy obudził ją dzwonek telefonu. Poszukała ręką słuchawki. Natychmiast rozpoznała głos Garretta.

– Dotarłaś bez kłopotów do domu?

– Dotarłam – odparła zaspana. – Która godzina?

– Po szóstej. Obudziłem cię?

– Tak. Siedziałam wczoraj do późna, bo czekałam na twój telefon. Zaczęłam się już zastanawiać, czy zapomniałeś o obietnicy.

– Nie zapomniałem. Tylko doszedłem do wniosku, że potrzebujesz trochę czasu na rozpakowanie.

– Za to byłeś pewien, że zerwę się o świcie?

Garrett roześmiał się cicho.

– Przepraszam. Jaki miałaś lot? Jak się czujesz?

– Dobrze. Jestem zmęczona, ale czuję się dobrze.

– Rozumiem, że znowu wykończyło cię tempo życia wielkiego miasta.

Usłyszał jej śmiech. Spoważniał.

– Chcę, żebyś coś wiedziała.

– Co?

– Tęsknię za tobą.

– Naprawdę?

– Tak. Wczoraj poszedłem do pracy, mimo że sklep był zamknięty. Miałem nadzieję, że uporam się z zaległą robotą papierkową, ale niewiele zrobiłem, bo ciągle myślałem o tobie.

– Jak miło to słyszeć.

– To prawda. Nie wiem, jak poradzę sobie przez następne dwa tygodnie.

– Jakoś wytrzymasz.

– Nie będę mógł spać.

Roześmiała się, wiedząc, że żartuje.

– Nie posuwaj się aż tak daleko. Nie podobają mi się pantoflarze. Lubię, żeby mój mężczyzna był męski.

– Spróbuję się opanować.

– Gdzie jesteś?

– Siedzę na ganku i patrzę, jak słońce wschodzi. Dlaczego pytasz?

Teresa pomyślała o widoku, którego nie mogła zobaczyć.

– Jest pięknie?

– Zawsze jest pięknie, ale dzisiejszego ranka nie sprawia mi to takiej radości jak zwykle.

– Dlaczego?

– Ponieważ nie ma cię przy mnie, by dzielić tę radość wspólnie.

Położyła się na plecach.

– Też za tobą tęsknię.

– Mam nadzieję. Nie zniósłbym myśli, że tylko ja się męczę.

Uśmiechnęła się. Trzymała słuchawkę przy uchu jedną ręką, drugą bezwiednie skręcała pasmo włosów. Po dwudziestu minutach niechętnie się pożegnali.

Teresa pojawiła się w redakcji później niż zwykle. Niewiele spała, a kiedy spojrzała w lustro po rozmowie z Garrettem, doszła do wniosku, że wygląda co najmniej o dziesięć lat starzej. Zazwyczaj od razu po przyjściu do pracy szła na kawę. Teraz dla wzmocnienia wsypała do filiżanki dodatkową porcję cukru.

– Witaj, Tereso! – zawołała rozpromieniona Deanna, podbiegając do niej. – Myślałam, że już nigdy nie wrócisz. Umieram z ciekawości, jak ci poszło.

– Dzień dobry – wymamrotała Teresa i mieszała dalej kawę. – Przepraszam za spóźnienie.

– Cieszę się, że w ogóle się zjawiłaś. Niewiele brakowało, a przyjechałabym do ciebie do domu, żeby pogadać, ale nie miałam pojęcia, o której wracasz.

– Przepraszam, że nie zadzwoniłam, ale byłam wykończona.

Deanna oparła się o stół.

– Nic dziwnego. Już się domyśliłam.

– O czym ty mówisz?

Deanna spojrzała rozjaśnionymi radością oczami.

– Rozumiem, że jeszcze nie zaglądałaś do siebie i nie widziałaś swojego biurka.

– Nie, dopiero przyszłam. A co?

– Chyba musiałaś zrobić dobre wrażenie.

– O czym mówisz?

– Chodź ze mną – powiedziała Deanna konspiracyjnym tonem i poprowadziła ją do pokoju redakcyjnego. Kiedy Teresa zobaczyła swoje biurko, zabrakło jej tchu. Obok stosu listów, które nadeszły w czasie jej nieobecności, stał tuzin róż, starannie ułożonych w kryształowym wazonie.

– Przyniesiono je dzisiaj z samego rana. Posłaniec był zdziwiony, że ciebie tu nie ma, ale podszyłam się pod ciebie.

Teresa słuchała Deanny jednym uchem. Sięgnęła po kopertę opartą o wazon i wyjęła ze środka kartkę. Deanna stała za nią i zaglądała przez ramię.

Najpiękniejszej kobiecie, jaką znam…

Teraz znowu jestem sam, już nic nie jest takie samo jak przedtem.

Niebo jest bardziej szare, ocean posępniejszy. Naprawisz to? Wystarczy, że znowu zobaczysz się ze mną.

Tęsknię za Tobą,

Garrett

Teresa uśmiechnęła się i wsunęła kartkę z powrotem do koperty. Pochyliła się i powąchała bukiet.

– Musiałaś spędzić niezwykły tydzień – powiedziała Deanna.

– Rzeczywiście – odparła Teresa.

– Nie mogę doczekać się wszystkich pikantnych szczegółów.

– Sądzę – zaczęła Teresa, rozglądając się po redakcji i widząc, że pozostali obserwują ją dyskretnie – że porozmawiamy o tym później, jak zostaniemy same. Nie chcę, by cały zespół plotkował na ten temat.

– Już plotkują, Tereso. Już nie pamiętają, kiedy ostatni raz posłaniec przyniósł tu kwiaty. Ale dobrze, pogadamy później.

– Powiedziałaś im, kto je przysłał?

– Oczywiście, że nie. Szczerze mówiąc, lubię zostawiać ich w niepewności. – Rozejrzała się po redakcji. – Słuchaj, Tereso, mam trochę roboty. Co sądzisz o wspólnym lunchu? Wtedy mogłybyśmy porozmawiać.

– Dobrze. Gdzie?

– Na przykład u Mikuniego? Założę się, że w Wilmington nie podawali suszi.

– Świetny pomysł. Dziękuję ci, że dochowałaś tajemnicy.

– To nic takiego.

Deanna lekko poklepała przyjaciółkę po ramieniu i wróciła do swojego gabinetu. Teresa jeszcze raz pochyliła się nad biurkiem i powąchała kwiaty, potem przesunęła wazon na bok. Zaczęła porządkować pocztę, udając przed sobą, że nie zauważa kwiatów. Tymczasem koledzy wrócili do zwykłych zajęć. Upewniła się, że nikt na nią nie zwraca uwagi i wykręciła numer sklepu Garretta.

Ian odebrał telefon.

– Chwileczkę, chyba jest w kantorku. A kto dzwoni?

– Proszę powiedzieć, że ktoś, kto chce się umówić na lekcje nurkowania za dwa tygodnie – próbowała mówić obojętnym tonem, ponieważ nie była pewna, czy Ian coś o nich wie.

Ian poprosił, żeby się nie rozłączała, na chwilę zapadła cisza. Potem rozległ się w ciszy trzask i odezwał się Garrett.

– Czym mogę służyć? – spytał znużonym głosem.

– Nie powinieneś tego robić, ale kwiaty są piękne – powiedziała.

Rozpoznał jej głos i ożywił się.

– Ach, to ty. Cieszę się, że dotarły.

– Skąd wiedziałeś, że lubię róże?

– Nie wiedziałem, ale nigdy nie słyszałem o kobiecie, która nie lubiłaby róż, więc zaryzykowałem.

Uśmiechnęła się.

– Zawsze posyłasz kobietom kosze róż?

– Milionom. Mam mnóstwo wielbicielek. Instruktorzy nurkowania są prawie jak gwiazdy filmowe.

– Czyżby?

– Nie wiedziałaś? Myślałem, że jesteś kolejną wielbicielką.

Roześmiała się.

– Piękne dzięki.

– Proszę bardzo. Czy pytano, kto je przysłał?

– Naturalnie.

– Mam nadzieję, że mówiłaś same miłe rzeczy.

– Oczywiście. Powiedziałam im, że masz sześćdziesiąt osiem lat i jesteś gruby, a przez twoją okropną zajęczą wargę nie sposób cię zrozumieć. Ale byłeś taki żałosny, że zlitowałam się i poszłam z tobą na lunch, a teraz, niestety, okropnie mi się narzucasz.

– Nieźle to wymyśliłaś! – zawołał. Umilkł na chwilę. – Mam nadzieję, że róże przypomną ci, że o tobie myślę.

– Przypomną.

– Myślę o tobie i nie chcę, żebyś o tym zapominała.

Spojrzała na kwiaty.

– Obiecuję – rzekła cicho.

Odłożyli słuchawki. Teresa siedziała spokojnie przez chwilę, potem ponownie sięgnęła po kartkę. Przeczytała ją jeszcze raz, a zamiast włożyć ją z powrotem między kwiaty, schowała do torebki. Znała kolegów, więc była pewna, że ktoś przeczyta kartkę, gdy jej nie będzie przy biurku.

** ** **

– Jaki on jest?

Deanna siedziała w restauracji naprzeciw Teresy, która podała jej zdjęcia z wakacji.

– Nie wiem, jak zacząć.

Deanna przyglądała się zdjęciom Garretta i Teresy na plaży.

– Najlepiej od początku. Nie pomiń ani jednego szczegółu – poprosiła, nie odrywając spojrzenia od fotografii.

Teresa opowiedziała jej już o spotkaniu w porcie, więc teraz zaczęła opisywać pierwszą wspólną wyprawę „Happenstance”. Przyznała się Deannie, że celowo zostawiła kurtkę na pokładzie, żeby mieć pretekst do następnego spotkania – wtedy Deanna zawołała: „Cudownie!” Potem Teresa przeszła do wspólnego lunchu i kolacji. Odtwarzając cztery ostatnie dni, niewiele pominęła, a Deanna słuchała z niesłabnącą uwagą.

– Wygląda na to, że wspaniale spędziłaś czas – stwierdziła z uśmiechem pełnym zadowolenia.

– Rzeczywiście. Był to jeden z najlepszych tygodni, jakie spędziłam w życiu. Tylko że…

– Co?

Nie odpowiedziała od razu.

– Pod koniec Garrett powiedział do mnie coś takiego, że zaczęłam się zastanawiać, dokąd to wszystko prowadzi.

– Mianowicie co?

– Nieważne jest to, co powiedział, ale jak to zrobił. Mówił tak, jakby nie był pewien, czy chce, żebyśmy się jeszcze spotkali.

– Wydawało mi się, że wspominałaś o wyjeździe do Wilmington za dwa tygodnie.

– Wspominałam.

– Zatem o co chodzi?

Teresa kręciła się na krześle, próbując zebrać myśli.

– Nadal nie może sobie poradzić ze wspomnieniami o Catherine… i nie jestem pewna, czy kiedykolwiek poradzi sobie z przeszłością.

Deanna roześmiała się nagle.

– Co w tym śmiesznego? – spytała zaskoczona Teresa.

– Ty, Tereso. Czego się spodziewałaś? Wiedziałaś, że nie może dać sobie rady z Catherine, zanim tam pojechałaś. Czy zapomniałaś, że to jego wierna miłość tak ci się spodobała? Czy sądzisz, że zupełnie zapomni o Catherine po dwóch dniach tylko dlatego, że było wam ze sobą dobrze?

Teresa spojrzała na nią ze zdumieniem i Deanna znowu się roześmiała.

– Oczekiwałaś tego, prawda? Tak właśnie myślałaś.

– Deanno, nie było cię tam… Nie wiesz, jak układało się między nami aż do ostatniego wieczoru.

– Tereso – zaczęła Deanna łagodnie. – Chcesz wierzyć, że można kogoś zmienić, ale to niemożliwe. Ty możesz się zmienić, Garrett może się zmienić, ale nie możesz tego zrobić za niego.

– Wiem, że…

– Ależ nie wiesz… – wpadła jej w słowo Deanna – lub jeśli wiesz, to nie chcesz tego widzieć. Jak to mówią, miłość jest ślepa. Spróbujmy ocenić obiektywnie to, co się wydarzyło między wami, dobrze? – zaproponowała Deanna.

Po namyśle Teresa skinęła głową.

– Wiedziałaś coś o Garretcie, ale on o tobie nic nie wiedział. Mimo to zaprosił cię na łódkę. Zatem coś między wami musiało się od razu pojawić. Spotykasz go raz jeszcze, kiedy przyjeżdżasz po kurtkę, a on zaprasza cię na lunch. Opowiada ci o Catherine i proponuje wspólną kolację. Potem spędzacie ze sobą cztery cudowne dni, poznając się lepiej. Zaczyna wam na sobie zależeć. Gdybyś mi powiedziała przed wyjazdem, że spodziewasz się takiego rozwoju, tobym ci nie uwierzyła. A jednak tak się stało i o to chodzi. Teraz planujecie następne spotkanie. Moim zdaniem odniosłaś prawdziwy sukces.

– Chodzi ci o to, że nie powinnam się martwić, czy on kiedykolwiek pogodzi się ze śmiercią Catherine?

Deanna potrząsnęła przecząco głową.

– Niezupełnie. Posłuchaj, musisz działać stopniowo, krok za krokiem. Spędziliście razem zaledwie kilka dni. To za mało, żeby podjąć jakąkolwiek decyzję. Na twoim miejscu poczekałabym i sprawdziła, co będziecie czuli przez najbliższe dwa tygodnie. Kiedy zobaczysz go następnym razem, będziesz wiedziała więcej niż w tej chwili.

– Rzeczywiście tak uważasz? – Teresa popatrzyła na przyjaciółkę ze zmartwioną miną.

– Miałam rację, zmuszając cię do wyjazdu, prawda?

Podczas gdy Teresa jadła z Deanną lunch, Garrett pochylał się w kantorku nad olbrzymim stosem papierów. Otworzyły się drzwi i wszedł Jeb Blake. Zanim je zamknął za sobą, upewnił się, że syn jest sam. Usiadł na krześle po drugiej stronie biurka, wyciągnął z kieszeni tytoń i bibułki i wziął się do skręcania papierosa.

– Nie krępuj się, siadaj. Jak widzisz, nie mam co robić – Garrett wskazał papiery.

Jeb uśmiechnął się, nie przerywając zwijania papierosa.

– Dzwoniłem do sklepu kilka razy i powiedzieli mi, że przez cały tydzień nie przychodziłeś do pracy. Co robiłeś?

Garrett rozsiadł się wygodnie w krześle i zmierzył ojca spojrzeniem.

– Jestem pewien, że już znasz odpowiedź na swoje pytanie i prawdopodobnie dlatego tu siedzisz.

– Cały czas byłeś z Teresą?

– Byłem.

– Co robiliście we dwójkę? – spytał Jeb nonszalanckim tonem.

– Żeglowaliśmy, łaziliśmy po plaży, rozmawialiśmy… Po prostu poznawaliśmy się lepiej.

Jeb skończył skręcać papierosa i włożył go do ust. Wyjął metalową zapalniczkę z kieszonki koszuli, zapalił i zaciągnął się głęboko. Wydmuchnął dym i spojrzał na Garretta z łobuzerskim uśmiechem.

– Usmażyłeś steki tak, jak cię nauczyłem?

Garrett uśmiechnął się z przymusem.

– Oczywiście.

– Zrobiły na niej wrażenie?

– Ogromne.

Jeb skinął głową i ponownie się zaciągnął. Garrett poczuł, jak powietrze w kantorku zaczyna przesiąkać dymem.

– Zatem ma przynajmniej jedną zaletę.

– Ma ich więcej.

– Spodobała ci się, synu.

– Bardzo.

– Mimo że niezbyt dobrze ją znasz?

– Mam wrażenie, że wiem o niej wszystko.

Jeb pokiwał głową i przez chwilę nic nie mówił.

– Czy zobaczysz ją jeszcze?

– Przyjeżdża za dwa tygodnie ze swoim synem.

Jeb uważnie przyjrzał się twarzy Garretta. Potem wstał i ruszył w stronę drzwi. Zanim je otworzył, odwrócił się i spytał:

– Czy mogę ci coś poradzić?

– Jasne – odpowiedział Garrett, zdumiony nieoczekiwanym zachowaniem ojca.

– Jeśli ci się podoba, jesteś z nią szczęśliwy i czujesz, że ją znasz, to nie pozwól jej odejść.

– Dlaczego mi to mówisz?

Jeb spojrzał synowi prosto w oczy i znowu zaciągnął się papierosem.

– Jak cię znam, to ty będziesz dążył do zerwania, a ja zrobię wszystko, żeby cię powstrzymać.

– O czym ty mówisz?

– Dobrze wiesz, o czym mówię – odparł cicho Jeb. Otworzył drzwi i wyszedł bez słowa.

W nocy Garrett nie mógł zasnąć. Wstał z łóżka i poszedł do kuchni. Wiedział, co powinien zrobić. W szufladzie znalazł papeterię, której używał, gdy ogarniały go sprzeczne uczucia. Usiadł przy stole, mając nadzieję, że potrafi ująć myśli w słowa.

** ** **

Moja droga Catherine!

Nie wiem, co się ze mną dzieje i nie wiem, czy kiedykolwiek to zrozumiem. Tyle wydarzyło się ostatnio, że zupełnie tracę orientację…

Garrett siedział przy stole jeszcze przez godzinę i chociaż próbował, nie potrafił wymyślić dalszego ciągu listu. Kiedy obudził się następnego ranka, jego pierwsza myśl nie dotyczyła Catherine.

Pomyślał o Teresie.

Przez następne dwa tygodnie co wieczór Garrett i Teresa rozmawiali przez telefon, czasem nawet kilka godzin. Garrett przysłał dwa listy, a właściwie kartki o tym, jak bardzo za nią tęskni. Dostała od niego jeszcze jeden tuzin róż, tym razem z pudełkiem czekoladek.

Teresa nie zamierzała wysyłać mu ani kwiatów, ani czekoladek. Posłała mu za to bawełnianą niebieską koszulę, która, jej zdaniem, pasowała do dżinsów, i dwie kartki.

Kilka dni później wrócił Kevin. Dlatego następny tydzień szybciej minął Teresie niż Garrettowi. Pierwszego wieczoru po powrocie przy kolacji Kevin chaotycznie opowiedział o wakacjach, potem zapadł w sen na prawie piętnaście godzin. Kiedy wreszcie się obudził, okazało się, że trzeba załatwić parę spraw nie cierpiących zwłoki. Trzeba było kupić ubranie do szkoły, ponieważ wyrósł prawie ze wszystkiego, co nosił w poprzednim roku. Trzeba było zapisać go do klubu trampkarzy, co zajęło im prawie całą niedzielę. Na dodatek wrócił do domu z torbą pełną brudnych rzeczy, które trzeba było wyprać. Chciał natychmiast wywołać zdjęcia z wakacji, a na wtorek był zapisany do ortodonty na sprawdzenie, czy nie potrzebuje aparatu.

Innymi słowy życie w rodzinie Osborne'ów wróciło do normy.

Następnego wieczoru Teresa opowiedziała Kevinowi o wakacjach spędzonych na Cape, a potem o wyprawie do Wilmington. Wspomniała o Garretcie, starając się nie wzbudzać niepokoju syna. Kiedy wyjaśniła mu, dlaczego jadą odwiedzić Garretta w najbliższy weekend, Kevin nie wyglądał na zadowolonego. Gdy jednak napomknęła, jak Garrett zarabia na życie, zaczął przejawiać zainteresowanie.

– Czy to znaczy, że mógłby nauczyć mnie nurkować? – spytał.

– Powiedział, że cię nauczy, jeśli tylko będziesz chciał.

– Świetnie – odparł i wrócił do swoich zajęć.

Kilka dni później zabrała go do księgami, żeby sobie wybrał kilka czasopism o nurkowaniu. Nim byli gotowi do wyjazdu, Kevin znał na pamięć każdą najdrobniejszą część sprzętu do nurkowania, jaką można sobie było kupić, i wyraźnie marzył o zbliżającej się przygodzie.

Tymczasem Garrett zagrzebał się w pracy. Ślęczał do późna, rozmyślając o Teresie. Zachowywał się niemal tak samo jak po śmierci Catherine. Kiedy wspomniał ojcu, że tęskni za Teresą, ten tylko uśmiechnął się i pokiwał głową. Baczne spojrzenie ojca sprawiło, że Garrett zaczął się zastanawiać, co mu chodzi po głowie.

Już wcześniej uzgodnili z Teresą, że będzie najlepiej, jeśli nie zatrzyma się w domu Garretta. Było lato i niemal wszystkie pokoje w mieście były już zarezerwowane. Na szczęście Garrett znał właściciela małego motelu przy plaży, niedaleko od jego domu, i mógł załatwić im pokój.

Kiedy wreszcie nadszedł dzień przyjazdu Teresy i Kevina, Garrett kupił trochę jedzenia, wymył ciężarówkę, wziął prysznic i pojechał na lotnisko.

Włożył spodnie khaki, sandały i koszulę, którą kupiła mu Teresa.

Czekał w napięciu przy wyjściu.

Przez ostatnie dwa tygodnie uczucie, jakie żywił do Teresy, wyraźnie się pogłębiło. Już wiedział, że to, co ich związało, nie wynikało wyłącznie z pociągu fizycznego. Silna tęsknota, jaką odczuwał, świadczyła o czymś trwalszym, głębszym. Gdy wyciągnął szyję, żeby poszukać jej wśród pasażerów, ogarnął go niepokój. Już dawno nic takiego nie odczuwał. Dokąd go to zaprowadzi?

Gdy Teresa z Kevinem wysiadła wreszcie z samolotu, całe zdenerwowanie zniknęło. Była taka piękna – piękniejsza, niż zapamiętał. Kevin wyglądał dokładnie tak jak na zdjęciu i bardzo przypominał matkę. Miał już ponad metr pięćdziesiąt, ciemne włosy i oczy Teresy. Był chudy, a długie ręce i nogi sprawiały wrażenie, jakby rosły szybciej niż reszta ciała. Ubrany był w bermudy, trampki Nike i koszulkę z koncertu „Hootie i Blowfish”. Widać w wyborze garderoby kierował się stylem lansowanym przez Mtv – pomyślał Garrett i nie potrafił opanować uśmiechu. Boston, Wilmington… Jakie to miało znaczenie. Dzieci to dzieci.

Teresa spostrzegła go i pomachała na powitanie. Garrett podszedł do nich i sięgnął po torby. Zawahał się, niepewny, czy powinien pocałować ją przy Kevinie, ale Teresa wspięła się na palce i musnęła ustami jego policzek.

– Garrett, chciałabym, żebyś poznał mojego syna – powiedziała z dumą.

– Cześć, Kevin.

– Witam, panie Blake – odparł chłopiec sztywno, jakby Garrett był jego nauczycielem.

– Mów mi po imieniu – zaproponował Garrett i wyciągnął rękę. Kevin uścisnął ją niepewnie. Do tej pory żaden dorosły, oprócz Annette, nie pozwolił zwracać się do siebie w ten sposób.

– Jak minął lot? – zapytał Garrett.

– Dobrze – odparła Teresa.

– Jedliście coś?

– Jeszcze nie.

– Może coś przekąsimy, zanim zawiozę was do motelu?

– Dobry pomysł.

– Gdzie chciałbyś pójść? – zwrócił się Garrett do Kevina.

– Lubię Mcdonalda.

– Och, złotko, nie – wtrąciła szybko Teresa, ale Garrett powstrzymał ją gestem dłoni i powiedział:

– Mcdonald mi odpowiada.

– Jesteś pewien? – spytała Teresa.

– Absolutnie. Ciągle tam chodzę. Kevin wyglądał na zadowolonego z jego odpowiedzi. Poszli we trójkę po bagaż.

– Dobrze pływasz, Kevin? – spytał Garrett, gdy wyszli z budynku lotniska.

– Dość dobrze.

– Miałbyś ochotę na kilka lekcji nurkowania w ten weekend?

– Owszem. Przygotowywałem się do tego – odparł, przyjmując rzeczowy ton osoby dorosłej.

– Cieszę się. Miałem nadzieję, że to powiesz. Jeśli dopisze nam szczęście, to może przed powrotem zdobędziesz uprawnienia.

– Co to znaczy?

– Otrzymasz zezwolenie umożliwiające ci nurkowanie w wybranym przez ciebie rejonie. To coś w rodzaju prawa jazdy.

– Można zrobić je w kilka dni?

– Jasne. Trzeba zdać egzamin pisemny i spędzić kilka godzin pod wodą z instruktorem. W ten weekend będziesz moim jedynym uczniem, powinniśmy więc mieć dość czasu… chyba że twoja mama też chce się uczyć.

– Świetnie! – zawołał Kevin. Potem odwrócił się do Teresy. – Będziesz się uczyć, mamo?

– Nie wiem, może.

– Powinnaś – rzekł Kevin. – Będzie fajnie.

– Ma rację, nie zaszkodzi spróbować – dodał Garrett z łobuzerskim uśmiechem. Wiedział, że się im nie oprze i prawdopodobnie się zgodzi.

– Dobrze – mruknęła. – Ale jak zobaczę rekina, zrezygnuję.

– Są tu rekiny? – spytał Kevin szybko.

– Pewnie zobaczymy kilka rekinów, ale są małe i nie niepokoją ludzi.

– Jak małe? – spytała Teresa i przypomniała sobie opowieść o spotkaniu z rybą młotem.

– Tak małe, że nie musisz się nimi przejmować.

– Jesteś pewien?

– Absolutnie.

– Świetnie – rzekł Kevin.

Teresa zerknęła na Garretta, zastanawiając się, czy mówił prawdę.

Załadowali bagaż do samochodu i pojechali, by coś zjeść. Nie zabrało im to dużo czasu i Garrett odwiózł Teresę i Kevina do motelu. Pomógł im się rozlokować, potem poszedł do ciężarówki i po chwili wrócił z książką i papierami pod pachą.

– Co to jest? – zainteresował się Kevin.

– Książka i testy, które musisz przeczytać przed egzaminem. Nie martw się. To tylko tak groźnie wygląda. Trzeba trochę poczytać. Jeśli chcesz zacząć już jutro, musisz przeczytać dwie pierwsze części i wypełnić pierwszy test.

– Czy to trudne?

– Nie, dość łatwe, ale trochę pracy trzeba włożyć. W książce znajdziesz odpowiedzi, których nie jesteś pewien.

– Czy to znaczy, że mogę w czasie wypełniania testu zaglądać do książki?

Garrett skinął głową.

– Tak. Kursanci rozwiązują testy w domu. Jestem pewien, że wszyscy korzystają z książki. Chodzi o to, żebyś uczciwie nauczył się wszystkiego, co niezbędne. Nurkowanie to ogromna frajda, ale może okazać się niebezpieczne, jeśli nie będziesz wiedział, co zrobić. – Garrett podał książkę Kevinowi i mówił dalej. – Jeśli uda ci się do jutra przeczytać około dwudziestu stron i wypełnić jeden test, pójdziemy na basen na pierwszą część ćwiczeń do egzaminu praktycznego. Nauczysz się nakładać sprzęt i trochę popływamy.

– Nie będziemy pływać w oceanie?

– Jutro nie. Najpierw musisz poświęcić trochę czasu na zaznajomienie się ze sprzętem. Będziesz gotów po kilku godzinach ćwiczeń. Prawdopodobnie wypłyniemy w poniedziałek i wtorek i wtedy po raz pierwszy zanurzysz się w oceanie. Jeżeli spędzisz w wodzie wymaganą liczbę godzin, to, zanim wsiądziesz do samolotu, dostaniesz tymczasowe zaświadczenie. Potem wyślesz pocztą zgłoszenie i za dwa tygodnie również pocztą otrzymasz odpowiedni dokument.

Kevin zaczął przerzucać kartki.

– Mama też to musi zrobić?

– Jeśli chce zdobyć uprawnienia.

Teresa podeszła do syna, zerknęła mu przez ramię, gdy przeglądał ksiąźkę. Nie wyglądało to zbyt zniechęcająco.

– Kevin, możemy to przerobić razem jutro rano, jeśli jesteś zbyt zmęczony, by zacząć od razu – zaproponowała.

– Nie jestem zbyt zmęczony – zaprzeczył szybko.

– Nie będziesz miał nic przeciwko temu, że porozmawiam przez chwilę z Garrettem w patiu?

– Nie, idźcie sobie – odparł z roztargnieniem, zabierając się do czytania pierwszej strony.

Gdy usiedli na wprost siebie, Teresa obejrzała się na Kevina i zobaczyła, że syn czyta.

– Nie omijasz zwykłego trybu, próbując załatwić mu uprawnienia?

Garrett pokręcił głową.

– Nie, skądże. Aby otrzymać uprawnienia dla nurków amatorów, należy zdać egzamin i wraz z instruktorem spędzić określoną liczbę godzin pod wodą. To wszystko. Zazwyczaj rozkładamy to na trzy, cztery weekendy, ponieważ większość osób nie ma dość czasu w tygodniu. W tym przypadku wszystkie zajęcia przeprowadzimy w jeden weekend.

– Jestem ci wdzięczna za to, co dla niego robisz.

– Zapominasz, że z tego żyję.

Garrett upewnił się, że Kevin nadal czyta, i przysunął krzesło trochę bliżej.

– Tęskniłem za tobą przez te dwa tygodnie – rzekł cicho, biorąc ją za rękę.

– Ja też tęskniłam.

– Wyglądasz cudownie. Byłaś najładniejszą dziewczyną, jaka wysiadła z samolotu.

Teresa zarumieniła się lekko.

– Dzięki… Ty też nieźle wyglądasz, zwłaszcza w tej koszuli.

– Pomyślałem, że sprawię ci przyjemność.

– Czy jesteś zawiedziony, że nie zatrzymaliśmy się u ciebie?

– Nie bardzo. Rozumiem, że Kevin nie zna mnie wystarczająco dobrze. Wolę, żeby powoli przyzwyczajał się do mnie, nie chcę mu nic narzucać. Jak powiedziałaś, dość już przeżył.

– Wiesz, że to oznacza, że nie będziemy mogli spędzić ze sobą zbyt dużo czasu?

– Biorę cię taką, jaka jesteś – odparł.

Teresa ponownie się obejrzała. Zobaczyła, że Kevin jest pochłonięty lekturą. Przechyliła się i pocałowała Garretta. Mimo że nie mogła być z nim przez całą noc, czuła się szczęśliwa. Serce biło szybciej, gdy tak siedziała obok niego i widziała, jak na nią patrzy.

– Żałuję, że mieszkamy tak daleko od siebie – powiedziała. – Łatwo uzależnić się od ciebie.

– Uważam to za komplement.

Trzy godziny później, gdy Kevin zasnął, Teresa po cichu odprowadziła Garretta. Wyszła z nim na korytarz i zamknęła za sobą drzwi. Całowali się długo, nie mogąc się rozstać. W jego ramionach Teresa znowu poczuła się jak nastolatka, jakby kradł jej całusa na ganku w domu rodziców, i to jeszcze bardziej ją podnieciło.

– Żałuję, że nie możesz zostać na noc – szepnęła.

– Ja też.

– Czy jest ci równie trudno pożegnać się ze mną jak mnie z tobą?

– Założę się, że mnie jest trudniej. Ja wracam do pustego domu.

– Nie mów tak. Mam poczucie winy.

– Może odrobina poczucia winy nie zaszkodzi. Teraz wiem, że ci na mnie zależy.

– Nie przyjechałabym tu, gdyby było inaczej.

Znowu się pocałowali, drapieżnie, namiętnie.

Odsunął się wreszcie.

– Powinienem już iść – mruknął. Jego słowom brakowało zdecydowania.

– Wiem.

– Ale nie chcę – dodał z chłopięcym uśmiechem.

– Nic na to nie poradzimy. Musisz iść. Jutro będziesz nas uczył nurkowania.

– Wolałbym cię nauczyć paru innych rzeczy.

– Sądziłam, że zrobiłeś to poprzednim razem – szepnęła nieśmiało.

– Wiem, ale to ćwiczenie czyni mistrza.

– Zatem i tym razem będziemy musieli znaleźć trochę czasu na ćwiczenia.

– Sądzisz, że się uda?

– Sądzę – powiedziała szczerze – że jeśli o nas chodzi, wszystko jest możliwe.

– Chciałbym, żebyś miała rację.

– Mam rację – oznajmiła i pocałowała go ostatni raz. – Zwykle ją miewam. – Łagodnie wysunęła się z jego ramion i odwróciła do drzwi.

– Właśnie to lubię w tobie najbardziej, Tereso – twoją pewność siebie. Zawsze wiesz, co należy robić.

– Idź do domu, Garrett – odparła poważnym tonem. – Zrób mi przysługę, dobrze?

– Wszystko, co chcesz.

– Śnij o mnie.

** ** **

Następnego dnia Kevin wstał wcześnie i rozsunął zasłony, wpuszczając światło do pokoju. Teresa skrzywiła się i przewróciła na drugi bok, próbując jeszcze zdrzemnąć się kilka minut, ale Kevin nie ustępował.

– Mamo, musisz zrobić test, zanim wyjdziemy – rzekł poedkscytowany.

Teresa jęknęła. Odwróciła się i popatrzyła na zegar. Po szóstej. Spędziła w łóżku niecałe pięć godzin.

– Jest za wcześnie – stwierdziła, zamykając oczy. – Możesz dać mi jeszcze kilka minut, skarbie?

– Nie mamy czasu – oświadczył. Usiadł na łóżku i potrząsnął nią lekko. – Nawet nie przeczytałaś pierwszej części.

– Skończyłeś wczoraj?

– Tak, ale nie zaglądaj do mojego testu, dobrze? Nie chcę mieć przez ciebie kłopotów.

– Nie sądzę, żebyś miał kłopoty – odparła zaspanym głosem. – Znamy nauczyciela.

– Ale to nie byłoby uczciwe. Poza tym musisz się tego nauczyć, tak jak pan Blake… to znaczy Garrett powiedział… w przeciwnym razie możesz wpaść w kłopoty.

– Dobrze, już dobrze… – mruknęła, powoli siadając na łóżku. Potarła ręką powieki. – Przynieśli kawę?

– Nie zauważyłem, ale jeśli chcesz, mogę zejść na dół i w automacie kupić ci colę.

– Mam drobne w portmonetce…

Kevin zerwał się, w jej torebce znalazł kilka monet i ruszył do drzwi. Miał potargane włosy. Usłyszała tupot jego kroków na korytarzu, gdy biegł do automatu. Wzięła książkę i zaczęła czytać pierwszy rozdział, gdy wrócił z dwiema puszkami coli.

– Proszę – powiedział, stawiając jedną na stoliku obok. – Idę pod prysznic. Gdzie włożyłaś moje kąpielówki?

Ach, ta niewyczerpana energia dzieciństwa – pomyślała.

– W górnej szufladzie, obok skarpetek.

– W porządku – rzekł, wyciągając szufladę. – Mam.

Poszedł do łazienki i za chwilę Teresa usłyszała, jak odkręca kran. Otworzyła colę i wróciła do czytania.

Na szczęście Garrett miał rację, twierdząc, że przyswajanie sobie informacji zawartych w podręczniku nie powinno być trudne. Rysunkom sprzętu towarzyszył prosty tekst. Skończyła czytać, nim Kevin się ubrał. Znalazła test i położyła przed sobą. Kevin podszedł do niej i stał za jej plecami, gdy czytała pierwsze pytanie. Przypomniała sobie, gdzie widziała odpowiedź. Zaczęła przerzucać kartki, by znaleźć odpowiednią stronę.

– Mamo, to łatwe pytanie. Nie musisz szukać w książce.

– O szóstej rano przyda mi się każda pomoc, jaką mogę znaleźć – odparła, nie czując się winna. Przecież Garrett powiedział, że może korzystać z książki, prawda?

Kevin ciągle zaglądał jej przez ramię i robił uwagi w rodzaju: „Nie, szukasz w złym miejscu” albo „Jesteś pewna, że przeczytałaś ten rozdział?” Zniecierpliwiona, kazała mu pooglądać telewizję.

– Ale tu nic nie ma – poskarżył się obrażonym tonem.

– To coś poczytaj.

– Nic nie wziąłem.

– To siedź cicho.

– Siedzę.

– Nie siedzisz. Stoisz mi nad głową.

– Próbuję ci pomóc.

– Usiądź na łóżku i nic nie mów.

– Nic nie mówię.

– Mówisz w tej chwili.

– Tylko dlatego, że ty do mnie mówisz.

– Nie możesz zostawić mnie w spokoju?

– Dobrze, nie powiem już ani słowa. Będę cichutko jak myszka.

Wytrzymał przez dwie minuty. Potem zaczął gwizdać.

Teresa odłożyła pióro i uniosła głowę znad testu.

– Dlaczego gwiżdżesz?

– Bo się nudzę.

– Włącz telewizor.

– Ale tu nic nie ma.

Trwało tak, dopóki nie skończyła. Spędziła nad testem godzinę, w redakcji zabrałoby jej to połowę tego czasu. Wzięła długi, gorący prysznic i ubrała się, wkładając zamiast bielizny kostium kąpielowy. Kevin, głodny jak wilk, znowu chciał iść do Mcdonalda, ale zdecydowanie się sprzeciwiła i zaproponowała śniadanie w małej kafejce naprzeciwko.

– Nie lubię tego jedzenia.

– Przecież nigdy tu nie jadłeś.

– Wiem.

– To skąd wiesz, że nie lubisz?

– Bo wiem.

– Od kiedy jesteś taki wszechwiedzący?

– Co to znaczy?

– To znaczy, młody człowieku, że choć raz zjemy tam, gdzie ja chcę.

– Naprawdę?

– Tak – przytaknęła. Już dawno nie tęskniła za filiżanką kawy tak jak w tej chwili.

Garrett zapukał do ich drzwi tuż przed dziewiątą. Kevin pobiegł otworzyć.

– Gotowi? – spytał.

– Jasne – odpowiedział szybko Kevin. – Tam leży mój test. Zaraz go przyniosę.

Ruszył do stołu, a Teresa wstała z łóżka i pocałowała Garretta krótko na dzień dobry.

– Jak minął ci poranek?

– Dla mnie minęło już południe. Mój syn zerwał mnie o świcie, żebym wypełniła test.

Garrett uśmiechnął się, a Kevin wrócił z kartkami.

– Proszę, panie Blake, chciałem powiedzieć, Garrett.

Garrett wziął od niego test i zaczął sprawdzać odpowiedzi.

– Mama miała kłopoty z kilkoma pytaniami, ale jej pomogłem – poinformował Kevin, a Teresa przewróciła oczami. – Jesteś gotowa do wyjścia?

– Jeśli i ty jesteś gotów – odparła, wzięła klucz do pokoju i torebkę.

– To idziemy – zawołał Kevin i pobiegł korytarzem.

Przez cały ranek i wczesne przedpołudnie Garrett uczył ich podstaw nurkowania. Poznali zasady działania sprzętu, zakładania go i sprawdzania, potem oddychania przez fajkę, najpierw przy ścianie basenu, a potem pod wodą.

– Trzeba zapamiętać, że najważniejsze jest oddychanie – wyjaśnił Garrett. – Nie wstrzymywać oddechu, nie oddychać ani za szybko, ani za wolno, tylko naturalnie.

Teresie nic nie wydawało się naturalne i okazało się, że o wiele trudniej jej to przychodzi niż Kevinowi, który niczym prawdziwy poszukiwacz przygód, już po kilku minutach pod wodą uważał, że wie o nurkowaniu wszystko, co trzeba wiedzieć.

– To łatwe – powiedział Garrettowi. – Już dziś po południu będę gotowy do pływania w oceanie.

– Jestem tego pewny, ale zajęcia muszą odbywać się w określonej kolejności.

– Jak idzie mamie?

– Dobrze.

– Czy tak dobrze jak mnie?

– Oboje doskonale sobie radzicie – rzekł dyplomatycznie Garrett.

Kevin ponownie włożył fajkę do ust i wrócił pod wodę.

– Mam dziwne uczucie, gdy oddycham – przyznała się Teresa, wypłynąwszy w tym momencie.

– Dobrze ci idzie. Rozluźnij się i oddychaj naturalnie.

– To samo powiedziałeś poprzednim razem, gdy omal się nie udusiłam.

– Zasady nie zmieniły się w ciągu ostatnich kilku minut, Tereso.

– Wiem. Zastanawiam się tylko, czy moja butla nie jest uszkodzona.

– Butla jest dobra. Dziś rano sprawdzałem dwa razy.

– Ale tej nie używasz?

– Chcesz, żebym ją sprawdził jeszcze raz?

– Nie – mruknęła i splunęła z rozpaczą. – Dam sobie radę.

Znowu zeszła pod wodę.

Kevin podpłynął i wyjął ustnik.

– Jak mama? Widziałem, że wypływała.

– Świetnie. Musi się trochę przyzwyczaić, tak jak ty.

– Dobrze. Kiepsko bym się czuł, gdybym tylko ja dostał uprawnienia, a ona nie.

– Nie martw się o to. Tylko ćwicz dalej.

– W porządku.

Po kilku godzinach w wodzie oboje, Kevin i Teresa, byli bardzo zmęczeni. Podczas lunchu Garrett opowiedział im o swoich podwodnych przygodach. Kevin bez końca zadawał pytania. Garrett na wszystkie cierpliwie odpowiadał. Teresa stwierdziła z ulgą, że umieją ze sobą rozmawiać.

Zatrzymali się na chwilę w motelu, by zabrać książkę i kolejny test. Potem Garrett zawiózł ich do siebie. Chociaż Kevin postanowił, że od razu zacznie czytać następny rozdział, gdy tylko znajdą się na miejscu – nieoczekiwanie zmienił plany. Stanął w salonie i zapatrzył się na ocean.

– Mogę iść do wody, mamo?

– Chyba nie – odparła spokojnie. – Spędziliśmy w basenie prawie cały dzień.

– Mamo, proszę? Nie musicie iść ze mną. Możecie patrzeć z ganku.

Zawahała się, a Kevin wiedział, że ją przekonał.

– Proszę – powtórzył z błagalnym uśmiechem.

– Dobrze, możesz iść. Tylko nie płyń na głębinę.

– Nie popłynę, obiecuję! – zawołał z entuzjazmem. Złapał podany przez Garretta ręcznik i pobiegł prosto do wody.

Garrett i Teresa usiedli na ganku. Obserwowali go, jak zaczął się chlapać.

– Niezwykły młody człowiek – powiedział spokojnie Garrett.

– Rzeczywiście – przyznała. – Wydaje mi się, że cię polubił. Przy lunchu, kiedy poszedłeś do łazienki, powiedział, że jesteś świetny.

Szeroki uśmiech zagościł na twarzy Garretta.

– Bardzo się cieszę. Ja też go polubiłem. Jest jednym z moich najlepszych uczniów.

– Mówisz tak, żeby mi sprawić przyjemność.

– Nie, to nie tak. To prawda. Spotykam dużo dzieciaków na moich kursach, a on jest bardzo dojrzały i otwarty. Poza tym jest miły. Zbyt wiele dzieci jest rozpieszczonych, ale u niego tego nie zauważyłem.

– Dziękuję.

– Mówię poważnie. Słuchałem twoich opowieści i nie wiedziałem, czego mam się spodziewać. To naprawdę wspaniały dzieciak. Dobrze go wychowałaś.

Sięgnęła po jego rękę i pocałowała ją lekko.

– Nawet nie wiesz, ile dla mnie znaczą twoje słowa. Nie spotkałam zbyt wielu mężczyzn, którzy chcieliby o nim rozmawiać, nie wspominając już o spędzeniu z nim czasu.

– To ich strata.

Uśmiechnęła się lekko.

– Skąd zawsze dokładnie wiesz, co powiedzieć, abym poczuła się lepiej?

– Może to ty wydobywasz ze mnie moje najlepsze cechy?

– Może.

Wieczorem Garrett zabrał Kevina do wypożyczalni wideo, żeby wypożyczyć dwie kasety, które chłopiec chciał obejrzeć. Potem dla całej trójki zamówił pizzę. Pierwszy film oglądali razem w saloniku. W pewnym momencie Kevin zrobił się senny, a o dziewiątej już spał przed telewizorem. Teresa potrząsnęła nim lekko, mówiąc, że czas wyjść.

– Nie możemy przespać się tutaj? – wymamrotał rozespany.

– Uważam, że powinniśmy wrócić do motelu – odparła spokojnie.

– Mamo, zostańmy, taki jestem zmęczony.

– Jesteś pewien? – spytała, ale Kevin już szedł chwiejnie w kierunku sypialni. Usłyszeli jęk sprężyn, gdy padł na łóżko Garretta. Poszli za nim i zajrzeli przez drzwi. Już spał.

– Chyba nie dał ci wyboru – szepnął Garrett.

– Nadal nie wiem, czy to dobry pomysł.

– Zachowam się jak prawdziwy dżentelmen, obiecuję.

– Nie martwię się o ciebie, po prostu nie chcę, żeby Kevin odniósł niewłaściwe wrażenie.

– Czy rozumiesz przez to, że nie chcesz, aby Kevin zauważył, że nam na sobie zależy? Uważam, że już o tym wie.

– Wiesz, o co mi chodzi.

– Tak, wiem. – Wzruszył ramionami. – Jeśli chcesz, żebym pomógł ci przenieść go do ciężarówki, z przyjemnością to zrobię.

Teresa patrzyła na syna bez słowa, przysłuchiwała się jego równemu oddechowi. Był stracony dla świata.

– Jedna noc nie zaszkodzi – poddała się.

– Miałem nadzieję, że to powiesz.

– Nie zapominaj o swojej obietnicy. Prawdziwy dżentelmen.

– Nie zapomnę.

– Wydajesz się pewny siebie.

– Obietnica to obietnica.

Ostrożnie zamknęła drzwi i otoczyła ramionami szyję Garretta. Pocałowała go i lekko ugryzła w wargę.

– To dobrze, bo gdyby zależało to tylko ode mnie, nie sądzę, żebym potrafiła się opanować.

Skrzywił się.

– Wiesz, jak facetowi utrudnić dotrzymanie słowa.

– Czy chcesz powiedzieć, że jestem złośliwa?

– Nie – zaprzeczył cicho. – Chcę powiedzieć, że jesteś doskonała.

Zamiast oglądać drugi film Garrett i Teresa usiedli na kanapie, popijali wino i rozmawiali. Teresa od czasu do czasu sprawdzała, czy Kevin śpi.

O północy zaczęła ziewać, a Garrett zaproponował, żeby się przespała.

– Przyjechałam tutaj, by zobaczyć się z tobą – zaprotestowała sennym głosem.

– Musisz się choć trochę przespać. Przewrócisz się zaraz.

– Nic mi nie jest, naprawdę – powiedziała i znowu ziewnęła.

Garrett wstał i podszedł do szafy. Wyciągnął z niej prześcieradło, koc, poduszkę i położył na kanapie.

– Nalegam, spróbuj zasnąć. Mamy jeszcze kilka dni na rozmowy.

– Jesteś pewien?

– Absolutnie.

Teresa pomogła Garrettowi posłać na kanapie i poszła do sypialni.

– Jeśli nie chcesz spać w swoim ubraniu, w drugiej szufladzie komody znajdziesz podkoszulki.

Pocałowała go jeszcze raz.

– To był cudowny dzień.

– Dla mnie też.

– Przepraszam, że jestem taka zmęczona.

– Bardzo dużo dziś zrobiłaś. To całkowicie zrozumiałe.

Objęli się ramionami.

– Zawsze tak łatwo dogadać się z tobą?

– Staram się.

– Świetnie ci idzie.

Kilka godzin później Garrett obudził się, czując, że ktoś nim potrząsa. Otworzył oczy i zobaczył siedzącą obok siebie Teresę. Miała na sobie podkoszulek, o którym wspomniał.

– Dobrze się czujesz? – zapytał i usiadł.

– Świetnie – szepnęła, głaszcząc jego ramię.

– Która godzina?

– Po trzeciej.

– Kevin śpi?

– Jak kamień.

– Mogę spytać, dlaczego wstałaś z łóżka?

– Miałam sen i potem nie mogłam zasnąć.

Potarł powieki.

– O czym śniłaś?

– O tobie – szepnęła.

– Czy to był dobry sen?

– O, tak… – Umilkła. Pochyliła się, żeby pocałować go w pierś, a on ją do siebie przyciągnął. Zerknął na drzwi sypialni. Zamknęła je za sobą.

– Nie martwisz się o Kevina? – spytał.

– Trochę, ale ufam, że będziesz zachowywał się jak najciszej.

Sięgnęła pod koc i przesunęła mu palcami po brzuchu. Jej dotyk wywołał w nim dreszcz.

– Jesteś pewna?

– Tak.

Kochali się czule, nieśpiesznie, potem leżeli obok siebie mocno przytuleni. Kiedy nad horyzontem ukazał się jasny blask, pocałowali się na dobranoc, a Teresa wróciła do sypialni. Po kilku minutach zasnęła. Garrett patrzył na nią, stojąc w drzwiach.

Nie wiadomo dlaczego, odeszła go ochota na sen.

Następnego ranka Teresa i Kevin razem zabrali się do następnej partii materiału, podczas gdy Garrett poszedł po świeże rogaliki na śniadanie. Potem udali się na basen. Tym razem zajęcia były już bardziej skomplikowane. Uczyli się kolejnych umiejętności. Ćwiczyli „wspólne oddychanie” na wypadek, gdyby któremuś z nich zabrakło powietrza pod wodą i musieli dzielić się jedną butlą. Garrett ostrzegł ich przed wpadaniem w panikę przy nurkowaniu i zbyt szybkim wypływaniem na powierzchnię.

– Zbyt szybkie wypływanie jest nie tylko bolesne, ale i zagraża życiu.

Przenieśli się na głęboką stronę basenu. Coraz więcej czasu spędzali pod wodą, przyzwyczajali się do sprzętu i ćwiczyli przetykanie uszu. Pod koniec zajęć Garrett pokazał im, jak się skacze do basenu, żeby nie spadła maska. Po kilku godzinach oboje mieli dosyć i byli gotowi zrezygnować.

– Czy jutro popłyniemy na ocean? – spytał Kevin, gdy wracali do ciężarówki.

– To zależy od was. Uważam, że już jesteście gotowi, ale jeśli zechcecie spędzić jeszcze jeden dzień w basenie, to nie mam nic przeciwko temu.

– Ja jestem gotów – zapewnił Kevin.

– Nie chcę cię ponaglać.

– Jestem gotów – powtórzył chłopiec.

– A co z tobą, Tereso? Czy już jesteś gotowa na ocean?

– Jeśli Kevin jest gotów, to ja też.

– Czy dostanę uprawnienia we wtorek? – spytał Kevin.

– Jeśli dobrze wam pójdzie nurkowanie w otwartym oceanie, to oboje je dostaniecie.

– Niesamowite!

– Co będziemy robić przez resztę dnia? – spytała Teresa.

Garrett załadował butle na tył ciężarówki.

– Pomyślałem, że może popłyniemy na żagle. Wygląda na to, że będzie dobra pogoda.

– Czy tego też mogę się nauczyć? – spytał Kevin niecierpliwie.

– Jasne. Zrobię cię bosmanem.

– Czy do tego też są potrzebne uprawnienia?

– Nie, to zależy od kapitana, a ponieważ ja jestem kapitanem, mogę zrobić to od razu.

– Ot tak?

– Ot tak.

Kevin popatrzył na Teresę szeroko otwartymi oczami. Niemal słyszała, co myśli. „Najpierw nauczyłem się nurkować, teraz zostanę bosmanem. Poczekaj, aż opowiem o tym kolegom”.

** ** **

Garrett nie pomylił się w ocenie pogody. Spędzili we trójkę cudowne chwile. Garrett uczył Kevina podstaw żeglowania, halsowania, przewidywania kierunku wiatru na podstawie kształtu chmur. Tak jak na pierwszej randce, jedli kanapki oraz sałatkę, ale tym razem podzielili się z rodziną morświnów, która bawiła się w pobliżu łodzi.

Wrócili do portu późno. Garrett pokazał Kevinowi, jak zabezpiecza się łódź przed nieoczekiwanym sztormem, i odwiózł ich do motelu. Wszyscy byli zmęczeni. Teresa szybko pożegnała się z Garrettem. Znaleźli się z Kevinem w łóżkach, zanim Garrett dotarł do domu.

Następnego dnia Garrett zabrał ich na pierwsze nurkowanie w oceanie. Gdy minęło pierwsze zdenerwowanie, zaczęli dobrze się bawić i podczas popołudnia każde z nich zużyło po dwie butle. Ładna pogoda sprawiła, że woda była przejrzysta. Garrett zrobił im kilka zdjęć, gdy wpłynęli do leżącego na płyciźnie wraku. Obiecał, że je wywoła i jak najszybciej prześle odbitki.

Wieczór znowu spędzili w domu Garretta. Kevin zasnął, a Garrett i Teresa tulili się do siebie, siedząc na ganku. Owiewał ich ciepły, wilgotny wiatr.

Rozmawiali o popołudniowym nurkowaniu. W pewnym momencie Teresa umilkła.

– Nie mogę uwierzyć, że jutro wieczorem wyjeżdżamy – odezwała się po chwili ze smutkiem w głosie. – Te dni tak szybko minęły.

– To dlatego, że byliśmy bardzo zajęci.

Uśmiechnęła się do niego.

– Teraz już wiesz, jak wygląda moje życie w Bostonie.

– Ciągle w biegu?

Skinęła głową.

– Właśnie. Kevin to najlepsza rzecz, jaka przydarzyła mi się w życiu, ale czasami mnie wykańcza. Ciągle musi coś robić.

– Jednak nie zamieniłabyś go na innego, prawda? Nie chcesz wychowywać maniaka telewizyjnego lub dzieciaka, który cały dzień siedzi w swoim pokoju i słucha muzyki.

– Nie.

– Dziękuj Bogu. To wspaniały chłopak. Naprawdę z przyjemnością spędzałem z nim czas.

– Tak się cieszę. Wiem, że on czuje to samo. – Zawahała się. – Tym razem mieliśmy dla siebie mniej czasu, a mimo to mam wrażenie, że znam cię o wiele lepiej niż wtedy, gdy byłam tu sama.

– Jak to? Jestem taki sam jak przedtem.

Uśmiechnęła się.

– Jesteś i nie jesteś. Ostatnim razem, gdy tu byłam, miałeś mnie całą dla siebie. Oboje wiemy, że o wiele łatwiej zaangażować się uczuciowo, kiedy możesz z tym kimś spędzać dużo czasu. Teraz zobaczyłeś, jak to jest w obecności Kevina… mimo to poradziłeś sobie z tym o wiele lepiej, niż przewidywałam.

– Dzięki, ale to nie było takie trudne. Dopóki jesteś w pobliżu, nie ma znaczenia, co robię. Lubię spędzać czas z tobą.

Otoczył ją ramieniem i przytulił do siebie. Oparła mu głowę o pierś. Przysłuchiwali się szumowi fal uderzających o brzeg.

– Zamierzasz zostać na noc? – spytał.

– Właśnie poważnie się nad tym zastanawiałam.

– Czy znowu chcesz, żebym zachowywał się jak prawdziwy dżentelmen?

– Może. A może nie.

Uniósł brwi.

– Flirtujesz ze mną?

– Próbuję – wyznała, a on roześmiał się cicho. – Wiesz, Garrett, naprawdę mi z tobą wygodnie.

– Wygodnie? Brzmi to tak, jakbym był kanapą.

– Nie o to mi chodzi. Kiedy jesteśmy razem, czuję się sobą i jest mi z tym dobrze.

– Powinnaś się tak czuć. Bo ja całkiem dobrze o tobie myślę.

– Całkiem dobrze? Tylko tyle?

Pokręcił głową.

– Nie tylko tyle. – Spojrzał na nią nieśmiało. – Mój ojciec udzielił mi rady.

– Co powiedział?

– Że jeśli jestem przy tobie szczęśliwy, nie powinienem pozwolić ci odejść.

– Jak to zamierzasz zrobić?

– Chyba muszę zniewolić cię moim wdziękiem.

– Już to zrobiłeś.

Zerknął na nią, a potem spojrzał na wodę. Po chwili powiedział spokojnie:

– Chyba muszę ci wyznać, że cię kocham.

Kocham cię.

Nad ich głowami na ciemnym niebie błyszczały gwiazdy. Dalekie chmury wisiały nad horyzontem, odbijały światło księżyca. Wyznanie Garretta powróciło w myślach Teresy jak echo: Kocham cię.

Tym razem bez wahania, bez wątpliwości.

– Naprawdę? – szepnęła.

– Tak. Naprawdę. – Kiedy mówił, dojrzała w jego oczach coś, czego przedtem w nich nie widziała.

– Och, Garrett… – zaczęła niepewnie, ale przerwał jej, potrząsając przecząco głową.

– Tereso, nie oczekuję, że czujesz to samo. Chciałem tylko, żebyś wiedziała, co czuję. – Zamyślił się i nagle przypomniał mu się sen. – Przez te dwa tygodnie bardzo dużo się wydarzyło…

Zaczęła coś mówić, ale Garrett ponownie potrząsnął głową. Nie odzywał się dłuższą chwilę.

– Nie jestem pewien, czy wszystko rozumiem, ale wiem, co do ciebie czuję. – Przesunął delikatnie palcem po jej policzku i wargach. – Kocham cię, Tereso.

– Ja ciebie też kocham – powiedziała miękko, jakby ćwiczyła się w wymowie tych słów. Miała nadzieję, że to prawda.

Siedzieli przytuleni do siebie, a potem weszli do domu, kochali się i szeptali do świtu. Tym razem, gdy Teresa wróciła do sypialni, Garrett od razu zasnął, a ona leżała z otwartymi oczami, przekonana, że to cud.

Następny dzień był wspaniały. Kiedy tylko mieli okazję, trzymali się za ręce. Całowali się szybko, gdy Kevin na nich nie patrzył.

Cały dzień spędzili na ćwiczeniach. Po ostatniej lekcji Garrett wręczył im na łodzi tymczasowe zaświadczenia.

– Możecie teraz nurkować, gdzie i kiedy chcecie – powiedział do Kevina, który ściskał zaświadczenie, jakby było ze złota. – Wyślijcie zgłoszenia, a za dwa tygodnie otrzymacie dokument. Pamiętajcie, samotne nurkowanie nigdy nie jest bezpieczne. Zawsze zabierajcie kogoś ze sobą.

Był to ich ostatni dzień w Wilmington. Teresa zwolniła pokój w motelu i we trójkę pojechali do domu Garretta. Kevin chciał te kilka godzin spędzić na plaży. Teresa i Garrett siedzieli na piasku niedaleko wody. Potem Garrett rzucał Kevinowi kolorowy krążek. Teresa zdała sobie sprawę, że zrobiło się późno, poszła do domu i przygotowała jedzenie.

Kolację – kiełbaski z grilla – zjedli na ganku, a potem Garrett odwiózł ich na lotnisko. Teresa i Kevin zajęli miejsca w samolocie, a Garrett stał jeszcze przy wyjściu na płytę. Patrzył, jak samolot powoli odsuwa się od rękawa. Gdy zniknął mu z oczu, wrócił do ciężarówki i pojechał do domu. Spojrzał na zegarek i zastanawiał się, kiedy będzie mógł zadzwonić do Teresy.

W połowie pierwszego odcinka podróży Kevin nagle odwrócił się do matki.

– Mamo, lubisz Garretta?

– Lubię. Ale chyba ważniejsze jest, czy ty go lubisz?

– Uważam, że jest świetny. Jak na dorosłego.

Teresa lekko się uśmiechnęła.

– Zdaje się, że przypadliście sobie do gustu. Jesteś zadowolony, że pojechaliśmy do Wilmington?

– Tak, cieszę się. – Pokiwał głową. Umilkł i przerzucał z roztargnieniem kartki czasopisma. – Mamo, mogę cię o coś zapytać?

– O wszystko.

– Wyjdziesz za Garretta?

– Nie wiem. Dlaczego pytasz?

– A chcesz?

Nie odpowiadała przez dłuższą chwilę.

– Nie jestem pewna. Nie wiem, czy chcę teraz za niego wyjść. Musimy lepiej się poznać.

– Ale może zechcesz wyjść za niego w przyszłości?

– Może.

Kevin spojrzał na nią z wyrazem ulgi.

– Cieszę się. Wydawałaś się szczęśliwa, kiedy był z tobą.

– Skąd wiesz?

– Mamo, mam dwanaście lat. Wiem więcej, niż myślisz.

Wyciągnęła rękę i dotknęła jego palców.

– Co byś powiedział, gdybym przyznała, że już teraz chcę za niego wyjść?

Milczał przez chwilę.

– Chyba bym się zastanawiał, gdzie będziemy mieszkać.

Choćby zależało od tego jej życie, Teresa nie potrafiła na to odpowiedzieć. Rzeczywiście, gdzie?

Rozdział jedenasty

Cztery dni po wyjeździe Teresy z Wilmington Garrett znowu śnił, tym razem o Catherine. Znajdowali się na łące dochodzącej do klifu tuż nad oceanem. Spacerowali, trzymali się za ręce i rozmawiali. W pewnym momencie Garrett powiedział coś, co rozbawiło Catherine. Nagle uwolniła swoją dłoń, rzuciła przez ramię łobuzerskie spojrzenie i śmiejąc się, zawołała, żeby Garrett ją gonił. Pobiegł za nią roześmiany, czując się tak radośnie jak w dniu ślubu.

Nie mógł nie zauważyć, jaka jest piękna. W rozpuszczonych włosach odbijały się promienie słońca. Smukłe nogi poruszały się rytmicznie, bez wysiłku. Uśmiechała się łagodnie, jakby nie biegła, lecz stała spokojnie w miejscu.

– Goń mnie, Garrett! Złapiesz mnie? – wołała.

Jej śmiech rozbrzmiewał jak muzyka.

Powoli zbliżał się do niej, gdy nagle spostrzegł, że kieruje się w stronę klifu. Rozradowana i podniecona, zdawała się nie wiedzieć, dokąd biegnie.

To śmieszne – pomyślał. – Musi wiedzieć.

Zawołał, żeby się zatrzymała, ale w odpowiedzi zaczęła biec coraz szybciej.

Zbliżała się do krańca klifu.

Z przerażeniem zobaczył, że znajduje się zbyt daleko od niej, żeby ją złapać.

Biegł jak umiał najprędzej, krzycząc, aby się zatrzymała. Nie słyszała go. Poczuł paraliżujący strach.

– Stań, Catherine! – wołał z całych sił. – Nie widzisz, dokąd biegniesz!

Im dłużej krzyczał, tym bardziej słabł jego głos, aż przemienił się w szept.

Catherine biegła dalej, nieświadoma niebezpieczeństwa. Klif znajdował się zaledwie o kilka stóp.

Był coraz bliżej, ale wciąż za daleko.

– Stań! – wychrypiał, chociaż wiedział, że ona nie może go usłyszeć. Nie mógł wydobyć z siebie głosu. Jeszcze nigdy nie był taki przerażony. Rozpaczliwie pragnął, aby nogi poruszały się szybciej, ale odmawiały posłuszeństwa, z każdym krokiem stawały się cięższe.

Nie uda mi się – pomyślał i ogarnął go lęk.

Nagle przystanęła równie niespodziewanie jak przedtem, gdy ruszyła do biegu.

Stała na samym brzegu klifu.

– Nie ruszaj się! – zdołał wydobyć z siebie tylko szept. Zatrzymał się w pewnej odległości od Catherine i dysząc ciężko, wyciągnął rękę.

– Chodź do mnie – poprosił. – Stoisz na samej krawędzi.

Uśmiechnęła się i zerknęła za siebie. Zauważyła, jak niewiele brakowało, by spadła ze skały. Odwróciła się do niego.

– Myślałeś, że mnie stracisz?

– Tak – odparł cicho. – Obiecuję ci, że nie dopuszczę, aby to się powtórzyło.

Garrett obudził się i usiadł. Przez kilka godzin nie mógł zasnąć. Kiedy znowu przyłożył głowę do poduszki, spał niespokojnie. Wstał dopiero o dziesiątej. Czuł się wyczerpany i przygnębiony. Nie mógł myśleć o niczym innym oprócz snu, nie wiedział, co ma ze sobą zrobić, i zadzwonił do ojca. Spotkali się na śniadaniu w zwykłym miejscu.

– Nie wiem, dlaczego odczuwam to w ten sposób – powiedział po kilku minutach błahej rozmowy. – Nic nie rozumiem.

Ojciec nie odpowiedział. Przyglądał się synowi znad filiżanki kawy i milczał.

– Nie zrobiła niczego, co mogłoby wyprowadzić mnie z równowagi – mówił dalej Garrett. – Spędziliśmy razem długi weekend i wiem, że naprawdę mi na niej zależy. Poznałem jej syna. To wspaniały chłopak. Tylko że… Sam nie wiem… Nie wiem, czy dam radę to utrzymać.

Garrett umilkł. Docierały do nich odgłosy rozmów prowadzonych przy innych stołach.

– Co utrzymać? – spytał wreszcie Jeb.

Garrett z roztargnieniem mieszał kawę.

– Nie wiem, czy ją jeszcze zobaczę.

Ojciec uniósł ze zdziwieniem brwi, ale nic nie odpowiedział.

– Może nie jest to nam pisane. Nawet nie jest stąd. Dzielą nas tysiące mil. Ma własne życie, swoje sprawy. Ja mieszkam tutaj i żyję na swój sposób. Może byłoby jej lepiej z kim innym, kogo spotykałaby regularnie.

Zastanowił się nad własnymi słowami i doszedł do wniosku, że sam w nie nie wierzy. Mimo to nie chciał opowiedzieć ojcu o śnie.

– Jak możemy budować coś trwałego, skoro widujemy się bardzo rzadko?

Ojciec nadal się nie odzywał. Garrett mówił dalej, jakby rozmawiał sam z sobą.

– Gdyby tu mieszkała… i mógłbym widywać ją codziennie, pewnie moje odczucia byłyby inne. Ale wyjechała… – Umilkł, próbując uporządkować myśli. Po chwili znowu podjął: – Nie wiem, co możemy zrobić, żeby się nam udało. Długo się nad tym zastanawiałem i nie widzę żadnego rozwiązania. Nie zamierzam przeprowadzić się do Bostonu i jestem pewien, że ona nie zechce przenieść się tutaj. Co nam zostaje? – Garrett czekał, aż ojciec wreszcie coś powie. Jednak on nadal milczał. Garrett westchnął i odwrócił wzrok.

– Wydaje mi się, że szukasz wymówek – przerwał wreszcie milczenie Jeb. – Próbujesz przekonać sam siebie, a ja jestem ci potrzebny po to, żebym wysłuchiwał twoich argumentów.

– Nie, tato, to nie tak. Próbuję po prostu wszystko uporządkować.

– Jak ci się zdaje, do kogo mówisz, Garrett? – Jeb pokręcił głową. – Czasami, jestem gotów przysiąc, iż myślisz, że przebiegłem przez życie i niczego się po drodze nie nauczyłem. Dobrze wiem, co przeżywasz. Tak bardzo przyzwyczaiłeś się do samotności, że boisz się, co się wydarzy, jeśli znajdziesz sobie kogoś, kto może cię z niej wyrwać.

– Wcale się nie boję – zaprotestował Garrett.

Ojciec przerwał mu ostro.

– Nawet nie potrafisz się do tego przyznać? – W głosie ojca było słychać wyraźne rozczarowanie. – Po śmierci twojej matki, też szukałem wymówek. Przez całe lata wmawiałem sobie różne rzeczy. Chcesz wiedzieć, do czego mnie to doprowadziło? – Patrzył synowi prosto w oczy. – Jestem stary, zmęczony, a przede wszystkim samotny. Gdybym mógł cofnąć czas, wiele bym zmienił. Prędzej mnie szlag trafi, niż pozwolę ci na powtórzenie moich błędów. – Jeb umilkł, a po chwili zaczął mówić dalej, tym razem łagodniejszym tonem: – Pomyliłem się, Garrett. Popełniłem błąd, nie próbując znaleźć sobie kogoś innego. Czując się winny śmierci twojej matki. Żyjąc tak jak żyłem, pogrążając się w cierpieniu i ciągle zastanawiając, co ona by zrobiła czy pomyślała. Wiesz, co? Uważam, że twoja mama chciałaby, żebym sobie kogoś znalazł. Ona zawsze pragnęła mojego szczęścia. Jak sądzisz, dlaczego?

Garrett nie odpowiedział.

– Kochała mnie. Jeśli sądzisz, że okazujesz miłość Catherine, cierpiąc tak, jak cierpisz, to grubo się mylisz. Musiałem popełnić dużo błędów, wychowując cię w pojedynkę…

– Nie popełniłeś…

– Musiałem. Kiedy patrzę na ciebie, widzę siebie, a mówiąc szczerze, wolałbym zobaczyć kogoś zupełnie innego. Chciałbym zobaczyć kogoś, kto nauczył się, że można żyć dalej, że można z kimś być i czuć się szczęśliwym. Teraz czuję się tak, jakbym patrzył w lustro i widział siebie sprzed dwudziestu lat.

Garrett spędził samotnie resztę popołudnia. Spacerował po plaży, rozmyślając o tym, co usłyszał od ojca. Zrozumiał, że w rozmowie z ojcem nie był szczery i nie dziwił się, że ojciec wszystkiego się domyślił. Dlaczego chciał z nim pomówić? Czy właśnie to chciał usłyszeć?

Upływało popołudnie, przygnębienie przeobraziło się w niepewność, a potem w otępienie. Do wieczornej rozmowy z Teresą osłabło wywołane snem odczucie, że ją zdradził, chociaż nie pozbył się go całkowicie. Kiedy podniosła słuchawkę, poczuł się lepiej. Dźwięk jej głosu przypomniał mu chwile, jakie spędzili razem.

– Cieszę się, że zadzwoniłeś – powiedziała radośnie. – Dużo o tobie myślałam.

– Ja też o tobie myślałem – odparł. – Żałuję, że nie ma cię tutaj.

– Wszystko w porządku? Wydajesz się trochę przygnębiony.

– Nic mi nie jest… Pusto tu bez ciebie, to wszystko. Jak ci minął dzień?

– Typowy. Za dużo pracy w redakcji, za dużo pracy w domu. Gdy usłyszałam twój głos, od razu poczułam się lepiej. '

Garrett uśmiechnął się do siebie.

– Czy Kevin jest w pobliżu?

– Siedzi w swoim pokoju i czyta o nurkowaniu. Powiedział mi, że gdy dorośnie, zostanie instruktorem nurkowania.

– Skąd mu to przyszło do głowy?

– Nie mam pojęcia – odparła rozbawiona. – A co z tobą? Jak spędziłeś dzień?

– Nie poszedłem do sklepu, wziąłem sobie wolne i wałęsałem się po plaży.

– Mam nadzieję, że marząc o mnie?

Usłyszał ironię w jej głosie.

– Tęskniłem dziś za tobą.

– Nie widzieliśmy się dopiero kilka dni – przypomniała łagodnie.

– Wiem. Skoro już o tym mówimy, kiedy znowu się zobaczymy?

Teresa siedziała przy stole w jadalni i patrzyła na kalendarz.

– Myślałam, że mógłbyś przyjechać za trzy tygodnie? Kevin wyjeżdża na obóz sportowy. Dzięki temu spędzilibyśmy trochę czasu sami.

– Nie mogłabyś znowu mnie odwiedzić?

– Byłoby lepiej, gdybyś przyjechał do Bostonu, bo zaczyna mi brakować urlopu. Jakoś sobie ułożę plan zajęć na czas twojego pobytu. Poza tym uważam, że już najwyższy czas, abyś wybrał się poza granice Karoliny Północnej. Musisz zobaczyć, co może zaproponować ci reszta kraju.

Słuchał jej głosu i wpatrywał się w fotografię Catherine stojącą na nocnym stoliku. Po chwil powiedział:

– Tak, chyba tak…

– Nie wydajesz się zbyt przekonany.

– Jestem pewny.

– Czy chodzi jeszcze o coś?

– Nie.

Umilkła.

– Naprawdę dobrze się czujesz, Garrett?

Garrett potrzebował kilku dni i kilkunastu rozmów telefonicznych z Teresą, aby odzyskać dobre samopoczucie. Czasem dzwonił do niej późno w nocy tylko po to, żeby usłyszeć jej głos.

– Hej – mówił do słuchawki – to znowu ja.

– Cześć, Garrett, co tam? – odzywała się sennym głosem.

– Nic wielkiego. Chciałem tylko powiedzieć ci dobranoc, zanim pójdziesz spać.

– Już śpię.

– Która godzina?

Zerknęła na zegarek.

– Dochodzi północ.

– Dlaczego nie śpisz? Już dawno powinnaś spać – żartował, potem pozwalał jej odłożyć słuchawkę.

Czasami, kiedy nie mógł spać, rozpamiętywał tydzień spędzony z Teresą, przypominał sobie dotyk jej skóry i ogarniało go pragnienie wzięcia jej w ramiona.

Gdy wchodził do sypialni i patrzył na fotografię Catherine stojącą na nocnym stoliku, wracało wyraźne wspomnienie snu.

Tamten sen wciąż go niepokoił. Jeszcze nie tak dawno napisałby list do Catherine, zabrałby „Happenstance” w to samo miejsce, do którego dotarli po raz pierwszy po skończeniu renowacji łodzi, włożyłby kartkę do butelki i wrzucił do morza.

Teraz nie mógł tego zrobić. Siadał do pisania, ale w głowie miał pustkę. Na siłę przywołał wspomnienie.

– To ci dopiero niespodzianka – powiedział Garrett, wskazując talerz, na który Catherine nakładała sobie porcję szpinaku.

Obojętnie wzruszyła ramionami.

– Co w tym złego, że mam ochotę na szpinak?

– Nie ma w tym nic złego – odparł. – Tyle że jesz go trzeci raz w tym tygodniu.

– Wiem. Smakuje mi. Nie wiem, dlaczego.

– Jeśli będziesz jadła go w takich ilościach, zamienisz się w królika.

Roześmiała się i polała szpinak sosem.

– Za to ty w rekina – stwierdziła, patrząc na jego talerz – jeśli będziesz jadł w takiej ilości owoce morza.

– Jestem rekinem – powiedział, unosząc brwi.

– Możesz sobie być rekinem, ale jak będziesz ze mnie pokpiwał, to nigdy nie dam ci szansy na udowodnienie mi tego.

Uśmiechnął się do niej.

– Może udowodnię ci to w ten weekend?

– Kiedy? W ten weekend pracujesz.

– Nie w ten weekend. Możesz, mi wierzyć lub nie, ale zmieniłem swoje plany tak, żebyśmy mogli spędzić razem trochę czasu. Już od bardzo dawna nie mieliśmy dla siebie całego dnia.

– Coś zaplanowałeś?

– Sam nie wiem. Może żagle, może co innego. Cokolwiek zechcesz.

Wybuchnęła śmiechem.

– Ja miałam wielkie plany. Wypad do Paryża po zakupy, szybkie safari lub nawet dwa… ale chyba mogę coś zmienić.

– Zatem jesteśmy umówieni na randkę.

Dni mijały i wspomnienie snu zaczęło blednąc. Każda rozmowa z Teresą zbliżała go do niej, pogłębiała jego uczucie. Parę razy pogadał z Kevinem, który z entuzjazmem wyrażał się o obecności Garretta w życiu matki. Gorąco i wysoka wilgotność sierpniowego powietrza sprawiały, że czas płynął wolniej niż zwykle. Garrett starał się wypełnić go pracą i nie rozmyślać nad skomplikowaną sytuacją, w jakiej się znalazł.

Dwa tygodnie później, na kilka dni przed planowaną podróżą do Bostonu, Garrett gotował w kuchni, gdy rozległ się dzwonek telefonu.

– Cześć, nieznajomy – usłyszał głos Teresy – masz chwilkę?

– Zawsze mam chwilkę na rozmowę z tobą.

– Dzwoniłam, żeby sprawdzić, o której przylatujesz. Nie byłeś pewien, gdy ostatnio rozmawialiśmy.

– Zaczekaj – poprosił i poszukał w szufladzie rozkładu lotów. – Mam. Będę w Bostonie kilka minut po pierwszej.

– Świetnie się składa. Odwożę Kevina kilka godzin wcześniej, więc będę miała trochę czasu na doprowadzenie mieszkania do porządku.

– Będziesz sprzątać dla mnie?

– Pełna obsługa. Mam nawet zamiar odkurzyć.

– Czuję się zaszczycony.

– Powinieneś. Robię to tylko dla ciebie i moich rodziców.

– Czy mam zabrać ze sobą białe rękawiczki, aby upewnić się, że wszystko zostało zrobione jak należy?

– Jeśli to zrobisz, nie dożyjesz wieczoru.

Roześmiał się i zmienił temat.

– Nie mogę się doczekać naszego spotkania – wyznał szczerze. – Te trzy tygodnie były dla mnie o wiele gorsze niż poprzednie dwa.

– Wiem. To dało się zauważyć w twoim głosie. Przez kilka dni byłeś naprawdę przygnębiony… zaczęłam się o ciebie martwić.

Zastanawiał się, czy domyślała się przyczyn jego złego nastroju.

– Byłem, ale to już minęło. Jestem nawet spakowany.

– Mam nadzieję, że nie zabrałeś ze sobą niepotrzebnych rzeczy.

– Jak na przykład?

– Jak… bo ja wiem… piżama.

Roześmiał się.

– Nie mam piżamy.

– To dobrze, bo nawet gdybyś miał, to byś jej nie potrzebował.

Trzy dni później Garrett przyleciał do Bostonu.

Teresa odebrała go z lotniska i pokazała miasto. Zjedli lunch w „Faneuil Hali”, popatrzyli na motorówki pływające po Charles River i na chwilę wstąpili na campus przy Harvardzie. Przez cały dzień trzymali się za ręce, ciesząc się swoim towarzystwem.

Wielokrotnie Garrett zastanawiał się, dlaczego ostatnie trzy tygodnie okazały się dla niego takie trudne. Wiedział, że winę za to ponosił częściowo sen, który wywołał niepokój. Przy Teresie strach znikał. Za każdym razem, gdy roześmiała się lub ścisnęła go za rękę, Garrett utwierdzał się w swoim uczuciu, które narodziło się w Wilmington.

Pod wieczór zrobiło się chłodniej. Słońce schowało się za wierzchołki drzew. Zatrzymali się w meksykańskim barze i wzięli trochę jedzenia na wynos. W mieszkaniu Teresy rozsiedli się w saloniku. Paliły się tylko świece. Garrett rozejrzał się wokół siebie.

– Masz ładne mieszkanie – zauważył, zabierając się do fasoli i tortilli. – Nie wiem, dlaczego sądziłem, że będzie trochę mniejsze. Jest tu więcej miejsca niż w moim domu.

– Chyba nie, ale dzięki. Jest naprawdę wygodne.

– Bo restauracje są blisko?

– Właśnie. Wcale nie żartowałam, kiedy mówiłam ci, że nie lubię gotować. Nie jestem Marthą Stewart.

– Kim?

– Nieważne.

Docierały do nich z ulicy wyraźne odgłosy wielkomiejskiego ruchu: pisk hamulców, klaksony.

– Zawsze jest tak?

Skinęła głową w stronę okna.

– Piątkowe i sobotnie noce są najgorsze. Po pewnym czasie się przyzwyczajasz.

W tym momencie w odgłosy miasta wdarła się syrena jadącej na sygnale karetki.

– Mogłabyś włączyć jakąś muzykę? – poprosił Garrett.

– Jasne. Jaki rodzaj muzyki lubisz?

– Lubię oba rodzaje – powiedział, zawieszając dramatycznie głos – country i western.

Roześmiała się.

– Niestety, nie mam nic z tego.

Pokręcił głową, zadowolony z własnego żartu.

– To bardzo stary tekst. Niezbyt śmieszny, ale od lat czekałem na taką okazję.

– Jako dziecko oglądałeś „Bonanzę”?

Teraz on się roześmiał.

– Wracam do pytania. Jaką muzykę lubisz?

– Wszystko, co masz.

– Co powiesz na jazz?

– Chętnie posłucham.

Teresa wstała i wybrała coś, co jak się jej wydawało, mogło mu się spodobać, i włożyła płytę do odtwarzacza. Pierwsze takty zabrzmiały akurat wtedy, gdy przycichł hałas dobiegający z ulicy.

– Co myślisz o Bostonie? – spytała, wracając na miejsce.

– Podoba mi się tutaj. Jak na duże miasto, nie jest źle. Nie jest aż tak bezosobowe, jak przypuszczałem. Jest czysto. Wyobrażałem sobie: tłumy, asfalt, wieżowce, ani jednego drzewa w zasięgu wzroku… bandziory na każdym rogu. Tymczasem to wygląda inaczej…

Uśmiechnęła się lekko.

– Jest miłe, prawda? Oczywiście, nie leży nad morzem, ale ma swój urok. Zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę, co może ci zaoferować. Możesz wybrać się do filharmonii, do muzeum albo powałęsać się po sklepach. Każdy znajdzie coś dla siebie. Mamy tu nawet klub żeglarski.

– Teraz rozumiem, dlaczego tak ci się tu podoba – powiedział Garrett. Zdziwiło go jednak, że Teresa tak zachwala miasto.

– Podoba mi się, Kevinowi też.

Zmienił temat.

– Wspominałaś, że pojechał na obóz sportowy.

Przytaknęła.

– Próbuje dostać się do drużyny trampkarzy. Nie wiem, czy mu się uda. Uważa, że umie strzelać bramki. W zeszłym roku popisał się w finale dla jedenastolatków.

– Wygląda na to, że jest dobry.

– Bardzo dobry – stwierdziła. Odsunęła puste talerze na bok i przysiadła się bliżej. – Dość o Kevinie – rzekła cicho. – Nie musimy o nim rozmawiać. Możemy pomówić o innych sprawach.

– Na przykład jakich?

Pocałowała go w szyję.

– Na przykład, co chcę z tobą robić, gdy wreszcie mam cię tylko dla siebie.

– Jesteś pewna, że chcesz o tym tylko rozmawiać?

– Masz rację – szepnęła. – Komu się chce gadać o tej porze?

Następnego dnia Teresa znowu zabrała Garretta na zwiedzanie miasta. Tym razem większość czasu spędzili we włoskiej dzielnicy North End. Wędrowali wąskimi, krętymi uliczkami, od czasu do czasu wstępując na kawę i ciastka.

Garrett wiedział, że Teresa ma swoją kolumnę w gazecie, ale nie zdawał sobie sprawy, z czym wiąże się ta praca. Zapytał ją o to, gdy spacerowali po mieście.

– Czy możesz pisać w domu?

– Czasami mogę, ale na ogół jest to niemożliwe.

– Dlaczego?

– Przede wszystkim dlatego, że umowa tego nie przewiduje. Poza tym moja praca nie ogranicza się do siedzenia przy komputerze i pisania. Często przeprowadzam wywiady, czasem wyjeżdżam. Ponadto muszę zbierać materiały, zwłaszcza gdy piszę o kwestiach medycznych lub psychologicznych. W redakcji mam dostęp do większej liczby źródeł. Na dobrą sprawę powinnam być pod telefonem – przynajmniej w godzinach zajęć w redakcji. Moja tematyka interesuje wiele osób i niemal przez cały dzień ktoś do mnie dzwoni. Gdybym pracowała w domu, nie miałabym chwili spokoju także w tym czasie, który chciałabym całkowicie poświęcić Kevinowi.

– Dzwonią do ciebie do domu?

– Czasem. Ale nigdzie nie podaję swojego numeru, więc są to rzadkie przypadki.

– Telefonują do ciebie wariaci?

Pokiwała głową.

– Chyba wszyscy dziennikarze mają z tym do czynienia. Wiele osób dzwoni, bo chce, żeby gazeta im pomogła. Dzwonią, żeby powiedzieć o więźniach, którzy nie powinni zostać skazani; o służbach miejskich, które nie zabierają śmieci; o przestępstwach popełnianych na ulicach. Słowem o wszystkim.

– Sądziłem, że piszesz o wychowywaniu dzieci.

– Bo piszę.

– Dlaczego więc dzwonią do ciebie, a nie do kogoś innego?

Wzruszyła ramionami.

– Na pewno dzwonią też i gdzie indziej, ale to ich nie powstrzymuje przed telefonem do mnie. Wielu zaczyna tak:

„Jest pani moją ostatnią nadzieją, nikt inny mnie nie wysłucha”. Chyba wydaje im się, że mogę jakoś rozwiązać ich problemy.

– Dlaczego?

– Dziennikarze zapełniający stałe rubryki różnią się od pozostałych redaktorów piszących do gazet. Większość tekstów jest bezosobowa – relacjonuje wydarzenia, opisuje fakty. Ci, którzy codziennie czytają moją kolumnę, traktują mnie jak kogoś w rodzaju przyjaciółki, powiernicy. A u kogo mają szukać pomocy, jeśli nie u przyjaciół?

– Czasem musisz znajdować się w niezręcznej sytuacji.

– Rzeczywiście, ale staram się o tym nie myśleć. Moja praca ma dobre strony – podaję pożyteczne informacje, poznaję najnowsze osiągnięcia medycyny i przekładam je na język zrozumiały dla laików, wreszcie staram się podtrzymywać moich czytelników na duchu.

Garrett zatrzymał się przy ulicznym straganie z owocami. Wybrał ze skrzynki dwa jabłka i jedno podał Teresie.

– Jaki temat najbardziej ludzi zainteresował?

Teresie nagle zabrakło tchu. Najbardziej ludzi zainteresował – powtórzyła w duchu. Mogę ci wskazać bez trudu. Kiedyś znalazłam list w butelce i go opublikowałam. Otrzymałam potem ponad dwieście listów.

Zmusiła się do wymyślenia drobnego kłamstwa.

– Och, dostaję bardzo dużo listów, gdy piszę o nauczaniu niepełnosprawnych dzieci.

– Musi ci to dawać dużą satysfakcję – stwierdził, podając pieniądze sprzedawcy.

– Owszem.

– Mogłabyś nadal pisać do swojej rubryki, gdybyś w przyszłości zmieniła redakcję? – spytał i ugryzł jabłko.

Przez chwilę zastanawiała się nad odpowiedzią.

– Byłoby to bardzo trudne, zwłaszcza że na podstawie umowy moją kolumnę przedrukowują inne gazety. Jestem jeszcze mało znana i wciąż wyrabiam sobie nazwisko, więc wsparcie „Boston Times” jest dla mnie bardzo ważne. Dlaczego pytasz?

– Z ciekawości – odparł spokojnie.

Następnego ranka Teresa poszła na kilka godzin do redakcji i wróciła do domu w porze lunchu. Popołudnie spędzili w Boston Commons, gdzie urządzili sobie piknik. Dwa razy im przerwano – Teresę rozpoznano ze zdjęcia w gazecie. Garrett uświadomił sobie, że jest bardziej znana, niż przypuszczał.

– Nie wiedziałem, że jesteś osobistością – powiedział z lekkim przekąsem, gdy ci, którzy chcieli porozmawiać z Teresą, wreszcie odeszli.

– Nie jestem osobistością. Nad tekstem kolumny gazeta umieszcza moje zdjęcie, więc czytelnicy wiedzą, jak wyglądam.

– Często zdarzają się takie spotkania?

– Nie bardzo. Może parę razy w tygodniu.

– To bardzo często – stwierdził zaskoczony.

Pokręciła głową.

– Nie, kiedy porównasz z prawdziwymi osobistościami. Nie mogą nawet wejść do sklepu, żeby ktoś nie zrobił im zdjęcia. Ja prowadzę zwyczajne życie.

– To musi być dziwne uczucie, gdy nagle podchodzi do ciebie ktoś zupełnie obcy.

– Właściwie to mi pochlebia. Większość osób jest bardzo miła.

– Cieszę się, że nie wiedziałem, iż jesteś taka sławna.

– Dlaczego?

– Pewnie czułbym się zbyt onieśmielony, żeby zaprosić cię na łódkę.

– Nie potrafię sobie wyobrazić, że coś cię onieśmiela – odparła Teresa i wzięła Garretta za rękę.

– Nie znasz mnie zbyt dobrze.

Przez chwilę milczała.

– Naprawdę czułbyś się onieśmielony? – spytała niepewnie.

– Prawdopodobnie.

– Dlaczego?

– Chybabym się zastanawiał, co taki ktoś jak ty we mnie widzi.

Pochyliła się i pocałowała go.

– Powiem ci, co widzę. Widzę mężczyznę, którego kocham, przy którym jestem szczęśliwa… kogoś, z kim chcę jeszcze długo się spotykać.

– Zawsze wiesz, co powiedzieć.

– Ponieważ znam cię lepiej, niż przypuszczasz – rzekła cicho.

– Tak?

Na jej wargach pojawił się leniwy uśmiech.

– Na przykład wiem, że teraz chcesz mnie znowu pocałować.

– Naprawdę?

– Naprawdę.

Miała rację.

– Czy wiesz, Tereso, że nie potrafię znaleźć w tobie ani jednej wady? – powiedział Garrett wieczorem.

Siedzieli razem w wannie, otoczeni chmurami piany. Teresa opierała się plecami o pierś Garretta, a on przesuwał gąbką po jej skórze.

– Co to ma znaczyć? – spytała z zaciekawieniem i odwróciła głowę, chcąc spojrzeć mu w twarz.

– Tylko to, co powiedziałem. Nie potrafię znaleźć w tobie ani jednej wady. Jesteś ideałem.

– Nie jestem ideałem, Garrett – zaprzeczyła, choć jego słowa sprawiły jej przyjemność.

– Ależ tak. Jesteś piękna, czuła, inteligentna, umiesz mnie rozśmieszyć i jesteś wspaniałą matką. Gdy uwzględni się fakt, że jesteś sławna, to nie przychodzi mi do głowy nikt, kto mógłby ci dorównać.

Głaskała go po ramieniu.

– Obawiam się, że patrzysz na mnie przez różowe okulary, chociaż mi się to podoba.

– Uważasz, że przesadzam?

– Nie… przecież do tej pory widziałeś tylko moje dobre strony.

– Nie wiedziałem, że masz inne – powiedział, obejmując jej ramiona. – Obie strony wyglądają bardzo przyjemnie.

Roześmiała się głośno.

– Wiem, o co ci chodzi. Jeszcze nie widziałeś mojej ciemnej strony.

– Nie masz ciemnej strony.

– Naturalnie, że mam. Tak jak wszyscy. Znika, gdy jesteś przy mnie.

– Mogłabyś opisać tę ciemną stronę?

Zamyśliła się na chwilę.

– Na początek: jestem uparta. Bywam złośliwa, gdy mnie coś rozzłości. Wybucham i wyrzucam z siebie to, co pierwsze przychodzi mi do głowy, i wierz mi, to nie jest miłe. Mam również skłonność do mówienia innym tego, co o nich myślę, nawet wtedy, gdy wiem, że najlepiej byłoby po prostu wyjść.

– To jeszcze nie jest tragedia.

– Jeszcze nie znalazłeś się w zasięgu ognia.

– Nie szkodzi.

– Powiedzmy to inaczej. Kiedy odkryłam, że David ma romans, wyzywałam go od najgorszych, posługując się najbardziej ordynarnymi słowami.

– Zasłużył sobie na to.

– Ale nie jestem pewna, czy powinien dostać wazonem.

– Rzuciłaś w niego?

Skinęła głową.

– Powinieneś zobaczyć jego minę. Nigdy mnie takiej nie oglądał.

– Co zrobił?

– Nic. Chyba był zbyt wstrząśnięty. Zwłaszcza gdy zaczęłam od talerzy. Tamtej nocy opróżniłam niemal cały kredens.

Uśmiechnął się z podziwem.

– Nie wiedziałem, że bywasz jędzą.

– Wyrosłam na środkowym zachodzie. Nie narażaj mi się, przystojniaku.

– Nie będę.

– To dobrze. Teraz mam lepsze oko.

– Zapamiętam.

Zanurzyli się głębiej w ciepłej wodzie. Garrett przesuwał gąbką po ciele Teresy.

– Nadal uważam, że jesteś idealna – wyszeptał.

Zamknęła oczy.

– Mimo mojej ciemnej strony?

– Zwłaszcza z ciemną stroną. To dodatkowy ekscytujący element.

– Cieszę się, bo tobie też nic nie brakuje.

`ty

Szybko minęły im wspólne dni. Rano Teresa wychodziła na kilka godzin do redakcji, potem spędzała popołudnia z Garrettem. Wieczorami zamawiali jedzenie do domu albo szli do jednej z małych restauracyjek, których było pełno w sąsiedztwie. Czasami wypożyczali film, ale zazwyczaj spędzali czas, całą uwagę skupiając wyłącznie na sobie.

W piątek wieczorem zadzwonił z obozu Kevin. Podekscytowany, oznajmił, że dostał się do pierwszej drużyny. Oznaczało to, że będzie grał w meczach wyjazdowych, rozgrywanych podczas weekendów. Teresa była szczęśliwa ze względu na syna. Zaskoczył ją, gdy poprosił, żeby oddała słuchawkę Garrettowi. Ten wysłuchał uważnie opowieści o wydarzeniach ostatniego tygodnia i pogratulował Kevinowi. Teresa otworzyła butelkę wina i aż do świtu we dwójkę świętowali sukces jej syna.

W niedzielny poranek – dzień wyjazdu Garretta – zjedli późne śniadanie z Deanną i Brianem. Garrett natychmiast zrozumiał, dlaczego Teresa tak uwielbia Deannę. Była jednocześnie czarująca i zabawna. Stwierdził potem, że śmiał się niemal przez cały posiłek. Deanna wypytywała go o żagle i nurkowanie, a Brian zastanawiał się nad założeniem własnej firmy, żeby móc wreszcie w spokoju pograć w golfa.

Teresa była zadowolona, że tak dobrze czuli się w swoim towarzystwie. Po śniadaniu Deanna z Teresą przeprosiły panów na chwilę i poszły do łazienki.

– Co o nim sądzisz? – spytała z niecierpliwością Teresa.

– Wspaniały – przyznała Deanna. – W rzeczywistości jest przystojniejszy niż na zdjęciach, które przywiozłaś.

– Wiem. Zapiera mi dech w piersiach, kiedy na niego patrzę.

Deanna wzburzyła lekko włosy, żeby wyglądało, że jest ich więcej.

– Jak ci minął ten tydzień? Czy tak jak się spodziewałaś?

– Nawet lepiej.

Deanna rozpromieniła się w uśmiechu.

– Widać wyraźnie, że mu na tobie zależy. Gdy patrzę na was, dochodzę do wniosku, że przypominacie Briana i mnie. Pasujecie do siebie.

– Naprawdę tak uważasz?

– Nie mówiłabym ci tego, gdybym tak nie sądziła. – Deanna wyjęła szminkę z torebki i zaczęła malować usta. – Jak mu się spodobał Boston? – spytała wprost.

Teresa również zaczęła się malować.

– Nie jest przyzwyczajony do dużego miasta, ale chyba dobrze się bawił. Sporo zwiedził.

– Powiedział coś konkretnie?

– Nie… dlaczego pytasz? – Teresa spojrzała z zaciekawieniem na przyjaciółkę.

– Zastanawiałam się właśnie – odparła Deanna – czy powiedział coś, co pozwoli ci oczekiwać, że przeprowadzi się tutaj, gdy go o to poprosisz.

Teresa unikała nawet myślenia o tym.

– Jeszcze o tym nie rozmawialiśmy – przyznała w końcu.

– A zamierzałaś porozmawiać?

Odległość to jest problem, ale chodzi o coś jeszcze, prawda? – odezwał się głos wewnętrzny. Jeszcze nie chciała o tym myśleć. Potrząsnęła przecząco głową.

– Nie wiem, czy to odpowiednia pora. Chyba jeszcze nie. – Umilkła, zbierając myśli. – Wiem, że musimy o tym porozmawiać, ale sądzę, że nie znamy się jeszcze dostatecznie dobrze, aby podejmować decyzje dotyczące naszej wspólnej przyszłości. Ciągle jeszcze się poznajemy.

Deanna przyglądała się jej podejrzliwie.

– Ale znasz go dostatecznie dobrze, żeby się w nim zakochać?

– Tak – przyznała Teresa.

– Zatem doskonale wiesz, że zbliża się czas podejmowania decyzji, bez względu na to, czy jesteś gotowa się z tym zmierzyć, czy nie.

Teresa nie odpowiadała przez chwilę.

– Wiem – odparła.

Deanna położyła jej rękę na ramieniu.

– Co zrobisz, gdy będziesz musiała wybierać pomiędzy opuszczeniem Bostonu a utratą Garrettta?

Teresa zastanawiała się już nad konsekwencjami takiego wyboru.

– Doprawdy nie wiem – powiedziała cicho i spojrzała niepewnie na przyjaciółkę.

– Mogę udzielić ci rady?

Teresa skinęła głową. Wyszły z łazienki. Deanna wzięła ją pod ramię i pochyliła się tak, żeby nikt niepowołany nie usłyszał jej słów.

– Bez względu na to, jaką decyzję podejmiesz, musisz iść dalej przez życie, nie oglądając się wstecz. Jeśli jesteś pewna, że Garrett może dać ci taką miłość, jakiej potrzebujesz i jaka cię uszczęśliwi, zrób wszystko, żeby go zatrzymać. Prawdziwa miłość to rzadki skarb, a tylko ona nadaje życiu sens.

– Jednak czy to samo nie dotyczy również Garretta? Czy i on nie powinnien czegoś poświęcić?

– Oczywiście.

– Co teraz?

– Problem nie zniknął. Musisz się nad nim zastanowić.

Przez następne dwa miesiące ich związek na odległość rozwijał się w kierunku, którego nie spodziewali się ani Teresa, ani Garrett, ale który powinni byli przewidzieć.

Zmienili plany zawodowe i udało im się spotkać jeszcze trzykrotnie, za każdym razem podczas weekendu. Raz Teresa poleciała do Wilmington, żeby pobyć z Garrettem sam na sam. Prócz jednego wieczoru, gdy wybrali się na żagle, nie wychodzili z domu. Garrett dwukrotnie przyjeżdżał do Bostonu. Spędził wtedy więcej czasu z Kevinem niż z Teresą, ale to mu nie przeszkadzało. Chodził z chłopcem na mecze piłki nożnej. Stwierdził potem, że gra wciągnęła go bardziej, niż się spodziewał, choć po raz pierwszy wystąpił w roli kibica.

– Jak to możliwe, że to cię nie ekscytuje? – zapytał Teresę podczas jednej z najbardziej nerwowych sytuacji na boisku.

– Poczekaj, aż obejrzysz kilkaset meczów. Jestem pewna, że wtedy sam sobie odpowiesz na to pytanie – odparła żartobliwym tonem.

Kiedy spotykali się, cały świat przestawał istnieć. Kevin jak zwykle w weekendy spędzał noc u kolegi, więc zostawali sami, przynajmniej na trochę. Całymi godzinami rozmawiali, śmiali się, przytulali i kochali się, próbując nadrobić tygodnie spędzone z dala od siebie. Jednak żadne z nich nie poruszyło tematu przyszłości ich związku. Żyli chwilą, niepewni, czego mają oczekiwać następnym razem. Tak naprawdę to byli pewni tylko swojej miłości.

Nie widywali się zbyt często, więc ich związek przeżywał wzloty i upadki, których przedtem żadne z nich nie doświadczyło. Wszystko układało się dobrze, gdy byli razem, ale gdy tylko się rozstawali, działo się źle. Zwłaszcza Garrętt nie potrafił sobie poradzić z powodu dzielącej ich odległości. Dobre samopoczucie, które nie opuszczało go, gdy przebywał z Teresą, utrzymywało się jeszcze przez kilka dni po powrocie do domu. Potem ogarniało go coraz silniejsze przygnębienie na myśl o czekających go tygodniach bez niej.

Pragnął spędzać jak najwięcej czasu z Teresą. Minęło lato, więc teraz było mu łatwiej wyrwać się z domu. Niewiele miał do roboty w sklepie, mimo iż większość pracowników wyjechała. Teresa była zajęta głównie z powodu Kevina. Garrętt chciał częściej przyjeżdżać do Bostonu, ale ona nie miała dość czasu, by go gościć. Niejednokrotnie proponował, że odwiedzi Teresę, ale z jakichś powodów wyjazd nie dochodził do skutku.

Wiedział, że w innych związkach bywały trudniejsze sytuacje. Ojciec opowiedział mu, że kiedyś przez kilka miesięcy nie widywał żony. Pojechał do Korei, gdzie służył dwa lata w piechocie morskiej. Kiedy łowienie krewetek przestało przynosić dochody, zaczął pracować na frachtowcach pływających do Ameryki Południowej. Czasami taki rejs trwał kilka miesięcy. W tych czasach jego rodzice mogli tylko pisać do siebie listy, które na dodatek nie przychodziły zbyt często. Garrętt i Teresa nie znajdowali się w aż tak trudnej sytuacji, ale to nie polepszało jego nastroju.

Uświadomił sobie, że dzieląca ich odległość to istotny problem, w dodatku nic nie wskazywało, że w najbliższej przyszłości coś się zmieni. W grę wchodziły tylko dwa rozwiązania – albo on się przeprowadzi, albo ona. Bez względu na punkt widzenia i bez względu na to, jak bardzo im na sobie zależało, rzecz sprowadzała się do takiej alternatywy.

Zdawał sobie sprawę, że Teresa myśli podobnie, ale oboje nie chcieli o tym mówić. Było im łatwiej nie poruszać tego tematu, bo w ten sposób nie musieli wkraczać na drogę, z której nie było już odwrotu.

Jedno z nich musiało radykalnie zmienić swoje życie.

Które?

W Wilmington Garrett miał własną firmę, żył po swojemu, tak jak chciał. Odwiedziny w Bostonie były miłym urozmaiceniem, ale nie czuł się tu jak u siebie w domu. Do tej pory nie brał pod uwagę zmiany miejsca zamieszkania. Tutaj był jego ojciec. Starzał się i powoli lata dawały o sobie znać. Garrett był dla niego wszystkim.

Z drugiej strony Teresę wiele rzeczy zatrzymywało w Bostonie. Co prawda jej rodzice mieszkali gdzie indziej, ale w Bostonie Kevin chodził do szkoły, a ona miała dobrą pracę w jednej z ważniejszych gazet i sporą grupę przyjaciół, których musiałaby porzucić. Walczyła, aby zdobyć obecną pozycję. Gdyby wyjechała z Bostonu, prawdopodobnie musiałaby zaczynać od nowa. Czy mogłaby to zrobić i nie czuć do niego żalu?

Garrett nie chciał się nad tym zastanawiać. Skupił się na miłości do Teresy. Pocieszał się, że jeśli są sobie przeznaczeni, znajdą sposób, by pozostać razem.

W głębi duszy wiedział, że nie będzie im łatwo. Nie chodziło tylko o dzielącą ich odległość. Po przyjeździe z drugiej wyprawy do Bostonu kazał powiększyć i oprawić zdjęcie Teresy. Postawił je na nocnym stoliku obok fotografii Catherine. W pewnym momencie zdał sobie sprawę, że mimo wszystko zdjęcia Teresy nie powinien trzymać w sypialni. Przez kilka dni przestawiał je z miejsca na miejsce, ale to nie pomogło. Miał wrażenie, że śledzi go spojrzenie Catherine. To śmieszne – powtarzał w duchu i znowu stawiał fotografię gdzie indziej. Po pewnym czasie wsunął zdjęcie Teresy do szuflady i sięgnął po portret Catherine. Westchnął ciężko, usiadł na łóżku i popatrzył na twarz żony.

– Nie mieliśmy takich kłopotów – szepnął i przesunął palcem po jej policzku. – Między nami wszystko wydawało się takie proste, prawda?

Po chwili uświadomił sobie, że żona mu nie odpowie. Przeklął własną głupotę i wyciągnął z szuflady zdjęcie Teresy.

Wpatrywał się w oba portrety dłuższą chwilę. Nagle zrozumiał, dlaczego tak mu ciężko. Kochał Teresę bardziej, niż wydawało mu się to możliwe… i nadal kochał Catherine…

Czy to możliwe, żeby kochał obie jednocześnie?

– Nie mogę się doczekać naszego następnego spotkania – powiedział Garrett.

Była połowa listopada, za dwa tygodnie wypadało Święto Dziękczynienia. Teresa wybierała się z Kevinem do rodziców. Wszystko zorganizowała tak, aby móc pojechać też do Garretta i spędzić z nim trochę czasu. Upłynął miesiąc od ostatniego spotkania.

– Ja też już się cieszę. Obiecałeś mi, że wreszcie poznam twojego ojca.

– Zamierza przygotować u siebie wcześniejszą świąteczną kolację. Ciągle mnie pyta, co lubisz. Chyba chce zrobić na tobie dobre wrażenie.

– Powiedz mu, żeby się nie kłopotał. Cokolwiek przygotuje, będzie dobrze.

– Stale mu to powtarzam, ale widzę, że okropnie się denerwuje.

– Dlaczego?

– Ponieważ będziesz naszym pierwszym gościem. Od lat w tym dniu jadamy kolację tylko we dwójkę.

– Czy burzę rodzinną tradycję?

– Nie. Lubię myśleć, że tworzymy nową. Poza tym sam to zaproponował, pamiętasz?

– Jak sądzisz, czy on mnie polubi?

– Wiem, że tak.

Kiedy Jeb dowiedział się o przyjeździe Teresy, poczynił specjalne przygotowania. Najpierw wynajął sprzątaczkę, która przez dwa dni doprowadzała mały domek do idealnego porządku. Kupił nową koszulę i krawat. Gdy wyszedł z sypialni w nowym stroju, zauważył zdumioną minę syna.

– Jak wyglądam?

– Doskonale, ale dlaczego założyłeś krawat?

– To nie dla ciebie, to na kolację w ten weekend.

Garrett wpatrywał się w ojca bez słowa, z kąśliwym uśmieszkiem na twarzy.

– Chyba nigdy w życiu nie widziałem cię w krawacie.

– Nosiłem krawaty już wcześniej. Po prostu tego nie zauważyłeś.

– Nie musisz zakładać krawata tylko dlatego, że przyjeżdża Teresa.

– Wiem o tym – odparł cierpko. – Uznałem, że w tym roku wystąpię w krawacie.

– Denerwujesz się spotkaniem z nią?

– Nie.

– Tato, nie musisz udawać kogoś, kim nie jesteś. Ani przez chwilę nie wątpię, że Teresa polubi cię bez względu na to, jak będziesz ubrany.

– Co nie oznacza, że nie mogę ubrać się porządnie dla twojej przyjaciółki, prawda?

– Nie.

– To załatwiliśmy tę sprawę. Nie pokazałem się w tym stroju, żeby prosić cię o radę. Chciałem tylko wiedzieć, czy dobrze wyglądam.

– Wyglądasz doskonale.

– To dobrze.

Jeb zawrócił do sypialni, po drodze wyciągając koszulę ze spodni i rozluźniając węzeł krawata. Garrett odprowadzał go spojrzeniem. Po chwili usłyszał, że ojciec go woła.

– O co chodzi?

Ojciec wyjrzał zza drzwi.

– Będziesz w krawacie?

– Nie zamierzałem go zakładać.

– Zmień zamiary. Nie chcę, żeby Teresa odkryła, że wychowałem kogoś, kto nie umie się przyzwoicie ubrać.

** ** **

Na dzień przed przyjazdem Teresy Garrett pomógł ojcu w ostatnich przygotowaniach. Skosił trawnik, podczas gdy Jeb rozpakował porcelanę, którą dostał w prezencie ślubnym. Rzadko jej używał. Poszukał srebrnych sztućców, co wcale nie było łatwym zadaniem. Znalazł w kredensie obrus i wrzucił go do pralki. W tym momencie Garrett wszedł do domu. Wyjął z kredensu szklankę.

– O której przyjeżdża? – usłyszał głos ojca.

Garrett nalał sobie wody i obejrzał się przez ramię.

– Samolot przylatuje o dziesiątej. Powinniśmy być tutaj około jedenastej.

– O której będzie chciała coś zjeść?

– Nie wiem.

Jeb wrócił do kuchni.

– Nie spytałeś?

– Nie.

– To skąd będę wiedział, kiedy wstawić indyka do pieca?

Garrett upił łyk wody.

– Zaplanuj, że zjemy po południu. Każda pora będzie odpowiednia.

– Nie sądzisz, że powinieneś zadzwonić i spytać ją o to?

– Nie uważam, aby to było konieczne. To nic ważnego.

– Może dla ciebie, ale ja spotykam ją po raz pierwszy. Nie chcę się stać bohaterem rodzinnych anegdot, gdy się pobierzecie.

Garrett uniósł brwi ze zdziwienia.

– Kto powiedział, że się pobierzemy?

– Nikt.

– Dlaczego więc o tym mówisz?

– Dlatego, że doszedłem do wniosku, iż ktoś z nas musi o tym wspomnieć, a nie byłem pewien, czy kiedykolwiek poruszysz ten temat.

Garrett patrzył na ojca bez słowa.

– Uważasz, że powinienem się z nią ożenić?

– Nie ma znaczenia, co ja uważam. Ważne, co ty o tym sądzisz. Nie mam racji?

Tego samego wieczoru Garrett usłyszał dzwonek telefonu akurat wtedy, gdy otwierał drzwi wejściowe. Podbiegł do aparatu, chwycił słuchawkę i usłyszał znajomy głos.

– Garrett? – spytała Teresa. – Chyba się zadyszałeś.

Uśmiechnął się lekko.

– Cześć, Tereso. Właśnie wszedłem. Mój ojciec przez cały dzień we mnie orał, przygotowywaliśmy jego dom na twój przyjazd. Naprawdę czeka na spotkanie z tobą.

Zapadła niezręczna cisza.

– Jeśli chodzi o jutro… – powiedziała w końcu Teresa.

Poczuł ucisk w gardle.

– Co z jutrem?

Nie odpowiadała przez chwilę.

– Tak mi przykro, Garrett… Nie wiem, jak mam ci to powiedzieć, ale nie uda mi się przylecieć do Wilmington.

– Czy coś się stało?

– Nie, wszystko w porządku. Po prostu coś mi wypadło w ostatniej chwili… duża konferencja, na którą muszę pojechać.

– Jaka konferencja?

– Chodzi o moją pracę. Wiem, że cię to zmartwi, ale nie pojechałabym tam, gdyby nie było to bardzo ważne. Wierz mi.

– Co to ma być? – Garrett zamknął oczy.

– Spotkanie redaktorów naczelnych i ważniaków z telewizji. Przyjeżdżają do Dallas w ten weekend. Deanna sądzi, że powinnam poznać przynajmniej niektórych z nich.

– Właśnie się o tym dowiedziałaś?

– Nie… Właściwie tak. Oczywiście, wiedziałam, że w Dallas odbędzie się konferencja, ale nie miałam w niej uczestniczyć. Zazwyczaj nie zapraszają takich dziennikarzy jak ja, Deanna musiała pociągnąć za kilka sznurków, abym mogła z nią pojechać. – Zawahała się. – Naprawdę bardzo mi przykro, Garrett, ale tak jak powiedziałam, to ważne spotkanie i szansa, jaka trafia się raz w życiu.

Milczał przez chwilę.

– Rozumiem – rzekł krótko.

– Jesteś na mnie zły.

– Nie.

– Na pewno?

– Na pewno.

Zorientowała się z tonu jego głosu, że nie mówi prawdy, ale nie wiedziała, co mu powiedzieć, żeby poczuł się lepiej.

– Czy przekażesz swojemu ojcu, że jest mi przykro?

– Dobrze.

– Mogę do ciebie zadzwonić w ten weekend?

– Jeśli chcesz.

Nazajutrz Garrett jadł obiad z ojcem, który starał się bagatelizować całą sprawę.

– Jeśli jest tak, jak powiedziała – wyjaśniał Garrettowi – to nie miała wyboru. Nie może zrezygnować z pracy, ma na utrzymaniu syna, musi zrobić wszystko, żeby o niego zadbać. Poza tym to tylko jeden weekend, nic wielkiego.

Garrett kiwał głową, słuchając ojca, ale nie potrafił otrząsnąć się z przygnębienia. Jeb mówił dalej.

– Jestem pewien, że dacie sobie radę. Na pewno wymyśli coś specjalnego na wasze następne spotkanie.

Garrett nie odpowiedział. Jeb zjadł kilka kęsów, nim odezwał się znowu.

– Musisz to zrozumieć, Garrett. Ona ma obowiązki tak jak i ty. Czasami te obowiązki stają się najważniejsze. Jestem przekonany, że gdyby coś stało się w sklepie, postąpiłbyś tak samo.

Garrett poruszył się na krześle i odsunął talerz na bok.

– Wszystko rozumiem, tato, ale nie widziałem jej od miesiąca i naprawdę nie mogłem się już doczekać jej przyjazdu.

– Sądzisz, że ona nie chciała cię zobaczyć, że nie tęskniła?

– Tęskniła.

– Jedz obiad. – Jeb pochylił się nad stołem i przesunął talerz z powrotem na miejsce. – Cały dzień gotowałem, nie będę wyrzucał.

Garrett popatrzył na talerz. Nie był już głodny, ale próbował przełknąć jeszcze kilka kęsów.

– Przecież zdajesz sobie sprawę – odezwał się ojciec, wbijając widelec w mięso – że to nie jest ostatni raz, więc nie powinieneś tak bardzo się przejmować.

– Co chcesz przez to powiedzieć?

– Jeżeli nadal będziecie mieszkali w odległości tysiąca mil od siebie, takie rzeczy będą się zdarzać i nie będziecie mogli widywać się tak często, jak byście chcieli.

– Czy sądzisz, że o tym nie wiem?

– Jestem pewien, że wiesz. Wydaje mi się natomiast, że żadne z was nie ma dość odwagi, żeby coś z tym zrobić.

Garrett patrzył na ojca i myślał: Tato, powiedz mi, co czujesz naprawdę. Niczego przede mną nie ukrywaj.

– Kiedy byłem młody – mówił dalej Jeb, nie zwracając uwagi na ponurą minę syna – wszystko było prostsze. Gdy mężczyzna kochał kobietę, prosił ją o rękę i potem mieszkali razem. Odnoszę wrażenie, że zupełnie nie wiecie, co należy zrobić.

– Już ci mówiłem… to nie takie proste…

– Proste… jeśli ją kochasz. Znajdź sposób, żeby z nią być. Tylko tyle. Jeśli wtedy coś nagle się zdarzy i nie zobaczysz jej przez jeden weekend, nie będziesz się zachowywał tak, jakby to był koniec świata. – Jeb przerwał, po czym ciągnął dalej: – To, co próbujecie robić, jest na dłuższą metę nie do przyjęcia. Nie może się udać. Przecież o tym wiesz, prawda?

– Wiem – odparł krótko Garrett, marząc o tym, żeby ojciec wreszcie przestał mówić.

Jeb czekał, zmarszczywszy brwi. Ponieważ syn milczał, podjął wątek.

– „Wiem”? Tylko tyle?

– Co mam ci jeszcze powiedzieć? – wzruszył ramionami Garrett.

– Możesz powiedzieć, że gdy ją zobaczysz następnym razem, zastanowicie się nad tym we dwójkę.

– Świetnie, spróbujemy się nad tym zastanowić.

Jeb odłożył widelec i popatrzył z gniewem na syna.

– Nie powiedziałem „spróbujecie”, powiedziałem „zastanowicie się”.

– Co cię tak rozzłościło?

– Jeśli nie znajdziecie jakiegoś wyjścia, to przez następne dwadzieścia lat będziemy jadać obiady tylko we dwóch.

Następnego dnia Garrett z samego rana zabrał „Happenstance” na wodę i został na oceanie aż do zachodu słońca. Teresa zostawiła mu wiadomość, podając numer telefonu hotelu w Dallas, ale nie zadzwonił, wmawiając sobie, że już jest za późno i Teresa na pewno śpi. Oszukiwał sam siebie, dobrze o tym wiedział, ale po prostu nie miał ochoty z nią rozmawiać.

W ogóle nie miał ochoty na rozmowy. Nadal był na nią zły. Najlepiej myślało mu się na oceanie, gdzie nikt mu nie przeszkadzał. Przez cały ranek zastanawiał się, czy Teresa zdaje sobie sprawę, jak bardzo przejął się jej nieobecnością. Doszedł do wniosku, że nie ma pojęcia o niczym, w przeciwnym razie tak by nie postąpiła.

Oczywiście, jeśli zależało jej na nim.

Gdy słońce wzeszło wysoko, jego gniew zaczął słabnąć. Raz jeszcze, spokojniej, rozważył całą sprawę i uświadomił sobie, że ojciec miał rację – zresztą jak zawsze. To, że Teresa nie mogła przyjechać, wyraźnie ukazywało, jak różne są ich życiowe sytuacje. Ona miała prawdziwe obowiązki, których nie mogła lekceważyć. Dopóki mieszkali oddzielnie, takie nieobecności będą się powtarzać.

Zastanawiał się, czy we wszystkich związkach zdarzają się takie chwile. Tak naprawdę nie wiedział. Miał za sobą jedynie małżeństwo z Catherine, a nie było łatwo porównać go ze znajomością z Teresą. Z Catherine znali się prawie całe życie, pobrali się, zamieszkali pod tym samym dachem. Byli młodsi, nie mieli więc takich obowiązków jak Teresa. Dopiero co skończyli studia, nie dorobili się własnego domu ani nie urodziły się im dzieci. Była to zupełnie inna sytuacja i nie mógł odnosić jej do tej, w jakiej znaleźli się z Teresą.

O jednej tylko rzeczy nie potrafił zapomnieć. Dręczyła go całe popołudnie. Przyjmował do wiadomości istniejące różnice, ale jedno było pewne. Z Catherine stanowili zespół. Ani razu nie wątpił we wspólną przyszłość, nigdy nie przyszłoby mu do głowy, że jedno nie poświęciłoby wszystkiego dla drugiego. Nawet jeśli się spierali, gdzie zamieszkać lub założyć sklep, a nawet co robić w sobotni wieczór, nie miało to żadnego wpływu na ich związek. We wzajemnym traktowaniu się nie było śladu tymczasowości, co pozwalało mu sądzić, że zawsze będą razem.

Z Teresą nie osiągnęli jeszcze takiego stopnia zażyłości.

Zaszło słońce, a on zdał sobie sprawę, że jest niesprawiedliwy. Znali się tak krótko. Na początek nie powinien żądać zbyt wiele. Po jakimś czasie i w określonych warunkach na pewno staną się zespołem.

Na pewno?

Pokręcił głową, gdy zrozumiał, że wcale nie jest co do tego przekonany.

Wielu rzeczy nie był pewien.

Wiedział jedno. Nigdy nie analizował swojego związku z Catherine tak jak znajomości z Teresą. To też było niesprawiedliwe. Poza tym analiza niewiele mogła mu pomóc. Wszelkie kalkulacje nie zmieniały faktu, że nie będą widywali się tak często, jak by pragnęli.

Teraz należało coś postanowić. Coś zrobić.

Garrett zadzwonił do Teresy od razu po powrocie do domu.

– Halo – usłyszał jej zaspany głos.

– To ja – powiedział cicho do słuchawki.

– Garrett?

– Przepraszam, że cię obudziłem, ale zostawiłaś mi kilka wiadomości na sekretarce.

– Cieszę się, że zadzwoniłeś. Nie byłam pewna, czy to zrobisz.

– Jakoś nie miałem ochoty dzwonić.

– Jeszcze jesteś na mnie zły?

– Nie. Może trochę mi smutno, ale nie jestem zły.

– Czy dlatego, że nie przyjechałam na weekend?

– Nie, że cię tu nie ma.

Tej nocy znowu śnił.

We śnie byli razem z Teresą w Bostonie. Szli jakąś ulicą, wśród przechodniów – kobiet, mężczyzn, ludzi starych, młodych, w garniturach i w powyciąganych, zbyt dużych swetrach. Przez pewien czas oglądali wystawy. Dzień był pogodny i Garrett cieszył się, że są razem.

Teresa zatrzymała się przy małym sklepiku i zaproponowała, żeby do niego zajrzeli. Garrett potrząsnął przecząco głową.

– Idź sama, ja tu poczekam.

Teresa jeszcze raz spytała go, czy nie chce jej towarzyszyć, i weszła do środka. Garrett stał na zewnątrz w cieniu wysokiego budynku, gdy nagle zauważył znajomą postać.

Chodnikiem szła kobieta, jasne włosy opadały jej na ramiona.

Zmrużył oczy, rozejrzał się i szybko odwrócił. Sposób poruszania się kobiety wydał mu się znajomy. Odprowadził ją spojrzeniem. W pewnym momencie kobieta zatrzymała się i odwróciła głowę. Garrettowi zabrakło tchu.

Catherine.

To niemożliwe.

Potrząsnął głową. Z tej odległości nie był pewien, czy się nie pomylił.

Ruszyła przed siebie w tej chwili, gdy Garrett ją zawołał:

– Catherine?! Czy to ty?

Chyba nie usłyszała jego głosu, który ginął w ulicznym hałasie. Garrett zajrzał przez szybę wystawową do sklepu i zobaczył, że Teresa ogląda półki. Kiedy znowu popatrzył w głąb ulicy, Catherine właśnie skręcała za róg.

Ruszył za nią szybkim krokiem, potem puścił się biegiem. Chodniki zapełniał coraz większy tłum, przez który musiał się przepychać. Wreszcie dotarł na róg i skręcił w tym samym kierunku co Catherine.

Ulica była pogrążona w mroku – niebezpiecznym, groźnym. Przyśpieszył kroku. Nie padało, ale czuł idąc, że rozpryskuje kałuże. Zatrzymał się na chwilę, żeby złapać oddech. Serce waliło mu w piersi. Gdy przystanął, nagle zagarnęła go mgła i po chwili nic już nie widział.

– Catherine?! Gdzie jesteś? – wołał.

Gdzieś daleko usłyszał śmiech, chociaż nie wiedział, skąd dochodzi.

Ruszył powoli. Raz jeszcze usłyszał śmiech – dziecięcy, szczęśliwy. Stanął.

– Gdzie jesteś?

Cisza.

Rozejrzał się na boki.

Nic.

Mgła gęstniała, zaczął padać deszcz. Garrett postąpił kilka kroków, nie wiedząc, dokąd ma iść.

Coś poruszyło się we mgle. Pobiegł w tamtą stronę.

Szła tuż przed nim.

Deszcz przeszedł w ulewę i nagle wydawało mu się, że wszystko porusza się w zwolnionym tempie… Biegł… powoli… powoli… już widział jej głowę… mgła znowu zgęstniała… deszcz lał się strumieniami… jej włosy…

Zniknęła. Znowu przystanął. Już nic nie widział w deszczu i mgle.

– Gdzie jesteś?! – zawołał.

Cisza.

– Gdzie jesteś?! – krzyknął głośniej.

– Tutaj – rozległ się głos.

Otarł krople deszczu z twarzy.

– Catherine? Czy to naprawdę ty?

– To ja, Garrett.

Nie był to jej głos.

Z mgły wyszła Teresa.

– Jestem.

Garrett obudził się i usiadł w pościeli, zlany potem. Otarł twarz prześcieradłem. Długo siedział bez ruchu.

Tego samego dnia odwiedził ojca.

– Chyba chcę się z nią ożenić.

Łowili razem ryby. Siedzieli na końcu molo z kilkunastoma innymi wędkarzami. Jeb podniósł zdumiony głowę.

– Dwa dni temu wydawało mi się, że nie chcesz jej więcej widzieć.

– Od tamtej pory dużo myślałem.

– Rzeczywiście – mruknął Jeb. Nawinął żyłkę na kołowrotek, sprawdził przynętę i zarzucił. Wątpił, czy cokolwiek złapie, ale wędkowanie uważał za jedną z największych przyjemności.

– Kochasz ją?

Garrett spojrzał na ojca ze zdziwieniem.

– Oczywiście, że ją kocham. Mówiłem ci tyle razy.

Jeb pokręcił głową.

– Nie… nie mówiłeś. Sporo o niej rozmawialiśmy… mówiłeś, że przy niej czujesz się szczęśliwy i że nie chcesz jej stracić, ale nigdy nie powiedziałeś, że ją kochasz.

– Czy to nie to samo?

– Chyba nie.

Po powrocie do domu Garrett odtworzył w myśli dalszy ciąg rozmowy z ojcem.

„Chyba nie”.

– Oczywiście, że to samo – odparł prędko. – A nawet jeśli to nie to samo, kocham ją.

– Chcesz się z nią ożenić? – spytał Jeb, patrząc uważnie na syna.

– Chcę.

– Dlaczego?

– Bo ją kocham. Czy to nie wystarczy?

Garrett zwijał żyłkę.

– Czy to nie ty właśnie uważałeś, że powinniśmy się pobrać?

– Tak.

– Dlaczego więc ogarnęły cię wątpliwości?

– Ponieważ chcę mieć pewność, że robisz to z właściwych pobudek. Dwa dni temu nie wiedziałeś, czy w ogóle chcesz ją jeszcze zobaczyć. Teraz jesteś zdecydowany na małżeństwo. To zmiana poglądów o sto osiemdziesiąt stopni. Muszę wiedzieć, że tę zmianę spowodowało uczucie, jakie żywisz dla Teresy, a twoja decyzja nie ma nic wspólnego z Catherine.

– Catherine nie ma z tym nic wspólnego – szybko zaprzeczył Garrett. Przywołanie imienia żony wywołało ból. Westchnął głęboko. – Wiesz, tato, że czasami w ogóle cię nie rozumiem. Ciągle mnie naciskałeś, namawiałeś, żebym pogodził się z tym, co stało się w przeszłości, żebym sobie kogoś znalazł. Teraz, gdy znalazłem, próbujesz mnie zniechęcić.

Jeb położył synowi rękę na ramieniu.

– Nie zniechęcam cię do niczego, Garrett. Cieszę się, że spotkałeś Teresę, że ją kochasz, i mam nadzieję, że wszystko skończy się małżeństwem. Dlatego przy podejmowaniu decyzji powinieneś oprzeć się na właściwych przesłankach. Małżeństwo to dwie osoby, a nie trzy. Byłoby to nieuczciwe wobec Teresy.

Minęła chwila, zanim Garrett odpowiedział.

– Chcę się z nią ożenić, ponieważ ją kocham. Chcę spędzić z nią resztę życia.

Ojciec siedział w milczeniu. Nagle powiedział coś, co sprawiło, że Garrett gwałtownie odwrócił głowę.

– Mam rozumieć, że już pogodziłeś się ze śmiercią Catherine?

Garrett nie potrafił odpowiedzieć na to pytanie.

– Jesteś zmęczona? – spytał Garrett. Leżał w łóżku i rozmawiał z Teresą. Mała lampka rozjaśniała pokój.

– Tak. Właśnie przyjechałam. To był długi weekend.

– Czy wszystko poszło po twojej myśli?

– Mam nadzieję. Jeszcze za wcześnie o tym mówić, ale spotkałam kilka osób, które mogą mi pomóc.

– Zatem to dobrze, że pojechałaś.

– Dobrze i źle. Żałowałam, że nie jestem z tobą.

– Kiedy jedziesz do rodziców?

– W środę rano. Wracam w niedzielę.

– Pewnie się cieszą na twój przyjazd?

– Tak. Prawie rok nie widzieli Kevina. Chcą się nim nacieszyć chociaż przez kilka dni.

– To dobrze.

Zapadła krótka cisza.

– Chcę, żebyś wiedział, że naprawdę mi przykro z powodu tego weekendu.

– Wiem.

– Mogę to jakoś nadrobić?

– Co masz na myśli?

– Możesz przyjechać w następny weekend po Święcie Dziękczynienia?

– Chyba tak.

– To dobrze, bo wymyśliłam dla nas coś specjalnego.

Dla obojga był to niezapomniany weekend.

Podczas poprzedzających go dwóch tygodni Teresa dzwoniła częściej niż zwykle. Do tej pory na ogół telefonował Garrett, a teraz uprzedzała go, gdy tylko chciał z nią pomówić. Wchodził do domu, żeby wykręcić jej numer i w tym momencie rozlegał się dzwonek telefonu. Podnosił słuchawkę i mówił:

„Cześć, Tereso”, czym ją zaskakiwał. Żartowali potem o parapsychicznych zdolnościach.

Kiedy w ustalonym terminie przyleciał do Bostonu, spotkali się na lotnisku. Teresa już na niego czekała.

Prosto z lotniska pojechali na kolację. Teresa zarezerwowała stolik w najelegantszym lokalu w mieście. Potem zabrała go na „Nędzników”, których właśnie wystawiono. Bilety były wyprzedane, ale Teresie, która znała dyrektora teatru, udało się zdobyć dwa miejsca w najlepszej części widowni.

Wrócili późno, a następnego dnia od rana zaczęła się bieganina. Teresa zabrała Garretta do redakcji i przedstawiła go kilku osobom, a potem pojechali do Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Wieczorem spotkali się z Deanną i Brianem na kolacji „U Anthony'ego” – w restauracji mieszczącej się na najwyższym piętrze budynku Prudentialu, skąd rozciągał się widok na całe miasto.

Garrett nigdy czegoś takiego nie widział.

– Pamiętacie Garretta, prawda? – spytała Teresa, starając się, by nie zabrzmiało to śmiesznie.

– Oczywiście, że pamiętamy. Miło cię widzieć – powiedziała Deanna i pocałowała go w policzek. – Przepraszam, że zmusiłam Teresę do wyjazdu na konferencję w Dallas. Mam nadzieję, że nie byłeś na nią bardzo zły.

– Skądże – mruknął, kłaniając się sztywno.

– Cieszę się, bo uważam, że było warto.

Garrett spojrzał na nią zaciekawiony.

– O co chodzi, Deanno? – spytała Teresa.

– Po twoim wyjściu dostałam wspaniałą wiadomość.

– Jaką?

– Rozmawiałam z Danem Mandelem przez dwadzieścia minut – odparła. – Okazało się, że zrobiłaś na nim ogromne wrażenie. Uważa cię za profesjonalistkę. Jednak najważniejsze jest to… – Deanna dramatycznie zawiesiła głos, ale nie mogła opanować uśmiechu.

– Tak?

– Począwszy od stycznia, będzie przedrukowywał twoją kolumnę we wszystkich swoich gazetach.

Teresa przykryła dłonią usta, by stłumić okrzyk, który się jej wyrwał, ale i tak rozległ się dostatecznie głośno, by goście przy sąsiednich stolikach się obejrzeli.

– Żartujesz? – spytała z niedowierzaniem w głosie, pochylając się do Deanny i mówiąc coś przyciszonym głosem.

Przyjaciółka pokręciła przecząco głową.

– Nie. Tylko powtarzam to, co mi powiedział. Chce rozmawiać z tobą we wtorek. Umówiłam się na telekonferencję o dziesiątej.

– Jesteś pewna? Chce drukować moją kolumnę?

– Naprawdę. Wysłałam mu faksem kilka tekstów i twoje dane. Chce ciebie, nie ma żadnej wątpliwości.

– Nie mogę uwierzyć.

– Uwierz. Słyszałam, że inni też są zainteresowani.

– Och, Deanna… – Teresa mocno uścisnęła przyjaciółkę z radosną, ożywioną twarzą.

Brian stuknął Garretta łokciem.

– Świetna wiadomość, prawda?

– Świetna – odparł Garrett po dłuższej chwili.

Mieli stolik przy oknie. Deanna zamówiła szampana. Gdy go przyniesiono, wzniosła toast i złożyła Teresie gratulacje, życząc jej wspaniałej przyszłości. Przez cały wieczór rozmawiały niemal wyłącznie ze sobą. Garrett milczał, nie wiedząc, co mógłby powiedzieć. Brian wyczuł, że Garret czuje się nieswojo.

– Zachowują się jak licealistki, prawda? Deanna pękała z radości i nie mogła się doczekać, kiedy wreszcie jej to powie.

– Żałuję, że nie znam się na dziennikarstwie. Niewiele mam do powiedzenia.

Brian wypił następny łyk, potrząsnął głową.

– Nie przejmuj się. Nawet gdybyś się na tym znał, nie dopuściłyby cię do głosu. Gdy się spotkają, gadają jak najęte. Byłbym gotów przysiąc, że w poprzednim wcieleniu były bliźniaczkami.

– Niewykluczone, że masz rację. – Garrett popatrzył na Teresę i Deannę.

– Zrozumiesz wszystko lepiej, jak już będziesz tu na cały etat. Będziesz znał się na tym tak dobrze jak one. Zapewniam cię, wiem coś o tym.

„Jak już będziesz tu na cały etat”.

Garrett milczał, więc Brian zmienił temat.

– Jak długo zostajesz?

– Do jutra wieczorem.

– Widujecie się tak rzadko, to musi być trudne.

– Czasami.

– Wiem, że Teresa bardzo nad tym boleje.

– O czym rozmawiacie? – spytała radosnym tonem Teresa, uśmiechając się do Garretta.

– O tym i owym. Głównie o twoim szczęściu – odparł Brian.

Garrett pokiwał głową, kręcąc się niespokojnie na krześle.

Teresa zrozumiała, że czuje się nieswojo, ale nie wiedziała dlaczego.

– Byłeś dzisiaj bardzo milczący.

Po powrocie do mieszkania, usiedli na kanapie, słuchali radia i rozmawiali.

– Chyba nie miałem nic do powiedzenia.

Wzięła go za rękę.

– Cieszę się, że byłeś ze mną, gdy Deanna mi o wszystkim opowiedziała.

– Jestem szczęśliwy ze względu na ciebie. Wiem, ile to dla ciebie znaczy.

Uśmiechnęła się niepewnie, po czym zmieniając temat, spytała:

– Dobrze ci się rozmawiało z Brianem?

– Tak… jest miły… – urwał. – Niezbyt dobrze czuję się wśród ludzi, zwłaszcza gdy nie jestem na swoim terenie. Tylko… – umilkł, zastanawiając się, czy powinien powiedzieć coś jeszcze.

– Co?

Pokręcił głową.

– Nic.

– Co chciałeś mi powiedzieć? – nie ustępowała Teresa.

Garrett odpowiedział po chwili, starannie dobierając słowa.

– Chciałem ci się przyznać, że dla mnie ten weekend był bardzo dziwny. Teatr, eleganckie stroje, kolacja z przyjaciółmi. – Wzruszył ramionami. – Nie tego oczekiwałem.

– Źle się bawisz?

– Nie o to chodzi. Tylko… to nie dla mnie. Nigdy tego nie robiłem.

– Właśnie dlatego tak ten weekend zaplanowałam. Chciałam, żebyś spróbował czegoś nowego.

– Dlaczego?

– Z tego samego powodu, dla którego ty chciałeś, żebym nauczyła się nurkować… bo to podniecające, inne, nowe.

– Nie przyjechałem, żeby robić co innego. Przyjechałem, by spędzić z tobą trochę czasu w spokoju. Nie widziałem cię od dawna, a jak już przyjechałem, to nic, tylko biegamy z miejsca na miejsce. Nawet nie mieliśmy czasu porozmawiać, a jutro wyjeżdżam.

– To nieprawda. Wczoraj sami wybraliśmy się na kolację i do muzeum. Mieliśmy mnóstwo czasu, żeby pogadać.

– Wiesz, o co mi chodzi.

– Nie wiem. Co chciałeś robić? Siedzieć w domu?

Garrett nie odpowiedział. Po chwili wstał z kanapy i wyłączył radio.

– Jest coś ważnego, o czym od chwili przyjazdu chciałem z tobą pomówić.

– O co chodzi?

Pochylił głowę, wpatrując się w podłogę. Teraz albo nigdy – wyszeptał do siebie. Odwrócił się i zbierając się na odwagę, głęboko odetchnął.

– Ten miesiąc bez ciebie był dla mnie bardzo trudny. Nie wiem, czy chcę, aby to dłużej trwało.

Zabrakło jej tchu.

Garrett spostrzegł, jakie wrażenie wywarły na Teresie jego słowa, i podszedł do niej. Czuł w piersiach ucisk.

– Nie chodzi o to, że nie chcę cię widzieć. Pragnę cię widzieć przez cały czas. – Uklęknął przed nią. Teresa patrzyła na niego ze zdziwieniem.

– Chcę, żebyś się przeprowadziła do Wilmington.

Wiedziała, że pewnego dnia to usłyszy, ale nie spodziewała się, że tak szybko i w taki sposób.

– Wiem, że to bardzo poważny krok, ale kiedy już się przeprowadzisz, nie będziemy się rozstawać. Będziemy widywać się codziennie. Chcę wędrować z tobą po plaży, żeglować. Chcę, żebyś czekała na mnie w domu, gdy wrócę ze sklepu. Pragnę czuć się tak, jakbym znał cię całe życie…

Słowa następowały szybko po sobie. Teresa próbowała coś zrozumieć z przemowy Garretta.

– Tak bardzo za tobą tęsknię… Wiem, że masz tu pracę, ale jestem pewien, że przyjmą cię w naszej gazecie.

Im dłużej Garrett mówił, tym bardziej Teresie kręciło się w głowie. Przyszło jej na myśl, że Garrett próbuje odtworzyć małżeństwo z Catherine, tyle że z nią, Teresą.

– Chwileczkę… – przerwała mu w końcu. – Nie mogę ot tak sobie spakować się i wyjechać. Kevin chodzi do szkoły…

– Nie musisz przeprowadzać się natychmiast. Poczekamy do końca roku szkolnego, tak będzie lepiej… Czekaliśmy tak długo… kilka miesięcy nie stanowi różnicy.

– Ale on jest tu szczęśliwy. Tu jest jego dom. Ma przyjaciół, drużynę…

– Może mieć to wszystko w Wilmington.

– Tego nie wiesz. Mówisz tak, ale pewności nie masz.

– Czy nie zauważyłaś, że znakomicie się z Kevinem rozumiemy?

Puściła jego rękę.

– To nie o to chodzi, nie pojmujesz? Wiem, że dogadujecie się bez trudu, ale nie prosiłeś go o zmianę całego życia. Ja też go o to nie prosiłam. Zresztą nie chodzi tylko o niego. Co ze mną? Byłeś przy mnie, gdy Deanna przekazywała mi wspaniałą wiadomość. Chcesz, żebym z tego zrezygnowała?

– Nie chcę, żebyś z nas zrezygnowała. A to wielka różnica.

– Dlaczego ty nie możesz przeprowadzić się do Bostonu?

– Co bym tu robił?

– To samo co w Wilmington. Możesz uczyć nurkowania, pływania. Tobie byłoby o wiele łatwiej zmienić środowisko niż mnie.

– Nie mogę. Jak już mówiłem… – objął gestem pokój – to nie dla mnie. Zagubię się tutaj.

Teresa wstała i przeszła przez pokój.

– To nie w porządku.

– Co jest nie w porządku?

Spojrzała na niego.

– Wszystko. Oczekujesz, żebym się przeprowadziła, żebym zmieniła całe swoje życie. Stawiasz mi warunek: „Możemy być razem, ale tak jak ja chcę”. Co z moimi uczuciami? Czy nie mają znaczenia?

– Mają znaczenie. Jesteś ważna. My jesteśmy ważni.

– W twoich ustach to inaczej brzmi, jakbyś myślał tylko o sobie. Chcesz, żebym zrezygnowała ze wszystkiego, na co tak ciężko pracowałam, ale ty nie masz ochoty z niczego zrezygnować. – Teresa patrzyła Garrettowi prosto w oczy.

Garrett wstał z kanapy i podszedł do niej. Gdy stanął przy niej blisko, uniosła ramiona, jakby chciała go odepchnąć.

– Nie chcę, żebyś mnie teraz dotykał.

Opuścił ręce. Przez dłuższą chwilę milczeli.

– Chyba znam twoją odpowiedź. Nie przyjedziesz – odezwał się w końcu z irytacją.

– Nie. Moja odpowiedź jest inna. Musimy się nad tym zastanowić.

– Spróbujesz mnie przekonać, że się mylę?

Taka uwaga nie zasługiwała na odpowiedź. Potrząsnęła głową, podeszła do stołu, wzięła torebkę i ruszyła do drzwi.

– Dokąd idziesz?

– Kupić wino. Muszę się napić.

– Jest późno.

– Sklep jest na końcu ulicy. Zaraz wrócę.

– Nie możemy teraz porozmawiać?

– Muszę zostać na chwilę sama.

– Uciekasz? – Zabrzmiało to jak oskarżenie.

– Nie, nie uciekam. – Teresa otworzyła drzwi i przytrzymała je ręką. – Zaraz wrócę. Nie podoba mi się, że mówisz do mnie w ten sposób. To nie fair, że chcesz wywołać we mnie poczucie winy. Poprosiłeś, żebym zmieniła dla ciebie całe moje życie. Muszę zastanowić się nad tym spokojnie przynajmniej przez kilka minut.

Po wyjściu Teresy Garrett wpatrywał się w drzwi, jakby miał nadzieję, że zaraz wróci. Zaklął cicho. Wszystko poszło nie tak, jak sobie zaplanował. Poprosił ją, żeby przeniosła się do Wilmington, a tymczasem ona wyszła, żeby zostać sama. Dlaczego tak się stało?

Nie wiedział, co ma ze sobą zrobić. Bezradnie krążył po mieszkaniu. Zajrzał do kuchni, do pokoju Kevina, potem wszedł do sypialni. Zawahał się na chwilę. Usiadł na łóżku Teresy i oparł głowę na rękach.

Czy, prosząc ją o przeniesienie się do Wilmington, postąpił niesprawiedliwie? To prawda, miała swoje wygodne i urządzone życie, ale był pewien, że w Wilmington też czułaby się dobrze. Bez względu na jego punkt widzenia w Wilmington byłoby im ze sobą lepiej niż w Bostonie. Rozglądając się wokół, raz jeszcze utwierdził się w przekonaniu, że nie mógłby żyć w bloku. Nawet gdyby przeprowadzili się do jednorodzinnego domu, jaki byłby tam widok z okien? Albo gdyby zamieszkali na przedmieściu, gdzie wszystkie domy są takie same?

Sytuacja się skomplikowała. Wszystko, co powiedział, było chybione. Nie chciał, żeby czuła, iż stawia jej ultimatum. Gdy zastanowił się nad tym, zrozumiał, że właśnie tak postąpił.

Westchnął. Co powinien teraz zrobić? Nic nie przychodziło mu do głowy. Nie chciał następnej kłótni. Kłótnie rzadko prowadziły do rozwiązań, a tych teraz najbardziej potrzebowali.

Jeśli nie potrafi jej nic powiedzieć, co mu pozostało? Doszedł do wniosku, że napisze do niej list, w którym wszystko wyjaśni. Pisanie pomagało mu zebrać myśli. Zwłaszcza przez ostatnie trzy lata. Może Teresa zrozumie jego punkt widzenia.

Zerknął na stolik przy łóżku. Stał tam telefon, ale nie zauważył ani papieru, ani pióra. Otworzył szufladę i na wierzchu zobaczył długopis. Zajrzał głębiej, szukając papieru. Jakieś pismo, trochę biżuterii. Wtem spostrzegł coś znajomego.

Żaglowiec na kawałku papieru wetkniętym w stary egzemplarz magazynu kobiecego. Wyciągnął kartkę, sądząc, że to jeden z listów, które napisał do Teresy przez ostatnie dwa miesiące. Nagle znieruchomiał.

Czy to możliwe?

Poznał papeterię, dostał ją w prezencie od Catherine, a używał wyłącznie do pisania listów do niej. Listy do Teresy kreślił na zupełnie innym papierze, który zwyczajnie kupił w sklepie.

Wstrzymał oddech. Szybko sięgnął do szuflady, wyciągnął czasopismo. Wypadło z niego pięć kartek. Zdezorientowany, niepewny, spojrzał na pierwszą stronę, na której widniały litery skreślone jego ręką:

Moja najdroższa Catherine…

Och, mój Boże! Przewrócił następną kartkę.

Moja kochana Catherine…

Następny list.

Droga Catherine…

– Co to jest? – mruknął, nie wierząc własnym oczom. – To niemożliwe… – Jeszcze raz przejrzał kartki, żeby się upewnić.

Tak, to były jego listy: jeden oryginalny, pisany jego ręką, i dwie kopie. Listy, które napisał do Catherine. Listy, które pisał, gdy śnił o niej. Listy, które wyrzucał z pokładu „Happenstance”.

Nie spodziewał się, że je kiedyś zobaczy.

Pod wpływem impulsu zaczął je czytać. Czuł, jak z każdym słowem, każdym zdaniem ogarniają go dawne uczucia. Marzenia, wspomnienia, żal, rozpacz, strach.

Zaschło mu w ustach, zacisnął mocno wargi. Wpatrywał się bezsilnie w litery, już nie czytał. Nie zwrócił uwagi na odgłos otwierających się drzwi.

– Garrett, wróciłam! – zawołała Teresa.

Usłyszał jej kroki w mieszkaniu.

– Gdzie jesteś?

Nie odpowiedział. Próbował zrozumieć, jak to się stało. Skąd Teresa wzięła jego listy? Prywatne listy.

Listy do żony.

Listy, które nie powinny nikogo obchodzić.

Teresa weszła do pokoju i spojrzała na Garretta. Był blady. Zaciskał palce z całej siły tak, aż zbielały mu kostki.

– Dobrze się czujesz? – spytała, nie widząc, co trzyma w ręku.

Wydawało się, że jej nie słyszy. Potem powoli uniósł wzrok i patrzył na nią bez słowa.

Przestraszona, chciała coś powiedzieć, ale się powstrzymała. Zobaczyła otwartą szufladę, kartki w jego ręku, wyraz jego twarzy. W ułamku sekundy zrozumiała, co się stało.

– Garrett… wszystko ci wyjaśnię – powiedziała szybko, ale on zdawał się jej nie słyszeć.

– Moje listy – wyszeptał, patrząc na nią gniewnie.

– Ja…

– Skąd masz moje listy?! – krzyknął. Wzdrygnęła się na dźwięk jego głosu.

– Jeden znalazłam na plaży…

Przerwał jej.

– Znalazłaś?

Skinęła głową i próbowała się wytłumaczyć:

– Kiedy byłam w Cape. Biegałam rano i zauważyłam butelkę…

Spojrzał na oryginał. Napisał go na początku roku…

– Co z resztą? – spytał, wyciągając w jej stronę dwie kserokopie.

– Przysłano mi je – odparła cicho.

– Kto? – Zdenerwowany podniósł się z łóżka, na którym siedział.

Postąpiła krok w jego stronę, wyciągając rękę.

– Inni, którzy też je znaleźli. Ktoś przeczytał moją rubrykę…

– Opublikowałaś mój list?! – Wyglądał tak, jakby dostał cios w żołądek.

Nie odpowiadała przez chwilę.

– Nie wiedziałam…

– Czego nie wiedziałaś? – Mówił podniesionym głosem, w którym było słychać ból. – Że nie wolno ci było tego robić? że ten list nie został napisany, aby go wszyscy czytali.

– Morze wyrzuciło list na plażę – wyjaśniła. – Chyba musiałeś się z tym liczyć, że ktoś je znajdzie. Nie podałam waszych imion – dodała.

– Ale wydrukowałaś go w gazecie… – mówił tak, jakby nie mógł w to uwierzyć.

– Garrett… ja…

– Nic nie mów! – przerwał jej z gniewem. Popatrzył na listy, potem spojrzał na Teresę takim wzrokiem, jakby zobaczył ją po raz pierwszy. – Okłamałaś mnie.

– Nie kłamałam…

Nie słuchał jej.

– Okłamałaś mnie – powtórzył. – Przyjechałaś specjalnie po to, żeby mnie odnaleźć. Dlaczego? Po to, aby napisać następny tekst? O to chodziło?

– Nie.

– Więc o co?

– Po przeczytaniu twoich listów… chciałam cię poznać.

Nie rozumiał, o czym mówiła. Spojrzenie pełne bólu, przenosił z listów na nią.

– Okłamałaś mnie – powiedział po raz trzeci. – Wykorzystałaś mnie.

– Nie.

– Wykorzystałaś! – krzyknął. Trzymał listy przed sobą, jakby Teresa nigdy ich nie widziała. – Były moje! Moje myśli, uczucia, moje próby pogodzenia się ze stratą żony. Moje, a nie twoje.

– Nie chciałam cię zranić.

Patrzył na nią kamiennym wzrokiem, zaciskając mocno szczęki.

– Co za obrzydliwy plan – powiedział wreszcie, nie dając Teresie dojść do słowa. – Wykorzystałaś moją miłość do Catherine i próbowałaś skierować ją ku sobie… Myślałaś, że ponieważ kochałem Catherine, pokocham także i ciebie?

Teresa zbladła, zabrakło jej słów.

– Zaplanowałaś to od początku, prawda? – Przesunął ręką przez włosy. – Zastawiłaś na mnie pułapkę.

– Garrett… przyznaję, chciałam cię poznać. Listy były takie piękne… Chciałam zobaczyć mężczyznę, który je napisał. Nie wiedziałam, dokąd to mnie zaprowadzi. Niczego nie planowałam. – Chwyciła go za rękę. – Kocham cię, Garrett. Musisz mi uwierzyć.

Wyrwał rękę i odsunął się od niej.

– Jakim ty jesteś człowiekiem?

– To nie tak – zaprotestowała. Jego słowa bolały.

Nie usłyszał jej odpowiedzi.

– Dałaś się ponieść jakiejś potwornej, wynaturzonej wyobraźni…

Tego było dla niej za wiele.

– Przestań! – zawołała ze złością. – W ogóle mnie nie słuchałeś. – Poczuła łzy napływające do oczu.

– Dlaczego miałbym cię słuchać? Kłamałaś od pierwszej chwili, kiedy cię poznałem!

– Nie kłamałam! Po prostu nie powiedziałam ci o listach!

– Wiedziałaś, że to nie w porządku!

– Nie, wiedziałam, że nie zrozumiesz – odparła, próbując się opanować.

– Wszystko doskonale rozumiem. Zrozumiałem, jaka jesteś!

– Nie bądź taki.

– Jaki? Wściekły? Urażony? Odkryłem w tej chwili, że to wszystko było jakąś piekielną grą, a teraz chcesz, żebym przestał!

– Zamknij się! – krzyknęła. Poddała się ogarniającemu ją gniewowi.

Znieruchomiał i patrzył na nią bez słowa. Po chwili zaczął mówić łamiącym się głosem.

– Wydaje ci się, że rozumiesz, co łączyło Catherine i mnie, ale tak nie jest. Nieważne, ile listów przeczytasz, nieważne, jak długo będziesz mnie znała. Nigdy nie zrozumiesz. Łączyło nas coś rzeczywistego. Była rzeczywista… – Urwał. Spojrzał na Teresę, jakby była zupełnie obcą osobą. Potem powiedział coś, co zabolało ją bardziej niż wszystkie gniewne słowa, które usłyszała przedtem. – Nigdy nawet nie zbliżyliśmy się do tego, co łączyło mnie z Catherine.

Nie czekał na jej odpowiedź. Minął ją i chwycił swoją walizkę, pośpiesznie wrzucił wszystko do środka i zasunął suwak. Teresa chciała go zatrzymać, ale znieruchomiała, słysząc jego głos.

– Te listy należą do mnie. Zabieram je.

Nagle zrozumiała, co chce zrobić.

– Dlaczego odchodzisz?

– Nawet nie wiem, kim jesteś – odparł, obrzucając ją wrogim spojrzeniem.

Bez słowa odwrócił się i wyszedł.

Rozdział dwunasty

Garrett wypadł z mieszkania Teresy, nie bardzo wiedząc, dokąd się udać. Złapał taksówkę i pojechał na lotnisko. Niestety, nie było już biletów na samolot, czekała go więc noc w poczekalni, bezsenna, ponieważ nadal przepełniał go gniew. Godzinami wędrował po porcie lotniczym, od czasu do czasu zatrzymując się przed witrynami zamkniętych na noc sklepów i zaglądając za barierki ograniczające ruch podróżnych.

Rano udało mu się dostać na pierwszy samolot i około jedenastej był już w domu. Poszedł prosto do sypialni i położył się, ale nie mógł zasnąć, rozpamiętując wydarzenia poprzedniego wieczoru. Na próżno próbował usnąć, wreszcie dał sobie spokój. Wstał, wziął prysznic, ubrał się, po czym znowu usiadł na łóżku. Dłuższy czas patrzył na fotografię Catherine. Potem zaniósł ją do saloniku i postawił na stole, na którym leżały listy. W czasie rozmowy z Teresą był wstrząśnięty. Teraz ze zdjęciem Catherine przed sobą zaczął je czytać spokojnie i wolno. Obecność Catherine wypełniła pokój.

– Hej, myślałem, że zapomniałaś o naszej randce! – zawołał do Catherine, która szła nabrzeżem z siatką pełną zakupów.

Catherine uśmiechnęła się, chwyciła Garretta za rękę i z jego pomocą weszła na pokład.

– Nie zapomniałam, tylko miałam coś do załatwienia.

– Co?

– Wizytę u lekarza.

Wziął jej z ręki siatkę i odłożył na bok.

– Wszystko w porządku? Wiem, że ostatnio nie czułaś się zbyt dobrze…

– Nic mi nie jest – przerwała mu szybko. – Ale dziś wieczorem nie mam ochoty żeglować.

– Coś się stało?

Catherine uśmiechnęła się łagodnie. Pochyliła się i z siatki wyciągnęła małą paczuszkę. Garrett przyglądał się, jak ją rozpakowuje.

– Zamknij oczy, a wszystko ci opowiem.

Trochę niepewny, Garrett zrobił to, o co go poprosiła. Słyszał szelest papieru.

– Teraz możesz otworzyć oczy.

Catherine trzymała w ręku niemowlęcą koszulkę.

– Co to jest? – spytał, jeszcze nie rozumiejąc.

Na jej twarzy pojawił się radosny uśmiech.

– Jestem w ciąży – oznajmiła z zachwytem.

– W ciąży?

– Tak, oficjalnie od ośmiu tygodni.

– Od ośmiu tygodni?

Skinęła głową.

– Musiałam zajść w ciążę, gdy ostatnim razem pływaliśmy jachtem.

Garrett wziął koszulkę i trzymał ją przed sobą. Potem pochylił się i przytulił Catherine mocno do siebie.

– Nie mogę w to uwierzyć.

– Ale to prawda.

Uśmiechnął się szeroko, gdy wreszcie nowina w pełni do niego dotarła.

– Jesteś w ciąży.

Zamknęła oczy i szepnęła mu do ucha:

– Będziesz ojcem.

Garretta wyrwało z zamyślenia skrzypnięcie drzwi. Do saloniku zajrzał ojciec.

– Zobaczyłem przed domem twoją ciężarówkę. Chciałem się upewnić, czy wszystko w porządku. Nie spodziewałem się ciebie przed wieczorem. – Garrett milczał, więc ojciec podszedł bliżej i natychmiast zauważył na stole zdjęcie Catherine. – Dobrze się czujesz, synu?

To pytanie zerwało tamę. Garrett wyrzucał z siebie zdanie po zdaniu. Opowiedział ojcu o wszystkim. O snach, które go dręczyły, o listach wysyłanych w butelkach, o wydarzeniach z poprzedniego wieczoru. Niczego nie pominął. Kiedy skończył, ojciec wyjął z ręki Garretta listy.

– Musiał to być dla ciebie prawdziwy wstrząs – stwierdził Jeb, zerkając na kartki. Był zaskoczony, że syn nigdy mu nie wspomniał o listach. – Nie sądzisz, że byłeś dla niej za surowy?

Garrett ze znużeniem pokręcił głową.

– Wiedziała o mnie wszystko i nic mi nie powiedziała. Wszystko sobie zaplanowała.

– To nie tak – zaprzeczył Jeb. – Mogła przyjechać tu po to, żeby cię poznać, ale nie mogła cię zmusić, żebyś się w niej zakochał. Zrobiłeś to sam.

Garrett odwrócił spojrzenie od ojca i popatrzył na fotografię.

– Nie sądzisz, że postąpiła źle, ukrywając to przede mną?

Jeb westchnął. Nie chciał odpowiadać na to pytanie. Spróbował z innej strony.

– Dwa tygodnie temu, kiedy siedzieliśmy na molo, powiedziałeś, że chcesz się z nią ożenić, bo ją kochasz, pamiętasz?

Garrett przytaknął.

– Dlaczego to się zmieniło?

– Już ci mówiłem.

– Tak, wyjaśniłeś mi powody – przerwał mu Jeb, nim dokończył zdanie – ale nie byłeś wobec mnie całkiem szczery. Ani ze mną, ani z Teresą, ani nawet z samym sobą. To pewne, że Teresa powinna była powiedzieć ci o tych listach i prawdopodobnie by to zrobiła. Ale nie dlatego jesteś taki zły. Jesteś zły, ponieważ zmusiła cię, żebyś zdał sobie sprawę z czegoś, do czego nie chciałeś się przyznać.

Garrett, milcząc, wpatrywał się w ojca. W pewnym momencie podniósł się z kanapy, poszedł do kuchni, jakby zapragnął uciec od tej rozmowy. Z lodówki wyjął pojemnik z kostkami lodu. Zdenerwowany, za mocno nacisnął brzeg i kostki rozsypały się po całym blacie. Zaklął pod nosem.

Tymczasem Jeb zapatrzył się na zdjęcie Catherine, wracając pamięcią do swojej żony. Odłożył listy na bok i podszedł do szerokich szklanych drzwi. Rozsunął je i przyglądał się, jak lodowaty grudniowy wiatr znad Atlantyku goni fale, które z hukiem rozbijają się o brzeg. Ryk morza docierał aż do wnętrza domu. Jeb, wpatrzony w ocean, nagle usłyszał pukanie do drzwi.

Odwrócił się, zastanawiając się, kto to może być. Uświadomił sobie, że po raz pierwszy w tym domu słyszy, że ktoś stuka do drzwi.

Garrett, który nadal kręcił się po kuchni, nie zareagował. Jeb więc podszedł do drzwi wejściowych.

– Idę! – zawołał głośno.

Kiedy otworzył drzwi, podmuch wiatru wpadł do salonu i zdmuchnął listy Garretta ze stołu. Jeb tego nie zauważył, całą uwagę skupił na stojącym na progu gościu. Nie mógł oderwać wzroku od ciemnowłosej młodej kobiety, której nigdy przedtem nie widział. Domyślił się od razu, kim jest. Odsunął się na bok, żeby wpuścić ją do środka.

– Proszę wejść – powiedział cicho.

Popatrzyła na Jeba niepewne, a on zakłopotany nie wiedział, co powiedzieć.

– Pewnie jesteś Teresa – odezwał się w końcu Jeb, słysząc dobiegające z kuchni gniewne mamrotanie Garretta, który ścierał podłogę. – Dużo o tobie słyszałem.

– Wiem, że przyjeżdżam niespodziewanie…

– Nic nie szkodzi.

– Czy on tu jest?

Jeb gestem wskazał kuchnię.

– Jest. Poszedł przygotować coś do picia.

– Jak on się miewa?

– Musisz sama z nim pomówić.

Teresa pokiwała głową. Nagle straciła pewność, czy jej przyjazd to dobry pomysł. Spojrzała w głąb pokoju i dostrzegła rozsypane po podłodze listy. Torba Garretta stała przy drzwiach do sypialni. Poza tym dom wyglądał tak jak zawsze.

Była jeszcze fotografia.

Spostrzegła ją ponad ramieniem Jeba. Stała na stole, chociaż zazwyczaj Garrett trzymał ją w sypialni. Nie mogła oderwać od niej wzroku. Gdy Garrett wrócił do pokoju, nadal wpatrywała się w zdjęcie.

– Tato, co się stało? – Urwał i stanął jak wryty.

Żadne z nich się nie odezwało. Teresa patrzyła na niego nieśmiało, wzięła głęboki oddech i powiedziała:

– Witaj, Garrett.

Garrett stał milczący. Jeb zabrał kluczyki samochodowe ze stołu. Wiedział, że na niego już pora.

– Macie sobie dużo do powiedzenia, więc lepiej będzie, jak pójdę.

– Było mi miło ciebie poznać – rzucił, mijając Teresę, zrobił przy tym taki gest, jakby życzył jej szczęścia.

– Po co przyjechałaś? – spytał obojętnie Garrett, gdy zostali sami.

– Musiałam przyjechać. Chciałam cię zobaczyć.

– Po co?

Nie odpowiedziała. Po krótkim wahaniu podeszła do niego, patrząc mu prosto w oczy. Gdy znalazła się blisko, położyła mu palec na wargach.

– Nie pytaj – wyszeptała – Nie teraz. Proszę. – Próbowała się uśmiechnąć, ale łzy spłynęły jej po policzkach.

Nic więcej nie mogła powiedzieć. Nie potrafiłaby opisać tego, co czuje. Otoczyła go ramionami i mocno się przytuliła, a gdy Garrett niechętnie zrobił to samo, położyła mu głowę na piersi. Pocałowała go w szyję, przesunęła dłonią po włosach, musnęła wargami policzek, a potem usta. Pocałowała go najpierw delikatnie, potem bardziej namiętnie. Garrett mimowolnie odpowiedział na pocałunek i przygarnął Teresę do siebie.

Z zewnątrz do saloniku docierał ryk wzburzonego oceanu, a oni tulili się do siebie, poddając ogarniającemu ich pożądaniu. Teresa wysunęła się z objęć Garretta i zaczęła się rozbierać. Garrett zrobił krok w stronę sypialni, ale potrząsnęła przecząco głową. Chciała na niego patrzeć, chciała, aby on też ją widział, żeby widział, że jest właśnie z nią, a nie z kim innym.

Powoli, bardzo powoli… zdejmowała z siebie ubranie – bluzkę… spodnie… stanik… majteczki… Nie spuszczała z niego wzroku, rozchyliła lekko wargi. Kiedy była już naga, stanęła przed nim, pozwalając, aby ją dobrze obejrzał.

Wreszcie zbliżyła się do niego. Delikatnie przesunęła palcami po jego piersi, ramionach, rękach, jakby chciała na zawsze zapamiętać ich kształt. Odsunęła się i stanęła za nim, żeby mógł się rozebrać. Obserwowała go, gdy zrzucał z siebie ubranie. Zbliżyła się ponownie, pocałowała go w ramię, a potem powoli przesunęła wargami po jego skórze.W pewnym momencie wzięła Garretta za rękę i zaprowadziła do sypialni. Położyła się na łóżku i przyciągnęła go do siebie.

Przytulili się do siebie rozpaczliwie. Nigdy przedtem nie kochali się w ten sposób – boleśnie świadomi rozkoszy dawanej sobie nawzajem. Każde dotknięcie wywoływało silniejszy dreszcz niż poprzednie. Jakby obawiając się tego, co przyniesie im przyszłość, pieścili swoje ciała z namiętnością, która miała na zawsze pozostać w ich wspomnieniach. Kiedy razem dotarli na szczyt, Teresa odchyliła głowę do tyłu i głośno krzyknęła.

Usiadła na łóżku i położyła sobie głowę Garretta na kolana. Głaskała go po włosach, słuchając jego miarowego oddechu.

Garrett obudził się późnym popołudniem i przekonał się, że jest sam. Wyskoczył z łóżka i chwytając po drodze dżinsy i koszulę, wybiegł z sypialni.

Teresę znalazł w kuchni przy stole, na którym stała do połowy opróżniona filiżanka z kawą. Dzbanek z ekspresu tkwił w zlewie. Garrett zerknął na zegarek i stwierdził, że spał prawie dwie godziny.

– Cześć – rzucił niepewnie.

Teresa spojrzała przez ramię.

– Cześć, nie słyszałam, jak wstałeś.

– Wszystko w porządku?

– Usiądź przy mnie. Mam ci dużo do powiedzenia.

Garrett zajął miejsce przy stole i uśmiechnął się do Teresy, która obracała w palcach filiżankę, nie odrywając od niej wzroku. Wyciągnął rękę i odgarnął pasmo włosów, które spadało jej na twarz.

– Znalazłam butelkę, gdy latem biegałam plażą – zaczęła spokojnie, ale sztywno, jakby przypominała sobie coś bolesnego. – Nie wiedziałam, co będzie napisane w liście. Przeczytałam i się popłakałam. Był taki piękny – widać było, że napisano go prosto z serca. Rozumiałam, o czym piszesz, ponieważ sama czułam się samotna. – Teresa uniosła głowę i popatrzyła na Garretta. – Tamtego ranka pokazałam list Deannie. To ona zaproponowała, żeby go opublikować. Początkowo nie chciałam się na to zgodzić. Uważałam, że jest zbyt osobisty. Deanna nie widziała w tym przeszkody. Twierdziła, że inni też powinni go przeczytać. Ugięłam się i sądziłam, że to będzie koniec. Stało się inaczej. Zadzwoniła do mnie kobieta, która przeczytała mój tekst. Przysłała mi drugi list, który znalazła parę lat temu. Byłam zaintrygowana, ale nie sądziłam, że nastąpi jakiś dalszy ciąg. Słyszałeś kiedyś o magazynie „Yankee”?

– Nie.

– To takie regionalne pisemko, mało znane poza Nową Anglią. Tam znalazłam trzeci list.

– Wydrukowali go?

– Tak. Odszukałam autora artykułu, a on przesłał mi trzeci list. Wtedy ciekawość zwyciężyła. Miałam trzy listy… i każdy następny wzruszał mnie tak samo mocno jak poprzedni. Z pomocą Deanny dowiedziałam się, kim jesteś, i przyjechałam tutaj. – Uśmiechnęła się smutno. – Wiem, że z pozoru wygląda to tak, jakbym postępowała w sposób wyrachowany. Tymczasem nie przyjechałam tutaj, aby się w tobie zakochać ani po to, by napisać tekst. Chciałam się przekonać, jaki jesteś. Chciałam poznać autora pięknych listów. Poszłam do portu i się spotkaliśmy. Rozmawialiśmy, a potem zaprosiłeś mnie na łódź. Gdybyś tego nie zrobił, pewnie następnego dnia wróciłabym do domu.

Nie wiedział, co powiedzieć. Teresa przykryła jego dłoń swoją.

– Tak dobrze było nam ze sobą, że zapragnęłam zobaczyć cię znowu. Już nie z powodu listów, ale ze względu na sposób, w jaki mnie potraktowałeś. Tylko pierwsze spotkanie było zaplanowane. Nic więcej.

Garrett milczał przez chwilę.

– Dlaczego nie powiedziałaś mi o listach?

– Chciałam, ale chyba przekonałam samą siebie, że nie ma znaczenia, jak się poznaliśmy. Najważniejsze było to, czy jest nam dobrze ze sobą. Poza tym nie wierzyłam, że zrozumiesz, a nie chciałam cię stracić.

– Gdybyś powiedziała mi wcześniej, zrozumiałbym.

Patrzyła na niego uważnie.

– Czyżby, Garrett? Rzeczywiście byś zrozumiał?

Wiedział, że nadeszła chwila prawdy. Kiedy nie odpowiedział, Teresa potrząsnęła z powątpiewaniem głową i uciekła spojrzeniem w bok.

– Gdy poprosiłeś mnie, żebym się przeprowadziła, nie zgodziłam się od razu, ponieważ nie miałam do końca jasności, dlaczego to zrobiłeś. – Zawahała się na chwilę. – Musiałam być pewna, że chcesz właśnie mnie. Musiałam wiedzieć, że chodzi ci o nas, a nie dlatego, że przed czymś uciekasz. Pragnęłam, żebyś mnie przekonał, ale ty znalazłeś listy… – Wzruszyła bezradnie ramionami. – W głębi duszy wiedziałam o tym od samego początku, ale chciałam wierzyć, że mimo wszystko nam się uda.

– O czym mówisz?

– Nie wątpię, że mnie kochasz. Wiem, że tak jest. Dlatego to takie trudne. Wiem, że mnie kochasz, ja też cię kocham… w innych okolicznościach pewnie dalibyśmy sobie ze wszystkim radę. Ale teraz… Sądzę, że nie jesteś gotów.

Garrett poczuł się tak, jakby dostał cios w żołądek. Teresa patrzyła mu prosto w oczy.

– Nie jestem ślepa. Zdaję sobie sprawę, dlaczego czasami umilkłeś, dlaczego chciałeś, żebym tu przyjechała.

– Tęskniłem za tobą.

– Być może… ale nie do końca. – Poczuła, że łzy napływają jej do oczu. Głos jej się załamał. – Chodzi o Catherine. – Otarła łzy. Nie chciała, by Garrett był świadkiem jej załamania. – Kiedy opowiadałeś mi o niej pierwszy raz… miałeś taki wyraz twarzy… zdałam sobie sprawę, jak bardzo ją kochałeś i nadal kochasz…Twój gniew uświadomił mi to ponownie. Spędziliśmy ze sobą tyle czasu… ale nie jesteś gotów. – Wzięła głęboki oddech. – Nie byłeś zły dlatego, że znalazłam listy, byłeś zły, ponieważ stałam się zagrożeniem dla uczuć, jakie łączyły cię z Catherine.

Odwrócił głowę, słysząc echo oskarżeń ojca. Dotknęła jego ręki.

– Jesteś, kim jesteś. Mężczyzną, który kochał głęboko, który pokochał na zawsze. Nie ma znaczenia, jak bardzo mnie kochasz… Nigdy jej nie zapomnisz, a ja nie potrafię z tym żyć.

– Możemy spróbować – zaczął ochryple. – Ja mogę spróbować… być innym.

Przerwała mu.

– Wiem, że w to wierzysz. Sama chcę w to wierzyć. Gdybyś objął mnie i zaczął błagać, żebym została, pewnie bym została, bo odmieniłeś moje życie, dałeś mi coś, czego od dawna w nim brakowało… Nasza znajomość układałaby się tak jak do tej pory, a my mielibyśmy nadzieję, że kiedyś może nam się uda, ale nie mogło nam się udać… Nie rozumiesz? Przy następnej kłótni… – Urwała. – Nie mogę z nią konkurować. Na to nie mogę się zgodzić, chociaż pragnę, żebyśmy byli razem.

– Kocham cię.

Uśmiechnęła się łagodnie. Puściła jego rękę i delikatnie pogłaskała go po policzku.

– Ja też cię kocham. Jednak czasami miłość nie wystarczy.

Garrett pobladł. Milczał. W ciszy, która zapadła, rozległ się płacz Teresy.

Garrett otoczył ją ramionami. Oparł policzek o jej włosy, a ona ukryła twarz na jego piersi. Drżała. Upłynęła dłuższa chwila, nim odsunęła się od niego i otarła łzy. Popatrzyli na siebie. W spojrzeniu Garretta malowała się niema prośba. Pokręciła głową.

– Nie mogę zostać, chociaż oboje tego pragniemy.

Słowa te zabolały. Garrettowi zakręciło się w głowie.

– Nie… – powiedział załamującym się głosem.

Teresa odsunęła się, wiedząc że powinna wyjść, zanim zmieni zdanie.

– Muszę już iść.

Zarzuciła pasek torebki na ramię i skierowała się do drzwi. Garrett nie był w stanie się poruszyć.

Wreszcie, oszołomiony, nie w pełni świadomy, co się dzieje, poszedł za nią. Na dworze padał deszcz. Jej samochód stał na podjeździe. Otworzyła drzwi. Garrett, niezdolny do powiedzenia słowa, obserwował, jak Teresa otwiera drzwi.

Włożyła kluczyki do stacyjki. Z bladym uśmiechem zamknęła drzwi. Mimo deszczu opuściła szybę. Chciała go raz jeszcze wyraźnie zobaczyć. Widząc wyraz jego twarzy, przez chwilę zapragnęła cofnąć decyzję, zawrócić, powiedzieć, że nie jest ważne to, co mówiła, bo nadal go kocha. Ta wizja była taka pociągająca…

Bardzo pragnęła to zrobić, ale nie mogła się do tego zmusić.

Garrett postąpił krok w stronę samochodu. Pokręciła głową, żeby go zatrzymać.

– Będę za tobą tęskniła, Garrett – powiedziała cicho, jakby do siebie i wrzuciła bieg.

Deszcz padał zimnymi, wielkimi kroplami.

Garrett stał nieruchomo.

– Proszę – rzekł błagalnym tonem – nie odchodź. – Jego głos tłumił szum deszczu.

Nie odpowiedziała.

Wiedziała, że jeśli zostanie choć trochę dłużej, znowu zacznie płakać. Zakręciła szybę i powoli ruszyła. Garrett oparł dłonie o maskę, palce powoli zsunęły się z mokrej blachy. Po chwili samochód stał już na ulicy, gotowy do drogi. Wycieraczki poruszały się rytmicznie.

– Tereso! – zawołał. – Zaczekaj! – Garrett zrozumiał, że traci ostatnią szansę.

Nie usłyszała go w szumie deszczu. Samochód minął dom. Garrett biegł do końca podjazdu, machał ramionami, żeby zwrócić uwagę Teresy. Nic nie widziała.

– Tereso! – wołał. Biegł za samochodem środkiem drogi, rozpryskując kałuże. Zauważył, że zabłysły na czerwono światełka hamulców. Wiedział, że Teresa widzi go w lusterku wstecznym. Jeszcze nie wszystko stracone – pomyślał.

Światła zgasły i samochód ruszył, przyśpieszając coraz bardziej. Garrett biegł nadal. Deszcz lał się z nieba strumieniami, wsiąkał w ubranie, oślepiał, zalewał ulicę. Samochód Teresy się oddalał. W końcu Garrett przestał biec. Zatrzymał się, dysząc ciężko. Stał na środku drogi, patrząc, jak pojazd skręca i znika z pola widzenia. Stał tak dłuższą chwilę, próbując złapać oddech. Czekał, miał nadzieję, że Teresa zawróci, że razem pojadą do domu. Tak bardzo chciałby cofnąć czas i dać sobie ostatnią szansę.

Odeszła.

W chwilę później usłyszał za plecami klakson i serce zabiło mu niespokojnie. Odwrócił się szybko, przekonany, że za szybą zobaczy jej twarz. Od razu zrozumiał, że się pomylił, i zszedł na pobocze. Zobaczył, że kierowca przygląda mu się z ciekawością. Nagle uświadomił sobie, że jeszcze nigdy nie czuł się taki samotny.

** ** **

Teresa była jednym z ostatnich pasażerów – weszła na pokład samolotu w ostatniej chwili. Zajęła wskazany fotel i wyjrzała przez okno. W zapadającym zmroku deszcz lał się strumieniami. Na pasie startowym ładowano do luku ostatnie bagaże. Obsługa pracowała szybko, próbując nie dopuścić do przemoczenia walizek. Skończyli w tym samym momencie, gdy zamknięto drzwi do kabiny. W chwilę później schodki odjechały w stronę budynku dworca. Stewardesy sprawdzały, czy pasażerowie zapięli pasy. Samolot cofnął się, odsunął od rękawa i skierował w stronę pasa.

Tam się zatrzymał, czekając na zezwolenie startu.

Z roztargnieniem spojrzała przez okno. Kątem oka zobaczyła samotną postać w oknie dworca.

Przyjrzała się uważniej.

Czy to możliwe?

Nie była pewna. Deszcz utrudniał widoczność. Gdyby ten ktoś nie stał tak blisko szyby, pewnie w ogóle by go nie zauważyła. Patrzyła na niego i zebrało się jej na płacz.

Zawyły silniki, potem ucichły, gdy samolot powoli ruszył. Wiedziała, że została jej tylko chwila. Maszyna nabierała prędkości.

Do przodu… po pasie… coraz dalej od Wilmington.

Odwróciła głowę, by rzucić okiem po raz ostatni na samotną postać, ale nie potrafiła powiedzieć, czy rzeczywiście ktoś stał przy oknie.

Samolot zawrócił, ustawiając się w pozycji do startu. Teresa poczuła ucisk w uszach. Rozległ się głuchy warkot, gdy koła oderwały się od pasa. Przed oczami miała obrazy z Wilmington… Puste plaże, po których razem wędrowali… molo… port…

Samolot skręcił. Teraz przez okno zobaczyła ocean, ocean, który ich połączył.

Za ciężkimi chmurami zachodziło słońce.

Na chwilę, gdy zniknęli w chmurach, położyła rękę na szybie i dotknęła jej lekko, wyobrażając sobie, że to jego dłoń.

– Żegnaj – szepnęła i zaczęła cicho płakać.

Rozdział trzynasty

Następnego roku zima przyszła wcześnie. Teresa siedziała na plaży niedaleko miejsca, w którym kiedyś znalazła butelkę. Zauważyła, że zimny, ostry wiatr wzmógł się od rana, gdy tylko przyjechała. Złowieszcze szare chmury przetaczały się po niebie. Wiedziała, że zbliża się sztorm.

Prawie cały dzień spędziła na plaży, rozpamiętując dzień po dniu historię znajomości z Garrettem, aż do chwili, gdy się rozstali. Szukała we wspomnieniach ziarna prawdy, które być może umknęło jej uwagi. Przez cały rok prześladował ją widok jego postaci w deszczu. We wstecznym lusterku widziała, jak wytrwale biegł za jej samochodem. Często marzyła o tym, że zdoła cofnąć czas i wrócić do tamtego dnia.

Wstała. Ruszyła przed siebie plażą, żałując, że nie ma przy niej Garretta. Patrząc na niewyraźny, zasnuty mgłą horyzont, wyobraziła sobie, że idą obok siebie, niemal czuła jego obecność. Zatrzymała się, przyciągnięta widokiem fal uderzających o brzeg… Jeszcze długo stała w miejscu, próbując przywołać twarz i postać Garretta… Na próżno. Zrozumiała, że pora wracać. Szła, przenosząc się pamięcią do dni, które nastąpiły po ich rozstaniu… Gdyby…

Gdyby… Po raz tysięczny rozważała, co by było, gdyby…

** ** **

Gdy wróciła do Bostonu, po drodze z lotniska odebrała Kevina od przyjaciół. Podczas jazdy do domu opowiadał z entuzjazmem jakiś film i nie zauważył, że matka go prawie nie słucha. Na kolację zamówili pizzę i jedli ją przed telewizorem. Kiedy skończyli, Teresa zaskoczyła Kevina, prosząc go, żeby przy niej posiedział, zamiast pójść odrabiać lekcje. Oparł się o nią i od czasu do czasu zerkał na nią niespokojnie. Głaskała go po głowie i uśmiechała się z roztargnieniem, jakby błądziła myślami gdzieś daleko.

Później, kiedy Kevin poszedł spać i była pewna, że zasnął, włożyła piżamę i nalała sobie kieliszek wina. Po drodze z kuchni wyłączyła automatyczną sekretarkę.

W poniedziałek zjadła lunch z Deanną i wszystko jej opowiedziała. Próbowała sprawiać wrażenie opanowanej. Mimo to Deanna cały czas trzymała ją za rękę i rzucała jej współczujące spojrzenia.

– Tak będzie lepiej – stwierdziła na koniec Teresa zdecydowanym tonem. – Deanna patrzyła na nią pytająco, nic nie mówiąc. Kiwała tylko głową, wysłuchując stanowczych deklaracji Teresy.

Przez kilka następnych dni Teresa robiła wszystko, żeby nie myśleć o Garretcie. Praca przynosiła pociechę i zapomnienie. Zbieranie materiału i ubieranie go w słowa pochłaniało całą energię. Pomagał chaos panujący w pokoju redakcyjnym. Telekonferencja z Danem Mandelem spełniła wszystkie oczekiwania, tak jak obiecała Deanna. Teresa rzuciła się do pracy z odzyskanym entuzjazmem, przygotowywała dwa, trzy teksty dziennie, szybciej niż kiedykolwiek przedtem.

Jednak wieczorami, gdy Kevin szedł spać i zostawała sama, przed oczami jej stawała twarz Garretta. Wykorzystując metodę stosowaną w pracy, próbowała skupić się na konkretnych zajęciach. Przez kilka kolejnych wieczorów posprzątała cały dom – umyła podłogi, rozmroziła lodówkę, odkurzyła mieszkanie, wyczyściła dywany, poprzekładała rzeczy w szafach. Nic nie pozostało na dawnym miejscu. Nawet przejrzała szuflady i odłożyła ubrania, których już nie nosiła. Zamierzała je oddać instytucjom charytatywnym. Poukładała je w kartonowych pudłach, zaniosła do samochodu i wstawiła do bagażnika. Tego wieczoru krążyła po mieszkaniu, szukając czegoś, co jeszcze powinna zrobić. W końcu uświadomiła sobie, że to już wszystko. Nie mogąc zasnąć, włączyła telewizor. Przeskakiwała przez kanały, zatrzymując się na widok Lindy Ronstad udzielającej wywiadu w programie „Dziś wieczór”. Teresa zawsze lubiła jej muzykę, ale kiedy Linda podeszła do mikrofonu i zaśpiewała spokojną balladę, Teresa zaczęła płakać. Płakała prawie godzinę.

W weekend poszła z Kevinem na mecz Patriotów Nowej Anglii z Niedźwiedziami z Chicago. Kevin prosił ją o to od końca sezonu rozgrywek w piłkę nożną. W końcu zgodziła się zabrać go na mecz, chociaż w ogóle nie rozumiała zasad gry. Siedzieli na trybunie. Oddechy tworzyły małe chmurki pary. Popijali słodką gorącą czekoladę i dopingowali drużynę gospodarzy.

Poszli na kolację i Teresa, pokonując wewnętrzny opór, powiedziała Kevinowi, że już nie będzie się spotykała z Garrettem.

– Czy coś się stało, gdy byłaś u niego ostatnim razem?

– Nie – odparła cicho – nic się nie stało. Po prostu nie było to nam pisane – dodała i odwróciła głowę.

Tydzień później, gdy zadzwonił telefon, pracowała przy komputerze.

– Czy to Teresa?

– Tak – odparła, nie rozpoznając głosu.

– Mówi Jeb Blake… ojciec Garretta. Wiem, że to dziwnie zabrzmi, ale chciałbym z tobą porozmawiać.

– Mam tylko kilka minut, ale proszę…

– Chcę z tobą pomówić osobiście, jeśli to możliwe. Nie potrafię rozmawiać o tym przez telefon.

– Mogę spytać o czym?

– Chodzi o Garretta. Wiem, że proszę o wiele, ale czy nie mogłabyś tu przylecieć? Nie prosiłbym, gdyby to nie było ważne.

Teresa się zgodziła. Zabrała Kevina ze szkoły i odwiozła do przyjaciół, wyjaśniając, że wyjeżdża na kilka dni. Kevin dopytywał się o cel podróży, ale obiecała mu, że wyjaśni wszystko później.

– Powiedz mu ode mnie cześć – poprosił.

Teresa tylko kiwnęła głową. Pojechała na lotnisko i wsiadła w pierwszy samolot, na jaki dostała bilet. W Wilmington udała się prosto do domu Garretta, gdzie czekał na nią Jeb.

– Cieszę się, że mogłaś przyjechać.

– O co chodzi? – spytała, rozglądając się dyskretnie wokół siebie.

Jeb wyglądał o wiele starzej niż poprzednio. Zaprowadził ją do kuchni i poprosił, żeby usiadła przy stole.

– Z tego, co dowiedziałem się od różnych osób – zaczął opowiadać cichym głosem – Garrett wypłynął „Happenstance” na morze później niż zwykle.

Po prostu musiał to zrobić. Rozpoznał charakterystyczne ciemne chmury na horyzoncie, które zawsze zwiastowały sztorm. Wydawało mu się, że znajdują się na tyle daleko, by mu nie zagrozić i dać potrzebny czas. Zamierzał popłynąć niedaleko. Nawet jeśli zerwie się sztorm, będzie tak blisko, że na pewno zdąży wrócić do portu. Włożył rękawiczki, ustawił żagle i skierował „Happenstance” na wzburzone fale.

Od trzech lat, wiedziony wspomnieniami o Catherine, wybierał tę samą trasę. Był to jej pomysł, żeby płynąć prosto na wschód tamtej nocy, gdy po raz pierwszy wypłynęli odnowioną łodzią. W wyobraźni Catherine płynęli do Europy. Zawsze pragnęła tam pojechać. Czasem wracała ze sklepu z folderami biur podróży i oglądała fotografie, a on siedział obok. Chciała zobaczyć wszystko. Słynne chaĂteaux w dolinie Loary, Partenon, szkockie góry, bazyliki w Rzymie, miejsca, o których czytała. W zależności od przyniesionego do domu folderu wymarzone wakacje mieli spędzić w Europie lub w tropikach.

Oczywiście, nigdy nie popłynęli do Europy.

Tego najbardziej żałował. Kiedy spoglądał wstecz na lata spędzone z Catherine, uświadamiał sobie, że to właśnie powinien był zrobić. Mógł jej poświęcić więcej czasu i gdy o tym rozmyślał, wiedział, że było to możliwe. Po kilku latach zaoszczędzili dość na wyjazd i bawili się układaniem planów podróży, ale w końcu wydali pieniądze na sklep. Gdy zrozumiała, że obowiązki związane z prowadzeniem firmy nie pozwolą im na dłuższy wyjazd, jej marzenie w końcu się rozwiało. Coraz rzadziej przynosiła do domu foldery. Po pewnym czasie przestała wspominać o Europie.

Tamtej nocy, gdy po raz pierwszy wypłynęli „Happenstance”, zrozumiał, że nie przestała marzyć. Stała na dziobie, spoglądała przed siebie, trzymając Garretta za rękę.

– Czy kiedyś pojedziemy? – spytała go cicho i taką ją zapamiętał: włosy rozwiewane przez wiatr, wyraz twarzy promienny i pełen nadziei.

– Tak – obiecał jej. – Gdy tylko będziemy mieli czas.

Rok później, nosząc ich dziecko, Catherine zmarła w szpitalu, a on czuwał przy jej łóżku.

Kiedy zaczęły dręczyć go sny, nie wiedział, co ma zrobić. Pewnego ranka zrozpaczony postanowił przelać to, co czuł, na papier. Pisał szybko, bez zastanowienia. Pierwszy list zajął prawie pięć stron. Następnego dnia zabrał go ze sobą na pokład. Gdy go czytał, przyszedł mu do głowy pewien pomysł. Prąd Zatokowy płynął w kierunku północnym w górę wybrzeży Stanów Zjednoczonych, potem skręcał i kierował się na wschód. Przy odrobinie szczęścia butelka z listem mogła pokonać Atlantyk, dotrzeć do Europy i znaleźć się na ziemi, na której chciała się znaleźć Catherine. Podjął decyzję, zamknął list w butelce i wyrzucił ją za burtę.

Od tamtego dnia napisał szesnaście, może siedemnaście listów… wierzył, że w ten sposób dotrzymuje obietnicy. Dziś rano też napisał list i miał go teraz ze sobą. Niebo stało się ołowiane. Radio nadawało ostrzeżenia przed nadciągającym sztormem. Po krótkim wahaniu wyłączył je i spojrzał na niebo. Doszedł do wniosku, że ma jeszcze trochę czasu. Będzie pisał następny list.

Na Atlantyku zaczynała się pora sztormów. Wiedział, że gdyby spóźnił się o dzień, nie mógłby wypłynąć co najmniej przez tydzień.

Rozhuśtane fale dawały się „Happenstance” coraz bardziej we znaki. Skrzypiały żagle szarpane wzmagającym się wiatrem. Garrett ustalił pozycję. Woda była tu głęboka, ale nie wystarczająco. Zniknął Prąd Zatokowy, który pojawiał się latem. Butelka dotrze do celu tylko wtedy, gdy wyrzuci ją daleko na oceanie. Ze wszystkich listów, które napisał do Catherine, chciał, aby przynajmniej jeden dotarł do Europy. Miał być ostatni.

Nałożył sztormiak i zapiął go starannie.

„Happenstance” zaczęła podskakiwać na falach, płynęła dalej na otwarte morze. Garrett trzymał ster obiema rękami, próbując utrzymać go w tym samym położeniu. Kiedy wiatr się zmienił i przyśpieszył – sygnalizując zbliżający się sztorm, zmienił hals, mimo niebezpieczeństwa kierując łódź po przekątnej przez fale. W tych warunkach halsowanie było bardzo trudne, płynął coraz wolniej, ale wolał iść pod wiatr, niż podejmować próbę powrotu w chwili, gdyby sztorm go dogonił.

Przy każdej zmianie halsu tracił siły. Za każdym razem, gdy stawiał żagle, zapanowanie nad nimi wymagało nadzwyczajnego wysiłku. Mimo rękawiczek paliły go dłonie. Dwukrotnie nieoczekiwany ostry podmuch prawie zwalił go z nóg. Uratowało go tylko to, że wiatr cichł równie szybko, jak się zrywał.

Halsował już godzinę, obserwując przed sobą zbierający się sztorm. Wydawało się, że burza się zatrzymała, ale wiedział, że to złudzenie. Za kilka godzin sztorm dotrze do lądu. Na płytszej wodzie przyśpieszy i na ocean nie będzie można wypłynąć. Teraz po prostu zbierał siły jak palący się powoli lont, przygotowujący się do wybuchu.

Garrett nie pierwszy raz płynął podczas burzy, ale wiedział, że nie wolno mu lekceważyć niebezpieczeństwa. Jeden nieostrożny ruch, a ocean go pochłonie. Nie może do tego dopuścić. Był uparty, ale nie głupi. W chwili gdy zobaczy prawdziwe zagrożenie, natychmiast zawróci łódź i pogna do portu.

Nad głową gęstniały chmury i zaczął padać drobny deszcz. Garrett rozejrzał się i już wiedział, że się zaczyna.

– Jeszcze tylko chwila – mruknął pod nosem. Potrzebował jeszcze kilku minut…

Niebo rozdarła błyskawica. Garrett liczył sekundy od błysku do uderzenia. Dwie i pół minuty później usłyszał dudnienie rozchodzące się po oceanie. Oko sztormu znajdowało się mniej więcej dwadzieścia pięć mil od niego. Obliczył, że przy obecnej prędkości wiatru miał ponad godzinę, nim sztorm uderzy z całą mocą. Planował, że już go wtedy nie będzie na wodzie.

Padał coraz mocniejszy deszcz.

Zaczęło robić się ciemniej. Słońce powoli zachodziło, gęste, nieprzeniknione chmury przesłoniły resztki światła, powodując szybki spadek temperatury. Dziesięć minut później zaczęła się prawdziwa ulewa.

Cholera! Kończył mu się czas, a on jeszcze nie był na miejscu.

Fale stawały się coraz większe, ocean się gotował, gdy „Happenstance” płynęła naprzód. Szeroko rozstawił nogi, żeby utrzymać równowagę. Ster utrzymywał pozycję, ale fale zaczęły napierać po przekątnej, huśtając łodzią jak chwiejną kołyską.

Znowu błyskawica… chwila ciszy… grom. Dwadzieścia mil. Rzucił okiem na zegarek… Jeśli sztorm zbliżał się w takim tempie, to znalazł się za blisko… Jeśli wiatr będzie wiał w tym samym kierunku, jeszcze zdąży bezpiecznie wrócić do portu.

Gdyby wiatr się zmienił…

Przypominał sobie drogę i liczył. Był już dwie i pół godziny na morzu, a ponieważ płynął pod wiatr, potrzebował półtorej godziny, żeby wrócić. Oczywiście, o ile wszystko pójdzie zgodnie z planem. Sztorm dotrze do lądu w tym samym czasie.

– Cholera! – zaklął, tym razem głośno. Musiał wyrzucić butelkę, mimo iż nie dopłynął tak daleko, jak sobie zaplanował. Nie mógł dłużej ryzykować.

Chwycił dygoczący ster jedną ręką, a drugą sięgnął do kurtki po butelkę. Wcisnął mocniej korek i wyciągnął butelkę przed siebie, tak że zobaczył w środku list.

Patrząc na butelkę, poczuł się tak, jakby długa podróż wreszcie dobiegła końca.

– Dziękuję – szepnął. Jego szept zagłuszył coraz głośniejszy ryk fal.

Rzucił butelkę jak najdalej. Widział, jak leci. Stracił ją z oczu, gdy uderzyła o fale. Stało się.

Teraz trzeba było zawrócić łódź.

Po chwili dwie błyskawice jednocześnie rozjaśniły niebo. Piętnaście mil. Zawahał się, coraz bardziej zaniepokojony.

Burza nie może zbliżać się aż tak szybko – przemknęło mu przez myśl. A jednak nabierała szybkości i mocy, wydymając się niczym balon nacierający wprost na niego.

Wykorzystał pętlę z lin do unieruchomienia steru. Tracąc cenne sekundy, walczył rozpaczliwie, próbując zachować kontrolę nad bomem. Liny paliły mu dłonie, niszcząc rękawiczki. W końcu udało mu się zmienić ustawienie żagli i łódź przechyliła się, łapiąc wiatr. W chwili gdy zawrócił, z innego kierunku dmuchnęło lodowatym powietrzem.

Ciepłe powietrze wpada na zimne.

Włączył radio i usłyszał ostrzeżenie przed sztormem. Szybko pokręcił gałką głośności. Słuchał uważnie komunikatu opisującego gwałtownie zmieniające się warunki. „Powtarzam… zaleca się małym jednostkom… zrywa się niebezpieczny wiatr… można spodziewać się ulewnego deszczu…”

Sztorm był coraz bliżej.

Temperatura szybko spadała. Wiał coraz silniejszy, groźny wiatr. W ciągu trzech minut osiągnął prędkość huraganu – dwudziestu pięciu węzłów.

Z rosnącym niepokojem nacisnął koło sterowe.

Nie zareagowało.

Nagle uświadomił sobie, że wysokie fale wynoszą rufę nad powierzchnię wody, uniemożliwiając działanie steru. Łódź znieruchomiała w niewłaściwym położeniu, kołysząc się niepewnie. Pokonał następną falę i kadłub opadł ciężko na wodę. Dziób niemal się zanurzył.

– Dalej… ruszaj – szepnął. Poczuł pierwsze dotknięcie strachu. Wszystko trwało za długo. Z każdą chwilą niebo stawało się coraz ciemniejsze, deszcz zacinał z ukosa gęstymi, nieprzeniknionymi falami.

Minutę później ster wreszcie zareagował i łódź zaczęła się obracać.

Powoli… powoli… żaglówka była za bardzo wychylona na bok…

Z przerażeniem zobaczył, że ocean wokół niego podnosi się z potwornym rykiem… tworząc olbrzymią falę biegnącą wprost na łódź.

Nie mogło mu się udać…

Przytrzymał się steru, gdy woda spadła z ogromną siłą na bezbronny kadłub, wzbijając białe pióropusze piany. „Happenstance” przechyliła się jeszcze bardziej. Pod Garrettem ugięły się nogi, ale nadal mocno trzymał ster. Gdy wyprostował się z trudem, następna fala uderzyła w łódź.

Woda zalała pokład.

Żaglówka walczyła przez chwilę, aby zachować równowagę w silnych podmuchach wiatru, ale nabierała coraz więcej wody. Prawie minutę fale wlewały się na pokład, przypominając rwącą rzekę. Wtem wiar na chwilę ucichł i „Happenstance” cudem zaczęła odzyskiwać równowagę. Maszt znowu kierował się ku ciemniejącemu niebu. Ster zaczął reagować i Garrett obrócił koło z całej siły. Wiedział, że musi jak najszybciej obrócić łódź.

Błyskawica. Siedem mil.

Radio trzeszczało. „Powtarzam, wiatry do czterdziestu węzłów, powtarzam wiatry do czterdziestu węzłów, w porywach do pięćdziesięciu”.

Garrett wiedział, że jest w niebezpieczeństwie. Nie sposób było zapanować nad łodzią przy takim silnym wietrze.

Żaglówka obracała się powoli, walcząc z dodatkowym obciążeniem i rozszalałymi falami. Woda u stóp Garretta miała nieledwie sześć cali. Prawie się udało…

Nagle huraganowy wiatr zaatakował z przeciwnego kierunku, wstrzymując obrót i kołysząc „Happenstance” jak zabawką. Właśnie w chwili, gdy łódź była najbardziej bezradna, wielka fala rozbiła się o pokład. Maszt pochylił się w stronę oceanu.

Tym razem wiatr nie przestał wiać.

Marznący deszcz bił z ukosa, oślepiając go. „Happenstance”, zamiast się wyprostować, pochyliła się jeszcze bardziej… Żagle były ciężkie od wody. Znowu stracił równowagę… Pokład znalazł się pod takim kątem, że tym razem Garrett nie zdołał wstać. Jeśli teraz uderzy następna fala…

Garrett jej nie zobaczył.

Niczym zadający cios kat, fala uderzyła z potworną siłą o łódź, przewracając ją na bok, wpychając maszt i żagle pod wodę. „Happenstance” była stracona. Garrett trzymał się steru, wiedząc, że jeśli go wypuści z rąk, znajdzie się w oceanie.

Łódź szybko nabierała wody, jak olbrzymie tonące zwierzę.

Musiał się ratować. Miał sprzęt ratunkowy, w tym tratwę. To była jego jedyna szansa. Cal po calu przedzierał się do kabiny, przytrzymując się wszystkiego po drodze, walcząc z oślepiającym deszczem, walcząc o życie.

Błyskawica i grom, prawie jednocześnie.

Wreszcie dotarł do kabiny i szarpnął za klamkę. Bez skutku. Zrozpaczony, ustawił szeroko stopy dla lepszego chwytu i szarpnął mocniej. Rozległ się trzask i do środka wlała się woda. Zrozumiał, że popełnił straszliwy błąd.

Woda szybko wypełniła kabinę. Garrett zobaczył, że tratwa ratunkowa, umocowana na ścianie kabiny, znalazła się pod wodą. Uświadomił sobie, że już nie może zapobiec pochłonięciu łodzi przez rozszalały ocean.

Ogarnięty paniką, odwrócił się do drzwi kabiny, ale zatrzymała go wpadająca do środka woda. „Happenstance” tonęła. Po kilku sekundach kadłub był do połowy zanurzony w oceanie.

Kamizelki ratunkowe…

Znajdowały się pod siedzeniami na rufie.

Rozejrzał się i stwierdził, że były jeszcze nad powierzchnią wody.

Walcząc jak szalony, dotarł do relingu przy burcie. Gdy chwycił się i podciągnął, woda sięgnęła mu do piersi, a nogi kopały ocean. Zaklął w duchu. Wiedział, że powinien był wcześniej założyć kamizelkę.

Trzy czwarte łodzi znajdowało się już pod wodą. Szła na dno w zastraszającym tempie.

Przedzierał się do siedzeń, trzymając relingu, resztkami sił pokonując napór wody i własną słabość. Był po szyję zanurzony w wodzie i wreszcie dotarło do niego, że sytuacja jest beznadziejna.

Nie mogło mu się udać.

Woda sięgnęła podbródka, kiedy wreszcie przestał walczyć. Spojrzał do góry. Był wyczerpany, ale nie mógł uwierzyć, że wszystko się skończy w ten sposób.

Puścił reling i odpłynął kawałek od łodzi. Ciążyły mu kurtka i buty. Młócił nogami wodę, unosząc się na falach, i patrzył, jak „Happenstance” powoli ginie w falach. Potem, gdy zimno i wyczerpanie zaczęły stępiać jego zmysły, odwrócił się i próbował płynąć w stronę brzegu.

Teresa siedziała z Jebem przy stole. Przerywając i zaczynając od początku, relacjonował jej wszystko, o czym wiedział.

Później przypomniała sobie, że początkowo słuchała go z ciekawością. Nie wątpiła, że Garrett ocalał. Był doświadczonym żeglarzem, doskonałym pływakiem. Był zbyt ostrożny, zbyt pełen życia, by pokonał go ocean i wiatr. Jeśli komuś miało się udać, to tylko jemu.

– Nie rozumiem. Po co wypływał, skoro wiedział, że nadchodzi sztorm?

– Nie wiem – odparł cicho Jeb, nie patrząc jej w oczy.

Teresa zmarszczyła brwi. Wszystko wydawało jej się takie nierzeczywiste.

– Czy powiedział coś, zanim wypłynął?

Jeb pokręcił przecząco głową. Unikał wzroku Teresy, jakby coś przed nią ukrywał. Teresa rozejrzała się po kuchni – była posprzątana. Przez otwarte drzwi widziała porządnie zasłane łóżko, a przy nim na stoliku dwa bukiety kwiatów.

– Nie rozumiem. Nic mu się nie stało, prawda?

– Tereso – powiedział Jeb przez łzy – znaleźli go wczoraj rano.

– Jest w szpitalu?

– Nie – zaprzeczył cicho.

– To gdzie jest? – spytała, nie chcąc pogodzić się z prawdą.

Jeb nie odpowiedział.

Nagle zabrakło jej tchu. Zaczęła drżeć na całym ciele. Garrett, co ci się stało? Dlaczego cię tu nie ma? Jeb pochylił głowę. Nie widziała jego łez, ale usłyszała tłumiony szloch.

– Tereso… – urwał.

– Gdzie on jest?! – zawołała, zrywając się na równe nogi.

Usłyszała odgłos przewracającego się na podłogę krzesła.

Jeb patrzył na nią w milczeniu. Otarł łzy wierzchem dłoni.

– Wczoraj znaleźli jego ciało.

Poczuła gwałtowny ból w piersi.

– Odszedł, Tereso.

Na plaży, na której wszystko się zaczęło, Teresa wspominała wydarzenia sprzed roku.

Pochowali Garretta obok Catherine, na małym cmentarzu, niedaleko jego domu. W czasie pogrzebu Jeb i Teresa stali obok siebie, otoczeni ludźmi, z którymi Garrett dzielił życie. Koledzy ze szkoły, byli uczniowie z kursów nurkowania, pracownicy ze sklepu. Była to skromna uroczystość. Chociaż zaczął padać deszcz, gdy pastor skończył mówić, zebrani jeszcze długo zostali po jej zakończeniu.

Stypa zgromadziła w domu Garretta przyjaciół i znajomych. Jeden po drugim podchodzili, składali kondolencje, wspominali. Kiedy wyszli ostatni, Teresa i Jeb zostali sami. Jeb wyjął z szafy pudło i poprosił ją, żeby usiadła przy nim.

W pudle były setki fotografii. Przez kilka godzin Teresa oglądała zdjęcia chłopca, a potem młodzieńca. Brakujące kawałki życia Garretta, które mogła sobie tylko wyobrazić. Były też zdjęcia z ostatnich lat, z okresu studiów i po nich, wręczanie dyplomów, odnowiona „Happenstance”, sklep. Zauważyła, że uśmiech Garretta się nie zmieniał, podobnie jak ubrania. Mimo upływu lat – wyłączając uroczyste okazje, miał na sobie dżinsy, szorty, podkoszulki.

Było też wiele zdjęć Catherine. Początkowo Jeb poczuł się na ich widok nieswojo, ale zauważył, że ich oglądanie nie sprawia Teresie przykrości. Należały po prostu do innego okresu życia jego syna.

Pod koniec Teresa zobaczyła tego Garretta, w którym się zakochała. Jedno zdjęcie zwróciło jej uwagę. Jeb wyjaśnił jej, że zrobiono je w maju, na kilka tygodni przed wyrzuceniem butelki na plażę w Cape. Garrett stał na ganku i wyglądał tak samo jak wtedy, gdy po raz pierwszy przyszła do niego do domu.

Następnego dnia ojciec Garretta wręczył Teresie kopertę. Znalazła w niej kilka zdjęć i listy, które ich połączyły.

– Pomyślałem, że chciałabyś je zatrzymać.

Dławiły ją łzy, więc tylko skinęła głową.

Teresa niewiele zapamiętała z pierwszych dni po przyjeździe z pogrzebu. Nie chciała pamiętać. Przypominała sobie, że Deanna czekała na nią na lotnisku. Zobaczywszy ją, zadzwoniła do męża, żeby przywiózł jej ubrania, ponieważ zostanie z Teresą jakiś czas. Teresa leżała w łóżku, nie wstawała nawet wtedy, gdy Kevin wracał ze szkoły do domu.

– Czy moja mama wyzdrowieje? – spytał Kevin.

– Potrzebuje tylko trochę czasu – odpowiedziała mu Deanna. – Wiem, że ci ciężko, ale wszystko będzie dobrze.

Sny Teresy, nawet gdy je zapamiętała, były pogmatwane i dziwaczne. Nigdy nie pojawiał się w nich Garrett. O niczym nie potrafiła myśleć. Czasami, gdy się budziła, wszystko wydawało się nierealne. Nasłuchiwała kroków Garretta, pewna, że puste łóżko oznacza, że wyszedł tylko na chwilę do kuchni, pije kawę lub czyta gazetę. Za chwilę do niego pójdzie i powie mu: „Miałam okropny sen…”

Przez ten tydzień próbowała zrozumieć, jak to się mogło stać. Poprosiła Jeba, żeby natychmiast ją powiadomił, jeśli tylko czegoś się dowie. Dlaczego Garrett tamtego dnia wypłynął na „Happenstance”? Wiedziała, że jeśli się tego dowie, jej rozpacz i ból choć trochę zelżeją. Nie chciała uwierzyć, że Garrett popłynął, nie zamierzając wrócić. Za każdym razem, gdy dzwonił telefon, rosła jej nadzieja, że usłyszy głos Jeba. Wyobrażała sobie siebie, jak mówi: „Rozumiem… Tak… To ma sens…”

W głębi duszy wiedziała, że nigdy się to nie stanie.

Tego tygodnia Jeb nie zadzwonił. Rozmyślania też nie przyniosły odpowiedzi. Nadeszła, gdy się już jej nie spodziewała.

Rok później na plaży w Cape Cod Teresa bez rozgoryczenia wspominała przeszłość. Sięgnęła do torebki. Była wreszcie gotowa. Wyjęła przedmiot, który przyniosła ze sobą, przyjrzała mu się, przypominając sobie moment, gdy odpowiedź wreszcie nadeszła. Tego wspomnienia nic nie zatarło.

Gdy po tygodniu Deanna wróciła do siebie, Teresa starała się wrócić do rutyny dnia codziennego. Deanna zajmowała się domem i Kevinem, ale nie segregowała poczty, która zbierała się w koszyku w jadalni. Pewnego wieczoru, gdy Kevin poszedł do kina, Teresa z roztargnieniem zaczęła przeglądać pocztę.

Kilka listów, czasopisma, dwie przesyłki. Jedna przesyłka zawierała prezent na urodziny Kevina, wybrany przez Teresę z katalogu. Na drugiej nie było zwrotnego adresu.

Paczka była dość długa i prostokątna, oklejona dodatkową taśmą. Nalepiono na niej dwie kartki z napisem „Ostrożnie”. Dziwne – pomyślała i w tym momencie spostrzegła znaczek z Wilmington z datą sprzed dwóch tygodni. Adres był wypisany ręką Garretta.

Odłożyła paczkę drżącą ręką. Poczuła gwałtowny skurcz żołądka.

Znalazła nożyczki i trzęsącymi się palcami zaczęła rozcinać taśmę. Wiedziała, co jest w środku.

Przesyłka była opakowana specjalną folią i zalepiona taśmą. Znowu musiała użyć nożyczek. Gdy wreszcie rozdarła folię, siedziała przez chwilę bez ruchu.

Butelka była zakorkowana. Teresa wyjęła korek, odwróciła butelkę i na rękę wypadł list. Taki jak ten, który znalazła kilka miesięcy temu. Rozwinęła ostrożnie szpagat.

List był napisany wiecznym piórem. W prawym górnym rogu widniał wizerunek starego statku z żaglami szarpanymi przez wiatr.

Droga Tereso,

Czy możesz mi wybaczyć?

Odłożyła list na stół ze ściśniętym gardłem. Nie mogła oddychać. Oślepiało ją światło, odbijając się od łez. Sięgnęła po chusteczkę i zaczęła czytać.

** ** **

Czy możesz mi wybaczyć?

W świecie, który rzadko rozumiem, wieją wiatry przeznaczenia. Zrywają się wtedy, kiedy tego najmniej oczekujemy. Czasem szarpią nas z wściekłością huraganu, czasem jedynie owiewają nasze policzki. Jednak nie można lekceważyć ich istnienia. Tak, Ukochana, był to wiatr, którego nie przewidziałem, wiatr, który zerwał się i wiał silniej, niż myślałem, że to jest możliwe. Jesteś moim przeznaczeniem.

Myliłem się, nie zauważając oczywistości. Błagam Cię o wybaczenie. Jak ostrożny wędrowiec próbowałem ochronić się przed wiatrem i straciłem duszę. Byłem głupcem, że lekceważyłem swoje przeznaczenie, ale nawet głupcy mają uczucia. Uświadomiłem sobie w końcu, że jesteś dla mnie najważniejsza na świecie.

Wiem, że daleko mi do doskonałości. Popełniłem więcej błędów w ciągu ostatnich kilku miesięcy niż przedtem przez całe życie. Nie miałem racji, gdy zachowałem się tak okropnie u Ciebie w domu po odkryciu, że znalazłaś listy. Kiedy biegłem za twoim samochodem, zrozumiałem, że powinienem próbować Cię zatrzymać. Przede wszystkim myliłem się, gdy zaprzeczałem prawdzie znanej memu sercu. Nie mogę już żyć bez Ciebie.

Miałaś rację we wszystkim. Próbowałem zaprzeczyć Twoim słowom, chociaż wiedziałem, że to prawda. Odwracałem głowę i patrzyłem wstecz, nie chciałem patrzeć na to, co leżało przede mną. Przegapiłem piękno wschodzącego słońca. Zapomniałem, że to oczekiwanie nadaje życiu sens. Żałuję, że nie uświadomiłem sobie tego wcześniej.

Teraz patrzę w przyszłość. Widzę Twoją twarz, słyszę Twój głos. Jestem pewien wybranej przez siebie ścieżki. Jak pewnie odgadłaś, mam nadzieję, że ta butelka sprawi cud, jak przedtem, i znowu będziemy razem.

Przez kilka dni po Twoim wyjeździe chciałem wierzyć, że mogę żyć tak jak przedtem. Nie mogłem. Myślałem o Tobie przy każdym zachodzie słońca. Podchodziłem do telefonu i chciałem zadzwonić. Mogłem myśleć tylko o spędzonych z Tobą chwilach. Pragnąłem, abyś wróciła. Wyobrażałem sobie, że jest to możliwe. Ciągle słyszałem Twoje słowa. Nie miało znaczenia, jak bardzo Cię kocham. Wiedziałem, że nasz związek nie będzie możliwy, dopóki nie poświęcę się całkowicie wybranej drodze. Wreszcie nocą wszystko zrozumiałem.

We śnie zobaczyłem siebie idącego plażą z Catherine, w tym samym miejscu, gdzie zabrałem Ciebie po lunchu u Hanka. Świeciło słońce. Promienie odbijały się od piasku. Szliśmy obok siebie. Słuchała uważnie, a ja jej wszystko opowiadałem o Tobie, o nas, o wspólnych chwilach. Przyznałem z pewnym wahaniem, że Cię kocham, ale czuję się winny. Nie odpowiedziała mi wprost. Szła dalej, potem nagle odwróciła się i spytała: „Dlaczego?” Odpowiedziałem: „Z twojego powodu”. Słysząc to, uśmiechnęła się pobłażliwie, machnęła ręką. „Och, Garrett”. Dotknęła lekko mojej twarzy. „Jak myślisz, kto skierował do niej butelkę?”

Teresa przestała czytać. Jak echo powróciły do niej słowa:

„Jak myślisz, kto skierował do niej butelkę?”

Odchyliła się w krześle, zamknęła oczy i przez chwilę walczyła ze łzami.

Kiedy się obudziłem, poczułem się samotny. Byłem sam. Sen mnie nie pocieszył. Sprawił mi ból. Zrozumiałem, co zrobiłem, i zacząłem płakać. Nagle wiedziałem, co powinienem zrobić. Napisałem dwa listy. Jeden do Ciebie, który teraz trzymasz w ręku, drugi do Catherine, w którym żegnam się z nią na zawsze. Wezmę „Happenstance” i list do niej wrzucę do oceanu. To będzie mój ostatni. Catherine powiedziała mi, że powinienem żyć dalej. Muszę jej usłuchać. Nie tylko jej słów, ale również własnego serca.

– Tereso, tak mi przykro, że Cię zraniłem. W przyszłym tygodniu przyjadę do Bostonu. Mam nadzieję, że znajdziesz dość siły, by mi wybaczyć. Może już jest za późno. Nie wiem.

Tereso, kocham Cię i zawsze będę Cię kochał. Widzę dzieci bawiące się na plaży i wiem, że pragnę mieć dzieci z Tobą. Chcę patrzeć na dorastanie Kevina, pragnę trzymać Cię za rękę, gdy on będzie prowadził własną pannę młodą. Pocałuję Cię wtedy, gdy spełnią się jego marzenia. Bez Ciebie ze smutku czuję się chory. Siedzę w kuchni i modlę się, byś pozwoliła mi wrócić, na zawsze.

Garrett

Zapadł zmierzch. Szare niebo pociemniało. Teresa wielokrotnie przeczytała list, mimo to wciąż czuła się tak samo jak za pierwszym razem, gdy wzięła go do ręki.

Siedziała na plaży i próbowała go sobie wyobrazić, jak siedzi w kuchni i pisze do niej list. Przesunęła palcem po kartce. Walcząc ze łzami, jeszcze raz obejrzała list. W kilku miejscach zobaczyła smugi, jakby pióro ciekło. Sześć słów było przekreślonych, ale nie potrafiła ich odczytać.

Skończyła czytać, zwinęła list i okręciła szpagatem, tak żeby zawsze wyglądał jak przedtem. Wsunęła do butelki, którą położyła obok torby. Wiedziała, że po powrocie do domu postawi ją na biurku, tam gdzie ją trzymała. W nocy, gdy światło latarni ulicznych dostawało się do wnętrza pokoju, butelka lśniła w ciemnościach. Teresa tuż przed zaśnięciem widziała blask szkła.

Sięgnęła po zdjęcia, które dostała od Jeba. Wtedy, po powrocie do Bostonu, gdy zaczęła je przeglądać, rozpłakała się i wrzuciła je do szuflady. Nie chciała ich oglądać.

Teraz miała je w ręku, odnalazła to wykonane na ganku. Patrzyła na nie i wspominała: jak wyglądał, jak się poruszał, uśmiechał. Może jutro – powtarzała sobie – zabiorę je do fotografa, powiększę i postawię na stoliku, tak jak on postawił zdjęcie Catherine. Potem zrozumiała, że tego nie chce. Schowa zdjęcia z powrotem do szuflady obok kolczyków, które dostała od babci. Widok jego twarzy był zbyt bolesny.

Od czasu pogrzebu kontaktowała się z Jebem, dzwoniła, pytała, jak się miewa. Za pierwszym razem opowiedziała mu, dlaczego Garrett wziął tamtego dnia „Happenstance” i rozmowa skończyła się płaczem. Po kilku miesiącach mogli wspominać jego imię bez łez. Jeb opowiadał jej o dzieciństwie syna, a nawet o tym, co Garrett porabiał między spotkaniami z Teresą.

W lipcu zabrała Kevina na Florydę. Mieli zamiar ponurkować. Woda była cieplejsza i bardziej przezroczysta niż w Karolinie Północnej. Spędzili tam osiem dni. Codziennie rano nurkowali, a po południu wylegiwali się na plaży. Na urodziny Kevin poprosił o prenumeratę czasopisma o nurkowaniu. Jak na ironię pierwszy numer był poświęcony wrakom przy wybrzeżu Karoliny Północnej. Opisano nawet wrak leżący w płytkiej wodzie, który obejrzeli razem z Garrettem.

Od śmierci Garretta nie spotykała się z nikim. Koledzy z redakcji namawiali ją na randki. Uprzejmie, acz stanowczo odmawiała. Jedynie Deanna dała jej spokój.

Wszystko zmienił telefon od Jeba, który zadzwonił przed trzema tygodniami. Postanowiła pojechać do Cape Code. Jeb łagodnym głosem mówił, że powinna pogodzić się ze śmiercią Garretta i żyć dalej. Wtedy mury, które zbudowała wokół siebie, zaczęły pękać. Przepłakała całą noc, ale nazajutrz wiedziała, co powinna zrobić.

Stanęła na plaży. Rozejrzała się, żeby zobaczyć, czy ktoś jej nie obserwuje. Tylko ocean wydawał się poruszać. Okolica była opustoszała. Patrzyła przez dłuższą chwilę w wodę, która wyglądała na niebezpieczną. Nie było to romantyczne miejsce z jej wspomnień. Myślała o Garretcie, aż usłyszała werbel gromu. Zerwał się wiatr.

Dlaczego życie Garretta skończyło się w ten sposób? Teresa nie wiedziała. Jeszcze jeden podmuch wiatru i poczuła, że jest przy niej. Poczuła jego dotyk, jak wtedy, gdy się żegnali. Tyle rzeczy chciałaby zmienić…

Została sama ze swoimi myślami. Kochała go. Zawsze będzie go kochała. Wiedziała to od pierwszej chwili, gdy zobaczyła go w porcie, i wiedziała o tym teraz. Ani jego śmierć, ani czas tego nie zmienią. Zamknęła oczy.

– Tęsknię za tobą – szepnęła. Przez chwilę wyobrażała sobie, że on o tym wie. Nagle wiatr ucichł i powietrze znieruchomiało.

Spadły pierwsze krople deszczu, gdy wyjęła butelkę, odkorkowała ją i wyciągnęła list, który do niego napisała. Rozwinęła szpagat i trzymała list w ręku tak jak tamten, który znalazła. Ściemniło się i nie mogła przeczytać listu, ale i tak znała jego treść na pamięć. Ręce jej drżały.

Ukochany,

Zaledwie rok minął od czasu, gdy siedziałam z Twoim ojcem w kuchni. Jest późno w nocy i chociaż z trudem znajduję słowa, nie mogę się oprzeć uczuciu, że nadeszła pora, abym odpowiedziała na Twoje pytanie.

Oczywiście, że Ci wybaczam. Wybaczam Ci teraz i wybaczyłam Ci w chwili, gdy przeczytałam Twój list. Zerwanie z Tobą było takie trudne, po raz drugi byłoby to niemożliwe. Kochałam Cię za bardzo, żeby ponownie zostawić. Ciągle zastanawiam się, co mogłoby się wydarzyć, ale czuję głęboką wdzięczność dla losu, że znalazłeś się w moim życiu, chociaż na tak krótko. Założyłam, że spotkaliśmy się, żebym pomogła ci przeżyć okres rozpaczy. Teraz, po roku, doszłam do wniosku, że było odwrotnie.

Jak na ironię znalazłam się w tym samym miejscu, w którym Ty byłeś, gdy spotkaliśmy się po raz pierwszy. Gdy piszę, mocuję się z duchem kogoś, kogo bardzo kochałam. Teraz rozumiem, jak było Ci ciężko pogodzić się ze stratą i jakie bolesne musiały być próby życia, jakby nic się nie stało. Czasami ogarnia mnie rozpacz i chociaż wiem, że już nigdy się nie zobaczymy, część mnie chce pozostać przy Tobie na zawsze. Gdybym mogła się zakochać w kim innym, może wtedy zbladłoby wspomnienie o Tobie. Oto paradoks. Ponieważ tak bardzo za Tobą tęsknię, ze względu na Ciebie nie lękam się przyszłości. Zakochałeś się we mnie, więc dałeś mi nadzieję. Nauczyłeś mnie, że można żyć dalej bez względu na rozpacz, i żal.

Nie sądzę, abym była już gotowa, ale to jest mój wybór. Nie obwiniaj się. Dzięki Tobie mam nadzieję, że przyjdzie dzień, w którym mój smutek zastąpi miłość. Dzięki Tobie mam siłę żyć dalej.

Nie wiem, czy umarli mogą wrócić na ziemię, choćby niewidzialni, do tych, których kochali, ale jeśli mogą to wiem, że zawsze przy mnie będziesz. Kiedy słucham szumu oceanu, wydaje mi się, że to Twój szept. Gdy chłodna bryza pieści mój policzek, czuję, że jesteś przy mnie. Nie ma znaczenia, kto zjawi się w moim życiu. Stoisz teraz obok Boga, obok mojej duszy, pomagasz mi, kierujesz ku przyszłości, której nie potrafię przewidzieć.

Nie jest to pożegnanie, ukochany, ale podziękowanie. Dziękuję, że zjawiłeś się w moim życiu i dałeś mi radość. Dziękuję, że mnie kochałeś, że w zamian przyjąłeś moją miłość. Dziękuję za wspomnienia, które będą ze mną na zawsze. Jednak najbardziej dziękuję za to, że pokazałeś mi, iż nadejdzie czas, kiedy będę mogła pozwolić Ci odejść.

Kocham Cię,

T.

Teresa przeczytała list po raz ostatni, zwinęła go i wsunęła do butelki. Wiedziała, że tutaj kończy się jej podróż. Gdy już zrozumiała, że nie może dłużej czekać, rzuciła butelkę najdalej, jak mogła.

Wówczas zerwał się silny wiatr i rozstąpiła mgła. Teresa stała i patrzyła, jak butelka powoli dryfuje na pełne morze. Wiedziała, że to niemożliwe, ale wyobrażała sobie, że jej listu fale nigdy nie wyrzucą na brzeg. Będzie pływał bez końca, mijając odległe miejsca, których ona nigdy nie zobaczy.

Po kilku minutach butelka zniknęła jej z oczu. Teresa ruszyła w kierunku samochodu. Szła spokojnie w deszczu. Nagle uśmiechnęła się do siebie. Nie wiedziała ani kiedy, ani gdzie to się stanie, ale była pewna, że Garrett dostanie list.

Content

Nicholas Sparks
List w butelce

Podziękowania

Prolog

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty