Janet Evanovich

Przybić Piątkę

Tytuł oryginału – High Five

Podziękowania

Dziękuję Mary Anne Day, Joy Gianolio, Nancy Hunt, Merry Law, Lisie Medreder, Catherine Mudrak, Fran Rak, Hope Sass, Karen Swee, Elaine Yliet, Joan Walsh i Vicky Wiesner z The Woman Mystery Writers Reading Group za propozycję tytułu niniejszej książki.

ROZDZIAŁ 1

Kiedy byłam małą dziewczynką i ubierałam Barbie, nie wkładałam jej zwykle majtek. Wyglądała na pierwszy rzut oka jak prawdziwa dama. Gustowne plastikowe obcasy, idealnie skrojony kostium. Ale pod spodem była naga. Jestem obecnie agentką zajmującą się poszukiwaniem osób zwolnionych za kaucją, zwaną też specjalistką od pozyskiwania zbiegów albo po prostu łowczynią nagród. Sprowadzam delikwentów przed oblicze sprawiedliwości, żywych czy martwych. W każdym razie próbuję. To właśnie coś takiego jak Barbie z gołym tyłkiem. Masz sekret. Na zewnątrz udajesz bohatera, podczas gdy w rzeczywistości jesteś bez majtek. No dobra, może nie dotyczy to wszystkich agentów, ale ja często czuję się tak, jakbym wystawiała wstydliwe części ciała na widok publiczny. Mówiąc w przenośni, oczywiście.

W tej chwili nie czułam się wcale odsłonięta. W gruncie rzeczy czułam się zdesperowana. Zalegałam z czynszem, a w Trenton zabrakło nagle przestępców. Opierałam się dłońmi o biurko Connie Rosolli, stojąc na szeroko rozstawionych nogach, i choć bardzo się starałam, mój głos przypominał pisk Myszki Miki.

Jak to nie ma NSS? Zawsze jacyś są.

Przykro mi – oświadczyła Connie. – Mamy mnóstwo spraw, ale nikt nie prysnął. Pewnie niekorzystny układ planet.

NSS to skrót od „Nie Stawił się w Sądzie”. Rzecz nie do pomyślenia w naszym systemie prawnym, ale ludzie idą na to.

Connie podsunęła mi szarą kopertę.

Jedyny, jakiego mam, w dodatku niewiele wart.

Connie to szefowa biura Yincent Plum – Kaucje i Poręczenia. Jest parę lat starsza ode mnie, czyli po trzydziestce. Nie da się wziąć na litość. I gdyby wielkość biustu decydowała o zamożności, Connie byłaby drugim Billym Gatesem.

Yinnie szaleje z radości – wyjaśniła. – Zgarnia forsę garściami. Żadnych wypłat. Żadnych kaucji. Ostatni raz widziałam go w takim nastroju, kiedy panią Zaretsky aresztowali za stręczycielstwo i sodomię, a ona w charakterze poręczenia oddała swojego psa.

Wzdrygnęłam się na myśl o tym człowieku, gdyż Yincent Plum to nie tylko mój pracodawca, ale i kuzyn. Kiedyś, w kiepskich czasach, zmusiłam go szantażem, by wziął mnie do swojej agencji, i właściwie polubiłam tę robotę… tak trochę. Co nie znaczy, bym miała jakiekolwiek złudzenia co do Yinniego. Jest dobrym szefem, ale prywatnie to wrzód na rodzinnym tyłku.

Yinnie wpłaca sądowi zastaw, który stanowi gwarancję, że oskarżony pojawi się na rozprawie. Jeśli oskarżony daje nogę, Yinniemu ta forsa przepada. Nie jest to dla niego miła perspektywa, więc wysyła mnie, bym znalazła oskarżonego i ściągnęła go z powrotem przed oblicze Temidy. Moje honorarium wynosi dziesięć procent od wpłaconej sumy. W dodatku dostaję je tylko wtedy, gdy uda mi się znaleźć delikwenta.

Otworzyłam kopertę i zapoznałam się z treścią umowy.

Randy Briggs. Aresztowany za posiadanie broni. Nie stawił się na przesłuchanie w sądzie. Wysokość zastawu -siedemset dolarów. Co oznaczało, że dostanę siedemdziesiąt. Niezbyt dużo za nadstawianie karku i uganianie się za facetem, który jest uzbrojony.

No, nie wiem – powiedziałam z powątpiewaniem. -Ten gość chodzi z nożem.

Connie zajrzała do kopii protokołu z zatrzymania Briggsa.

Tu jest napisane, że to był mały nóż, w dodatku tępy.

Jak mały?

Ze dwadzieścia centymetrów.

I to ma być mały?!

Nie ma chętnego – wyjaśniła Connie. – Komandos nie bierze żadnej roboty poniżej dziesięciu tysięcy.

Komandos to mój mistrz i tropiciel pierwszej klasy. Komandos, jak się zdaje, nie miewa kłopotów z czynszem. Komandos posiada dodatkowe źródła dochodu.

Popatrzyłam na zdjęcie dołączone do dokumentów Briggsa. Facet nie wyglądał aż tak źle. Po czterdziestce, szczupła twarz i początki łysiny, biały. W rubryce „zawód” napisano „programista komputerowy”.

Westchnęłam z rezygnacją i schowałam kopertę do torby.

Pojadę z nim pogadać.

Pewnie tylko zapomniał – pocieszała mnie Connie. -Nie będziesz miała z nim kłopotu. Mogę się założyć.

Posłałam jej ironiczne spojrzenie i wyszłam. Był poniedziałkowy ranek i przed frontonem biura przesuwał się z szumem strumień wozów. Październikowe niebo lśniło błękitem, jaki można zobaczyć tylko w New Jersey, a powietrze tchnęło rześkością i wydawało się wolne od węglowodorów. Coś miłego dla odmiany, ale oddychanie przychodziło jakby za łatwo.

Do krawężnika podjechał nowy czerwony firebird i stanął tuż za moim buickiem model 53. Z samochodu wysiadła Lula i podparła się pod boki.

Dziewczyno, wciąż jeździsz tym alfonsiastym wozem?

Lula odwalała dla Yinniego papierkową robotę i wiedziała wszystko o alfonsiastych wozach, gdyż w poprzednim życiu była dziwką. Należała do kobiet, o których mówi się -delikatnie – że są duże, ważyła ponad sto kilo przy wzroście sto sześćdziesiąt pięć centymetrów i wyglądała na osobę raczej silną. W tym tygodniu farbowała włosy na pomarańczowo, co harmonizowało z jej ciemną karnacją.

To klasyk – wyjaśniłam. Obie wiedziałyśmy doskonale, że mam w nosie zabytkowe wozy. Jeździłam Bestią, ponieważ moja honda spłonęła doszczętnie, a ja nie miałam forsy, żeby kupić sobie coś nowego. No i musiałam pożyczyć tego nienasyconego potwora od wujka Sando-ra… kolejny raz.

Rzecz w tym, że żyjesz poniżej swoich możliwości -orzekła Lula. – Trafiają nam się ostatnio gówniane sprawy. Przydałby ci się jakiś seryjny morderca albo zabójca gwałciciel, który zwiał za kaucją. Tacy są coś warci.

Jasne, chciałabym dostać takiego.

Gadanie. Gdyby Yinnie wysłał mnie za jakimś gwałcicielem o morderczych skłonnościach, dałabym sobie spokój z robotą i zaczęła sprzedawać buty.

Lula wkroczyła do biura, a ja wsunęłam się za kierownicę swojego wozu i jeszcze raz przejrzałam materiały dotyczące Briggsa. Randy Briggs w rubrykach „dom” i „praca” podał ten sam adres. Cloverleaf Apartments przy Grand Avenue. Niedaleko biura. Może z półtora kilometra. Ruszyłam spod krawężnika, wykonałam niezgodny z przepisami nawrót na skrzyżowaniu i ruszyłam w kierunku Grand.

Budynek Cloverleaf Apartments stał przy drugiej przecznicy. Miał fronton z czerwonej cegły i ściśle utylitarny charakter. Dwa piętra. Wejście od przodu i zaplecza. Niewielki parking na tyłach. Żadnych zdobień. Okna o aluminiowych ramach, które były modne w latach pięćdziesiątych, ale teraz wyglądały tandetnie.

Zaparkowałam wóz i weszłam do niewielkiego holu. Z jednej strony była winda, z drugiej schody. Winda wyglądała klaustrofobicznie i nie budziła zaufania, dostałam się więc na piętro po schodach. Briggs mieszkał pod numerem 2B. Stałam przez chwilę pod jego drzwiami i nasłuchiwałam. Z wewnątrz nie docierał żaden dźwięk. Nie słychać było włączonego telewizora ani rozmów. Nacisnęłam dzwonek i usunęłam się sprzed wizjera.

Randy Briggs otworzył drzwi i wysunął głowę na korytarz.

Słucham?

Wyglądał dokładnie tak, jak na fotografii. Jasne włosy o piaskowym odcieniu, starannie uczesane i krótko przycięte. Bez brody, brak znaków szczególnych. Czyste oliwkowe spodnie i zapinana na guziki koszula. Czyli zgodnie z opisem, jakim dysponowałam… z tą różnicą, że miał tylko metr wzrostu. Krótko mówiąc, Randy Briggs był… upośledzony w pionie.

O cholera – zdumiałam się, patrząc na niego z góry.

Co jest? – spytał. – Nigdy przedtem nie widziała pani niskiego człowieka?

Tylko w telewizji.

No to ma pani dziś szczęście. Wręczyłam mu wizytówkę.

Reprezentuję agencję Yincent Plum – Kaucje i Poręczenia. Nie stawił się pan w sądzie. Bylibyśmy zobowiązani, gdyby zechciał pan umówić się jeszcze raz.

Nie – odparł krótko Briggs.

Słucham?

Mówię „nie”. Nie zamierzam się z nikim umawiać. Nie i kropka. Nie pójdę do sądu. Oskarżenie było lipne.

Zgodnie z prawem, powinien pan powiedzieć to sędziemu.

Świetnie. Niech pani po niego idzie.

Sędziowie nie odwiedzają oskarżonych w domach.

Posłuchaj pani, mam mnóstwo roboty – oświadczył Briggs, chcąc zamknąć drzwi. – Czas na mnie.

Chwileczkę! – zawołałam. – Nie może pan ignorować wezwania do sądu.

Tak? No to zobaczymy.

Nie rozumie pan. Z polecenia sądu i mojego szefa, Yincenta Pluma, mam pana doprowadzić przed oblicze sędziego.

Tak? A jak zamierza pani to zrobić? Zastrzelić mnie? Nie wolno strzelać do nieuzbrojonego człowieka. – Wyciągnął przed siebie dłonie. – Chce mnie pani zakuć w kajdanki? Myśli pani, że to takie proste – wyprowadzić mnie z mieszkania i zawlec na dół, nie robiąc z siebie przy tym idiotki? Wielka, zła łowczyni nagród chwyta niewy-rośniętą osobę. Tak właśnie się nazywamy, paniusiu. Nie jesteśmy karłami, pigmejami ani pokręconymi skrzatami. Jesteśmy ludźmi niewyrośniętymi. Jasne?

Odezwał się pager przy moim boku. Spojrzałam w dół, żeby sprawdzić, kto to, i nagle łup! Briggs zatrzasnął mi drzwi przed samym nosem i zamknął się na cztery spusty.

Frajerka! – zawołał ze środka.

No cóż, nie poszło tak łatwo, jak przypuszczałam. Miałam do wyboru – wyłamać drzwi i stłuc go na kwaśne jabłko albo odpowiedzieć na sygnał matki. Żadna z tych możliwości nie była specjalnie pociągająca, ale z dwojga złego wolałam matkę.

Moi rodzice mieszkają w zakątku Trenton, zwanym krótko Burg. Tak naprawdę nie da się stamtąd wyjechać. Można przenieść się na Antarktydę, ale jeśli ktoś urodził się i wychował w Burg, to i tak pozostanie burgerczykiem na całe życie. Domy są małe i obsesyjnie zadbane. Telewizory wielkie i głośne. Posesje wąskie. Rodziny szeroko rozgałęzione. Nikt tu nie mówi o obowiązku sprzątania po czworonogach. Jeśli twój ulubieniec narobi komuś na trawnik, rano znajdziesz gówienko na swoim ganku. Życie w Burg jest proste.

Wrzuciłam bieg, wyjechałam z parkingu, ruszyłam w stronę Hamilton, a potem dotarłam do szpitala Świętego Franciszka. Moi rodzice mieszkają dwie przecznice dalej, przy Roosevelt Street. Ich dom to dwupoziomo-wiec, zbudowany w czasach, gdy rodziny potrzebowały tylko jednej łazienki, a naczynia zmywało się w zlewie.

Kiedy podjechałam do krawężnika, matka stała już w drzwiach. Obok niej dojrzałam babcię Mazurową. Były niskimi, szczupłymi kobietami o rysach twarzy sugerujących mongolskich przodków… z gatunku tych najbardziej okrutnych.

Dzięki Bogu, że jesteś! – zawołała matka, przypatrując mi się bacznie, gdy wysiadałam z wozu i szłam w jej stronę. – Co to za buty? Wyglądają jak walonki.

W zeszłym tygodniu wybrałam się z Betty Szajak i Emmą Getz do lokalu z męskim striptizem i tańcami -powiedziała babka. – Paraduje tam kilku panów, wyglądają jak budowlańcy, bo mają takie same buty. Nagle, zanim człowiek się zorientuje, zdzierają z siebie ubranie i zostają tylko w tych butach i czarnych jedwabnych slipach, w których obnoszą swoje dzwoneczki. Matka zacisnęła wargi i przeżegnała się.

Nie mówiłaś mi o tym – zwróciła się do babki.

Chyba zapomniałam. Początkowo wybrałyśmy się na loteryjkę do kościoła, ale okazało się, że nic z tego, bo akurat było zebranie kółka różańcowego. Postanowiłyśmy więc obejrzeć sobie chłopców w tym nowym klubie w śródmieściu. – Babka trąciła mnie łokciem. – Wsadziłam jednemu w majtki piątaka!

Jezu Przenajświętszy – odezwał się z salonu ojciec, szeleszcząc gazetą.

Babcia Mazurowa zamieszkała z moimi rodzicami kilka lat temu, kiedy dziadek Mazur przeniósł się na łono Abrahama. Matka traktuje tę sytuację w kategoriach rodzinnego obowiązku. Ojciec wrócił do lektury.

O co chodzi? – spytałam. – Dlaczego mnie wezwałyście?

Potrzebujemy detektywa – wyjaśniła babka. Matka zrobiła zniecierpliwioną minę i pchnęła mnie w stronę kuchni.

Zjedz pierniczek – powiedziała, stawiając puszkę na laminowanym kuchennym stole. – Chcesz szklankę mleka? Może coś przekąsisz?

Podniosłam pokrywkę i zajrzałam do środka. Czekoladowe. Moje ulubione.

Powiedz jej – zwróciła się babka do mojej matki, szturchając ją w bok, mnie zaś uprzedziła: – Poczekaj, aż usłyszysz. To naprawdę niesamowite.

Spojrzałam z uniesionymi brwiami na matkę.

Mamy problem rodzinny – wyjaśniła. – Wuj Fred zaginął. Wyszedł na zakupy i dotąd nie wrócił.

Kiedy wyszedł?

W piątek.

Zastygłam z piernikiem w uniesionej dłoni.

Jest poniedziałek!

Niedy numer, co? – zauważyła babka. – Założę się, że porwali go kosmici.

Wuj Fred jest ożeniony z kuzynką babki, Mabel. Gdybym miała określić jego wiek, to umiejscowiłabym go między siedemdziesiątką a nieskończonością. Kiedy ludzie zaczynają się garbić i pokrywać zmarszczkami, wszyscy wydają mi się jednakowi. Wuj Fred to ktoś, kogo widywałam na ślubach i pogrzebach, czasem na targu mięsnym, gdzie kupował kawałek kiełbasy bolońskiej. Ed-die Such, izeźnik, kładł kiełbasę na wadze, a wtedy wuj Fred zwykł mówić: „Położyłeś kiełbasę na papierze świecowym. Ile waży taki papier? Masz go odliczyć od wagi”.

Wsunęłam piernik do ust.

Zgłosiliście zaginięcie na policji?

Mabel zrobiła to od razu – odparła matka.

No i co?

No i nic.

Podeszłam do lodówki i nalałam sobie szklankę mleka.

A co z samochodem? Znaleźli go?

Stał na parkingu przed centrum handlowym, no wiesz, Grand Union. Był zamknięty.

Nigdy nie doszedł do siebie po tym wylewie w dziewięćdziesiątym piątym – zauważyła babka. – Winda w tej jego łepetynie nie dociera już na samą górę, jeśli rozumiesz, o co mi chodzi. Pewnie powędrował w siną dal, jak któryś z tych nieszczęśników cierpiących na Alzheimera. Przyszło komuś do głowy zajrzeć do supermarketu? Może Fred wciąż stoi między półkami, bo nie może się zdecydować, co kupić.

Ojciec siedzący w salonie mruknął coś na temat windy w łepetynie babki, matka zaś posłała mu przez ścianę wściekłe spojrzenie.

Pomyślałam, że to bardzo dziwne. Wuj Fred zaginął. Takie rzeczy nie zdarzały się w naszej rodzinie.

Wybrał się ktoś na poszukiwania?

Ronald i Walter. Obeszli okolice wokół Grand Union, ale nikt go nie widział.

Ronald i Walter byli synami Freda. Pewnie wzięli do pomocy swoje dzieci.

Doszłyśmy do wniosku, że tylko ty możesz to rozgryźć – wyjaśniła babka. – Chodzi o to, że się zajmujesz… no wiesz, szukaniem ludzi.

Szukam kryminalistów.

Ciotka Mabel byłaby bardzo wdzięczna, gdybyś rozejrzała się za Fredem – wtrąciła matka. – Może z nią pogadasz?

Potrzebuje detektywa – odparłam. – A ja nie jestem detektywem.

Mabel upiera się przy tobie. Powiedziała, że nie chce, by to wyszło poza rodzinę.

Mój wewnętrzny radar zaczął wykonywać powolny obrót.

Czy jest coś, czego mi nie mówicie?

A co tu mówić? – zdziwiła się matka. – Człowiek oddalił się od swojego samochodu, to wszystko. Wypiłam mleko i opłukałam szklankę.

W porządku. Pogadam z ciotką Mabel. Ale niczego nie obiecuję.

Wuj Fred i ciotka Mabel mieszkają przy Baker Street, na obrzeżach Burg, trzy przecznice za domem moich rodziców. Ich dziesięcioletni pontiak kombi stał przy krawężniku i był równie długi jak szeregowiec, pod którym parkował. Mieszkają tu od niepamiętnych czasów – wychowali w tym domu dwójkę dzieci, radowali się piątką wnucząt i dogryzali sobie jak diabli od dobrych pięćdziesięciu lat.

Otworzyła mi ciotka Mabel. Była bardziej zaokrągloną, delikatniejszą wersją babci Mazurowej. Na głowie miała nieskazitelną trwałą. Ubrana była w żółte spodnie z poliestru i podobną bluzkę w kwiaty. W uszach nosiła wielkie klipsy. Usta umalowała na jasnoczerwony kolor, a brwi przyciemniła na brązowo.

Tak mi miło – powiedziała na powitanie. – Wejdź do kuchni. Mam tort czekoladowy, prosto od Giovichinnie-go. Najlepszy, z migdałami.

W Burg przestrzegano pewnych zasad. Nieważne, czy męża porwali kosmici, gości należało poczęstować tortem czekoladowym.

Poszłam za ciotką Mabel i czekałam, aż pokroi ciasto. Nalała kawy i usiadła po drugiej stronie stołu.

Przypuszczam, że twoja matka powiedziała ci o wuju Fredzie – zaczęła. – Pięćdziesiąt dwa lata małżeństwa i ciach – Fred nagle znika.

Miał jakieś problemy natury medycznej?

Był zdrowy jak koń.

A ten wylew?

No tak, ale każdy ma czasem jakiś wylew. Fredowi zbytnio nie zaszkodził. Fred przez cały czas pamiętał o rzeczach, których nikt inny by sobie nie przypomniał. Jak ta historia ze śmieciami. Kto by sobie tym głowę zawracał? Tyle hałasu o nic.

Wiedziałam, że pożałuję swojego pytania, ale nie mogłam milczeć.

Z jakimi śmieciami?

Mabel wzięła sobie kawałek ciasta.

W zeszłym miesiącu na śmieciarce jeździł nowy kierowca. Zbierając worki, ominął nasz dom. Zdarzyło się to tylko raz, ale czy mój mąż zapomniałby o czymś takim? Nie. Fred nigdy o niczym nie zapominał. Zwłaszcza gdy dotyczyło to pieniędzy. Więc pod koniec miesiąca Fred zażądał zwrotu dwóch dolarów. Płacimy za wywóz śmieci co kwartał, więc ten jeden dzień był już opłacony.

Przytaknęłam ze zrozumieniem. W ogóle mnie to nie zaskoczyło. Niektórzy ludzie grają w golfa. Inni rozwiązują krzyżówki. Konikiem wuja Freda było skąpstwo.

To właśnie między innymi Fred miał załatwić w piątek – mówiła Mabel. – Ta firma śmieciarska doprowadzała go do szału. Poszedł do nich rano, ale nie chcieli mu zwrócić pieniędzy bez dowodu, że zapłacił. Coś tam im się poplątało w komputerze. Więc Fred wrócił jeszcze raz po południu.

Z powodu dwóch dolarów. Nie mogłam wyjść z podziwu. Na miejscu tego pracownika, z którym rozmawiał wuj Fred, dałabym mu te dwa dolary z własnej kieszeni, byle się go pozbyć.

Co to za firma?

RGC. Policja twierdzi, że Fred nigdy tam nie dotarł. Miał przy sobie całą listę spraw do załatwienia. Pralnia, bank, supermarket, no i RGC.

I nie odezwał się?

Ani słowem. Z nikim się nie kontaktował. Coś mi mówiło, że ta historia nie będzie miała szczęśliwego zakończenia.

Jak myślisz, gdzie on się może podziewać?

Wszyscy uważają, że po prostu odszedł. Jak wielki manekin.

A ty?

Mabel wzruszyła ramionami. Jakby nie wiedziała, co myśleć. Kiedy ja wzruszałam ramionami, znaczyło to, że nie chcę powiedzieć, co myślę.

Jeśli ci coś pokażę, obiecasz, że nikomu nie powiesz? – spytała Mabel.

Jezu.

Podeszła do szafki kuchennej i wyjęła z szuflady paczkę ze zdjęciami.

Znalazłam je w biurku Freda. Szukałam dziś rano książeczki czekowej i natknęłam się na to.

Wpatrywałam się w pierwszą fotografię przez dobre pół minuty, zanim uzmysłowiłam sobie, co widzę. Zdjęcie zrobiono w cieniu, wyglądało na niedoświetlone. Widać było na nim czarny plastikowy worek na śmieci, a w środku skrwawioną ręfcę, uciętą w nadgarstku. Przejrzałam resztę paczki. Treść podobna. Na niektórych zdjęciach worek był rozchylony, ukazując inne części ciała. Coś, co przypominało piszczel, część torsu, potylicę. Trudno powiedzieć, czy chodziło o mężczyznę, czy o kobietę.

Szok wywołany makabrycznymi zdjęciami ścisnął mi gardło, w głowie szumiało. Nie chciałam narażać na szwank reputacji nieustraszonej łowczyni nagród i osuwać się na podłogę, starałam się więc zapanować nad oddechem.

Musisz je przekazać policji – zauważyłam. Mabel pokręciła głową.

Nie wiem, co Fred z nimi robił. Po co komu takie zdjęcia?

Na odwrocie nie było daty.

Wiesz, kiedy zostały zrobione?

Nie. Nigdy wcześniej ich nie widziałam.

Mogę pogrzebać w biurku Freda?

Stoi w piwnicy – powiedziała Mabel. – Fred spędzał tam mnóstwo czasu.

Było to zniszczone urzędnicze biurko. Kupione pewnie na jakiejś wyprzedaży. Stało na poplamionym dywanie, który zakrywał całą podłogę. Domyślałam się, że na górze zastąpił go nowy, a ten zniesiono na dół.

Przeglądałam szuflady, nie znajdując nic ciekawego. Ołówki i pióra. Instrukcje obsługi i karty gwarancyjne urządzeń domowych. Szuflada pełna starych numerów „National Geographic”. Magazyny miały pozawijane rogi; wyobraziłam sobie Freda w piwnicy; szukał tu schronienia przed Mabel, czytając o zagładzie lasów deszczowych na Borneo.

Czek dla RGC spoczywał pod przyciskiem do papierów. Fred zabrał pewnie ze sobą kopię, a oryginał zostawił w piwnicy.

W niektórych rejonach tego kraju ludzie mają zaufanie do banków, które płacą za nich rachunki i przesyłają co miesiąc wydruki. Burg nie należy do takich miejsc. Mieszkańcy Burg nie ufają bankom czy komputerom. Mieszkańcy Burg uwielbiają papier. Moi krewni gromadzą rachunki jak wiewiórki orzechy na zimę.

Nie znalazłam więcej zdjęć ze zwłokami. Ani też notatek czy rachunków z nimi związanych.

Nie sądzisz chyba, że to Fred zabił tę osobę, prawda? – spytała Mabel.

Nie wiedziałam, co sądzić. Wiedziałam tylko, że jestem nieco zaszokowana.

Fred nie wyglądał na człowieka, który byłby zdolny do czegoś takiego – odparłam. – Chciałabyś, żebym przekazała te zdjęcia policji?

Jeśli uważasz, że tak trzeba.

Bez wątpienia.

Musiałam wykonać parę telefonów, a do rodziców rwałam bliżej niż do siebie, taniej też było dzwonić od nich niż z komórki, ruszyłam więc z powrotem na Roosevelt Street.

No i jak? – spytała babka, witając mnie w przedpokoju.

W porządku.

Weźmiesz tę sprawę?

To nie sprawa. To zaginiona osoba. Coś w tym rodzaju.

Będziesz go cholernie długo szukać, jeśli to kosmici -zauważyła babka.

^fykręciłam numer centrali komendy policji w Trenton i poprosiłam o połączenie z Eddiem Gazarrą. Dorastaliśmy razem, a teraz Eddie był żonaty z moją kuzynką Shirley, zwaną Jęczybułą. Był dobrym kumplem, dobrym gliną i dobrym źródłem policyjnych informacji.

Potrzebujesz czegoś – oświadczył z miejsca.

Miłe powitanie.

Mylę się?

Nie. Potrzebuję kilku szczegółów dotyczących pewnego śledztwa.

Nic mogę tego zrobić.

Owszem, możesz – powiedziałam. – To dotyczy wuja Freda.

Zaginionego wuja Freda?

Zgadza się.

Co chcesz wiedzieć?

Wszystko.

Poczekaj.

Podniósł słuchawkę po paru minutach, szeleszcząc papierami.

Zaginięcie zgłoszono w piątek, wedle regulaminu za wcześnie, by wszcząć poszukiwania, ale zawsze traktujemy takie sprawy poważnie. Zwłaszcza w przypadku starych ludzi. Czasem krążą w kółko, szukając drogi do Eldorado.

Myślisz, że tak jest z Fredem?

Trudno powiedzieć. Jego samochód znaleziono na parkingu pod Grand Union. Był zamknięty. Żadnych śladów włamania czy walki. Żadnych śladów kradzieży. Na tylnym siedzeniu leżała bielizna z pralni.

A prócz tego? Zakupy?

Nie. Żadnych zakupów.

A więc dotarł do pralni, ale nie do supermarketu.

Mam tu wszystko po kolei – wyjaśnił Gazarra. -Fred wyszedł z domu o dziewiątej, zaraz potem zjadł lunch. Wiemy, że udał się następnie do banku, First Trenton Trust. Zeznali, że o drugiej trzydzieści pięć pobrał z automatu stojącego w holu dwieście dolarów. Pracownik pralni obok Grand Union, w tym samym centrum handlowym, powiedział, że Fred odebrał bieliznę około drugiej czterdzieści pięć. To wszystko, co mamy.

Brakuje godziny. Dojazd z Burg do Grand Union i banku zajmuje dziesięć minut.

Nie wiem – powiedział Gazarra. – Miał pojechać do tej firmy śmieciarskiej, ale powiedzieli, że się u nich nie pokazał.

Dzięki, Eddie.

Chcesz się zrewanżować? Potrzebuję opiekunki do dzieciaków na sobotę wieczór.

Gazarra zawsze potrzebował opiekunki do dzieciaków. Były miłe, potrafiły jednak dać w kość.

O rany, Eddie, bardzo chciałabym ci pomóc, ale sobota odpada. Już jestem umówiona.

No tak, pewnie.

Posłuchaj, Gazarra, ostatnim razem twoje dzieciaki obcięły mi kosmyk włosów długi na pięć centymetrów.

Nie trzeba było zasypiać. Jak mogłaś kimać przy robocie?

Była pierwsza w nocy!

Potem zadzwoniłam do Joego. Joe Morelli to gliniarz po cywilnemu, a o jego umiejętnościach milczą podręczniki policyjne. Przed kilkoma miesiącami wprowadziłam go do swojego życia i łóżka. A przed kilkoma tygodniami wykopałam. Od tamtej pory spotkaliśmy się kilka razy przypadkowo albo na randkach z kolacją. Przypadkowe spotkania zawsze były serdeczne. Randki z kolacjami miały nieco za wysoką temperaturę i na ogół kończyły się głośną wymianą zdań, którą ja nazywam dyskusją, a Morelli bójką.

Ani jedno z tych spotkań nie miało swego finału w łóżku. Kiedy dorasta się w Burg, małe dziewczynki poznają pewne prawdy bardzo wcześnie. Jedna z tych prawd głosi, że mężczyźni nie kupują towaru, który mogą mieć za darmo. Owe mądre zasady nie powstrzymały mnie przed ofiarowaniem Morellemu moich skarbów, ale sprawiły, że w pewnym momencie przestałam je ofiarowywać. Poza tym bałam się, że zaszłam w ciążę. Choć muszę przyznać, że miałam mieszane uczucia, kiedy się okazało, że to fałszywy alarm. Cień żalu zmieszany z ulgą. I to pewnie żal, bardziej niż ulga, kazał mi spojrzeć poważniej na własne życie i związek z Morellim. A także świadomość, że patrzymy na pewne sprawy zupełnie inaczej. Nie chodziło o to, że wszystko się nagle zawaliło. Raczej o to, że każde z nas bezustannie zakreślało granice własnego terytorium… przypominało to konflikt izraelsko-arabski.

Próbowałam dzwonić pod numer domowy Morellego, do pracy i na komórkę. Bez powodzenia. Za każdym razem zostawiałam mu wiadomość, a na pagerze swój numer telefonu.

No i czego się dowiedziałaś? – spytała babka, gdy tylko odłożyłam słuchawkę.

Niewiele. Fred wyszedł z domu o pierwszej i nieco ponad godzinę później był w banku i pralni. Musiał coś robić przez ten czas, ale nie wiem co.

Matka i babka popatrzyły po sobie.

O co chodzi? – spytałam.

Załatwiał pewnie jakieś osobiste sprawy – wyjaśniła matka. – Nie zawracaj sobie tym głowy.

Może zdradzicie mi wielki sekret?

Kolejna wymiana spojrzeń między matką a babką.

Sekrety są dwojakiego rodzaju – oświadczyła babka. – W pierwszym przypadku nikt nie zna sekretu. W drugim wszyscy go znają, ale udają, że go nie znają. To właśnie ten przypadek.

Więc?

Chodzi o jego dziewczyny.

Dziewczyny?

Fred zawsze ma jakąś na boku – wyznała babka. -Powinien być politykiem.

Chcesz powiedzieć, że Fred miewa romanse? Jest po siedemdziesiątce!

Kryzys wieku średniego – skomentowała babka.

Siedemdziesiątka to nie wiek średni – zauważyłam. -Wiek średni to czterdziestka.

Babka poruszyła nerwowo swoimi czułkami.

Zależy, jak długo chce się żyć. Zwróciłam się do matki.

Wiedziałaś o tym?

Matka wyjęła z lodówki kilka torebek krojonego mięsa i wyłożyła je na talerz.

Ten człowiek był przez całe życie kobieciarzem. Nie wiem, jak Mabel to znosiła.

Chlała – wyjaśniła krótko babka. Zrobiłam sobie kanapkę z wątrobianką i zaniosłam do stołu.

Myślicie, że wuj Fred mógł zwiać z jakąś dziewczyną?

Bardziej prawdopodobne, że jakiś mąż porwał Freda i wywiózł go na wysypisko śmieci – powiedziała babka. -Jakoś nie mieści mi się w głowie, żeby ten dusigrosz zapłacił za pranie, skoro zamierzał zwiać ze swoją flamą.

Orientujecie się, do której chodził?

Trudno było nadążyć – odparła babka i popatrzyła na matkę. – Jak myślisz, Ellen? Wciąż widuje Lorettę Walenowski?

Podobno to już nieaktualne – odparła matka. Odezwał się telefon komórkowy w mojej torebce.

Cześć, cukiereczku – powitał mnie Morelli. – Co to za klęska?

Skąd wiesz, że klęska?

Zostawiłaś mi trzy razy wiadomość, do tego na pagerze. Albo coś się stało, albo bardzo mnie potrzebujesz, poza tym mam dziś kiepski dzień.

Muszę z tobą pogadać.

Teraz?

To potrwa najwyżej minutę.

„Rondelek” to bar przekąskowy niedaleko szpitala, ale powinien nazywać się raczej „Otchłań Tłuszczu”. Morelli przyszedł pierwszy. Stał z kubkiem zimnego napoju w dłoni i wyglądał tak, jakby nie mógł doczekać się końca dnia.

Uśmiechnął się na mój widok… miłym uśmiechem, którym zapłonęły też jego oczy. Otoczył mnie ramieniem, przyciągnął do siebie i pocałował.

Jednak dzień nie jest taki całkiem nieudany -oświadczył.

Mamy problem rodzinny.

Wuj Fred?

Jezu, ty wiesz o wszystkim. Powinieneś być policjantem.

Mądrala – skomentował Morelli. – O co chodzi? Wręczyłam mu paczkę ze zdjęciami.

Mabel znalazła to w biurku Freda dziś rano. Przejrzał fotografie.

Chryste. A co to takiego?

Wygląda jak części ciała.

Postukał mnie plikiem zdjęć po głowie.

Dowcipna jesteś.

Masz jakiś pomysł?

Powinny trafić do Arniego Motta – odparł. – To on prowadzi śledztwo. \

Arnie Mott jest gjupr jak but z lewej nogi.

Wiem. Ale to on jest szefem. Mogę mu to przekazać.

No i co o tym myślisz?

Joe pokręcił głową, wciąż studiując zdjęcie na samym wierzchu.

Nie wiem, ale wyglądają na prawdziwe.

Wykonałam niezgodny z przepisami nawrót na Hamil-ton i zaparkowałam niedaleko biura, za czarnym mercedesem S600Y, który, jak podejrzewałam, należał do Komandosa. Komandos zmieniał samochody, tak jak inni mężczyźni zmieniają skarpetki. Były zawsze czarne i drogie. Pod tym względem nie różniły się od siebie.

Connie podniosła wzrok, gdy wpadłam do biura.

Briggs miał naprawdę tylko metr wzrostu? – spytała.

Miał metr wzrostu i nie przejawiał zrozumienia. Powinnam zapoznać się z rysopisem faceta na podaniu o kaucję, zanim zapukałam do jego drzwi. Nie sądzę, byś miała dla mnie coś nowego.

Przykro mi – powiedziała Connie. – Nic.

Koszmarny dzień. Zaginął wuj Fred. Wyszedł w piątek po sprawunki i nikt go więcej nie widział. Samochód znalazł się na parkingu pod Grand Union.

Uznałam, że nie ma sensu wspominać o poćwiartowanych zwłokach.

Miałam wuja, który raz zrobił to samo – wtrąciła Lula. – Doszedł aż do Perth Amboy, zanim ktoś go znalazł. Najedliśmy się strachu.

Drzwi do dalszej części biura były zamknięte, a Komandosa nie było nigdzie widać, domyśliłam się więc, że rozmawia z Yinniem. Spojrzałam wymownie w tamtą stronę.

Komandos u szefa?

Tak – odparła Connie. – Odwalił dla niego jakąś robotę.

Robotę?

Nie pytaj.

Nic z branży?

Absolutnie.

Wyszłam z biura i czekałam na zewnątrz. Komandos pojawił się pięć minut później. Komandos to pół Kubań-czyk, pół Amerykanin. Rysy ma anglosaskie, oczy latynoskie, skórę koloru kawy, a ciało niemal doskonałe. Włosy zaczesane do tyłu i związane w kucyk. Był akurat ubrany w czarny podkoszulek, który przylegał do niego niczym tatuaż, i czarne spodnie, jakie noszą antyterroryści, wsunięte w wysokie czarne buty.

Się masz – przywitałam go.

Komandos popatrzył na mnie znad ciemnych okularów.

Się masz.

Obrzuciłam łakomym spojrzeniem jego samochód.

Niezły mercedes.

Środek transportu – rzekł zwięźle. – Nic specjalnego. W porównaniu z czym? Batmobilem?

Connie mówiła, że rozmawiałeś z Yinniem.

Załatwiałem interes, dziecinko. Ja nie rozmawiam z Yinniem.

A więc właśnie chciałabym z tobą przedyskutować… interes. Wiesz, że byłeś moim mistrzem w robocie łowcy nagród?

Jak w Pigmalionie. Eliza Doolittle i Henry Higgins walczą ze złem w Trenton.

Tak. Prawda jest taka, że ten biznes nie idzie zbyt dobrze.

Nikt nie wieje.

To też.

Komandos oparł się o samochód i skrzyżował ramiona na piersi.

No i?

Pomyślałam sobie, żeby zająć się czymś jeszcze.

No i?

I pomyślałam też, że mógłbyś mi pomóc.

Chcesz nabyć pakiet akcji? Zainwestować forsę?

Nie. Chcę zarobić forsę. Odchylił głowę i zaśmiał się cicho.

Nie nadajesz się do tego, dziecinko.

Zmrużyłam oczy.

Okay – rzekł w końcu. – Co ci chodzi po głowie?

Coś legalnego.

Są różne rodzaje legalności.

Coś całkowicie legalnego. Komandos nachylił się do mnie.

Pozwól, że zapoznani cię z moją etyką zawodową -powiedział ściszonym głosem. – Nie robię niczego, co uważam za moralnie niewłaściwe. Ale czasem mój kodeks odbiega od normy. Czasem mój kodeks jest nie do końca zgodny z oficjalnym prawem. Większość moich działań obejmuje tę szarą strefę, która rozciąga się poza granicami całkowitej legalności.

Więc dobra, co powiesz na to, by podsunąć mi coś z grubsza legalnego i zdecydowanie słusznego w aspekcie moralnym?

Jesteś pewna, że tego chcesz?

Tak. – Nie. Ani trochę.

Twarz Komandosa nie wyrażała żadnych uczuć.

Pomyślę o tym.

Wsunął się za kierownicę swojego wozu. Po chwili silnik zaskoczył i mój mistrz oddalił się.

A ja zostałam z zaginionym wujem, który – niewykluczone – poćwiartował jakąś kobietę, jej rozkawałkowane zwłoki zaś wepchnął do worka na śmieci. Zalegałam też z czynszem. Musiałam sobie jakoś poradzić zarówno z jednym, jak i drugim.

ROZDZIAŁ 2

Wróciłam do Cloverleaf Apartments i zostawiłam wóz na parkingu. Z tylnego siedzenia wzięłam czarne nylonowe szelki i przypięłam je, a wraz z nimi paralizator elektryczny, rozpylacz pieprzu i kajdanki. Potem udałam się na poszukiwanie dozorcy. Dziesięć minut później miałam już klucze do mieszkania Briggsa i stałam pod jego drzwiami. Zapukałam dwa razy i wrzasnęłam „kontrola”. Żadnej odpowiedzi. Otworzyłam drzwi kluczem i weszłam do środka. Briggsa nie było.

Cierpliwość to cecha, jaką musi się odznaczać dobry łowca nagród. Odczuwam jej brak. Rozejrzałam się za krzesłem i usiadłam naprzeciwko drzwi. Powiedziałam Sobie, że będę czekać aż do skutku, ale wiedziałam, że to kłamstwo. Po pierwsze, przebywanie w mieszkaniu Briggsa było odrobinę nielegalne. Po drugie, bałam się jak diabli. No dobra, Briggs miał tylko metr wzrostu… co wcale nie znaczyło, że nie może użyć broni. Albo że nie ma przyjaciół, którzy przypominają koszykarzy i są nieźle stuknięci.

Siedziałam tak już ponad godzinę, kiedy rozległo się pukanie do drzwi, a ja zobaczyłam, jak ktoś wsuwa do środka małą karteczkę.

Droga frajerko, wiem, że tam jesteś. Nie mam zamiaru wchodzić, dopóki nie znikniesz.

Wspaniale.

Dom, w którym mieszkam, uderzająco przypomina Cloverleaf. Ta sama ceglana bryła, to samo minimalisty-czne podejście do szczegółów. Większość mieszkańców stanowią starsi obywatele, plus kilku Latynosów, którzy rozpraszają monotonię życia. Po wyjściu od Briggsa wróciłam prosto do siebie. Po drodze wyjęłam ze skrzynki pocztę i nie musiałam do niej zaglądać, by wiedzieć, co to jest. Rachunki, rachunki, rachunki. Otworzyłam drzwi, rzuciłam korespondencję na blat szafki kuchennej i włączyłam sekretarkę. Żadnej wiadomości. Mój chomik, Rex, spał w swojej klatce, skulony w puszce po zupie.

Hej, Rex – powiedziałam. – Już jestem.

Rozległ się cichy szelest sosnowych trocin, ale nic poza tym. Rex nie jest typem wdzięcznego rozmówcy. Poszłam do lodówki po winogrona dla niego i znalazłam na drzwiach karteczkę:

Przyniosą kolację. Do zobaczenia o szóstej.

Nie było podpisu, ale zorientowałam się po stwardnieniu sutek, że to Morelli.

Wrzuciłam karteczkę do śmieci, a winogrono do klatki Reksa. Trociny poruszyły się niespokojnie. Rex wycofał się z kryjówki tyłem, wepchnął sobie winogrono do torby policzkowej, zamrugał lśniąco czarnymi oczkami, poruszył w moją stronę wąsami i podreptał z powrotem do swojej puszki.

Wzięłam prysznic, uporządkowałam włosy – żel i suszarka – włożyłam dżinsy i denimową koszulę, a potem padłam twarzą na łóżko, by pomyśleć. Robię to zwykle na plecach, ale nie chciałam niszczyć sobie fryzury przed wizytą Morellego.

Najpierw pomyślałam o Briggsie i o tym, jak by to było dobrze chwycić go za jego małe stopy i ściągnąć po schodach na dół, żeby tłukł tą swoją głupią jak melon łepetyną – łup, łup, łup – o stopnie.

Potem pomyślałam o wuju Fredzie i poczułam ostry ból w lewym oku. „Za jakie grzechy?” – spytałam głośno, ale nie było przy mnie nikogo, kto mógłby odpowiedzieć.

Prawdę mówiąc, Fred nie był Indianą Jonesem i, pomimo tych makabrycznych fotografii, nie przychodziło mi do głowy nic innego, jak tylko nagjy atak Alzheimera. Zaczęłam szukać w pamięci jakichś wspomnień dotyczących Freda, ale niewiele sobie przypomniałam. Kiedy się uśmiechał, to zawsze szeroko i nienaturalnie, a jego sztuczna szczęka przy tym klekotała. I chodził z wykrzywionymi na zewnątrz stopami… jak kaczka. To wszystko. Oto moje reminiscencje dotyczące wuja Freda.

Drzemałam podczas tej wędrówki aleją pamięci i nagle ocknęłam się wystraszona, ale całkowicie przytomna. Usłyszałam, jak ktoś wchodzi do mojego mieszkania, i serce zaczęło walić mi w piersi. Zamknęłam drzwi na klucz, kiedy wróciłam z miasta. A teraz ktoś je otwierał. I ten ktoś był w moim mieszkaniu. Wstrzymałam oddech. Błagam, Boże, niech to będzie Morelli. Myśl, że właśnie Morelli wkrada się do mojego mieszkania, niezbyt mi się podobała, ale było to o wiele lepsze niż spotkanie twarzą w twarz z jakimś paskudnym, zaślinionym facetem, który będzie chciał ściskać mi szyję tak długo, aż mój język przybierze fioletowy odcień.

Z trudem podniosłam się z łóżka i zaczęłam szukać jakiejś broni, zadowalając się satynowym różowym pantoflem na wysokim obcasie, pamiątką po drużbowaniu na ślubie przyjaciółki. Wypełzłam z sypialni, przemknęłam przez salon i zajrzałam ostrożnie do kuchni.

To był Komandos. Opróżniał zawartość dużej plastikowej torby do miski.

Jezu – powiedziałam. – Przestraszyłeś mnie na śmierć. Następnym razem pukaj.

Zostawiłem ci wiadomość. Myślałem, że będziesz na mnie czekać.

Nie podpisałeś się. Skąd mogłam wiedzieć, że to ty? Odwrócił się i spojrzał na mnie.

A były inne możliwości?

Morelli.

Znów razem?

Dobre pytanie. Zerknęłam na jedzenie. Sałatka.

Morelli przyniósłby kanapki z kiełbasą.

To świństwo cię zabije, dziecinko. Byliśmy łowcami nagród. Ludzie do nas strzelali. A Tropiciel martwił się o cholesterol i transaminazy.

Nie wiem, czy w ogóle będziemy długo żyć – zauważyłam.

Moja kuchnia jest mała, więc zdawało się, że Komandos, stojąc tuż obok, zajmuje mnóstwo przestrzeni. Sięgnął za mnie i wyjął z szafki na ścianie dwie miseczki.

Nie chodzi o długość życia – powiedział. – Tylko o jego jakość. Celem jest osiągnięcie czystości ciała i umysłu.

Masz czysty umysł i ciało? Spojrzał mi prosto w oczy.

Nie w tej chwili.

Hm.

Napełnił jedną miseczkę sałatką i podał mi.

Potrzebujesz pieniędzy.

Tak.

Są różne sposoby zarabiania.

Wpatrywałam się w swoją miseczkę, rozgrzebując zieleninę widelcem.

Prawda.

Komandos czekał, aż podniosę na niego wzrok.

Jesteś pewna, że tego chcesz?

Nie, nie jestem pewna. Nie wiem nawet, o czym mówimy. Nie mam pojęcia, czym się zajmujesz. Szukam po prostu dodatkowej pracy, by dorobić.

Jakieś ograniczenia czy preferencje?

Żadnych narkotyków czy nielegalnego handlu bronią.

Myślisz, że bawię się w narkotyki?

Nie. To byłoby bez sensu. Nałożył sobie sałatki.

W tej chwili mam na oku odnawianie. Brzmiało to zachęcająco.

Chodzi ci o wystrój wnętrz?

Właśnie. Chyba można to tak nazwać.

Skosztowałam sałatki. Była całkiem niezła, ale czegoś jej brakowało. Grzanek smażonych na maśle. Wielkich kawałów tłustego sera. I piwa. Na próżno szukałam wzrokiem drugiej torby. Sprawdziłam w lodówce. Tam też nie było piwa.

Wygląda to tak – zaczął Komandos. – Wysyłam ekipę, która zajmuje się odnawianiem, a potem zostawiam w budynku jednego czy dwóch ludzi. Ich zadaniem jest długoterminowa konserwacja. – Spojrzał znad swojej miski. – Trzymasz formę? Biegasz?

Pewnie. Cały czas biegam.

Nigdy nie biegam. Idea ćwiczeń fizycznych to w moim przypadku buszowanie po centrum handlowym. Komandos obrzucił mnie mrocznym spojrzeniem.

Kłamiesz.

No, ale zamierzam biegać.

Skończył jeść i odstawił miseczkę do zmywarki.

Przyjadę po ciebie o piątej rano.

Piąta rano? Żeby zabrać się do wystroju wnętrz?

Tak lubię.

W moim mózgu błysnęło światełko alarmowe.

Może powinnam wiedzieć coś więcej…

Rutynowa sprawa. Nic szczególnego – wyjaśnił i zerknął na zegarek. – Muszę iść. Spotkanie w interesach.

Nie zamierzałam spekulować na temat natury owego spotkania.

Włączyłam telewizor, ale nie znalazłam nic ciekawego do oglądania. Ani hokeja, ani komedii. Sięgnęłam do torebki i wyjęłam dużą kopertę z odbitkami ksero. Nie wiem dlaczego, ale zrobiłam kolorowe kopie zdjęć przed spotkaniem z Morellim. Udało mi się zmieścić po sześć na stronie, razem cztery strony. Teraz rozłożyłam je na stole.

Niezbyt przyjemny widok.

Kiedy fotografie znalazły się obok siebie, od razu dostrzegłam parę rzeczy. Mogłabym przysiąc, że było tylko jedno ciało i że nie należało do starszej osoby. Ani śladu siwizny we włosach. Skóra raczej młoda. Trudno określić płeć. Niektóre zdjęcia zrobiono z bliska. Inne z większej odległości. Nie przypuszczałam, by ktoś przekładał części ciała. Ale na paru zdjęciach torba była odwinięta, jakby chciano pokazać więcej z jej zawartości.

No dobra, Stephanie, postaw się na miejscu fotografa. Dlaczego robisz te zdjęcia? Swoiste trofeum? Wątpliwe, ani jedno nie przedstawiało twarzy denata czy denatki. A było ich dwadzieścia cztery, cała rolka filmu, więc wszystkie zostały zrobione. Gdybym chciała mieć pamiątkę z tego rodzaju makabry, wówczas z pewnością uwieczniłabym twarz. Tak samo jak przy morderstwie na zlecenie. Wymagane jest zdjęcie twarzy. Co zatem zostawało? Zapis wizualny, dokonany przez kogoś, kto nie chciał zniszczyć dowodów. Więc może wuj Fred natknął się na worek ze zwłokami i pobiegł po aparat. A potem co? Schował zdjęcia do szuflady i zniknął podczas zakupów.

Wydawało mi się to najbardziej prawdopodobne, choć pozbawione konkretnych podstaw. Prawdę mówiąc, zdjęcia mogły zostać zrobione nawet pięć lat temu. Ktoś mógł dać je Fredowi na przechowanie albo zrobić mu makabryczny żart.

Włożyłam odbitki z powrotem do koperty i chwyciłam torbę. Pomyślałam, że to strata czasu, ale mimo wszystko czułam, że muszę przeszukać okolice Grand Union.

Pojechałam do dzielnicy domków jednorodzinnych za centrum handlowym i zaparkowałam przy krawężniku. Wzięłam latarkę i ruszyłam na piechotę – obchodziłam ulice i boczne alejki, zaglądałam w krzaki i za pojemniki ze śmieciami, cały czas wołając głośno imię Freda. Kiedy byłam mała, miałam kotkę imieniem Katherine. Pojawiła się pewnego dnia na progu naszego domu i już została. Zaczęliśmy ją karmić na tylnym ganku, a ona po pewnym czasie znalazła sobie drogę do kuchni. Wychodziła nocami, by buszować po okolicy, a za dnia spała zwinięta w kłębek na moim łóżku. Pewnej nocy Katherine wyszła i już nie wróciła. Całymi dniami krążyłam po ulicach i alejkach, zaglądając w krzaki i za śmietniki, wołając ją po imieniu, tak jak teraz wołałam Freda. Matka powiedziała, że koty czasem odchodzą, kiedy zbliża się czas ich śmierci. Uważałam wtedy, że to bzdury.

Wygrzebałam się z łóżka o czwartej trzydzieści, powlokłam do łazienki i tak długo stałam pod prysznicem, aż do końca otworzyłam oczy. Po chwili skóra zaczęła mi się marszczyć od wody, doszłam więc do wniosku, że toaleta skończona. Wytarłam się ręcznikiem i potrząsnęłam głową, by ułożyć włosy. Nie wiedziałam, jak mam się ubrać do pracy, która polega na wystroju wnętrz, włożyłam więc to, co zawsze… dżinsy i T-shirt. A potem, by ożywić trochę ten banalny strój – mogło się przecież okazać, że naprawdę chodzi o wystrój wnętrz – dodałam jeszcze pasek i marynarkę.

Komandos czekał na parkingu, kiedy wyszłam z budynku tylnym wyjściem. Miał lśniąco czarnego rangę rovera o przyciemnianych szybach. Samochody Komandosa zawsze były nowe, a cel ich nabycia niejasny. Z tyłu siedziało trzech mężczyzn. Dwaj byli czarni, jeden rasy nieokreślonej. Wszyscy ostrzyżeni krótko, na modłę wojskową. Wszyscy też nosili czarne spodnie, jak antyterrory-tó, i czarne podkoszulki. I wszyscy byli potężnie umięśnieni. Ani grama tłuszczu. Żaden nie przypominał dekoratora wnętrz.

Usadowiłam się z przodu, obok Komandosa.

Ci z tyłu to ekipa remontowa? Komandos uśmiechnął się tylko w zamierającym mroku nocy i wyjechał z parkingu.

Jestem ubrana inaczej niż wy – zauważyłam. Komandos zatrzymał się na światłach przy Hamilton.

Z tyłu jest dla ciebie marynarka i kamizelka.

Nie chodzi o wystrój wnętrz, prawda?

Sztuka wystroju wnętrz ma różne odmiany, dziecinko.

Jeśli chodzi o tę kamizelkę…

Jest z kevlaru.

Kevlar to materiał kuloodporny.

Cholera – zaklęłam. – Nie znoszę, kiedy ktoś do mnie strzela. Sam zresztą wiesz.

To tak na wszelki wypadek – pocieszył mnie Komandos. – Prawdopodobnie nikt do nikogo nie będzie strzelał.

Prawdopodobnie?

Jechaliśmy w milczeniu przez centrum miasta. Komandos był w swoim zwykłym nastroju. Zatopiony w nieodgad-nionych myślach. Natomiast faceci z tyłu wyglądali tak, jakby nie myśleli w ogóle o niczym – nigdy. No i ja, osoba, która rozważała, czy nie prysnąć z auta na następnym skrzyżowaniu i nie popędzić na złamanie karku z powrotem do domu. A jednocześnie, choć może zabrzmi to śmiesznie, cały czas martwiłam się o Freda. Utkwił mi w głowie. Tak jak ta kotka, Katherine. Nie było jej już od piętnastu lat, a ja zawsze się oglądałam, kiedy tylko gdzieś mignął czarny kot. Chyba syndrom niewyjaśnionej sprawy.

Dokąd jedziemy? – spytałam w końcu.

Budynek mieszkalny przy Sloane Street. Trzeba trochę posprzątać.

Sloane biegnie równolegle do Stark, tyle że dwie przecznice dalej. Stark to najgorsza ulica w mieście – narkotyki, rozpacz i rudery. Dalej na południe getto ustępuje miejsca bardziej cywilizowanym okolicom, a sama Sloane w znacznej części stanowi linię demarkacyjną między bezprawiem a posłuszeństwem wobec Temidy. Toczy się bezustanna walka o zachowanie owego podziału i utrzymanie dilerów i prostytutek z dala od Sloane. Jak wieść niesie, Sloane zaczyna przegrywać.

Komandos minął trzy kolejne przecznice i stanął przy krawężniku. Wskazał głową budynek z żółtej cegły po drugiej stronie ulicy, dwa domy dalej.

To nasza chałupa. Idziemy na drugie piętro.

Budynek miał cztery kondygnacje i, jak się domyślałam, na każdej były dwa lub trzy małe mieszkania. Ściany na poziomie parteru pokrywały graffiti jakichś konkurencyjnych gangów. Okna były ciemne. Na ulicy żadnego ruchu. Przy krawężnikach i klatkach schodowych zalegały gnane wiatrem śmieci.

Przeniosłam spojrzenie z budynku na Komandosa.

Jesteś pewien, że to legalne?

Zatrudnił mnie najemca – wyjaśnił.

To… sprzątanie dotyczy ludzi czy tylko… rzeczy? Komandos popatrzył na mnie.

Eksmisję ludzi i ich dobytku z mieszkania reguluje prawo – oświadczyłam. – Trzeba okazać nakaz eksmisji i…

Prawo działa trochę za wolno – przerwał mi Komandos. – A tymczasem dzieciaki z tego domu są narażone na zaczepki ludzi, którzy przychodzą pod numer 3C, by dać $obie w żyłę.

Potraktuj to jak działanie służb miejskich – doradził jeden z facetów siedzących z tyłu., Dwaj pozostali skinęli głowami. -… – Tak – przyznali jednocześnie. – Działanie służb miejskich.

Strzeliłam nerwowo palcami i zagryzłam wargę.

Komandos wysunął się zza kierownicy, obszedł wóz i otworzył tylne drzwi. Wręczył każdemu kuloodporną kamizelkę, a następnie czarną kurtkę z wielkim białym Bsapisem OCHRONA na plecach.

Włożyłam kamizelkę, a potem przyglądałam się, jak pozostali zapinają nylonowe szelki i chowają broń.

Dekoratorzy wnętrz nie posługują się bronią.

W tej okolicy posługują się. i. Mężczyźni stanęli przede mną w szeregu.

Panowie – zwrócił się do nich Komandos – to panna J Plum. §: Facet o bliżej nieokreślonym pochodzeniu wyciągnął

Lester Santos. Drugi zrobił to samo.

Bobby Brown.

Ostatnim był Czołg. Nietrudno było odgadnąć, skąd wzięło się to przezwisko.

Lepiej nie będę się w to pakowała – oświadczyłam. -Naprawdę narobię sobie kłopotu, jak mnie aresztują. A ja nie lubię, kiedy mnie aresztują.

Santos wyszczerzył zęby.

Kobieto, nie lubisz, jak do ciebie strzelają. Nie lubisz, jak cię aresztują. Nie wiesz w ogóle, jak się dobrze bawić.

Komandos włożył kurtkę i ruszył na drugą stronę ulicy, wiodąc za sobą wesołą kompanię.

Weszliśmy do budynku i pokonaliśmy dwie kondygnacje schodów. Komandos zbliżył się do drzwi z numerem 3C i nasłuchiwał przez chwilę. Pozostali, łącznie ze mną, przywarli do ściany. Nikt się nie odzywał. Komandos i Santos wyciągnęli broń. Brown i Czołg ściskali w dłoniach latarki.

Czekałam w napięciu, aż Komandos rozwali drzwi jednym kopniakiem, ale on tylko wyjął klucz z kieszeni i wsunął do zamka. Drzwi zaczęły się otwierać, ale w pewnym momencie zatrzymał je łańcuch. Komandos cofnął się o dwa kroki i rzucił na drzwi, waląc w nie ramieniem na wysokości łańcucha. Drzwi rozwarły się gwałtownie i Komandos wskoczył do środka pierwszy. Po chwili w mieszkaniu byli już wszyscy, wyłączając mnie. Błysnęło światło latarek. Tropiciel wrzasnął:

Ochrona! – i w tym momencie zapanował całkowity chaos. Z materaców rozłożonych na podłodze zsuwali się rozebrani do połowy ludzie. Kobiety darły się wniebogłosy. Mężczyźni przeklinali.

Zespół Komandosa chodził od pokoju do pokoju, zakuwając ludzi w kajdanki i ustawiając ich pod ścianą salonu. Zebrało się sześcioro.

Jeden z mężczyzn był wściekły, wymachiwał rękami, nie chcąc dać się zakuć w kajdanki.

Nie możecie tego zrobić, skurwiele! – darł się. – To moje mieszkanie. Własność prywatna. Niech ktoś wezwie pieprzoną policję! – Wyjął z kieszeni spodni nóż sprężynowy i otworzył go.

Czołg chwycił faceta za koszulę na plecach, podniósł z podłogi i wyrzucił przez okno.

Wszyscy znieruchomieli, wpatrując się osłupiałym wzrokiem w stłuczone szkło. Stałam z otwartymi ustami i zamarłym sercem w piersi.

Komandos nie wyglądał na zaskoczonego.

Trzeba będzie wymienić szybę – zauważył ze stoickim spokojem.

Usłyszałam jęk i chrobot. Podeszłam do okna i wyjrzałam. Facet z nożem leżał z rozrzuconymi rękami na schodach pożarowych, podejmując nieudane próby osiągnięcia pozycji pionowej.

Chwyciłam się za serce, stwierdzając z ulgą, że znów bije.

– Jest na schodach pożarowych! Boże, przez chwilę myślałam, że zrzuciłeś go dwa piętra w dół. r Czołg wyjrzał przez okno. i;= – Masz rację. Jest na schodach pożarowych. Skurczybyk.

Było to nieduże mieszkanie. Jedna mała sypialnia, mała łazienka, mała kuchnia, mały salon. Blaty szafek kuchennych zaściełały opakowania i torby po żarciu na wynos, puste puszki, talerze z zaschniętym jedzeniem i tandetne, pogięte garnki. Laminat znaczyły ślady po papierosach i skrętach. Zlew wypełniały zużyte strzykawki, nadgryzione bułki, brudne ścierki i bliżej nieokreślone śmieci. Pod icianą w saloniku leżały dwa poplamione i podarte materace. Żadnych lamp, stołów, krzeseł, najdrobniejszego nawet śladu, że mieszkali tu kiedyś cywilizowani ludzie. lYUco brud i bałagan. Te same śmieci, które zalegały na ulicy pod krawężnikiem, wypełniały lokal 3C. Powietrze pbyło przesiąknięte smrodem uryny, trawki, niemytych ciał ł czegoś obrzydliwego.

Santos i Brown spędzili degeneratów na korytarz, a po- n sprowadzili na dół.

Co się teraz z nimi stanie? – spytałam Komandosa.

Bobby zawiezie ich do kliniki odwykowej i wysadzi, lej muszą radzić sobie sami.

Nie aresztujecie ich?

Nie dokonujemy aresztowań. Chyba że ktoś jest NSS. Czołg wrócił z samochodu z kartonem wypełnionym przyborami do dekoracji wnętrz – w tym wypadku rękawiczkami jednorazowymi, torbami na śmieci i puszkami po kawie na zużyte strzykawki.

Interes wygląda tak – wyjaśnił Komandos. – Czyścimy mieszkanie z wszystkiego, co nie jest przyśrubowane. Jutro najemca przyśle kogoś, żeby zrobił porządek i dokonał wszelkich napraw.

Nie boicie się, że lokatorzy wrócą? Komandos tylko na mnie popatrzył.

Racja – powiedziałam. – Głupie pytanie.

Był już późny ranek, kiedy uwinęliśmy się z robotą. Santos i Brown zasiedli na składanych krzesłach w małym korytarzu przy drzwiach wejściowych. Zaczęli pierwszą zmianę. Czołg pojechał na wysypisko śmieci z materacami i torbami. Zostałam z Komandosem na górze, by zamknąć mieszkanie.

Komandos naciągnął na oczy wojskową czapkę z emblematem Navy SEALs.

No i jak ci się to podoba? – spytał. – Chcesz być w zespole? Możesz odwalić następną zmianę razem z Czołgiem.

Nie będzie już wyrzucał ludzi przez okno?

Trudno powiedzieć, dziecinko.

Nie wiem, czy się do tego nadaję.

Zdjął czapkę i wcisnął mi ją na głowę, zakładając przy tym włosy za uszy. Jego dłonie dotykały mnie odrobinę za długo.

Musisz wierzyć w to, co robisz.

Na tym polegał problem. I Komandos mógł stać się pewnego dnia problemem. Za bardzo mnie do niego ciągnęło. A Komandos nie widniał w moim notatniku pod hasłem „potencjalny chłopak”. Komandos widniał tam pod hasłem „zwariowany najemnik”. Związek z tym człowiekiem przypominałby pogoń za orgazmem absolutnym.

Odetchnęłam, by się uspokoić.

Chyba mogłabym spróbować – powiedziałam. – Zobaczę, jak to jest.

Wciąż miałam na głowie czapkę, kiedy Komandos wysadził mnie pod moim domem. Zdjęłam ją i oddałam mu.

Nie zapomnij swojego kapelusza. Popatrzył na mnie zza ciemnych okularów. Oczy kryły się za szkłami. Myśli były nieodgadnione. Głos miękki.

Zatrzymaj go. Do twarzy ci w nim.

Ekstra czapka. Uśmiechnął się.

Pokaż, że na nią zasługujesz, dziecinko.

Pchnęłam szklane drzwi i weszłam do holu. Już miałam ruszyć w stronę schodów, kiedy winda otworzyła się i z jej wnętrza wyjrzała pani Bestler.

Jadę na górę – obwieściła. – Proszę wejść do dźwigu.

Pani Bestler miała osiemdziesiąt trzy lata i mieszkanie na drugim piętrze. Kiedy świat ją nudził, bawiła się w win-dziarkę.

Dzień dobry, pani Bestler – przywitałam się. -Pierwsze piętro.

Wcisnęła odpowiedni guzik i przyjrzała mi się uważnie.

Było trochę roboty, co? Złapałaś jakichś drani?

Pomagałam przyjacielowi posprzątać mieszkanie. Pani Bestler uśmiechnęła się.

Dobra z ciebie dziewczyna. – Winda stanęła, drzwi rozsunęły się. – Pierwsze piętro – oświadczyła śpiewnie pani Bestler. – Lepsze ciuchy. Apartamenty na zamówienie. Klub dla pań.

Weszłam do mieszkania i od razu skierowałam się do sekretarki, która mrugała czerwonym światełkiem.

Były dwie wiadomości. Pierwsza od Morellego – zaproszenie na kolację. Panna Rozchwytywana to ja.

O szóstej w „Pino”.

Zaproszenia od Morellego zawsze wywoływały we mnie mieszane uczucia. Pierwszą reakcją był dreszczyk podniecenia erotycznego na dźwięk jego głosu, zaraz potem następowało ściśnięcie w żołądku, kiedy zastanawiałam się nad jego motywami, wreszcie żołądek się uspokajał, a pojawiała się ciekawość i oczekiwanie. Niepoprawna optymistka. Druga wiadomość była od Mabel.

Właśnie zjawił się jakiś człowiek, który pytał o Freda. Chodziło mu o interes czy umowę, chciał się od razu z nim widzieć. Wyjaśniam, że nie mogę w niczym pomóc, ale powiedziałam, że się tym zajmujesz i żeby się nie martwił. Pomyślałam, że chciałabyś o tym wiedzieć.

Oddzwoniłam do Mabel i spytałam, co to za człowiek i jak wyglądał.

Mniej więcej mojego wzrostu – odparła. – Miał kasztanowe włosy.

Biały?

Tak. Czekaj, coś sobie przypomniałam. W ogóle nie podał nazwiska.

O jaki interes mu chodziło?

Nie wiem. Nie powiedział.

Okay. Daj mi znać, jak znów się pojawi.

Sprawdziłam w biurze, czy nie ma nowych spraw, ale powiedziano mi, że nic z tego. Zadzwoniłam do swojej najlepszej przyjaciółki, Mary Lou, ale nie mogła rozmawiać, bo jej najmłodszy dzieciak akurat się przeziębił, a pies zeżarł skarpetę i właśnie wyrzygał ją na dywan w salonie.

Spoglądałam na puszkę Reksa, doceniając na nowo jego zalety, kiedy zadzwonił telefon.

Mam nazwisko tej kobiety – oświadczyła babka. -Byłam dziś rano u fryzjera i akurat siedziała tam Harriet Schnable, która robiła sobie trwałą. Słyszała podczas partyjki bingo, że Fred chodził ostatnio do Winnie Black. Harriet nie należy do tych, co robią z igły widły.

Znasz Winnie Black?

Tylko z klubu seniora. Jeździ czasem autobusem do Atlantic City. Razem z mężem, Axelem. Przypuszczam, że Fred spotykał się ze swoimi dziewczynami na zebraniach seniorów. Przychodzi tam mnóstwo napalonych kobiet, jeśli wiesz, co mam na myśli. Zdobyłam nawet adres Winnie – pochwaliła się babka. – Zadzwoniłam do Idy Lukach. Jest przewodniczącą klubu. Wie wszystko. Zapisałam sobie adres i podziękowałam.

Osobiście mam nadzieję, że to kosmici – wyznała babka. – Ale nie rozumiem, czego mogliby chcieć od takiego starego pierdziela, jak Fred.

Nasadziłam czapkę od Komandosa na puszkę z piernikami, a dżinsy zamieniłam na beżowy kostium i pantofle na wysokich obcasach. Nie znałam Winnie Black, więc pomyślałam, że nie zaszkodzi wyglądać profesjonalnie. Czasem ludzie reagują lepiej na elegancki kostium niż na dżinsy. Chwyciłam torebkę, zamknęłam mieszkanie i przyłączyłam się do pani Bestler w windzie.

Znalazł panią? – spytała.

A kto miał mnie znaleźć?

Ten człowiek, który pani szukał. Bardzo miły. Zawiozłam go z dziesięć minut temu na pani piętro.

Nie zapukał, bobym go słyszała. Prawie cały czas byłam w kuchni.

A to ci niespodzianka. – Drzwi windy otworzyły się, twarz pani Bestler zaś rozjaśnił uśmiech. – Parter. Torebki damskie. Luksusowa biżuteria.

Jak wyglądał ten mężczyzna? – spytałam.

O, kochana, był duży. Bardzo duży. Miał śniadą skórę. Afroamerykanin.

A więc nie ten, o którym mówiła przez telefon Mabel. Tamten był niski i biały.

Miał długie włosy? Może związane w kucyk?

Nie. Był prawie łysy.

Spenetrowałam szybko hol. Nigdzie nie czaił się wielki facet. Wyszłam z budynku i rozejrzałam się po parkingu. Tu też nikogo. Mój gość zniknął. Fatalnie, pomyślałam. Dałabym wszystko za wymówkę, by nie iść do Winnie Black. Pogadałabym z rachmistrzem od spisu ludności, sprzedawcą odkurzaczy, fanatykiem religijnym. Każdy był lepszy od Winnic Black. Już sam fakt, że wuj Fred miał dziewczynę, był dość nieprzyjemny. Nie musiałam składać jej na dodatek wizyt. Nie miałam ochoty spotykać się twarzą w twarz z Winnic Black i wyobrażać ją sobie w łóżku z wujem Fredem o kaczych stopach.

Winnic mieszkała w małym bungalowie przy Low Street. Białe drewno na ścianach, niebieskie okiennice i czerwone drzwi. Jak barwy na amerykańskim sztandarze. Bardzo patriotycznie. Zaparkowałam samochód, podeszłam dziarskim krokim do drzwi wejściowych i nacisnęłam dzwonek. Nie miałam pojęcia, co tej kobiecie powiedzieć. Pewnie powinno to być coś w rodzaju: „Przepraszam, czy szlaja się pani z moim wujem Fredem?”.

Już miałam zadzwonić po raz drugi, kiedy drzwi się otworzyły i stanęłam oko w oko z Winnie Black.

Miała ładną i krągłą twarz, ładne i krągłe ciało, i nie wyglądała na kogoś, kto pieprzy się z czyimś wujem.

Przedstawiłam się i wręczyłam wizytówkę. Szukam Freda Shutza – wyjaśniłam. – Nie ma go od piątku. Miałam nadzieję, że może udzieli mi pani jakichś informacji. Wyraz sympatii na jej twarzy z miejsca przygasł.

Słyszałam, że zaginął, ale nie wiem, co mogłabym pani powiedzieć.

Kiedy widziała go pani po raz ostatni?

W dniu, w którym zniknął. Wpadł na kawę i ciasto. Robił to czasem. To było zaraz po lunchu. Siedział tu jakąś godzinę. Axel, mój mąż, pojechał do warsztatu przełożyć opony w chryslerze.

Axel przekładał opony w chryslerze. Oho. Coś mi zaświtało.

Czy Fred wyglądał na chorego albo przygnębionego? Wspominał, że się dokądś wybiera?

Był… rozkojarzony. Powiedział, że ma na oku jakiś duży interes.

Mówił coś więcej?

Nie. Ale zdawało mi się, że to się wiązało ze śmieciami. Chodziło o jakieś kłopoty z rachunkiem w firmie śmieciarskiej. Wspominał, że komputer usunął jego nazwisko z listy klientów. Fred dodał, że ma na nich haka i że się obłowi. Tak właśnie powiedział – obłowi się. Chyba do nich nie dotarł.

Skąd pani wie, że nie dotarł? – spytałam. Winnie wyglądała na zaskoczoną.

Wszyscy wiedzą.

W Burg nie ma sekretów. Jeszcze jedno – powiedziałam. – Znalazłam w biurku Freda kilka zdjęć. Wspominał coś o tym? Nie. Nic sobie nie przypominam. Jakieś rodzinne fotografie? Był na nich worek ze śmieciami. Na niektórych zdjęciach widać jego zawartość.

Nie. Zapamiętałabym coś takiego. Zerknęłam ponad jej ramieniem w głąb schludnego, niewielkiego domu. Ani śladu męża.

Axel wyszedł?

Jest w parku z psem.

Wsiadłam do buicka i pojechałam dwie przecznice dalej, w stronę trawiastej połaci w kształcie sporego prostokąta. Były tam ławki, rabaty i duże drzewa, a na jednym końcu plac zabaw dla dzieci.

Bez trudu odszukałam Axela Blacka. Siedział na ławce zatopiony w myślach, z psem przy boku. Pies był z gatunku małych kundli, tytiał szklisty wzrok i przypominał pod wieloma względami swego pana. Z tą różnicą^ że Axel miał okulary, a pies sierść.

Zaparkowałam samochód i podeszłam do tej dwójki. Żaden się nie poruszył, nawet kiedy stanęłam przed nimi.

Axel Black? – spytałam. Mężczyzna podniósł na mnie wzrok.

Słucham?

Przedstawiłam się i wręczyłam mu wizytówkę.

Szukam Freda Shutza – wyjaśniłam. – Rozmawiałam już z kilkoma starszymi osobami, które mogły go znać.

Pewnie się pani nasłuchała – rzekł Axel. – Nierfy był numer z tego Freda. Największy skąpiec, jaki kiedykolwiek chodził po ziemi. Wykłócał się o każdy grosz. Nigdy nikomu nic nie dał. W dodatku uważał, że wielki z niego Romeo. Zawsze przyklejał się do jakiejś baby.

Nie ma pan o nim dobrego zdania.

Nie przepadałem za nim – wyznał Axel. – Nie życzyłem mu źle, ale i nie lubiłem go. Prawda jest taka, że był fałszywy.

Jak pan myśli, co się z nim stało?

Myślę, że przejawiał zbyt głębokie zainteresowanie niewłaściwą kobietą.

Nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że mówi o żonie, Winnie. I że może przejechał Freda swoim chryslerem, zabrał zwłoki z ulicy, wsadził do bagażnika, a potem wrzucił do rzeki.

Nie wyjaśniało to kwestii zdjęć, ale niewykluczone, że zdjęcia nie miały nic wspólnego ze zniknięciem Freda.

No cóż – powiedziałam na koniec. – Jeśli pan sobie coś przypomni, proszę dać mi znać.

Na pewno – obiecał Axel.

Następne miejsce na mojej liście zajmowali synowie Freda, Ronald i Walter. Ronald pracował jako brygadzista przy taśmie produkcyjnej w wytwórni kiełbasy. Walter i jego żona, Jean, byli właścicielami małego sklepu spożywczego przy Howard Street. Pomyślałam sobie, że nie zawadzi pogadać z jednym i z drugim. Chodziło mi o to, by mieć cokolwiek do powiedzenia, kiedy matka spyta mnie, co zrobiłam w sprawie wuja Freda.

Walter i Jean nazwali swój sklep „One-stop”. Znajdował się naprzeciwko czynnego całą dobę supermarketu i dawno by splajtował, gdyby nie fakt, że klienci mogli tu kupić bochenek chleba, zagrać w numerki i postawić dwadzieścia dolarów na jakiegoś konia.

Kiedy weszłam do sklepu, Walter siedział przy kasie i czytał gazetę. Było wczesne popołudnie i ani jednego klienta. Na mój widok odłożył gazetę i wstał z krzesła. – Znalazłaś go?

Nie. Przykro mi. Odetchnął głęboko.

Jezu. Myślałem, że chcesz mi powiedzieć o jego śmierci.

Sądzisz, że umarł?

Sam już nie wiem, co sądzę. Z początku uważałem, że po prostu gdzieś sobie poszedł. Że miał kolejny wylew czy coś w tym rodzaju. Ale teraz już nie wiem. Nic nie pasuje.

Wiesz coś o kłopotach Freda z tą firmą śmieciarską?

Tata miał kłopoty ze wszystkimi – skomentował Walter.

Pożegnałam się z nim, odpaliłam buicka i ruszyłam przez miasto do wytwórni kiełbasy. Zaparkowałam na miejscu dla gości, weszłam do budynku i poprosiłam kobietę w recepcji, żeby poinformowała Ronalda o moim przybyciu.

Zjawił się kilka minut później.

Przypuszczam, że chodzi o tatę – domyślił się. – Miło, że nam pomagasz. Nie mogę uwierzyć, że się do tej pory nie pokazał.

Masz jakieś teorie?

Owszem. Takie, których wolałbym głośno nie wypowiadać.

Kobiety w jego życiu? Ronald pokiwał głową.

Był utrapieniem. Skąpy do niemożliwości, a poza tym nie umiał utrzymać fiuta na wodzy. Nie wiem, czy jeszcze dałby radę, ale wciąż były mu baby w głowie. Chryste, on ma siedemdziesiąt dwa lata.

Wiesz coś o tych nieporozumieniach ze śmiecia-rzami?

Nie, ale na przykład od roku żarł się ze swoją agencją ubezpieczeniową.

ROZDZIAŁ 3

Odjechałam z parkingu i ruszyłam przez miasto. Była już prawie piąta i drogi korkowali urzędnicy państwowi. To właśnie jeden z plusów życia w Trenton. Jeśli człowiek chce sobie poćwiczyć włoski język migowy, to nigdy mu nie brakuje okazji.

Wpadłam na chwilę do siebie na błyskawiczny retusz upiększający. Podmalowałam rzęsy, poprawiłam włosy i wyszłam.

Morelli siedział przy barze, kiedy dotarłam do „Pi-no”. Był do mnie odwrócony plecami i zatopiony w myślach. Łokciami opierał się o kontuar, głowę pochylił nad piwem. Miał na sobie dżinsy i adidasy oraz koszulkę gimnastyczną pod flanelową koszulą w zieloną kratę. Jakaś kobieta przy drugim końcu baru obserwowała jego odbicie w lustrze za kontuarem. Tak właśnie postępowały teraz kobiety. Obserwowały i kalkulowały. Kiedy był młodszy i miał łagodniejsze rysy, kobiety nie tylko obserwowały. Kiedy był młodszy, matki w całym kraju przestrzegały córki przed Joem Morellim. Kiedy był młodszy, córki w całym kraju miały w nosie to, co mówiły im matki. Ale teraz rysy Morellego trochę się wyostrzyły. Oczy nie spoglądały już tak przyjaźnie na obcych. Nie wyłączając kobiet. Tak więc kobiety obserwowały i zastanawiały się, jak to jest, kiedy się jest z Morellim.

Ja oczywiście wiedziałam, jak to jest, kiedy się jest z Morellim. Morelli był magiczny.

Usiadłam na sąsiednim stołku i dałam barmanowi znak, że chcę piwo.

Morelli obrzucił mnie uważnym spojrzeniem, w przyćmionym świetle baru jego czarne oczy straciły na ostrości.

Służbowy kostium i wysokie obcasy – powiedział. -To znaczy, że byłaś albo na stypie, albo na rozmowie kwalifikacyjnej, albo próbowałaś wyciągnąć od jakiejś miłej starszej pani informacje, których nie chciała ci udzielić.

To trzecie.

Niech zgadnę… Miało to związek z wujem Fredem.

Bingo.

Dowiedziałaś się czegoś?

Trudno powiedzieć. Wiesz, że Fred się łajdaczył? Miał dziewczynę na boku. Morelli wyszczerzył zęby.

Fred Shutz? Do diabła, to pocieszające. Wzniosłam oczy ku górze.

Wziął z kontuaru nasze szklanki i wskazał jeden ze stolików.

Na miejscu Mabel byłbym szczęśliwy, że Fred gdzieś chodzi – zauważył. – Chyba niełatwo z nim wytrzymać.

Zwłaszcza od czasu, jak zaczął zbierać zdjęcia poćwiartowanych zwłok.

Dałem te fotografie Arniemu. Nie wyglądał na zadowolonego. Liczył chyba na to, że Freda znajdą na trasie wylotowej z miasta, jak próbuje złapać okazję.

Czy Arnie zamierza coś z tym zrobić?

Pewnie pogada jeszcze z Mabel. Przepuści te zdjęcia przez komputer, żeby zobaczyć, co wyjdzie.

A ty już je przepuściłeś?

Tak. I nic.

Bar nie miał w sobie nic szczególnego. O pewnej porze dnia zapełniał się gliniarzami, którzy chcieli odetchnąć po służbie. Kiedy indziej przy stolikach zasiadały zgłodniałe rodziny z Burg. W pozostałym czasie lokal stawał się domem dla kilku nałogowych pijaków, a w kuchni królowały karaluchy wielkie jak wiejskie koty. Jadałam tu, pomimo plotek o robactwie, ponieważ Antonio Pino robił najlepszą pizzę w Trenton. Może nawet w całym stanie Jersey. Morelli złożył zamówienie i odchylił się na krześle.

Jak przyjazne są twoje uczucia w stosunku do mnie?

A o co ci chodzi?

O randkę.

Myślałam, że to jest randka.

Nie. To jest kolacja, a ja pytam o randkę. Sączyłam swoje piwo.

Musisz mieć powód.

Ślub. Wyprostowałam się.

Przypuszczam, że nie mój, co?

Nie. Albo zaszła w twoim życiu jakaś zmiana, o której nie wiem.

Odetchnęłam z ulgą.

O rany. Przez chwilę naprawdę się martwiłam. Morelli zapytał wyraźnie skwaszony:

To znaczy, że gdybym cię poprosił o rękę, taka byłaby twoja reakcja?

No… chyba tak.

Myślałem, że chcesz wyjść za mąż. Że właśnie dlatego przestaliśmy sypiać ze sobą… bo nie chciałaś seksu bez małżeństwa.

Nachyliłam się nad stołem i popatrzyłam na niego, marszcząc czoło.

Chcesz się ożenić?

Nie, nie chcę. Już to przerabialiśmy.

Więc moja reakcja nie ma znaczenia, prawda?

Jezu – westchnął Morelli. – Muszę się jeszcze napić.

No to co z tym ślubem?

Moja kuzynka Julie wychodzi za mąż w sobotę. Mam być drużbą. Potrzebuję kogoś do pary.

I mówisz mi to cztery dni wcześniej? Nie dam rady

Przygotować się w cztery dni. Potrzebuję nowej sukienki li butów. Muszę zamówić wizytę u fryzjera. Jak mam to wszystko załatwić w ciągu czterech dni – No dobra, pieprzyć to, nie idziemy – oświadczył Morelli

Chyba mogłabym się obejść bez fryzjera, ale zdecydowanie potrzebuję butów – na obcasie – zasugerował Morelli. – Wysokim pstrym.

Bawiłam się swoją szklanką. Nie jestem ostatnią deską ratunku, prawda? Jesteś jedyną deską ratunku. Gdyby moja matka nie dzwoniła dziś rano, w ogóle bym sobie nie przypomniał l ślubie. Sprawa, nad którą pracuję, daje mi w kość.

Chcesz o tym pogadać?

To ostatnia rzecz, jakiej pragnę. – Więc może o wuju Fredzie?

Playboy.

Fakt. Nie pojmuję, jak mógł tak zniknąć.

Ludzie znikają cały czas. – Morelli wzruszył ramio-nami. – Wsiadają do jakiegoś autobusu i zaczynają życie od nowa. Albo skaczą z mostu i unoszą się wraz z odpływem. Czasem ktoś pomaga im zniknąć.

To człowiek po siedemdziesiątce, który był zbyt skąpy żeby kupić sobie bilet na autobus. I musiałby iść dobre kilka kilometrów, żeby znaleźć jakiś most. Zostawił w samochodzie rzeczy z pralni. Zniknął w środku dnia, podczas zakupów.

Zamilkliśmy obydwoje jak na dany znak, gdyż zjawił się kelner z pizzą.

Wyszedł właśnie z banku – ciągnął Morelli, kiedy zostaliśmy sami. – Był starym człowiekiem. Łatwy łup. ktoś mógł do niego podjechać i siłą wsadzić go do wozu.

Nie było śladów walki.? i – To nie znaczy, że się nie odbyła.

Zastanawiałam się nad tym przez chwilę, przeżuwając | pizzę. Przyszło mi do głowy to samo i wcale się z tego nie Zrelacjonowałam Morellemu rozmowę z Winnic Black.

Wie coś o tych zdjęciach?

Nie.

Jeszcze jedno – przypomniał sobie Morelli. – Chciałem ci powiedzieć o Benicie Ramirezie.

Podniosłam wzrok znad talerza. Benito Ramirez był zawodowym bokserem wagi ciężkiej i mieszkał w Tren-ton. Lubił dawać ludziom nauczki i nie ograniczał się do ringu. Kochał wprost wyżywać się na kobietach. Uwielbiał słuchać, jak błagają o litość, kiedy je torturował. Wiedziałam, że parę razy skończyło się to tragicznie dla ofiary, ale zawsze ktoś brał na siebie pośmiertnie winę za jego najgorsze wyczyny. Był zamieszany w moją pierwszą sprawę, pomogłam mu trafić za kratki. Niestety, pechowo dla Luli, nie zamknęli go dość szybko. Omal jej nie zabił. Zgwałcił ją, pobił i pociął w nieprawdopodobnych miejscach. A potem podrzucił na schody pożarowe pod moim oknem. Żebym mogła ją sobie znaleźć.

Co z Ramirezem?

Wyszedł.

Skąd?

Z więzienia.

Co?! Jak to wyszedł z więzienia? Omal nie zabił Luli. I był zamieszany w mnóstwo innych morderstw.

Nie wspominając już o tym, że i mnie prześladował.

Wyszedł warunkowo. Pracuje na rzecz miasta i chodzi na konsultacje psychiatryczne – odparł Morelli i zamilkł na chwilę, by włożyć do ust następny kawałek pizzy. – Miał naprawdę dobrego adwokata.

Morelli zauważył to od niechcenia, ale wiedziałam, że myśli zupełnie inaczej. Nałożył maskę policjanta. Taką, która skrywa wszelkie emocje. Której twardy wzrok nie zdradza żadnych uczuć.

Jadłam z udaną obojętnością. Jakby to, co powiedział, nie zrobiło na mnie większego wrażenia. W rzeczywistości kurcz skręcał mi żołądek.

Kiedy?

Wczoraj.

I jest w mieście?

Jak zawsze. Ćwiczy w sali gimnastycznej przy Stark.

Duży mężczyzna, powiedziała pani Bestler. Afroamery-kanin. Grzeczny. Na korytarzu mojego piętra. Słodki Jezu, to mógł być Ramirez.

Jeśli będziesz choćby podejrzewała, że kręci się w pobliżu, chcę o tym wiedzieć – oświadczył Morelli.

Wsunęłam do ust kolejny kawałek pizzy, ale miałam kłopoty z przełykaniem.

Jasne.

Skończyliśmy jeść i marudziliśmy nad kawą.

Może powinnaś zostać u mnie na noc – zaproponował Morelli. – Na wypadek, gdyby Ramirez miał ochotę cię odwiedzić.

Wiedziałam, że Morelli ma na myśli nie tylko moje bezpieczeństwo. Propozycja była kusząca. Ale ja już jechałam kiedyś tym autobusem, a droga prowadziła donikąd.

Nie mogę – powiedziałam. – Pracuję wieczorem.

Myślałem, że kiepsko u ciebie z robotą.

Nie chodzi o Yinniego. Pracuję dla Komandosa. Morelli skrzywił się lekko.

Wolę nie pytać.

Nic nielegalnego. Ochrona.

Jak zawsze – skomentował Morelli. – Komandos zajmuje się wszelkiego typu ochroną. Zwłaszcza małych krajów Trzeciego Świata.

To nie ma nic wspólnego z handlem bronią. Jest legalne. Ochraniamy budynek mieszkalny przy Sloane.

Przy Sloane? Zwariowałaś? To na samym skraju strefy wojennej.

Dlatego budynek wymaga opieki.

Świetnie. Niech Komandos znajdzie sobie kogoś innego. Wierz mi, to nie jest robota dla ciebie.

Nie będę sama. Czołg ma mnie wspierać.

Pracujesz z facetem o przydomku Czołg?

Jest duży.

Jezu – jęknął Morelli. – Musiałem zakochać się w kobiecie, która pracuje z gościem zwanym Czołg.

Kochasz mnie?

Oczywiście, że cię kocham. Tyle że nie chcę się z tobą żenić.

Wyszłam z windy i zobaczyłam go siedzącego na podłodze w holu, obok moich drzwi. Od razu wiedziałam, że to gość Mabel. Wsunęłam dłoń do torebki, szukając pojemnika z pieprzem. Tak na wszelki wypadek. Grzebałam w torebce minutę czy dwie – znalazłam szminkę, wałki do włosów i paralizator elektryczny, ale nie rozpylacz pieprzu.

Albo szukasz kluczy, albo rozpylacza pieprzu – zauważył facet, podnosząc się z podłogi. – Pozwól, że ci pomogę. – Sięgnął do kieszeni, wyciągnął pojemnik i rzucił mi go. – Zapraszam – dodał i pchnął drzwi mojego mieszkania.

Jak to zrobiłeś? Zamknęłam je.

Dar boży – wyjaśnił. – Pomyślałem, że dla oszczędności czasu przeszukam twoje mieszkanie, zanim wrócisz. Potrząsnęłam pojemnikiem, chcąc sprawdzić, czy działa.

Hej, nie wściekaj się tak – uspokoił mnie. – Niczego nie zepsułem. Choć muszę ci powiedzieć, że miałem niezły ubaw przy szufladzie z majtkami.

Instynkt mi podpowiadał, że tylko się ze mną droczy. Nie wątpiłam, że rozejrzał się po moim mieszkaniu, ale nie przypuszczałam, by grzebał w mojej bieliźnie. Po prawdzie, niewiele jej miałam, a i to było niespecjalnie wyrafinowane. Mimo wszystko czułam jednak, że naruszono moją prywatność. Poczęstowałabym go pieprzem bez zastanowienia, ale nie ufałam pojmnikowi w swej dłoni. W końcu należał do niego.

Zakołysał się na obcasach.

No i co, nie zaprosisz mnie do środka? Nie chcesz wiedzieć, jak się nazywam? I dlaczego tu przyszedłem?

Wal.

Nie tutaj. – Pokręcił głową. – Muszę wejść do mieszkania i usiąść. Miałem dziś ciężki dzień.

Nie ma mowy. Gadaj tutaj.

Wolałbym w środku. To bardziej cywilizowane. Jakbyśmy byli przyjaciółmi.

Nie jesteśmy przyjaciółmi. I jeśli nie zaczniesz gadać ze mną tutaj, to poczęstuję cię pieprzem.

Był mojego wzrostu, jakieś sto siedemdziesiąt centymetrów, i miał posturę ulicznego hydrantu. Trudno było określić jego wiek. Może pod czterdziestkę. Kasztanowe, rzednące włosy. Brwi wyglądały jak naszpikowane sterydami. Na nogach miał podniszczone adidasy, poza tym był ubrany w czarne lewisy i ciemnoszarą bluzę.

Westchnął głęboko i wyciągnął zza pazuchy colta kaliber 0.38.

To nie jest dobry pomysł z tym pieprzem – oświadczył. – Musiałbym cię zastrzelić.

Poczułam, jak opada we mnie żołądek, a serce zaczyna mi walić w piersi. Pomyślałam o zdjęciach i o tym, jak ktoś dał się zabić i poćwiartować. Fred jakimś cudem został w to wplątany. A teraz zostałam wplątana ja. I było bardzo prawdopodobne, że trzyma mnie na muszce facet, który miał bezpośredni związek z tym sfotografowanym workiem.

Jeśli zastrzelisz mnie w holu, ściągniesz sobie na głowę moich sąsiadów – zauważyłam.

Świetnie. Ich też zastrzelę.

Nie podobał mi się pomysł z zabijaniem kogokolwiek, zwłaszcza mojej osoby, weszliśmy więc obydwoje do mieszkania.

Tak jest znacznie lepiej – powiedział, kierując się do kuchni, gdzie otworzył lodówkę i wyjął sobie piwo.

Skąd to piwo?

Sam je przyniosłem. Przecież nie od wróżki piwnej. Szanowna damo, musisz wybrać się na zakupy. Niezdrowo tak żyć.

Kim jesteś?

Wsunął broń za pasek od spodni i wyciągnął do mnie rękę.

Jestem Mokry.

Co to za imię?

Dobre jak każde inne.

Aha.

Masz jakieś prawdziwe imię?

Owszem, ale nie musisz go znać. Wszyscy nazywają mnie Mokry. Moczyłem się w dzieciństwie. To stąd.

Teraz, kiedy nikt już do mnie nie celował, czułam się znacznie lepiej. Na tyle, by ulec ciekawości.

Więc co to za interes z Fredem?

Prawdę mówiąc, Fred jest mi winien trochę pieniędzy.

Ach tak.

I chcę je odzyskać.

Powodzenia.

Wypił jednym haustem pół butelki piwa.

Nie wykazujesz zrozumienia.

Jak to się stało, że Fred jest ci winien pieniądze?

Fred lubi czasem postawić na konie.

Chcesz mi powiedzieć, że jesteś jego bukmacherem?

Owszem, to właśnie chcę ci powiedzieć.

Nie wierzę. Fred nigdy nie obstawiał.

Skąd wiesz?

Poza tym nie wyglądasz na bukmachera – dodałam.

A jak wygląda bukmacher?

Inaczej. Szacowniej.

Zakładam, że szukasz Freda. Ja też szukam Freda, więc może razem go poszukamy – zaproponował.

Pewnie.

Widzisz, to nie było takie trudne.

Pójdziesz sobie teraz?

Jeśli nie chcesz, żebym został i pooglądał sobie telewizję.

Nie.

I tak mam w domu lepszy odbiornik – oświadczył.

O wpół do pierwszej byłam na dole i czekałam na faceta o przydomku Czołg. Zdrzemnęłam się wcześniej i teraz byłam lekko nieprzytomna. Włożyłam czarne dżinsy, czarny T-shirt, wojskową czapkę Komandosa i czarną kurtkę z napisem OCHRONA. Na prośbę Komandosa wzięłam broń, a do torby schowałam pozostały rynsztunek – paralizator elektryczny, pojemnik z pieprzem w spreju, latarkę i kajdanki.

Parking o tej porze nocy miał nierzeczywisty wygląd. Samochody emerytów były pogrążone w głębokim śnie, ich maski i dachy odbijały światła latarni. Asfalt połyskiwał jak rtęć. Stojące w sąsiedztwie domki jednorodzinne były ciemne i ciche. Od czasu do czasu po St. James przemykał jakiś wóz. Na rogu błysnęły reflektory i na parking wjechał samochód. Przeżyłam chwilę paniki, bojąc się, że to nie Czołg, tylko Ramirez. Jednak twardo stałam w miejscu, myśląc o broni przy biodrze i wmawiając sobie, że jestem zimną, złą, niebezpieczną kobietą, z którą lepiej nie zaczynać. No, chodź tu, palancie, myślałam. Tak, pewnie. Gdyby to rzeczywiście był Ramirez, zlałabym się w spodnie i zwiała z wrzaskiem do domu.

Wóz był czarny i lśniący. Terenowy. Zatrzymał się przede mną, a szyba po strome kierowcy zjechała w dół.

Z kabiny wyjrzał Czołg.

Gotowa do rock and roiła? Usiadłam obok niego i zapięłam pas.

Spodziewasz się dziś niezłej potańcówki?

Niczego się nie spodziewam. Nie przy takiej robocie. Równie dobrze można patrzeć, jak trawa rośnie.

Przyjęłam to z ulgą. Musiałam dużo sobie przemyśleć i nie zależało mi na tym, by oglądać tego faceta w akcji. Co więcej, nie chciałam oglądać siebie w akcji.

Znasz bukmachera zwanego Mokry?

Mokry? Nie. Nigdy o takim nie słyszałem. Miejscowy?

Prawdę mówiąc, nie wiem.

Jazda przez miasto upłynęła w spokoju. Przed domem na Sloane Street stał samotny wóz. Kolejna terenówka, czarna i nowa. Czołg zaparkował za nią. Dalej, po obu stronach ulicy, stały rzędem samochody.

Przestrzegamy tu zakazu parkowania przed budynkiem – wyjaśnił Czołg. – To pozwala utrzymać porządek.

Mieszkańcy mają parking z tyłu. Tylko wozy ochrony mogą tutaj stać.

A jak ktoś chce mimo wszystko zaparkować?

Zniechęcamy go.

Czołg był mistrzem niedomówienia.

W holu dostrzegłam dwóch ludzi. Byli ubrani na czarno, w kurtkach z napisem OCHRONA. Jeden z nich podszedł do drzwi i otworzył je.

Czołg wkroczył do środka i rozejrzał się.

Działo się coś?

Nic. Spokój całą noc.

Kiedy ostatni raz robiliście obchód?

O dwunastej.

Czołg skinął głową.

Mężczyźni zabrali swoje rzeczy – duży termos, książkę, torbę gimnastyczną – i wyszli na zewnątrz. Stali przez chwilę na ulicy, rozglądając się, po czym wsiedli do swojej terenówki i odjechali.

Pod ścianą naprzeciwko wejścia ustawiono mały stół i składane krzesła, dzięki czemu ochroniarze mogli obserwować zarówno drzwi, jak i schody na piętro. Na stoliku leżały dwa odbiorniki walkie-talkie.

Czołg spojrzał na drzwi wejściowe, wziął jeden z nadajników i zapiął sobie przy pasku.

Idę na obchód. Zostań tutaj i pilnuj. Daj mi znać, jak ktoś podejdzie do drzwi. Zasalutowałam.

W porządku – pochwalił. – To mi się podoba.

Siedziałam na składanym krześle i obserwowałam drzwi. Nikt się do nich nie zbliżał. Obserwowałam schody. Tam też nic się nie działo. Skontrolowałam swoje paznokcie. Nie wyglądały szczególnie dobrze. Popatrzyłam na zegarek. Minęły dwie minuty – jeszcze tylko czterysta siedemdziesiąt osiem i będę mogła iść do domu.

Na schodach pojawił się Czołg. Zszedł niespiesznie do holu i usiadł na swoim krześle.

Wszystko w porządku.

Co teraz?

Teraz zaczekamy.

Na co?

Na nic.

Dwie godziny później Czołg spoczywał w swobodnej pozie na swoim krześle. Ręce trzymał skrzyżowane na piersi, oczy miał przymknięte, ale czujnie obserwował drzwi. Jego metabolizm zwolnił tempo jak u gada. Brak ruchu klatki piersiowej. Żadnych zmian w pozycji ciała -sto dwadzieścia pięć kilo ochrony w zawieszeniu czynności życiowych.

Za to ja przestałam walczyć z własną słabością i by nie spaść z krzesła, wyciągnęłam się na podłodze, gdzie mogłam się zdrzemnąć bez obawy, że coś sobie połamię.

Usłyszałam nagle, jak krzesło Czołga zaskrzypiało. Usłyszałam też, jak Czołg pochyla się do przodu. Otworzyłam oko.

Czas na obchód? Czołg był już na nogach.

Ktoś jest przy drzwiach.

Usiadłam, żeby spojrzeć, i nagle BANG! Rozległ się głośny huk broni palnej, a potem usłyszałam, jak pęka szkło. Czołg poleciał do tyłu, uderzył w stolik i runął na podłogę.

Do holu wpadł strzelec, w dłoni wciąż ściskał broń. To był ten sam człowiek, którego Czołg wyrzucił przez okno, lokator spod 3C. W jego oczach czaiło się szaleństwo, twarz była blada.

Rzuć broń! – wrzasnął do mnie. – Rzuć tę pieprzoną broń.

Spuściłam wzrok i zobaczyłam, że istotnie trzymam w dłoni broń.

Nie zastrzelisz mnie, prawda? – spytałam. Słyszałam swój własny głos, dudniący głucho w mojej głowie.

Mężczyzna miał na sobie długi płaszcz przeciwdeszczowy. Rozchylił gwałtownie poły i pokazał jakieś paczki przymocowane taśmą do ciała.

Widzisz to? Ładunki wybuchowe. Spróbuj tylko się opierać, a wylecimy w powietrze.

Usłyszałam brzęk i uświadomiłam sobie, że broń wysunęła mi się z palców i spadła na podłogę.

Muszę wejść do mieszkania – oświadczył. – Natychmiast.

Jest zamknięte.

No to dawaj klucz.

Nie mam klucza.

Jezu – zaklął. – Więc wyważ te cholerne drzwi kopniakiem.

Ja?

A widzisz tu kogoś jeszcze? Spojrzałam na leżącego Czołga. Nie ruszał się. Facet w płaszczu przeciwdeszczowym machnął spluwą w stronę schodów.

Jazda.

Ominęłam go ostrożnie i weszłam na piętro. Stanęłam przed drzwiami z numerem 3C i nacisnęłam klamkę. Zamknięte na amen.

Wyważ je z kopa – nakazał facet w płaszczu. Kopnęłam drzwi.

Chryste! To ma być kop? Nic nie wiesz? Nie oglądasz telewizji?

Cofnęłam się o kilka kroków i rzuciłam się na drzwi. Uderzyłam w nie bokiem i odbiłam się. Drzwi nie poniosły uszczerbku.

Skutkowało, jak robił to Komandos – zauważyłam.

Facet w płaszczu pocił się obficie, spluwa drżała mu w dłoni. Odwrócił się do drzwi, wycelował trzymaną obiema dłońmi broń i dwukrotnie nacisnął spust. Poleciały drzazgi, rozległ się dźwięk metalu uderzającego o metal. Kopnął drzwi na wysokości zamka i otworzył je na oścież. Wskoczył do środka, zapalił światło i rozejrzał się błyskawicznie.

Gdzie moje rzeczy?

Posprzątaliśmy.

Pobiegł do sypialni i łazienki, potem wrócił do salonu. Pootwierał szafki kuchenne.

Nie mieliście prawa! – darł się na mnie. – Nie mieliście prawa zabrać mi towaru.

Nie było tego wiele.

Było od cholery! Wiesz, co tu miałem? Dobry towar. Czysty jak łza. Jezu, wiesz, jak potrzebuję działki?

Posłuchaj, odwiozę cię do szpitala. Tam ci pomogą.

Nie chcę żadnego szpitala. Chcę mój towar. Lokatorka spod 3A otworzyła drzwi i wyjrzała na korytarz.

Co tu się dzieje?

Proszę wrócić do siebie i zamknąć drzwi – powiedziałam. – Mamy niewielki problem.

Drzwi zamknęły się gwałtownie, trzasnął zamek. Facet w płaszczu znów biegał po mieszkaniu.

Jezu – powtarzał. – Jezu. Jezu.

Na korytarzu pojawiła się inna kobieta. Była krucha i przygarbiona. Musiała mieć chyba ze sto lat. Krótkie białe włosy sterczały jej na głowie rzadkimi kępkami. Ubrana była w znoszony flanelowy szlafrok i wielkie kosmate kapcie.

Nie mogę spać przy tej wrzawie – oświadczyła. – Mieszkam w tym domu od czterdziestu trzech lat i nigdy nie widziałam czegoś takiego. To była kiedyś spokojna okolica.

Facet w płaszczu odwrócił się gwałtownie, wycelował do kobiety i strzelił. Kula uderzyła w ścianę za jej plecami.

Pocałuj mnie w dupę – oświadczyła starsza dama, wyciągając z zakamarków szlafroka niklowaną dziewiątkę i mierząc z obu dłoni.

Nie! – wrzasnęłam. – Nie strzelaj! On jest naszpikowany…

Za późno. Staruszka wywaliła do faceta, a mój krzyk utonął w ogłuszającym huku.

Ocknęłam się przywiązana do noszy. Znajdowałam się w holu, który był pełen ludzi, głównie policjantów. Twarz Morellego nabierała z wolna ostrości. Ruszał ustami, ale nic nie mówił.

Co? – wrzasnęłam. – Głośniej!

Pokręcił głową i zamachał rękami, a jego usta ułożyły się w słowa „zabierzcie ją”. Sanitariusz wytoczył nosze z holu, prosto w orzeźwiającą noc. Ruszyliśmy z brzękiem kółek po chodniku i po chwili poczułam, jak wsadzają mnie do karetki. Oślepiało mnie światło migające na tle czarnego nieba. – Hej, zaczekajcie – powiedziałam. – Nic mi nie jest. Pozwólcie mi wstać. Rozepnijcie te pasy.

Rano wypuszczono mnie ze szpitala. Właśnie się ubierałam i pakowałam rzeczy, kiedy do pokoju wkroczył Morelli z wypiską w dłoni.

Wychodzisz do domu – oświadczył. – Gdyby to ode mnie zależało, przeniósłbym cię na psychiatrię.

Wywaliłam na niego język, gdyż czułam się nadzwyczaj normalnie. Chwyciłam torbę i wyszliśmy z pokoju, zanim pielęgniarka zdążyła przytoczyć przepisowy wózek.

Mam mnóstwo pytań – zwróciłam się do Morellego. Skierował mnie do windy.

Ja też. Po pierwsze, co się, u diabła, stało?

Poczekaj, powiedz mi najpierw o Czołgu. Nikt mi nie chce nic powiedzieć. Czy on jest… ee… no wiesz?

Martwy? Nie. Niestety. Miał na sobie kamizelkę kuloodporną. Uderzenie pocisku przewróciło go i ogłuszyło. Walnął się przy upadku w głowę i był jakiś czas nieprzytomny, ale nic mu nie jest. A tak na marginesie, gdzie byłaś, kiedy oberwał?

Leżałam na podłodze. O tej porze jestem już zazwyczaj w łóżku.

Morelli wyszczerzył w uśmiechu zęby.

Czy dobrze zrozumiałem? Nie zostałaś postrzelona, bo spałaś podczas roboty?

Coś w tym rodzaju. Wyraziłam to zgrabniej, jak zauważyłeś. A ten facet z bombą?

Znaleźli jeden but i klamerkę od paska pośród resztek mieszkania – niewiele, jak dotąd – i kilka zębów na ulicy. Nadjechała winda i weszliśmy do środka.

Z tymi zębami to żart, co? Morelli skrzywił się i wcisnął guzik.

Nikomu nic się nie stało? – spytałam.

Nie. Staruszka wylądowała na tyłku, tak jak ty. Zeznała, że działała w samoobronie. Możesz to potwierdzić?

Tak. Ten ćpun zdążył wystrzelić, zanim go wysadziła w powietrze. Pocisk powinien tkwić jeszcze w ścianie… jeśli ściana wciąż tam stoi.

Wyszliśmy z holu i ruszyliśmy w stronę wozu Morellego. Stał po drugiej stronie ulicy.

Dokąd teraz? – spytał. – Do domu? Do twojej matki? Do mnie? Będziesz mile widziana, jeśli nie czujesz się jeszcze okay.

Dzięki, ale muszę wracać do siebie. Chcę wziąć prysznic i przebrać się – powiedziałam. A potem zamierzałam wybrać się na poszukiwanie Freda. Aż mnie korciło, żeby ruszyć jego śladami. Pragnęłam stanąć na parkingu, tam gdzie zniknął, i odczuć psychiczne wibracje. Co nie znaczy, bym je kiedykolwiek odczuwała, ale zawsze jest ten pierwszy raz. – Słuchaj, znasz bukmachera zwanego Mokry?

Nie. Jak wygląda?

Przeciętny Włoch niskiego wzrostu. Około czterdziestki.

Nic mi to nie mówi. Skąd go znasz?

Odwiedził Mabel, a potem mnie. Twierdzi, że Fred jest mu winien pieniądze.

Fred?

Jeśli Fred chciał grać na wyścigach, dlaczego nie obstawiał w sklepie syna?

Może nie chciał, by ktokolwiek o tym wiedział?

No tak. Nie pomyślałam. O rany.

Rozmawiałem z twoim lekarzem – poinformował Morelli. – Powiedział mi, że masz się przez kilka dni zachowywać spokojnie. I że to dzwonienie w uszach przycichnie z czasem.

Już jest lepiej.

Morelli spojrzał na mnie z ukosa.

Nie zamierzasz zachowywać się spokojnie?

Zdefiniuj słowo „spokojnie”.

Siedzenie w domu, czytanie, telewizja.

Mogę spróbować.

Morelli skręcił na parking pod moim domem i zatrzymał się.

Kiedy poczujesz się lepiej, będziesz musiała przyjść na posterunek i złożyć formalne zeznanie. Wyskoczyłam z wozu.

Okay.

Zaczekaj – rzucił za mną. – Pójdę z tobą.

Nie trzeba, poradzę sobie. Ale dziękuję. Morelli znów się uśmiechał.

Boisz się, że stracisz panowanie nad sobą i zaczniesz mnie w holu błagać, żebym się z tobą kochał?

Nic z tego, Morelli.

Kiedy weszłam do mieszkania, czerwona lampka na moim telefonie migała, migała, migała. A na kanapie spał Mokry.

Co tu robisz? – wrzasnęłam na niego. – Wstawaj! Wynocha! To nie „Ritz”. Zdajesz sobie sprawę, że to włamanie i najście?

Rany, tylko się nie zsiusiaj w majtki – powiedział, podnosząc się z kanapy. – Gdzie byłaś? Martwiłem się o ciebie. Nie wróciłaś na noc do domu.

A ty kto, moja matka?

Hej, przejmuję się, to wszystko. Powinnaś się cieszyć, że masz takiego przyjaciela jak ja. – Rozejrzał się wkoło. – Widziałaś moje buty?

Nie jesteś moim przyjacielem. A buty są pod stolikiem do kawy.

Wyciągnął je i zaczął sznurować.

No więc gdzie byłaś?

Miałam robotę. Fuchę.

Chyba niezłą. Dzwoniła twoja matka. Obiło jej się o uszy, że wysadziłaś kogoś w powietrze.

Rozmawiałeś z moją matką?

Zostawiła wiadomość na sekretarce – odparł i znów się rozejrzał. – Widziałaś gdzieś moją broń?

Odwróciłam się na pięcie i poszłam do kuchni, żeby odsłuchać wiadomości.

Stephanie, tu matka. Co to za historia z tą eksplozją? Edna Gluck słyszała od swojego syna Ritchiego, że wysadziłaś kogoś w powietrze. Czy w prawda? Halo? Halo?

Mokry miał rację. Przeklęty gaduła Ritchie. Odsłuchałam drugą wiadomość. Tylko głośny oddech. Trzecia tak samo.

Co to jest? – doptywał się Mokry, stojąc pośrodku kuchni z dłońmi w kieszeniach. Wymięta, nieprawdopodobnie wypłowiała flanelowa koszula w kratę wisiała na nim luźno.

Pomyłka.

Powiesz mi, jak będziesz miała jakiś problem? Bo wiesz, ja umiem rozwiązywać tego rodzaju problemy.

Nie wątpiłam w to. Nie wyglądał na bukmachera, ale bez trudu mogłam uwierzyć, że potrafi rozwiązywać takie właśnie problemy.

Po co przyszedłeś?

Otwierał szafki w poszukiwaniu jedzenia, ale nie znalazł nic ciekawego. Miałam nadzieję, że nie przeszkadzają mu chomicze bobki.

Chciałem się zorientować, czy nie wywąchałaś czegoś – odparł. – Czy nie znalazłaś jakichś śladów, czegoś w tym rodzaju.

Nie. Żadnych śladów. Nic.

Myślałem, że z ciebie superdetektyw.

W ogóle nie jestem detektywem. Jestem agentką od kaucji.

Łowczyni nagród.

Zgadza się. Łowczyni nagród.

No i dobrze. Idziesz i znajdujesz ludzi. Dokładnie to, o co nam chodzi.

Ile forsy jest ci winien Fred?

Za dużo, by mi na niej nie zależało. Za mało, żeby gość musiał znikać. Miły ze mnie facet, rozumiesz. Nie krążę po mieście, strzelając ludziom w kolana tylko dlatego, że nie płacą. No dobra, czasem mogę przetrącić komuś kulasa, ale nie co dzień.

Przewróciłam oczami.

Wiesz, co powinnaś zrobić? – spytał Mokry. – Sprawdzić jego konto w banku. Zorientować się, czy wziął jakieś pieniądze. Ja nie mogę, bo wyglądam, jakbym przetrącał ludziom kolana. Ale ty jesteś w porządku dziewczyna. Masz pewnie przyjaciela, który pracuje w banku. Jestem przekonany, że ludzie chętnie wyświadczają ci przysługi.

Pomyślę o tym. A teraz idź już.

Mokry ruszył w stronę drzwi. Zdjął z wieszaka zniszczoną brązową kurtkę ze skóry i odwrócił się do mnie. Twarz miał poważną.

Znajdź go.

W powietrzu zawisła niewypowiedziana… groźba.

Zamknęłam za nim drzwi na zasuwę. Przy pierwszej okazji zamierzałam wymienić zamki. Ktoś chyba produkuje zamki, które nie wpuszczają do domu obcych ludzi.

Oddzwoniłam do matki i wyjaśniłam, że nikogo nie wysadziłam w powietrze. Ten ktoś sam się wysadził, przy pomocy starej damy w różowym szlafroku.

Mogłabyś mieć dobrą pracę – powiedziała matka. -Pójść na kurs, który reklamują w telewizji, i nauczyć się obsługi komputera.

Muszę lecieć.

Co powiesz na kolację? Będzie wołowina w sosie z ziemniakami.

Chyba nie.

Na deser ciasto ananasowe.

Okay. Będę o szóstej.

Skasowałam wiadomości od osobnika o głośnym oddechu, wmawiając sobie, że to pomyłka. Ale w glębi duszy wiedziałam, kto to taki.

Sprawdziłam jeszcze raz zamki przy drzwiach, upewniłam się też, że okna są zamknięte i że nikt nie czai się w garderobie ani pod łóżkiem. Wzięłam długi gorący prysznic, owinęłam się ręcznikiem, wyszłam z łazienki… i stanęłam oko w oko z Komandosem.

ROZDZIAŁ 4

Jezu! – Odskoczyłam z wrzaskiem i złapałam się za serce, owijając się przy okazji szczelniej ręcznikiem. – Co ty tu robisz?

Przesunął spojrzeniem po ręczniku, potem popatrzył mi w twarz.

Przyniosłem kapelusik, dziecinko – wyjaśnił, nakładając mi na mokre włosy wojskową czapkę. – Zostawiłaś go w holu.

Och. Dzięki. Uśmiechnął się.

Co? – spytałam.

Nieźle wyglądasz – orzekł. Zmrużyłam oczy.

Coś jeszcze?

Obejmiesz dziś w nocy służbę z Czołgiem?

Wciąż pilnujecie tego budynku?

Ma wielką dziurę w ścianie, dziecinko. Trzeba go chronić przed złymi facetami.

Poprzestanę na ostatnim razie.

Żaden problem. Mam parę innych propozycji. Mogłabyś spróbować.

Ach tak? Jakich na przykład? Komandos wzruszył ramionami.

Zawsze coś się znajdzie – odparł, po czym sięgnął za siebie i zaprezentował pistolet. Mój pistolet. – To też znalazłem w holu.

Wsunął broń za górny brzeg ręcznika, wtykając ją między moje piersi. Musnął mnie przy okazji palcami.

Oddech utknął mi w gardle i przez chwilę miałam wrażenie, że ręcznik zacznie się palić.

Komandos znów się uśmiechnął. A ja jeszcze bardziej zmrużyłam oczy.

Będziemy w kontakcie – oświadczył.

Potem zniknął.

Do diabła. Ostrożnie wyjęłam broń z ręcznika i włożyłam do słoika w kuchni. Podeszłam następnie do drzwi i obejrzałam dokładnie zamki. Tandeta. Mimo to zamknęłam się na cztery spusty, nie zapominając o zasuwie. Nie miałam pojęcia, co więcej mogłabym zrobić.

Wróciłam do sypialni, zrzuciłam z siebie ręcznik i szybko włożyłam sportowy stanik i równie sportowe majteczki. Nie zapowiadał się dzień delikatny jak jedwabna i koronkowa bielizna. To miał być typowy dzień człowieka czynu.

Pół godziny później byłam już na ulicy, ubrana w dżinsy i denimową koszulę. Wsunęłam się za kierownicę mego błękitnego olbrzyma i wyjechałam z parkingu. Dwie przecznice dalej skręciłam w Hamilton i zauważyłam jakiś wóz, który siedział mi na ogonie. Odwróciłam się na fotelu i spojrzałam na kierowcę. Mokry. Zacisnęłam wargi, co sprowokowało go do uśmiechu i przyjacielskiego gestu dłonią. Ten facet był niesamowity. Celował do mnie z broni i miał najprawdopodobniej coś wspólnego ze zwłokami w worku, ale trudno było się go tak naprawdę przestraszyć. Mówiąc szczerze, dał się lubić… w jakiś irytujący sposób.

Podjechałam do krawężnika, zaciągnęłam hamulec ręczny, wysiadłam i podeszłam wolno do jego wozu.

Co robisz? – krzyknęłam mu w szybę.

Jadę za tobą.

Dlaczego?

Nie chcę niczego przegapić. Na wypadek, gdybyś miała szczęście i znalazła Freda.

Nie wiem, jak ci to wytłumaczyć, ale tak mówiąc między nami, nie sądzę, by Fred był w stanie oddać ci pieniądze, kiedy go znajdę. Jeśli go w ogóle znajdę.

Myślisz, że gryzie ziemię?

Możliwe. Wzruszył ramionami.

Powiesz, że oszalałem, ale jestem optymistą.

Świetnie. Bądź sobie optymistą gdzie indziej. Nie podoba mi się, jak tak za mną jeździsz. Paskudne uczucie.

Nie będę ci przeszkadzał. Nawet się nie zorientujesz, że jestem w pobliżu.

Jedziesz dziesięć centymetrów za moim zderzakiem. Jak mam się nie zorientować, że jesteś w pobliżu?

Nie patrz w lusterko.

Nie wierzę też, że jesteś bukmacherem – dodałam. -Nikt cię nie zna. Pytałam.

Uśmiechnął się, jakby usłyszał coś zabawnego.

Tak? A kim, według ciebie, jestem?

Nie wiem.

To mi powiedz, jak już będziesz wiedziała.

Dupek.

Nie robi to na mnie wrażenia – oznajmił wyniośle Mokry. – I mogę się założyć, że twojej matce nie spodobałby się taki język.

Wróciłam gniewnym krokiem do buicka, usadowiłam się za kierownicą i pojechałam do biura.

Widzisz tego faceta, który zaparkował za mną? -spytałam Lulę.

Tego w tym gównianym brązowym dodge’u?

Nazywa się Mokry i twierdzi, że jest bukmacherem.

Nie wygląda mi na bukmachera – zauważyła Lula. -I nigdy nie słyszałam o nikim, kto nazywa się Mokry. Connie również wyjrzała przez okno.

Ja też go nie poznaję – powiedziała. – Nawet jeśli to bukmacher, jego interesy są w kiepskim stanie.

Mówi, że Fred jest mu winien pieniądze. Jeździ za mną, na wypadek gdybym znalazła Freda.

Pasuje ci to? – zainteresowała się Lula.

Nie. Muszę się go pozbyć.

Na stałe? Bo jakby co, to mam przyjaciela…

Nie! Tylko na resztę dnia.

Lula znów popatrzyła na Mokrego.

Jak mu przestrzelę opony, to też zacznie strzelać?

Prawdopodobnie.

Nie lubię, jak strzelają.

Myślałam, że może zamienimy się samochodami.

Zamienić firebirda na tego wieloryba, którym jeździsz? Nie sądzę. Nawet przyjaźń ma swoje granice.

Świetnie! Wspaniale! Zapomnij, że cię o to prosiłam!

Chwila, nie musisz od razu tak się wściekać – zauważyła pojednawczo. – Pogadam z nim. Umiem być przekonująca.

Nie będziesz mu groziła?

Nie grożę ludziom. Za kogo mnie masz?

Patrzyłyśmy z Connie, jak szybkim krokiem wychodzi z biura i zbliża się do samochodu Mokrego. Wiedziałyśmy, za kogo ją mamy.

Lula miała na sobie obcisłą minispódniczkę kanarkowego koloru i elastyczną bluzeczkę, co najmniej dwa numery za małą. Włosy ufarbowała na pomarańczowo. Wargi umalowała na jasnoróżowo. Na powieki nałożyła złoty tusz.

Usłyszałyśmy, jak mówi do Mokrego: „Hej, przystojniaku” – a potem ściszyła głos i nic już nie słyszałyśmy.

Może się wymkniesz po cichu, jak Lula odciągnie jego uwagę – podsunęła Connie. – Odjedziesz buickiem, a on nie zauważy.

Pomyślałam, że szansę są niewielkie, ale chciałam spróbować. Podeszłam szybko do wozu, pochyliłam się i wśliznęłam za kierownicę. Zwolniłam hamulec ręczny, wstrzymałam oddech i przekręciłam kluczyk w stacyjce. Wrrrum. Nie sposób zwiać po cichu wozem wyposażonym w silnik V8.

Mokry i Lula odwrócili się jak na zawołanie. Zobaczyłam, że Mokry mówi coś do Luli. Lula natomiast chwyciła go za koszulę na piersi i wrzasnęła na mnie:

Jedź! Trzymam go. I nie puszczę!

Mokry trzepnął ją po ręku, a Lula wcisnęła się w okno jego wozu, wypinając na zewnątrz wielki żółty tyłek. Wy- glądała jak Kubuś Puchatek, który utknął w norze królika. Trzymała Mokrego za szyję. Przejechałam obok nich i zobaczyłam, że całuje go prosto w usta.

Mabel była w kuchni i właśnie miała zaparzyć herbatę, gdy się zjawiłam.

Coś nowego w śledztwie? – spytała.

Rozmawiałam z tym mężczyzną, który szukał Freda. Mówi, że jest jego bukmacherem. Wiedziałaś, że Fred uprawia hazard?

Nie. – Znieruchomiała z torebką herbaty w dłoni. -Hazard – powtórzyła, jakby słyszała to słowo po raz pierwszy. – Nie miałam pojęcia.

Ten facet może kłamać – zauważyłam.

Dlaczego miałby to robić?

Dobre pytanie. Jeśli Mokry nie był bukmacherem, to o co w takim razie chodziło? Jaką odgrywał rolę?

A wracając do tych zdjęć. Jak myślisz, kiedy zostały zrobione? – spytałam.

Mabel zalała herbatę wrzątkiem.

Myślę, że musiało to być niedawno, bo wcześniej ich nie widziałam. Nie grzebię bez przerwy w jego biurku, ale czasem czegoś potrzebuję. A nigdy przedtem nie znalazłam nic takiego. Fred nie robi zdjęć. Co innego dawniej, kiedy dzieci były małe. A teraz Ronald i Walter przynoszą nam fotografie wnuków. Nie mamy nawet aparatu. Zeszłego roku musieliśmy zrobić zdjęcie dachu dla firmy ubezpieczeniowej i wtedy kupiliśmy taki aparat jednorazowy.

Zostawiłam Mabel nad herbatą i usiadłam z powrotem za kierownicą. Rozejrzałam się po ulicy. Jak dotąd, w porządku. Ani śladu Mokrego.

Kolejnym etapem mojej wyprawy było centrum handlowe, gdzie Fred robił zakupy. Zaparkowałam w tym samym miejscu, gdzie znaleziono jego wóz. Była mniej więcej ta sama pora dnia. Pogoda niemal identyczna. Około dwudziestu stopni Celsjusza, słonecznie. Wokół, jak zawsze, kręciło się sporo ludzi. Od razu zauważono by awanturę. I człowieka kręcącego się po okolicy jak lunatyk. Przypuszczałam zresztą, że nie tego szukam.

First Trenton – oddział banku – znajdował się na końcu centrum. Była to filia z okienkiem dla zmotoryzowanych od frontu i pełnoobsługową salą w gjębi. Pracowała tu Leona Freeman, kasjerka. Była moją kuzynką w drugim pokoleniu ze strony matki, o parę lat starszą ode mnie. Z czwórką dzieci, dwoma psami i miłym mężem przodowała na polu osiągnięć rodzinnych.

W środku nie było klientów i Leona pomachała do mnie zza kontuaru.

Stephanie!

Cześć, Leona, jak się masz?

Nieźle. A ty? Chcesz trochę pieniędzy? Mam mnóstwo.

Uśmiechnęłam się szeroko.

Bankowy dowcip – wytłumaczyła Leona.

Słyszałaś, że Fred zaginął?

Słyszałam. Był tutaj krótko przedtem.

Widziałaś go?

Pewnie. Wziął pieniądze z automatu, a potem poszedł zobaczyć się z Shempskym.

Leona i ja chodziłyśmy do szkoły z Allenem Shempskym. Był to porządny gość, który dochrapał się posady wicedyrektora filii banku. Moje śledztwo posunęło się jednak do przodu. Nikt, jak dotąd, nie wspomniał słowem o wizycie Freda u Shempsky’ego.

Czego Fred chciał od Allena? Leona wzruszyła ramionami.

Nie mam pojęcia. Siedział u niego z dziesięć minut. A jak wyszedł, to nawet nie przystanął, żeby się pożegnać. Taki już był. Niezbyt towarzyski.

Shempsky miał mały gabinet, wciśnięty między dwa inne małe gabinety. Drzwi były otwarte, zajrzałam więc do środka.

Puk, puk – powiedziałam.

Allen Shempsky patrzył na mnie przez chwilę z tępym wyrazem twarzy, po chwili jednak pamięć mu wróciła.

Przepraszam – powiedział. – Myślami byłem gdzie indziej. W czym mogę ci pomóc?

Szukam mojego wuja Freda. Z tego, co wiem, rozmawiał z tobą tuż przed zniknięciem.

Tak. Rozważał wzięcie pożyczki.

Pożyczki? Jakiego rodzaju.

Osobistej.

Mówił, na co mu potrzebne pieniądze?

Nie. Chciał wiedzieć, jak jest oprocentowany kredyt i jak długo to potrwa. Nic ważnego. Takie wstępne rozeznanie. Żadnych dokumentów. Siedział tu chyba z pięć minut. Góra dziesięć.

Wyglądał na zdenerwowanego?

Nie wydaje mi się. Nie bardziej niż zwykle. Fred był raczej zrzędliwy. Rodzina cię prosiła, żebyś go poszukała?

Tak. – Wstałam i wręczyłam mu wizytówkę. – Daj mi znać, jak sobie przypomnisz coś ważnego.

Pożyczka. Zastanawiałam się cały czas, czy chodziło o spłacenie Mokrego. Nie wierzyłam, że jest bukmache-rem, ale nie byłabym zaskoczona, gdyby okazał się szantażystą.

Pralnia znajdowała się niedaleko, obok centrum handlowego. Znałam kobietę za kontuarem z widzenia, ale nie imienia. Też tu czasem przynosiłam rzeczy do prania.

Pamiętała Freda, ale niewiele więcej. Zabrał bieliznę i tyle. Nie rozmawiali. W pralni był o tej porze spory ruch. Nie zwracała specjalnej uwagi na Freda.

Wróciłam do buicka i stanęłam, rozglądając się wokół. Próbowałam sobie wyobrazić, co się tu wydarzyło. Fred zaparkował przed Grand Union. Wiedział, że będzie miał sporo pakunków. Ułożył bieliznę na tylnym siedzeniu, a następnie zamknął samochód. I co potem? Potem zniknął. Z jednej strony centrum wychodziło na czteropasmo-wą ulicę. Z tyłu znajdował się blok mieszkalny i osiedle domków, gdzie już szukałam Freda.

Biuro śmieciarzy znajdowało się dalej, przy rzece, po drugiej stronie Broad – dzielnicy przemysłowej, pełnej magazynów i małych rodzinnych zakładów. Niezbyt malownicza okolica. Idealna dla przedsiębiorstwa zajmującego się wywózką śmieci.

Włączyłam się do ruchu i skierowałam dziób Błękitnej Bestii na zachód. Dziesięć minut i siedem skrzyżowań później jechałam wolno wzdłuż Water Street, spoglądając na ponure budynki z cegły. Asfalt spękany i pełen dziur. Parkingi za ogrodzeniami z siatki. Chodniki świecące pustkami. Okna ciemne i pozbawione życia. Nie musiałam sprawdzać numeru, nietrudno było zauważyć RGC. Wiel-td znak firmowy, mnóstwo śmieciarek na parkingu. Przy budynku zauważyłam pięć miejsc dla klientów. Ani jedno nie było zajęte. Nic dziwnego. Nie pachniało tu różami.

Zaparkowałam i weszłam szybko do środka. Biuro było niewielkie. Podłoga wyłożona linoleum, trupiozielone ściany i kontuar przecinający pomieszczenie na pół. Po drugiej stronie stały dwa biurka i szafki na dokumenty.

Zza biurka wstała kobieta i stanęła za kontuarem, na którym dostrzegłam tabliczkę z napisem MARTHA DEETER, OBSŁUGA KLIENTÓW. Doszłam do wniosku, że to właśnie Martha.

W czym mogę pomóc? – spytała. Przedstawiłam się jako siostrzenica Freda i powiedziałam, że szukam wuja.

Pamiętam, że z nim rozmawiałam – przyznała. -Wrócił do domu po czek i już się nie pojawił. Nigdy by mi nie przyszło do głowy, że coś mu się stało. Pomyślałam po prostu, że zrezygnował. Przychodzi tu mnóstwo ludzi, którzy próbują coś wyciągnąć.

Forsę.

Właśnie. Dlatego wysłałam go po czek. Ci starzy są najgorsi, mają niewielkie dochody i powiedzą wszystko, byle wyciągnąć dolara.

Przy drugim biurku siedział mężczyzna. Wstał i podszedł do Marthy.

Może mógłbym pomóc w tej sprawie. Jestem księgowym i zdaje mi się, że to mój problem. Mówiąc prawdę, zdarzało się to już w przeszłości. To przez komputer. Nie chce uwzględniać pewnych klientów.

Martha zniecierpliwiona postukała w kontuar.

To nie komputer. Są po prostu ludzie, którzy wykorzystują sytuację. Sądzą, że to w porządku nabierać dużą firmę.

Mężczyzna obdarzył mnie zdawkowym uśmiechem i wyciągnął dłoń.

Lany Upinski. Dopilnuję, żeby zrobiono porządek z tym rachunkiem.

Martha nie wyglądała na zadowoloną.

Uważam, że powinniśmy zobaczyć czek – powiedziała.

Na litość boską – zniecierpliwił się Lipinski. – Człowiek zniknął w środku dnia. Miał prawdopodobnie ten czek przy sobie. Jak ma ci go pokazać?

Załóżmy, że państwo Shutz byli naszymi klientami od lat. Muszą mieć w takim razie czeki z poprzednich kwartałów – odparła.

Nie do wiary – zdenerwował się Lipinski. – Daj spokój. To komputer. Pamiętasz, co było w zeszłym miesiącu? Mieliśmy ten sam problem.

To nie komputer.

Komputer.

Nie.

Tak.

Wycofałam się z biura i wyszłam na zewnątrz. Nie zamierzałam być świadkiem awantury. Jeśli Fred zamierzał „się obłowić”, jak sam powiedział, to na pewno nic by nie wskórał z tą dwójką.

Pół godziny później byłam z powrotem u Yinniego. Drzwi do jego pokoju były zamknięte, a na biurku Connie nie leżał ani jeden wniosek o ściganie zbiegów. Lula i Connie dyskutowały o pieczeni rzymskiej.

To obrzydliwe – zauważyła Lula, spoglądając na kanapkę Connie. – Kto słyszał, żeby kłaść majonez na pieczeń? Wszycy wiedzą^ że trzeba ją przyprawić ketchupem. Nie jakimś durnym majonezem. Co to jest, włoskie żarcie czy jak?

Connie pokazała Luli wyprostowany środkowy palec.

To jest włoskie żarcie.

Podkradłam kukurydzianego chipsa z paczki na biurku

Connie.

No i jak poszło? – spytałam. – Wszystko w porządku między tobą a Mokrym?

Nieźle całuje – odparła Lula. – Z początku się nie przykładał, ale już po chwili dał z siebie wszystko.

Ścigam Briggsa – oświadczyłam. – Chcesz pojechać w charakterze obstawy?

Pewnie - odparła Lula, wciągając bluzę przez głowę. – Lepsze to niż siedzenie tutaj. Cholernie dziś nudno. – Pokazała kluczyki w dłoni. – Poprowadzę. Skrzeczy ci radio w tym twoim buicku, a ja muszę mieć dolby. Potrzebuję nastrojowej muzyki. Muszę złapać natchnienie, zanim skopię komuś tyłek.

Nie kopiemy nikogo w tyłek. Stosujemy łagodną perswazję.

Może być – oświadczyła Lula.

Ruszyłam za nią do samochodu. Zapięłyśmy pasy, a po chwili zaskoczył odtwarzacz CD i basy niemal uniosły nas nad ziemią.

No to jaki jest plan? – spytała Lula, zajeżdżając na parking pod domem Briggsa. – Musimy mieć jakiś plan.

Plan jest taki, że zapukamy do jego drzwi i okłamie- my go.

Pasuje – oświadczyła Lula. – Uwielbiam kłamać. Mogłabym cię okłamać na śmierć.

Przeszłyśmy przez parking i ruszyłyśmy po schodach. Na korytarzu nie było żywej duszy, a z mieszkania Briggsa nie dochodziły żadne odgłosy.

Rozpłaszczyłam się na ścianie, żeby nie było mnie widać, a Lula zapukała dwa razy do drzwi.

No i jak? – spytała. – Wyglądam okay? Ani śladu groźby. Ta twarz mówi: „No dalej, pojebańcu, otwieraj”.

Gdybym ujrzała Lulę po drugiej stronie swoich drzwi, z tym pokojowym wyrazem twarzy, to wlazłabym ze strachu pod łóżko. Ale ja to ja.

Dzień dobry – powiedziała Lula. – Mieszkam piętro niżej, mam tu petycję do podpisania. W związku z podwyżką czynszu.

Nie słyszałem o żadnej podwyżce czynszu – oświadczył Briggs. – Nikt mi nic nie mówił.

Nieważne, i tak go podniosą – pocieszyła Briggsa Lula.

Skurwysyny – skomentował Briggs. – Zawsze coś wykombinują w tym cholernym domu. Nie wiem, po co tu siedzę.

Ze względu na niski czynsz? – zainteresowała się Lula. Drzwi się zamknęły, zgrzytnął łańcuch, i po chwili otworzyły się na oścież.

Hej! – zawołał Briggs, kiedy razem z Lula wcisnęłyśmy się do mieszkania. – Nie możecie się do mnie wdzierać. To podstęp.

Jesteśmy łowczyniami nagród – wyjaśniła Lula. -Możemy się wdzierać, jeśli chcemy. Mamy prawo.

Nie macie żadnego prawa – zaprotestował Briggs. -Oskarżenie jest lipne. To był nóż ozdobny. Grawerowany.

Nóż ozdobny – powtórzyła ironicznie Lula. – Akurat taki mały facet, jak ty, nosiłby przy sobie ozdobny nóż.

Właśnie – odparł Briggs. – Jestem niesłusznie oskarżony.

Nie ma znaczenia – oświadczyła Lula. -1 tak musisz iść z nami do ciupy.

Pracuję właśnie nad wielkim projektem. Nie mam czasu.

Hm – mruknęła Lula. – Pozwól, że ci wyjaśnię, jak działa system. Mija termin, nie ma zmiłuj.

Briggs zacisnął usta i skrzyżował ręce na piersi.

Nie zmusicie mnie, żebym z wami poszedł.

Oczywiście, że zmusimy – powiedziała Lula. – Jesteś tylko małą miernotą. Jak zechcemy, to zaśpiewasz cienko kołysankę. Nie zrobimy tego oczywiście, bo jesteśmy profesjonalistkami.

Wyciągnęłam z tylnej kieszeni kajdanki i zapięłam jedną bransoletkę na nadgarstku Briggsa.

Briggs popatrzył na kajdanki jak na obrzydliwego robala.

Co to jest?

Bez obaw – wyjaśniłam. – Standardowa procedura.

Eeeeeee! – wrzasnął przeraźliwie. – Eeeeeee!

Przestań! – krzyknęła Lula. – Drzesz się jak baba. Ciarki mnie przechodzą.

Zaczął biegać po pokoju i wymachiwać rękami, nie przestając wrzeszczeć.

Eeeeeee!

Złap go – powiedziała Lula.

Eeeeeee!

Próbowałam chwycić za kajdanki, ale nie udało mi się.

Stój w miejscu – rozkazałam.

Briggs przemknął obok oszołomionej Luli, która zastygła w miejscu jak przyśrubowana, i wybiegł na korytarz.

Złap go! – wrzasnęłam, przyskakując do niej. – Nie pozwól mu uciec!

Wypchnęłam ją za drzwi i rzuciłyśmy się po schodach za Briggsem.

Briggs pokonał nieduży hol na dole, wypadł przez drzwi i pobiegł na parking.

Cholera – zaklęła Lula. – Słyszę, jak tupie tymi swoimi nóżkami, ale nie widzę go. Schował się między samochodami.

Rozdzieliłyśmy się i ruszyłyśmy na parking. Lula z jednej strony, ja z drugiej. Przystanęłyśmy na samym końcu, nasłuchując kroków.

Już go nie słyszę – oświadczyła Lula. – Biegnie teraz na paluszkach.

Ruszyłyśmy z powrotem, gdy dostrzegłyśmy Briggsa. Wynurzył się zza narożnika budynku i wbiegł do środka.

Jak rany! – wrzasnęła Lula. – Pryska do mieszkania.

Popędziłyśmy przez parking prosto do drzwi, po czym wbiegłyśmy po schodach, pokonując po dwa stopnie naraz. Kiedy dotarłyśmy pod mieszkanie Briggsa, drzwi były już zamknięte na amen.

Wiemy, że tam jesteś! – zawołała Lula. – Lepiej otwórz.

Możecie się zarżnąć na śmierć, a nie sforsujecie tych drzwi – odpowiedział Briggs.

Jasne, że nie – poinformowała go Lula. – Możemy odstrzelić zamek. A potem wejdziemy do środka i wyciągniemy cię jak szczura.

Brak odpowiedzi.

Halo? – zawołała Lula.

Nasłuchiwałyśmy pod drzwiami i po chwili do naszych uszu dotarł dźwięk włączonego komputera. Briggs wracał do pracy.

Niczego tak nie znoszę jak przemądrzałych karłów -oświadczyła Lula, wyciągając czterdziestkę piątkę z torebki. – Odsuń się. Rozwalę te cholerne drzwi.

Pomysł był niezły, ale chyba nie opłacało się strzelać w budynku mieszkalnym z powodu faceta wartego siedemset dolarów.

Żadnej strzelaniny – oświadczyłam. – Wezmę zapasowy klucz od dozorcy.

A co ci to pomoże? – spytała Lula. – Zamknął się na łańcuch.

Widziałam, jak Komandos rozwala drzwi ramieniem.

Lula popatrzyła na drzwi Briggsa.

Też mogłabym spróbować – powiedziała. – Ale dopiero co kupiłam tę sukienkę. Ma ramiączka jak nitki. Poza tym nie chcę mieć siniaka.

Spojrzałam na zegarek.

Już prawie piąta, a jestem umówiona z rodzicami na kolację.

Może zrobimy to kiedy indziej?

Idziemy – rzuciłam głośno przez drzwi. – Ale wrócimy. I uważaj lepiej na te kajdanki. Kosztowały mnie czterdzieści dolarów.

Mamy prawo użyć broni. On jest w posiadaniu skradzionej własności – zauważyła Lula.

Zawsze nosisz przy sobie broń? – spytałam ją.

A kto nie nosi?

Dwa dni temu wypuścili Ramireza.

Lula potknęła się na drugim stopniu.

Niemożliwe.

Joe mi powiedział.

Gówniany wymiar sprawiedliwości.

Bądź ostrożna.

Do diabła. – Machnęła ręką. – Mnie już pociął. To ty powinnaś uważać.

Wysdyśmy z budynku i stanęłyśmy jak wryte.

Oho, mamy towarzystwo – zauważyła Lula. To był Mokry. Zaparkował samochód tuż za naszym wozem. I nie wyglądał na szczęśliwego.

Jak on nas znalazł? – dziwiła się Lula. – Nie jechałyśmy nawet twoim buickiem.

Musiał nas śledzić od samego biura.

Nie widziałam go. A rozglądałam się na wszystkie strony.

Ja też go nie widziałam.

Jest niezły – przyznała Lula. – Trzeba na niego bardzo uważać.

Jak mięso? – dopytywała się matka. – Dość miękkie?

Doskonałe – zapewniłam ją. – Jak zawsze.

Przepis na potrawkę z zielonej fasoli dostałam od Rosę Molinowski. Przyrządza się ją z dodatkiem zupy grzybowej i rozkruszonego chleba.

Jak tylko jest jakaś stypa albo chrzciny, Rosę przynosi tę swoją potrawkę – wtrąciła babka. – To jej danie firmowe.

Ojciec podniósł wzrok znad talerza.

Danie firmowe?

Usłyszałam to na kanale komercyjnym w telewizji. Wszyscy projektanci, którzy się liczą, mają coś firmowego.

Ojciec pokiwał głową i znów pochylił się nad swoją wołowiną.

Babka nałożyła sobie potrawki.

Jak tam polowanie na człowieka? Wpadłaś już na jakiś trop?

Fred to czarna ściana. Rozmawiałam z jego synami i dziewczyną. Przeszłam się jego śladami. Rozmawiałam z Mabel. Nic. Zniknął jak kamfora.

Ojciec mruknął coś o „fartownym draniu” i dalej zajadał.

Matka skrzywiła się.

Babka znów nałożyła sobie fasoli.

Przydałby się nam jeden z tych jasnowidzów -oświadczyła. – Widziałam ich w jednym programie telewizyjnym. Można tam zadzwonić, a oni wiedzą wszystko. Bez przerwy znajdują zmarłych ludzi. Widziałam dwóch takich w jednym talk show, mówili, jak pomagają policji przy seryjnych zabójstwach. Pomyślałam wtedy, że gdybym była takim mordercą, tobym porąbała zwłoki na małe kawałki, żeby trochę utrudnić robotę tym jasnowidzom. Albo wytoczyłabym krew z takiego ciała, co do kropli, i zebrała ją w wielkim wiadrze. Potem zakopałabym kurczaka i zrobiła ślad krwią aż do tego miejsca. Jakby policja wykopała kurczaka, to jasnowidz nie wiedziałby za Boga, co o tym myśleć. – Babka sięgnęła po sosjerkę i polała sobie mięso sosem. – No i co wy na to?

Wszyscy z wyjątkiem babki zamarli z widelcami w powietrzu.

No, nie zakopałabym kurczaka żywego – uspokoiła nas babka.

Po tym oświadczeniu nikt nie miał już nic do powiedzenia, a ja przy drugim kawałku ciasta poczułam przemożną senność.

Jesteś chyba wykończona – zauważyła babka. – Przypuszczam, że takie wysadzenie w powietrze może człowiekowi dać w kość.

Niewiele spałam zeszłej nocy.

Może się zdrzemniesz, jak będziemy sprzątać po kolacji – zaproponowała matka. – Idź do pokoju gościnnego.

W innej sytuacji po prostu bym przeprosiła i wyszła do domu wcześniej, ale tego wieczoru, po drugiej stronie ulicy, dwa domy dalej, czekał w swoim wozie Mokry. Nie miałam więc ochoty nigdzie iść. Miałam za to ochotę załatwić memu nieodłącznemu towarzyszowi bardzo długą noc.

Rodzice mają trzy sypialnie. Babcia Mazurowa śpi w dawnym pokoju mojej siostry, mój pokój zaś służy jako gościnny. Oczywiście, jestem jedyną osobą, która z niego kiedykolwiek korzysta. Wszyscy przyjaciele rodziny mieszkają w promieniu niespełna dziesięciu kilometrów i nie mają żadnego powodu zostawać u rodziców na noc. Ja też mieszkam o rzut kamieniem, ale jestem znana z tego, że przytrafiają mi się klęski, z powodu których jestem czasem zmuszona poszukać sobie tymczasowego lokum. Dlatego w garderobie pokoju gościnnego wisi mój szlafrok.

Chętnie utnę sobie krótką drzemkę – powiedziałam. – Jestem naprawdę zmęczona.

Kiedy się zbudziłam, przez szczelinę między zasłonami wpadały do pokoju ukośne promienie słońca. Przeżyłam chwilę dezorientacji, zastanawiając się, czy zdążę do szkoły, a potem uświadomiłam sobie, że ukończyłam ją dawno temu i że chciałam uciąć sobie tylko małą drzemkę, a przespałam całą noc.

Stoczyłam się z łóżka ubrana i poczłapałam do kuchni. Matka pichciła zupę jarzynową, a babka siedziała przy stole i czytała gazetę, studiując z uwagą nekrologi.

Podniosła wzrok, kiedy weszłam.

Byłaś wczoraj w tej firmie śmieciarskiej, żeby spytać o Freda?

Nalałam sobie kawy i usiadłam po drugiej stronie stołu.

Tak.

Tu jest napisane, że ta kobieta, Martha Deeter, która pracowała u nich w biurze, została zeszłej nocy zastrzelona. Znaleźli ją na parkingu przed jej domem – powiedziała babka, podsuwając mi gazetę. – Jest tutaj jej zdjęcie i cała reszta.

Patrzyłam wybałuszonymi oczami na fotografię. To była Martha, bez dwóch zdań. Sądząc po jej stosunkach z kolegą po fachu, mogłabym się spodziewać sinych śla- dów jego palców na szyi tej biedaczki, ale nigdy czegoś takiego, jak strzał w głowę.

Ciało ma być wystawione jutro wieczorem – wyjaśniła babka. – Powinniśmy pójść, w końcu wywozili nasze śmieci.

Kościół organizował bingo tylko dwa razy w tygodniu, więc babka i jej przyjaciółki urozmaicały sobie życie towarzyskie czuwaniem przy zmarłych.

Brak podejrzanych – powiedziałam, czytając artykuł. – Policja uważa, że to był napad rabunkowy. Zginęła jej torebka.

Brązowy dodge wciąż stał na ulicy, kiedy wychodziłam od rodziców. Mokry spał za kierownicą z odrzuconą do tyłu głową i otwartymi ustami. Kiedy zapukałam w szybę, obudził się gwałtownie.

Cholera – zaklął. – Która godzina?

Przesiedziałeś tu całą noc?

Tak mi się zdaje.

Mnie też się tak zdawało. Wyglądał jeszcze gorzej niż zwykle. Pod oczami miał ciemne obwódki, na twarzy zarost, a włosy w takim nieładzie, jakby je układał palnikiem acetylenowym.

Więc nie zabiłeś nikogo zeszłej nocy? Mokry zamrugał ze zdziwienia.

Nie przypominam sobie. A kto kopnął w kalendarz?

Martha Deeter. Pracowała w RGC. Wywóz śmieci.

Dlaczego miałbym ją zabijać?

Nie wiem. Przeczytałam o tym dziś rano w gazecie i pomyślałam sobie, że cię spytam.

Nigdy nie zawadzi – odparł Mokry.

Weszłam do mieszkania i od razu zobaczyłam mrugające światełko na automatycznej sekretarce.

Hej, dziecinko – to był Komandos – mam robotą dla ciebie.

Druga wiadomość była od Ramireza.

Witaj) Stephanie – powiedział. Spokój w głosie, jak zawsze nienaganna dykcja. – Nie było mnie przez jakiś czas… jak się zapewne orientujesz. – Nastąpiła przerwa, a ja w wyobraźni ujrzałam jego oczy. Nieproporcjonalnie małe i przerażająco obłąkane. – Przyszedłem w odwiedziny, ale cię nie zastałem. Nic nie szkodzi. Wpadnę innym razem. – Wydał z siebie cichy, dziewczęcy chichot i rozłączył się.

Skasowałam nagranie Komandosa, a zachowałam Ramireza. Pomyślałam, że warto by postarać się o nakaz ograniczenia kontaktów. Nie wierzę, co prawda, w skuteczność takich nakazów, ale w tym wypadku, gdyby Ramirez nadal mnie nachodził, mogłabym pokusić się o cofnięcie zwolnienia warunkowego.

Zadzwoniłam do Komandosa na komórkę.

Co to za robota? – spytałam.

Szoferska. Mam młodego szejka, przylatuje o piątej na Newark.

Przewozi narkotyki? Handluje bronią?

Nic z tego. Przyjeżdża w odwiedziny do krewnych w Bucks County. Długi weekend. Nie będzie się nawet wysadzał w powietrze.

Co tu jest grane?

Nic nie jest grane. Włożysz czarny kostium i białą bluzkę. Spotkasz się z nim przy odprawie na lotnisku i dowieziesz go bezpiecznie do celu podróży.

Brzmi zachęcająco.

Poprowadzisz lincolna. Odbierzesz go w warsztacie na rogu Trzeciej i Marshalla. Bądź tam o trzeciej i zwróć się do Eddiego.

Coś jeszcze?

Upewnij się, że jesteś odpowiednio ubrana.

Masz na myśli sukienkę…

Mam na myśli broń. Och.

Rozłączyłam się i powróciłam do zdjęć Freda. Rozłożyłam kolorowe odbitki na stole, tak jak wcześniej. Dwie pierwsze przedstawiały worek jeszcze związany. Przypuszczałam, że tak właśnie znalazł go Fred. Zrobił kilka zdjęć, potem go otworzył. Zasadnicze pytanie brzmiało: czy wiedział, co jest w środku, zanim do niego zajrzał, czy też czekała go niespodzianka?

Poszłam na górę do pani Bestler, która miała słaby wzrok, i pożyczyłam szkło powiększające. Wróciłam do siebie, zbliżyłam się ze zdjęciami do okna i obejrzałam je pod lupą. Niewiele mi to pomogło, ale niemal się upewniłam, że to kobieta. Krótkie ciemne włosy. Ani śladu biżuterii na prawej dłoni. Wydawało mi się, że do worka razem z ciałem wepchnięto gazety. Może dzięki temu laboratorium kryminalistyczne zdołałoby ustalić datę, kiedy zrobiono te zdjęcia. Obok worka ze zwłokami leżały też inne. Naliczyłam cztery. Poukładane na asfalcie. Śmieci przed siedzibą małego przedsiębiorstwa czy biura. Nie mogło być duże, bo nie miało własnego kontenera na odpadki. Istniało mnóstwo takich w okolicy. Mógł to być też równie dobrze podjazd przed domem jakiejś rodziny, która produkowała tony śmieci.

W tle widziałam fragment budynku. Nie mogłam się zorientować jakiego. Był nieostry i pogrążony w cieniu. Domyślałam się tylko, że to otynkowana ściana.

Nic więcej nie zdołałam wydedukować z tych zdjęć.

Wzięłam prysznic, upichciłam jakiś lunch i wybrałam się do Mabel.

ROZDZIAŁ 5

Wysrfam z domu, zachowując większą niż zazwyczaj ostrożność. Szukałam wzrokiem Ramireza. Kiedy dotarłam do buicka bez przeszkód, byłam niemal zawiedziona, że nic się nie wydarzyło. Z jednej strony, byłoby dobrze mieć już tę konfrontację za sobą. Z drugiej jednak… Nie chciałam rozważać tej drugiej strony.

Mokrego też nie było. Tak jak w przypadku Ramireza, miałam mieszane uczucia. Mokry przypominał wrzód na tyłku, nie wiedziałam poza tym, kim jest, ale pomyślałam sobie, że warto by go mieć blisko siebie, gdyby Ramirez zaatakował. Lepszy Mokry niż Ramirez. Nie bardzo wiedziałam, dlaczego tak uważam. O ile mogłam się zorientować, Mokry był twardzielem.

Wytoczyłam się z parkingu i ruszyłam do domu Mabel. Prowadziłam odruchowo, nie myśląc o drodze; starałam się ustalić pewne priorytety. Musiałam zneutralizować Ramireza, odkryć tajemnicę Freda, przewieźć limuzyną szejka… poza tym nie dawał mi spokoju worek na śmieci z martwą damą. Nie wspominając już o pantoflach na sobotni wieczór. Uporządkowałam wszystko w myślach. Pantofle były bez wątpienia na pierwszym miejscu. No dobra, czasem wypadałam z roli najlepszej łowczyni nagród na świecie. Nie byłam genialną kucharką. Nie miałam chłopaka, nie mówiąc już o mężu. Nie zarabiałam też kroci. Mogjam obejść się bez tego wszystkiego, dopóki wiedziałam, że raz na jakiś czas wyglądam naprawdę ekstra. A tak właśnie zamierzałam wyglądać w sobotni wieczór. Potrzebowałam więc butów i nowej sukienki.

Mabel stała w drzwiach, kiedy podjechałam pod jej dom. Przypuszczałam, że wciąż czeka na Freda.

Tak się cieszę, że jesteś – powiedziała, prowadząc mnie do mieszkania. – Nie wiem już, co myśleć. Jak gdybym mogja jej w tym względzie pomóc.

Czasem mi się zdaje, że Fred pojawi się w drzwiach, jak zawsze. A czasem wiem, że nigdy już nie wróci. Chodzi o to, że… naprawdę przydałaby mi się nowa pralka i suszarka. Właściwie to potrzebuję ich od lat, ale Fred tak bardzo się liczył z każdym groszem. Może wybiorę się do domu towarowego i obejrzę sprzęt. Nie zaszkodzi rzucić okiem, co?

Pewnie.

Wiedziałam, że mnie zrozumiesz. – Napijesz się herbaty?

Dzięki za herbatę, ale mam kilka pytań. Spróbuj przypomnieć sobie wszystkie miejsca, dokąd chodził Fred i gdzie wystawiano worki ze śmieciami w dniu wywózki. Worki leżały prawdopodobnie na asfalcie. Z tyłu być może znajdowała się ściana z jasnym tynkiem.

Chodzi o te zdjęcia, tak? Niech pomyślę. Fred robił wszystko według ustalonego porządku, rozumiesz. Kiedy dwa lata temu przeszedł na emeryturę, zajął się zakupami. Początkowo chodziliśmy razem, ale za bardzo się denerwowałam. Zaczęłam więc zostawać w domu i oglądać po południu telewizję, a Fred załatwiał sprawunki. Codziennie wybierał się do Grand Union. Czasem szedł do Gio-vichinniego po mięso. Nie chodził tam często, bo uważał, że Giovichinni oszukuje na wadze. Tylko wtedy, kiedy miał ochotę na przyzwoitą kiełbasę. Czasem potrafił zaszaleć i kupował zrazy.

Był tam w zeszłym tygodniu?

Nic o tym nie wiem. Jedyne odstępstwo od rutyny stanowiła poranna wizyta w tej firmie śmieciarskiej. Zwykle nie wychodził z domu rano, ale był naprawdę zły o ten jeden dzień, kiedy nie wywieźli śmieci.

Zdarzało się, że wyskakiwał gdzieś wieczorem?

Chodziliśmy we czwartki do klubu seniora na karty. Czasem przy jakiejś specjalnej okazji, jak na przykład przyjęcie gwiazdkowe.

Stałyśmy przy oknie w salonie, rozmawiając, kiedy ulicą nadjechała śmieciarka z RGC. Ominęła dom Mabel i zatrzymała się dopiero przy sąsiadach.

Mabel zamrugała ze zdziwienia.

Nie zabrali śmieci - powiedziała. – Wystawiłam je na chodnik, a oni ich nie zabrali.

Otworzyła drzwi i ruszyła truchtem na ulicę, ale śmieciarka już odjechała.

Jak mogli coś takiego zrobić? – zaczęła narzekać płaczliwie. – Co ja pocznę z tymi śmieciami?

Wzięłam książkę telefoniczną, znalazłam numer RGC i zadzwoniłam. Odebrał Larry Lipinski.

Mówi Stephanie Plum. Pamiętasz mnie, Larry? -spytałam.

Pewnie – odparł. – Ale jestem trochę zajęty.

Przeczytałam o śmierci Marthy…

No tak, Martha. A o co chodzi?

O śmieci mojej ciotki. Rzecz w tym, Larry, że śmieciarka przejechała właśnie obok jej domu i nie zabrała worka. Rozległo się głośne westchnienie.

Dlatego, że ciotka nie zapłaciła. Nie ma potwierdzenia wpłaty.

Już o tym wczoraj mówiliśmy. Powiedziałeś, że się zajmiesz tą sprawą.

Posłuchaj, paniusiu, próbowałem, okay? Ale nie ma potwierdzenia wpłaty i, mówiąc szczerze, uważam, że Martha miała rację. Próbujesz na spółkę ze swoją ciotką naciągnąć firmę.

Posłuchaj, Larry! Lany się rozłączył.

Dumy skurwielu! – wrzasnęłam w słuchawkę. Ciotka Mabel była wyraźnie zaszokowana.

Przepraszam – powiedziałam. – Dałam się ponieść. Zeszłam do piwnicy, wyjęłam z biurka Freda czek dla RGC i schowałam do torebki.

Zajmę się tym jutro – oświadczyłam. – Zrobiłabym to już dzisiaj, ale nie mam czasu. Mabel zaciskała nerwowo dłonie.

Śmieci zaczną cuchnąć, jeśli polezą na słońcu – zauważyła. – Co sąsiedzi sobie pomyślą? Podjęłam szybką decyzję.

Nie ma sprawy. Zajmę się tym.

Obdarzyła mnie niepewnym uśmiechem.

Pożegnałam się, wyszłam na ulicę, wyciągnęłam starannie zawiązaną torbę ze śmieciami z kubła i wepchnęłam do bagażnika. Potem pojechałam do RGC, rzuciłam śmieci na chodnik pod budynkiem i czym prędzej zwiałam.

Coś takiego, ale ze mnie kobieta z inicjatywą.

Odjechałam, rozmyślając o Fredzie. A jeśli Fred widział, jak ktoś to robił? No, niezupełnie to, co ja. Może widział, jak ktoś wyjął z bagażnika swojego samochodu worek ze śmieciami i zostawił na chodniku, obok innych worków? I może z jakiegoś niejasnego powodu on zaczął się zastanawiać, co w tych workach jest?

Wydawało mi się to dość logiczne. Mogłam to sobie dokładnie wyobrazić. Nie rozumiałam tylko jednego. Jeśli rzeczywiście było tak, jak zakładałam – czemu nie poszedł na policję? Może znał osobę podrzucającą śmieci? Dlaczego w takim razie zrobił zdjęcia?

Chwileczkę, odwróćmy sytuację. Przypuśćmy, że ktoś widział, jak to Fred podrzuca worek. Zaczął węszyć, znalazł zwłoki i zrobił zdjęcia, a potem próbował szantażować Freda. Kto mógłby coś takiego zrobić? Mokry. A może Fred nagle się wystraszył i zwiał?

Co w tym wszystkim nie grało? Nie potrafiłam sobie wyobrazić Freda, który zabiera się z piłą mechaniczną do jakiejś kobiety. I tylko głupiec mógł szantażować Freda, ponieważ Fred nie miał ani grosza.

Spódniczka mojego kostiumu kończyła się pięć centymetrów nad kolanem. Marynarka spływała na biodro. Obcisła biała bluzeczka z dżerseju była wpuszczona w spódniczkę. Na nogach miałam cieniutkie ciemne rajstopy i czarne buty na obcasie. Trzydziestka ósemka spoczywała w czarnej skórzanej torebce na ramię. Nie omieszkałam wsadzić kilku naboi do tej głupiej zabawki… tak na wszelki wypadek, gdyby pojawił się Komandos i zechciał mnie sprawdzić.

Mokry był na parkingu w swoim wozie, tuż za moim buickiem.

Wybierasz się na pogrzeb? – spytał.

Mam zabrać jednego szejka z Newark. Przez resztę popołudnia nie będzie mnie w mieście, a martwię się o Mabel. Skoro lubisz siedzieć i nic nie robić, to dlaczego nie miałbyś posiedzieć sobie i nic nie robić przed domem Mabel?

Dam mu zajęcie, pomyślałam. Niech się czymś zajmie.

Mam ochraniać ludzi, z których chcę wycisnąć forsę?

Owszem.

Zła taktyka. No i co to za pomysł bawić się w kierowcę limuzyny? Powinnaś szukać wuja.

Muszę zdobyć pieniądze.

Musisz znaleźć Freda.

Okay, będę z tobą szczera… Nie mam pojęcia, jak go znaleźć. Idę śladami, które prowadzą donikąd. Może bardziej by mi się poszczęściło, gdybyś powiedział, o co ci naprawdę chodzi.

Chodzi mi o Freda.

Dlaczego?

Lepiej już jedź – poradził Mokry. – Spóźnisz się.

Warsztat przy rogu Trzeciej i Marshalla nie miał nazwy. W książce telefonicznej widniał pewnie pod jakimś hasłem, ale na ulicy nie było żadnego szyldu. Zwykły budynek z czerwonej cegły z utwardzonym parkingiem za siatką. W warsztacie były trzy stanowiska, wjeżdżało się do nich od strony parkingu. Bramy otwarte, w środku kręcili się przy samochodach mechanicy. Przed budynkiem stała długa limuzyna i dwa czarne

lincolny. Zaparkowałam obok jednego z nich, zamknęłam buicka, a kluczyki wrzuciłam do torebki. Facet, który wyglądał jak Antonio Banderas w dniu wolnym od zdjęć, zbliżył się do mnie niespiesznym krokiem.

Niezła bryka – ocenił, oglądając z uwagą buicka. -Nie robią już takich wozów. – Przesunął dłonią po tylnym błotniku. – Wdechowy. Słowo daję.

Mhm.

Wdechowy wóz palił pięćdziesiąt litrów na sto kilometrów i poruszał się z wdziękiem lodówki. Nie wspominając już o tym, że absolutnie nie pasował do mojego image’u. Mój image domagał się czegoś, co jest szybkie, zgrabne i czarne, a nie pękate i mdłoniebieskie. Czerwone także byłoby okay. Przydałby się też szyberdach. I dobre stereo. I skórzane siedzenia…

Obudź się, kochanie.

Z trudem wróciłam do rzeczywistości.

Wiesz, gdzie mogę znaleźć Eddiego?

Patrzysz na niego, mała. Ja jestem Eddie. Wyciągnęłam rękę.

Stephanie Plum. Komandos mnie przysyła.

Wóz już czeka. – Obszedł stojącego bliżej lincolna, otworzył drzwi po stronie kierowcy i wyjął zza osłony przeciwsłonecznej dużą białą kopertę. – Tu jest wszystko, czego ci trzeba. Kluczyki w stacyjce. Bak napełniony.

Nie muszę mieć pozwolenia na prowadzenie tej limuzyny, prawda?

Popatrzył na mnie nic nierozumiejącym wzrokiem.

No tak, w porządku – powiedziałam. Też mi zmartwienie. Uzyskanie pozwolenia na broń w tym okręgu graniczyło z cudem. A ja nie należałam do wybranych. Gdyby zatrzymał mnie jakiś policjant, byłby tak uradowany faktem aresztowania delikwenta z bronią, że zapomniałby oskarżyć mnie o machlojki z prawem jazdy.

Wzięłam kopertę i usiadłam za kierownicą. Ustawiłam siedzenie w odpowiedniej pozycji i przejrzałam papiery. Informacje na temat lotu, wskazówki dotyczące parkowanią, przeróżne instrukcje, nazwisko i krótki rysopis, wreszcie zdjęcie Ahmeda Faheda. Brak danych o wieku, ale na fotografii wyglądał młodo.

Wyjechałam z parkingu i skierowałam się na trasę numer l. Zjechałam na autostradę w East Brunswick i popłynęłam swoim dużym czarnym samochodem z automatyczną klimatyzacją, czując się bardzo profesjonalnie. Praca szofera nie jest w końcu taka zła, myślałam. Dziś szejk, jutro… kto wie, może Tom Cruise. Było to zdecydowanie ciekawsze niż wyciąganie komputerowego świra z jego własnego mieszkania. I gdyby nie fakt, że nie mogłam opędzić się od myśli o odrąbanej prawej ręce i uciętej głowie, to naprawdę świetnie bym się bawiła.

Skręciłam w stronę lotniska i znalazłam halę przylotów. Mój pasażer leciał z San Francisco. Zaparkowałam w miejscu zarezerwowanym dla limuzyn, przeszłam przez jezdnię, wkroczyłam do terminalu i popatrzyłam na monitory.

Pół godziny później z tunelu wyłonił się Fahed. Miał na sobie adidasy za dwieście dolarów i zbyt obszerne dżinsy. Na T-shircie widniał napis reklamujący piwo. Flanelowa koszula w czerwoną kratę była wymiętoszona i rozchełstana, rękawy podwinięte do łokci. Spodziewałam się szejka w długiej szacie i turbanie na głowie. Na szczęście dla mnie był jedynym zarozumiałym Arabem, który przyleciał pierwszą klasą, więc bez trudu go rozpoznałam.

Ahmed Fahed? – spytałam. Uniósł nieznacznie brwi.

Jestem pańskim kierowcą – wyjaśniłam. Obejrzał mnie sobie od stóp do głów.

Gdzie pani broń?

W torbie.

Mój ojciec zawsze zamawia dla mnie ochronę. Boi się, że ktoś mógłby mnie porwać. Teraz ja uniosłam brwi. Wzruszył ramionami.

Jesteśmy bogaci. Bogatych ludzi porywają.

W Jersey zdarza się to raczej rzadko – powiedziałam. – Za drogo. Pokoje w hotelu, rachunki za jedzenie i tak dalej. Bardziej opłacają się wymuszenia.

Jego spojrzenie spoczęło na moich piersiach.

Robiłaś to kiedyś z szejkiem?

Słucham?

Mogłabyś załapać się dzisiaj na numerek.

A ty mógłbyś oberwać kulkę. De masz lat? Uniósł dumnie brodę o jakiś milimetr.

Dziewiętnaście.

Moje przypuszczenia oscylowały raczej wokół piętnastu, ale co w końcu wiemy o Arabach?

Masz jakiś bagaż?

Dwie torby.

Podeszłam do taśmy, złapałam jego walizy, wytoczyłam je z hali przylotów, a potem przeciągnęłam przez parking i wtaszczyłam do podziemnego garażu. Kiedy mój podopieczny usadowił się na tylnym siedzeniu, włączyłam się w sznur wozów sunących w żółwim tempie.

Po kilku minutach ślamazarnej jazdy Fahed zaczął się wiercić.

Co się dzieje? – spytał.

Za dużo wozów – odparłam. – Za wąska droga.

No to zrób coś.

Zerknęłam na jego odbicie w lusterku wstecznym.

Co masz na myśli?

Nie wiem. Po prostu zrób coś. Po prostu jedź.

To nie helikopter. Nie mogę „po prostu” jechać.

Okay – zrezygnował. – Mam pomysł. Co powiesz na to?

Na co?

Na to.

Odwróciłam się i spojrzałam na niego.

Jakie „to”?

Pomachał na mnie swoim ptaszkiem i uśmiechnął się. Wspaniale. Piętnastoletni napaleniec seksualny, szejk ekshibicjonista.

Umiem nim robić różne sztuczki – pochwalił się.

Nie w moim samochodzie, wykluczone. Schowaj go z powrotem w spodnie albo powiem twojemu ojcu.

Mój ojciec byłby dumny. Spójrz na mnie… Jestem napalony jak koń.

Wyjęłam z torebki nóż sprężynowy i otworzyłam.

Zaraz będziesz napalony jak chomik.

Amerykańska zdzirowata dziwka. Zrobiłam zniecierpliwioną minę.

To nie do zniesienia – oświadczył. – Mam dość tej jazdy. I tego wozu. Mam dość bezczynnego siedzenia.

Nie tylko Fahedowi udzieliła się nerwowość drogowa. Inni kierowcy też się wkurzali. Klęli pod nosem i szarpali krawaty. Bębnili niecierpliwie palcami w kierownice swoich wozów. Ktoś z tyłu trąbił bez opamiętania.

Sto dolarów, jak dasz mi poprowadzić – zaproponował Fahed.

Nie.

Tysiąc.

Nie.

Pięć tysięcy.

Zerknęłam w lusterko wsteczne.

Nie.

Tylko cię tak podpuszczałem – rzekł z uśmiechem, zadowolony z siebie.

O rany.

Półtorej godziny później zdołaliśmy dotrzeć do rozjazdu w New Brunswick.

Muszę się czegoś napić – oświadczył Fahed. -W tym wozie nie ma nic do picia. Przywykłem do podróżowania limuzyną z barkiem. Masz natychmiast znaleźć jakiś lokal z napojami.

Nie byłam pewna, czy wolno mi to zrobić, ale doszłam do wniosku, że to w końcu jego forsa. Wjechałam na trasę numer l i zaczęłam się rozglądać za jakąś knajpą. Nie bez powodzenia. Wkrótce ukazał się McDonald. Była akurat pora kolacji i podjazd do okienka wyglądał jak zakorkowana autostrada, machnęłam więc ręką i zatrzymałam się na parkingu.

Chcę colę – oświadczył, nie ruszając się z miejsca. Najwyraźniej nie był zainteresowany staniem w kolejce wraz z resztą populacji New Jersey.

Nie wkurzaj się, powiedziałam sobie. Jest przyzwyczajony do obsługi.

Coś jeszcze?

Frytki.

Świetnie. Chwyciłam torbę i pobiegłam w stronę McDo-nalda. Sforsowałam drzwi i wybrałam kolejkę. Dwoje ludzi przede mną. Przestudiowałam menu nad kontuarem. Przede mną pozostała już tylko jedna osoba. Poprawiłam torebkę na ramieniu i spojrzałam przez okno. Nie dostrzegłam nigdzie wozu. Gdzieś w okolicy serca odezwał się cichy alarm. Penetrowałam wzrokiem parking. Ani śladu limuzyny. Opuściłam kolejkę i pchnęłam drzwi, wyskakując na rześkie powietrze. Samochód zniknął.

Cholera!

W pierwszej chwili przestraszyłam się, że go porwano. Zostałam zatrudniona jako szofer i ochrona szejka, a szejka porwano. Uspokoiłam się jednak. Kto chciałby porywać takiego gówniarza. Nie oszukuj się, Stephanie, szczeniak zabrał ci samochód.

Miałam dwie rzeczy do wyboru. Zadzwonić na policję. Albo do Komandosa.

Zaczęłam od Komandosa.

Złe wiadomości – oświadczyłam na wstępie. – Chyba zgubiłam szejka.

Gdzie go zgubiłaś?

Północny Brunswick. Wysłał mnie do McDonalda po colę, a zaraz potem zniknął.

Gdzie jesteś?

Nadal przy McDonaldzie. A gdzie miałabym być?

Nie ruszaj się stamtąd. Przyjadę po ciebie. Na linii pojawiły się zakłócenia.

Kiedy? – rzuciłam do gjuchego telefonu. – Kiedy? Dziesięć minut później mój telefon zadzwonił.

Nie ma sprawy – poinformował mnie Komandos. -Znalazłem szejka.

Jak?

Zadzwoniłem na telefon w limuzynie.

Porwany?

Zniecierpliwiony. Powiedział, że zmęczył się czekaniem.

Cholerny kretyn!

Kilka osób znieruchomiało i zaczęło gapić się na mnie.

Zniżyłam gjos i odwróciłam się.

Przepraszam, poniosło mnie – powiedziałam w słuchawkę.

Nic dziwnego, dziecinko.

Ma moją kurtkę.

Eddie ją weźmie, jak dostanie z powrotem wóz. Odwieźć cię do domu?

Zadzwonię po Lulę.

Trzeba było mnie zabrać ze sobą – oświadczyła Lula. – Nic by się nie wydarzyło, gdybyś nie wlokła na lotnisko tego chudego tyłka sama.

Robota wydawała się cholernie łatwa. Wsadzić dzieciaka do wozu i zawieźć pod wskazany adres.

Spójrz – machnęła rękę Lula. – Centrum handlowe. Założę się, że zakupy poprawią ci humor.

Fakt, potrzebuję butów.

Widzisz, zawsze da się wykombinować jakiś powód. Bóg chciał, żebyś dziś wieczór zrobiła zakupy.

Weszłyśmy do centrum i pierwsze kroki skierowałyśmy do sklepu obuwiem.

Zaczekaj! – zawołała Lula. – Popatrz na te buty!

Ściągnęła z wystawy parę czarnych aksamitnych pantofelków. Miały ostre noski, dziesięciocentymetrowe obcasy i wąziutki rzemyk na kostkę.

Gorące buciki – oświadczyła.

Nie mogłam zaprzeczyć. Pantofle były naprawdę super. Wzięłam od sprzedawczyni parę w odpowiednim rozmiarze i przymierzyłam.

Są jak stworzone dla ciebie – zawyrokowała Lula. -

Musisz je mieć. Bierzemy – zwróciła się do sprzedawczyni. – Proszę je zapakować.

Dziesięć minut później Lula ściągała z wieszaków sukienki.

Mam! – zawołała. – Coś odpowiedniego.

Sukienka, którą trzymała w ręku, ledwie istniała. Był to połyskliwy czarny płachetek cudownego jedwabiu z głębokim wycięciem z przodu i króciutką spódniczką.

Absolutnie erekcyjna sukienka – orzekła Lula. Podejrzewałam, że ma rację. Spojrzałam na metkę z ceną i gwizdnęłam z wrażenia.

Nie stać mnie!

Przymierz chociaż – upierała się. – Może nie pasuje, przynajmniej nie będziesz żałowała, że cię nie stać.

Brzmiało to dość rozsądnie, powlokłam się więc do przymierzalni. Przeliczyłam szybko pieniądze na koncie i skrzywiłam się. Gdybym złapała tego pigmeja Briggsa i przez cały miesiąc jadała u matki, na dodatek sama zrobiła sobie paznokcie przed weselem, to prawie by mi starczyło.

Ekstra kiecka – oceniła Lula, kiedy wyszłam niepewnym krokiem z przymierzalni, odziana w czarną sukienkę i czarne pantofle. – Ja pieprzę.

Przejrzałam się w lustrze. Faktycznie, miałam na sobie „ekstra kieckę ja pieprzę”. I gdybym jeszcze zdołała stracić ze dwa i pół kilo w ciągu dwóch najbliższych dni, sukienka leżałaby idealnie.

Okay. Biorę ją.

Musimy to uczcić porcją frytek – powiedziała Lula, kiedy wyszłymy ze sklepu. – Ja stawiam.

Nie mogę jeść frytek. Jeszcze jeden gram tłuszczu i nie wcisnę się w ten ciuch.

Frytki to warzywa – zadecydowała Lula. – Od warzyw się nie tyje. Zresztą musimy przejść całe centrum, żeby dostać się do restauracji, więc zrobimy sobie niezły trening. Podejrzewam, że tak zasłabniemy od tego łażenia, że z mety fundniemy sobie do frytek całego kurczaka.

Było już ciemno, kiedy wyszłyśmy na zewnątrz. Musiałam rozpiąć guzik przy spódnicy, żeby pomieścić kurczka i frytki, a myśl o nowej sukience przyprawiała mnie o dreszcz paniki.

Popatrz! – zawołała Lula, podchodząc do fire-birda. – Ktoś zostawił nam karteczkę. Mam nadzieję, że mnie nie stuknął. Nie znoszę tego.

Zerknęłam jej przez ramię.

Widziałem cię w sklepie – widniało na kartce. – Nie powinnaś kusić mężczyzn takimi sukienkami.

To chyba do ciebie – odezwała się Lula. – Ja nic nie przymierzałam.

Rozejrzałam się szybko po parkingu.

Otwórz drzwi i zmywajmy się stąd – powiedziałam.

To liścik od jakiegoś zboczeńca – pocieszała mnie Lula.

Być może, ale ten zboczeniec wiedział, gdzie stoi nasz samochód.

Mógł nas widzieć, jak tu parkowałam. Jakiś mały napaleniec, który czekał na żonę.

Albo ktoś, kto śledził mnie już od Trenton.

Nie przypuszczałam, by był to Mokry. Zauważyłabym jego samochód. Poza tym byłam absolutnie pewna, że siedzi pod domem Mabel, tak jak go prosiłam.

Popatrzyłyśmy na siebie z Lula i pomyślałyśmy o tym samym… Ramirez. Wskoczyłyśmy czym prędzej do fire-birda, zatrzaskując drzwi.

Pewnie to nie on – pocieszała mnie Lula. – Zauważyłabyś go, prawda?

W mojej okolicy po zmroku nic się nie dzieje. Starsi ludzie już dawno siedzą w domach, szykując się do snu i oglądając powtórkę Kronik Seinfelda czy innego serialu.

Lula wysadziła mnie pod tylnym wejściem, parę minut po dziewiątej. Zgodnie z oczekiwaniami nikt się na nas nie czaił. Wypatrywałyśmy błysku świateł samochodowych i nasłuchiwałyśmy kroków albo warkotu silnika. Nic.

Zaczekam, aż wejdziesz do środka – zaproponowała Lula.

Nic mi nie grozi.

Pewnie. Wiem.

Skierowałam się na schody, mając nadzieję, że pomogą zneutralizować skutki spożycia kurczaka i frytek. Kiedy się boję, nigdy nie wiem, co wybrać – windę czy schody. Pewniej czuję się na schodach, ale – z drugiej strony -mam wrażenie izolacji. Wiem też, że jak drzwi pożarowe są zamknięte, to nic nie słychać. Doznałam ulgi, gdy dotarłam na piętro, nie spotykając po drodze Ramireza.

Weszłam do mieszkania i przywitałam się z Reksem. Postawiłam torby z zakupami na szafkach kuchennych, zrzuciłam buty i zdjęłam rajstopy. Szybko spenetrowałam pokoje. Tam też nie chowali się potężnie zbudowani mężczyźni. Ufl Wróciłam do kuchni, żeby odsłuchać nagrane na sekretarkę wiadomości, i wrzasnęłam, kiedy ktoś zapukał do drzwi. Przytknęłam oko do wizjera, trzymając się za serce.

Komandos.

Nigdy nie pukasz – zauważyłam, wpuszczając go do środka.

Zawsze pukam. Tyle że nigdy nie otwierasz. – Wręczył mi marynarkę. – Mały szejk powiedział, że byłaś nieużyta.

Skreśl szoferowanie z listy moich zajęć. Przyglądał mi się przez chwilę.

Chcesz, żebym go zastrzelił?

Nie! – wykrzyknęłam, choć propozycja była kusząca. Zauważył moje buty i rajstopy, leżące na podłodze.

Przeszkodziłem w czymś?

Nie. Właśnie wróciłam do domu. Byłam z Lula na zakupach.

Terapia rekreacyjna?

Tak, ale potrzebowałam też nowej sukienki. – Pokazałam mu kieckę. – Prawdę mówiąc, to robota Luli. Namówiła mnie. Co myślisz?

Oczy mu pociemniały, a wargi zacisnęły się w nieznacznym uśmiechu. Poczułam gorąco na twarzy, a sukienka wysunęła mi się z palców i spadła na podłogę.

Komandos podniósł ją i podał mi.

Okay – powiedziałam, zdmuchując sobie kosmyk włosów z czoła. – Chyba wiem, co myślisz o tej sukience.

Gdybyś wiedziała, to nie stałabyś teraz tutaj – odparł. – Gdybyś wiedziała, zabarykadowałabyś się w sypialni ze spluwą w dłoni.

Przełknęłam gjośno.

Uwaga Komandosa skupiła się na karteczce, którą położyłam na szafce kuchennej.

Widzę, że ktoś jeszcze podziela moją opinię na temat sukienki.

Ktoś ją położył na przedniej szybie samochodu Luli. Znalazłyśmy kartkę po zakupach.

Wiesz, kto to napisał?

Mam kilka teorii.

Chcesz się nimi podzielić?

MógJ to być jakiś facet, który widział mnie w centrum.

Albo?

Albo Ramirez.

Masz powody przypuszczać, że to on?

Sama myśl przyprawia mnie o dreszcz.

ROZDZIAŁ 6

Na mieście mówią, że Ramirez wstąpił na drogę cnoty – oświadczył Komandos, opierając się o blat szafki, z rękami skrzyżowanymi na piersi.

Więc może nie chce mnie zgwałcić i pokrajać na kawałki. Może chce mnie tylko zbawić?

Tak czy owak, powinnaś nosić przy sobie broń. Kiedy Komandos wyszedł, odsłuchałam wiadomości na sekretarce.

Stephanie? Mówi twoja matka. Pamiętaj) że obiecałaś zawieźć jutro wieczorem babkę do domu pogrzebowego. Może wpadniesz wcześniej i zjesz z nami? Będzie udziec jagnięcy.

Brzmiało to zachęcająco, ale wolałabym usłyszeć coś o Fredzie. Jak na przykład… „Popatrz tylko, ale numer, Fred się pojawił”.

Znów rozległo się pukanie do drzwi. Tym razem zobaczyłam przez wizjer Mokrego.

Wiem, że na mnie patrzysz – powiedział. -1 wiem, co myślisz – że powinnaś pójść po spluwę i miotacz pieprzu, i jeszcze tamto elektroniczne narzędzie tortur, więc przynieś sobie to wszystko, bo już się zmęczyłem tym staniem.

Uchyliłam odrobinę drzwi, nie zdejmując łańcucha.

Nie przesadzaj – odezwał się.

Czego chcesz?

Dlaczego ten Rambo wchodzi bez przeszkód, a ja nie?

Pracuję z nim.

Ze mną też pracujesz. Właśnie odwaliłem za ciebie stójkę na punkcie obserwacyjnym.

Wydarzyło się coś?

Nie powiem, dopóki mnie nie wpuścisz.

Aż tak bardzo nie chcę wiedzieć.

Owszem, chcesz. Jesteś wścibska. Miał rację. Byłam wścibska. Zdjęłam łańcuch i otworzyłam drzwi.

No więc, co się stało? – spytałam.

Nic się nie stało. Trawka urosła przez noc o milimetr – odparł, wyjmując z lodówki piwo. – Wiesz, twoja ciotka to prawdziwy ochlapus. Powinnaś zapisać ją do Anonimowych Alkoholików czy podobnej instytucji. -Zauważył sukienkę na szafce. – Ja cię przepraszam – wyraził swój podziw. – To twoja kiecka?

Kupiłam ją sobie na ślub.

Potrzebujesz partnera? Nie wyglądam źle, jak się ogolę.

Mam już jednego. Spotykałam się z nim kiedyś…

Tak? Co to za facet?

Nazywa się Morelli. Joe Morelli.

O rany, znam go. Nie mogę uwierzyć, że zadajesz się z Morellim. Ten gość jest przegrany. Wybacz, że to mówię, ale pogrąża każdego, kogo spotka. Nie powinnaś mieć z nim w ogóle do czynienia. Stać cię na więcej.

Skąd znasz Morellego?

Kontakty zawodowe, rozumiesz. On jest gliną, ja bukmacherem.

Pytałam go o ciebie, a on powiedział, że nigdy o tobie nie słyszał.

Mokry odchylił głowę i wybuchnął śmiechem. Po raz pierwszy słyszałam, jak się śmieje, i muszę przyznać, że sprawiło mi to przyjemność.

Może mnie znać pod innym imieniem. Mam ich parę – wyjaśnił Mokry. – A może nie chce mówić, bo wie, że mógłbym rozpowiedzieć, kim jest.

Co to za imiona?

Tajemnica – odparł. – Gdybym ci powiedział, nie byłoby już tajemnicy.

Zjeżdżaj! – nakazałam, wskazując drzwi.

Morelli zadzwonił nazajutrz rano o dziewiątej.

Chciałem ci tylko przypomnieć, że jutro ślub – powiedział. – Przyjadę po ciebie o czwartej. I nie zapominaj, że musisz zgłosić się na policję i złożyć zeznanie w związku ze strzelaniną na Sloane.

Jasne.

Coś nowego w sprawie Freda?

Nie. Nic wartego wzmianki. Chwała Bogu, że się z tego nie utrzymuję.

Chwała Bogu – powtórzył Morelli i zabrzmiało to tak, jakby się uśmiechał.

Rozłączyłam się i zadzwoniłam do mojego przyjaciela Larry’ego w RGC.

Wiesz co, Lany? – spytałam. – Znalazłam czek. Był w biurku wuja. Zapłata za trzy miesiące wywózki. Wszystko jest w porządku.

Świetnie – odparł Lany. – Proszę go przywieźć, a ja uzupełnię konto.

Do której pracujecie?

Do piątej.

Będę przed zamknięciem.

Zgarnęłam sprzęt do torby, zamknęłam mieszkanie i zeszłam schodami do holu. Opuściłam budynek i ruszyłam w stronę samochodu. Miałam w dłoni kluczyki, gotowa otworzyć drzwi wozu, kiedy wyczułam za plecami czyjąś obecność. Odwróciłam się i stanęłam oko w oko z Ramirezem.

Witaj, Stephanie – powiedział. – Miło znów cię widzieć. Czempion tęsknił za tobą, jak go nie było. Dużo o tobie myślał.

Czempion. Znany raczej jako Benito Ramirez, który jest zbyt stuknięty, by mówić w pierwszej osobie.

Czego chcesz?

Uśmiechnął się nienormalnym, chorym uśmiechem.

Wiesz, czego Czempion chce.

Może mi powiesz.

Czempion chce być twoim przyjacielem. Chce ci pomóc odnaleźć Jezusa.

Jeśli nadal będziesz za mną chodził, postaram się o nakaz ograniczenia kontaktów.

Uśmiech nie zniknął z jego twarzy, lecz oczy spoglądały zimno i twardo. Stalowe źrenice, unoszące się w pustej przestrzeni.

Nie możesz powstrzymać człowieka bożego, Ste-phanie.

Odejdź od mojego wozu.

Dokąd jedziesz? – spytał Ramirez. – Dlaczego nie pójdziesz z Czempionem? Czempion zabierze cię na przejażdżkę – zaproponował, przesuwając wierzchem dłoni po moim policzku. – Pokażę ci Jezusa.

Wsunęłam rękę do torby i wyjęłam broń.

Odsuń się ode mnie.

Ramirez roześmiał się cicho i cofnął o krok.

Kiedy nadejdzie twój czas spotkania z Bogiem, nie będzie ucieczki.

Otworzyłam drzwi wozu, wsunęłam się za kierownicę i odjechałam, podczas gdy Ramirez wciąż stał na parkingu. Zatrzymałam się dwie przecznice dalej na światłach i poczułam łzy na policzku. Cholera. Otarłam je i wrzasnęłam na siebie: „Nie boisz się Benita Ramireza!”

Były to oczywiście głupie przechwałki bez pokrycia. Ramirez to potwór. Każdy, kto miał odrobinę zdrowego rozsądku, bałby się go. Ale ja się nie bałam. Ja umierałam ze strachu.

Nim dotarłam do biura, byłam już w całkiem niezłej formie. Dłonie przestały mi drżeć, nie pociągałam też nosem. Miałam jeszcze lekkie mdłości, ale nie sądziłam, by groziły mi wymioty. Tego rodzaju strach wskazywał na słabość, czym nie byłam specjalnie zachwycona. Zwłaszcza że sama sobie wybrałam taką robotę. Jak zachować skuteczność, kiedy człowiek chlipie ze strachu? Jedynym powodem do zadowolenia był fakt, że nie okazałam lęku Ramirezowi.

Connie lakierowała sobie akurat kciuk na kolor cynobru.

Dzwonisz do szpitali i kostnicy w sprawie Freda? -spytała.

Położyłam czek na kopiarce i wcisnęłam guzik.

Każdego ranka.

Co dalej? – chciała wiedzieć Lula.

Dostałam od Mabel zdjęcie Freda. Może porozwieszam odbitki w centrum handlowym albo popytam o niego ludzi mieszkających w okolicy.

Nie mieściło mi się w głowie, by nikt nie widział, jak Fred znika z parkingu.

Nie będzie to chyba wielka frajda – zauważyła Lula.

Wzięłam kopię czeku i wrzuciłam do torebki. Potem przygotowałam teczkę z imieniem Freda wypisanym na wierzchu, schowałam do środka oryginał i wsadziłam do szuflady pod nazwiskiem Shutz. Znacznie łatwiej byłoby to umieścić we własnym biurku… ale ja nie miałam własnego biurka.

A co z Randym Briggsem? – spytała Lula. – Nie odwiedzimy go dzisiaj?

Nie mogłam podpalić domu, w którym mieszkał, nie miałam więc pojęcia, jak wykurzyć Randy’ego Briggsa z jego mieszkania.

Yinnie wysunął głowę ze swojego pokoju.

Ktoś wspominał o Briggsie?

Nie ja. Ja nic nie mówiłam – zaklinała się Lula.

To małe gówno, nie sprawa – zwrócił się do mnie. -Dlaczego jeszcze nie przyprowadziłaś tego faceta?

Pracuję nad tym.

To nie jej wina – stanęła w mojej obronie Lula. -Kawał z niego cwaniaka.

Masz czas do poniedziałku, do ósmej rano – oświadczył Yinnie. – Jeśli Briggs przed tym terminem nie trafi do pierdla, oddam sprawę komuś innemu.

Znasz bukmachera zwanego Mokry, Yinnie?

Nie. A możesz mi wierzyć, znam każdego bukmachera na Wschodnim Wybrzeżu.

Wsunął głowę do gabinetu i zatrzasnął drzwi.

Gaz łzawiący – podsunęła Lula. – To jedyny sposób. Wrzucimy mu przez to jego pieprzone okno puszkę gazu łzawiącego, a potem zaczekamy, aż zacznie się dusić i wybiegnie z mieszkania. Wiem nawet, gdzie możemy zdobyć ten gaz. U Komandosa.

Nie! Żadnego gazu łzawiącego – zaprotestowałam.

No dobra, to co zamierzasz zrobić? Pozwolisz, żeby Yinnie oddał tę sprawę Joyce Barnhardt?

Joyce Barnhardt! Cholera. Prędzej umrę, niż pozwolę, żeby Joyce Barnhardt przyprowadziła Randy’ego Briggsa. Joyce Barnhardt to mutant w ludzkiej skórze i mój największy wróg. Yinnie zatrudnił ją parę miesięcy temu na pół etatu, w zamian za usługi, o których wolałam nie myśleć. Już wtedy próbowała podprowadzić mi jedną sprawę, a ja nie miałam zamiaru więcej do tego dopuścić.

Chodziłam z Joyce do szkoły. Przez cały czas tylko kłamała, donosiła i kręciła z chłopakami innych dziewczyn. Nie wspominając już o tym, że gdy byłam niecały rok po ślubie, przyłapałam Joyce w pozycji na jeźdźca z moim spoconym, kłamliwym mężem. Na moim własnym stole w jadalni.

Zamierzam dogadać się z Briggsem – oświadczyłam.

O rany, ale będzie ubaw – powiedziała Lula. -Chciałabym to zobaczyć.

Nic z tego. Idę sama. Poradzę sobie.

Jasne – przyznała Lula. – Wiem o tym. Tyle że byłoby zabawniej, gdybym poszła z tobą.

Nie, i jeszcze raz nie.

Rany, ale masz ostatnio nastrój – zauważyła Lula. -Było lepiej, jak ktoś dawał ci porządnie do wiwatu, jeśli wiesz, o co mi chodzi. Nie rozumiem, dlaczego dałaś kopa Morellemu. Nie przepadam za gliniarzami, ale facet jest niczego sobie.

Wiem, o co jej chodziło. Czułam się ostatnio poirytowana. Zarzuciłam torbę na ramię.

Zadzwonię, jak będę potrzebowała pomocy.

Mhm – mruknęła Lula.

W okolicy Cloverleaf Apartments panował spokój. Żywej duszy na parkingu. Żywej duszy w obskurnym holu. Wspięłam się na piętro i zapukałam do drzwi Briggsa. Brak odpowiedzi. Stanęłam z boku i wystukałam na komórce numer jego telefonu.

Halo – odezwał się Briggs.

Tu Stephanie. Nie odkładaj słuchawki! Muszę z tobą pomówić.

Nie ma o czym. Jestem zajęty. Mam robotę.

Posłuchaj, wiem, że ta historia z sądem to dla ciebie kłopot. I wiem, że to nie w porządku, bo zostałeś niesłusznie oskarżony. Ale musisz tam pójść.

Nie.

Więc zrób to dla mnie.

Dlaczego miałbym robić to dla ciebie?

Bo jestem miła. I staram się wykonywać swoją pracę. I potrzebuję pieniędzy, żeby zapłacić za buty, które właśnie kupiłam. Co więcej, jeśli cię nie sprowadzę, Yinnie odda twoją sprawę Joyce Barnhardt. A ja nienawidzę Joyce Barnhardt.

Dlaczego jej nienawidzisz?

Przyłapałam ją, jak pieprzyła się z moim mężem, który jest teraz moim eks-mężem, na moim własnym stole. Wybrażasz to sobie? Na moim stole jadalnym.

Jezu – powiedział Briggs. – I ona też jest łowczynią nagród?

Pracowała najpierw w salonie piękności, ale teraz pracuje u Yinniego.

Masz pecha.

Owszem. No to jak? Wpuścisz mni amp; do mieszkania? Nie będzie tak źle. Daję słowo.

Żartujesz? Nie dam się złapać takiej frajerce. Jak by to wyglądało?

Klik. Rozłączył się.

Frajerce? Czy dobrze usłyszałam? Frajerce? Okay, koniec rozmowy. Koniec z miłą osobą. Koniec z pertraktacjami. Drań idzie do paki.

Otwórz te drzwi! – wrzasnęłam. – Otwórz te cholerne drzwi!

Jakaś kobieta wyjrzała z mieszkania po drugiej stronie korytarza.

Jeśli się nie uspokoicie, wezwę policję. Nie tolerujemy tu takich wybryków.

Odwróciłam się i popatrzyłam na nią.

O Boże – rzuciła tylko i zniknęła czym prędzej. Poczęstowałam drzwi do mieszkania Briggsa dwoma kopniakami i walnęłam w nie pięścią.

Wychodzisz?

Frajerka – rzucił przez drzwi. – Jesteś tylko durną frajerką. Nie zmusisz mnie do niczego, na co nie miałbym ochoty.

Wyciągnęłam z torebki broń i wypaliłam w zamek. Pocisk odbił się rykoszetem od metalu i utkwił we framudze. Chryste. Briggs miał rację. Byłam pieprzoną frajerką. Nie wiedziałam nawet, jak rozwalić zamek.

Zbiegłam na dół do buicka i wyjęłam z bagażnika łyżkę do kół. Pognałam z powrotem na górę i zaczęłam walić nią w drzwi. Zrobiłam w drewnie kilka dziur, ale to wszystko. Wyważanie drzwi za pomocą tego łomu mogło trochę potrwać. Czoło miałam zroszone potem, T-shirt lepił mi się do piersi. Na drugim końcu korytarza zebrał się mały tłumek gapiów.

Trzeba wsadzić łyżkę między drzwi a framugę – doradził starszy mężczyzna. – Wepchnąć klinem.

Zamknij się, Harry – skarciła go jakaś kobieta. -Przecież widać, że to wariatka. Nie zachęcaj jej.

Chciałem tylko pomóc – bronił się Harry.

Poszłam za jego radą i wepchnęłam łom między drzwi a framugę, po czym naparłam całym ciałem. Od framugi oderwał się duży kawał drewna, puściły też metalowe części zamka.

Widzi pani? – odezwał się zadowolony Harry. -A nie mówiłem?

Wypatroszyłam jeszcze trochę drewna z framugi w okolicy zamka. Próbowałam właśnie wyszarpnąć łyżkę, kiedy Briggs uchylił drzwi i spojrzał na mnie.

Zwariowałaś? Nie możesz rozwalać komuś drzwi.

Tak? No to patrz – rzuciłam i wepchnęłam łom na wysokości Briggsa, po czym oparłam się na stalowym drągu całym ciężarem ciała. Łańcuch wyskoczył z mocowania i drzwi otworzyły się na oścież.

Nie zbliżaj się! – wrzasnął. – Jestem uzbrojony.

Żarty sobie robisz? Masz w ręku widelec.

Tak, ale to stalowy widelec. I do tego ostry. Mógłbym wydłubać ci nim oko.

Nigdy w życiu, karzełku.

Nienawidzę cię – wyznał Briggs. – Rujnujesz mi życie.

Z oddali dobiegło zawodzenie syren. Wspaniale. Tego było mi trzeba… policji. Może należałoby wezwać i straż pożarną. I jeszcze hycla. Do licha, przydałoby się też kilku ludzi z prasy. Nie zaaresztujesz mnie – oświadczył Briggs. – Nie jestem gotowy.

Rzucił się na mnie z widelcem. Odskoczyłam, a widelec rozerwał mi dżinsy.

Hej! – zawołałam. – To prawie nowe spodnie. Znów ruszył do ataku, wrzeszcząc:

Nienawidzę cię! Nienawidzę cię!

Tym razem wytrąciłam mu widelec z ręki, a on wpadł na mały stolik, przewracając go i tłukąc przy okazji lampę.

Moja lampa! – darł się. – Zobacz, co zrobiłaś z moją lampą!

Opuścił głowę i zaszarżował na mnie jak byk. Odskoczyłam w bok, on zaś walnął łbem w biblioteczkę. Posypały się książki i bibeloty, roztrzaskując się na lśniącej drewnianej podłodze.

Przestań – poprosiłam. – Demolujesz sobie mieszkanie. Opanuj się.

Zaraz opanuję ciebie – warknął i rzucił się do przodu, zakładając mi chwyt w okolicy kolan.

Runęliśmy oboje na podłogę. Miałam nad nim przewagę ponad trzydziestu kilogramów, ale Briggs zachowywał się jak w amoku, nie mogłam więc go przydusić. Tarzaliśmy się wkoło, sczepieni ze sobą, przeklinając i dysząc. Wyśliznął mi się z rąk i ruszył do drzwi. Pognałam za nim na czworakach i u szczytu schodów chwyciłam go za kostkę. Wrzasnął i runął do przodu, po czym oboje polecieliśmy na łeb, na szyję w dół, na niższy podest, gdzie znów sczepiliśmy się w uścisku. Było trochę drapania, szarpania za włosy, kilka prób wydłubania oczu. Trzymałam go za koszulę, kiedy znów straciliśmy równowagę i runęliśmy z drugiej kondygnacji schodów.

Zatrzymałam się dopiero w holu. Leżałam na plecach, chwytając spazmatycznie powietrze. Briggs tkwił pode mną, zupełnie oszołomiony. Zamrugałam, by odzyskać ostrość widzenia, i wtedy ujrzałam dwóch gliniarzy. Patrzyli na mnie z góry i uśmiechali się.

Jednym z nich był Carl Costanza. Chodziłam z nim do szkoły, przyjaźniliśmy się przez jakiś czas… w specyficznym tego słowa znaczeniu.

Słyszałem, że lubisz być górą- odezwał się. – Ale czy to nie lekka przesada?

Briggs zaczął się wić pode mną.

Zleź ze mnie. Nie mogę oddychać.

Nie zasługuje na to, by oddychać – oświadczyłam policjantom. – Rozdarł mi lewisy.

Masz rację – przyznał Carl, podnosząc mnie z Brigg-sa. – To ciężka zbrodnia.

Rozpoznałam w drugim gliniarzu partnera Costanzy. Nazywał się Eddie jakiś tam. Wszyscy mówili na niego Duży Pies.

Jezu – odezwał się, z trudem powstrzymując śmiech. -

Coś ty zrobiła z tym biednym karzełkiem? Wygląda na to, żeś mu zdrowo dołożyła.

Briggs stał już na chwiejnych nogach. Koszula wysunęła mu się ze spodni, nie miał jednego buta. Lewe oko zaczęło puchnąć i sinieć, z nosa leciała krew.

Nic nie zrobiłam! – krzyknęłam. – Próbowałam go tylko zatrzymać, a on dostał szału.

Zgadza się – potwierdził ze szczytu schodów Harry. -Wszystko widziałem. Ten mały gość sam się omal nie wykończył. A ta pani ledwie tknęła go palcem. Pomijając oczywiście te zapasy na schodach.

Carl popatrzył na kajdanki, które Briggs wciąż miał zapięte na nadgarstku.

Twoje bransoletki? – spytał. Przytaknęłam.

Należy skuwać obie dłonie.

Bardzo zabawne.

Masz nakaz zatrzymania?

Jest na górze, w mojej torbie. Ruszyliśmy po schodach na piętro, podczas gdy Duży Pies zajął się Briggsem.

O w mordę – rzekł z uznaniem Costanza, kiedy stanęliśmy przed drzwiami Briggsa. – Ty to zrobiłaś?

Nie chciał mnie wpuścić.

Hej, Duży Pies! – zawołał Costanza. – Zamknij tego małego gościa w wozie i przyjdź tu na górę. Musisz to zobaczyć.

Wręczyłam policjantowi dokumenty Briggsa.

Może dałoby się to wszystko jakoś wyciszyć…

O w mordę – rzekł z uznaniem Duży Pies, kiedy zobaczył drzwi.

Steph to zrobiła – wyjaśnił z dumą Costanza. Duży Pies poklepał mnie po ramieniu.

Nie bez powodu nazywają cię łowczynią nagród z piekła rodem.

Wygląda na to, że wszystko w porządku – zwrócił się do mnie Costanza. – Gratuluję. Złapałaś krasnoludka. Duży Pies obejrzał dokładnie drzwi.

Wiesz, że tu jest pocisk? Costanza popatrzył na mnie.

Nie miałam klucza… Zakrył sobie uszy dłońmi.

Nie chcę tego słyszeć – powiedział.

Pokuśtykałam do mieszkania Briggsa, znalazłam wiszące na kołku w kuchni klucze i zamknęłam drzwi. Potem zabrałam but, który leżał na podeście, oddałam go razem z kluczami Briggsowi, a Carlowi powiedziałam, że pojadę za nimi.

Kiedy wróciłam do buicka, czekał już na mnie Mokry.

No, no – powiedział. – Dołożyłaś temu karzełkowi. Kto to, u licha, był, pomiot szatana?

Komputerowiec, aresztowali go za posiadanie broni. Nie jest taki zły w gruncie rzeczy.

Rany, wolałbym nie widzieć, co robisz z gościem, którego nie lubisz.

Skąd wiedziałeś, gdzie mnie szukać? I dlaczego nie było cię na parkingu, jak cię potrzebowałam?

Złapałem cię dopiero pod biurem. Zaspałem rano, więc zacząłem od twoich tradycyjnych terenów, no i miałem szczęście. Co nowego w sprawie Freda?

Nie znalazłam go.

Ale się nie poddajesz, prawda?

Nie, nie poddaję się. Słuchaj, czas na mnie. Muszę dostać pokwitowanie za łebka.

Nie jedź zbyt szybko. Coś nie tak z moim wałem. Stuka powyżej sześćdziesiątki.

Patrzyłam, jak idzie do swojego samochodu. Chyba już wiedziałam, czym się zajmuje i że nie jest to bukmacher-stwo. Nie rozumiałam tylko, dlaczego za mną łazi.

Costanza i Duży Pies wprowadzili Briggsa tylnym wejściem i postawili przed obliczem porucznika.

Do diabła, Stephanie – uśmiechnął się. – Coś ty zrobiła z tym małym nieszczęśnikiem? Wkurzona dziś jesteś czy jak?

Korytarzem przechodził akurat znajomy gliniarz.

Masz szczęście – zwrócił się do Briggsa. – Zazwyczaj wysadza ludzi w powietrze.

Briggs nie potraktował tej uwagi z poczuciem humoru.

Zostałem wrobiony – oświadczył.

Wzięłam pokwitowanie za Briggsa, a potem udałam się na piętro, do wydziału przestępstw kryminalnych, i dożyłam zeznanie w sprawie strzelaniny przy Sloane Street. Zadzwoniłam też do Yinniego i powiedziałam mu, że ściągnęłam Briggsa, więc Ameryka może tej nocy spać spokojnie. Następnie pojechałam do RGC, wciąż mając Mokrego na ogonie.

Było trochę po trzeciej, kiedy dotarłam na Water Street. Wraz z późną godziną nadciągnęły chmury, gęste i niskie, o kolorze i konsystencji smalcu. Czułam niemal, jak napierają na dach buicka, przeszkadzają mi jechać, blokują zwoje mózgowe. Jechałam jakby odruchowo, przeskakując myślami od wuja Freda do Morellego, od Morellego do Charlie Chana. Ten to miał życie. Znał odpowiedź na każde pieprzone pytanie.

Dwie przecznice przed RGC ocknęłam się z otępienia. Coś tam się działo. Przed siedzibą firmy dostrzegłam gliniarzy. Całe mnóstwo. Stał też wóz służbowy koronera, a to nie był dobry znak. Zaparkowałam w pewnej odległości i resztę drogi pokonałam na piechotę. Mokry ciągnął się za mną jak wierny pies. Szukałam w tłumie jakiejś znajomej twarzy. Bez powodzenia. Z boku stała mała grupka pracowników w kombinezonach firmowych. Pewnie właśnie przyjechali ze śmieciami.

Co się dzieje? – spytałam jednego z nich.

Ktoś dostał kulkę.

A wiecie kto?

Lipinski.

Na mojej twarzy musiał się uwidocznić szok wywołany tą informacją, ponieważ mężczyzna spytał:

Znała go pani? Pokręciłam głową przecząco.

Nie. Przyjechałam uregulować rachunek ciotki. Jak to się stało?

Samobójstwo – wyjaśnił inny z mężczyzn. – To ja go znalazłem. Przyjechałem wcześnie i wszedłem do biura odebrać pensję. A on tam leżał z przestrzeloną glową. Musiał sobie wsadzić broń w usta. Chryste, wszędzie była krew i kawałki mózgu. Nigdy bym nie pomyślał, że miał tyle rozumu.

Jest pan pewien, że to było samobójstwo?

Zostawił notatkę, przeczytałem ją. Napisał, że to on załatwił Marthę Deeter. Że pokłócili się o jakieś rachunki i zastrzelił ją. A potem próbował upozorować rabunek. Napisał, że nie może z czymś takim żyć, więc zabiera się z tego świata.

Jezu Chryste.

Bujda – oświadczył Mokry. – Śmierdzi z daleka.

Pokręciłam się jeszcze trochę. Fotograf policyjny odjechał. I większość gliniarzy. Ludzie z RGC też urywali się jeden za drugim. W końcu i ja się stamtąd zabrałam, wlokąc za sobą Mokrego. Zamilkł po swoim oświadczeniu, że to wszystko bujda. I bardzo spoważniał.

Dwaj pracownicy RGC nie żyją – zwróciłam się do niego. – Dlaczego?

Patrzyliśmy sobie przez chwilę w oczy. Pokiwał głową i oddalił się.

Wzięłam szybki prysznic, wysuszyłam włosy i włożyłam krótką dżinsową spódniczkę i czerwony T-shirt. Zerknęłam na włosy i zdecydowałam, że wymagają nieco zabiegów, przyniosłam więc sobie lokówkę. Niewiele im to pomogło, więc podmalowałam oczy i nałożyłam trochę tuszu na rzęsy. Stephanie Plum, mistrzyni kamuflażu. Jeśli masz fryzurę do niczego, skróć sobie spódniczkę i przy-czernij rzęsy.

Przed wyjściem zajrzałam do książki telefonicznej i wybrałam nową firmę śmieciarską dla Mabel.

Kiedy zeszłam do holu, Mokry już czekał. Opierał się o ścianę i wciąż wyglądał poważnie. A może był tylko zmęczony.

Ładnie wyglądasz – pochwalił. – Naprawdę ładnie, ale masz za gruby makijaż.

Babka stała w drzwiach, kiedy przyjechałam.

Słyszałaś o tym facecie z firmy śmieciarskiej? Strzelił sobie w łeb. Dzwoniła Lavern Stankowski i powiedziała, że jej syn Joey jeździ na śmieciarce. Mówił, że nigdy nie widział czegoś takiego. Mózg był wszędzie. Cała potylica tego faceta przykleiła się do ściany biura. – Babka ożywiła się wyraźnie. – Lavern powiedziała, że zmarłego wystawili u Stivy. Wyobraź sobie, ile będzie miał z tym delikwentem roboty. Pewnie zużyje z kilogram kitu, żeby zakleić wszystkie dziury. Pamiętasz Rite Gunt?

Rita Gunt miała dziewięćdziesiąt dwa lata, kiedy zmarła. W ostatnich latach życia bardzo schudła i rodzina poprosiła Stivę, żeby nieco ożywił nieboszczkę przed ostatnim publicznym występem. Stiva użył całej swej sztuki, ale Rita poszła do ziemi, wyglądając jak spęczniały kartofel.

Gdyby ktoś miał mnie zabić, to nie chciałabym, żeby pakował mi kulkę w głowę – oświadczyła babka.

Ojciec siedział w salonie, na swoim ulubionym fotelu. Dostrzegłam kątem oka, że wyjrzał ciekawie zza gazety.

Chcę zostać otruta – wyznała babka. – Dzięki temu nie ucierpi moja fryzura.

Hm – mruknął w zamyśleniu ojciec.

W drzwiach kuchni pojawiła się matka. Pachniała jag-nięciną i czerwoną kapustą, a twarz miała zarumienioną od żaru piecyka.

Jakieś wiadomości o Fredzie?

Nic nowego – odparłam.

Uważam, że z tymi śmieciarzami dzieje się coś zabawnego – oświadczyła babka. – Ktoś ich zabija i mogę się założyć, że ten ktoś zabił też Freda.

Lany LJpinski przyznał się do samobójstwa. Zostawił notatkę – przypomniałam jej.

Mogła być sfałszowana – orzekła babka. – Spreparowana, żeby zmylić wszystkich.

Zdaje się, że Precla mieli uprowadzić kosmici – zauważył zza gazety ojciec.

To tłumaczyłoby wiele rzeczy – powiedziała babka. -Jak i to, że tych ludzi z firmy śmieciarskiej nie załatwili kosmici.

Matka posłała ojcu ostrzegawcze spojrzenie i wróciła do kuchni.

Wszyscy do stołu, nim mięso wystygnie – powiedziała. – I nie chcę słyszeć więcej o zabójstwach i kosmitach.

To menopauza – szepnęła mi na ucho babka. – Twoja matka zrobiła się od tego czasu bardzo zgryźliwa.

Słyszałam – oznajmiła matka. -1 nie jestem zgryźliwa.

Cały czas jej powtarzam, że powinna brać pigułki hormonalne – powiedziała babka. – Sama się zastanawiam, czy ich nie zażywać. Mary Jo Klick zaczęła je łykać i mówiła, że w niektórych miejscach, tam gdzie była kompletnie wychudła, po tygodniu zażywania tych tabletek znów się wypulchniła. – Babka popatrzyła po sobie. – Nie miałabym nic przeciwko temu, żeby i mnie się coś wy-pulchniło.

Zbliżyliśmy się wszyscy do stołu i zajęliśmy miejsca. Modlitwę odmawialiśmy przy okazji Bożego Narodzenia i Wielkanocy. A ponieważ nie był to akurat czas Bożego Narodzenia ani Wielkanocy, ojciec od razu zgarnął jedzenie na talerz i skupił się ze spuszczoną nisko głową na aktualnym zadaniu.

Jak myślisz, co się stało z wujem Fredem? – spytałam, zaprzątając jego uwagę między jedną porcją jagnięcia i ziemniaków na widelcu a drugą.

Zaskoczony, podniósł wzrok. Nikt nigdy nie pytał go o zdanie.

Mafia – orzekł. – Kiedy ktoś znika bez śladu, musi to być robota mafii. Mają swoje sposoby.

Dlaczego mafia miałaby zabijać wuja Freda?

Nie wiem – odparł ojciec. – Wiem tylko, że wygląda to na mafię.

Pośpieszmy się lepiej – wtrąciła babka. – Nie chcę się spóźnić na wystawienie zwłok. Muszę zająć dobre miejsce w pierwszym rzędzie, a będzie tam pewnie cały tłum, skoro zmarłą zastrzelono. Wiecie, jak ciekawscy bywają w takich okolicznościach niektórzy ludzie.

Przy stole zapadła cisza, nikt nie śmiał skomentować tych słów.

No, myślę, że mam prawo do odrobiny wścibstwa -powiedziała w końcu babka.

Kiedy skończyliśmy, zgarnęłam trochę mięsa, ziemniaków i warzyw na aluminiową tackę.

Po co to? – zainteresowała się babka. Dorzuciłam jeszcze plastikowy nóż i widelec.

Bezdomny pies przy sklepie Kernera.

Jada nożem i widelcem?

Nie pytaj – powiedziałam.

ROZDZIAŁ 7

Dom Pogrzebowy Stivy zajmował duży biały budynek przy Hamilton. Kiedyś wybuchł pożar w piwnicy i znaczna część budynku została przebudowana i urządzona na nowo – nowy dywan zielonego koloru na schodach frontowych, nowa tapeta koloru kości słoniowej we wzorki na ścianach, nowa, nieścieralna, niebieskozielona wykładzina w holu i salach czuwania.

Zatrzymałam Błękitny Pocisk i pomogłam babce wdreptać do środka. Jak zawsze przy takich okazjach, miała na nogach czarne lakierki.

Constantine Stiva stał pośrodku holu, kierując ruchem gości. Pani Balog, sala spoczynku numer trzy. Stanley Krienski, numer dwa. A Martha Deeter, która najwyraźniej stanowiła wielką atrakcję, została wystawiona w sali numer jeden.

Nie tak dawno temu miałam scysję z synem Constantine^, imieniem Spiro. Jej wynikiem był wyżej wspomniany pożar i zniknięcie Spira. Na szczęście Gon był sumiennym przedsiębiorcą pogrzebowym o nienagannych manierach, sympatycznym uśmiechu i głosie słodkim jak lukier waniliowy. Nigdy nie wspomniał o niefortunnym incydencie. Jakkolwiek by na to patrzeć, byłam jego potencjalną klientką. A biorąc pod uwagę charakter mojej pracy, mogłam nią zostać raczej prędzej niż później. Nie mówiąc już o babci Mazurowej. A kogóż to odwiedza pani dzisiaj? – spytał. – Ach tak, panna Deeter spoczywa w sali numer jeden. Spoczywa. Nieźle.

Pośpieszmy się – przynagliła babka, biorąc mnie za rękę i ciągnąc za sobą. – Już się zbierają.

Przesunęłam spojrzeniem po twarzach. Kilku stałych bywalców jak Myra Smulinski i Harriet Farver. Obok ludzie, którzy pracowali pewnie w RGC i chcieli się najprawdopodobniej upewnić, że Martha rzeczywiście nie żyje. Gromadka w czerni skupiona wokół trumny -członkowie rodziny. Nie dostrzegłam nigdzie przedstawicieli wielkiego biznesu. Byłam przekonana, że ojciec nie ma racji, posądzając mafię o załatwienie wuja Freda i ludzi z firmy śmieciarskiej. Mimo wszystko za-chowywałam czujność. Nie dostrzegłam też nigdzie kosmitów.

Tylko popatrz – zwróciła się do mnie babka. -Zamknięta trumna. Czyż to nie skandal? Ubieram się odświętnie i przychodzę tu, by okazać zmarłej szacunek, a nic nie mogę zobaczyć.

Martha Deeter została zastrzelona, więc przeprowadzono sekcję zwłok. Wyjęto mózg z jej głowy, by go zważyć. Kiedy już ją poskładano, wyglądała zapewne jak twór Frankensteina. Osobiście nie miałam nic przeciwko zamkniętej trumnie.

Sprawdzę kwiaty – oświadczyła babka. – Zobaczę, co kto przysłał.

Jeszcze raz powiodłam wzrokiem po zebranych i dostrzegłam Terry Gilman. Cóż za niespodzianka! Może jednak ojciec się nie mylił. Plotka głosiła, że Terry Gilman pracuje u swego wuja, Vita Grizollego. Vito był człowiekiem rodzinnym i właścicielem sieci pralni, które prały znacznie więcej niż tylko bieliznę. Słyszałam od Connie, luźno związanej z całym tym interesem, że Terry zaczęła od pobierania haraczy i szybko wspinała się po drabinie awansu zawodowego.

Terry Gilman? – bardziej stwierdziłam, niż spytałam, wyciągając do niej rękę.

Terry była szczupła, miała blond włosy i przez całe liceum umawiała się z Morellim. Żaden z tych faktów nie nastrajał mnie do niej przyjaźnie. Miała na sobie drogi kostium z szarego jedwabiu i buty pod kolor na wysokim obcasie. Paznokci można było jej tylko pozazdrościć, a spluwę, którą nosiła w wąskiej kaburze pod pachą, maskował dyskretnie krój żakietu. Tylko ktoś, kto nosił przy sobie podobny sprzęt, mógł się zorientować.

Stephanie Plum – powitała mnie Terry. – Miło znów cię widzieć. Przyjaźniłaś się z Martha?

Nie. Jestem z babką. Lubi tu przychodzić i myszkować po trumnach. A ty? Znałaś Marthę?

Zawodowo – odparła krótko Terry. Jej słowa jakby zawisły w powietrzu.

Słyszałam, że pracujesz u Vita.

Kontakty z klientami – wyjaśniła Terry. Znów milczenie. Kołysałam się na obcasach.

Zabawne, że Lany i Martha zginęli od kuli w odstępie jednego dnia.

Tragiczne.

Nachyliłam się do niej i spytałam zniżonym głosem:

To nie była twoja robota, prawda? Chciałam powiedzieć, że to nie ty ich…

…stuknęłam? – dokończyła Terry. – Nie. Przykro mi, że muszę cię rozczarować. Chcesz jeszcze coś wiedzieć?

Prawdę mówiąc, tak. Zaginął mój wuj, Fred.

Jego też nie stuknęłam – zapewniła mnie Terry.

Wcale tak nie myślałam – uspokoiłam ją. – Ale nigdy nie zawadzi spytać.

Terry zerknęła na zagarek.

Muszę złożyć kondolencje i lecieć. Mam jeszcze dwa pogrzeby. U Mosera i na drugim końcu miasta. Rany, widzę, że interesy Vita kwitną. Terry wzruszyła ramionami.

Ludzie umierają. Fakt.

Jej wzrok powędrował ponad moim ramieniem.

No, no – rzuciła. – Popatrz, kto tu jest.

Odwróciłam się, by sprawdzić, czyj to widok przyprawił jej głos o koci pomruk, i nie byłam specjalnie zdziwiona. Oczywiście Morelli.

Objął mnie gestem posiadacza i uśmiechnął się do Terry.

Jak leci?

Nie narzekam – odparła.

Morelli zerknął na trumnę w głębi sali.

Znałaś Marthę?

Pewnie. Dość długo. Morelli znów się uśmiechnął.

Chyba pójdę poszukać babki – wtrąciłam. Morelli objął mnie jeszcze mocniej.

Jeszcze nie. Chcę z tobą pogadać. – Skinął Terry głową. – Wybaczysz nam?

I tak muszę lecieć – oświadczyła Terry. Posłała Joe-mu pocałunek i udała się na poszukiwanie Deeterów. Joe pociągnął mnie do holu.

Okazałeś jej mnóstwo sympatii – zauważyłam, starając się za wszelką cenę nie mrużyć oczu i nie zgrzytać zębami.

Mamy dużo wspólnego – bronił się Morelli. – Oboje pracujemy w tej samej branży.

Hm.

Wiesz, urocza jesteś, kiedy stajesz się zazdrosna.

Nie staję się zazdrosna.

Kłamczucha.

Teraz zmrużyłam oczy, ale w duchu uważałam, że byłoby miło, gdyby mnie pocałował.

Chciałeś coś ze mną przedyskutować?

Tak. Chcę wiedzieć, co, u diabła, dziś zaszło? Naprawdę dołożyłaś biednemu Briggsowi?

Nie! Spadł ze schodów.

O rany – rzekł Morelli.

Naprawdę!

Kotku, ja mam w to uwierzyć?

Są świadkowie.

Morelli starał się zachować powagę, ale dostrzegłam, jak drgają mu kąciki ust.

Costanza powiedział, że próbowałaś odstrzelić zamek, a kiedy ci się nie udało, złapałaś za siekierę.

Kłamstwo… To była łyżka do opon.

Chryste – skomentował Morelli. – Masz miesiączkę? Zacisnęłam usta.

Założył mi za ucho kosmyk włosów i przesunął kciukiem po moim policzku.

Chyba sprawdzę to jutro.

Tak?

Nietrudno upolować kobietę na weselu – wyjaśnił. Pomyślałam o łyżce do opon. Z ogromną satysfakcją walnęłabym go tym drągiem w łeb.

Dlatego mnie zaprosiłeś?

Morelli uśmiechnął się szeroko.

Tak. Zdecydowanie zasłużył, żeby dołożyć mu żelastwem. A potem bym go pocałowała. Przesunęła dłonią po piersi, następnie po jego płaskim i twardym brzuchu, wreszcie po jego uroczym i twardym…

Przy moim boku zmaterializowała się nagle babka.

Jak miło cię widzieć – zwróciła się do Morellego. -Co oznacza, mam nadzieję, że znów zaczniesz skupiać uwagę na mojej wnuczce. Zrobiło się nudno, gdy zniknąłeś ze sceny.

Złamała mi serce – wyznał Morelli. Babka potrząsnęła głową.

Nie wie, jak bardzo.

Morelli wyglądał na zadowolonego.

No, mogę iść – oświadczyła babka. – Nie ma tu co oglądać. Przyśrubowali wieko. Poza tym o dziewiątej leci w telewizji film z Jackiem Chanem, nie chcę go stracić. Ejaaa! – zawołała, markując cios kung-fu. – Mógłbyś przyjść i pooglądać z nami – zwróciła się do Morellego. -Zostało też trochę placka z obiadu.

Kusząca propozycja – wyznał Morelli. – Ale wpadnę innym razem. Mam robotę wieczorem. Muszę zwolnić kogoś na czujce.

Mokrego nie było nigdzie widać, kiedy wyszłyśmy z domu pogrzebowego. Może był to najlepszy sposób, by pozbyć się tego natręta – po prostu go nakarmić. Odwiozłam babkę i pojechałam do domu. Okrążyłam parking, by się upewnić, że nie czeka na mnie Ramirez.

Rex biegał w swoim kółku, kiedy weszłam do mieszkania. Zatrzymał się i zastrzygł na mnie wąsami, gdy zapaliłam światło.

Jedzenie! – Pokazałam mu brązową torbę, którą przynosiłam nieodmiennie z kolacji u rodziców. – Resztki jagnięciny, tłuczone ziemniaki, warzywa, słoik ćwikły, dwa banany, kawałek szynki krojonej, pół bochenka chleba i szarlotka.

Odłamałam kawałek ciasta i rzuciłam mu na miseczkę. Omal nie spadł z koła.

Sama miałam ochotę na szarlotkę, ale pomyślałam o sukience, więc zadowoliłam się tylko bananem. Nadal jednak byłam głodna, zrobiłam więc sobie pół kanapki z szynką. Po kanapce skubnęłam jagnięciny. Wreszcie poddałam się i zjadłam szarlotkę. Postanowiłam, że rano wstanę i pobiegam. Może. Nie! Zdecydowanie tak! Okay, wiedziałam, jak to załatwić. Trzeba zadzownić do Komandosa i spytać, czy nie pobiegałby ze mną. Przyszedłby jutro z samego rana i dopilnował mnie.

No? – odezwał się do słuchawki gardłowym głosem. Uświadomiłam sobie, że jest późno i że pewnie go obudziłam.

Tu Stephanie. Przepraszam, że dzwonię tak późno. Odetchnął przeciągle.

Nie ma problemu. Jak ostatnim razem dzwoniłaś o takiej porze, byłaś naga i przytroczona łańcuchem do karnisza przy prysznicu. Mam nadzieję, że i tym razem mnie nie rozczarujesz.

Ledwie go znałam, kiedy to się wydarzyło. Zaczęliśmy właśnie razem pracować. Włamał się do mojego mieszkania i uwolnił mnie z kliniczną precyzją i skutecznością. Choć podejrzewam, że teraz zachowałby się inaczej. Myśl o tym, że zastałby mnie nagą i skutą łańcuchem, wywołała gorący rumieniec na mojej twarzy.

Przykro mi – powiedziałam. – Taki telefon dostaje się raz w życiu. Chodzi o ćwiczenia. No wiesz, przyda mi się trochę ruchu.

Teraz?

Nie! Rano. Chcę pobiegać i szukam partnera.

Nie szukasz partnera – skorygował Komandos. -Szukasz oprawcy. Nienawidzisz biegania. Martwisz się pewnie, że nie wleziesz w tę czarną sukienkę. Co zjadłaś? Kawał ciasta? Baton czekoladowy?

Wszystko – odparłam. – Właśnie zjadłam wszystko.

Potrzebujesz samodyscypliny, dziecinko. O rany, święte słowa.

No to będziesz ze mną biegał czy nie?

Pod jednym warunkiem – jeśli myślisz poważnie o powrocie do formy.

Myślę.

Jesteś okropną kłamczuchą – oświadczył. – Ale ponieważ nie chcę mieć za partnera otyłego kurczaka, będę u ciebie o szóstej.

Nie jestem kurczakiem! – krzyknęłam, ale zdążył już odłożyć słuchawkę. Cholera.

Nastawiłam budzik na piątą trzydzieści, ale obudziłam się o piątej i ubrałam w ciągu piętnastu minut. Już nie myślałam z takim entuzjazmem o bieganiu. I nie dlatego chciałam być przed czasem, by sprawić przyjemność Komandosowi. Bałam się, że zaśpię i wciągnę go do łóżka, kiedy włamie się do mnie, żeby mnie zbudzić.

Co bym wtedy powiedziała Joemu? Mieliśmy taką niepisaną umowę. Tyle że żadne z nas nie wiedziało, czego ona właściwie dotyczy. Może zresztą nie było żadnej umowy. Prawdę mówiąc, bardziej chodziło o negocjacje dotyczące jej warunków.

Poza tym nie zamierzałam robić niczego z Komandosem, ponieważ zaangażowanie w tym przypadku okazałoby się równoznaczne ze skokiem bez spadochronu. Byłam chwilowo złakniona seksu, ale nie głupsza niż zwykle.

Na śniadanie zjadłam kanapkę i resztkę szarlotki. Przeciągnęłam się parę razy. Poskubałam brwi. Zmieniłam szorty na dres. I o szóstej byłam już w holu, obserwując, jak Komandos wjeżdża na parking.

Jezu – rzekł na mój widok. – Chyba naprawdę chcesz biegać. Nie spodziewałem się, że będziesz o tej godzinie na nogach. Ostatnim razem musiałem wyciągać cię z łóżka siłą.

Byłam w dresie, a myślałam, że odmrożę sobie tyłek, i zastanawiałam się, gdzie, do cholery, jest słońce. Komandos włożył podkoszulek bez rękawów, które sam obciął, i absolutnie nie wyglądał na zmarzniętego. Zrobił kilka przysiadów, rozgrzał sobie kark i zaczął biegać w miejscu.

Gotowa? – spytał.

Półtora kilometra dalej stanęłam i zgięłam się wpół, próbując złapać trochę powietrza. Koszulka była przesiąknięta potem, włosy lepiły mi się do czoła.

Poczekaj minutę – poprosiłam. – Muszę się wyrzygać. Jezu, naprawdę nie jestem w formie.

Cholera, może nie powinnam jeść tej szynki i szarlotki.

Nie będziesz rzygać – oświadczył z naciskiem Komandos. – Biegnij dalej.

Nie mogę biec dalej.

Zrób jeszcze pół kilometra. Powlokłam się za nim.

Rany, naprawdę jestem bez formy – powtórzyłam. Chyba bieganie co trzy miesiące nie może zapewnić człowiekowi maksimum sprawności.

Jeszcze dwie minuty – zapewnił Komandos. – Dasz radę.

Chyba naprawdę będę rzygać.

Nie będziesz rzygać – powtórzył stanowczo. – Jeszcze minuta.

Pot kapał mi z nosa i zalewał oczy. Chciałam go obetrzeć, ale nie byłam w stanie unieść ramienia tak wysoko.

Dobiegliśmy?

Tak. Dwa kilometry – odparł Komandos. – A nie mówiłem, że dasz radę?

Nie byłam w stanie się odezwać, więc tylko skinęłam głową.

Komandos biegł w miejscu.

Trzeba się ruszać – oświadczył. – Gotowa do biegu? Schyliłam się i puściłam pawia.

Nie wykręcisz się – uprzedził. Pokazałam mu wyprostowany palec.

Cholera – rzekł, przyglądając się kolorowej bryi na ziemi. – Co to za różowe świństwo?

Kanapka z szynką.

Równie dobrze mogłabyś palnąć sobie w łeb.

Lubię szynkę. Wyprzedził mnie o kilka kroków.

Dalej. Zrobimy następne półtora kilometra.

Właśnie zwymiotowałam!

No dobra, i co z tego?

Więcej nie biegam.

Bez pracy nie ma kołaczy, dziecinko.

Nie lubię pracy – oświadczyłam. – Wracam do domu. I to normalnym krokiem. Ruszył przed siebie.

Dogonię cię w drodze powrotnej.

Przyszło mi do głowy, że nie ma tego złego. Przynajmniej śniadanie nie poszło mi w uda. Nie mówiąc już o tym, jak podniecające są wymioty. Nie musiałam się bać w najbliższej przyszłości nagłego przypływu pożądania ze strony Komandosa.

Znajdowałam się przecznicę za Hamilton, w okolicy małych domków jednorodzinnych. Na Hamilton zaczął się już ruch, ale tutaj życie wciąż koncentrowało się w kuchniach. Światła były zapalone, parzyła się kawa, nastołach pojawiły się miseczki z płatkami śniadaniowymi. Była niedziela, lecz Trenton nie zamierzało dłużej spać. Trzeba odwieźć dzieciaki na zajęcia sportowe. Oddać bieliznę do pralni. Umyć samochód. Wybrać się na targ… Po świeże jarzyny, jajka, wypieki i wędliny.

Słońce świeciło blado na szarym niebie, a ja czułam chłód powietrza na skórze pod przepoconym dresem. Byłam już trzy przecznice od domu i zaczęłam planować w myślach dzień. Obejść okolicę centrum handlowego ze zdjęciem Freda. Wrócić do domu odpowiednio wcześnie i włożyć czarną sukienkę. I cały czas wypatrywać Mokrego.

Usłyszałam, jak ktoś za mną biegnie. Pomyślałam, że to Komandos, zdecydowana nie dać się namówić na wyścigi do domu.

Witaj, Stephanie – odezwał się głos za moimi plecami.

O mało nie upadłam. Ramirez. Miał na sobie dres i adidasy, ale nie był spocony. I nie oddychał ciężko. Uśmiechał się, skacząc wokół mnie. Boksował na przemian powietrze i biegał w miejscu.

Czego chcesz? – spytałam.

Czempion chce być twoim przyjacielem. Czempion może pokazać ci różne rzeczy. Zabrać cię tam, gdzie nigdy nie byłaś.

Pragnęłam, z jednej strony, by pojawił się Komandos i mnie wybawił, z drugiej zaś nie chciałam, by w ogóle zobaczył Ramireza. Podejrzewałam, że w przypadku Komandosa wchodziło w grę tylko jedno rozwiązanie moich kłopotów z Ramirezem – śmierć. Można było z dużym prawdopodobieństwem założyć, że Komandos regularnie trudni się zabijaniem. Tylko złych facetów, oczywiście, więc o co właściwie tyle krzyku? Mimo wszystko nie chciałam, by zabijał kogokolwiek z mojego powodu. Nawet kogoś takiego jak Ramirez. Choć z drugiej strony, gdyby Ramirez zmarł nagle we śnie albo został przejechany przez ciężarówkę, nie zmartwiłabym się specjalnie.

Nigdzie z tobą nie pójdę – oświadczyłam. – I jeśli będziesz mnie nachodził, to postaram się, żebyś przestał.

Pójść z Czempionem to twoje przeznaczenie – powiedział

Ramirez. – Nie możesz przed tym uciec. Twoja przyjaciółka Lula poszła ze mną. Spytaj ją, jak było. Spytaj Lulę, jak to jest być z Czempionem.

Ujrzałam w wyobraźni nagie ciało Luli na schodach pożarowych pod moim oknem. Dziękowałam Bogu, że zwymiotowałam, bo gdybym miała coś jeszcze w żołądku, z całą pewnością bym to zwróciła.

Pomaszerowałam przed siebie, oddalając się od niego. Nie dyskutuje się z szaleńcem. Tupał jeszcze za mną przez chwilę, potem roześmiał się cicho i krzyknął: „Do widzenia!”, po czym ruszył biegiem w stronę Hamilton.

Komandos dogonił mnie dopiero na parkingu. Skórę miał śliską od potu, oddech ciężki z wysiłku. Ostro ćwiczył i wydawało się, że bardzo to lubi.

W porządku? – spytał. – Jesteś blada. Myślałem, że już ci przeszło.

Chyba masz rację, jeśli chodzi o szynkę – przyznałam.

Chcesz jutro znów spróbować?

Nie sądzę, bym się do tego nadawała.

Wciąż szukasz roboty?

Biłam się z myślami. Potrzebowałam pieniędzy, ale propozycje Komandosa nie były znów takie kuszące.

Co masz tym razem?

Otworzył swój samochód, sięgnął do środka i wyjął dużą żółtą kopertę.

Mam zbiega, i to niezłego. Kręci się po Trenton. Kazałem komuś obserwować dom jego dziewczyny i mieszkanie. Matka tego faceta mieszka w Burg. Nie warto chyba trzymać pod jej domem człowieka przez dwadzieścia cztery godziny, ale znasz wielu ludzi w tamtej okolicy, więc może uda ci się znaleźć jakiegoś informatora. -Wręczył mi kopertę. – Facet nazywa się Alphonse Ruzick.

Znałam Ruzicków. Mieszkali na drugim końcu Burg, dwa domy za piekarnią Carmine’ów, naprzeciwko szkoły katolickiej. Tuż obok mieszkała Sandy Polan. Chodziłam z nią do szkoły. Wyszła za Roberta Scarfo, więc nazywała się teraz pewnie Sandy Scarfo, ale wciąż była dla mnie Sandy Polan. Miała trójkę dzieci, z których ostatnie bardziej przypominało ich sąsiada niż Roberta. Zajrzałam do koperty. Zdjęcie Alphonse’a Ruzicka, potwierdzony sądownie nakaz zatrzymania, umowa zastawna i dane osobowe.

Okay – powiedziałam. – Zobaczę, może znajdę kogoś, kto przyuważy Alphonse’a.

Pchnęłam oszklone drzwi, prowadzące do holu, i rozejrzałam się szybko, by sprawdzić, czy nie czai się gdzieś Ramirez. Ruszyłam po schodach na górę i z ulgą dotarłam na piętro. Z mieszkania pani Karwatt dobywał się zapach smażonego bekonu. U pani Wolesky ryczał telewizor. Typowy poranek. Nic nowego. Pomijając fakt, że puściłam pawia i zostałam śmiertelnie wystraszona przez psychopatycznego maniaka.

Otworzyłam drzwi i zastałam Mokrego na kanapie, z gazetą w ręku.

Przestań się do mnie włamywać – powiedziałam. -To niegrzeczne.

Jestem na widoku, kiedy siedzę pod drzwiami. Obecność mężczyzn na korytarzu źle o tobie świadczy. Co sobie ludzie pomyślą?

Przesiaduj więc na parkingu, w swoim wozie.

Było mi zimno.

Ktoś zapukał do drzwi. Uchyliłam je i wyjrzałam. Była to moja sąsiadka z naprzeciwka, pani Wolesky.

Znów zabrała mi pani gazetę? – spytała.

Wyjęłam gazetę z rąk Mokrego i oddałam pani Wolesky.

Won – powiedziałam do faceta. – Do widzenia.

Co dziś będziesz robić? Tak tylko pytam.

Jadę do biura, a potem chcę porozwieszać plakaty przy Grand Union.

Może odpuszczę sobie biuro, ale powiedz Luli, że jeszcze jej odpłacę za ten numer, kiedy mnie zatrzymała.

Ciesz się, że nie poczęstowała cię paralizatorem. Stanął przy kanapie z rękami w kieszeniach.

Chcesz pogadać o tych odbitkach na stole? Do diabła. Nie schowałam zdjęć.

To nic szczególnego.

Kawałki ciała w worku na śmieci?

Uważasz, że to interesujące?

Nie mam pojęcia, kto to jest, jeśli o to ci chodzi -odparł i podszedł do stołu. – Dwadzieścia cztery zdjęcia. Cała rolka. Na dwóch worek jest związany. Daje do myślenia. No i zrobiono je niedawno.

Skąd wiesz?

Do worka ze zwłokami wepchnięto gazety. Obejrzałem sobie te zdjęcia przez twoje szkło powiększające. Widzisz tę kolorową gazetę? Jestem pewien, że to reklamówka z domu towarowego, jest na niej taka nowa zabawka, Megapotwór. Wiem, bo mój dzieciak kazał mi kupić takiego, jak tylko go zobaczył.

Masz dzieciaka?

Coś taka zdziwiona? Mieszka z moją byłą.

Kiedy po raz pierwszy zamieszczono tę reklamę?

Zadzwoniłem i sprawdziłem. Tydzień temu we czwartek.

Dzień wcześniej zniknął Fred.

Skąd masz te zdjęcia? – spytał Mokry.

Z biurka Freda. Pokręcił głową.

Fred wplątał się w jakąś paskudną sprawę.

Kiedy wyszedł, zamknęłam drzwi na zasuwę. Wzięłam prysznic, potem ubrałam się w lewisy i czarny golf. Golf wsunęłam w spodnie i włożyłam pasek. Wsadziłam zdjęcia wuja Freda do torby i ruszyłam na swoją pseudodetek-tywistyczną wyprawę.

Najpierw wstąpiłam do biura, żeby odebrać żałosne honorarium za Briggsa.

Lula podniosła wzrok znad papierków.

Czekaliśmy na ciebie, dziewczyno. Powiedzieli nam, jak dołożyłaś temu Briggsowi. Nie chodzi o to, że nie zasłużył, ale następnym razem, kiedy ci przyjdzie na coś takiego ochota, musisz wziąć mnie ze sobą. Wiesz, jak chciałam dokopać temu małemu kretynowi.

Owszem – dorzuciła Connie. – Nie ma co, podziwiam cię za brutalność.

Nic nie zrobiłam – oponowałam. – Spadł ze schodów.

Yinnie wysunął głowę z gabinetu.

Jezu Chryste – rzucił na mój widok. – Ile razy ci mówiłem, żebyś nie biła ludzi po twarzy? Wal w korpus, żeby nie było widać śladów. Kopnij w jaja. Przyłóż w nerę.

Spadł ze schodów! – powtórzyłam.

Tak, ale go pchnęłaś, co?

Nie!

Widzisz, doskonale – orzekł Yinnie. – Kłamstwo dobra rzecz. Trzymaj się tej wersji. Podoba mi się.

Cofnął się i zatrzasnął drzwi.

Wręczyłam Connie pokwitowanie za Briggsa, a ona wypisała mi czek.

Wybieram się na poszukiwanie świadków w sprawie Freda – oświadczyłam. Lula chwyciła torebkę.

Pójdę z tobą. Tak na wszelki wypadek, gdyby ten gość Mokry chciał cię śledzić. Zajmę się jego tyłkiem. Uśmiechnęłam się. To mogło być interesujące.

Zaczęłyśmy od ksero przy trasie 33. Powiększyłam zdjęcie Freda i nałożyłam na plakat z prośbą o informacje na temat jego zniknięcia wypisaną dużymi drukowanymi literami.

Potem wjechałam na parking przy Grand Union i stwierdziłam rozczarowana, że nie czeka na nas Mokry. Zatrzymałam się pod sklepem, wzięłam plakaty i razem z Lula weszłam do środka.

Poczekaj – zatrzymała mnie Lula. – Sprzedają colę po niższej cenie. To okazja. A w delikatesach jest akurat prasowana wieprzowina. Która godzina? Wkrótce pora na lunch? Nie pogniewasz się, jak zrobię zakupy?

Nie śpiesz się – odparłam.

Potem umieściłam plakat na tablicy informacyjnej przed sklepem. Wyjęłam następnie zdjęcie i zaczęłam przepytywać klientów, podczas gdy Lula buszowała w dziale z pieczywem.

„Widział pan (pani) tego człowieka?” – pytałam. Od-129 powiedź była z reguły negatywna. Czasem tylko słyszałam: „Tak, to Fred Shutz. Co za palant!”

Nikt nie mógł sobie przypomnieć, czy spotkał go w dniu zniknięcia. I nikt go od tamtej pory nie widział. Nikt też specjalnie się tym nie przejmował.

Jak idzie? – spytała Lula, pchając wózek w stronę samochodu.

Powoli. Brak chętnych.

Zostawię w wozie zakupy, a potem zajrzę do wypożyczalni wideo.

Baw się do upadłego – powiedziałam.

Pokazałam zdjęcie Freda jeszcze paru ludziom i w południe zrobiłam sobie przerwę na lunch. Przeszukałam kieszenie i dno torebki, by znaleźć w rezultacie dość pieniędzy na mały słoiczek pożywnej, oczyszczonej, gotowej do spożycia marchewki dla niemowlaków. Za tę forsę mogłam też kupić sobie dużego snickersa. Boże, cóż za diabelnie trudny wybór.

Zlizywałam resztkę czekolady z palców, kiedy pojawiła się Lula.

Popatrz – powiedziała. – Mieli „Boogie Nights” w sprzedaży. Film mnie niewiele obchodzi, ale lubię czasem obejrzeć sobie koniec.

Zacznę chodzić ze zdjęciem Freda po domach. Pomożesz?

Pewnie, daj mi tylko jeden z tych plakatów, a odwalę za ciebie kawał roboty.

Ustaliłyśmy, która gdzie chodzi, i zdecydowałyśmy, że popracujemy do drugiej. Skończyłam wcześnie, ze skutkiem zerowym. Tylko jedna kobieta widziała, jak Fred odchodził z Harrisonem Fordem, ale uznałam to za mało prawdopodobne. Inna kobieta wyznała, że miała wizję, w której Fred przepływał przez ekran jej telewizora, lecz i temu nie dałam wiary.

Ponieważ zostało mi jeszcze trochę czasu, wróciłam do centrum handlowego, żeby kupić sobie rajstopy na ślub. Weszłam do oszklonego holu i zobaczyłam, że jakaś starsza kobieta stoi przed tablicą i wpatruje się w plakat ze zdjęciem Freda. To dobrze, pomyślałam. Ludzie przynajmniej czytają.

Kupiłam rajstopy i kiedy wychodziłam ze sklepu, kobieta wciąż stała przed tablicą.

Widziała go pani? – spytałam.

Stephanie Plum, prawda?

Owszem.

Tak mi się wydawało. Pamiętam pani zdjęcie z gazety, jak wysadziła pani ten dom pogrzebowy.

Zna pani Freda?

Pewnie, że go znam. Jesteśmy w tym samym klubie seniora. I Mabel. Nie wiedziałam, że zaginął.

Kiedy widziała go pani ostatni raz?

Właśnie próbowałam sobie przypomnieć. Siedziałam tu na ławce, przed sklepem, i czekałam na siostrzeńca, który miał mnie zabrać, bo ja już nie prowadzę. Widziałam, jak Fred wychodził z pralni.

To musiał być piątek.

Też tak myślę. Chyba piątek.

Co zrobił, kiedy wyszedł z pralni?

Poszedł z bielizną do samochodu. Wyglądało, jakby bardzo starannie ją układał na siedzeniu, choć trudno było coś zobaczyć z takiej odległości.

Co się stało potem?

Podjechał samochód i wysiadł z niego jakiś człowiek. Rozmawiali przez chwilę. A potem Fred wsiadł do samochodu z tym człowiekiem, no i odjechali. Tyle że nie jestem pewna dnia. Mój siostrzeniec będzie wiedział.

Cholera.

Zna pani tego człowieka, z którym rozmawiał Fred?

Nie. Nigdy go nie widziałam. Ale wydawało mi się, że Fred go zna. Chyba się przyjaźnili.

Jak wyglądał?

Boże, nie wiem. Po prostu mężczyzna. Zwyczajny.

Biały?

Tak. Mniej więcej tego samego wzrostu, co Fred. I był w garniturze.

Jakiego koloru miał włosy? Długie czy krótkie?

Tak dokładnie to się nie przyglądałam – wyznała. -Patrzyłam dla zabicia czasu, aż przyjechał po mnie Carl. Wydaje mi się, że włosy miał krótkie, może kasztanowe. Nie jestem pewna, ale gdyby były jakieś szczególne, toby mi utkwiło w pamięci.

Poznałaby go pani za drugim razem? Na zdjęciu?

Trudno powiedzieć. Stał daleko, rozumie pani. Nie widziałam dokładnie jego twarzy.

A samochód, którym przyjechał? Przypomina sobie pani kolor?

Milczała przez chwilę. Jej wzrok stracił ostrość, gdy szukała obrazu w pamięci.

Nie zwróciłam uwagi – powiedziała w końcu. -Przykro mi. Nie mogę sobie przypomnieć tego samochodu. Tyle że nie był to pikap ani nic w tym rodzaju. Zwykły osobowy wóz.

Czy wyglądało, jakby się kłócili?

Nie. Po prostu rozmawiali. Potem ten mężczyzna obszedł swój samochód i usiadł za kierownicą. A Fred usiadł obok niego. I odjechali.

Dałam kobiecie swoją wizytówkę w zamian za jej nazwisko, adres i numer telefonu. Powiedziała, że nie ma nic przeciwko temu, żebym zadzwoniła, jeśli będę chciała o coś jeszcze spytać. Dodała, że będzie miała oczy otwarte i że zadzwoni, jak tylko zobaczy gdzieś Freda.

Byłam taka podniecona, że prawie nie dostrzegłam Luli, kiedy stanęła tuż obok.

Och! – zawołałam, wpadając na nią.

Obudź się, Stephanie – powiedziała.

Jak poszło? – spytałam.

Kiepsko. Mieszkają tu sami idioci. Nikt nic nie wie.

Ja też nie miałam szczęścia – wyznałam. – Ale znalazłam w sklepie kogoś, kto widział, jak Fred wsiadł do samochodu z innym mężczyzną.

Wstawiasz mi kit?

Klnę się na Boga. Kobieta nazywa się Irenę Tully.

Więc kim jest ten mężczyzna? I gdzie jest stary Fred? – dopytywała się Lula.

Nie znałam odpowiedzi na te pytania. Mój zapał ostygł, gdy uświadomiłam sobie, jak niewiele zyskałam. Miałam nowy element układanki, ale wciąż nie wiedziałam, czy Fred jest na Florydzie, czy na miejskim wysypisku śmieci.

Szłyśmy w stronę firebirda Luli. Byłam zatopiona w myślach. Spojrzałam na samochód i przyszło mi do głowy, że coś jest nie w porządku. W tym samym momencie Lula zaczęła krzyczeć.

Moja dziecinka! – zawodziła. – Moja dziecinka, moja dziecinka!

Firebird stał na podpórkach. Ktoś zwędził wszystkie cztery koła.

Zniknęły jak Fred – zauważyła. – Co to jest, do cholery, Trójkąt Bermudzki?

Podeszłyśmy bliżej. Zakupy Luli leżały na przednim siedzeniu, a dwa koła na tylnym. Lula otworzyła bagażnik i znalazła dwa pozostałe.

Co, u licha? – zdumiała się. Zatrzymał się przy nas stary brązowy dodge. Mokry. Okay, kto potrafi otwierać drzwi bez kluczy? Kto ma na pieńku z Lula? Kto powrócił na miejsce zbrodni?

Nieźle – powiedziałam do Mokrego. – Masz nieco sadystyczne poczucie humoru… ale nieźle. Uśmiechnął się i popatrzył na wóz.

Mają panie jakiś problem?

Ktoś mi ściągnął koła – odparła Lula, która chyba domyślała się prawdy. – Sądzę, że nie wiesz, kto mógł zrobić coś takiego?

Chuligani?

Chuligani, akurat.

Muszę zjeżdżać – oświadczył Mokry, uśmiechając się od ucha do ucha. – Siemanko.

Lula wyjęła z torebki wielką spluwę i wycelowała w niego.

Ty oślizgły gnojku!

Uśmiech zniknął z twarzy Mokrego w okamgnieniu, a on sam odjechał z piskiem opon.

Dzięki Bogu, że mam numer do pomocy drogowej -powiedziała Lula.

Godzinę później siedziałam w swoim buicku. Czas uciekał, ale chciałam pomówić z Mabel.

Niemal przeoczyłam jej dom, ponieważ przy krawężniku nie stał jak zwykle pontiak kombi 87. Jego miejsce zajmował nowy srebrnoszary nissan sentra.

Gdzie kombi? – spytałam Mabel, kiedy otworzyła drzwi.

Wymieniłam – odparła. – Nigdy nie lubiłam tej wielkiej starej łajby. – Popatrzyła na swój nowy samochód i uśmiechnęła się. – Jak myślisz? Niezły, co?

Tak, niezły. Spotkałam dziś kogoś, kto twierdzi, że widział Freda.

O Boże! – zawołała Mabel. – Tylko mi nie mów, że go znalazłaś.

Zamrugałam zdumiona, bo nie wyglądała na uszczęśliwioną.

Nie.

Przyłożyła dłoń do serca.

Dzięki Bogu. Nie chcę uchodzić za osobę nieczułą, ale wiesz, właśnie kupiłam samochód, a Fred by tego nie zrozumiał.

Okay, wiemy już, kto jest ważniejszy, Fred czy nissan sentra.

W każdym razie ta kobieta twierdzi, że być może widziała Freda w dniu, kiedy zaginął. Wydawało jej się, że Fred rozmawia z jakimś mężczyzną w garniturze. Domyślasz się, kto to mógł być?

Nie. A ty? Pytanie numer dwa.

To bardzo ważne, żebyś mi powiedziała, co Fred robił dzień przed swoim zniknięciem.

To, co zawsze – powiedziała Mabel. – Rano tylko obijał się po domu. Potem zjedliśmy lunch, a po lunchu poszedł do sklepu.

Grand Union?

Tak. I nie było go tylko godzinę. Niewiele potrze- bowaliśmy. Potem pracował na podwórzu, zbierał liście. To wszystko.

Wychodził gdzieś wieczorem?

Nie… Poczekaj, tak, wyszedł z tymi liśćmi. Jeśli uzbiera się za dużo worków, to trzeba dodatkowo płacić śmieciarzom. Więc jak ich było więcej niż zwykle, Fred czekał do zmroku, a potem zawoził jeden czy dwa do Giovichinniego. Mówił, że odpłaca Giovichinniemu za to mięso, które tamten sprzedaje tak drogo.

O której Fred wyszedł z domu w piątek rano?

Wcześnie. Chyba około ósmej. Po powrocie narzekał, że musiał czekać, aż otworzą biuro w RGC.

A kiedy wrócił do domu?

Nie pamiętam dokładnie. Może o jedenastej. Był w domu na lunch.

To dość długo, jak na wizytę w RGC i złożenie skargi w sprawie rachunku. Mabel zastanawiała się.

Nie przyszło mi to wtedy do głowy, ale chyba masz rację.

Nie poszedł do Winnie, ponieważ był u niej po południu. Podjechałam przy okazji do Ruzicków. Na rogu była piekarnia, a dalej już same bliźniaki. Ruzickowie mieszkali w domu z żółtej cegły. Od frontu była weranda, też żółta, i podwórko długie na metr. Pani Ruzick dbała o to, by okna były czyste, a ganek zamieciony. Przed domem nie parkowały samochody. Podwórko na tyłach było długie i wąskie i łączyło się z małą alejką. Między domami biegły podjazdy, w głębi stał pojedynczy garaż.

Bawiłam się przez chwilę myślą, żeby pogadać z panią Ruzick, ale zrezygnowałam. Miała opinię wyszczekanej i zawsze broniła zawzięcie obu synalków. Poszłam za to do Sandy Polan.

Rany, Stephanie! – zawołała Sandy, kiedy otworzyła drzwi. – Nie widziałam cię całe wieki. Co cię sprowadza?

Potrzebuję informatora.

Niech zgadnę. Szukasz Alphonse’a Ruzicka.

Widziałaś go?

Nie, ale się pojawi. Zawsze przychodzi w sobotę zjeść z mamą kolację. To taki frajer.

Możesz wyręczyć mnie w inwigilacji? Nie zawracałabym ci głowy, ale idę po południu na ślub.

O mój Boże! Idziesz na ślub Julie Morelli! A więc to prawda, co mówią o tobie i Joem.

To znaczy?

Słyszałam, że się do niego wprowadziłaś.

Miałam pożar w mieszkaniu i przez jakiś czas wynajmowałam u Joego pokój.

Twarz Sandy skurczyła się w grymasie rozczarowania.

To znaczy, że nie spałaś z nim?

No, owszem, chyba z nim spałam.

O mój Boże! Wiedziałam! Po prostu wiedziałam! Jaki jest? Czy jest świetny? Czy jest… no wiesz, duży? Nie ma małego ptaszka, prawda? O Boże, nie mów mi, jeśli ma małego ptaszka.

Spojrzałam na zegarek.

Rany, jak późno. Muszę lecieć…

Och, musisz mi powiedzieć albo umrę! – zawołała Sandy. – Byłam na niego taka napalona w szkole średniej. Jak każda z nas. Jeśli mi powiesz, to przysięgam, że nikomu nie powtórzę.

No dobra, nie ma małego ptaszka. Sandy patrzyła na mnie wyczekująco.

To wszystko – dodałam.

Wiązał cię? Zawsze wyglądał na faceta, który lubi wiązać kobiety.

Nie, nie wiązał mnie – zapewniłam i dałam jej swoją wizytówkę. – Posłuchaj, jeśli zobaczysz Alphonse’a, zadzwoń do mnie. Najpierw na komórkę, a jak się nie połączysz, to na pager.

ROZDZIAŁ 8

Byłam już bardzo spóźniona, kiedy wchodziłam tylnymi drzwiami do swojego domu. Podeszłam szybko do skrzynek na listy i wyjęłam korespondencję. Rachunek za telefon, stos bezwartościowych przesyłek i koperta z agencji RangeMan Enterprises. Moja ciekawość wzięła górę nad pragnieniem punktualności i nie czekając, rozdarłam kopertę. Agencja RangeMan Enterprise to nikt inny, jak Ricardo Carlos Manoso. Szerzej znany jako Komandos. Oficjalnie RangeMan.

Był to czek podpisany przez księgowego Komandosa, czyli honorarium za dwie roboty, które spieprzyłam. Dręczyło mnie przez chwilę poczucie winy, ale szybko je stłumiłam. Nie miałam w tej chwili czasu na wyrzuty sumienia.

Popędziłam na górę, wskoczyłam pod prysznic i umyłam się w rekordowym tempie. Potem zrobiłam sobie fryzurę w stylu wielka, miękka, załamana fala, paznokciom nadałam naturalny, lekko matowy błysk, a rzęsy musnęłam tuszem. Małą czarną umieściłam na swoim miejscu, obejrzałam się w lustrze i doszłam do wniosku, że wyglądam zabójczo dobrze.

Do małej, wyszywanej perłami torebki koperty wrzuciłam kilka drobiazgów, na uszy założyłam długie, wiszące klipsy z kryształu górskiego, a na palec wsunęłam pierścionek z fałszywym diamentem. Moje mieszkanie wychodzi na parking, a okno sypialni na schody pożarowe. Nowocześniejsze budynki mają balkony zamiast schodów. Jednak czynsz jest tam wyższy o dwadzieścia pięć dolarów niż u mnie, więc nie mam nic przeciwko schodom.

Jedyny problem w tym, że ludzie mogą wchodzić po nich na górę, nie tylko schodzić na dół. Teraz, gdy Ramirez znów się pojawił, sprawdzałam okno w sypialni czternaście razy na dobę, by się upewnić, że jest odpowiednio zamknięte. A przed wyjściem z domu zawsze odsuwałam zasłony. Po powrocie mogłam się od razu zorientować, czy ktoś nie wybił szyby.

Poszłam do kuchni pożegnać się z Reksem. Dałam mu zieloną fasolkę z moich resztek i powiedziałam, by się nie martwił, jeśli wrócę późno. Przyglądał mi się przez mgnienie oka, potem wziął odrobinę i zaniósł do swojej puszki.

Nie patrz tak na mnie – powiedziałam. – Nie zamierzam się z nim przespać.

Spojrzałam w dół, na małą czarną z dużym dekoltem i obcisłym, króciutkim dołem. Kogo chciałam oszukać? Mo-relli zdjąłby ze mnie tę kieckę w mgnieniu oka. Będziemy mieli szczęście, jeśli w ogóle dotrzemy na ten ślub. Czy tego właśnie chciałam? Cholera. Nie wiedziałam, czego chcę.

Pobiegłam z powrotem do sypialni, zsunęłam z nóg buty i zrzuciłam czarną sukienkę. Przymierzyłam po kolei beżowy kostium, czerwoną sukienkę z dzianiny, suknię wieczorową w kolorze moreli i szary jedwabny kostium. Zagłębiłam się jeszcze bardziej w garderobę i wyciągnęłam sukienkę ze sztucznego jedwabiu. Miała zielonkawy odcień błękitu z maleńkim różowym nadrukiem i spódniczkę, miękką i zwiewną. Nie wydawała się tak gorąca jak ta czarna, a jednocześnie była dyskretnie i romantycznie sexy. Zmieniłam rajstopy, wyrzuciłam klipsy, wciągnęłam przez głowę sukienkę, a na nogi wsunęłam buty na niskim obcasie. Na końcu przełożyłam zawartość czarnej wieczorowej koperty do niewielkiej beżowej torby.

Zapinałam właśnie ostatni guzik przy sukience, kiedy odezwał się dzwonek u drzwi. Chwyciłam sweter i pobiegłam otworzyć. Na korytarzu nie było nikogo. Jestem niżej.

Był to Randy Briggs.

Dlaczego nie siedzisz w więzieniu?

Wpłaciłem kaucję – odparł. – Ponownie. A dzięki tobie nie mam gdzie mieszkać.

Zechcesz to powtórzyć?

Zniszczyłaś mi drzwi, a kiedy byłem w więzieniu, przyszli złodzieje i okradli mi mieszkanie. Zwędzili wszystko i podpalili tapczan. Nie mam gdzie się podziać na czas remontu. A kiedy twój kuzyn wpłacał za mnie kaucję, to powiedział, że muszę się gdzieś zameldować. No więc jestem.

Yinnie cię tu przysłał?

Tak. Niezły numer, co? Pomożesz mi wnieść rzeczy? Wyjrzałam na korytarz. Briggs miał ze sobą dwie duże walizy. Stały oparte o ścianę.

Ty tu nie mieszkasz – poinformowałam go. – Jesteś stuknięty, jeśli pomyślałeś choć przez chwilę, że pozwolę ci tutaj zostać.

Słuchaj, ślicznotko, mnie też się to nie podoba. I możesz mi wierzyć, wyprowadzę się tak szybko, jak to tylko możliwe. – Przecisnął się obok mnie, wlokąc za sobą jedną walizę. – Gdzie moja sypialnia?

Nie masz sypialni – wyjaśniłam. – To mieszkanie z jedną sypialnią. Moją sypialnią.

Chryste – westchnął. – Kiedy ostatni raz miałaś chłopa? Musisz się trochę rozluźnić. Chwycił drugą walizkę za ucho.

Stop! – zawołałam, blokując wejście. – Nie mieszkasz tutaj. Nie jesteś nawet z wizytą.

Ale na moich dokumentach widnieje twój adres. Zadzwoń do swojego kaprawego kuzynka i spytaj. Chcesz naruszyć warunki umowy? Masz ochotę znów mnie ścigać?

Nie ruszyłam się z miejsca.

To tylko na kilka dni. Muszą położyć nową wykładzinę i wstawić drzwi. Mam tymczasem robotę do odwalenia. Już jestem spóźniony, i to przez ciebie.

Nie mam czasu stać tu i wykłócać się z tobą. Wychodzę. Wykluczone, żebyś został sam w mieszkaniu.

Pochylił głowę i wcisnął się do środka.

Nie martw się. Nie zamierzam oddać do lombardu twoich sreber. Potrzebuję tylko miejsca do pracy.

Położył walizkę na boku, rozpiął zamek błyskawiczny i wyjął przenośny komputer, który umieścił na stoliku do kawy. Cholera.

Zadzwoniłam pod numer domowy Yinniego.

Co to za historia z Briggsem? – spytałam.

Potrzebował jakiegoś lokum, więc pomyślałem o tobie. Przypilnujesz go.

Zwariowałeś?

To tylko na parę dni, dopóki nie wstawią mu drzwi. Zdrowo za nie oberwałem, tak na marginesie. W końcu je zniszczyłaś.

Nie zajmuję się niańczeniem naszych klientów.

Jest nieszkodliwy. To tylko mały facet. Odgrażał się poza tym, że poda nas do sądu za naruszenie swobód obywatelskich. I jeśli postawi na swoim, to nie wyjdziesz na tym dobrze. Stłukłaś go na kwaśne jabłko.

Nieprawda!

Słuchaj, muszę kończyć. Udobruchaj go jakoś.

Yinnie rozłączył się.

Briggs siedział na kanapie i odpalał swój komputer. Wyglądał nawet sympatycznie z tymi swoimi nóżkami, które wisiały w powietrzu. Przypominał dużą niezgrabną lalkę o pokiereszowanej twarzy. Na złamanym nosie miał plaster, a pod okiem pięknego siniaka. Nie przypuszczałam, by mógł wygrać w sądzie, ale na wszelki wypadek wolałam tego nie sprawdzać.

Kiepski moment sobie wybrałeś – powiedziałam. -Mam ważne spotkanie.

Pewnie, założę się, że to wielkie wydarzenie w twoim życiu. A tak mówiąc między nami, ta sukienka jest do niczego.

Lubię ją. Jest romantyczna.

Mężczyźni nie lubią, jak jest romantycznie, siostro. Mężczyźni lubią, jak jest sexy. Coś krótkiego i obcisłego.

Coś, co nie sprawia kłopotów. Nie chcę powiedzieć, że ja akurat taki jestem… Mówię tylko, jacy są mężczyźni.

Usłyszałam, jak na korytarzu rozsuwają się drzwi od windy. Morelli. Chwyciłam sweter i torbę, po czym ruszyłam do drzwi.

Niczego nie dotykaj – uprzedziłam. – Kiedy wrócę, dokładnie obejrzę mieszkanie. Módl się, żeby wszystko było na swoim miejscu.

Kładę się wcześnie, więc nie hałasuj, jak wrócisz późno. Choć sądząc po tej sukience, to chyba nie muszę się martwić, że spędzisz noc z tym facetem.

Spotkałam Morellego na korytarzu.

Hm. – Pokiwał na mój widok głową. – Ładnie wyglądasz, choć spodziewałem się czegoś innego.

Ja ze swej strony nie mogłam powiedzieć tego samego. Wyglądał dokładnie tak, jak się spodziewałam. Można by go schrupać. Ciemny garnitur z gabardyny w stylu kalifornijskim, niebieska koszula, fantastyczny krawat. Czarne włoskie buty.

A czego się spodziewałeś? – spytałam.

Wyższych obcasów, krótszej spódniczki, więcej piersi. Niech szlag trafi tego Briggsa.

Mam coś takiego – powiedziałam. – Ale musiałabym wziąć małą czarną torebkę, a nie mieści się w niej telefon i pager.

To ślub – przypomniał Morelli. – Nie potrzebujesz telefonu ani pagera.

Ty masz pager przy pasku.

W związku ze sprawą. Jesteśmy już na finiszu, a nie chcę przegapić najlepszego. Pracuję z dwoma facetami ze skarbówki, przy których wyglądam jak harcerzyk.

Taki niewinny?

Taki głupi.

Dowiedziałam się dziś czegoś nowego o Fredzie. Znalazłam kobietę, która widziała, jak Fred rozmawiał z jakimś mężczyzną w garniturze. Potem wsiedli do samochodu tego faceta i odjechali.

Powinnaś zadzwonić do Arniego Motta i powiedzieć mu o tym – rzekł Morelli. – Nie chcesz chyba ukrywać informacji o prawdopodobnym uprowadzeniu i morderstwie.

Kościół Wniebowstąpienia miał niewielki parking, który był już zapełniony do ostatniego miejsca. Morelli postawił wóz przecznicę dalej i westchnął.

Nie wiem, dlaczego się na to zgodziłem. Powinienem wziąć służbę.

Śluby są fajne.

Śluby są denne.

Co ci się w nich nie podoba?

Muszę gadać z krewnymi.

Okay, zgadzam się. Co jeszcze?

Nie byłem w kościele od roku. Prałat skaże mnie na piekło.

Może spotkasz tam Freda. On też chyba nie chodził do kościoła.

Muszę też wkładać garnitur i krawat. Czuję się jak wuj Manny.

Wuj Joego, Manny, był rzeczoznawcą budowlanym. Jego praca polegała na przekonywaniu budowniczych, że żaden nieprzewidziany pożar nie opóźni budowy.

Nie wyglądasz jak wuj Manny – powiedziałam. -Wyglądasz bardzo sexy. – Przejechałam dłonią po jego spodniach. – Piękny garnitur.

Wzrok mu złagodniał.

Naprawdę? – spytał ściszonym głosem. – A może byśmy się tak urwali z tego ślubu? Wrócimy na przyjęcie.

Przyjęcie zacznie się dopiero za godzinę. Co będziemy robić przez ten czas?

Wsunął ramię za oparcie mojego fotela i owinął sobie kosmyk moich włosów wokół palca.

Nie! – zaprotestowałam, dokładając wszelkich starań, by zabrzmiało to stanowczo.

Moglibyśmy zrobić to w moim dżipie. Nigdy nie robiliśmy tego w dżipie.

Morelli jeździł toyotą z napędem na cztery koła. Ładny wóz, ale nie mógł się równać z odpowiednio dużym łóżkiem. No i zniszczyłabym sobie fryzurę. Nie wspominając już o tym, że Mokry mógj być w pobliżu i nas podglądać.

Nie wydaje mi się – powiedziałam.

Musnął wargami moje ucho i poinformował szeptem o rzeczach, które chciałby ze mną robić. Poczułam gorąco w dołku. Może jednak powinnam rozważyć jego propozycję, pomyślałam. Lubiłam te rzeczy. I to bardzo.

Zatrzymał się za nami wóz o długości półtora kilometra.

Cholera – zaklął Morelli. – To wuj Dominie i ciotka Rosa.

Nie wiedziałam, że masz wuja Dominica.

Jest ze stanu New York. Ma sklep – wyjaśnił Morelli, otwierając drzwi wozu. – Nie wypytuj go zbyt szczegółowo o interesy.

Ciotka Rosa zdążyła już wysiąść z samochodu i właśnie biegła w naszą stronę.

Joey! – zawołała. – Niech ci się przyjrzę. Tak długo się nie widzieliśmy. Popatrz, Dominicu, to mały Joey. Dominie zbliżył się niespiesznie i skinął Joemu głową.

Całe wieki – powiedział. Joe przedstawił mnie.

Słyszałam, że masz dziewczynę – zwróciła się do niego ciotka, spoglądając na mnie promiennie. – Czas się ustatkować. Obdarować matkę nowymi wnukami.

Może… któregoś dnia – odparł Morelli.

Nie młodniejesz. Niedługo będzie za późno.

Dla Morellich nigdy nie jest za późno – oświadczył Joe.

Miałam wrażenie, jakby Dominie chciał palnąć go w głowę.

Mądry chłopak – oświadczył. A potem się uśmiechnął.

W Burg jest tylko kilka lokali na tyle dużych, by pomieścić włoskie przyjęcie weselne. Julie Morelli urządziła swoje na zapleczu u Angia. Mogło się tu wcisnąć dwieście osób; kiedy zjawiłam się z Joem, pojemność sali osiągnęła punkt krytyczny.

A co z twoim weselem? – dopytywała się ciotka Lo-retta z szerokim uśmiechem, zerkając na Joego. Pogroziła mu palcem. – Kiedy to uczynisz uczciwą kobietę z tej małej i biednej istoty? Myra, chodź tu! – zawołała. – Jest Joe ze swoją dziewczyną.

Jaka piękna suknia – wyraziła swój podziw Myra. -Tak miło spotkać skromną młodą damę.

Wspaniale. Zawsze chciałam być skromną młodą damą.

Muszę się napić – poinformowałam Joego. – Najlepiej czegoś z cyjankiem.

Przyglądałam się ukradkiem Terry Gilman, która stała po drugiej stronie sali i w ogóle nie była skromna. Miała na sobie sukienkę krótką, obcisłą i połyskującą złotem. Zastanawiałam się, gdzie ukryła broń. Odwróciła się i przez kilka chwil patrzyła na Joego, po czym przesłała mu pocałunek.

Joe spojrzał na nią z nic niemówiącym uśmiechem i skinął głową. Gdyby zdobył się na coś więcej, dźgnęłabym go nożem do masła.

Co Terry tu robi? – spytałam.

Jest kuzynką pana młodego.

Wśród zebranych zapadło nagle milczenie. Przez chwilę panowała niczym niezmącona cisza, po chwili znów rozległ się gwar rozmów, najpierw przypominających pomruk, potem coraz głośniejszych.

Co się stało? – spytałam.

Zjawiła się babka Bella. Ta cisza to wyraz przerażenia, jakie ogarnęło salę.

Spojrzałam w kierunku wejścia i rzeczywiście, stała tam… babka Joego, Bella. Była niewysoką kobietą o siwych włosach i przenikliwym, sokolim wzroku. Ubrała się na czarno i wyglądała jak rodowita Sycylijka, która rządzi rodziną i zamienia życie synowych w piekło. Niektórzy wierzyli, że Bella posiada niezwykłą moc… Inni uważali ją za obłąkaną. Nawet sceptycy obawiali się jej gniewu.

Bella powiodła spojrzeniem po tłumie i zatrzymała wzrok na mnie.

Ty – rzuciła, wskazując mnie palcem. – Ty, chodź tutaj.

O cholera – wyszeptałam do Joego. – Co teraz?

Nie okaż tylko strachu, a wszystko będzie dobrze -odparł Joe, prowadząc mnie przez tłum gości. Jego opiekuńcza dłoń spoczywała na moich plecach.

Pamiętam tę osobę – zwróciła się Bella do Joego, mając na myśli mnie. – To ta, z którą teraz sypiasz.

No, tak prawdę mówiąc… – zaczęłam. Joe musnął moją szyję ustami.

Próbuję.

Widzę dzieci – oświadczyła Bella. – Dasz mi jeszcze więcej wnuków. Znam się na tych sprawach. Mam oko. -Poklepała mnie po brzuchu. -Jesteś dziś płodna. Dziś jest odpowiednia pora.

Popatrzyłam na Joego.

Nie martw się – uspokoił mnie. – Zabezpieczę się. Poza tym nie wierzę w żadne oko.

Ha! – zawołała Bella. – Skierowałam oko na Raya Barkolowskiego i wypadły mu wszystkie zęby. Joe uśmiechnął się do babki.

Ray Barkolowski miał paradontozę. Bella pokręciła głową.

Młodzi ludzie – rzuciła pogardliwie. – W nic nie wierzą. – Wzięła mnie za rękę i pociągnęła za sobą. – Chodź. Powinnaś poznać rodzinę.

Spojrzałam przez ramię i, patrząc na Joego, wymówiłam bezgłośnie: „Pomocy!”

Jesteś zdana na własne siły – oświadczył Joe. – Potrzebuję drinka. I to dużego.

To kuzyn Joego, Louis – objaśniła mnie głośno babka Bella. – Louis zdradza żonę.

Louis wyglądał jak trzydziestoletni bochenek świeżo wypieczonego chleba. Miękki i pulchny. Pochłaniał właśnie przystawki. Stał obok niewysokiej kobiety o oliwkowej cerze, a sądząc po spojrzeniu, jakim go obrzuciła, musieli być małżeństwem.

Babciu Bello – powiedział chrapliwym gjosem. Policzki miał upstrzone czerwonymi plamami, usta pełne kuleczek krabowych. – Nigdy bym nie…

Milczeć – nakazała babka. – Wiem swoje. Nie zdołasz mnie okłamać. Przeniknę cię okiem.

Louis przełknął odrobinę kraba i chwycił się za gardło. Twarz mu poczerwieniała, potem zrobiła się sina. Zamachał rozpaczliwie rękami.

Dławi się! – zawołałam.

Babka Bella przyłożyła palec do oka i uśmiechnęła się niczym zła wiedźma z Czarnoksiężnika z Oz.

Poczęstowałam Louisa potężnym ciosem między łopatki. Z ust wyleciała mu kulka.

Babka Bella nachyliła się ku niemu.

Jeszcze raz oszukasz, a zabiję cię – oświadczyła. Ruszyłyśmy w stronę grupki kobiet.

Jedno musisz wiedzieć o mężczyznach z rodu Mo-rellich – powiedziała. – Nie wolno im niczego odpuszczać.

Joe trącił mnie z tyłu i wsunął mi w dłoń kieliszek.

Jak ci idzie?

Nieźle. Babka Bella przeniknęła okiem Louisa. -Łyknęłam drinka. – Szampan?

Z czystego cyjanku – odparł.

O ósmej kelnerki zaczęły sprzątać talerze ze stołów, orkiestra grała, a włoskie damy tańczyły ze sobą na parkiecie. Między krzesłami biegały dzieciaki, piszcząc i drąc się wniebogłosy. Przyjęcie przeniosło się do baru. Mężczyźni stali z boku, paląc cygara i gadając o niczym.

Morelli wykręcił się od tego rytuału i siedział w swobodnej pozie na krześle, obserwując guziki przy mojej sukience.

Moglibyśmy się teraz urwać – zaproponował. – Nikt by nie zauważył.

Z wyjątkiem babki Belli. Cały czas patrzy w naszą stronę. Może się szykuje do kolejnego ataku swoim okiem.

Lubi mnie najbardziej z wszystkich wnuków – wyznał Morelli. – Jestem bezpieczny. Na mnie jej oko nie działa.

Więc twoja babka cię nie przeraża?

Tylko ty mnie przerażasz – odparł Morelli. – Zatańczymy?

To ty tańczysz?

Kiedy muszę.

Siedzieliśmy blisko siebie, stykając się kolanami. Nachylił się, ujął moją dłoń i pocałował jej wnętrze. Poczułam, jak kości w moim ciele płoną i zaczynają się roztapiać.

Usłyszałam, że zbliża się ktoś w szpilkach. Uchwyciłam kątem oka błysk złota.

Przeszkodziłam w czymś? – spytała Terry Gilman. Na wargach miała błyszczącą szminkę i odsłaniała krwiożercze, nieskazitelnie białe zęby.

Witaj, Terry – zwrócił się do niej Joe. – Co słychać?

Frankie Russo demoluje męską toaletę. Mówi coś o swojej żonie, która jadła sałatkę kartoflaną z widelca Hectora Santiago.

Chcesz, żebym z nim pogadał?

Albo go zastrzelił. Ty jeden masz tu pozwolenie na broń. Odstawia niezłą demolkę.

Morelli znów pocałował mnie w rękę.

Nie odchodź nigdzie.

Oddalili się razem, ja zaś przeżyłam chwilę zwątpienia. Wcale nie musieli pójść do męskiej toalety. To głupie, powiedziałam sobie. Joe nie jest już taki.

Pięć minut później wciąż go nie było, a ja z trudem panowałam nad ciśnieniem krwi. Moją uwagę zwrócił jakiś sygnał, dobiegający z dali. Uświadomiłam sobie z przestrachem, że słychać go całkiem blisko – to był mój telefon komórkowy, którego dźwięk tłumiła torebka.

Dzwoniła Sandy.

Jest tutaj! – powiedziała zaaferowana. – Byłam akurat z psem na spacerze, jak spojrzałam w okno Ruzicków i go zobaczyłam. Oglądał telewizję. Widać było wyraźnie, bo paliły się wszystkie światła, a pani Ruzick nigdy nie zaciąga zasłon.

Podziękowałam Sandy i zadzwoniłam do Komandosa. Nie odebrał, zostawiłam więc wiadomość na sekretarce. Spróbowałam połączyć się z jego wozem i komórką. Też nic. Zadzwoniłam na pager i zostawiłam numer swojej komórki. Stukałam palcami w stół przez pięć minut i czekałam, aż oddzwoni. Nie oddzwonił. I ani śladu Joego. Z mojej głowy zaczęły wydobywać się cieniutkie smużki dymu.

Dom Ruzicków znajdował się trzy przecznice dalej. Miałam ochotę tam pojechać i przyjrzeć się sytuacji z bliska, nie chciałam jednak porzucać w takiej chwili Joego. Żaden problem, powiedziałam sobie. Idź i go znajdź. Jest w męskiej toalecie. Spytałam kilka osób, czy nie widziały Joego. Niestety, nikt nie miał pojęcia, gdzie mogłabym go znaleźć. I wciąż nie było sygnału od Komandosa.

Teraz dymiły mi już uszy. Pomyślałam, że jeśli tak dalej pójdzie, to zacznę gwizdać jak czajnik. Czyż nie byłoby to stresujące?

Okay, zostawię mu wiadomość, postanowiłam. Miałam pióro, ale ani kawałka papieru, napisałam więc na serwetce: Zaraz wracam. Muszę zająć się NSS-em od Komandosa. Serwetkę oparłam o szklankę z drinkiem Joego i wyszłam z przyjęcia.

Pokonałam energicznym krokiem trzy przecznice i zatrzymałam się naprzeciwko domu Ruzicka, po drugiej stronie ulicy. Alphonse był u siebie, jak najbardziej realny, i oglądał telewizję. Widziałam go jak na dłoni przez okno w salonie. Nikt nigdy jeszcze nie oskarżył go o inteligencję. To samo można było powiedzieć o mnie, gdyż nie omieszkałam zabrać torebki, ale zostawiłam na przyjęciu sweter i komórkę. Teraz, stojąc bez ruchu, marzłam jak diabli. Nie ma sprawy, powiedziałam sobie. Wróć tam, weź swoje rzeczy i przyjdź tu.

Był to dobry pomysł, ale jak na złość Alphonse akurat wstał, podrapał się po brzuchu, podciągnął gacie i wyszedł z pokoju. Do diabła. Co teraz?

Znajdowałam się po drugiej stronie ulicy, przycupnięta

148 między dwoma samochodami. Miałam dobry widok na salon i fronton domu, ale nic więcej. Rozważałam właśnie to zagadnienie, kiedy usłyszałam, jak otwierają się tylne drzwi, a potem zamykają. Cholera. Wyszedł z mieszkania. Zaparkował pewnie w alejce za domem.

Przebiegłam ulicę i ukryłam się w cieniu przy bocznej ścianie. Widziałam zarys masywnej sylwetki Alphonse’a Ruzicka, zmierzającego w stronę alejki z torbą w ręku. Był oskarżony o włamanie i napad z użyciem niebezpiecznego narzędzia. Liczył czterdzieści sześć lat i ważył dobrze ponad sto kilo, z czego większość mieściła się w bebechach. Miał maleńką główkę wielkości łebka od szpilki, a w niej proporcjonalnie duży mózg. Przeklęty Komandos. Gdzie on się, u diabła, podziewa?

Alphonse był już w połowie podwórza, kiedy zawołałam. Nie miałam broni. Nie miałam kajdanek. Nie miałam niczego, ale i tak zawołałam. Nic innego nie przyszło mi do głowy.

Stój! – krzyknęłam. – Agentka specjalna! Padnij na ziemię!

Alphonse nawet nie spojrzał za siebie. Rzucił się do ucieczki, przecinając pędem podwórze, zamiast kierować się w stronę alejki. Biegł, ile sił w nogach, przeszkadzał mu jednak tłusty tyłek i przepełniony piwem brzuch. W prawej dłoni kurczowo ściskał torbę. Psy szczekały, ganki rozbłyskiwały światłem, a na tyłach domów, wzdłuż całej ulicy, otwierały się gwałtownie drzwi.

Wezwać policję! – wołałam, ścigając Alphonse’a z wysoko uniesioną sukienką. – Pali się, pali się! Pomocy, pomocy!

Dotarliśmy do następnej przecznicy. Miałam go na wyciągnięcie ramion, kiedy odwrócił się i walnął mnie swoją torbą. Pękła, ale siła uderzenia zwaliła mnie z nóg. Leżałam na plecach, cała w jakichś cuchnących brudach. Alphonse wcale nie uciekał. Po prostu wynosił z domu matki śmieci.

Podniosłam się i ruszyłam za nim. Wybiegł na ulicę i pognał z powrotem w stronę domu. Wyprzedzał mnie o jakieś kilka kroków, gdy nagle wyciągnął z kieszeni pęk kluczy i nakierował je na terenowego forda, który stał przy krawężniku. Usłyszałam pisk alarmu.

Stój! – wrzasnęłam. – Jesteś aresztowany! Stój, bo strzelam!

Było to głupie ostrzeżenie, ponieważ nie miałam broni. A nawet gdybym miała, to i tak bym jej nie użyła. Al-phonse spojrzał przez ramię, by zorientować się, czy mówię prawdę. To wystarczyło – stracił koordynację w tym swoim tłustym cielsku. Potknął się, a ja wpadłam na jego galaretowatą powłokę doczesną.

Oboje runęliśmy na chodnik, na którym starałam się za wszelką cenę pozostać. Alphonse usiłował wstać, ja zaś robiłam wszystko, by go utrzymać w parterze. Słyszałam w oddali zawodzenie syren i krzyki ludzi biegnących w naszą stronę. Myślałam tylko o tym, by przeciągnąć walkę do chwili, gdy nadejdzie pomoc. Klęczał, a ja kurczowo trzymałam w garści jego koszulę. Odpychał mnie jak uprzykrzonego robala.

Ty głupia cipo! – rzucił wściekle, podnosząc się z ziemi. – Nie masz żadnej broni.

Obrzucano mnie już w życiu różnymi epitetami. Ten akurat nie należał do moich ulubionych. Wczepiłam się w nogawki Alphonse’a i zbiłam go z nóg. Zdawało się, że zawisł na ułamek sekundy w powietrzu, po czym runął na chodnik z głośnym „łup”, które wstrząsnęło ziemią i osiągnęło 6,7 stopnia w skali Richtera.

Zabiję cię – wycedził, spocony i zdyszany, przygniatając mnie ciałem i chwytając za szyję. – Zaraz cię, kurwa, zabiję.

Szarpnęłam się pod nim gwałtownie i zatopiłam zęby w jego ramieniu.

Rany! – wrzasnął. – Niech to szlag! Co ty jesteś, pieprzony wampir?

Mogłabym przysiąc, że tarzaliśmy się tak po chodniku przez całe godziny, sczepieni ze sobą. On próbował mnie zabić, ja przywarłam do niego jak rzep do psiego ogona, niepomna na otoczenie i stan mojej sukienki. Bałam się, że jeśli go puszczę, to zatłucze mnie na śmierć. Byłam wykończona i pomyślałam, że to już koniec, gdy runął na mnie nagle strumień lodowatej wody.

Od razu przestaliśmy się mocować, a zaczęliśmy parskać.

Co jest? Co jest? – pytałam.

Zamrugałam i zobaczyłam wokół sporo ludzi. Byli między nimi Morelli i Komandos, dwóch policjantów w mundurach i kilku mieszkańców okolicznych domów. Plus pani Ruzick, która trzymała wielki pusty garnek.

Działa bez pudła – wyjaśniła. – Choć zwykle polewam koty. Tu jest za dużo kotów.

Komandos uśmiechnął się, patrząc na mnie z góry.

Dobra robota, Tygrysku.

Podniosłam się z ziemi i dokonałam inspekcji własnej osoby. Żadnych złamań. Ani dziur po kulach. Żadnych ran od noża. Zrujnowany makijaż. Mokre włosy i sukienka. A na niej coś, co przypominało zupę jarzynową.

Morelli i Komandos gapili się na moje piersi i przyglądali z uśmiechem zadowolenia mokrej sukience, która lepiła mi się do skóry.

No dobra, mam cycki – rzuciłam wściekle. – Weźcie sobie na wstrzymanie.

Morelli dał mi swoją marynarkę.

Co to za zupa jarzynowa na twojej sukience?

Uderzył mnie torbą na śmieci. Morelli i Komandos znów się uśmiechali.

Nic nie mówcie – ostrzegłam ich. – I jeśli zależy wam na życiu, przestańcie się tak uśmiechać.

No dobra, zjeżdżam stąd – oświadczył Komandos. -Muszę zabrać na przejażdżkę tego biedaka.

Przedstawienie skończone – zwrócił się do gapiów Morelli.

Była wśród nich Sandy Polan. Przyjrzała się z uwagą Joemu, zachichotała i odeszła.

O co chodzi? – zwrócił się do mnie Joe. Uniosłam dłonie do góry.

Wykombinuj.

Kiedy wsiedliśmy do jego pikapa, zamieniłam marynarkę na sweter.

A tak z ciekawości, jak długo stałeś i gapiłeś się na moje zapasy z Ruzicttiem?

Niezbyt długo. Minutę czy dwie.

A Komandos?

Tak samo.

Mogliście się włączyć i mi pomóc.

Próbowaliśmy, szczerze mówiąc. Ale byliście tak scze-pieni, że nie daliśmy rady. Zresztą szło ci całkiem nieźle.

Skąd wiedziałeś, gdzie jestem?

Rozmawiałem z Komandosem. Zadzwonił na twoją komórkę.

Popatrzyłam na sukienkę. Była najprawdopodobniej do wyrzucenia. Dobrze, że nie włożyłam tej małej czarnej.

Gdzie się podziewałeś? Poszłam do męskiej toalety i nie zastałam tam żywego ducha.

Frankie potrzebował świeżego powietrza – wyjaśnił Morelli. Zatrzymał się na światłach i zerknął na mnie. -Co cię opętało, żeby ścigać w taki sposób Alphonse’a? Byłaś nieuzbrojona.

Nie chodziło o polowanie na Ruzicka. Fakt, nie był to najmądrzejszy pomysł. Ale nie tak głupi jak łażenie po ulicy bez towarzystwa i spluwy, kiedy w pobliżu mógł czaić się Ramirez.

Morelli postawił wóz na parkingu i odprowadził mnie do mieszkania. Potem oparł mnie o drzwi i pocałował delikatnie w usta.

Mogę wejść?

Mam ziarenka kawy we włosach. I Randy’ego Briggsa w mieszkaniu.

Rzeczywiście – przyznał Morelli. – Swojsko pachniesz.

Nie wiem, czy zdobędę się dziś na romantyczny nastrój.

Nie musimy być romantyczni – powiedział Morelli. -Może po prostu zafundujemy sobie nieprzyzwoity seks.

Wzniosłam oczy ku górze.

Morelli znów mnie pocałował. Tym razem był to pocałunek na dobranoc.

Zadzwoń, jak będziesz miała ochotę – rzucił na odchodnym.

Ochotę na co? – spytałam. Jakbym nie wiedziała.

Na cokolwiek.

Weszłam do mieszkania i ominęłam na palcach Briggsa, który spał na mojej kanapie.

W niedzielę rano obudził mnie deszcz. Bębnił monotonnie o schody pożarowe, stukał w okno. Odsunęłam zasłony, a wtedy przyszło mi do głowy jedno słowo -ohyda. Świat był szary. Poza parkingiem w ogóle nie istniał. Spojrzałam na łóżko. Wyglądało kusząco. Mogłam wpełznąć do niego i zaczekać, aż przestanie padać, albo świat przestanie istnieć, albo zjawi się ktoś z torbą pączków.

Niestety, bałam się, że jeśli wrócę do łóżka, to zacznę robić bilans swego życia. A moje życie nie wyglądało różowo. Sprawa, która zabierała mi najwięcej czasu i energii, nie mogła przynieść korzyści, choć byłam zdecydowana odnaleźć Freda, żywego czy martwego. Sprawy, które zlecał mi Komandos, też nie wypalały. A fach łow-czyni nagród był jednym wielkim fiaskiem. Gdybym zaczęła poważnie zastanawiać się nad swoim życiem, mogłabym dojść do wniosku, że powinnam wyjść z domu i poszukać sobie prawdziwej roboty. Takiej, która wymaga wkładania rajstop i pozytywnego nastawienia.

Co gorsza, mogłabym zacząć myśleć o Morellim i o tym, jaką byłam idiotką, nie zapraszając go na noc do domu. I jeszcze gorzej – mogłabym pomyśleć o Komandosie, a tego nie chciałam za żadne skarby świata!

I wtedy przypomniałam sobie, dlaczego nie zaprosiłam Morellego do mieszkania. Briggs. Zamknęłam oczy. Oby to był tylko zły sen.

Łup, łup, łup – prosto w moje drzwi.

Hej! – wydarł się Briggs. – Nie masz ani odrobiny kawy. Jak mam pracować bez kawy? Wesz, która godzina, śpiąca królewno? Co z tobą, przesypiasz cały dzień? Nic dziwnego, że nie stać cię na kawałek jedzenia w tej piekielnej dziurze.

Ubrałam się i weszłam do salonu.

Posłuchaj, maluchu, za kogo się, do cholery, uważasz?

Za faceta, który poda twój tyłek do sądu. Ot co.

Daj mi trochę czasu, a zobaczysz, jak cię znienawidzę.

Jezu, i to akurat wtedy, kiedy zacząłem wierzyć, że jesteś bratnią duszą.

Posłałam mu pogardliwe spojrzenie, zapięłam na zamek błyskawiczny kurtkę przeciwdeszczową i złapałam torbę.

Jaką kawę lubisz?

Czarną. W ogromnych ilościach.

Pobiegłam w strugach deszczu do buicka i pojechałam do Giovichinniego. Sklep miał fronton z czerwonej cegły i był wciśnięty między inne lokale usługowe. Po obu stronach stały jednopiętrowe budynki. Giovichinni szczycił się dwoma kondygnacjami, ale ta górna nie była specjalnie wykorzystywana. Magazyn i biuro. Podjechałam do najbliższej przecznicy i skręciłam w alejkę, która biegła za sklepem. Na tyłach elewacja też była z cegły, podobnie jak fronton. Na końcu podwórza znajdował się brudny parking dla wozów dostawczych. Dwa domy dalej ulokowała się agencja nieruchomości. Boczną ścianę otynkowano i pomalowano na beżowo. A drzwi wychodziły akurat na niewielki asfaltowy placyk.

Załóżmy więc, że skąpy Fred zawozi pod osłoną nocy torbę z liśćmi do sklepu Giovichinniego. Parkuje i wyłącza światła. Nie chce, by go przyłapano. Wyciąga z wozu worki i słyszy nadjeżdżający samochód. Co robi? Chowa się. I być może widzi, jak ktoś podchodzi i zostawia worek ze śmieciami za agencją nieruchomości.

A potem? Nie wiedziałam. Musiałam jeszcze przemyśleć to „potem”.

Następnym przystankiem na mojej trasie był sklep wielobranżowy, wreszcie dom, tam zaś kawa dla mnie i Briggsa, do tego pudełko pączków z polewą czekoladową… Jeśli chciałam znosić Briggsa, potrzebowałam pączków.

Zrzuciłam mokrą kurtkę i usadowiłam się przy stole jadalnym z kawą, pączkami i bloczkiem kartek, starając się za wszelką cenę zignorować fakt, że kanapę zajmuje jakiś mężczyzna i pisze na komputerze. Sporządziłam listę znanych mi faktów, dotyczących zniknięcia Freda. Nie było już wątpliwości, że fotografie odgrywały bardzo dużą rolę. Kiedy lista była skończona, zamknęłam się w sypialni i oglądałam kreskówki w telewizji. Przesiedziałam tak do lunchu. Nie miałam ochoty na resztki pieczeni jagnięcej, skończyłam więc pączki.

Jezu – zdumiał się Briggs. – Zawsze się tak odżywiasz? Nie słyszałaś o podstawowych grupach pokarmowych? Nic dziwnego, że musisz nosić te „romantyczne” sukienki.

Wycofałam się do sypialni i ucięłam sobie drzemkę. Ocknęłam się wystraszona, gdy zadzwonił telefon.

Chciałam się upewnić, że przyjedziesz i zabierzesz mnie wieczorem na czuwanie przy zwłokach Lipinskiego -powiedziała babka.

Zwłoki Lipinskiego. Boże. Wcale nie miałam ochoty jechać w deszczu, żeby oglądać martwego faceta.

A Harriet Schnable? – podsunęłam. – Może Harriet by cię zawiozła.

Nawalił jej samochód.

Effie Reeder?

Effie zmarła.

Och! Nie wiedziałam.

Prawie wszyscy, których znam, nie żyją – dodała babka. – Banda mięczaków.

Okay, zawiozę cię.

Dobrze. Matka mówi, żebyś wpadła na kolację.

Przemknęłam przez salon, ale nim zdołałam dotrzeć do drzwi, Briggs był na nogach.

Hej, dokąd to? – spytał.

Wychodzę.

A dokładnie?

Do moich rodziców.

Założę się, że na kolację. Jezu, to niewiarygodne. Chcesz mnie tu zostawić z pustą lodówką, a sama leziesz do rodziców na wyżerkę.

Jest trochę jagnięciny na zimno.

Zjadłem ją na lunch. Poczekaj, pójdę z tobą.

Wykluczone! Nigdzie nie idziesz.

Co, wstydzisz się mnie?

Tak!

Kim jest ten mały gość? – spytała babka, kiedy zjawiłam się u rodziców z Briggsem u boku.

To mój… przyjaciel Randy.

Coś takiego – nie mogja się nadziwić babka. – Jeszcze nigdy nie widziałam karzełka z tak bliska.

Niewyrośniętego – poprawił Briggs. – A ja nigdy nie widziałem z bliska osoby tak starej. Trzepnęłam go po głowie.

Zachowuj się – upomniałam karzełka.

Co się stało z pańską twarzą? – chciała wiedzieć babka.

Pani wnuczka mnie stłukła.

Poważnie? – zdumiała się babcia Mazurowa. – Odwaliła kawał dobrej roboty.

Ojciec siedział przed telewizorem. Odwrócił się i spojrzał na nas.

O rany, i co teraz? – spytał.

To jest Randy – poinformowałam go.

Trochę niski, no nie?

Nie bój się, to nie jest mój chłopak. Ojciec znów skupił uwagę na telewizji.

Dzięki Bogu.

Na stole zauważyłam pięć nakryć.

Kto jeszcze przyjdzie? – spytałam.

Mabel – odparła matka. – Twoja babka ją zaprosiła.

Pomyślałam, że nadarzy się okazja, by ją trochę pomaglować. Sprawdzić, co ma do powiedzenia – wyjaśniła babka.

Nie będzie żadnego maglowania – oświadczyła zdecydowanie matka. – Zaprosiłaś Mabel na kolację i o to nam właśnie chodzi… o miłą kolację.

Pewnie – odparła babka. – Ale nie zaszkodzi spytać ją o parę rzeczy.

Przed domem trzasnęły drzwi samochodu i wszyscy wyemigrowali do przedpokoju.

Jakim wozem jeździ Mabel? – spytała babka. – To nie jest kombi.

Mabel kupiła nowy samochód – wyjaśniłam. – Uważa, że ten stary był za duży.

To dobrze – zauważyła matka. – Musi samodzielnie podejmować decyzje.

Święta racja – zgodziła się babka. – Ale niech się modli, żeby Fred był martwy.

Kto to jest Mabel i Fred? – spytał Briggs. Zrelacjonowałam mu pokrótce sprawę.

Ekstra – orzekł. – Twoja rodzina zaczyna mi się podobać.

Przyniosłam ciasto kawowe – powiedziała Mabel i wręczyła matce pudełko, drugą ręką zamykając drzwi. -Z suszonymi śliwkami. Wiem, że Frank je lubi. – Wsunęła głowę do salonu. – Witaj, Frank! – zawołała.

Mabel – odparł zwięźle ojciec.

Ładny wóz – zwróciła się babka do Mabel. – Nie boisz się, że jak Fred wróci, to zrobi ci awanturę?

Nie powinien był odchodzić – odparła ciotka. -A poza tym skąd mam wiedzieć, czy wróci? Kupiłam też nowy komplet do sypialni. Mają go dostarczyć jutro. Materac i całą resztę.

Może to ty stuknęłaś Freda – wysunęła przypuszczenie babka. – Pewnie zrobiłaś to dla pieniędzy. Moja matka walnęła miską z groszkiem o blat stołu.

Mamo! – zawołała.

Tak tylko sobie pomyślałam – tłumaczyła się babka.

Usiedliśmy wszyscy na swoich miejscach, a matka postawiła przed Mabel whisky z wodą sodową, przed ojcem piwo, Briggsowi zaś przyniosła poduszkę.

Podkładam zawsze wnukom – poinformowała. Briggs popatrzył na mnie pytająco.

Dzieciom mojej siostry Yalerie – wyjaśniłam. Aha. A więc jesteś też frajerką w rodzinnym wyścigu.

Mam chomika – sprostowałam. Ojciec nałożył sobie trochę pieczonego kurczaka i sięgnął po tłuczone ziemniaki.

Mabel opróżniła jednym haustem pół szklanki.

Co jeszcze zamierzasz kupić? – zwróciła się do niej babka.

Zastanawiam się nad wakacjami – odparła Mabel. -Może Hawaje. Albo wybiorę się w rejs statkiem pasażerskim. Zawsze chciałam popłynąć w taki rejs. Oczywiście nie od razu. Dopóki Stephanie nie znajdzie tego człowieka. To mogłoby przyśpieszyć sprawy.

Jakiego człowieka? – chciała wiedzieć babka. Opowiedziałam jej o kobiecie spod Grand Union.

No to wreszcie coś mamy – oświadczyła babka. -Zdecydowanie. Trzeba tylko znaleźć tego mężczyznę. Masz jakichś podejrzanych? – spytała.

Nie.

Absolutnie nikogo?

Powiem wam, kogo podejrzewam – wtrąciła Mabel. -Tę firmę śmieciarską. Nie lubili Freda.

Babka pomachała w jej stronę kurzą nogą.

To właśnie powiedziałam parę dni temu. Że coś dziwnego dzieje się z tymi śmieciarzami. Wybieramy się dziś do domu pogrzebowego, by to zbadać. – Ogryzała przez jakiś czas udko, zamyślona. – Spotkałaś nieboszczyka, jak poszłaś do tego ich biura? – zwróciła się do mnie. -Jak wyglądał? Przypominał tego faceta, który wziął Freda na przejażdżkę?

Myślę, że odpowiada rysopisowi.

Niedobrze, że trumna będzie zamknięta. Gdyby była otwarta, to moglibyśmy zabrać ze sobą tę kobietę spod sklepu i sprawdzić, czy rozpoznaje Lipinskiego.

Do licha – wtrącił ojciec. – A może by tak wyciągnąć Lipinskiego z trumny i urządzić konfrontację?

Babka popatrzyła na ojca.

Myślisz, że to by się dało zrobić? Jest chyba dostatecznie sztywny.

Matka syknęła poirytowana.

Nie wiem, czy się sztywnieje – powątpiewała Mabel. – Można nawet chyba zwiotczeć.

Kto mi poda sos? – spytał ojciec. – Czy mogę prosić o odrobinę sosu?

Twarz babki rozjaśnił płomień iluminacji.

Będzie tam dziś mnóstwo krewnych Lipinskiego. Może któryś z nich da nam jego zdjęcie? Pokażemy je tej kobiecie spod centrum handlowego.

Uważałam, że to wszystko brzmi nieco makabrycznie, zwłaszcza zważywszy na obecność Mabel przy stole, ta jednak nie wydawała się zaszokowana.

Co myślisz, Stephanie? – spytała. – Powinnam jechać na Hawaje? Czy raczej wybrać się w rejs?

Jezu – mruknął do mnie Briggs. – Nie jesteś jeszcze taka najgorsza, jeśli się weźmie pod uwagę twój genotyp.

ROZDZIAŁ 9

Rany, popatrzcie tylko! – zawołała babka, spoglądając na parking. – Ale tłok. U Stivy musi być komplet. W każdej sali chyba ktoś leży. Rozmawiałam z Jean Moon, a ona mi powiedziała, że jej kuzynka Dorothy zmarła wczoraj rano i nie dało rady wcisnąć jej do Stivy. Jean musiała zawieźć ją do Mosela.

A co jest nie tak u Mosela? – zainteresował się Briggs.

Nie ma pojęcia o makijażu – wyjaśniła babka. – Kładzie zbyt grubą warstwę różu. A ja lubię, kiedy nieboszczyk wygląda ładnie i naturalnie.

Owszem, ja też lubię – zgodził się Briggs. – Nie ma nic gorszego niż nienaturalnie wyglądające zwłoki.

Deszcz złagodniał i przeszedł w mżawkę, ale wieczór nadal nie był odpowiedni do spacerów na świeżym powietrzu, wysadziłam więc babkę i Briggsa pod drzwiami domu pogrzebowego, a sama odjechałam, by zaparkować na ulicy. Znalazłam wolne miejsce przecznicę dalej i nim dotarłam z powrotem do Stivy, moje włosy były bardziej poskręcane niż po lokówce, a bawełniany sweterek wydłużył się o pięć centymetrów.

Larry Lipinski, jak przystało na mordercę-samobójcę, leżał w sali numer jeden. Rodzina i przyjaciele skupili się wokół trumny. Resztę pomieszczenia wypełniał ten sam tłum, który widziałam u Marthy Deeter – zawodowi żałobnicy, jak babcia Mazurowa i Sue Ann Schmatz, a także pracownicy firmy śmieciarskiej.

Babka podeszła do mnie dziarskim krokiem, za nią dreptał pośpiesznie Briggs.

Złożyłam już kondolencje – oświadczyła. – I muszę powiedzieć, że to doprawdy niesympatyczni osobnicy. Co za wstyd, że taki łajdak zabiera miejsce porządnym ludziom jak Dorothy Moon.

Przypuszczam, że nie dali ci zdjęcia.

Figę – odparła babka. – Figę mi dali.

I zrobili to w wielkim stylu – dorzucił Briggs z uśmiechem. – Szkoda, że tego nie widziałaś.

I tak nie sądzę, by chodziło o tego samego człowieka – zauważyłam sceptycznie.

Nie powiedziałabym – upierała się babka. – Wyglądają, jakby chcieli coś ukryć. Zdaje mi się, że to niezłe gagatki.

Gdybym była spokrewniona z kimś, kto przyznał się do morderstwa, też czułabym się nieswojo.

Nie martw się – pocieszała mnie babka. – Przewidziałam to i przygotowałam sobie zawczasu pewien plan.

Tak, plan, zgodnie z którym o wszystkim zapomnimy – powiedziałam.

Babka nastawiła czułki, wodząc spojrzeniem po zebranych.

Emma Getz powiedziała mi, że nieboszczyk w sali numer cztery jest naprawdę nieźle odszykowany. Chyba rzucę na niego okiem.

Pójdę z panią – wtrącił Briggs. – Nie chcę niczego stracić.

Nie byłam zainteresowana salą numer cztery, postanowiłam więc zaczekać w holu. Znudziło mi się to jednak po paru minutach, więc podeszłam do stolika i poczęstowałam się kilkoma ciasteczkami. Potem znudziły mi się ciastka, więc udałam się do damskiej toalety poprawić sobie włosy. Duży błąd. Lepiej nie oglądać swoich włosów. Wróciłam do ciastek i schowałam kilka do kieszeni dla Reksa.

Liczyłam właśnie płytki na suficie i zastanawiałam się, co robić dalej, kiedy włączył się alarm przeciwpożarowy. A ponieważ nie tak dawno temu dom Stivy spłonął do szczętu, nikt nie marudził. Z każdej sali wylewał się do holu strumień ludzi, którzy pędzili na złamanie karku w stronę wyjścia. Nie dostrzegłam nigdzie babci Mazurowej, zaczęłam się więc przebijać przez tłum uciekających do sali numer cztery. Była pusta, kiedy tam dotarłam, jeśli nie liczyć pani Kunkle, która spoczywała błogo w kapsule wiecznego snu z mahoniu i mosiądzu za dwanaście tysięcy dolarów. Pognałam z powrotem do holu i już miałam poszukać babki na zewnątrz, kiedy zauważyłam, że drzwi sali numer jeden są zamknięte. Pozostałe stały otworem, ale te, za którymi spoczywał Lipinski, były zamknięte na gjucho.

W dali zawodziły syreny, ja zaś miałam złe przeczucia co do sali numer jeden. Na drugim końcu holu Stiva wołał do swego pomocnika, by sprawdził zaplecze. Odwrócił się i spojrzał na mnie, a jego twarz zrobiła się blada jak papier.

To nie ja! – zawołałam. – Przysięgam!

Pobiegł za pomocnikiem i gdy tylko zniknął z pola widzenia, ruszyłam do sali Lipinskiego i spróbowałam otworzyć drzwi. Gałka obracała się, ale drzwi stawiały opór, naparłam więc na nie ciałem. Otworzyły się na oścież i zobaczyłam Briggsa, który poleciał do tyłu.

Cholera! – zaklął. – Zamknij drzwi, frajerko.

Co robisz?

A jak myślisz? Stoję na czujce.

Na drugim końcu sali babka zdążyła już podnieść wieko trumny Lipinskiego. Stała jedną nogą na składanym krześle, drugą opierała się o krawędź trumny, i robiła zdjęcia jednorazowym aparatem.

Babciu!

O rany, ten facet nie wygląda najlepiej – oceniła.

Zejdź stamtąd!

Muszę wypstrykać rolkę. Nie lubię, jak zostają niewykorzystane klatki.

Przebiegłam między rzędami krzeseł.

Nie możesz tego robić!

Mogę, kiedy stoję na krześle. Przedtem miałam w obiektywie twarz tylko z jednej strony. I bardzo niedobrze, bo brakuje mu kawałka gjowy.

Przestań robić zdjęcia i zejdź z tego krzesła!

Ostatnie! – oświadczyła z ulgą babka, opuszczając posterunek i wrzucając aparat do torebki. – Mam kilka dobrych ujęć.

Opuść wieko! Opuść wieko! Łup!

Nie wiedziałam, że to takie ciężkie – westchnęła.

Ustawiłam krzesło z powrotem pod ścianą. Rzuciłam też okiem na trumnę, by się upewnić, czy wszystko jest okay. Potem wzięłam babkę za rękę.

Wyjdźmy stąd.

Drzwi otworzyły się gwałtownie, zanim zdążyliśmy zrobić choć jeden krok. W progu stanął Stiva i posłał mi pełne przestrachu spojrzenie.

Co tu robisz? Myślałem, że wyszłaś z budynku.

Nie mogłam znaleźć babki – odparłam. – I… eee…

Przyszła tu, żeby mnie ratować – dokończyła babka, biorąc mnie pod rękę i prowadząc do drzwi. – Oddawałam zmarłemu szacunek, kiedy włączył się alarm i wszyscy stąd wybiegli. Ktoś mnie przewrócił i nie mogłam wstać. Był tu ze mną ten karzełek, ale potrzeba by takich dwóch, żeby mnie podnieść z podłogi. Gdyby nie moja wnuczka, spaliłabym się na popiół.

Karzełek! – zawołał z oburzeniem Randy Briggs. -Ile razy mam ci powtarzać, że nie jestem karzełkiem!

No cóż, wyglądasz bez wątpienia jak karzełek -oświadczyła babka i wciągnęła nosem powietrze. – Czy to dym?

Nie – odparł Stiva. – Chyba fałszywy alarm. Dobrze się pani czuje?

Tak mi się wydaje – uspokoiła go babka. – Mam szczęście, zważywszy na moje stare kruche kości. – Zerknęła na mnie. – Wyobraź sobie tylko: fałszywy alarm.

Wyobraź sobie. Mhm. Coś mi nagle zaświtało.

Kiedy wyszliśmy, przed budynkiem stały dwa wozy strażackie. Na chodniku tłoczyli się żałobnicy, dygocząc w strugach deszczu. Nie pozwalała im odejść ciekawość oraz fakt, że w środku pozostały ich płaszcze. Przy krawężniku parkował radiowóz policyjny.

Nie włączyłaś alarmu, prawda? – spytałam babcię Mazurową.

Kto, ja?

Moja matka czekała w drzwiach, kiedy wróciliśmy do domu.

Słyszałam syreny – powiedziała. – Nic wam się nie stało?

Pewnie, że nie – uspokoiła ją babka. – Przecież widzisz.

Pani Ciak miała telefon od swojej córki, która powiedziała, że u Stivy wybuchł pożar.

Jaki tam pożar – machnęła ręką babka. – Jeden z tych fałszywych alarmów.

Grymas matki wyrażał głęboką dezaprobatę.

Babka strząsnęła krople deszczu z płaszcza i powiesiła go w garderobie.

Początkowo myślałam, że będę miała wyrzuty sumienia, bo straż przyjechała niepotrzebnie, ale zauważyłam, że za kierownicą siedzi Bucky Moyer. A wiecie, jak Bucky lubi prowadzić ten wielki wóz.

Szczerze mówiąc, była to prawda. Co więcej, Bucky był nieraz podejrzewany o wzniecanie fałszywego alarmu, byle tylko przejechać się po mieście wozem gaśniczym.

Muszę iść – oświadczyłam. – Mam jutro mnóstwo roboty.

Zaczekaj – poprosiła matka. – Dam ci trochę kurczaka.

Babka zadzwoniła o ósmej.

Umówiłam się dziś rano na wizytę w salonie piękności – powiedziała. – Pomyślałam, że może mnie podrzucisz, a po drodze mogłybyśmy załatwić wiadomą rzecz.

Zdjęcia?

Tak.

Na którą jesteś umówiona?

Na dziewiątą.

Najpierw zatrzymałyśmy się przy sklepie fotograficznym.

Zamów ekspres – powiedziała babka, wręczając mi kliszę.

To będzie kosztowało fortunę.

Mam kupon – uspokoiła mnie babka. – Dają go emerytom, wychodząc z założenia, że nie zostało im za dużo czasu. Mogliby umrzeć, czekając na wywołanie.

Wysadziłam babkę pod salonem i pojechałam do biura. Lula usadowiła się na kanapie ze skaju, popijając kawę i czytając horoskop. Connie siedziała przy biurku i zajadała bajgla. Yinniego nigdzie nie było widać.

Lula odłożyła gazetę, gdy tylko stanęłam w drzwiach.

Chcę wszystko wiedzieć. Wszystko. Chcę znać szczegóły.

Nie ma o czym mówić – powiedziałam. – Stchórzyłam i nie włożyłam tej sukienki.

Co? Czy dobrze słyszę?

To trochę skomplikowane.

Chcesz mi powiedzieć, że nie poszalałaś sobie w weekend?

Tak.

Dziewczyno, to gorzej niż źle. Nie musiała mi tego mówić.

Macie jakichś zbiegów? – spytałam Connie.

W niedzielę nic się nie pojawiło. A dzisiaj jest jeszcze za wcześnie.

Gdzie Yinnie?

W więzieniu. Wpłaca kaucję za złodzieja sklepowego. Wyszłam z biura i stanęłam na chodniku, patrząc na buicka.

Nienawidzę cię – oświadczyłam.

Usłyszałam cichy śmiech za plecami i odwróciłam się. Był to Komandos.

Zawsze tak gadasz ze swoim samochodem? Chyba musisz zacząć nowe życie.

Życie już mam. A potrzebuję samochodu.

Patrzył na mnie przez chwilę, a ja bałam się zgadywać, o czym myśli. Brązowe oczy spoglądały badawczo, a na twarzy malowało się łagodne rozbawienie.

Co jesteś gotowa zrobić dla nowego wozu?

A co masz na myśli? Znów cichy śmiech.

Musi być moralnie słuszne?

O jakim samochodzie mówimy?

Mocnym. Sexy.

Miałam wrażenie, że oba te określenia mogłyby się odnosić do proponowanej roboty.

Zaczął padać lekki deszczyk. Komandos podniósł kaptur mojej kurtki i schował mi pod nim włosy. Jego palec zakreślił linię na mojej skroni, nasze oczy spotkały się i przez jeden przerażający moment sądziłam, że chce mnie pocałować. Moment minął i Komandos się rozmyślił.

Daj mi znać, jak się zdecydujesz.

Zdecyduję? Uśmiechnął się.

Chodzi mi o samochód.

Okay.

Uf! Wgramoliłam się do buicka i ruszyłam z warkotem w siną dal. Zatrzymałam się na światłach i zaczęłam uderzać głową o kierownicę. Głupia, głupia, głupia, głupia, myślałam. Dlaczego powiedziałam „okay”? Co za idiotyzm! Walnęłam czołem o kierownicę po raz ostatni i ruszyłam przed siebie.

Kiedy dotarłam do salonu, babce lakierowano właśnie paznokcie. Miała stalowoszare włosy, krótko obcięte i skręcone w loki, które układały się równymi rzędami na różowej czaszce.Jestem prawie gotowa – oświadczyła. – Odebrałaś zdjęcia?

Jeszcze nie.

Zapłaciła za fryzjera, wcisnęła się w płaszcz i starannie zapięła plastikowy kaptur na gjowie.

Nieźle było wczoraj w domu pogrzebowym – zauważyła, stąpając ostrożnie po mokrym chodniku. – Dużo zabawy. Nie widziałaś, jak Margaret Burger wściekła się nad facetem w sali numer trzy. Jej mąż, Soi, umarł na atak serca w zeszłym roku, pamiętasz? Margaret powiedziała, że to przez kłopoty, jakie Soi miał z kablówką. Powiedziała, że doprowadzili u niego do wzrostu ciśnienia. I jeszcze, że facet, który był za to odpowiedzialny, to ten nieboszczyk spod trójki, John Curly. Margaret wyznała, że przyszła napluć na jego zwłoki.

Margaret Burger przyszła do Stivy napluć na kogoś? Margaret Burger była uroczą siwowłosą damą.

Tak utrzymywała, choć nie widziałam, by to robiła. Chyba przyszłam za późno. A może się rozmyśliła, kiedy go zobaczyła. Wyglądał jeszcze gorzej niż Lipinski.

Jak umarł?

Wpadł pod samochód, a kierowca uciekł. Sądząc po wyglądzie nieboszczyka, musiała go chyba przejechać ciężarówka. Jezu, mówię ci, te firmy to coś strasznego. Margaret powiedziała, że Soi wykłócał się o rachunek, tak jak Fred, a ten mądrala w biurze, John Curly, nie chciał o niczym słyszeć.

Zaparkowałam pod zakładem fotograficznym i babka odebrała zdjęcia.

Nieźle wyszły – oceniła, przeglądając plik fotografii. Zerknęłam na nie. Chryste.

Sądzisz, że naprawdę wygląda na umarłego? – spytała babka.

Jest w trumnie.

Mimo to uważam, że są całkiem niezłe. Trzeba chyba sprawdzić, czy ta kobieta spod sklepu go rozpozna.

Babciu, nie możemy zadzwonić do drzwi jakiejś kobiety i pokazać jej zdjęć martwego człowieka. Babka zaczęła grzebać w czarnej skórzanej torbie.

Mam jeszcze broszurkę pamiątkową od Stivy. Co prawda, zdjęcie jest trochę zamazane.

Wzięłam od babki broszurkę i otworzyłam. W środku było zdjęcie Upinskiego i jego żony. Pod spodem widniał tekst psalmu dwudziestego trzeciego. Lipinski obejmował ramieniem szczupłą kobietę o krótkich kasztanowych włosach. Było to zwykłe amatorskie zdjęcie, zrobione na świeżym powietrzu w letni dzień. Oboje uśmiechali się do siebie.

Zabawne, że umieścili w broszurce coś takiego. -Babka pokiwała głową. – Podsłuchałam, jak ludzie mówili, że go porzuciła w zeszłym tygodniu. Wstała i odeszła. I nie zjawiła się u Stivy. Nikt nie mógł jej znaleźć i zawiadomić o śmierci męża. Jakby zniknęła z powierzchni ziemi. Zupełnie jak Fred. Z tą różnicą, że Laura Lipinski odeszła z rozmysłem, jak słyszałam. Spakowała rzeczy i powiedziała, że chce rozwodu. Czyż to nie wstyd?

Wiedziałam, że są na świecie miliardy kobiet, które mają szczupłą figurę i krótkie kasztanowe włosy. Mój umysł jednak wracał uparcie do odciętej głowy o krótkich kasztanowych włosach. Lany Lipinski był drugim pracownikiem RGC, który zmarł gwahowną śmiercią w ciągu jednego tygodnia. I choć związek wydawał się dość odległy, Fred kontaktował się z Upinskim. Żona Lipin-skiego zniknęła. A jej wygląd pasował od biedy do zwłok w worku na śmieci.

Okay, pokażmy te zdjęcia Irenę Tully – zgodziłam się. Do diabła. Jeśli się wścieknie, to trudno. Dzień jak co dzień. Wygrzebałam z torby jej adres. Brookside Gardens 117. Było to osiedle mieszkaniowe oddalone o jakieś pięćset metrów od centrum handlowego.

Irenę Tully – powtórzyła w zamyśleniu babka. – Nazwisko wydaje mi się znajome, ale nie mogę go jakoś umiejscowić.

Powiedziała, że zna Freda z klubu seniora.

Pewnie tam o niej usłyszałam. W klubie jest bardzo dużo ludzi, a ja rzadko do niego zaglądam. Na dłuższą metę nie znoszę staruszków. Jak mam ochotę popatrzeć sobie na obwisłą skórę, zawsze mogę spojrzeć w lustro.

Skręciłam w uliczkę osiedlową i zaczęłam szukać wzrokiem numeru. Sześć budynków skupionych wokół dużego parkingu. Były z cegły, jednopiętrowe, w stylu kolonialno-nowoczesnym, co znaczyło, że elewacja jest biała, a okna mają okiennice. Do każdego z mieszkań prowadziło osobne wejście.

To tutaj – powiedziała babka, odpinając pas. – Te drzwi z dekoracją na Halloween.

Pokonałyśmy krótką ścieżkę, prowadzącą do drzwi, i nacisnęłyśmy dzwonek.

Na progu stanęła Irenę.

Tak?

Przychodzimy w związku ze zniknięciem Freda Shu-tza – wyjaśniła babka. – Chcemy pani pokazać zdjęcie.

Och – zdziwiła się Irenę. – Czy to zdjęcie Freda?

Nie – odparła babka. – Porywacza.

Właściwie to nie jesteśmy pewne, czy Freda porwano -pośpieszyłam z wyjaśnieniem. – Babci chodziło o to, że…

Proszę spojrzeć. – Babka wręczyła Irenę jedno ze zdjęć. – Oczywiście, garnitur może być inny. Irenę z uwagą studiowała fotografię.

Dlaczego jest w trumnie?

Jak by to powiedzieć… Akurat nie żyje – odparła babka. Irenę pokręciła przecząco głową.

To nie on.

Może tylko tak się pani wydaje, bo ma zamknięte oczy i nie wygląda na złoczyńcę – nie dawała za wygraną babka. – Poza tym ma zmiażdżony nos. Chyba upadł na twarz, jak już sobie strzelił w łeb.

Irenę wpatrywała się w zdjęcie.

Nie. To na pewno nie on.

Cholera – zaklęła babka. – Byłam pewna, że to ten sam.

Przykro mi – powiedziała Irenę.

No cóż, to mimo wszystko bardzo udane zdjęcia -pocieszała się babka, kiedy wróciłyśmy do samochodu. -Choć byłyby jeszcze lepsze, gdybym zdołała wtedy otworzyć mu oczy.

Zawiozłam babkę do domu i wyżebrałam u mamy lunch. Cały czas rozglądałam się za Mokrym. Ostatni raz widziałam go w sobotę, zaczęłam się więc trochę niepokoić. Coś takiego. Ja martwię się o Mokrego. Stephanie Plum, troskliwa mamuśka.

Wyszłam od rodziców i pojechałam w stronę Hamil-ton, gdzie złapał mnie Mokry. Zobaczyłam go w lusterku wstecznym, zaparkowałam przy krawężniku i wysiadłam, żeby pogadać.

Gdzie się podziewałeś? – spytałam. – Zrobiłeś sobie wolną niedzielę?

Musiałem nadgonić pewną robotę. Bukmacherzy też czasem pracują, rozumiesz.

Owszem, tyle że z ciebie żaden bukmacher.

Mamy to przerabiać od nowa?

Jak mnie znalazłeś?

Jeździłem sobie po okolicy i miałem szczęście. A co u ciebie? Upolowałaś gościa?

Nie twój zakichany interes! Oczy błysnęły mu rozbawieniem.

Miałem na myśli Freda.

Aha. Jeden krok do przodu, dwa do tyłu – przyznałam. – Wpadam na jakiś trop, a potem okazuje się, że to ślepa uliczka.

Na przykład?

Znalazłam kobietę, która widziała, jak Fred wsiadł do samochodu z innym mężczyzną w dniu, kiedy zaginął. Problem w tym, że ona nie umie opisać ani tego mężczyzny, ani samochodu. A potem stało się coś dziwnego w domu pogrzebowym. Czuję, że może to mieć jakiś związek ze sprawą, choć nie znajduję żadnego logicznego wytłumaczenia.

Co się wydarzyło w domu pogrzebowym?

Była tam kobieta, która, zdaje się, miała identyczny problem, jak Fred z firmą śmieciarską. Tyle że chodziło o kablówkę.

Mokry wyraźnie się ożywił.

Co to za problem?

Nie wiem dokładnie. Babka mi o tym powiedziała. Że to tak, jak w przypadku Freda.

Chyba powinniśmy pogadać z tą kobietą.

My? Jacy my?

Myślałem, że pracujemy razem. Przywiozłaś mi wtedy kolację, no i w ogóle.

Było mi ciebie żal. Wyglądałeś żałośnie w tym samochodzie.

Pogroził mi palcem.

Nie wydaje mi się. Uważam, że zaczynasz mnie lubić.

Jak psa włóczęgę. Może nie aż tak. Ale miał rację, jeśli chodzi o Margaret Burger. Co szkodziło z nią pogadać? Nie miałam pojęcia, gdzie mieszka, pojechałam więc z powrotem do rodziców i spytałam babkę.

Mogę ci pokazać – zaproponowała.

Nie trzeba. Tylko mi powiedz.

Mam stracić taką okazję? Nigdy w życiu!

No cóż. I tak już ciągnęłam ze sobą Mokrego. Może powinnam jeszcze poprosić panią Ciak, Mary Lou i moją siostrę Yalerie. Wzięłam głęboki oddech. Ironiczne podejście zawsze mi pomagało.

Wsiadaj do samochodu – powiedziałam. Ruszyliśmy. Po pewnym czasie skręciłam w Rustling.

To jeden z tych domów – powiedziała babka. – Poznam, jak go zobaczę. Byłam tu kiedyś na małym przyjąt-ku. – Zerknęła przez ramię. – Chyba ktoś za nami jedzie. Założę się, że jakiś gość od tych śmieciarzy.

To Mokry – wyjaśniłam. – Pracujemy razem. Tak jakby.

Bez żartów. Nie wiedziałam, że z tej sprawy zrobiło się wielkie śledztwo. Mamy tu cały zespół dochodzeniowy.

Stanęłam przed domem, który opisała mi babka, po czym wysiedliśmy wszyscy i zebraliśmy się w jednym miejscu. Przestało padać i zrobiło się przyjemnie ciepło.

Wnuczka mi powiedziała, że pracujecie razem -zwróciła się babka do Mokrego, oceniając go wzrokiem. -Pan też jest łowcą nagród?

Nie, proszę pani – odparł. – Jestem bukmacherem.

Bukmacherem! – wykrzyknęła babka. – Coś takiego. Zawsze chciałam poznać bukmachera.

Zapukałam do drzwi Margaret Burger i zanim zdążyłam się przedstawić, babka wysunęła się do przodu.

Mam nadzieję, że nie przeszkadzamy – powiedziała. – Ale prowadzimy ważne śledztwo. Stephanie, ja i pan Mokry.

Mokry trącił mnie łokciem.

Słyszałaś? – spytał cicho. – „Pan” Mokry.

Ależ skąd, oczywiście, że państwo nie przeszkadzają – zapewniła Margaret Burger. – Domyślam się, że chodzi o biednego Freda.

Za Boga nie możemy go znaleźć – wyznała babka. -A moja wnuczka uważa, że pani problem z telewizją kablową przypomina sprawę Freda. Z tą różnicą oczywiście, że Soi doznał ataku serca zamiast zniknąć.

Byli okropni, ci z telewizji kablowej – poskarżyła się Margaret. – Płaciliśmy rachunki w terminie. Ani razu nie zapomnieliśmy. A kiedy pojawiły się kłopoty z odbiorem, powiedzieli, że nas w ogóle nie znają. Wyobrażacie sobie?

Zupełnie jak w przypadku Freda – zauważyła babka. – Prawda, Stephanie?

No, tak, wydaje się…

No więc co? – spytał Mokry. – Soi złożył skargę?

Poszedł tam osobiście i zrobił awanturę. Wtedy właśnie dostał ataku serca.

Co za okropność – wtrąciła babka. – Soi był dopiero po siedemdziesiątce, tak jak Fred.

Ma pani w domu jakieś rachunki za kablówkę? -zwrócił się Mokry do Margaret. – Sprzed tej historii.

Mogłabym poszukać w papierach – odparła. – Trzymam zwykle dokumenty przez kilka lat. Ale rachunków z kablówki chyba nie mam. Po śmierci Solą odwiedził mnie ten okropny człowiek, John Curly. Niby starał się mi pomóc w całym tym nieporozumieniu, ale nie wierzyłam mu ani przez chwilę. Próbował zatuszować sprawę, bo poplątał coś w komputerze. Przyznał się nawet do tego, ale dla Solą było już za późno. Zdążył przedtem dostać ataku serca. Mokry zdawał się wyraźnie rozczarowany.

John Curly zabrał te rachunki – bardziej stwierdził, niż spytał.

Powiedział, że potrzebne mu są do dokumentacji.

I nigdy ich nie zwrócił?

Nigdy. A zaraz potem dostałam od firmy pismo, jakbym była zupełnie nową abonentką. Mówię wam, musi tam panować niezły bałagan.

Chcesz coś jeszcze wiedzieć? – spytałam Mokrego.

Nie. To mniej więcej wszystko.

A ty, babciu?

Nic więcej nie przychodzi mi już do głowy.

No cóż, w takim razie to chyba wszystko – zwróciłam się do Margaret. – Dziękujemy za rozmowę.

Mam nadzieję, że Fred się pojawi – powiedziała na pożegnanie Margaret. – Mabel musi odchodzić od zmysłów.

Trzyma się całkiem nieźle – uspokoiła ją babka. – Fred nie należał chyba do mężów, po których się rozpacza.

Margaret przytaknęła, jakby doskonale zrozumiała, o co babce chodzi.

Wysadziłam babkę pod domem i ruszyłam do siebie. Mokry cały czas deptał mi po piętach, a potem zaparkował tuż za mną.

I co dalej? – spytał. – Co zamierzasz teraz zrobić?

Nie wiem. Masz jakiś pomysł?

Myślę, że coś się dzieje w tej firmie śmieciarskiej. Zastanawiałam się, czy nie powiedzieć mu o Laurze Lipinski, ale zrezygnowałam.

Dlaczego chciałeś obejrzeć te dowody opłat za kablówkę? – spytałam.

Bez specjalnego powodu. Pomyślałem sobie, że mogą być interesujące.

Ach tak.

Mokry kołysał się na obcasach, trzymając ręce w kieszeniach. A rachunki z firmy śmieciarskiej? – spytał. – Wpadł ci w ręce któryś?

Ale o co chodzi? Myślisz, że i one mogą być interesujące?

Niewykluczone. Nigdy nie wiadomo.

Nagle jego wzrok skoncentrował się na czymś, co znajdowało się za moimi plecami, a twarz zmieniła wyraz. Dostrzegłam na niej skupienie.

Poczułam, jak czyjaś postać przesunęła się tuż obok, niemal ocierając się o mnie, a ciepła dłoń spoczęła u nasady mojego karku. Nie musiałam się odwracać. Od razu wiedziałam, że to Komandos. Poznaj Mokrego – powiedziałam tytułem prezentacji. – Mokrego bukmachera.

Komandos nawet nie drgnął. Mokry nawet nie drgnął. I ja ani drgnęłam, zastygja w bezruchu pod wpływem przemożnej aury Komandosa.

W końcu Mokry cofnął się o kilka kroków. Jak człowiek, który spotkał na swej drodze niedźwiedzia grizzly.

Będę w kontakcie – poinformował, odwrócił się na pięcie i ruszył w stronę swojego wozu. Patrzyliśmy, jak wyjeżdża z parkingu.

To nie bukmacher – zauważył Komandos, nie cofając dłoni z mojego karku, jakby trzymał mnie w niewoli.

Odsunęłam się na stosowną odległość i popatrzyłam mu w twarz.

Czemu miał służyć ten pokaz zastraszania? Komandos uśmiechnął się.

Myślisz, że go zastraszyłem? Nie całkiem.

Też mi się tak wydaje. Facet jest przyzwyczajony do konfrontacji.

Nie pomylę się, jeśli powiem, że go nie lubisz?

Jestem po prostu ostrożny. Miał broń i nie mówił prawdy. I jest gliną.

Zdążyłam się już zorientować.

Jeździ za mną od wielu dni. Jak dotąd, jest nieszkodliwy.

co mu chodzi?

Trudno powiedzieć. Ma to związek z Fredem. Wie w tej chwili więcej ode mnie, więc warto chyba jeszcze jakiś czas pograć wedle jego reguł. To chyba federalny. Podejrzewam, że zainstalował w moim wozie nadajnik. Policji z New Jersey na ogół nie stać na takie cuda. Sądzę też, że musi mieć partnera, żeby mnie lokalizować, ale nikogo jeszcze nie przyuważyłam.

Wie, że go rozgryzłaś?

Tak, ale nie chce o tym gadać.

Mogę rozwiązać ten problem z nadajnikiem -oświadczył Komandos, wręczając mi kluczyki.

Co to jest?

ROZDZIAŁ 10

Pokusa – odparł Komandos, opierając się o czarną jak noc karoserię nowego porsche boxtera.

Mógłbyś to sprecyzować? O jaką konkretnie pokusę ci chodziło?

O pokusę rozszerzenia twoich horyzontów.

Miałam bardzo mieszane uczucia co do jego definicji szerokich horyzontów. Podejrzewałam, że, jak na mój gust, sięgają odrobinę za blisko piekła. Już na samym początku pojawił się samochód i możliwość, że jego pochodzenie nie jest całkiem legalne.

Skąd bierzesz te wozy? – spytałam. – Zdajesz się dysponować niewyczerpanym zapasem nowych luksusowych samochodów w czarnym kolorze.

Mam pewne źródło.

Ten porsche nie jest chyba kradziony, co?

A ma to dla ciebie znaczenie?

Oczywiście, że ma!

Więc nie jest kradziony – oświadczył Komandos. Pokiwałam głową.

To naprawdę niezły wóz. I doceniam twoją ofertę, ale nie stać mnie na taką brykę.

Nie znasz jeszcze ceny – powiedział.

Więcej niż pięć dolarów?

Ten wóz nie jest na sprzedaż. To maszyna firmowa. Dostaniesz go, jeśli będziesz nadal ze mną współpraco- wać. Psujesz mój image, jeżdżąc tym swoim gruchotem. Każdy, kto ze mną pracuje, jeździ czarnym wozem.

Do diabła, nie chcę rujnować twojego wizerunku -wyznałam z rezygnacją.

Komandos patrzył na mnie bez słowa.

To nie jest gest dobroczynny? – spytałam.

Zgaduj dalej.

Mam nadzieję, że nie zaprzedaję duszy?

Nie zwykłem jej od nikogo kupować – oświadczył. -Ten wóz to inwestycja. Część stosunków pracowniczych.

Więc co mam robić, by podtrzymać te stosunki? Komandos opuścił ręce skrzyżowane na piersi i odsunął się od samochodu.

Zadania pojawią się z czasem. Nie przyjmuj tych, które wzbudzą twoje wątpliwości.

Nie robisz tego dla zabawy, prawda? Żeby się przekonać, do czego jestem zdolna, by mieć drogi wóz?

Lista moich motywacji jest długa – odparł i spojrzał na zegarek. – Mam spotkanie. Przejedź się wozem. Przemyśl sobie to wszystko.

Jego mercedes stał obok porsche boxtera. Komandos wsunął się za kierownicę i odjechał, nie patrząc za siebie.

Omal nie zemdlałam na miejscu. Oparłam się o samochód, by odzyskać równowagę, i natychmiast cofnęłam dłoń, przestraszona, że zostawię odciski palców. Jezu!

Pobiegłam do mieszkania i rozejrzałam się za Randym Briggsem. Jego laptop wciąż stał na małym stoliku, ale kurtka zniknęła. Bawiłam się przez chwilę myślą, by wpakować jego rzeczy do dwóch walizek, wynieść je na korytarz i zamknąć drzwi na klucz, ale uznałam to za daremny trud.

Otworzyłam puszkę z piwem i zadzwoniłam do Mary Lou.

Pomocy! – rzuciłam w słuchawkę.

Jakiej pomocy?

Dał mi samochód. I dotknął mnie dwa razy! Przyjrzałam się swojej szyi w lustrze na korytarzu, by sprawdzić, czy jego dłoń pozostawiła ślad.

Kto? O czym mówisz?

– Komandos!

– Rany Boga. Dał ci samochód?

– Powiedział, że to inwestycja w naszych stosunkach pracowniczych. Co to znaczy?

– A jaki to samochód?

– Porsche. Nowy.

– W takim razie oznacza to co najmniej seks oralny.

– Bądź poważna! – zawołałam.

– Okay, tak naprawdę to… coś więcej niż seks oralny. To może być, no wiesz… od tyłu.

– Zwrócę samochód.

– Stephanie, przecież to porsche!

– I wydaje mi się, że ze mną flirtuje, ale nie jestem pewna.

– Co konkretnie robi?

– Skłania się ku kontaktom fizycznym.

– Jak dalece fizycznym?

– Dotykanie.

– Rany Boga, a czego dotknął?

– Szyi.

– I to wszystko?

– I moich włosów.

– Hm – mruknęła w zamyśleniu Mary Lou. – To był dotyk sexy?

– Tak to odczułam.

– I dał ci wóz – zauważyła. – Porsche!

– To właściwie nie jest prezent. To wóz firmowy.

– No tak, słusznie. Kiedy się nim przejadę? Chcesz się dziś wybrać na zakupy?

– Nie wiem, czy powinnam używać go do celów osobistych.

Na dobrą sprawę nie wiedziałam nawet, czy w ogóle powinnam nim jeździć, dopóki nie upewnię się co do tego „od tyłu".

– Naprawdę uważasz, że to wóz firmowy? – spytała Mary Lou.

– O ile mogjam się dotąd zorientować, każdy, kto pracuje dla Komandosa, jeździ nowym czarnym wozem.

– I zawsze jest to porsche?

– Zazwyczaj terenówka, ale być może wczoraj z lawety zjechał akurat porsche. – Usłyszałam w tle jakieś wrzaski. – Co się tam dzieje?

– Dzieciaki prezentują sprzeczne opinie. Muszę chyba przystąpić do mediacji.

Mary Lou zaczęła chodzić na zajęcia dla rodziców, gdyż nie mogła oduczyć dwulatka spożywania psiej karmy. Teraz mówiła „dzieci prezentują sprzeczne opinie" zamiast „dzieci próbują się pozabijać". Istotnie, brzmiało to bardziej elegancko, ale nazywając rzecz po imieniu… dzieci próbowały się pozabijać.

Odłożyłam słuchawkę i wyjęłam z torby czek, który Fred wypisał dla RGC. Zaczęłam go oglądać. Nie dostrzegłam nic nadzwyczajnego. Normalny stary czek.

Zadzwonił telefon, więc schowałam czek z powrotem do torby.

– Sama jesteś? – spytał Mokry.

– Owszem, sama.

– Jest coś między tobą a tym Komandosem?

– Tak.

Sama chciałabym wiedzieć co.

– Nie mieliśmy okazji pogadać – rzekł Mokry. – Zastanawiałem się, co zamierzasz robić dalej.

– A może powiesz mi, co ty chcesz, żebym zrobiła?

– Hej, przecież to ja za tobą jeżdżę, pamiętasz?

– No dobra, gramy dalej. Chyba pojadę jutro do banku i pogadam ze znajomym. Co o tym sądzisz?

– Niezły pomysł.

Dochodziła piąta. Joe był najprawdopodobniej w domu i oglądał wiadomości w TV albo szykował coś sobie do jedzenia. A może czekał na wieczorną transmisję rozgrywek futbolu. Gdybym wprosiła się do niego z tej okazji, mogłabym pokazać mu czek i przekonać się, co o nim myśli. I poprosić, żeby dowiedział się o Laurę Lipinski. I gdyby wszystko poszło dobrze, mogłabym też nadrobić okazje stracone w sobotę.

Wykręciłam jego numer.

– Hej – powiedziałam. – Pomyślałam, że może chcesz mieć towarzystwo na poniedziałkowy mecz.

– Nie lubisz futbolu.

– W pewnym sensie lubię. Zwłaszcza jak zawodnicy skaczą na siebie. To bardzo interesujące. Chcesz, żebym przyjechała?

– Przykro mi. Muszę wieczorem popracować.

– Całą noc będziesz pracował?

Nastąpiła chwila ciszy. Morelli przetwarzał w mózgu ukryte przesłanie.

– Przypiliło cię – orzekł w końcu.

– Prezentowałam po prostu przyjacielską postawę.

– Czy i jutro będziesz ją prezentowała? Bo jutro chyba nie będę pracował.

– Zamów pizzę.

Odłożyłam słuchawkę i popatrzyłam zawstydzona na klatkę chomika.

– Hej, jestem tylko przyjacielska – wyjaśniłam Keksowi. – Nie zamierzam iść z nim do łóżka.

Rex nie wyszedł ze swojej puszki, ale widziałam, jak poruszyły się sosnowe trociny. Myślę, że śmiał się w kułak.

Około dziewiątej zadzwonił telefon.

– Mam dla ciebie na jutro robotę – powiedział Komandos. – Jesteś zainteresowana?

– Może.

– Praca o wysoce moralnym charakterze.

– Czy i legalnym?

– Mogłoby być gorzej. Potrzebuję przynęty. Mam jednego zadłużonego gościa, którego trzeba oddzielić na jakiś czas od jego jaguara.

– Kradniesz wóz czy odzyskujesz?

– Odzyskuję. Musisz tylko siedzieć w barze i zagadywać faceta, a my w tym czasie załadujemy auto na lawetę.

– Chyba może być.

– Przyjadę o szóstej. Włóż coś, co przyciągnie jego uwagę.

– Co to za bar?

– „Mike's Place" w Center.

Pół godziny później do domu wrócił Briggs.

– Co porabiasz w poniedziałkowe wieczory? – spytał. – Oglądasz futbol?

Poszłam do łóżka o jedenastej i dwie godziny później wciąż przewracałam się w pościeli, nie mogąc zasnąć. Cały czas rozmyślałam o żonie Larry'ego Lipinskiego, Laurze. O jej głowie, uciętej na wysokości karku i wepchniętej do worka na śmieci. O jej mężu, który poniósł śmierć z własnej ręki. A przedtem poćwiartował żonę. I zastrzelił koleżankę z pracy. Nie wiem, czy to rzeczywiście była Laura Lipinski. Hę procent wynosiło prawdopodobieństwo? Pewnie niedużo. Czyje ciało znajdowało się zatem w worku? Im dłużej o tym rozmyślałam, tym bardziej byłam przekonana, że to jednak Laura Lipinski.

Spojrzałam po raz setny na zegarek.

Nie tylko Laura przeszkadzała mi spać. Miałam też atak hormonów. Przeklęty Morelli. Przypomniałam sobie, jak szeptał mi na ucho te wszystkie rzeczy. Taki pociągający w tym swoim włoskim garniturze. Na pewno wrócił już do domu. Mogę do niego zadzwonić, pomyślałam, i powiedzieć, że go odwiedzę. W końcu to przez niego tak się czuję.

A jeśli zadzwonię, a Morellego nie będzie w domu i nagram się na ten jego dekoder telefoniczny? Spalę się ze wstydu. Lepiej nie dzwonić. Pomyśl o czymś innym, nakazałam sobie.

Przed oczami mignął mi Komandos. Nie! Tylko nie Komandos!

– Cholera.

Odrzuciłam nogami pościel i poszłam do kuchni napić się soku pomarańczowego. Ale w kuchni nie znalazłam żadnego soku, bo nie wybrałam się na zakupy. Zostało jeszcze trochę resztek z obiadu u rodziców, lecz ani kropli jakiegokolwiek napoju.

Naprawdę potrzebowałam soku. I snickersa. Gdybym miała pod ręką jedno i drugie, to pewnie zapomniałabym o seksie. Prawdę mówiąc, obyłabym się nawet bez soku. Wystarczyłby sam snickers.

Wcisnęłam się w stare spodnie od szarego dresu, wsunęłam stopy w niezasznurowane buty, wreszcie na flanelową kraciastą koszulę nocną narzuciłam kurtkę. Potem złapałam torbę i klucze, a ponieważ nie chciałam być głupia, złapałam też broń.

– Nie wiem, co, u cholery, idziesz kupić – odezwał się z kanapy Briggs. – Ale mnie też coś przynieś.

Wyszłam z mieszkania i poczłapałam do windy.

Kiedy dotarłam na parking, tak jak chciał los, uświadomiłam sobie, że odruchowo wzięłam ze sobą kluczyki do nowego auta. Ha! Z jakiej racji miałabym przeciwstawiać się losowi? Byłam skazana na jazdę tym wozem.

Ruszyłam w stronę supermarketu, do którego dotarłam z prędkością światła. Wydawało mi, że przyzwoitość nakazuje znaleźć jakieś wady w samochodzie. Tym bardziej że, jak dotąd, żadnych nie stwierdziłam. Jechałam dalej wzdłuż Hamilton, skręciłam w stronę Burg, pokluczyłam trochę, wyjechałam z Burg i nim się zorientowałam -o kurczę – wylądowałam przed domem Morellego. Przy krawężniku stał jego pikap, w oknach było ciemno. Zmi-trężyłam jakąś minutę pod drzwiami. Myślałam o Morel-lim i żałowałam, że nie leżę obok niego w ciepłym łóżku. Do licha, może powinnam nacisnąć dzwonek i powiedzieć mu, że akurat tędy przejeżdżałam i że przyszło mi do głowy wpaść na chwilę. Co w tym złego? Jestem tylko przyjacielsko nastawiona. Uchwyciłam swoje odbicie w lusterku wstecznym. Oj. Powinnam coś zrobić z włosami. Nogi też przydałoby się ogolić. Cholera.

Okay, może to nie najlepszy pomysł, odwiedzać akurat teraz Morellego. Może powinnam najpierw pojechać do domu, żeby ogolić nogi i wygrzebać z szafy jakąś seksowną bieliznę. A może lepiej poczekać do jutra. Dwadzieścia cztery godziny, tak plus minus. Nie byłam pewna, czy tyle wytrzymam. Miał rację. Przypiliło mnie.

Zachowuj się rozsądnie! – powiedziałam sobie. Tu chodzi o prosty akt seksualny. A nie jest to coś, co wymaga natychmiastowego działania, jak na przykład atak serca. Można z tym poczekać dwadzieścia cztery godziny.

Wzięłam głęboki oddech. Dwadzieścia cztery godziny.

Czułam się znacznie lepiej. Kontrolowałam sytuację. Byłam kobietą rozsądną. Wrzuciłam bieg i ruszyłam przed siebie.

Bułka z masłem. Wytrzymam.

Dojechałam do skrzyżowania i dostrzegłam w lusterku światła jakiegoś wozu.

Niewielu ludzi mieszkających w okolicy wybierało się o takiej porze do pracy. Skręciłam na rogu, zatrzymałam się, zgasiłam światła i obserwowałam. Wóz stanął przed domem Morellego. Po kilku minutach zobaczyłam, że wysiada z niego Joe i idzie do siebie. Wóz ruszył powoli w moją stronę.

Zacisnęłam dłonie na kierownicy, by porsche nie uległ pokusie. Bałam się, że wrzuci wsteczny i pogna z powrotem pod dom Morellego. Niespełna dwadzieścia cztery godziny, powtarzałam, i moje nogi będą gładkie jak jedwab, a włosy czyste jak łza. Zaraz, zaraz! Przecież Mo-relli ma w domu prysznic i maszynkę do golenia. Po co się zgrywać? Nie ma sensu czekać.

Wrzuciłam wsteczny w chwili, gdy tamten wóz dojechał do skrzyżowania. Dostrzegłam przelotnie osobę za kierownicą i serce zamarło mi w piersi. To była Terry Gilman.

Mogę prosić o powtórzenie? Terry Gilman!

Przed oczami zamigotały mi czerwone plamy. Cholera. Ale ze mnie idiotka. Nie podejrzewałam. Myślałam, że się zmienił. Wierzyłam, że jest inny niż reszta Morellich. Ja się martwiłam o włosy na nogach, a Morelli tymczasem włóczył się z Terry Gilman i robił z nią Bóg wie co. Au! Ta myśl była jak porządny kopniak w głowę.

Patrzyłam zmrużonymi oczami za samochodem, który zjechał ze skrzyżowania i ruszył dalej. Terry mnie nie zauważyła. Zastanawiała się pewnie, jak spędzić resztę nocy. Zarżnąć na przykład czyjąś babkę.

Kogo w końcu obchodził Morelli? Mnie nie. Obchodziła mnie tylko czekolada.

Położyłam stopę na pedale gazu i ruszyłam spod krawężnika. Wszyscy z drogi. Stephanie ma porsche boxtera i potrzebuje snickersa.

Dojechałam do supermarketu w rekordowym czasie, przemknęłam przez sklep jak burza i wyszłam z pełną torbą. Hej, Morelli, spróbuj temu dorównać!

Wjechałam na parking z prędkością ponaddźwiękową, zatrzymałam się z piskiem opon, ruszyłam po schodach na gór^, popędziłam korytarzem i otworzyłam drzwi kopniakiem.

– Cholera!

Rex znieruchomiał w swoim kole i popatrzył na mnie.

– Nie przesłyszałeś się – powiedziałam. – Cholera, cholera, cholera.

Briggs usiadł na kanapie.

– Co jest, u licha? Próbuję się zdrzemnąć.

– Nie przeciągaj struny. Siedź cicho. Spojrzał na mnie z ukosa.

– Co ty masz na sobie? To jakaś nowa metoda antykoncepcji?

Chwyciłam klatkę z chomikiem i torbę ze słodyczami, zawlokłam wszystko do swojej sypialni i zatrzasnęłam drzwi. Najpierw zjadłam baton bounty, potem marsa, na końcu snickersy. Zrobiło mi się niedobrze, ale zjadłam jeszcze sezamki i czekoladę Cadbury.

– Okay, czuję się znacznie lepiej – powiedziałam, zwracając się do Reksa.

A potem wybuchnęłam płaczem.

Kiedy skończyłam, powiedziałam Keksowi, że to tylko reakcja hormonów na przedcukrzycowy przypływ insuliny, wywołany zjedzeniem tych wszystkich batonów… więc żeby się nie martwił. Położyłam się i od razu zasnęłam. Płacz potrafi człowieka kompletnie wykończyć.

Obudziłam się nazajutrz z podpuchniętymi oczami i w pieskim nastroju. Leżałam tak z dziesięć minut. Pławiłam się w swoim nieszczęściu, rozmyślając nad wyborem metody samobójstwa, postanowiłam też zapalić. Nie miałam jednak papierosów ani ochoty na jazdę do supermarketu. W każdym razie pracowałam teraz z Komandosem, przypuszczałam więc, że nie muszę się o nic martwić.

Zwlokłam się z łóżka i ruszyłam do łazienki, gdzie spojrzałam na swoje odbicie w lustrze.

– Weź się w garść, Stephanie – powiedziałam głośno. -Masz porsche i czapkę wojskową. Nie wspominając już o tym, że poszerzasz horyzonty.

Obawiałam się, że po tych wszystkich batonach poszerzyłam też sobie tyłek i że powinnam trochę poćwiczyć. Wciąż miałam na sobie spodnie od dresu, włożyłam więc koszulkę gimnastyczną i zasznurowałam adidasy.

Briggs siedział już przy komputerze, kiedy wyszłam z sypialni.

– Patrzcie, kto się zjawił… panna Słoneczko – odezwał się na mój widok. – Chryste, wyglądasz jak śmierć.

– To jeszcze nic – zapewniłam go. – Poczekaj, aż skończę biegać.

Wróciłam zlana potem i bardzo z siebie zadowolona. Stephanie Plum, kobieta panująca nad sytuacją. Pieprzyć Morellego. Pieprzyć Terry Gilman. Pieprzyć cały świat.

Na śniadanie zjadłam kanapkę z kurczakiem, potem wzięłam prysznic. Z czystej złośliwości wsadziłam puszkę z piwem pod zamrażalnik w lodówce, życzyłam Briggsowi wszystkiego najgorszego i wystartowałam swoją rakietą do Grand Union. Podróż w dwojakim celu. Po pierwsze, pogadać z Leona i Allenem, po drugie – zrobić porządne zakupy. Zaparkowałam około kilometra od sklepu, żeby nikt nie wgniótł mi drzwi. Wysiadłam i popatrzyłam na wóz. Był doskonały. Absolutnie odlotowy. Kiedy masz taki samochód, to nie przejmujesz się zbytnio, że twój chłopak szlaja się z jakąś paskudą.

Najpierw zrobiłam zakupy. Zanim się z nimi uporałam i wsadziłam je do bagażnika, otworzyli bank. We wtorek rano nie było tłoku. Nikt nie stał w holu. Dwaj kasjerzy liczyli pieniądze. Pewnie dla wprawy. Nie dostrzegłam nigdzie Leony.

Allen Shempsky pił w holu kawę, rozmawiając ze strażnikiem. Zobaczył mnie i pomachał.

– Jak śledztwo w sprawie wuja Freda? – spytał.

– Nie za dobrze. Szukam Leony.

– Ma wolne. Może ja ci pomogę.

Pogrzebałam w torbie, znalazłam czek i podałam Allenowi.

– Co byś o tym powiedział? Obejrzał go z obu stron.

– To zwykły czek.

– Widzisz w nim coś szczególnego? Przyjrzał się dokładniej.

– Nic nie widzę. A o co chodzi?

– Nie wiem. Fred miał problemy z RGC. Zamierzał pokazać ten czek w ich biurze tego dnia, kiedy zniknął. Myślę, że nie chciał zabierać ze sobą oryginału, zostawił go więc w domu.

– Przykro mi, że nie mogę ci pomóc – powiedział Shempsky. – Jeśli zechcesz go zostawić, to popytam. Wiesz, jak to jest, czasem różne osoby potrafią dostrzegać różne rzeczy.

Schowałam czek z powrotem do torby.

– Chyba go zatrzymam. Coś mi się zdaje, że ginęli przez niego ludzie.

– Poważna sprawa – przyznał Shempsky.

Ruszyłam z powrotem do samochodu, czując się nieswojo. Nie bardzo wiedziałam dlaczego. W banku nie wydarzyło się nic, co mogłoby wzbudzić mój niepokój. Nikt nie stał i nie parkował przy porsche. Rozejrzałam się wokół. Ani śladu Mokrego. I Ramireza, o ile mogłam się zorientować. A jednak uczucie niepokoju nie opuszczało mnie. Było wywołane czymś, czego sobie nie uświadamiałam. Albo przez kogoś, kto mnie obserwował. Otworzyłam samochód i spojrzałam w stronę banku, jakbym wyczuła czyjąś obecność. Shempsky. Stał pod ścianą i palił papierosa, patrząc na mnie. Jezu, teraz dla odmiany Shempsky doprowadzał mnie do gęsiej skórki. Odetchnęłam. Wyobraźnia płatała mi figle. Facet po prostu wyszedł na dymka, do cholery.

Dziwił tylko ten nałóg. W przypadku Allena Shemp-sky'ego wydawał się wynaturzeniem osobowości. Shempsky był zawsze miłym facetem, który – odkąd pamiętam – nigdy nikogo nie obraził i absolutnie nie rzucał się w oczy. W szkole siedział zwykle w ostatniej ławce i nie kolegował się z nikim. Spokojny uśmiech, nawet cienia indywidu- alnej opinii, zawsze schludny i czysty. Przypominał kameleona, którego ubranie pasuje do ściany za plecami. Mimo że znałam Allena całe życie, byłabym w kropce, gdyby miała określić kolor jego włosów. Może kasztanowy. Co nie znaczy, by facet wydawał się antypatyczny. Był dość przystojnym mężczyzną o przeciętnym nosie, przeciętnych zębach i przeciętnych oczach. Przeciętnego wzrostu, przeciętnie zbudowany i, podejrzewam, o przeciętnej inteligencji, choć trudno było powiedzieć coś pewnego.

Ożenił się z Maureen Blum w miesiąc po ukończeniu college'u. Mieli dwoje małych dzieci i dom w Hamilton Township. Nigdy tamtędy nie przejeżdżałam, ale dałabym sobie rękę uciąć, że nie rzucał się w oczy. Może nie było to takie złe. Może lepiej w ogóle nie rzucać się w oczy. Założę się, że Maureen Blum Shempsky nie musiała się martwić o Ramireza.

Mokry już czekał, kiedy podjechałam pod dom. Siedział w swoim wozie, na parkingu, i wyglądał na wykończonego.

– Co to za porsche? – spytał, podchodząc do mnie.

– Pożyczka od Komandosa. I jeśli zainstalujesz w nim nadajnik, to nie będzie zadowolony.

– Wiesz, ile taki samochód kosztuje?

– Dużo?

– Może więcej, niż chciałabyś zapłacić – odparł.

– Mam nadzieję, że nie tym razem.

Wziął jedną torbę z zakupami i ruszył za mną na górę.

– Byłaś w banku, tak jak zamierzałaś?

– Tak. Rozmawiałam z Allenem Shempskym, ale nie dowiedziałam się nic nowego.

– O czym mówiliście?

– O pogodzie. Polityce. Służbie zdrowia. Oparłam torbę z zakupami o biodro i otworzyłam drzwi kluczem.

– Jezu, ale z ciebie numer. Nikomu nie ufasz, co?

– Nie ufam tylko tobie.

– Ja też bym mu nie ufał – odezwał się z sąsiedniego pokoju Briggs. – Wygląda, jakby miał chorobę weneryczną.

– Kto to jest? – zainteresował się Mokry.

– To Randy – wyjaśniłam.

– Chcesz zobaczyć, jak znika?

Popatrzyłam na Briggsa. Propozycja była kusząca.

– Innym razem – odparłam.

Mokry wyłożył zawartość swojej torby na blat szafki kuchennej.

– Masz dziwnych przyjaciół.

Małe piwo w porównaniu z moją rodziną.

– Zrobię ci lunch, ale musisz mi powiedzieć, dla kogo pracujesz i czemu interesujesz się Fredem – zaproponowałam.

– Nic z tego. Zresztą i tak zrobisz mi lunch.

Przygotowałam zupę pomidorową z puszki i tosty z serem. Tosty z serem dlatego, że miałam na nie ochotę. A zupę dlatego, że lubię mieć w zapasie pustą puszkę dla Reksa.

W połowie lunchu spojrzałam na Mokrego, a w uszach zabrzmiało mi echo słów Morellego. „Pracuję z dwoma facetami ze skarbówki, przy których wyglądam jak harce-rzyk". Usłyszałam chóry anielskie i doznałam olśnienia.

– Jasny gwint – powiedziałam. – Pracujesz z Morellim.

– Nie pracuję z nikim – wyjaśnił Mokry. – Działam w pojedynkę.

– Bzdura.

Morelli bywał już zaangażowany w moje sprawy i ukrywał to przede mną, ale po raz pierwszy kazał mnie szpiegować. Nigdy jeszcze nie zachował się tak wrednie.

Mokry westchnął i odsunął talerz.

– Czy to znaczy, że nie dostanę deseru? Podsunęłam mu jeden z moich batonów.

– Jestem przygnębiona.

– I co teraz?

– Morelli to szuja. Popatrzył na baton.

– Powiedziałem, że pracuję sam.

– Owszem. Powiedziałeś też, że jesteś bukmacherem. Podniósł wzrok.

– Nie możesz przysiąc, że nim nie jestem.

Zadzwonił telefon. Chwyciłam słuchawkę, zanim włączyła się sekretarka.

– Hej, cukiereczku – odezwał się Morelli. – Jaką chcesz pizzę?

– Nie chcę nic. Nie ma żadnej pizzy. Nie ma ciebie, mnie, nas, pizzy. I więcej tu nie dzwoń, ty cuchnący balasie psiego gówna, ty kupo ptasiego gnoju – odparłam i odłożyłam z trzaskiem słuchawkę.

Mokry nie posiadał się z radości.

– Niech zgadnę – powiedział. – To był Morelli.

– A ty… – wycelowałam w niego palec -…nie jesteś wcale lepszy.

– No to pędzę – oświadczył, wciąż chichocząc.

– Zawsze miałaś problemy z mężczyznami? – spytał Briggs. – Czy to nowa przypadłość?

O szóstej stałam w holu, czekając na Komandosa. Wyszłam właśnie spod prysznica, wyperfumowana, ze świeżo ułożonymi włosami. Zrobiłam się na bóstwo. „Mike's Place" to był bar dla miłośników sportu, często zaglądali tam biznesmeni. O szóstej wieczorem wypełniał się facetami w garniturach, którzy mieli ochotę popatrzeć w barowy telewizor z kanałem sportowym i wypić drinka przed powrotem do domu, więc i ja ubrałam się elegancko. Włożyłam swój superstanik, który sprawiał cuda, białą jedwabną bluzkę z rozpiętym guziczkiem akurat na wysokości zatrzasku magicznego stanika, wreszcie czarny jedwabny kostium ze spódniczką odpowiednio podciągniętą w pasie, by widać było kawałek nogi. Wałeczek tłuszczu w talii zakryłam szerokim paskiem z imitacji lamparciej skóry, a stopy w pończochach wepchnęłam w diabelnie prowokacyjne pantofle na dziesięciocentymetrowym obcasie.

Z windy wyczłapał pan Morganthal i mrugnął do mnie.

– Hej, laleczko! – rzucił na powitanie. – Może wybierzesz się na ostrą randkę?

Miał dziewięćdziesiąt dwa lata i mieszkał na trzecim piętrze, obok pani Delgado.

– Spóźnił się pan – odparłam. – Już zaplanowałam wieczór.

– I chwała Bogu. Pewnie byś mnie wykończyła – rzekł z ulgą pan Morganthal.

Komandos podjechał mercedesem i czekał pod drzwiami. Uszczypnęłam pana Morganthala w policzek i popłynęłam ku drzwiom, kołysząc biodrami i przesuwając językiem po wargach. Wśliznęłam się wężowym ruchem do mercedesa i skrzyżowałam nogi.

Komandos popatrzył na mnie i uśmiechnął się.

– Powiedziałem, że masz tylko przyciągnąć jego uwagę… a nie wszczynać zamieszki. Może powinnaś zapiąć jeden guzik więcej.

Zatrzepotałam na niego rzęsami, odgrywając flirciarę, choć nie do końca było to udawane.

– Nie podoba ci się? – spytałam. Ha! No i co, Morelli? Można się bez ciebie obejść.

Komandos sięgnął dłonią do mojej bluzki i rozpiął dwa kolejne guziki, odsłaniając mnie aż do brzucha.

– Tak mi się podoba – rzekł, nie przestając się uśmiechać.

Cholera! Szybko zapięłam bluzkę.

– Mądrala! – rzuciłam. No dobrze, zrobił mnie na szaro. Nie ma powodu do paniki. Przyjdzie jeszcze na to czas. Nie jestem w tej chwili gotowa na Komandosa!

Z budynku wyszedł pan Morganthal i pogroził nam palcem.

– Chyba popsułem ci reputację – oświadczył Komandos i wrzucił bieg.

– Powiedziałabym, że raczej pomogłeś mi sprostać męskim oczekiwaniom.

Przejechaliśmy miasto i zaparkowaliśmy w pewnej odległości od baru, po drugiej stronie ulicy.

Komandos wyciągnął zza osłony przeciwsłonecznej zdjęcie.

– To Ryan Perin. Stały bywalec. Przychodzi codziennie po pracy. Zamawia dwa drinki. Idzie do domu. Nigdy nie parkuje wozu dalej niż przed najbliższym skrzyżowaniem.

Wie, że diler próbuje odzyskać jaguara, jest więc trochę nerwowy. Wychodzi co kilka minut, żeby skontrolować sytuację. Twoje zadanie polega na tym, by wlepiał wzrok w ciebie, nie w samochód. Zatrzymaj go jakiś czas w barze.

– Dlaczego chcesz sprzątnąć tego jaguara akurat stąd, a nie z innego miejsca?

– Kiedy Perin jest w domu, wóz stoi zamknięty w garażu. Ludzie dilera nie mogą położyć na nim ręki. Kiedy Perin jest w pracy, zostawia samochód w garażu podziemnym, a dozorca myśli poważnie o premii na Gwiazdkę -wyjaśnił Komandos i zrobił z dłoni pistolet, wyciągając palec wskazujący i kciuk. – Pamiętaj, że Perin ma spluwę i szybko po nią sięga. Dlatego musimy zwinąć mu samochód po cichu. Nikt nie chce rozlewu krwi.

– Z czego ten facet żyje?

– Jest prawnikiem. Przepuszcza wszystko, co zarobi.

Minął nas ciemnozielony jaguar. Nie było wolnego miejsca na ulicy. Kiedy dotarł do skrzyżowania, jakiś wóz ruszył spod krawężnika i jaguar natychmiast wśliznął się na jego miejsce.

– Rany – zauważyłam. – Ale z niego szczęściarz.

– Nie – wyjaśnił Komandos. – To Czołg. Wzdłuż całej ulicy stoją wyłącznie nasze wozy, więc Perin musiał tu zaparkować.

Facet wysiadł z jaguara, włączył alarm i ruszył w stronę baru.

Spojrzałam na Komandosa.

– Co z alarmem?

– Nie ma problemu. Perin zniknął w lokalu.

– Okay, zabieramy się do roboty, spryciaro. Dam ci pięć minut, potem wzywam lawetę – oświadczył i wręczył mi nadajnik. – Jeśli coś pójdzie nie tak, wciśnij guzik alarmowy. Przyjdę po ciebie, jak wóz zniknie z ulicy.

Perin był w niebieskim prążkowanym garniturze. Miał ponad czterdzieści lat, rzednące włosy koloru zboża i at-letyczną budowę ciała, które zdążyło zwiotczeć. Weszłam do środka i stanęłam z boku. Odczekałam chwilę, by przyzwyczaić wzrok do zmiany oświetlenia. W lokalu przeważali mężczyźni, ale dostrzegłam też kilka kobiet. Trzymały się razem. Mężczyźni byli na ogół samotni, wzrok mieli wlepiony w ekran telewizora. Nietrudno mi przyszło zlokalizować Perina. Siedział na przeciwległym końcu lśniącego baru z mahoniowego drewna. Barman postawił przed nim drinka. Coś z kostkami lodu.

Stołki po obu stronach Perina były wolne, ale nie zamierzałam od razu siadać i zaczynać rozmowy. Nie chciałam, by miał wrażenie, że wybrałam go specjalnie. Jeśli był podenerwowany, takie bezpośrednie podejście mogłoby mu się wydać podejrzane. Ruszyłam w jego stronę, intensywnie przy tym grzebiąc w torebce. Kiedy byłam tuż obok, potknęłam się o niewidzialną przeszkodę. Nie tak bardzo, by się przewrócić, ale wystarczająco, by wpaść na niego i złapać go za rękaw.

– O Boże – powiedziałam. – Najmocniej przepraszam. Nie patrzyłam pod nogi… – Spojrzałam w dół. – Przeklęte buty! Nie umiem chodzić na wysokich obcasach.

– A co pani umie? – spytał Perin. Obdarzyłam go uśmiechem za milion dolarów.

– Chodzić na bosaka – odparłam i usadowiłam się na stołku obok niego, przywołując barmana. – Jezu, muszę się napić. Mam za sobą jeden z tych kiepskich dni.

– Niech mi pani o nim opowie – zaproponował. -Czym się pani zajmuje?

– Kupuję bieliznę.

Prawdę powiedziawszy, było to moje główne zajęcie, dopóki nie zostałam łowczynią nagród.

Jego wzrok spoczął na rowku między moimi piersiami.

– Poważnie?

Miałam nadzieję, że szybko załadują jaguara. Ten facet zdążył się już rozgrzać i teraz zamierzał schłodzić się na mnie, jak dwa razy dwa cztery. Czułam to przez skórę.

– Jestem Ryan Perin. – Wyciągnął do mnie rękę.

– Stephanie.

Nie wypuszczał z uścisku mojej dłoni.

– Stephanie od damskiej bielizny. To bardzo sexy.

Fuj. Nie znoszę trzymać się za rękę z obcymi mężczyznami. Przeklęty Komandos i jego horyzonty.

– No, wie pan… Taka praca.

– Założę się, że ma pani mnóstwo świetnej bielizny.

– Pewnie. Mam wszystko. Wystarczy powiedzieć, czego pan chce, i załatwione.

Barman spojrzał na mnie wyczekująco.

– Napiję się tego. – Wskazałam na drinka Perina. -Tylko na jednej nodze, dobrze?

– Niech mi pani opowie o swojej bieliźnie – poprosił Perin. – Ma pani jakieś pasy do pończoch?

– O tak. Sama noszę je cały czas… Czerwone, czarne, fioletowe.

– A stringi?

– Stringi też.

Ilekroć je wkładam, czuję się tak, jakbym czyściła sobie tyłek nicią dentystyczną.

W jego zegarku odezwał się alarm.

– O co chodzi? – spytałam.

– Muszę sprawdzić samochód. Cholera! Nie panikuj.

– A co jest nie tak z samochodem?

– Nie jest tu zbyt bezpiecznie o tej porze. W zeszłym tygodniu wyrwali mi radio. Od czasu do czasu wychodzę i sprawdzam, czy wszystko w porządku.

– Nie ma pan alarmu?

– No, niby mam.

– Więc czym się martwić?

– No cóż, chyba tak. Mimo to… – Spojrzał w kierunku wejścia. – Może powinienem na wszelki wypadek sprawdzić.

– Nie jest pan chyba jednym z tych facetów, którzy cierpią na natręctwa? – upewniłam się. – Nie przepadam za takimi typami. Są zawsze podenerwowani. Nigdy nie chcą spróbować czegoś nowego jak… hm… seks grupowy.

Zapomniał o samochodzie.

W kącikach ust zebrało mu się trochę śliny.

– Lubi pani seks grupowy?

– No cóż, nie lubię go z wieloma mężczyznami, ale mam dwie znajome dziewczyny…

Barman podał mi drinka. Wychyliłam go i dostałam ataku kaszlu. Kiedy mi przeszło, oczy miałam rozpalone i załzawione.

– Co to jest, do cholery?

– Szafir z Bombaju.

– Kiepski ze mnie pijak.

Perin przesunął dłonią po mojej nodze, docierając aż do rąbka spódnicy.

– Proszę powiedzieć mi coś więcej o seksie grupowym.

No to nieźle, pomyślałam. Byłam załatwiona. Jeśli Komandos szybko się nie zjawi, znajdę się w prawdziwych opałach. Zdążyłam wywalić na wierzch już wszystko, co miałam w zanadrzu, i nie bardzo wiedziałam, co dalej. Nie miałam w tych sprawach zbyt dużego doświadczenia. A o seksie grupowym nie wiedziałam nic. I tak było to więcej, niż chciałam wiedzieć.

– Uprawiam seks grupowy we czwartki – poinformowałam go. – Robimy to co czwartek. Chyba że nie uda nam się znaleźć żadnego faceta… Wtedy oglądamy telewizję.

– Może jeszcze drinka? – podsunął Perin.

Ledwie zdążył wypowiedzieć te słowa, kiedy opuścił gwałtownie swój stołek i uniósł się w powietrze. Runął na jeden ze stolików, który zawalił się pod ciężarem jego ciała. Perin leżał po chwili nieruchomo jak kamień, z rozrzuconymi rękami i nogami. Miał szeroko otwarte oczy i rozdziawione usta, niczym wielka martwa ryba na piasku.

Westchnęłam przerażona, odwróciłam się i ujrzałam przed sobą Ramireza.

– Nie powinnaś się tak szlajać, Stephanie – powiedział. Miał cichy głos i oczy szaleńca. – Czempion nie lubi widzieć cię z innymi mężczyznami. Patrzeć, jak się tobą posługują. Musisz zachować samą siebie dla Czempio-na. – Wykrzywił usta w nieznacznym, chorym uśmiechu. – Czempion chce ci robić różne rzeczy, Stephanie.

Rzeczy, jakich nigdy nie zaznałaś. Pytałaś Lulę o rzeczy, które Czempion umie robić?

– Czego tu szukasz? – pisnęłam. Cały czas zerkałam na Perina, obawiając się, że wstanie i pogna do samochodu. A drugim okiem obserwowałam Ramireza, obawiając się z kolei, że wyciągnie nóż i pokraje mnie jak indyka na Boże Narodzenie.

– Nie możesz uciec przed Czempionem – wyszeptał Ramirez. – Czempion widzi wszystko. Widzi, jak wychodzisz w nocy po batony. Co z tobą, Stephanie, masz kłopoty z zaśnięciem? Czempion znajdzie na to radę. On wie, jak usypiać kobiety.

Ścisnęło mnie w dołku i oblałam się momentalnie zimnym potem. Nigdy go nie zauważyłam. Czaił się gdzieś w ukryciu, śledząc każdy mój ruch. A ja ani razu go nie zauważyłam. To, że jeszcze pozostawałam przy życiu, zawdzięczałam pewnie zamiłowaniu Ramireza do takich zabaw w kotka i myszkę. Uwielbiał zapach czyjegoś strachu. Uwielbiał torturować, przedłużać ból i przerażenie.

Gdy Perin uniósł się w powietrze, kontinuum czasowe natrafiło na czarną dziurę. Obecni w barze, z wyjątkiem mnie i Ramireza, siedzieli przez chwilę zastygli w szoku. Teraz wszyscy zerwali się na równe nogi.

– Co jest, do cholery! – ryknął barman, ruszając na Ramireza.

Ramirez odwrócił wzrok w jego stronę i barman cofnął się.

– Hej, człowieku – powiedział. – Zabieraj swoje problemy na zewnątrz.

Perin stał na chwiejnych nogach, patrząc wściekle na Ramireza.

– Co ty, odbiło ci? Zwariowałeś?

– Czempion nie lubi takich uwag – oświadczył Ramirez, a oczy zaczęły mu się kurczyć w głowie.

Perinowi pośpieszył na ratunek wielki facet bez karku.

– Hej, zostaw tego małego gościa w spokoju – ostrzegł Ramireza.

Ramirez zwrócił się w jego stronę.

– Nikt nie będzie mówił Czempionowi, co ma robić.

Bang! Ramirez walnął pięścią faceta bez karku i facet bez karku runął na ziemię jak domek z kart.

Perin wyciągnął broń i strzelił. Kula ominęła Ramireza z daleka i sprawiła, że wszyscy obecni pognali do drzwi. Wszyscy prócz mnie, Perina i Ramireza. Barman darł się w słuchawkę, żeby policja ruszyła dupę jak najszybciej. Ja zaś dostrzegłam przez otwarte drzwi przejeżdżającą lawetę z ciemnozielonym jaguarem.

– Nie lubię policji – powiedział Ramirez do barmana. – Nie powinieneś był wzywać policji.

Popatrzył na mnie po raz ostatni tym swoim szalonym wzrokiem i opuścił lokal tylnymi drzwiami.

Zeskoczyłam ze stołka barowego.

– Miło mi było pana poznać – zwróciłam się do Perina. – Muszę już iść.

Do baru wkroczył Komandos. Rozejrzał się wokół, pokiwał głową i obdarzył mnie uśmiechem.

– Nigdy człowieka nie zawiedziesz – pochwalił.

ROZDZIAŁ 11

Komandos zaparkował mercedesa pod barem. Wsiadłam do wozu i odjechaliśmy, zanim Perin zdążył wyjść z lokalu na ulicę.

Komandos zerknął na mnie.

– Wszystko okay?

– Nigdy nie czułam się lepiej. Przyjrzał mi się uważnie.

– No dobra, może jestem trochę oszołomiona – przyznałam. – Chyba nie powinnam wypijać tego drinka.

Przysunęłam się bliżej Komandosa, gdyż wyglądał jak trzeba, a ja dostrzegałam jego wyższość nad tym zdradzieckim szczurem Morellim.

Zwolnił przed światłami.

– Chcesz mi opowiedzieć o strzelaninie?

– Perin wypalił tylko raz, ale nikogo nie trafił – poinformowałam z uśmiechem. Komandos nie wyglądał już tak groźnie, kiedy wychyliło się Szafir z Bombaju.

– Perin strzelał do ciebie?

– Nie. Był tam jeszcze jeden facet, któremu chyba się nie spodobało, że Perin ze mną gada. Doszło do awantury – wyjaśniłam i dotknęłam diamentowego kolczyka w jego uchu. – Ładny – pochwaliłam.

Komandos uśmiechnął się szeroko.

– Ile wypiłaś drinków?

– Jednego. Ale był spory. Poza tym nie mam mocnej głowy.

– Warto zapamiętać – zauważył.

Nie bardzo wiedziałam, co przez to rozumie, ale spodziewałam się, że wiąże się to z seksem i wykorzystaniem mojej osoby.

Zatrzymał się pod drzwiami mego domu. Przeżyłam rozczarowanie, bo oznaczało to, że mnie tylko podwiózł, zamiast zaparkować i wpaść na górę, na drinka przed snem… albo na coś innego.

– Masz gościa – zauważył.

– Czyżby?

– To motor Morellego.

Odwróciłam się, żeby spojrzeć. Rzeczywiście, ducati Morellego stało obok cadillaca pani Feinstein. Cholera. Wepchnęłam dłoń do torby i zaczęłam w niej grzebać.

– Czego szukasz? – spytał Komandos.

– Broni.

– Chcesz strzelać do Morellego? To nie jest chyba dobry pomysł – zauważył. – Gliniarze są na tym punkcie przewrażliwieni.

Wykaraskałam się jakoś z mercedesa, poprawiłam spódnicę i poczłapałam do siebie.

Morelli siedział na korytarzu, kiedy dotarłam na górę. Był w czarnych dżinsach, czarnych butach motocyklowych, czarnym T-shircie i czarnej motocyklowej kurtce ze skóry. Miał na twarzy dwudniowy zarost i długie włosy, nawet jak na siebie. Gdybym nie była na niego wściekła, nie czekałabym, tylko od razu zrzuciła z siebie ubranie. Uświadomiłam sobie, że identyczne myśli wywołał we mnie Komandos, ale w tym właśnie tkwił problem. Co tu mówić? Czułam, że niedługo Mokry i Briggs też zaczną mi się podobać.

– O rany, masz tupet, że tu przyłazisz – zwróciłam się do niego, szukając kluczy.

Wyjął z kieszeni swoje i otworzył drzwi.

– Odkąd to masz klucz do mojego mieszkania? – spytałam.

– Odkąd mi go oddałaś, kiedy byliśmy w lepszych stosunkach. – Spojrzał na mnie, a linię jego ust złagodziło rozbawienie. – Piłaś?

– Taka praca. Musiałam odwalić robotę dla Komandosa, a picie wydało się przy niej najbardziej odpowiednią rzeczą.

– Chcesz kawy?

– Nic z tego, popsułaby cały efekt. Poza tym nie wypiłabym zaparzonej przez ciebie kawy. Możesz już iść, dzięki.

– Nie sądzę – odparł Morelli. Otworzył lodówkę, zajrzał do środka i odkrył paczkę Mocha Javy, którą kupiłam w Grand Union. Odmierzył wodę i kawę, po czym włączył ekspres. – Niech zgadnę. Jesteś na mnie wściekła?

Przewróciłam oczami, które cofnęły się w gjąb mojej głowy tak bardzo, że zobaczyłam samą siebie, zagłębioną w myślach. I podczas gdy oczy wciąż tam tkwiły, rozglądałam się za Briggsem. Gdzie ten mały diabeł siedzi?

– Zechcesz udzielić mi jakiejś wskazówki? – spytał Morelli.

– Nie zasługujesz na to.

– Pewnie masz rację, ale może jednak zechcesz mi powiedzieć, o co masz żal.

– O Terry Gilman.

– Tak?

– Tak. To cała wskazówka, ty padalcu. Morelli wyjął z wiszącej szafki dwa kubki i napełnił je kawą. Dolał mleka i podał mi jeden.

– Imię to trochę za mało, żebym zrozumiał.

– Wystarczy. Wiesz doskonale, o czym mówię. Odezwał się jego pager i Morelli zaklął siarczyście. Spojrzał na wyświetlacz i zadzwonił z mojego telefonu.

– Muszę iść – powiedział. – Chętnie bym został i wyjaśnił sprawę, ale coś mi wypadło. Ruszył do drzwi, jednak zawrócił.

– Zapomniałbym. Widziałaś Ramireza?

– Tak. I chcę, żeby sąd wydał mu zakaz zbliżania się do mnie i cofnął zwolnienie warunkowe.

– Już mu cofnął. Ramirez poderwał w nocy prostytutkę na Stark i niemal ją zamordował. Zmasakrował biedaczkę i wrzucił do kontenera na śmieci. Zdołała się jakoś z niego wydostać. Rano znalazły ją dwa dzieciaki.

– Wyjdzie z tego?

– Chyba tak. Wciąż z nią kiepsko, ale trzyma się twardo. Kiedy go widziałaś ostatnim razem?

– Jakieś pół godziny temu.

Opowiedziałam mu o jaguarze i incydencie z Perinem.

Widziałam, jak Morellim targa burza uczuć. Głównie frustracja. I gniew.

– Może się jednak do mnie przeniesiesz? – spytał. -Dopóki nie znajdą Ramireza.

Byłoby nam trochę ciasno z Terry.

– Raczej nie – odparłam.

– A gdybym się z tobą ożenił?

– Teraz chcesz się żenić? A jak już złapią Ramireza? Weźmiemy rozwód?

– W mojej rodzinie nie ma rozwodów. Babka Bella nigdy by się na to nie zgodziła. Trzeba umrzeć, żeby uwolnić się z małżeńskich więzów.

– Jezu, to ekstra.

I prawda. Rozumiem nastawienie Morellego do małżeństwa. Mężczyźni w tej rodzinie nigdy nie mieli specjalnych osiągnięć. Pili za dużo. Zdradzali żony. Bili dzieci. I ten żałosnjŁ stan trwał nieprzerwanie, dopóki śmierć ich nie rozłączyła. Na szczęście dla wielu żon Morellich śmierć nawiedzała ich mężów dość wcześnie. Ginęli w knajpianych bójkach, zabijali się, prowadząc samochody po pijanemu, i rozwalali sobie wątroby alkoholem.

– Pogadamy innym razem – oświadczyłam. – Lepiej się pośpiesz. I nie martw się, będę uważać. Zamykam drzwi i okna, z bronią też się nie rozstaję.

– Masz pozwolenie?

– Dostałam wczoraj.

– Nic mi o tym nie wiadomo – zauważył Morelli. Pochylił gjowę i pocałował mnie leciutko w usta. – Upewnij się, że jest naładowana.

Był w gruncie rzeczy miłym facetem. Mniej chlubne geny Morellich jakoś go ominęły. Odznaczał się atrakcyjnym wyglądem i urokiem, przy braku antypatycznych cech. Wątpliwości budziła tylko kwestia kobiet.

Uśmiechnęłam się i podziękowałam. Choć nie bardzo wiedziałam za co. Chyba za to, że przymknął oko na to pozwolenie. Albo że martwił się o moje bezpieczeństwo. W każdym razie zarówno uśmiech, jak i podziękowanie stanowiły wystarczającą zachętę dla Morellego. Przyciągnął mnie do siebie i znów pocałował, tym razem gorąco i na serio. Nie był to pocałunek, który się łatwo zapomina. Ani też taki, który chciałoby się szybko przerwać.

Kiedy oderwał usta od moich, nie wypuszczając mnie z objęć, na jego wargi powrócił szeroki uśmiech.

– Tak lepiej – uznał. – Zadzwonię, jak tylko będę mógł.

I tyle go widziałam.

Do diabła! Zamknęłam za nim drzwi i walnęłam się otwartą dłonią w czoło. Ale ze mnie idiotka. Pocałowałam Morellego, jakby nic innego się nie liczyło. Nie to chciałam dać mu do zrozumienia. A Terry? A Mokry? A Komandos? Mniejsza o niego, pomyślałam. Komandos nie stanowił w tym kontekście problemu. Stanowił odrębny problem.

Z łazienki wyjrzał Briggs.

– Można wyjść?

– Co tam robisz?

– Usłyszałem cię na korytarzu i nie chciałem przeszkadzać. Wyglądało na to, że wreszcie załapałaś kogoś z ikrą.

– Dzięki, ale nie miał jej znów tak dużo.

– Właśnie widzę.

O pierwszej jeszcze nie spałam. To przez ten pocałunek. Wciąż o nim myślałam. I o tym, co czułam, kiedy Morelli wziął mnie w ramiona. A potem zaczęłam się zastanawiać, jak bym się czuła, gdyby zdarł ze mnie ubranie i zaczął całować także w innych miejscach. A potem Morelli był w moich myślach już nagi. Następnie Morelli nagi i podniecony. Wreszcie Morelli, który wykorzystuje bezlitośnie fakt nagości i podniecenia. I dlatego nie mogłam spać. Znowu. O drugiej było niewiele lepiej. Przeklęty Morelli. Zwlokłam się z łóżka i poczłapałam boso do kuchni. Przetrząsnęłam szafki i lodówkę, nie mogłam jednak znaleźć niczego, co byłoby w stanie zaspokoić mój gjód. Chciałam oczywiście Morellego, ale skoro nie mogłam go mieć, to chciałam mieć baton. Mnóstwo batonów. Trzeba było o tym pomyśleć, jak pojechałam do sklepu.

Grand Union był otwarty przez całą dobę. Kuszący pomysł, choć niezbyt dobry. Na zewnątrz mógł się czaić Ramirez. Nawet za dnia, kiedy wokół kręcili się ludzie i świeciło słońce, nie byłam spokojna. Spacery po zmroku wydawały się idiotycznym ryzykiem.

Wróciłam do łóżka i zamiast myśleć o Morellim, zaczęłam myśleć o Ramirezie. Zastanawiałam się, czy gdzieś tam jest – na parkingu czy w którejś z bocznych uliczek. Znałam wszystkie wozy sąsiadów. Gdyby pojawił się jakiś nowy samochód, od razu bym to zauważyła.

Nie mogłam opanować ciekawości. I podniecenia wywołanego myślą o schwytaniu tego drania. Jeśli Ramirez jest na parkingu, mogłabym go zlokalizować. Wysunęłam się spod kołdry i podpełzłam do okna. Parking był nocą dobrze oświetlony. Ani odrobiny cienia, gdzie mógłby się kryć jakiś wóz. Chwyciłam za zasłonę i odsunęłam ją. Myślałam, że ujrzę w dole samochody, tymczasem zobaczyłam przed sobą czarne jak smoła oczy Ramireza. Stał na schodach pożarowych pod moim oknem z obleśnym uśmiechem, twarz tonęła w bursztynowym świetle, potężne ciało majaczyło groźnie na tle nocnego nieba. Ręce miał rozpostarte, a dłonie przyklejone do framugi okna.

Odskoczyłam z krzykiem i poczułam, jak ogarnia mnie paraliżujące przerażenie. Nie mogłam oddychać. Nie mogłam się poruszać. Nie mogłam myśleć.

– Stephanie – powiedział śpiewnie. Gruba szyba tłumiła jego głos. Roześmiał się cicho i znów wymówił moje imię, jakby zawodząc: – Stephanie.

Odwróciłam się na pięcie i wypadłam z pokoju, prosto do kuchni, gdzie chwyciłam torbę i zaczęłam rozpaczliwie szukać broni. Znalazłam ją i popędziłam z powrotem do sypialni, ale Ramireza już nie było. Moje okno nadal było zamknięte i zabezpieczone, zasłony do połowy odsunięte. Schody pożarowe świeciły pustką. Na parkingu też nie było śladu intruza. Ani obcego wozu. Przez chwilę sądziłam, że wszystko mi się przywidziało. I wtedy dostrzegłam kartkę papieru przyklejoną do szyby od zewnętrznej strony. Była zapisana odręcznie dużymi literami.

BÓG CZEKA. NIEBAWEM NADEJDZIE CZAS, KIEDY GO UJRZYSZ.

Pobiegłam z powrotem do kuchni, żeby zadzwonić na policję. Dłoń mi drżała, nie mogłam trafić palcami w klawisze. Odetchnęłam głęboko, by się uspokoić, i spróbowałam ponownie. Jeszcze jeden oddech i po chwili opowiadałam oficerowi dyżurnemu o Ramirezie. Odłożyłam słuchawkę i wystukałam numer Morellego, ale przerwałam połączenie. Bałam się, że usłyszę Terry. Głupia myśl, powiedziałam sobie. Tylko go wtedy podwiozła. Nie dopatruj się w tym niczego więcej. Jakoś da się to w końcu wytłumaczyć. I nawet jeśli Joe nie mógł uchodzić za wzór narzeczonego, to nadal był cholernie dobrym gliną.

Wykręciłam ponownie jego numer i telefon u Morellego zadzwonił siedem razy. W końcu włączyła się automatyczna sekretarka. Morellego nie było w domu. Morelli pracował. Dziewięćdziesiąt procent pewności, dziesięć wątpliwości. To właśnie te dziesięć procent powstrzymało mnie przed próbą połączenia się z jego komórką czy pagerem.

Nagle uświadomiłam sobie, że obok mnie stoi Briggs.

– Nigdy jeszcze nie widziałem, by ktoś był tak przerażony – zauważył, ale bez zwykłego sarkazmu w głosie. -Nie słyszałaś ani słowa z tego, co do ciebie mówiłem.

– Na moich schodach pożarowych był mężczyzna.

– Ramirez.

– Tak. Wiesz, kto to jest?

– Bokser.

– Ktoś więcej. To straszny człowiek.

– Zaparzymy herbaty – zaproponował Briggs. – Nie wyglądasz za dobrze.

Przyniosłam sobie do salonu poduszkę i kołdrę i usiadłam na kanapie z Briggsem. Zapaliłam światła w całym mieszkanki, a broń położyłam na stoliku do kawy, w zasięgu ręki. Przesiedziałam tak do rana, zapadając od czasu do czasu w drzemkę. Kiedy słońce stało wysoko, wróciłam do łóżka i spałam aż do jedenastej, kiedy zbudził mnie telefon.

Dzwoniła Margaret Burger.

– Znalazłam czek – powiedziała. – Zaplątał się w którejś szufladzie. Jest z tego okresu, kiedy Soi kłócił się z kablówką. Wiem, że pan Mokry chciał go obejrzeć, ale nie mam pojęcia, jak się z nim skontaktować.

– Mogę go przekazać – zaproponowałam. – Mam kilka spraw do załatwienia, więc wpadnę przy okazji.

– Będę w domu cały dzień – poinformowała mnie Margaret.

Nie bardzo wiedziałam, co mogłabym zrobić z tym czekiem, ale nie zawadziło rzucić nań okiem. Zaparzyłam świeżej kawy i wypiłam szklankę soku pomarańczowego. Potem wzięłam szybki prysznic, ubrałam się tradycyjnie, w lewisy i T-shirt z długimi rękawami, wypiłam kawę, zjadłam kawałek placka kukurydzianego i zadzwoniłam do Morellego. Wciąż nie odpowiadał, ale tym razem zostawiłam mu wiadomość. Prosiłam, by dał mi znać na pager, gdy tylko złapią Ramireza.

Wyjęłam z torby pojemnik z pieprzem i zaczepiłam przy pasku spodni.

Briggs siedział w kuchni, kiedy zbierałam się do wyjścia.

– Uważaj na siebie – powiedział.

Poczułam skurcz w żołądku, kiedy wchodziłam do windy, i drugi raz, kiedy znalazłam się na parkingu. Zbliżyłam się szybko do porsche, a potem przez całą drogę zerkałam w lusterko wsteczne.

Uświadomiłam sobie nagle, że nie wypatruję już na każdym rogu wuja Freda. Tak się jakoś stało, że jego poszukiwania zamieniły się w tajemnicę worka ze zwłokami kobiety, martwych urzędników i nieuczynnej firmy śmieciarskiej. Powiedziałam sobie, że nie ma się czym przejmować. I tak wszystko łączyło się zagadkowo ze zniknięciem Freda. Nie byłam jednak o tym do końca przekonana. Niewykluczone, że Fred dał mimo wszystko nogę do Kalifornii. Ja traciłam czas, a Mokry śmiał się w kułak. Może był rzeczywiście gliniarzem w przebraniu, a ja uwikłałam się w najbardziej bzdurny pościg za cieniem.

Zapukałam tylko raz, Margaret od razu otworzyła drzwi. Miała już przygotowany czek. Obejrzałam go, ale nie dostrzegłam niczego niezwykłego.

– Proszę go wziąć – powiedziała. – Mnie nie jest potrzebny. Może ten miły pan Mokry też zechce rzucić na niego okiem.

Schowałam papier do torby i podziękowałam Margaret. Wciąż nie mogłam się otrząsnąć po spotkaniu z Ra-mirezem, pojechałam więc do biura, żeby sprawdzić, czy Lula zechce mi towarzyszyć przez resztę dnia w charakterze ochroniarza.

– Bo ja wiem – oświadczyła. – Nie jesteś w zmowie z tym gościem o ksywie Mokry? Facet ma wypaczone poczucie humoru.

Powiedziałam jej, że weźmiemy mój wóz. Nie ma się czym martwić.

– No dobra – zgodziła się Lula. – Mogłabym włożyć dla niepoznaki kapelusz, to nikt mnie nie rozpozna.

– Nie trzeba – poinformowałam ją. – Mam nowy samochód.

Connie podniosła wzrok znad ekranu komputera, wyraźnie ożywiona.

– Jaki?

– Czarny.

– To lepsze niż mdłoniebieski – zauważyła Lula. – Co to jest? Jeszcze jeden mały dżip?

– Nie. To nie dżip.

Obie spojrzały na mnie wyczekująco.

– No? – ponaglała mnie Lula.

– To… porsche.

– Że co?

– Porsche.

Obie rzuciły się do drzwi.

– Niech mnie szlag, jeśli to nie porsche – zaklęła Lula. – Co ty, bank obrobiłaś?

– To wóz firmowy.

Lula i Connie znów zaczęły patrzeć na mnie wyczekująco, a każdej z nich brwi przesunęły się na sam czubek głowy.

– No, wiecie, że pracuję z Komandosem… Lula zaglądała do wnętrza wozu.

– To taka robota, jak wtedy, gdy ten gość wysadził się przy twojej pomocy w powietrze? Albo jak zgubiłaś szejka? Zaraz, zaraz. – Uderzyła się w czoło. – Chcesz nam powiedzieć, że Komandos dał ci wóz, bo z nim pracujesz?

Odchrząknęłam i starłam rąbkiem koszuli odcisk kciuka z tylnego błotnika.

Lula i Connie zaczęły się uśmiechać.

– Cholera. – Lula stuknęła mnie w ramię. – Idziesz na całego, dziewczyno.

– To nie ten rodzaj pracy – powiedziałam. Lula uśmiechnęła się od ucha do ucha.

– Nic nie mówiłam o żadnej pracy. Słuchaj, Connie, czy ja coś mówiłam o jakiejś pracy?

– Wiem, o czym myślicie – zapewniłam. Do dyskusji włączyła się Connie.

– Zastanówmy się… Najpierw jest seks oralny. Potem seks regularny. A potem jest…

– Coraz cieplej – podjudzała ją Lula.

– Wszyscy, którzy pracują dla Komandosa, jeżdżą czarnymi wozami – broniłam się rozpaczliwie.

– Daje im terenówki – przerwała mi Lula. – Nie daje im porsche boxterów. Zagryzłam wargę.

– Uważacie, że czegoś ode mnie chce?

– Komandos nie daje nic za darmo – poinformowała Lula. – Prędzej czy później dostaje swoje. I chcesz nam wmówić, że nie wiesz, co to jest?

– Miałam tylko nadzieję, że wziął mnie do zespołu swoich chłopaków, a wóz jest potrzebny do roboty.

– Widziałam, jak na ciebie patrzy – nie ustępowała Lula. – I wiem, że na chłopaków tak nie patrzy. Trzeba cię chyba oświecić. Mnie by to nie przeszkadzało, tak szczerze mówiąc. Gdybym mogła położyć dłonie na ciele tego mężczyzny, to sama kupiłabym mu porsche.

Podjechałyśmy pod centrum handlowe. Zaparkowałam obok banku.

– Co tu robimy? – chciała wiedzieć Lula.

Dobre pytanie. Odpowiedź nie była wcale taka prosta.

– Mam dwa czeki, które chcę pokazać kuzynce. Jest tu kasjerką.

– Coś szczególnego z tymi czekami?

– Tak. Tyle że nie wiem co. – Pokazałam je Luli. – Co o nich myślisz?

– Wyglądają jak zwykłe pieprzone czeki.

W banku było o tej porze tłoczno, stanęłyśmy więc w kolejce do okienka Leony. Czekając, zerkałam w stronę gabinetu Shempsky'ego. Drzwi były uchylone. Widziałam go przy biurku, rozmawiał akurat przez telefon.

– Cześć – powitała mnie Leona, kiedy dotarłam do okienka. – Co nowego?

– Chciałam cię spytać o ten czek. – Podałam jej dokument. – Widzisz tu coś dziwnego? Obejrzała go z obu stron.

– Nie.

Dałam jej z kolei czek Freda dla RGC.

– A ten?

– Jest w porządku.

– A rachunek?

– Sprawdzę. – Postukała w klawiaturę i spojrzała na ekran. – Szybkie wpływy i szybkie wypłaty. Przypuszczam, że to jakieś małe konto na poziomie lokalnym.

– Dlaczego tak myślisz?

– RGC to największa firma tego typu w okolicy, a widzę tu bardzo mało transakcji. Ja też korzystam z jej usług, a moje czeki przechodzą przez Citibank. Jak się pracuje w tym interesie, zwraca się uwagę na takie rzeczy.

– A ten czek dla kablówki?

Leona ponownie mu się przyjrzała.

– To samo. Moje czeki są realizowane gdzie indziej.

– Nie wydaje ci się dziwne, że klienci są przypisani do dwóch różnych banków? Wzruszyła ramionami.

– Nie wiem. Chyba nie, skoro jest tak w przypadku aż dwóch firm.

Podziękowałam Leonie i schowałam czeki do torby. A kiedy się odwróciłam od okienka, omal nie wpadłam na Shempsky'ego.

– Oj! – zawołał, odskakując na bok. – Nie zamierzałem cię staranować. Chciałem tylko spytać, jak ci idzie.

– Świetnie.

Przedstawiłam Lulę i pomyślałam, że Shempsky ma dużo taktu. Jakby nie dostrzegał jej krzykliwie pomarańczowych włosów. Ani też faktu, że wcisnęła sto kilo kobiecego ciała w zbyt obcisłe rajstopy, T-shirt i kurtkę ze sztucznego futra z obszyciem przypominającym różową grzywę lwa.

– No i co z tym czekiem? – zainteresował się Shempsky. – Rozwiązałaś zagadkę?

– Jeszcze nie, ale jestem na dobrej drodze. Znalazłam podobny czek z innej firmy. I co ciekawe, oba zostały zrealizowane tutaj.

– Co w tym ciekawego?

Postanowiłam skłamać. Nie chciałam mieszać w to Leony czy Margaret Burger.

– Czeki, które ja wypisuję dla tych firm, są realizowane gdzie indziej. Nie uważasz, że to dziwne? Shempsky uśmiechnął się.

– Absolutnie nie. Firmy często utrzymują niewielkie lokalne konta, ale większość pieniędzy gromadzą gdzie indziej.

– Słyszałam o tym – wtrąciła Lula.

– Masz przy sobie ten drugi czek? – spytał Shempsky. – Chcesz, żebym go obejrzał?

– Nie, ale dzięki za propozycję.

– Rany, uparta jesteś – zauważył. – Podziwiam cię. Pewnie podejrzewasz, że ma to związek ze zniknięciem Freda.

– Niewykluczone.

– A teraz dokąd?

– Do RGC. Muszę wreszcie załatwić, żeby zrobili porządek z tym rachunkiem. Byłam u nich już w zeszły piątek, ale Lipinski popełnił akurat samobójstwo.

– Niesprzyjający moment na załatwianie interesów -zauważył Shempsky.

– Fakt.

Obdarzył mnie przyjacielskim uśmiechem bankiera.

– No to powodzenia.

– Ona nie potrzebuje powodzenia – zauważyła Lula. -Jest niesamowita. Zawsze zdobywa swojego faceta, rozumie pan, o co mi chodzi. Jest taka dobra, że prowadzi porsche. Ile zna pan łowczyń nagród, które jeżdżą takim wozem?

– To samochód firmowy – wyjaśniłam Shempsky'emu.

– Wspaniały wóz – przyznał. – Widziałem wczoraj, jak nim odjeżdżałaś.

Wreszcie poczułam, że jestem na dobrej drodze. Miałam pewną teorię, która pozwalała powiązać to wszystko ze sobą. Dopiero się wykluwała, ale warto było nad nią popracować. Ruszyłam w stronę Hamilton i przecięłam South Broad. Skręciłam w dzielnicę przemysłową i z ulgą stwierdziłam, że nigdzie nie widać migających świateł i policyjnych radiowozów. Żadnych ludzkich tragedii. Na placu przed biurem RGC nie stały śmieciarki i nie pachniało brzydko. Najwyraźniej środek dnia to najlepsza pora na odwiedziny w firmie śmieciarskiej.

– Mogą być trochę przewrażliwieni – powiedziałam do Luli.

– Chcesz, to ci pokażę, jak wygląda człowiek przewrażliwiony – odparła Lula. – Mam tylko nadzieję, że zamalowali ścianę.

Biuro nie wyglądało na świeżo odnowione, ale i nie było zbryzgane krwią. Za kontuarem, przy biurku, siedział jakiś mężczyzna. Był po czterdziestce, miał kasztanowe włosy i odznaczał się szczupłą budową ciała. Podniósł wzrok, kiedy weszłyśmy do środka.

– Chciałabym zaktualizować rachunek – wyjaśniłam. -Rozmawiałam o tym z Lanym, ale nic z tego nie wyszło. Pan się tym teraz zajmuje?

Wyciągnął dłoń.

– Mark Stemper z biura w Camden. Jestem tu przeniesiony czasowe.

– Czy to ta ściana, na której rozprysnął się mózg? -Lula machnęła ręką w tę stronę. – Nie wygląda na pomalowaną. Jak żeście ją doszorowali? Mnie nigdy nie udało się domyć zakrwawionej ściany.

– Zatrudniliśmy wyspecjalizowaną ekipę – wyjaśnił Stemper. – Nie wiem dokładnie, czego użyto.

– O rany, to kiepsko, bo i mnie by się coś takiego przydało.

Spojrzał na nią podejrzliwie.

– Często ma pani krew na ścianach?

– Tak po prawdzie, to nie zawsze są ściany w moim domu.

– Wróćmy może do sprawy – wtrąciłam.

– Nazwisko?

– Fred Shutz.

Sprawdził w komputerze i pokręcił głową.

– Nie ma tu nikogo o takim nazwisku.

– No właśnie.

Wyłuszczyłam mu sprawę i pokazałam czek.

– Nie korzystamy z usług tego banku – powiedział.

– Może macie tam drugie konto?

– Nie. Każde biuro działa tak samo. Wszystko idzie przez Citibank.

– Jak więc wyjaśni pan sprawę tego czeku?

– Nie wiem, jak ją wyjaśnić.

– Czy pracowali tu tylko Martha Deeter i Lany Li-pinski?

– W tym biurze? Tak.

– Kiedy ktoś przesyła opłatę kwartalną, co się z nią dzieje?

– Przechodzi przez biuro. Jest wprowadzana do systemu komputerowego i przekazywana na konto w Citibanku.

– Bardzo nam pan pomógj – powiedziałam. – Dziękuję. Wyszłyśmy na zewnątrz.

– Po mojemu, to niezbyt pomógł. Nic za cholerę nie wiedział.

– Ale wiedział, że to był niewłaściwy bank.

– Zauważyłam, jak cię to ruszyło.

– Wiesz, kiedy rozmawiałam z Allenem Shempskym, to coś mi zaświtało.

– Chcesz się tym pochwalić?

– Załóżmy, że Larry Lipinski nie uzupełniał wszystkich rachunków. Załóżmy, że zatrzymywał dla siebie dziesięć procent i gdzieś je gromadził.

– Skubał – skomentowała Lula. – Uważasz, że skubał RGC z forsy. I wtedy zjawił się wuj Fred i zaczął robić z tego aferę.

– Może.

– Jesteś niesamowita – przyznała z podziwem Lula. -Ale masz głowę, koleżanko.

Przybiłyśmy piątkę, potem uścisnęłyśmy sobie dłonie, a na koniec Lula chciała wymienić ze mną jakiś skomplikowany gest, ale pogubiłam się w pół drogi do końca.

Prawdę mówiąc, uważałam, że sprawa jest bardziej skomplikowana niż załatwienie Freda z powodu awantury o rachunek. Już bardziej prawdopodobne było, że jego zniknięcie miało związek z poćwiartowaną kobietą. I wciąż sądziłam, że to może być Laura Lipinski. Wszystko się jakoś ze sobą wiązało. Byłam w stanie skonstruować prawdopodobny scenariusz, aż do momentu, kiedy to Fred zobaczył, jak Lipinski podrzuca worek ze śmieciami pod agencję nieruchomości. Potem natykałam się na czarną ścianę.

Już miałyśmy wsiąść do samochodu, kiedy drzwi biura się otworzyły i wyjrzał Stemper. Pomachał na nas.

– Hej! – zawołał. – Poczekajcie chwilę. Ten czek nie daje mi spokoju. Macie coś przeciwko temu, żebym zrobił sobie kopię?

Nie miałam nic przeciwko temu, więc razem z Lula wróciłyśmy do biura, a potem czekałyśmy, podczas gdy Stemper manipulował przy kopiarce.

– Draństwo nigdy nie działa – powiedział. – Poczekajcie, zmienię papier.

Pół godziny później zwrócono mi czek z przeprosinami.

– Przykro mi, że trwało to tak długo – tłumaczył się. -Ale chyba warte było się potrudzić. Prześlę kopię do Camden, może coś wyjaśnią. To bardzo dziwne, prawdę mówiąc. Nigdy się z czymś takim nie spotkałem.

Wróciłyśmy do wozu i zagłębiłyśmy się w skórzane fotele.

– Kocham ten samochód – oświadczyła Lula. – Czuję się w nim kurewsko dobrze.

Wiedziałam doskonale, co ma na myśli. Była to fantastyczna maszyna. Nieważne, czy to prawda – prowadząc taki wóz, czujesz się ładniejsza, bardziej sexy, odważniej-sza i bystrzejsza. Komandos miał rację z poszerzaniem horyzontów. Kiedy prowadziłam porsche, postrzegałam siebie jako osobę o szerszych horyzontach.

Wrzuciłam bieg i ruszyłam w stronę bramy. Parking był ogrodzony wysoką drucianą siatką. Śmieciarki stały w głębi placu, wozy pracowników i interesantów bliżej wjazdu. Dwuskrzydłowa brama prowadziła prosto na ulicę. W nocy ją prawdopodobnie zamykano. Była dostatecznie szeroka, by mogły się w niej minąć dwie śmieciarki.

Zatrzymałam się przy bramie, spojrzałam w lewo i zobaczyłam, że na parking wraca pierwsza tego dnia śmieciarka. Był to prawdziwy kolos. Zielono-biały potwór zbliżał się z hukiem, wprawiając ziemię w drżenie. Jego cielsko poprzedzał odór zgnilizny, a przyjazd obwieszczały mewy pikujące z nieba całymi stadami.

Ciężarówka zatoczyła szeroki łuk, by wjechać na plac, a Lula aż podskoczyła na swoim fotelu.

– Ja chrzanię, facet nas nie widzi. Bierze zakręt, jakby droga należała do niego.

Wrzuciłam wsteczny, ale było za późno. Śmieciarka otarła się o porsche, zdzierając z boku włókno szklane. Wcisnęłam klakson, a kierowca ciężarówki stanął i spojrzał na nas z góry zdumiony.

Lula wyskoczyła z wozu wściekła jak diabli, a ja poszłam w jej ślady, przełażąc przez fotel pasażera, bo karoseria z mojej strony była porządnie wgnieciona przez tego potwora.

– Jezu, szanowna pani! – jęknął kierowca. – Nie wiem, jak to się stało. Nie widziałem pani wozu. Dopiero jak zaczęła pani trąbić, to się skapowałem.

– To nie załatwia sprawy – oświadczyła Lula. – Ten wóz to porsche. Wiesz pan, co ona musiała zrobić, żeby go dostać? No, tak po prawdzie, to nic jeszcze nie zrobiła, ale jak jej się poszczęści, to będzie musiała zrobić bardzo dużo. Lepiej żeby ta firma była ubezpieczona – zwróciła się do mnie. – Musisz wymienić z panem dane. Od tego zawsze trzeba zacząć. Masz kartę swojej firmy ubezpieczeniowej?

– Nie wiem. Chyba wszystko jest w schowku na dokumenty – odparłam.

– Poszukam – powiedziała. – Nie mogę uwierzyć, że coś takiego przytrafiło się porsche. Ludzie powinni być ostrożniejsi, jak widzą na drodze porsche. – Wcisnęła głowę do wozu, pogrzebała w schowku i już po sekundzie stała przy mnie. – Chyba mam. – Podała mi kartę. – A to twoja torba. Pewnie potrzebne ci będzie prawo jazdy.

– Może zawołamy tego faceta z biura – podsunął kierowca. – Zajmie się wszystkim.

Pomyślałam, że to dobry pomysł. I gdy nad tym dyskutowaliśmy, rozważałam w duchu, czy nie wymknąć się niepostrzeżenie. Chciałam kupić sobie bilet do Rio w jedną stronę. Nie miałam najmniejszej ochoty wyjaśniać całej sprawy Komandosowi.

– Tak, powinniśmy iść do tego faceta – zgodziła się Lula. – Mogłam doznać urazu szyi czy czegoś w tym rodzaju. Czuję to. Chyba muszę usiąść.

W innej sytuacji popukałabym się w głowę, ale teraz pomyślałam, że lepiej zachować energię na przyszłość.

A nuż Lula dozna nagłego paraliżu z powodu urazu odniesionego przy prędkości kilometra na godzinę?

Ruszyliśmy wszyscy do budynku i byliśmy już w środku, gdy rozległ się głośny wybuch. Stanęliśmy jak wryci i popatrzyliśmy po sobie. Chwila osłupienia minęła, po czym rzuciliśmy się w stronę drzwi.

Wypadliśmy na zewnątrz, ale zatrzymała nas druga eksplozja. Z porsche wyskoczyły płomienie i zaczęły lizać podwozie ciężarówki.

– O w mordę! – krzyknął kierowca. – Chować się! Mam pełen bak paliwa.

– Naprawdę? – spytała z przerażeniem w głosie Lula.

I wtedy rąbnęło. Duduuum! I start rakiety. Śmieciarka uniosła się nad asfaltem. Koła i drzwi odfrunęły jak latające talerze, ciężarówka opadła z blaszanym łoskotem, przechyliła się na bok i runęła na mój wściekle płonący wóz, zmieniając go w naleśnik.

Przylgnęliśmy do ściany budynku, podczas gdy wokół padał deszcz metalowych i gumowych kawałków.

– Oho – zaopiniowała Lula. – Żadne cuda tego świata nie ocalą wozu twego.

– Nie rozumiem – zdumiał się kierowca. – To było tylko lekkie otarcie. Skąd ten wybuch?

– Tak właśnie zachowują się jej samochody – wyjaśniła Lula. – Wybuchają. Ale muszę panu powiedzieć, że ten numer był jak dotąd najlepszy. Po raz pierwszy wywaliła w powietrze śmieciarkę. Raz w jej półciężarówkę walnął pocisk przeciwczołgowy. Też było nieźle, ale z tym nie ma żadnego porównania.

Wyjęłam z torby komórkę i zadzwoniłam do Morellego.

ROZDZIAŁ 12

Na miejscu pozostał tylko jeden wóz gaśniczy, a strażacy nadzorowali sprzątanie terenu po eksplozji. Sprowadzono dźwig, by usunąć śmieciarkę. Kiedy podniesiono ją z porsche, mogłam schować swój samochód do kieszeni. Connie zabrała Lulę z powrotem do biura, a powracający ze zmiany kierowcy śmieciarek stracili już zainteresowanie i rozchodzili się powoli.

Morelli zjawił się w kilka sekund po pierwszym wozie strażackim i stał teraz niepokojąco blisko mojej skromnej osoby. Oparł pięść o biodro i maglował mnie ze zmrużonymi oczami.

– Powiedz jeszcze raz – nakazał. – Dlaczego Komandos dał ci ten wóz?

– To samochód firmowy. Każdy, kto pracuje z Komandosem, jeździ czarnym wozem, a ponieważ mój był niebieski…

– Dał ci porsche.

Ja też zmrużyłam oczy.

– W czym problem?

– Chcę wiedzieć, co jest między tobą a Komandosem. W tym problem.

– Mówiłam ci już. Pracuję z nim.

Przypuszczałam też, że z nim flirtuję, ale nie uważałam za konieczne składać w tej sprawie zeznań. W końcu przygadywał kocioł garnkowi.

Morelli nie wyglądał na zadowolonego, a już na pewno nie na szczęśliwego.

– Nie sądzę, byś zadała sobie trud i sprawdziła numery rejestracyjne tego wozu.

– Chyba nie.

I było mało prawdopodobne, by mógł to zrobić ktoś w tej chwili, biorąc pod uwagę fakt, że porsche wyleciał w powietrze, a jego wrak miał zaledwie pięć centymetrów grubości.

– Nie martwiło cię, że możesz prowadzić trefny wóz?

– Komandos nie dałby mi trefnego wozu.

– Komandos dałby trefny wóz własnej matce – odparł Morelli. – Jak myślisz, skąd on bierze te wszystkie samochody, które potem rozdaje? Wyciąga je z cylindra?

– Jestem pewna, że da się to jakoś wytłumaczyć.

– Na przykład?

– Na przykład nie wiem. Poza tym w tej chwili interesują mnie bardziej inne rzeczy. Jak choćby to, dlaczego mój wóz eksplodował.

– Dobre pytanie. Nie sądzę, by spowodowała to ta śmieciarka, która otarła ci karoserię. Gdybyś była zwyczajną obywatelką, miałbym kłopoty z wyjaśnieniem tego faktu. Ale ponieważ ty to ty… myślę, że ktoś podłożył bombę.

– Dlaczego trwało to tak długo? Dlaczego nie eksplodowała, kiedy uruchomiłam silnik?

– Spytałem Murphy'ego. To ekspert od materiałów wybuchowych. Sądzi, że mogła mieć zapalnik czasowy, więc eksplodowałaby na ulicy, a nie na parkingu.

– To może podłożył ją ktoś z firmy śmieciarskiej, ktoś, kto nie chciał, by wybuchła w pobliżu biura?

– Szukaliśmy Stempera, ale nigdzie go nie ma.

– Sprawdziłeś jego wóz?

– Wciąż tu stoi.

– Żartujesz sobie ze mnie? Facet zniknął? Tak po prostu?

Morelli wzruszył ramionami.

– To jeszcze niczego nie dowodzi. Mógł pójść na drinka z przyjacielem. Albo miał dość czekania, aż uprzątną parking, i wrócił do domu.

– Ale zamierzacie go odnaleźć?

– Zgadza się.

– I nie dotarł jeszcze do domu?

– Jeszcze nie.

– Mam pewną teorię. Morelli uśmiechnął się.

– Uwielbiam to.

– Myślę, że Lipinski podkradał forsę. Może Martha Deeter też w tym brała udział, a może to odkryła albo po prostu mu przeszkadzała. Tak czy owak, Lipinski zgarniał chyba coś dla siebie.

Pokazałam Morellemu czeki i opowiedziałam o banku.

– I uważasz, że ten drugi facet, John Curly, też zgarniał forsę?

– Są podobieństwa.

– A Fred zniknął, bo robił za dużo hałasu?

– Nawet więcej.

Opowiedziałam mu o ulotce reklamowej z Megapo-tworem w worku, o Laurze Lipinski, w końcu o Fredzie i liściach.

– Nie podoba mi się ten obrazek – oświadczył Morelli. – Wolałbym wiedzieć o tym wszystkim wcześniej.

– Dopiero teraz poskładałam wszystko do kupy.

– I zdążyłaś przede mną. Byłem naprawdę głupi. Opowiedz mi o tym lipnym bukmacherze.

– Mokrym.

– Tak. Jak go zwał, tak go zwał. Uniosłam zdziwiona brwi.

– Myślałam, że pracujecie razem.

– Jak on wygląda?

– Jak hydrant z brwiami. Mniej więcej mojego wzrostu. Brązowe włosy. Długie. Łysieje na czole. Wygląda jak facet z ulicy. Porusza się i gada jak gliniarz. Lubi piwo. Coronę.

– Znam go, choć trudno powiedzieć, żebym z nim pracował. On działa w pojedynkę.

– Przypuszczam, że nie chcesz podzielić się ze mną tym, co wiesz?

– Nie mogę. Błędna odpowiedź.

– No dobra, powiem wprost – odparłam. – Jakiś federalny łazi za mną od wielu dni, koczuje na moim progu, włamuje się do mojego mieszkania, a ty uważasz, że to w porządku?

– Nie, wcale tak nie uważam. Myślę, że powinno mu się za to dokopać. Nie wiedziałem, że to robi, i możesz być pewna, że zamierzam położyć temu kres. Tyle że nie mogę ci powiedzieć, o co w tej chwili chodzi. Ale mogę powiedzieć ci coś innego - żebyś się wycofała. Odtąd my zajmujemy się tą sprawą. Najwyraźniej zmierzamy w tym samym kierunku.

– Dlaczego to ja mam się wycofać?

– Ponieważ to ciebie chcą wysadzić w powietrze. Widziałaś, żeby mój samochód eksplodował?

– Dzień się jeszcze nie skończył. Odezwał się pager Morellego. Joe spojrzał na wyświetlacz i westchnął.

– Na mnie czas. Podwieźć cię do domu?

– Dzięki, ale muszę jeszcze zostać. Nie jestem pewna, co Komandos zechce zrobić z porschem.

– Niedługo będziemy musieli o nim pomówić – zauważył Morelli.

O rany. Umieram z niecierpliwości.

Morelli obszedł podnośnik i wsiadł do zakurzonego forda śliwkowego koloru. To był bez wątpienia wóz firmowy. Joe uruchomił go i wyjechał z placu.

Skupiłam uwagę na operatorze podnośnika. Manewrował ramieniem dźwigu nad ciężarówką. Zamocowano linę i śmieciarka powędrowała wolno do góry, odsłaniając resztki porsche.

Zauważyłam coś czarnego za podnośnikiem. Mercedes Komandosa.

– W samą porę – powiedziałam, kiedy się zbliżył. Spojrzał na wbity w asfalt, płaski i popalony kawałek metalu.

– To porsche – wyjaśniłam. – Eksplodował, a wtedy śmieciarka przewróciła się na bok i przygniotła go.

– Najbardziej podoba mi się fragment dotyczący śmieciarki.

– Bałam się, że będziesz wściekły.

– O samochody nietrudno, dziecinko. Gorzej z ludźmi. Nic ci się nie stało?

– Nie, miałam szczęście. Chciałam tylko zobaczyć, co zrobisz z porschem.

– Niewiele da się zrobić z tym poległym żołnierzem -odparł. – Chyba go tu zostawimy.

– To był świetny wóz.

Komandos obrzucił wrak ostatnim spojrzeniem.

– Bardziej przydałby ci się transporter opancerzony -orzekł, prowadząc mnie do mercedesa.

Paliły się już uliczne latarnie, kiedy minęliśmy Broad. Mrok się pogłębiał. Komandos pojechał wzdłuż Roebling i zatrzymał się przed Rossinim.

– Muszę się tu spotkać za kilka minut z pewnym facetem. Wejdź ze mną i zamów sobie drinka. Jak skończę, możemy zjeść wczesną kolację. Nie będę długo zajęty.

– Branża łowcy nagród?

– Nieruchomości – skorygował Komandos. – Spotykam się z moim prawnikiem. Ma dla mnie dokumenty do podpisania.

– Kupujesz dom? Otworzył mi drzwi.

– Biurowiec w Bostonie.

Rossini to znakomita restauracja w Burg. Sympatyczna mieszanka – elegancka przytulność, lniane obrusy, serwetki i jedzenie najwyższej klasy. W głębi sali, przy niewielkim dębowym barze, stało kilku mężczyzn w garniturach. Parę stolików było już zajętych. Wiedziałam, że za pół godziny zrobi się tu tłoczno.

Komandos zaprowadził mnie do baru i przedstawił swojemu prawnikowi.

– Stephanie Plum – powtórzył adwokat. – Wyglądasz znajomo.

– Nie zamierzałam spalić domu pogrzebowego – zastrzegłam się. – To był wypadek. Pokręcił głową.

– Nie, to nie to. – Nagle się uśmiechnął. – Mam. Byłaś zamężna z Dickiem Orrem. Pracował u nas krótko.

– Wszystko, co robił Dick, trwało krótko – zauważyłam. Zwłaszcza nasze małżeństwo. Świnia.

Dwadzieścia minut później Komandos skończył załatwiać interesy, a jego prawnik dopił drinka i wyszedł, ruszyliśmy więc do stolika. Komandos był tego dnia czarny. Czarny T-shirt, czarne spodnie, czarne buty i czarna żeglarska kurtka. Nie zdjął jej i wszyscy obecni wiedzieli dlaczego. Komandos nie należał do ludzi, którzy zostawiają broń w schowku obok kierownicy.

Złożyliśmy zamówienie i mój mentor odchylił się na swoim krześle.

– Nigdy nie mówisz o swoim małżeństwie.

– Ty nie mówisz o niczym. Uśmiechnął się.

– Dyskrecja.

– Byłeś kiedykolwiek żonaty?

– Dawno temu.

Nie spodziewałam się takiej odpowiedzi.

– Dzieci?

Przyglądał mi się całą minutę, nim odparł:

– Mam córkę. Dziewięć lat. Mieszka z matką na Florydzie.

– Widujesz ją?

– Kiedy jestem w tamtych stronach.

Kim był ten człowiek? Posiadał na własność biurowce w Bostonie. I był ojcem dziewięcioletniej dziewczynki. Z trudem dopasowałam tę wiedzę do mojego obrazu Komandosa – handlarza bronią – łowcy nagród.

– Opowiedz mi o bombie – zmienił temat. – Odnoszę wrażenie, że mam braki w informacjach na temat twojego życia.

Przedstawiłam mu swoją teorię.

Wciąż siedział w swobodnej pozie, ale jego usta zacisnęły się groźnie.

– Bomby to nic dobrego, dziecinko. Są naprawdę paskudne. Mogą zatruć życie.

– Masz jakieś propozycje?

– Owszem. Zastanawiałaś się kiedyś nad wakacjami? Zmarszczyłam nos.

– Nie stać mnie na wakacje.

– Dam ci zaliczkę za usługi. Poczułam rumieniec na twarzy.

– Co się tyczy tych usług… Zniżył głos:

– Nie płacę za usługi, które masz na myśli.

O rany.

Zajęłam się swoim makaronem.

– I tak bym nie pojechała. Nie odpuszczę sobie wuja Freda. Poza tym gdzie miałabym zostawić Reksa? Nie mówiąc już o tym, że zbliża się Halloween. Nie chciałabym tego stracić.

Halloween to jedno z moich ulubionych świąt. Kocham rześkie powietrze, dynie i makabryczne ozdoby. Gdy byłam dzieckiem, nigdy nie zależało mi na słodyczach, które zbiera się po domach. Szalałam na punkcie przebierania. Być może kryje się w tym jakaś prawda o mojej osobowości, ale dajcie mi tylko maskę, a poczuję się szczęśliwa. Nie jedną z tych paskudnych, gumowych maszkar, zakrywających całą głowę, pod którymi człowiek oblewa się potem. Najbardziej lubię opaski na oczy, w których wygląda się jak Zorro. A do tego odpowiednio pomalowana twarz.

– Nie chodzę już oczywiście po domach i nie straszę ludzi, żeby wyciągnąć od nich słodycze – wyjaśniłam, dziobiąc kawałek kiełbasy. – Idę do moich rodziców i sama rozdaję słodkości. Przebieramy się z babcią Mazurową, żeby dzieci miały ubaw. W zeszłym roku ja byłam Zorro, a babka odgrywała Cruellę Demon. W tym roku przebierze się chyba za którąś ze Spice Girls.

– Widzę cię w przebraniu Zorro – oświadczył Komandos.

Zorro to jeden z moich ulubionych bohaterów. Zorro jest niesamowity.

Na deser wzięłam sobie tiramisCE, ponieważ to Komandos płacił i ponieważ u Rossiniego przyrządzali orgazmiczne tiramisCE. Komandos oczywiście zrezygnował z deseru, nie chcąc zatruwać organizmu cukrem. Nie pragnął bynajmniej posiadać na swoim płaskim jak deska brzuchu maleńkiej fałdki. Zgarnęłam ostatnie okruchy ciasta z kremem i sięgnęłam pod stół, by dyskretnie rozpiąć górny zatrzask dżinsów.

Nie jestem fanatyczką zgrabnej figury. Prawdę mówiąc, nie mam nawet w domu wagi. Oceniam stan swego ciała po łatwości, z jaką wciskam się w spodnie. I choć stwierdziłam to z niechęcią, dżinsy właściwie w ogóle na mnie nie wchodziły. Potrzebna mi była skuteczniejsza dieta. I program ćwiczeń fizycznych. Jutro, pomyślałam. Zacznę od jutra. Nie ma już mowy o wjeżdżaniu windą na pierwsze piętro czy pączkach na śniadanie.

Przyglądałam się Komandosowi, kiedy odwoził mnie do domu, obserwując szczegóły jego postaci w błysku reflektorów samochodowych i blasku lamp ulicznych. Nie nosił sygnetów na palcach. Na lewym nadgarstku zegarek. Szeroka nylonowa opaska na czole. Ani śladu kolczyków tym razem. Wokół oczu siatka cieniutkich zmarszczek. Skutek słońca, nie wieku. Zakładałam z dużą dozą prawdopodobieństwa, że ma od dwudziestu pięciu do trzydziestu pięciu lat. Nikt nie wiedział tego dokładnie. Nikt też nie mógł powiedzieć nic konkretnego o jego przeszłości. Przemierzał bez trudu zakazane zaułki Trenton niczym swój teren łowiecki, krążąc po slumsach i dzielnicach etnicznych. Ale tego wieczoru tamten Komandos zniknął. Tego wieczoru bardziej przypominał kogoś z Wall Street.

Droga powrotna do domu upłynęła w milczeniu. Komandos skręcił na parking, a ja tymczasem rozejrzałam się szybko, szukając wzrokiem niebezpiecznych osobników. Nie dostrzegłam nikogo i otworzyłam drzwi, nim wóz zatrzymał się na dobre. Nie było sensu pozostawać w ciem-

222 ności, sam na sam z Komandosem. Kuszenie losu. Zrobiłam już z siebie idiotkę ostatnim razem, kiedy się niemal upiłam.

– Spieszno ci gdzieś? – spytał.

– Mam parę rzeczy do zrobienia. Zamierzałam wysiąść z wozu, kiedy chwycił mnie za kark.

– Uważaj na siebie – powiedział.

– T-t-tak – zająknęłam się.

– I masz nosić broń.

– Tak.

– Załadowaną.

– Okay, załadowaną. Cofnął rękę.

– Słodkich snów.

Pobiegłam do wejścia, ruszyłam schodami na górę, wpadłam do mieszkania i zadzwoniłam do Mary Lou.

– Potrzebuję pomocy na czatach – wyjaśniłam. – Czy Lenny może posiedzieć z dzieciakami?

Lenny jest mężem Mary Lou. Miły facet, ale nie ma zbyt wiele pod stropem. Jego żonie to nie przeszkadza. Bardziej ją interesuje to, co chłop ma niżej.

– Kogo obserwujemy?

– Morellego.

– Och, kochanie, więc już słyszałaś?

– Co miałam słyszeć?

– Oho! Nie słyszałaś?

– Co? Co, do diabła?

– Terry Gilman.

Ciach. Strzał prosto w serce.

– Co Terry?

– Plotka głosi, że widziano ją zeszłej nocy z Joem. Jezu, w Burg nic się nie ukryje.

– Znam tę historię. Coś jeszcze?

– To wszystko.

– Jest też zaangażowany w jakąś robotę, która ma związek ze zniknięciem wuja Freda. Nie chce mi nic powiedzieć.

– Dupek.

– Fakt. I to po tym, jak ofiarowałam mu kilka najlepszych tygodni swego życia. Tak czy siak, pracuje chyba w nocy, więc pomyślałam sobie, że sama sprawdzę, co kombinuje.

– Przyjedziesz po mnie porschem?

– Porsche uległ awarii. Miałam nadzieję, że poprowadzisz – wyjaśniłam. – Boję się, że Morelli może rozpoznać buicka.

– Nie ma problemu.

– Włóż tenisówki i coś ciemnego.

Ostatnim razem, kiedy prowadziłyśmy obserwację, Mary Lou włożyła szpilki i złote klipsy wielkości talerzy obiadowych. Nie było to wcielenie niewidzialnego obserwatora.

Briggs stał za mną.

– Chcesz szpiegować Morellego? Szkoda, że tego nie zobaczę.

– Nie pozostawia mi wyboru.

– Założę się o pięć dolców, że cię przyuważy.

– Stoi.

– Być może istnieje wiarygodne wytłumaczenie całej tej historii z Terry Gilman – oświadczyłam.

– Tak? Na przykład takie, że z niego kawał kutasa -zauważyła Mary Lou.

To właśnie między innymi lubię w Mary Lou. Zawsze jest skłonna spodziewać się po każdym tego, co najgorsze. To nietrudne w przypadku Morellego. Nigdy się specjalnie nie przejmował opinią i nigdy nie próbował naprawiać swojej reputacji łobuza. A w przeszłości całkowicie na nią zasługiwał.

Siedziałyśmy w minivanie Mary Lou. Pachniał gumi-siami, lizakami winogronowymi i cheeseburgerami. A kiedy się odwracałam, żeby spojrzeć przez tylną szybę, mój wzrok napotykał dwa foteliki dziecięce. Ich widok sprawiał, że miałam ochotę wycofać się z całej tej draki.

Tkwiłyśmy jak kołki przed domem Morellego, wpatrując się w okna frontowe, lecz niczego nie mogłyśmy dojrzeć. Światło się paliło, ale zasłony były zaciągnięte. Jego pikap stał przy krawężniku, więc Morelli był pewnie w domu, choć nie dałabym sobie uciąć ręki. Mieszkał w szeregowcu, co utrudniało obserwację, bo nie mogjyśmy obejść budynku i podkraść się od tyłu.

– Tak nic nie zobaczymy – oświadczyłam. – Zaparkujmy w przecznicy i wysiądźmy.

Mary Lou poszła za moimi wskazówkami i ubrała się na czarno. Czarna skórzana kurtka z frędzlami przy rękawach, tego samego koloru obcisłe spodnie, też ze skóry. Jeśli chodzi o buty, wybrała kompromis między tenisówkami i jej ulubionymi szpilkami. Włożyła czarne kowbojki.

Dom Morellego stał w połowie drogi do następnej przecznicy, podwórze na tyłach wychodziło na wąską alejkę. Granice podwórza z obu stron wyznaczał zaniedbany żywopłot. Morelli nie odkrył jeszcze rozkoszy ogrodnictwa.

Niebo było zasnute chmurami. Ani śladu księżyca. Mroku w alejce nie rozpraszał blask latarń. Idealna sytuacja. Im ciemniej, tym lepiej. Miałam na sobie szelki z miotaczem pieprzu, latarką, rewolwerem Smith and Wesson kaliber 0.38, paralizatorem elektrycznym i komórką. Cały czas sprawdzałam, czy nie siedzi nam na ogonie Ramirez, ale nikogo nie dostrzegłam. Nie powiem, by fakt ten dodał mi otuchy, bo dostrzeganie Ramireza nie było moją mocną stroną.

Dotarłyśmy alejką pod dom Morellego. W kuchni paliło się światło. Rolety przy oknie i tylnych drzwiach były akurat podniesione. Za szybą mignęła sylwetka Morellego, a wtedy cofnęłyśmy się szybko do cienia. Po chwili znów się pojawił w polu widzenia i zaczął coś robić przy blacie szafki. Pewnie szykował sobie jedzenie.

Usłyszałyśmy, jak w kuchni dzwoni telefon. Morelli odebrał i zaczął chodzić ze słuchawką w ręku.

– Nie jest chyba zadowolony z tego, co słyszy – zauważyła Mary Lou. – Nawet się nie uśmiechnie.

Morelli odłożył słuchawkę i zjadł kanapkę, wciąż stojąc przy szafce. Popił colą. Uznałam to za dobry znak. Gdyby miał spędzić noc w domu, wybrałby pewnie piwo. Zgasił światło i wyszedł z kuchni.

Teraz byłam w kropce. Nie wiedziałam, z której strony domu mam prowadzić obserwację. Bałam się, że nie zauważę, jak Morelli wychodzi z mieszkania. Zanim dobiegłabym do wczu i ruszyła za nim, byłoby już pewnie za późno. Mogłyśmy się z Mary Lou rozdzielić, ale nie po to wzięłam ją ze sobą, żeby się rozdzielać. Potrzebna mi była jeszcze jedna para oczu wypatrujących Ramireza.

– Chodźmy – powiedziałam, przemykając się w stronę domu. – Musimy podejść bliżej.

Przycisnęłam nos do szyby w drzwiach kuchennych. Widziałam całe mieszkanie na przestrzał, łącznie z jadalnią. Słyszałam włączony telewizor, ale był poza zasięgiem mojego wzroku. Tak jak Morelli.

– Widzisz go? – dopytywała się Mary Lou.

– Nie.

Razem ze mną zaglądała do środka przez szybę.

– Szkoda, że nie widać stąd drzwi frontowych. Jak się zorientujemy, czy wyszedł?

– Zgasi światło.

Cyk. Światło zgasło, a my usłyszałyśmy, jak ktoś wychodzi z domu.

– Cholera!

Odskoczyłam od drzwi kuchennych i pędem ruszyłam w stronę samochodu.

Mary Lou pobiegła za mną i muszę powiedzieć, że szło jej całkiem nieźle, zważywszy na obcisłe spodnie i kowbojskie buty, a także fakt, iż miała nogi krótsze od moich o kilka centymetrów.

Wpakowałyśmy się jedna przez drugą do wozu. Mary Lou udało się wepchnąć kluczyk do stacyjki i po chwili samochód młodej mamuśki przestawił się na tryb pościgowy. Wypadłyśmy zza zakrętu i zdążyłyśmy zobaczyć, jak tylne światła samochodu Morellego znikają, gdy skręcił w prawo dwie przecznice dalej.

– Świetnie – uznałam. – Nie będziemy trzymać się zbyt blisko, żeby nas nie zauważył.

– Myślisz, że jedzie na spotkanie z Terry?

– Możliwe. Albo chce zluzować kogoś na obserwacji.

Teraz, kiedy pierwsze emocje już opadły, trudno było mi uwierzyć, że Joe jest zaangażowany erotycznie czy uczuciowo. Ta cała historia nie miała najmniejszego związku z Joem mężczyzną. Raczej z Joem policjantem. Joe nie dałby się wplątać w konszachty z Grizollimi.

Powiedział mi, że oboje z Terry mają coś wspólnego – że są oboje w tej samej branży. Podejrzewałam, że o to właśnie chodzi. Nie mogłam wykluczyć, że pracują razem, choć trudno było sobie wyobrazić, na jakiej płaszczyźnie. A ponieważ w mieście byli federalni, domyślałam się, że zaplątany jest w to Vito Grizolli. Może Joe i Terry działali jako mediatorzy między Yitem a federalnymi? A zainteresowanie Mokrego czekami potwierdzało moją teorię o defraudacji. Choć nie bardzo rozumiałam, dlaczego władze federalne miałyby się interesować podkradaniem pieniędzy.

Joe skręcił w Hamilton, przejechał z pół kilometra i zatrzymał się przy supermarkecie. Mary Lou przemknęła obok niego, objechała kwartał ulic i stanęła po drugiej stronie ulicy z wyłączonymi światłami. Joe wyszedł ze sklepu z torbą w ręku i wsiadł do samochodu.

– Rany Boga, dałabym się porąbać, żeby wiedzieć, co ma w tej torbie – powiedziała Mary Lou. – Sprzedają w tej sieci kondomy? Nigdy nie zwróciłam uwagi.

– Ma tam coś słodkiego – domyślałam się. – Założyłabym się, że lody. Czekoladowe.

– A ja obstawiam, że zawiezie je do Terry. Uruchomił silnik i ruszył z powrotem wzdłuż Hamilton.

– Nie jedzie do Terry – powiedziałam. – Wraca do domu.

– Kiepsko. Myślałam, że obejrzę sobie jakiś numerek.

Nie chciałam oglądać żadnych numerków. Chciałam tylko znaleźć wuja Freda i żyć dalej. Niestety, wiedziałam, że niczego się nie dowiem, jeśli Morelli spędzi noc przed telewizorem, obżerając się lodami.

Mary Lou trzymała się jedną przecznicę za Joem, nie tracąc go z oczu. Zaparkował pod swoim domem, a my za najbliższym rogiem, tak jak wcześniej. Wysiadłyśmy z wozu Mary Lou mamuśki, pognałyśmy z powrotem alejką i zatrzymałyśmy się na skraju podwórza. W kuchni paliło się światło, a Morelli krzątał się przy oknie.

– Co on robi? – zachodziła w głowę Mary Lou. – Co on robi?

– Bierze łyżeczkę. Miałam rację. Wyszedł po lody. Światło zgasło i Morelli zniknął. Razem z Mary Lou przemknęłam przez podwórze i zajrzałam do kuchni.

– Widzisz go? – spytała Mary Lou.

– Nie. Zniknął.

– Nie słyszałam, żeby ktoś otwierał drzwi wejściowe.

– Fakt, nie włączył też telewizora. Schował się gdzieś. Mary Lou przysunęła się bliżej.

– Niedobrze, że spuścił żaluzje od frontu.

– Spróbuję następnym razem spełnić wasze życzenia -odezwał się Morelli tuż za naszymi plecami.

Odskoczyłyśmy z wrzaskiem, ale on przytrzymał nas za kurtki.

– No i kogo my tu mamy? Dziewczęta mają wychodne? – zapytał.

– Szukamy mojego kota – tłumaczyła nieporadnie Mary Lou. – Polazł gdzieś. Wydawało nam się, że widziałyśmy go na twoim podwórzu.

Morelli uśmiechnął się do niej.

– Miło cię widzieć, Mary Lou. Kopę lat.

– Dzieciaki – wyjaśniła Mary Lou. – Piłka nożna, przedszkole, Kenny i ciągłe infekcje ucha…

– Co u Lenny'ego?

– Świetnie. Szuka kogoś do firmy. Jego ojciec przechodzi na emeryturę.

Lenny po skończeniu szkoły wszedł od razu w rodzinny interes, Stankovik i Synowie, Hydraulika i Ogrzewanie. Nieźle zarabiał, ale często cuchnął jak stojąca woda i stalowe rury.

– Muszę pogadać ze Stephanie – powiedział Morelli.

Mary Lou zaczęła się wycofywać.

– Nie będę przeszkadzać. Mam wóz za rogiem. Morelli otworzył drzwi do kuchni.

– Ty – rzucił do mnie, puszczając moją kurtkę. -Wejdź do domu. Zaraz wracam. Odprowadzę tylko Mary Lou do samochodu.

– Nie trzeba – zapewniła go Mary Lou, wyraźnie zdradzając podenerwowanie, jakby lada chwila miała rzucić się do ucieczki. – Trafię bez problemu.

– Tu jest ciemno – zauważył Morelli. – Nie mówiąc już o tym, że namieszała ci w głowie ta kowbojka. Nie spuszczę cię z oka, dopóki nie znajdziesz się w swoim wozie.

Zrobiłam, jak kazał. Wsunęłam się do domu, a Morelli odprowadził Mary Lou do wozu. Jak tylko zniknęli w alejce, szybko przejrzałam identyfikator rozmów telefonicznych. Nabazgrałam numery na bloczku przy aparacie, wyrwałam kartkę i wepchnęłam do kieszeni. Ostatnią rozmowę przeprowadzono z numerem zastrzeżonym. Abonent niedostępny. Gdybym o tym wiedziała, nie tak szybko posłuchałabym Morellego.

Lody wciąż stały na szafce. I roztapiały się. Uznałam, że powinnam je zjeść, by nie roztopiły się do końca. Szkoda byłoby je wyrzucić.

Delektowałam się właśnie ostatnią łyżeczką, kiedy wrócił Morelli. Zamknął za sobą drzwi na klucz i spuścił rolety.

Uniosłam zaskoczona brwi.

– Nic osobistego – wyjaśnił. – Ale chodzą za tobą źli ludzie. Nie chcę, by ktoś cię ustrzelił przez moje okno kuchenne.

– Myślisz, że sytuacja jest aż tak poważna?

– Kotku, podłożyli ci bombę w samochodzie. Zaczęłam się do tego wszystkiego przyzwyczajać.

– Jak nas zauważyłeś?

– Zasada numer jeden – jak przyciskasz nos do czyjejś szyby… nie gadaj w tym czasie. Zasada numer dwa -podczas obserwacji nie korzystaj z wozu, na którego rejestracji widnieje nazwisko twej najlepszej przyjaciółki. Zasada numer trzy – nie lekceważ wścibskich sąsiadów. Zadzwoniła do mnie pani Rupp z pytaniem, dlaczego stoicie w alejce i gapicie się w jej okno. Zastanawiała się, czy wezwać policję. Wyjaśniłem, że najpewniej chodzi o moje okno, przypominając, że to ja jestem policją, nie musi więc zawracać sobie głowy kolejnym telefonem.

– To wszystko twoja wina, bo mi nic nie mówisz -wytłumaczyłam.

– Gdybym ci powiedział, ty powiedziałabyś Mary Lou, ona powiedziałaby Lenny'emu, Lenny powiedziałby chłopakom z firmy, a nazajutrz wszystko można by przeczytać w gazetach.

– Mary Lou nic nie mówi Lenny'emu – zapewniłam.

– Co ona, do cholery, miała na sobie? Wyglądała jak sadystka z sąsiedztwa. Brakowało jej tylko bicza i alfonsa przy boku.

– Chciała w ten sposób coś zamanifestować. Morelli popatrzył na mój arsenał.

– A co ty manifestujesz?

– Strach.

Pokręcił głową z niedowierzaniem.

– A wiesz, jaki strach ja odczuwam? Że pewnego dnia możesz zostać matką moich dzieci.

Nie wiedziałam, czy powinnam być zadowolona, czy poirytowana, zmieniłam więc temat.

– Mam prawo znać szczegóły śledztwa – powiedziałam. – Tkwię w tym po uszy.

Patrzył tylko na mnie nieugiętym wzrokiem, wytoczyłam więc ciężką artylerię.

– Wiem też o twoich nocnych spotkaniach z Terry, a nawet więcej. Ale nie zamierzam się wyłączyć. Będę łaziła za tobą, aż to wszystko rozgryzę.

Jak amen w pacierzu.

– Najchętniej bym cię związał, zawinął w dywan i wywiózł na wysypisko śmieci – oświadczył Morelli. – Ale pewnie Mary Lou doniosłaby na mnie.

– Okay, w takim razie co powiesz na seks? Może dobijemy targu?

Morelli uśmiechnął się szeroko.

– Jestem zainteresowany.

– Mów.

– Nie tak szybko. Chcę wiedzieć, co dostanę za tę informację.

– A czego chcesz?

– Wszystkiego.

– Nie pracujesz dziś wieczór? Spojrzał na zegarek.

– Cholera. Owszem, pracuję. Prawdę mówiąc, jestem już spóźniony. Muszę zluzować Mokrego.

– Kogo obserwujecie? Patrzył na mnie przez chwilę.

– Okay, powiem ci, bo nie chcę, żebyś szukała mnie po całym mieście. Ale jak się dowiem, że coś komuś chlapnęłaś, to przysięgam, że cię dorwę.

Podniosłam dłoń.

– Słowo harcerza. Nie otworzę ust.

ROZDZIAŁ 13

Morelli oparł się o kontuar i skrzyżował ramiona na piersi.

– Wyszło na jaw, że istnieje dysproporcja między ilością gotówki, jaką przynosiły pralnie Grizollego, a sumą deklarowaną na potrzeby urzędu podatkowego.

– Jezu, też mi niespodzianka.

– Federalni postanowili go za to przyszpilić i przy okazji szybko się okazało, że Vito tak naprawdę traci pieniądze, o których nie wie.

– Ktoś go skubie?

Morelli wybuchnął śmiechem.

– Dasz wiarę?

– Rany, musi chodzić o dużo forsy.

– Wystarczająco dużo, by skarbówka chciała się zająć Yitem i przy okazji zgarnąć grubszą rybę.

– Na przykład jaką? Morelli wzruszył ramionami.

– Nie wiem. Ci dwaj mózgowcy, z którymi pracuję, uważają, że to jakaś nowa organizacja przestępcza.

– Co ty na to?

– Dopóki nie pokazałaś mi tych czeków, przypuszczałem, że jakiś gość o samobójczych skłonnościach próbuje w ten sposób spłacić hipotekę. Teraz już sam nie wiem, co myśleć, ale nowa organizacja przestępcza to chyba naciągany pomysł. Nie widzę żadnych sygnałów.

– Może to zbieg okoliczności?

– Też mi się nie wydaje. Za dużo rzeczy naraz. Jak dotąd, są zamieszane w sprawę trzy firmy. Trzech urzędników od ściągania należności nie żyje. Fred zaginął. Ktoś podłożył bombę w twoim wozie.

– A co z bankiem? Czy te brakujące rachunki Vita przechodziły przez First Trenton?

– Tak. Warto by zajrzeć do dokumentacji, ale istnieje ryzyko, że ktoś, kto jest w to zamieszany, coś zwącha. Okazuje się, że RGC była w przeszłości podejrzewana o przekręty podatkowe. Skrót RGC to Ruben, Grizolli i Cotell. Wiedziałem, że Grizolli jest współwłaścicielem, ale nie miałem pojęcia o tych nieścisłościach. Moi chłopcy ze skarbówki nie powiedzieli mi o tym.

– Pracujecie razem, a oni nie powiedzieli ci o RGC?

– Nie znasz tych facetów. Prawdziwe psy gończe. I nie lubią się bratać z lokalną policją. Uśmiechnęłam się do niego.

– Tak, wiem – przyznał. – Jakbym mówił o sobie. W każdym razie Bronfman, facet, którego znasz jako Mokrego, obserwował RGC. Patrzył, kto wchodzi, kto wychodzi. Siedział w kawiarni po drugiej stronie ulicy akurat w piątek, tego dnia, kiedy zniknął Fred. Myślę, że Fred chciał załatwić sprawę wcześnie, ale zjawił się przed otwarciem biura, przeszedł więc na drugą stronę ulicy, na kawę. Bronfman i Fred zaczęli rozmawiać, i Bronfman zorientował się, że Fred to jeden z tych klientów, którzy nagle przestali figurować w dokumentacji firmy. W następny wtorek Bronfmanowi przyszło do głowy, że warto zdobyć od Freda ten czek, w taki czy inny sposób. Poszedł z nim pogadać i odkrył, że Fred zaginął. Kiedy Mabel powiedziała mu, że nad tym pracujesz, wykombinował sobie, że posłuży się tobą jako zasłoną. Mogjaś sobie węszyć i zadawać pytania bez zbytniego ryzyka, że ktoś się poważnie wystraszy. Nie wyszło mu całkiem tak, jak sobie zaplanował, bo nie wziął pod uwagę twojej podejrzliwej i zawziętej natury.

– Nie powiedziałam mu wiele.

– Wiem. Nic nie zyskał. To pozytywne – pochwalił Morelli i spojrzał mi prosto w oczy. – A skoro już wiesz, co jest grane, zechcesz mi powiedzieć, co zdołałaś ustalić?

– Jasne. Może.

– Chryste – jęknął Morelli.

– Mogjam powiedzieć ci już dawno.

– Przykro mi, za mało wcześniej wiedziałem, żeby poskładać wszystko do kupy.

– To trochę moja wina – przyznałam.

– Tak, zgadza się, trochę twoja. Nie mówisz mi dostatecznie dużo. Trochę moja.

– Jaką grasz rolę u tych ze skarbówki?

– Vito nie chciał gadać z nimi bezpośrednio. Powiedział, że może mówić tylko z kimś, kogo zna. Czuje się chyba pewniej, kiedy informacja przechodzi przez kilka źródeł. Łatwiej wtedy zaprzeczyć, że coś się mówiło. Więc Vito gada z Terry, Terry ze mną, a ja z gośćmi ze skarbówki.

– Kogo konkretnie obserwujecie? Morelli zgasił światło w kuchni.

– Pracownika Vita od ściągania należności. Harveya Tippa.

– Obserwuj go dobrze. Linia jego życia może być dość krótka.

Morelli podrzucił mnie do domu, nim pojechał zastąpić Bronfmana.

– Dzięki – powiedziałam.

Złapał mnie za kołnierz, kiedy chciałam wysiąść.

– Mamy umowę – przypomniał. – Jesteś mi dłużna.

– Teraz?

– Później.

– Kiedy później?

– Ustali się – odparł. – Nie chcę tylko, żebyś zapomniała.

Mało prawdopodobne.

Briggs pracował, kiedy dotarłam na górę.

– Siedzisz do późna – zauważyłam.

– Muszę uporać się z tą robotą. Zostałem w tyle, kiedy się do mnie włamali. Miałem szczęście, że nie znaleźli laptopa w szafie. Większość materiału miałem na dysku, więc nie jest jeszcze tak źle.

Obudziłam się o czwartej i nie mogłam już zasnąć. Leżałam tak przez godzinę, nasłuchując odgłosów na schodach pożarowych i planując drogę ucieczki, gdyby ktoś wrzucił przez okno do sypialni bombę zapalającą. W końcu wstałam i poszłam na palcach do kuchni przygotować sobie coś do jedzenia. Miałam tyle spraw do załatwienia, że z trudem udało mi się je uporządkować. Fred był ostatni na liście. Morelli odbierający ode mnie swój dług znajdował się nieco bliżej jej szczytu.

Briggs przywlókł się za mną do kuchni.

– Znowu nie w sosie?

– Tak. Za dużo zmartwień. Nie mogę spać. – Popatrzyłam na niego z góry. Miał na sobie nocny kombinezo-nik Kubusia Puchatka. – Ładne wdzianko – zauważyłam.

– Mam kłopoty ze znalezieniem odpowiednich rzeczy. Kiedy chcę zrobić na paniach wrażenie, wkładam Spider-mana.

– Trudno być niskim człowiekiem?

– Raz tak, raz nie. Często coś zyskuję, bo ludzie uważają, że jestem słodki. Staram się też korzystać ze statusu osoby należącej do mniejszości.

– Zdążyłam już to zauważyć.

– Trzeba robić użytek z darów bożych – oznajmił.

– Prawda.

– Masz na coś ochotę? Może zagramy w monopol?

– Okay. Ale ja trzymam bank.

O siódmej, kiedy wciąż graliśmy, zadzwonił telefon.

– Jestem na parkingu – odezwał się Komandos. – Zejdziesz na dół, czy mam wejść na górę?

– Dlaczego pytasz? Zwykle włamujesz się bez pozwolenia.

– Nie chciałem cię wystraszyć i przy okazji oberwać.

– Słusznie. O co chodzi?

– Cztery kółka, dziecinko.

Podeszłam do okna, odsunęłam zasłonę i spojrzałam w dół. Komandos stał obok czarnego bmw.

– Zaraz schodzę – rzuciłam w słuchawkę. – Daj mi minutę, muszę się ubrać.

Naciągnęłam dżinsy, wsunęłam stopy w rozczłapane tenisówki, a na koszulę nocną wdziałam obszerny szary sweter. Chwyciłam klucze i ruszyłam w stronę schodów.

– Wyglądasz raczej okropnie – oświadczył na mój widok Komandos.

– Pewien mój znajomy uznał, że to nowa metoda antykoncepcji.

– Nie jest aż tak źle.

Wygładziłam jakąś urojoną fałdę na swetrze i obejrzałam dokładnie fragment sfilcowanej wełny na rękawie. Podniosłam wzrok i zobaczyłam uśmiech na twarzy Komandosa.

– Twoja kolej – zauważył. – Powiedz mi, kiedy będziesz gotowa.

– Na ten samochód? Znów się uśmiechnął.

– Jesteś pewien, że znów chcesz dać mi wóz?

– Ma zainstalowane czujniki na podwoziu. – Pokazał małego pilota, którego trzymał w dłoni. – Włączasz je zielonym przyciskiem. Jeśli coś się rusza pod bryką, to się włącza alarm, a na tablicy rozdzielczej zapala się czerwona lampka. Niestety, samochód nie zna różnicy między kotem, piłką i bombą, więc jak zobaczysz migające światełko, musisz zajrzeć pod spód. Nie jest to idealny system, ale to lepsze, niż gdybyś miała nacisnąć gaz i zamienić się w konfetti. Pewnie ci się nie przyda. Wątpię, by ktoś próbował wysadzić cię w powietrze dwa razy z rzędu.

Wręczył mi pilota i wyjaśnił pozostałe arkana systemu.

– Zupełnie jak James Bond – zauważyłam.

– Masz jakieś plany na dzisiaj?

– Muszę zadzwonić do Morellego i sprawdzić, czy facet z RGC, który miał załatwić ze mną sprawę, pokazał się. Potem pewnie to, co zwykle. Odwiedzę Mabel. Wpadnę do biura. Ponachodzę śmieciarzy.

Będę czujnie wypatrywać Ramireza. Każę się zbadać na głowę.

– Ktoś jest wkurzony, że nie zginęłaś. Może warto włożyć kamizelkę kuloodporną.

Patrzyłam, jak wyjeżdża z parkingu, i zanim wróciłam do siebie, włączyłam alarm w bmw. Dokończyłam grę w monopol, wzięłam prysznic, potrząsnęłam głową w nadziei, że odpowiednio ułożę dzięki temu włosy, i podma-lowałam rzęsy, by ludzie zwracali uwagę na moje oczy, nie dostrzegając reszty.

Przyrządziłam jajecznicę z jednego jajka i spożyłam ją z sokiem pomarańczowym i multiwitaminą. Zdrowe śniadanie na początek dnia – zakładając, że uda mi się przeżyć ranek.

Doszłam do wniosku, że Komandos miał słuszność, jeśli chodzi o kamizelkę. Byłam, co prawda, płaska jak decha, ale czy bez niej wyglądałam lepiej? Miałam na sobie dżinsy, kozaki i T-shirt z kamizelką kuloodporną, przylegającą ściśle do ciała. Na to włożyłam flanelową koszulę, zapinaną na guziki, i pomyślałam, że nie wyglądam tak źle.

Nie zapaliło się światełko alarmowe, kiedy stanęłam przy wozie, usiadłam więc za kierownicą z poczuciem bezpieczeństwa. Dom rodziców zajmował pierwsze miejsce na liście odwiedzin. Przyszło mi do głowy, że nie zawadzi napić się kawy i wysłuchać najświeższych plotek.

Gdy tylko podjechałam pod krawężnik, w drzwiach stanęła babka.

– Rany, niezła maszyna – orzekła, przyglądając się, jak wysiadam i włączani alarm. – Co to za wóz?

– Bmw.

– Przed chwilą przeczytałyśmy w gazecie o twoim por-sche. Jak wyleciał w powietrze. Matka jest w łazience, właśnie zażywa aspirynę.

Wbiegłam na ganek, przeskakując po dwa stopnie naraz.

– Było o tym w gazecie?

– Tak, tyle że jak zwykle bez twojego zdjęcia. Ale zamieścili za to zdjęcie wozu. Jezu, jest płaski jak naleśnik. Wspaniale.

– Napisali coś jeszcze?

– Nazwali cię Bombową Łowczynią Nagród.

Może i mnie przydałaby się aspiryna. Rzuciłam torbę na krzesło i sięgnęłam po gazetę leżącą na stole. Boże, wszystko zamieścili na pierwszej stronie.

– Piszą, że policja jest pewna, że to była bomba -relacjonowała babka. – Ale jak ta ciężarówka runęła na samochód, to chyba z trudem się zorientowali, co się stało.

Do kuchni weszła matka.

– Czyj to samochód stoi pod naszym domem?

– To nowy wóz Stephanie – wyjaśniła babka. – Ekstra, co?

Matka uniosła pytająco brew.

– Dwa nowe wozy? Skąd je bierzesz?

– Samochody firmowe – odparłam.

– Słucham?…

– Nie ma mowy o seksie analnym – uspokoiłam ją. Matka i babka rozdziawiły usta.

– Przepraszam – powiedziałam. – Wyrwało mi się.

– Myślałam, że tylko homoseksualiści uprawiają seks analny – wyznała babka.

– Każdy, kto ma odbyt, może go uprawiać – wyjaśniłam.

– Hni – mruknęła w zamyśleniu. – No cóż, też go mam.

Nalałam sobie filiżankę kawy i usiadłam przy stole.

– A więc co słychać?

Babka też nalała sobie kawy i usiadła naprzeciwko.

– Harriet Mullen urodziła chłopca. Musieli w ostatniej chwili robić cesarskie cięcie, ale wszystko poszło dobrze. No i umarł Mickey Szajak. Był już chyba najwyższy czas.

– Słyszeliście coś ostatnio o Grizollim?

– Widziałam go w zeszłym tygodniu na targu mięsnym. Zdawało mi się, że utył.

– Jak mu się wiedzie finansowo?

– Słyszałam, że robi duże pieniądze na tych pralniach. Widziałam też Vivien w nowym buicku.

Vivien była żoną Vita. Miała sześćdziesiąt pięć lat, nosiła sztuczne rzęsy i farbowała sobie włosy na jasnoczer-wony kolor, bo Vito tak lubił. Każdy, kto wyraził krytyczną opinię na ten temat, wpadał przez przypadek do rzeki Delaware w cementowych butach.

– A First Trenton? Jakieś plotki?

Matka i babka podniosły wzrok znad kawy.

– Bank? – spytała matka. – Dlaczego pytasz o bank?

– Nie wiem. Fred miał tam rachunek. Sprawdzam tropy.

Babka wlepiła wzrok w moją klatkę piersiową.

– Wyglądasz inaczej niż zwykle. Włożyłaś jeden z tych sportowych staników? – spytała i przyjrzała się uważniej. – Ja cię kręcę! Wiem, co to jest. Nosisz kamizelkę kuloodporną. Ellen, popatrz tylko – zwróciła się do matki. – Stephanie nosi kamizelkę kuloodporną. Niesamowite, co?

Twarz matki zrobiła się biała.

– Za jakie grzechy?… – spytała.

Drugi w kolejności był dom Mabel. Otworzyła drzwi i uśmiechnęła się.

– Stephanie, jak dobrze cię widzieć, moja droga. Napijesz się herbaty?

– Nie mogę długo zostać – odparłam. – Chciałam tylko zobaczyć, jak się miewasz.

– Miło z twojej strony. Czuję się doskonale. Chyba zdecyduję się na Bermudy. Wzięłam ze stolika broszurę.

– Rejsy dla samotnych emerytów?

– Mają bardzo atrakcyjne ceny.

– Stało się coś, o czym powinnam wiedzieć? Może masz wiadomości od Freda?

– Nie dał znaku życia. Przypuszczam, że nie żyje. Rany, oby to nie była prawda.

– Minęły dopiero dwa tygodnie – powiedziałam. -Może się jeszcze pojawi.

Mabel spojrzała tęsknie na broszurę.

– Obawiam się, że prawda.

Dziesięć minut później byłam już w biurze.

– Hej, koleżanko! – zawołała na przywitanie Lula. -Czytałaś dziś rano gazetę? Jest sporo o tobie. O mnie nie napisali, że oberwałam, w ogóle ani słowa. I nie dali mi super przezwiska, jak ta twoja Bombowa Łowczyni Nagród. Cholera, jestem przecież niezła.

– Wiem – powiedziałam. – Dlatego pomyślałam, że może znów zechcesz ze mną pojechać.

– No, nie wiem. Jakim wozem jeździsz? Znów bui-ckiem?

– Beemką.

Lula rzuciła się do okna i wyjrzała na ulicę.

– Jasny gwint. Nieźle.

Yinnie wyjrzał ze swojego gabinetu.

– Co się dzieje?

– Stephanie ma nowy samochód – odparła Lula. -Ten przy krawężniku.

– Słyszeliście, żeby w First Trenton działo się coś niezwykłego? – spytałam. – Jakieś podejrzane praktyki?

– Powinnaś spytać tego małego gościa, z którym rozmawiałyśmy wczoraj – podsunęła Lula. – Nie pamiętam, jak się nazywał, ale wyglądał sympatycznie. Nie sądzisz chyba, że jest nieuczciwy.

– Trudno powiedzieć, kto jest nieuczciwy – odparłam. W gruncie rzeczy sądziłam, że nieuczciwość to byłby prawdziwy krok do przodu w przypadku Shempsky'ego.

– Skąd wytrzasnęłaś ten wóz? – spytał Yinnie.

– To samochód firmowy. Pracuję z Komandosem. Twarz Yinniego pofałdowała się w szerokim, obłudnym uśmiechu.

– Komandos dał ci samochód? Ha! Co to za robota? Trzeba być naprawdę dobrym, żeby dostać taki wózek.

– Może powinieneś spytać Komandosa – podsunęłam.

– Tak, pewnie, jak mi się życie znudzi.

– Jacyś zbiegowie? – spytałam Connie.

– Mieliśmy dwóch wczoraj, ale to nędza. Nie byłam pewna, czy chcesz sobie nimi zawracać głowę. Jesteś ostatnio zajęta.

– Co mają na sumieniu?

– Kradzieże w sklepie i bicie żony.

– Bierzemy damskiego boksera – oświadczyła Lula. -Żaden taki nam nie ujdzie. Uwielbiamy zajmować się damskimi bokserami.

Wzięłam od Connie teczkę i przejrzałam. Kenyon Lal-ly. Wiek dwadzieścia osiem lat. Niepracujący. Długa i bogata historia przemocy w rodzinie. Dwukrotnie skazany za jazdę po pijanemu. Mieszka w blokach socjalnych. Brak wzmianki o użyciu w przeszłości broni palnej w stosunku do łowców nagród.

– Okay, bierzemy go – postanowiłam.

– O rany! – zawołała Lula. – Zgniotę tego faceta jak karalucha.

– Nie, nie, nie, żadnego zgniatania. Żadnej zbędnej przemocy.

– Pewnie – zgodziła się Lula. – Wiem. A możemy zastosować przemoc niezbędną?

– Niezbędna przemoc nie będzie niezbędna.

– Po prostu nie stłuczcie go jak tego świra komputerowego – wtrącił Yinnie. – Zawsze mówię, kopcie ich po nerkach, tam gdzie nie widać.

– Pokrewieństwo z tym facetem to musi być coś niesamowitego – skomentowała Lula, zerkając na Yinniego.

Connie wypełniła moje pełnomocnictwo i wręczyła mi. Wrzuciłam dokumenty do torby, którą podciągnęłam energicznie na ramieniu.

– Do zobaczenia.

– Do zobaczenia – rzuciła Connie. -1 uważaj na śmieciarki.

Wyłączyłam alarm i obie z Lula wsiadłyśmy do beemki.

– Ale wygoda – pochwaliła. – Duża kobieta, jak ja, potrzebuje takiego wozu. Jedno jest pewne, chciałabym wiedzieć, skąd Komandos bierze te wszystkie samochody. Widzisz ten srebrny pasek na drzwiach? To twoje numery rejestracyjne. Więc teoretycznie ta beemka nie jest nawet kradziona.

– Teoretycznie.

Komandos produkował pewnie te paski na kilogramy. Zadzwoniłam z telefonu samochodowego do Morellego i po sześciu sygnałach odezwała się sekretarka. Zostawiłam mu wiadomość i spróbowałam szczęścia z pagerem.

– To nie moja sprawa, ale co się dzieje między tobą i Morellim? – spytała Lula. – Myślałam, że to koniec, kiedy się od niego wyprowadziłaś.

– To skomplikowane.

– Twój problem to związki z facetami, którzy mają duży potencjał w łóżku i ani krzty przy ołtarzu.

– Zastanawiam się, czy w ogóle nie dać sobie spokoju z mężczyznami – odparłam. – Celibat to nie taka zła rzecz. Nie musisz zawracać sobie głowy goleniem nóg.

Zadzwonił telefon. Odebrałam przez głośnik.

– Jaki to numer? – dopytywał się Morelli.

– Telefonu w moim samochodzie.

– W buicku?

– Nie. Komandos dał mi nowy wóz. Cisza. A po chwili:

– Co to za marka?

– Beemka.

– Ma w środku tabliczkę z numerem rejestracyjnym?

– Tak.

– Sfałszowaną? Wzruszyłam ramionami.

– Wygląda na prawdziwą.

– Powiesz to przed sądem.

– Miałeś jakieś informacje o Marku Stemperze?

– Nie. Przypuszczam, że jedzie na jednym wózku z twoim wujem Fredem.

– A Laura Lipinski?

– Zniknęła z powierzchni ziemi. Wyszła z domu w czwartek, dzień przed zniknięciem Freda.

Odpowiedni moment, by wylądować w worku na śmieci.

– Dzięki. To wszystko, co chciałam wiedzieć. Do usłyszenia.

Skręciłam na parking pod Grand Union i dojechałam do końca centrum, pod bank. Zatrzymałam się w bezpiecznej odległości od innych samochodów, wysiadłam z bmw i włączyłam alarm.

– Chcesz, żebym została w wozie, na wypadek gdyby krążył tu ktoś z bombą na tylnym siedzeniu i szukał okazji, żeby ją podłożyć? – spytała Lula.

– Nie trzeba. Komandos twierdzi, że wóz ma czujniki.

– Komandos dał ci samochód z czujnikami bomb? Nawet szef CIA nie ma takiego. Słyszałam, że dali mu tylko patyk z lusterkiem na końcu, żeby mógł sobie zaglądać pod karoserię.

– To chyba żaden cud techniki. Wygląda mi na detektory ruchu zainstalowane w podwoziu.

– Rany, chciałabym wiedzieć, skąd on je wziął. Może warto wybrać się dzisiejszej nocy do rezydencji gubernatora i go obrobić.

Zaczęłam się już uważać za stałą klientkę banku. Przywitałam się ze strażnikiem przy wejściu i pomachałam do Leony. Szukałam wzrokiem Shempsky'ego, ale nigdzie go nie dostrzegłam. Gabinet był pusty.

– Wyszedł na lunch – poinformował mnie strażnik. -Wcześniej niż zwykle.

Żaden problem. I tak Leona przywoływała mnie ruchem ręki.

– Czytałam o tobie w gazecie – wyznała. – Napisali, że w twoim wozie była bomba.

– Tak. A potem zwaliła się na niego śmieciarka.

– To było świetne – skomentowała Lula. – To było coś.

– A rany, mnie nigdy nie przytrafi się nic ekstra -westchnęła z żalem Leona. – Nigdy nie wysadzili mi samochodu ani nic w tym rodzaju.

– Ale za to pracujesz w banku – pocieszyłam ją. – To całkiem fajne. I masz dzieciaki. Dzieciaki są najlepsze.

No dobra, trochę nałgałam z tymi dzieciakami. Nie chciałam, by czuła się źle. Chodzi mi o to, że nie każdy ma tyle szczęścia, żeby posiadać chomika.

– Słuchaj, chcemy sprawdzić, czy nie pracuje tu jakiś podejrzany typ.

Leona była wyraźnie przestraszona.

– W banku?

– No, słowo „podejrzany" jest może trochę niewłaściwe – uspokoiłam ją. – Czy znasz tu kogoś, kto mógłby mieć powiązania z ludźmi nie do końca przestrzegającymi prawa?

Leona nie wyglądała na zaskoczoną.

– Dotyczy to prawie każdego. Marion Beddle nazywała się Grizolli, zanim wyszła za mąż. Wiesz o Yicie Grizol-lim? Dalej jest Phil Zuck od hipotek, mieszka po sąsiedzku z Sy Bernsteinem, prawnikiem, którego wywalili z pale-stry za nielegalne praktyki. Strażnik ma brata w Rahway, który siedzi za włamanie. Mówić dalej?

– Spróbujmy inaczej. Czy jest tu ktoś, komu powodzi się za dobrze jak na jego stanowisko? Ma za dużo pieniędzy, rozumiesz? Albo bardzo ich potrzebuje? Ktoś, kto lubi hazard? Drogie narkotyki?

– Hm, z tym będzie trudniej. Annie Shuman ma chore dziecko. Jakieś schorzenie kości. Mnóstwo rachunków za leczenie. Paru ludzi gra w numerki. Ja też. Rosę White jeździ do Atlantic City i gra na jednorękich bandytach.

– Nie bardzo chwytam, po co ci to wiedzieć – wyznała Lula.

– Trzy firmy mają w tym banku konta. Sądzimy, że założyły je, by umieszczać na nich nielegalne dochody. Może nie bez powodu wybrały ten bank.

– Że niby któryś z pracowników jest w to zamieszany -domyśliła się Lula.

– Rozumiem, do czego zmierzasz – powiedziała Leona. – Sugerujesz, że pierzemy forsę. Pieniądze wpływają na te konta i niemal od razu znikają.

– Nie wiem, czy to można nazwać praniem. Co się potem dzieje z tymi pieniędzmi?

– Nie mam dostępu do takich informacji – wyznała Leona. – Musiałabyś pomówić z kimś z kierownictwa. I pewnie nic by ci nie powiedział. Jestem pewna, że to poufne. Pogadaj z Shempskym.

Czekałyśmy jakiś kwardans, ale Shempsky nie zmaterializował się.

– Może powinnyśmy dorwać tego faceta od żony -zasugerowała Lula. – Założę się, że siedzi u siebie w domu, pije piwo i dokłada starej.

Spojrzałam na zegarek. Południe. Było bardzo prawdopodobne, że Kenyon Lally właśnie wstaje z wyra. Bezrobotni pijacy nie zrywają się o świcie. Dobry moment, żeby go przyskrzynić.

– Okay – zgodziłam się. – Podjedziemy do niego.

– Beemka pasuje w sam raz – zauważyła Lula. – Każdy w dzielnicy pomyśli, że jesteś diler. Wspaniale.

– Wiem, że masz te czujniki i w ogóle – ciągnęła. – Ale i tak siedzę obok ciebie jak na szpilkach.

Wiedziałam bardzo dobrze, o co jej chodzi. Ja czułam się identycznie.

– Mogę zawieźć cię z powrotem do biura, jeśli ci nieswojo.

– Nie, do diabła. Nie jestem taka strachliwa. Tyle że człowiek zaczyna się zastanawiać, wiesz? Tak samo się czułam, jak byłam dziwką. Nigdy nie wiedziałam, kiedy wsiądę do samochodu jakiegoś świra.

– To musiała być ciężka robota.

– W większości miałam stałych klientów, więc nie narzekałam. Najgorzej było wystawać na rogu. Nieważne – upał, zimno czy deszcz, trzeba stać. Ludzie myślą, że najgorsze to leżenie na plecach, ale tak naprawdę najgorsze jest to, że człowiek musi być cały dzień na nogach. Dostałam od tego żylaków. Myślę sobie, że jakbym była lepszą dziwką, to więcej czasu spędzałabym na leżąco niż na stojąco.

Ruszyłam wzdłuż Nottingham do Greenwood, skręciłam w prawo i przejechałam tory kolejowe. Budownictwo czynszowe w Trenton zawsze przypominało mi obóz jeniecki i pod wieloma względami niczym się od niego nie różniło. Choć muszę przyznać, że widywałam gorsze miejsca. Jak choćby Stark Street. Przypuszczam, że w założeniu miały to być apartamenty z ogrodami, ale w rzeczywistości są to bunkry z cementu i cegły, przycupnięte na ubitej ziemi. Gdybym miała określić okolicę jednym słowem, wybrałabym określenie „ponura".

– To następny budynek – powiedziała Lula. – Mieszkanie numer 4B.

Zaparkowałam za rogiem, przecznicę dalej, żeby Lally nie mógł nas zobaczyć, wysiadłam i zaczęłam studiować jego zdjęcie.

– Dobrze, że włożyłaś kamizelkę – oświadczyła Lula. -Przyda się, jak wyjdzie nam na spotkanie komitet powitalny.

Niebo było szare, podwórza zamiatał wiatr. Na ulicy stało kilka wozów, ale poza tym nic się nie działo. Ani śladu psów i dzieci, nikt nie okupował schodów prowadzących do drzwi wejściowych. Okolica przypominała miasto-widmo, zaprojektowane przez Hitlera.

Stanęłam z Lula pod drzwiami oznaczonymi numerem 4B i nacisnęłam dzwonek.

Otworzył nam Kenyon Lally. Był mojego wzrostu i szczupłej budowy ciała, nosił obwisłe dżinsy i podkoszulek z materiału termoizolacyjnego. Włosy miał w nieładzie, twarz nieogoloną. I wyglądał jak człowiek, który tłucze przez cały dzień kobiety.

– Chryste – zareagowała Lula na jego widok.

– Nie potrzebujemy tu żadnych pieprzonych harcerek -oświadczył Lally. I zatrzasnął nam drzwi przed nosem.

– Nienawidzę, kiedy ludzie to robią- oświadczyła Lula. Ponownie nacisnęłam dzwonek, ale nikt nie zareagował.

– Hej! – wrzasnęła Lula. – Agentki sądowe. Otwieraj drzwi!

– Pierdolcie się! – odkrzyknął Lally.

– Do cholery z tym draństwem – oświadczyła Lula. Kopnęła z całej siły drzwi, które otworzyły się z hukiem na oścież.

Byłyśmy tak zaskoczone, że stanęłyśmy jak wryte. Żadna z nas się nie spodziewała, że z drzwiami pójdzie tak łatwo.

– Budownictwo państwowe – rzuciła Lula pogardliwie, kiwając głową, po czym zwróciła się do Lally'ego: -Zdziwiony jesteś, co?

– Zapłacicie za to – powiedział Lally. Lula stała z rękami w kieszeniach kurtki.

– A może mnie załatwisz? Może mnie dorwiesz, twardzielu?

Lally zaszarżował na Lulę, która wyciągnęła rękę i dotknęła jego piersi, a wtedy zwalił się na podłogę jak wór piasku.

– Najszybsza broń paraliżująca na Wschodnim Wybrzeżu – wyjaśniła Lula. – Oj, tylko popatrz… Poraziłam niechcący damskiego boksera.

Skułam Lally'ego i sprawdziłam, czy oddycha.

– Niech mnie szlag! – zaklęła. – Jestem taka nieuważna, że chyba jeszcze raz go porażę. – Nachyliła się nad Lallym, wciąż trzymając w ręku paralizator. – Chcesz, żeby podskoczył?

Nie! – zaprotestowałam. – Żadnego podskakiwania!

ROZDZIAŁ 14

Po piętnastu minutach powieki Lally'ego uniosły się, a palce zaczęły drgać, wiedziałam jednak, że może jeszcze trochę potrwać, zanim zdoła zrobić choć kilka kroków.

– Powinieneś częściej chodzić na salę gimnastyczną -doradziła mu Lula. – I odstawić piwo. Jesteś bez formy. Popieściłam cię tylko raz, a spójrz na siebie. Nigdy jeszcze nie widziałam, żeby ktoś tak skapcaniał po małym, niewinnym wstrząsie.

Wręczyłam Luli kluczyki od wozu.

– Podjedź tu, żeby nie musiał daleko chodzić.

– Uważaj, bo mnie więcej nie zobaczysz – ostrzegła Lula.

– Komandos cię znajdzie.

– No tak – przyznała. – Nie byłoby źle. Pięć minut później była z powrotem.

– Nie ma – powiedziała.

– Czego nie ma?

– Samochodu. Samochodu nie ma.

– Co znaczy: nie ma?

– Czego konkretnie nie rozumiesz w zwrocie nie m a? – spytała.

Nie chcesz chyba powiedzieć, że go ukradli?

Owszem. To właśnie chcę powiedzieć. Ukradli go. Serce we mnie zapadło, wykonując szalony skok w dół. Nie mogłam uwierzyć w to, co właśnie usłyszałam.

Jak ktoś mógł zwędzić ten samochód? Nie było w ogóle słychać alarmu.

Musiał się włączyć, jak byłyśmy w mieszkaniu. To daleko, na dodatek wiał wiatr. Tak czy siak, chłopcy wiedzą, jak sobie z tym poradzić. Choć prawdę mówiąc, jestem zdziwiona. Myślałam, że jak się widzi taki wóz w podobnej okolicy, to od razu wiadomo, że chodzi o di-lera. A grzebanie przy wozie dilera nikomu nie wychodzi na zdrówko. Chyba naprawdę brakowało tym gościom gotówki. Jak tam podeszłam, to akurat laweta znikała za rogiem dwie przecznice dalej. Musieli kręcić się w pobliżu.

– Co mam powiedzieć Komandosowi?

– Przekaż mu najpierw dobrą wiadomość: zostawili tablice. – Lula wręczyła mi dwie tablice rejestracyjne. -No i nie zależało im na numerach. Też je zostawili. Chyba usunęli je za pomocą palnika acetylenowego.

Wcisnęła mi w dłoń mały kawałek spalonej deski rozdzielczej z metalową listewką.

– To wszystko?

– Tak. Leżało przy krawężniku.

Lally wiercił się na podłodze, próbując wstać, ale brakowało mu koordynacji, miał poza tym skute dłonie. Ślinił się, przeklinał pod nosem i bełkotał.

– Piędlona sifka – międlił wyrazy w ustach. – Piędlone gouwno.

Pogrzebałam w torbie, znalazłam komórkę i zadzwoniłam do Yinniego. Wyjaśniłam, że mamy delikwenta, ale wyniknęły małe kłopoty z samochodem, więc czy nie zechciałby przyjechać po mnie, Lulę i Lally'ego.

– Jakie problemy? – chciał koniecznie wiedzieć.

– Nic ważnego. Drobnostka. Nie zawracaj sobie tym głowy.

– Nie przyjadę, dopóki mi nie powiesz. Założę się, że to coś poważnego. Odetchnęłam głośno.

– Ukradli samochód.

– To wszystko?

– Tak.

– Jezu, spodziewałem się czegoś lepszego… że walnął w niego pociąg albo że usiadł na nim słoń.

– Przyjedziesz po nas czy nie?

– Już pędzę. Nie denerwujcie się. Usiadłyśmy, by zaczekać na Yinniego, kiedy odezwała się moja komórka. Wymieniłyśmy z Lula spojrzenia.

– Czekasz na telefon? – spytała. Obu nam przyszło do głowy, że to może być Komandos.

– Odbierz – powiedział Lally. – Chyleme kurstwo.

– To może być Yinnie – zauważyła Lula. – Pewnie spotkał na środku drogi kozła i postanowił zrobić sobie przerwę na numerek.

To był Joe.

– Znaleźliśmy Marka Stempera – poinformował.

– I?

– Nie wygląda najlepiej. Do diabła.

– Jak źle?

– Jak martwy. Strzał w głowę. Ktoś próbował upozorować samobójstwo, ale pomijając kilka innych błędów, wsadził mu broń w prawą rękę. Stemper był mańkutem.

– Drobna pomyłka.

– Tak. To nie zawodowiec.

– Gdzie go załatwiono?

– W opuszczonym budynku, dwie przecznice za RGC. Dozorca go znalazł.

– Zastanawiałeś się kiedykolwiek, dlaczego Harvey Tipp wciąż żyje?

– Chyba nie stanowi zagrożenia – wyjaśnił Morelli. -A może jest powiązany z panem Numer Jeden. Nic właściwie na niego nie mamy, prócz tego, że z logicznego punktu widzenia jest podejrzany.

– Czas chyba, żebyś z nim pogadał.

– Pewnie masz rację. – Morelli umilkł na chwilę. -Jeszcze jedno. Wciąż jeździsz bmw?

– Nie. W każdym razie nie ja. Koniec z tą zabawką.

– A co się z nią stało?

– Skradziono ją. Usłyszałam jego chichot.

– To nie jest śmieszne! – krzyknęłam. – Sądzisz, że powinnam zgłosić to na policję?

– Myślę, że najpierw powinnaś pogadać z Komandosem. Podwieźć cię?

Nie. Yinnie jest już w drodze.

– Do zobaczenia, laleczko.

Rozłączyłam się i powiedziałam Luli o Stemperze.

– Ktoś tu lubi stawiać kropkę nad „i" – skomentowała.

Wzięłam głęboki oddech i zadzwoniłam na numer domowy Komandosa. Nic. Potem samochód. Nic. Mogłam spróbować z komórką, ale nie chciałam nadużywać szczęścia, więc zostawiłam mu wiadomość na pagerze. Skazana kobieta zyskuje kilka minut życia.

Obserwowałam ulicę i w pewnym momencie zobaczyłam, jak podjeżdża Yinnie swoim cadillakiem. Pomyślałam sobie, że może warto by dla własnej satysfakcji przetrzymać go z pół godziny i zobaczyć, czy i jemu skradną samochód, ale odrzuciłam ten pomysł jako niepraktyczny. Skutek byłby taki, że musiałabym kogoś wzywać, aby po nas przyjechał. Co gorsza, trzeba by spędzić trochę czasu w towarzystwie Yinniego.

Razem z Lula zaciągnęłam naszego więźnia na chodnik. Po chwili podjechał Yinnie i otworzył drzwi centralnym zamkiem.

– Śmieć siedzi z tyłu – oświadczył.

– Hej! – zawołała Lula, biorąc się pod boki. – Kogo nazywasz śmieciem?

– Uderz w stół, a nożyce się odezwą – skomentował Yinnie.

– Jeśli tak, to za chwilę sam posadzisz swoją zboczoną dupę na tylnym siedzeniu – zrewanżowała się Lula.

– Za jakie grzechy? – spytałam. Nagle uświadomiłam sobie, że mówię jak matka, i przeżyłam moment paniki. Lubiłam matkę, ale nie chciałam nią być. Nie chciałam nigdy piec jagnięciny. Nie chciałam mieszkać w domu, gdzie dla trojga dorosłych ludzi jest tylko jedna łazienka. I nie chciałam poślubić kogoś takiego, jak mój ojciec. Chciałam poślubić Indianę Jonesa. Uważałam, że Indiana Jones plasował się gdzieś między moim ojcem a Komandosem. Morelli też pasował. Prawdę powiedziawszy, Mo-rellemu było całkiem blisko do Indiany Jonesa. Nie miało to, co prawda, większego znaczenia, skoro Morelli nie zamierzał się żenić.

Yinnie wysadził mnie i Lulę pod biurem, a sam pojechał z Lallym na posterunek policji przy North Clinton.

– No, był niezły ubaw – oceniła sprawy Lula. – Choć szkoda wozu. Nie mogę się doczekać, kiedy dostaniesz nowy.

– Teraz żadnego nie dostanę. Nie biorę już żadnych samochodów. Będę jeździła buickiem. Z buickiem nigdy nic się nie dzieje.

– Fakt – zgodziła się Lula. – Ale niekoniecznie jest się z czego cieszyć.

Wykręciłam numer First Trenton, poprosiłam Shemp-sky'ego i usłyszałam, że z powodu dolegliwości żołądkowych poszedł wcześniej do domu. Znalazłam jego numer w książce telefonicznej, ale nic z tego. Brak odzewu. Dla zabawy sprawdziłam jego finanse. Nie znalazłam nic niezwykłego. Hipoteka, karty kredytowe w najlepszym porządku.

– Dlaczego sprawdzasz Shempsky'ego? – spytała Lula. – Myślisz, że jest w to zamieszany?

– Wciąż myślę o bombie w porsche. Shempsky wiedział, że nim jeżdżę.

Tak, ale mógł komuś powiedzieć. Wspomnieć przy jakiejś okazji, że jedziesz do biura tej firmy śmieciarskiej swoim nowiutkim wozem marki Porsche.

– Prawda.

– Mam cię gdzieś podrzucić? Pokręciłam przecząco głową.

Przyda mi się trochę ruchu i świeżego powietrza -powiedziałam. – Wracam do domu na piechotę.

– To dość daleko.

– Nie tak bardzo.

Wyszłam na ulicę i podniosłam kołnierz kurtki. Zrobiło się chłodno, niebo poszarzało. Było popołudnie, ale w domach już paliły się światła, które rozpraszały nadchodzący mrok. Słychać było szum centralnego ogrzewania. Po Hamilton przesuwał się sznur samochodów, które zamierzały gdzieś dotrzeć. Chodnikami przymykali nieliczni spacerowicze. Wymarzony dzień, by pozostać w domu i porządkować garderobę, przyrządzić sobie gorącą czekoladę, przygotować się do zimy. Ale i wymarzony dzień, by wyjść na ulicę, szurać stopami po resztkach liści i dostawać rumieńców od chłodnego powietrza. Była to moja ulubiona pora roku. I gdyby nie fakt, że na prawo i lewo umierali ludzie, że nie mogłam znaleźć wuja Freda, że ktoś chciał mnie zabić i że Ramirez zamierzał posłać mnie na tamten świat – byłby to naprawdę wspaniały dzień.

Po godzinie byłam już u siebie i czułam się świetnie. Miałam jasną głowę i doskonałe krążenie. Buick stał na parkingu, trwały jak opoka i równie cichy. W kieszeni miałam kluczyki i wciąż zastanawiałam się nad Shemp-skym. Może powinnam wsiąść do samochodu i spotkać się z nim, pomyślałam. Na pewno jest już w domu.

Drzwi windy rozsunęły się i wyjrzała pani Bestler.

– Na górę?

– Nie – odparłam. – Zmieniłam zdanie. Mam jeszcze trochę spraw do załatwienia.

– Na piętrze akcesoria dla pań mają dwudziestopro-centową zniżkę – poinformowała. Cofnęła głowę i drzwi windy zamknęły się.

Ruszyłam z powrotem na parking i z duszą na ramieniu otworzyłam drzwi buicka. Nie rozległo się głośne „bum", usiadłam więc za kierownicą. Uruchomiłam silnik i wyskoczyłam błyskawicznie z wozu. Stanęłam w przyzwoitej odległości i odczekałam dziesięć minut. Nic, śladu eksplozji. Ufi Co za ulga. Wsiadłam do samochodu, wrzuciłam bieg i wyjechałam z parkingu. Shempsky mieszkał w Hamilton Township, na wysokości Klockner, za budynkiem liceum. Typowe przedmieście domków jed- norodzinnych. Dwa samochody, dwie pensje, dwoje dzieci na rodzinę. Bez trudu znalasiam ulicę i dom. Wszystko było dokładnie oznakowane. Mieszkał w bliźniaku. Białym z czarnymi okiennicami. Bardzo schludnym.

Zaparkowałam przy krawężniku, podeszłam do drzwi i nacisnęłam dzwonek. Już miałam zadzwonić po raz drugi, kiedy otworzyła mi jakaś kobieta. Była gustownie ubrana w brązowy sweter, spodnie pod kolor i mokasyny na gumowej podeszwie. Włosy obcięte do ramion, makijaż prezenterki telewizyjnej. I szczery uśmiech. Idealnie pasowała do Allena. Podejrzewałam, że natychmiast zapomnę wszystko, co mi powie, a za pół godziny nie będę mogła przypomnieć sobie, jak wygląda.

– Maureen? – spytałam.

– Tak?

– Stephanie Plum… Chodziłyśmy razem do szkoły. Klepnęła się dłonią w czoło.

– Oczywiście! Gapa ze mnie. Allen wspomniał o tobie któregoś wieczoru. Mówił, że wstąpiłaś do banku – powiedziała. Jej uśmiech nagle przygasł. – Słyszałam o Fre-dzie. Przykro mi.

– Nie widziałaś go, prawda? – spytałam, tak na wszelki wypadek, gdyby trzymała go u siebie w piwnicy.

– Nie!

– Zawsze pytam – wyjaśniłam, gdyż wyglądała na zaskoczoną.

– Dobry pomysł. Mogłam go przecież widzieć gdzieś na ulicy.

– Właśnie.

Jak dotąd, nie dostrzegłam nigdzie nawet śladu Allena. Mógł oczywiście leżeć na górze, jeśli był naprawdę chory.

– Allen w domu? – spytałam Maureen. – Próbowałam złapać go w banku, ale wyszedł akurat na lunch, a potem musiałam się czymś zająć. Pomyślałam sobie, że pewnie jest już w domu.

– Nie. Zawsze wraca o piątej – wyjaśniła, a uśmiech powrócił na swoje miejsce. – Może wejdziesz i zaczekasz? Zaparzę herbaty ziołowej.

Wrodzone wścibstwo kazało mi skorzystać z propozycji, żeby przy okazji rozejrzeć się po domu Shempsky'ego. Z drugiej strony jednak pragnęłam ujrzeć następny dzionek, więc zastanawiałam się, czy to mądre pozostawiać buicka na pastwę losu.

– Dzięki, może innym razem – powiedziałam. – Muszę mieć oko na mój wóz.

– Mamo! – wrzasnęło z kuchni jakieś dziecko. – Tim-my wsadził sobie drażetkę do nosa.

Maureen pokiwała głową i uśmiechnęła się.

– Dzieci – powiedziała. – Wiesz, jak to jest.

– Mam tylko chomika – wyjaśniłam. – Raczej trudno wepchnąć mu cokolwiek do nosa.

– Zaraz wracam – rzuciła Maureen. – To potrwa tylko chwilę.

Weszłam do przedpokoju i rozejrzałam się, podczas gdy Maureen pośpieszyła do kuchni. Po prawej był salon. Duży, miły pokój w brązowych barwach. Pod ścianą stało pianino. Na nim zdjęcia rodzinne. Allen i Maureen z dzieciakami nad morzem, w Disneylandzie, podczas świąt Bożego Narodzenia.

Mnóstwo zdjęć. Nikt by pewnie nie zauważył, gdyby jedno znalazło się przypadkiem w mojej torbie.

Usłyszałam wrzask dziecka i szczebiot Maureen, która informowała nieszczęśnika, że wszystko jest okay i że zła drażetka już sobie poszła. W kuchni grał telewizor, więc w okamgnieniu chwyciłam najbliższą fotografię, wsunęłam do torby i błyskawicznie cofnęłam się do przedpokoju.

– Przepraszam – usprawiedliwiała się Maureen, wracając z kuchni. – Ani przez chwilę człowiek się nie nudzi. Wręczyłam jej wizytówkę.

– Może przekażesz Allenowi, żeby zadzwonił do mnie, jak wróci.

– Pewnie.

– A tak przy okazji, jakim wozem Allen jeździ?

– Jasnobrązowym taurusem. Ale mamy jeszcze lotusa.

– Allen ma lotusa?

– To jego zabawka.

Dość kosztowna.

Musiałam w drodze do domu przejechać obok centrum handlowego, skręciłam więc szybko na parking i zajrzałam do banku. Był już nieczynny, ale okienko dla kierowców wciąż funkcjonowało. Niewiele zyskałam. Al-len nie miał tu nic do roboty. Objechałam parking, ale nie znalazłam jasnobrązowego taurusa.

– Allen – powiedziałam głośno. – Gdzie jesteś?

Nagle przyszło mi do głowy, że skoro jestem w okolicy, to nie zawadzi zajrzeć do Irenę Tully. Chciałam pokazać jej zdjęcie Allena Shempsky'ego. Nigdy nie wiadomo, co może odblokować ludzką pamięć.

– Mój Boże – przywitała mnie Irenę. – Wciąż szukasz Freda? – Spojrzała ciekawie na buicka. – Jest z tobą babcia?

– Babcia w domu. Miałam nadzieję, że zechce pani rzucić okiem na jeszcze jedno zdjęcie.

– Czy to znowu nieboszczyk?

– Nie. Ten jest żywy.

Pokazałam jej fotografię rodzinną Shempskych.

– Jakie ładne – powiedziała Irenę. – Urocza rodzina.

– Rozpoznaje pani tu kogoś?

Trudno mi tak od razu powiedzieć. Mogłam gdzieś widzieć tego mężczyznę, ale nie wiem dokładnie, gdzie to było.

– Czy to może być ten sam człowiek, z którym Fred rozmawiał na parkingu?

– Chyba tak. Jeśli to nie był on, to ktoś bardzo do niego podobny. Wyglądał tak zwyczajnie. Pewnie dlatego nie mogę go sobie przypomnieć. Nie miał w sobie po prostu nic szczególnego. Nie nosił oczywiście kapelusza Mickey Mouse ani szortów.

Wzięłam od niej zdjęcie.

– Dzięki. Bardzo mi pani pomogła.

– Przychodź o każdej porze – zapraszała. – Masz zawsze takie ciekawe zdjęcia.

Ominęłam ulicę prowadzącą do mojego domu i jechałam dalej wzdłuż Hamilton, w stronę Burg. Myśląc o bombie, wpadłam na pewien plan. Ponieważ nigdzie się wieczorem nie wybierałam, postanowiłam zamknąć buicka w garażu rodziców, a ojca namówić, żeby mnie odwiózł swoim wozem. Buick stałby sobie bezpiecznie w domu rodziców, a ja dostałabym przy okazji kolację.

Nie groziło mi, że garaż będzie akurat zajęty, bo ojciec nigdy z niego nie korzystał. Używał go jako magazynu na puszki z olejem i stare opony. Pod ścianą ustawił warsztat z imadłem i pojemnikami na gwoździe i inne rzeczy. Nigdy nie widziałam, by ojciec przy nim pracował, ale kiedy miał już dość mojej babki, chował się w garażu i palił cygaro.

– Oho – oświadczyła babka na mój widok. – Niedobrze. Gdzie ten czarny samochód?

– Skradziono go.

– Tak szybko? Nie miałaś go nawet jeden dzień. Poszłam do kuchni i wzięłam klucze od garażu.

– Chcę zostawić u was buicka na noc – wyjaśniłam matce. – Nie będzie wam przeszkadzał? Matka chwyciła się za serce.

– Mój Boże, przez ciebie wysadzą nam garaż w powietrze.

– Nikt nie wysadzi wam garażu. Dopóki się nie upewni, że w nim jestem.

– Jest szynka na kolację – poinformowała matka. -Zostaniesz?

– Pewnie.

Wprowadziłam buicka do garażu, zamknęłam drzwi na cztery spusty i weszłam do domu, by uraczyć się szynką.

– Jutro miną dwa tygodnie, jak nie ma Freda – zauważyła przy stole babka. – Byłam pewna, że się do tej pory pokaże, w taki czy inny sposób. Nawet kosmici nie przetrzymują tak długo ludzi. Zwykle sondują człowiekowi wnętrzności i puszczają go wolno.

Ojciec tylko pochylił się nad swoim talerzem.

– Może zaczęli też sondować Freda, a on wykorkował. Jak myślisz, co wtedy zrobili? Wyrzucili go za burtę? Może ich statek przelatywał akurat nad Afganistanem i właśnie tam wuja wysadzili, a my nigdy już go nie znajdziemy? Dobrze, że nie jest kobietą, jeśli brać pod uwagę możliwość lądowania w Afganistanie. Słyszałam, że nie traktują tam kobiet za dobrze.

Matka zastygła z widelcem w powietrzu, a jej wzrok powędrował w stronę okna. Nasłuchiwała przez jakiś czas, po czym znów zabrała się do jedzenia.

– Nikt nie zbombarduje garażu – uspokoiłam ją. – Jestem tego prawie pewna.

– O rany, ale byłoby fajnie, gdyby ktoś go wysadził w powietrze – wyznała babka. – Miałybyśmy o czym gadać u fryzjera.

Zaczęłam się zastanawiać, dlaczego nie oddzwonił do mnie Komandos. To było do niego niepodobne, zwykle odpowiadał natychmiast. Położyłam sobie torbę na kolanach i wsunęłam rękę w gąszcz śmiecia, by znaleźć telefon komórkowy.

– Czego szukasz? – spytała babka.

– Komórki. Mam tyle drobiazgów w torbie, że nigdy nie mogę niczego znaleźć.

Wyjmowałam wszystko po kolei i wykładałam na stół. Pojemnik z lakierem do włosów, szczotkę, kosmetyczkę, latarkę, minilornetkę, tabliczki z numerem rejestracyjnym beemki, lakier do paznokci, paralizator elektryczny.

Babka nachyliła się nad stołem.

– Co to jest?

– Paralizator.

– Co on robi?

Emituje ładunki elektryczne.

Ojciec nabrał na widelec kolejną porcję szynki, skupiając uwagę wyłącznie na swoim talerzu.

Babka wstała z miejsca i obeszła stół, by przyjrzeć się broni z bliska.

– Jak się tym posługujesz? – dopytywała się, biorąc paralizator do ręki i oglądając go uważnie. – Jak to działa? Wciąż grzebałam w torbie.

– Przystawiasz lufę do czyjegoś ciała i naciskasz spust – wyjaśniłam.

– Stephanie, odbierz to babce, zanim sama się porazi.

– Jest! – wykrzyknęłam triumfalnie. Wygrzebałam z torby komórkę i spojrzałam w okienko. Rozładowana bateria. Nic dziwnego, że Komandos nie zadzwonił.

– Zobacz, Frank – zwróciła się babka do ojca. – Widziałeś kiedyś coś takiego? Stephanie mówi, że wystarczy tym kogoś dotknąć i nacisnąć spust…

Ja i matka zerwałyśmy się na równe nogi.

– Nie!

Za późno. Babka przystawiła ojcu lufę do ramienia. Bzzzz.

Oczy ojca straciły blask, z ust wypadł mu kawałek szynki, po czym ojciec runął na podłogę.

– To paralizator! – wrzasnęłam na babkę. – Taki jest skutek, kiedy się go użyje!

Babka pochyliła się nad ojcem.

– Zabiłam go?

Matka klęczała już obok babki.

– Frank? – krzyczała. – Słyszysz mnie, Frank? Zbadałam mu puls.

– Okay – powiedziałam. – Babka zrobiła mu tylko jajecznicę z kilku komórek mózgowych. Ocknie się. Za parę minut będzie jak nowo narodzony.

Ojciec otworzył jedno oko i puścił bąka.

– Ojoj, komuś się wypsnęło – zauważyła babka. Odskoczyłyśmy do tyłu, rozganiając rękami zepsute powietrze.

– Mam smaczne ciasto czekoladowe na deser – poinformowała matka.

Skorzystałam z telefonu w kuchni i zostawiłam Komandosowi nową wiadomość na sekretarce.

Przepraszam za moją komórkę. Siadła mi bateria. Będę w domu za jakieś pół godziny. Muszę z tobą pogadać.

Potem zadzwoniłam do Mary Lou i poprosiłam, żeby podwiozła mnie do domu. Uważałam, że nie powinnam prosić o to ojca, skoro dopiero co oberwał ładunkiem elektrycznym. Nie chciałam też fatygować matki. Musiałaby zostawić ojca i babkę samych w domu. Ale przede wszystkim nie chciałam być przy awanturze, jaką ojciec zrobi babce, gdy się ocknie.

– Nie mogłam się wprost doczekać, kiedy wreszcie zadzwonisz – wyznała Mary Lou, kiedy wsiadłam do jej wozu. – Jak ci poszło zeszłej nocy z Morellim?

– Niewiele się wydarzyło. Rozmawialiśmy o sprawie, nad którą teraz pracuje, a potem odwiózł mnie do domu.

– To wszystko?

– Mniej więcej.

– Żadnego bara-bara?

– Żadnego.

– Pozwolisz, że podsumuję. Zeszłej nocy byłaś z dwoma najbardziej pociągającymi facetami na świecie i nie zbajerowałaś żadnego z nich?

– Bajerowanie mężczyzn to nie wszystko. Są w życiu jeszcze inne rzeczy.

– Co na przykład?

– Bajerowanie siebie.

– Nie wiesz, że od masturbacji można oślepnąć?

– Nie to miałam na myśli! Chciałam powiedzieć, że można być zadowolonym z samego siebie. Rozumiesz, tak jak wtedy, gdy wykonujesz dobrze jakąś robotę. Albo ustanawiasz dla siebie twarde zasady i ich przestrzegasz.

Mary Lou obrzuciła mnie pełnym powątpiewania spojrzeniem.

– Że co?

– No dobra, nigdy nie zdobyłam się na nic takiego, ale przecież mogłabym!

– A świnie umieją fruwać – skomentowała Mary Lou. – Osobiście wolałabym orgazm.

Skręciła na parking i zahamowała tak gwałtownie, że pasy wpiły się nam w ramiona.

– Rany Boga! – zawołała. – Widzisz to samo, co ja? Tuż przy wejściu, w cieniu, stał mercedes Komandosa.

– Cholera – zaklęła Mary Lou. – Gdyby to na mnie czekał, potrzebowałabym środków uspokajających.

Komandos opierał się o wóz, ręce skrzyżował na piersi. Stał bez ruchu i wyglądał groźnie w wieczornej ciemności. Nie dziwiłam się Mary Lou.

– Dzięki za podwiezienie – powiedziałam, nie odrywając wzroku od jego sylwetki. Próbowałam odgadnąć, w jakim jest nastroju.

– Dasz sobie radę? Wygląda tak… niebezpiecznie.

– To te jego włosy.

– Nie tylko.

Włosy, oczy, usta, ciało, broń przy biodrze…

– Zadzwonię jutro – obiecałam. – Nie martw się. Nie jest taki groźny, na jakiego wygląda.

No dobra, zdarza mi się czasem zełgać, ale zawsze w szlachetnym celu. Nie było sensu narażać Mary Lou na noc pełną stresów.

Posłała mu ostatnie spojrzenie i czym prędzej zwiała z parkingu. Wzięłam głęboki oddech i ruszyłam przed siebie.

– Gdzie bmw? – spytał Komandos. Wyjęłam z torby tablice rejestracyjne wraz z kawałkiem deski rozdzielczej i wręczyłam mu.

– Miałam pewien problem…

Brwi powędrowały mu w górę, a w kącikach ust zaczął drgać uśmieszek.

– Tylko tyle zostało z wozu? Skinęłam głową i przełknęłam ślinę.

– Skradziono go. Uśmiechał się coraz szerzej.

– I złodzieje zostawili tablicę i numer rejestracyjny? Miło z ich strony.

Wcale nie uważałam, że to miło. Uważałam, że to wszawo. Właściwie uważałam, że całe moje życie jest wszawe. Bomba, Ramirez, wuj Fred – i gdy już sądziłam, że coś uda mi się osiągnąć i kogoś złapać, ukradli mi samochód. Cały wszawy świat odwracał się ode mnie z niechęcią.

– Życie jest wredne – oświadczyłam. Z oka wytrysnęła mi łza i spłynęła po policzku. Cholera.

Komandos przyglądał mi się przez chwilę, potem odwrócił się i rzucił tablice rejestracyjne na tylne siedzenie mercedesa.

– To był tylko samochód, dziecinko. Nic ważnego.

– Nie chodzi tylko o samochód. Chodzi o wszystko. -Wymknęła mi się kolejna łza. – Mam tyle problemów.

Był bardzo blisko. Czułam ciepło jego ciała. I widziałam w mroku szeroko otwarte ciemne oczy.

– Dam ci jeszcze jeden powód do zmartwienia -oświadczył. I pocałował mnie – jego dłoń na moim karku, usta na moich ustach, z początku delikatnie, potem poważnie i zdecydowanie. Przyciągnął mnie bliżej i znowu pocałował, a ja poczułam falę pożądania, gorącą, płynną i groźną.

– O rany – wyszeptałam.

– Tak – potwierdził. – Pomyśl o tym.

– Myślę, że… to zły pomysł.

– Oczywiście, że zły – przytaknął. – Gdyby było inaczej, już dawno wylądowałbym w twoim łóżku. – Wyjął z kieszeni kurtki notes. – Mam dla ciebie robotę na jutro. Młody szejk wraca do domu i trzeba go odwieźć na lotnisko.

– Nic z tego! Niedoczekanie, żebym znów miała wozić tego gówniarza.

– Spójrz na to z innej strony, Steph. Zasłużył sobie na to.

Komandos miał rację.

– Okay. I tak nie mam nic innego do roboty – powiedziałam.

– Instrukcje na kartce. Czołg przyprowadzi ci samochód.

Po czym zniknął.

O mój Boże – jęknęłam. – Co ja zrobiłam? Pobiegłam do holu i wcisnęłam guzik od windy, wciąż gadając do siebie:

– On mnie pocałował i ja go pocałowałam. Co mi przyszło do głowy? – Zrobiłam zniecierpliwioną minę. -Przyszło mi do głowy… TAK!

Drzwi windy rozsunęły się i z jej wnętrza wyszedł prosto na mnie Ramirez.

– Witaj, Stephanie – powiedział. – Czempion czekał na ciebie.

Wrzasnęłam i odskoczyłam, ale ponieważ głowę miałam zajętą Komandosem, a nie Ramirezem, działałam nie dość szybko. Ramirez chwycił mnie garścią za włosy i szarpnął w stronę wyjścia.

– Już czas – oznajmił. – Zaraz się przekonasz, co to znaczy być z prawdziwym mężczyzną. A potem, jak już Czempion z tobą skończy, będziesz gotowa na spotkanie z Bogiem.

Potknęłam się i upadłam na jedno kolano, a on mnie ciągnął dalej. Dłoń trzymałam w torebce, ale nie mogłam znaleźć rewolweru ani paralizatora. Za dużo drobiazgów. Zamachnęłam się torbą i walnęłam go z całej siły w twarz. Zatrzymał się, ale nie upadł.

– To nie było miłe, Stephanie – powiedział. – Zapłacisz za to. Zostaniesz ukarana, zanim pójdziesz do Boga.

Zaparłam się obcasami w miejscu i wrzasnęłam, najgłośniej jak umiałam.

Na parterze otworzyły się drzwi dwóch mieszkań.

– Co się tu dzieje? – spytała pani Sanders. Pani Keene też wyjrzała na korytarz.

– Właśnie, co to za hałasy?

– Wezwijcie policję! – krzyknęłam. – Pomocy! Wezwijcie policję!

– Nie martw się, kochanie! – zawołała pani Keene. -Mam broń.

Wypaliła dwa razy i rozwaliła lampę pod sufitem.

– Trafiłam go? – spytała. – Czy strzelić jeszcze raz? Pani Keene miała kataraktę i nosiła szkła tak grube, jak dno butelki od piwa.

Ramirez rzucił się do drzwi już po pierwszym strzale.

– Chybiła pani, ale w porządku. Nieźle się wystraszył.

– Mamy wezwać policję?

– Zajmę się tym – powiedziałam. – Dzięki.

Wszyscy uważali mnie za wielką zawodową łowczynię nagród, ruszyłam więc spokojnie w stronę schodów, a potem wchodziłam na górę, stopień po stopniu, nakazując sobie zachowanie zimnej krwi. Dojdź do swojego mieszkania, myślałam. Zamknij drzwi, wezwij policję. Powinnam znaleźć broń i pobiec za Ramirezem na parking. Ale prawda była taka, że się bałam. I szczerze mówiąc, nie strzelałam za dobrze. Lepiej zostawić to policji.

Nim dotarłam do drzwi, miałam już klucz w ręku. Wzięłam głęboki oddech i trafiłam w zamek za pierwszym razem. W mieszkaniu było ciemno i cicho. Briggs nie kładł się tak wcześnie. Pewnie gdzieś wyszedł. Rex biegał w swoim kółku. Na sekretarce paliła się czerwona lampka. Dwie wiadomości. Podejrzewałam, że jedna jest od Komandosa, jeszcze z popołudnia. Zapaliłam światło, postawiłam torbę na szafce kuchennej i włączyłam taśmę.

Pierwsza wiadomość była od Komandosa, tak jak przypuszczałam. Prosił o kontakt na pager.

Druga była od Morellego.

To ważne, muszę z tobą pomówić – powiedział.

Zadzwoniłam na jego numer domowy.

– No, dalej – ponaglałam. – Podnieś słuchawkę.

Ponieważ nie doczekałam się odpowiedzi, próbowałam dalej. Telefon w samochodzie. Też nic. Komórka. Ruszyłam z aparatem do sypialni, ale zdołałam dotrzeć tylko do drzwi.

Na moim łóżku siedział Allen Shempsky. Okno za jego plecami było stłuczone. Wiedziałam, jak dostał się do środka. W ręku trzymał broń. I wyglądał okropnie.

– Odłóż słuchawkę – rozkazał. – Bo cię zabiję.

ROZDZIAŁ 15

– Co ty robisz? – spytałam.

– Dobre pytanie. Myślałem, że wiem. Myślałem, że wykombinowałem to jak trzeba. – Pokiwał głową. -A wszystko diabli wzięli.

– Wyglądasz okropnie – zauważyłam. Twarz miał zaczerwienioną, oczy nabiegłe krwią i szkliste, włosy w nieładzie. Był ubrany w garnitur, ale koszula wisiała luźno, a krawat przekrzywił się na bok. Spodnie i marynarka były zmięte. – Piłeś?

– Źle się czuję – odparł.

– Może powinieneś odłożyć broń.

– Nie mogę. Muszę cię zabić. Co ci odbiło? Każdy by wiedział, kiedy sobie odpuścić. Nikt nawet nie lubił Freda.

– Gdzie on jest?

– Ha! Znów dobre pytanie.

Usłyszałam stłumiony hałas. Dochodził z garderoby.

– To karzeł – wyjaśnił Shempsky. – Przestraszył mnie na śmierć. Myślałem, że tu nikogo nie ma. I nagle przybiega ten krasnoludek.

Dopadłam garderoby dwoma skokami. Otworzyłam drzwi i zajrzałam do środka. Briggs był zesznurowany jak gęś na Boże Narodzenie, dłonie miał związane na plecach, usta zaklejone taśmą. Poza tym wyglądał okay. Był cholernie wystraszony i kipiał z wściekłości.

– Zamknij go – nakazał Shempsky. – Będzie spokojniejszy. Chyba go zabiję, choć wciąż się waham. To tak jakby zabić jakiegoś smurfa. A muszę ci powiedzieć, że myśl o zabiciu smurfa jest mi naprawdę niemiła. Bardzo lubię smurfy.

Jeśli nikt nigdy do was nie mierzył z broni palnej, nie jesteście w stanie wyobrazić sobie strachu, jaki się wtedy odczuwa. I żalu, że życie trwało tak krótko, że się go w ogóle nie doceniało.

– Wiesz, wcale nie chcesz zabijać smurfa ani mnie -powiedziałam, starając się zapanować nad drżeniem głosu.

– Pewnie, że chcę. Do diabła, dlaczego nie. – Pociągnął nosem i wytarł go o rękaw marynarki. – Przeziębienie mnie chwyta. Rany, mówię ci, kiedy sprawy przyjmują zły obrót… – Przesunął dłonią po włosach. – To był taki dobry pomysł. Wybrać sobie kilku klientów i zachować ich wyłącznie dla siebie. Czysta sprawa. Tyle że nie wziąłem pod uwagę osobników takich, jak Fred, którzy zawsze muszą mącić. Wszyscy robiliśmy forsę. Nikomu nie działa się krzywda. A potem sprawy przyjęły zły obrót i ludzie zaczęli panikować. Najpierw Lipinski, potem John Curly.

– Więc ich zabiłeś?

– A co innego mogłem zrobić? To jedyny sposób, by zamknąć komuś usta na dobre. Sama rozumiesz.

– A Martha Deeter?

– Martha Deeter – powtórzył z westchnieniem. – Naprawdę żałuję, że nie żyje i że nie mogę jej zabić jeszcze raz. Gdyby nie Martha Deeter… – Pokiwał głową. – Przepraszam za słownictwo, ale była naprawdę pierdolnięta na punkcie rachunków. Mogła przymknąć oko na sprawę Shutza, ale nie chciała. Choć guzik ją to obchodziło. Głupia baba, wszędzie musiała wetknąć swój nos. Jak wyszłaś z biura, postanowiła dać tobie i twojej ciotce nauczkę. Tak dla przykładu. Wysłała faks do centrali z sugestią, żeby zbadać sprawę i ukarać was za próbę wyłudzenia pieniędzy. Wiesz, do czego to mogło doprowadzić? Nawet gdyby poprzestali tylko na upomnieniu, mogłoby się zacząć prawdziwe dochodzenie.

– Więc ją zabiłeś?

– Wydawało się to rozsądne. Teraz może to wyglądać na nieco skrajne działanie, ale, jak już powiedziałem, czasem inaczej nie można, kiedy chce się uciszyć kogoś na dobre. Nie należy ufać ludziom, taką mają naturę. I wiesz, odkryłem coś zdumiewającego. Nie jest wcale tak trudno kogoś zabić.

– Gdzie się nauczyłeś robienia bomb?

– W bibliotece. Prawdę mówiąc, skonstruowałem bombę dla Curly'ego, ale akurat zobaczyłem przypadkiem, jak idzie przez ulicę do swojego samochodu. Było późno, wychodził akurat z baru. Żywej duszy w pobliżu. Nie mogłem uwierzyć we własne szczęście. Przejechałem po nim kilka razy. Musiałem się upewnić, że nie żyje, rozumiesz. Nie chciałem też, żeby cierpiał. Nie był w końcu taki zły. Ale mógł mi zaszkodzić.

Zadrżałam bezwiednie.

– Tak – potwierdził. – Poczułem się nieswojo, jak przejechałem po nim pierwszy raz. Wmawiałem sobie, że to tylko garb na jezdni. No więc miałem już gotową tę bombę, a potem dowiedziałem się, że znów pojechałaś do RGC. Zadzwoniłem do Stempera i nagadałem mu bzdur, żeby cię zatrzymał jakieś pół godziny, bo bank musi mieć czas na sprawdzenie czeku.

– I wtedy musiałeś zabić też Stempera.

– Stemper zginął z twojej winy. Żyłby nadal, gdybyś nie była taka uparta. Dwa dolary – prychnął z pogardą Shempsky. – Z powodu dwóch dolarów wszyscy ci ludzie poszli do piachu, a moje życie zostało zniszczone raz na zawsze.

– Mam wrażenie, że zaczęło się już od Laury Lipinski.

– To też wywęszyłaś? – spytał, jeszcze bardziej przybity. – Dawała Larry'emu niezłą szkołę. Popełnił błąd, mówiąc jej o pieniądzach, a ona bardzo chciała pieniędzy. Powiedziała, że jak ich nie dostanie, to pójdzie na policję.

– Więc ją zabiłeś?

– Popełniliśmy błąd, pozbywając się ciała. Nigdy wcześniej tego nie robiłem, więc postanowiłem ją poćwiartować, wcisnąć do kilku worków na śmieci, a worki porozwozić po całym mieście, żeby rano zabrały je śmieciarki. Ale niełatwo porąbać ciało, wierz mi. No i akurat napatoczył się skąpiec Fred, który chciał zaoszczędzić dolca na liściach. Zobaczył mnie i Larry'ego. Trzeba mieć pecha.

– Nie rozumiem, jaki miał w tym wszystkim udział

Fred.

– Widział, jak wyrzucamy worek, ale niczego nie podejrzewał. Robił w końcu to samo, co my. Nazajutrz rano idzie do RGC, a Martha go olewa i posyła do diabła. Fred wychodzi i przy następnej przecznicy coś mu świta, że zna kolegę Marthy. Rozmyśla o tym aż do następnego skrzyżowania i uświadamia sobie, że to ten sam facet, który wyrzucał worek ze śmieciami. Więc Fred idzie pod agencję nieruchomości z aparatem i zaczyna robić zdjęcia. Chciał chyba zamachać nimi Larry'emu przed nosem i wyciągnąć swoją forsę. Ale dostrzega w pewnym momencie, że worek jest za bardzo napchany i cokolwiek cuchnie. No i Fred go otwiera.

– Dlaczego nie zgłosił się na policję?

– A jak myślisz? Forsa.

– Chciał cię szantażować.

Dlatego zostawił czek na biurku. Nie potrzebował go.

Miał zdjęcia.

– Fred powiedział, że nie ma żadnej emerytury. Pracował przez pięćdziesiąt lat w fabryce guzików i nic. Przeczytał gdzieś, że potrzeba dziewięćdziesiąt tysięcy, żeby dostać się do prywatnego domu opieki dla starych ludzi. Tego właśnie chciał. Dziewięćdziesięciu tysięcy.

– A Mabel? Jej też chciał załatwić ten dom? Shempsky wzruszył ramionami.

– Nic nie mówił o Mabel. Skąpy drań.

– Dlaczego zabiłeś Lany'ego? – spytałam. Niewiele mnie to obchodziło, ale obchodził mnie czas. Potrzebowałam go jeszcze trochę. Nie chciałam, żeby Shempsky pociągnął za spust. Jeśli miało to oznaczać, że muszę z nim rozmawiać, to tak właśnie zamierzałam postępować.

– Upinski dostał pietra. Chciał się wycofać. Zabrać swoją forsę i zwiać. Próbowałem się z nim dogadać, ale był naprawdę przerażony. Więc poszedłem do niego, by się przekonać, czy zdołam go uspokoić.

– I udało ci się. Nie ma to jak zabić. Najlepszy środek uspokajający.

– Nie chciał słuchać, co mi więc pozostawało? Myślałem, że odstawiłem dobrą robotę z tym samobójstwem.

– Masz udane życie – dom, żonę i dzieci, przyzwoitą pracę. Dlaczego kradłeś?

– Z początku dla rozrywki. Razem z Tippem i paroma chłopakami spotykaliśmy się w każdy poniedziałek wieczorem, żeby pograć w pokera. A żona nigdy nie chciała dawać Tippowi forsy. Więc Tipp zaczął podkradać. Z kilku kont, na tego pokera. To było takie proste. Nikt nie wiedział, że forsa znika. Rozbudowaliśmy więc interes, aż w końcu zaczęliśmy zgarniać sporą działkę z rachunków Vita. Tipp znał Lipinskiego i Curly'ego i ich też wciągnął. – Shempsky znów wytarł nos. – Nigdy nie zrobiłbym żadnych pieniędzy w tym banku. To robota bez przyszłości. Widzisz, chodzi o moją twarz. Nie jestem głupi. Mógłbym zostać kimś, ale nikt na mnie nie zwraca uwagi. Bóg daje każdemu jakiś talent. A wiesz, jaki ja mam talent? Nikt mnie nie pamięta. Mam twarz, którą się od razu zapomina. Zabrało mi to kilka lat, ale w końcu wykombinowałem, jak posłużyć się tym moim darem. -Wybuchnął cichym, obłąkańczym śmiechem, który przyprawił mnie o gęsią skórkę. – Mój talent polega na tym, że mogę okradać ludzi albo zabijać ich na ulicy, i nikt tego nie pamięta.

Allen Shempsky był pijany lub szalony, może nawet jedno i drugie. I nie musiał mnie zabijać, bo i tak już umierałam ze strachu. Serce waliło mi w piersi, a echo pulsu rozsadzało czaszkę.

– Co teraz zrobisz? – spytałam.

– Jak już cię zabiję? Pójdę chyba do domu. A może wsiądę do samochodu i gdzieś pojadę. Mam mnóstwo pieniędzy. Nie muszę wracać do banku, jeśli nie będę miał ochoty.

Shempsky się pocił, a jego policzki pod niezdrowymi rumieńcami były blade.

– Chryste, naprawdę źle się czuję – powiedział, po czym wstał i skierował w moją stronę broń. – Masz jakieś lekarstwo na przeziębienie?

– Tylko aspirynę.

– Potrzeba mi czegoś mocniejszego. Posiedziałbym jeszcze i pogadał z tobą, ale muszę zażyć jakieś leki. Założę się, że mam gorączkę.

– Nie wyglądasz za dobrze.

– Mam na pewno rumieńce.

– Tak. I szkliste oczy.

Zza okna, od strony schodów pożarowych, dobiegło jakieś skrobanie. Obydwoje zwróciliśmy się w tamtą stronę. Ale za stłuczoną szybą była tylko ciemność.

Shempsky znów spojrzał na mnie i odciągnął kurek rewolweru.

– Teraz się nie ruszaj, żebym mógł cię zabić pierwszą kulą. Tak jest lepiej. Znacznie mniej bałaganu. A jak ci strzelę prosto w serce, to będziesz miała otwartą trumnę. Wiem, że wszyscy to lubią.

Oboje odetchnęliśmy głęboko – ja przed śmiercią, Shempsky przed oddaniem strzału. W tej sekundzie powietrze przeszył mrożący krew w żyłach ryk wściekłości i obłędu. Okno wypełniła postać Ramireza – twarz miał wykrzywioną, oczy zmrużone i pełne zła.

Shempsky odwrócił się instynktownie i zaczął strzelać, opróżniając bębenek.

Nie marnowałam czasu. Wyskoczyłam z pokoju, przemknęłam przez salon i wypadłam z mieszkania. Pognałam korytarzem, pokonałam błyskawicznie dwie kondygnacje schodów i niemal rozwaliłam drzwi mieszkania pani Keene.

– Na Boga! – zawołała. – Pracowity masz dzisiaj wieczór, bez dwóch zdań. O co chodzi tym razem?

– Broń! Niech mi pani da swoją broń!

Wezwałam policję i pobiegłam na górę z pistoletem w dłoni. Drzwi mojego mieszkania były otwarte na oścież. Shempsky zniknął. A Briggs nadal siedział w garderobie, żywy i cały.

Zerwałam mu z ust taśmę.

– W porządku?

– Cholera – zaklął. – Narobiłem w gacie.

Najpierw zjawili się mundurowi, potem sanitariusze, a na końcu detektywi z wydziału zabójstw i lekarz sądowy. Bez trudu znaleźli moje mieszkanie. Większość z nich była u mnie wcześniej. Morelli przyjechał z mundurowymi.

Minęły już trzy godziny i przyjęcie powoli się zwijało. Złożyłam zeznania i pozostało tylko zapakować ciało Ramireza w worek i ściągnąć z moich schodów pożarowych. Razem z Reksem rozbiliśmy obóz w kuchni, podczas gdy zawodowcy robili swoje. Randy Briggs też złożył zeznanie i wyszedł, dochodząc do wniosku, że jego lokum, nawet bez drzwi, jest znacznie bezpieczniejsze niż moje mieszkanie.

Rex wciąż wyglądał na zadowolonego, ale ja byłam wykończona. Nie miałam w sobie ani kropli adrenaliny i czułam, że ciśnienie spadło mi do poziomu krytycznego.

Do kuchni wkroczył Morelli i po raz pierwszy tej nocy mieliśmy chwilę dla siebie.

– Powinnaś się cieszyć – powiedział. – Koniec twoich kłopotów z Ramirezem. Skinęłam głową.

– Wiem, że to straszne tak mówić, ale jestem zadowolona, że nie żyje. Wiadomo coś o Shempskym?

– Nikt go nie widział, jego wozu też nie. W każdym razie do domu nie wrócił.

– Myślę, że stracił nad sobą kontrolę. I jest chory. Wyglądał naprawdę kiepsko.

– Też byś tak wyglądała, gdyby cię poszukiwali za wielokrotne morderstwo. Postawimy tu na noc policjanta, żeby nikt nie wlazł przez okno, ale w mieszkaniu będzie zimno. Chciałabyś pewnie spać dzisiaj gdzie indziej. Proponuję, żebyś spała u mnie.

– Będę się czuła bezpiecznie – przyznałam. – Dzięki.

Wózek ze zwłokami przetoczył się po podłodze przedpokoju i wyjechał za drzwi. Poczułam skurcz w żołądku i wyciągnęłam dłoń do Morellego. Przyciągnął mnie i objął.

– Jutro poczujesz się lepiej – zapewnił. – Musisz się tylko przespać.

– Żebym nie zapomniała. Zostawiłeś mi wiadomość na sekretarce, że chcesz pogadać.

– Ściągnęliśmy na przesłuchanie Harveya Tippa. Śpiewał jak ptaszek. Chciałem cię ostrzec przed Shempskym.

Obudziłam się i ujrzałam blask sączący się przez okno sypialni Morellego, ale nie zauważyłam go obok siebie. Przypominałam sobie jak przez mgłę, że zasnęłam w drodze do domu. A potem znowu, obok Joego. Nie pamiętałam jednak żadnych szczegółów zbliżenia seksualnego. Miałam na sobie T-shirt i majtki. Fakt, że majtki były na mnie, a nie na podłodze, dawał do myślenia.

Wstałam z łóżka i poczłapałam na bosaka do łazienki. Przy drzwiach wisiał wilgotny ręcznik kąpielowy. Obok wanny, starannie poukładane, leżały czyste i suche. Do lusterka nad umywalką była przyklejona karteczka:

Musiałem wyjść wcześnie do pracy. Czuj się jak u siebie w domu.

Potwierdził też to, co podejrzewałam – że zasnęłam od razu, jak tylko przyłożyłam głowę do poduszki. A ponieważ Morelli zawsze chciał, by kobieta reagowała odpowiednio na jego zabiegi miłosne, zrezygnował z nadarzającej się okazji i dopisał ją do długu, jaki u niego już miałam.

Wzięłam prysznic, ubrałam się i zawędrowałam do kuchni w poszukiwaniu śniadania. Morelli nie przechowywał dużych zapasów żywności, musiałam więc zadowolić się kanapką z masłem orzechowym. Zdążyłam ją już zjeść do połowy, kiedy przypomniałam sobie o szoferowaniu. Ani razu nie zajrzałam do kartki z informacjami, nie miałam więc pojęcia, kiedy powinnam zabrać szejka. Zaczęłam się przebijać przez bałagan w mojej torbie i znalazłam kartkę. Dowiedziałam się, że Czołg podrzuci limuzynę o dziewiątej. Ja miałam zabrać szejka godzinę później i zawieźć go na lotnisko. Była już prawie ósma, dojadłam więc kanapkę, brudne rzeczy wsadziłam do dużej plastikowej torby i zadzwoniłam do Mary Lou, żeby mnie podwiozła.

– Rany, ale jesteś aktywna – zauważyła. – Kiedy cię ostatnio podwoziłam, byłaś z Komandosem. Miałaś pewnie pracowitą noc.

– Nawet się nie domyślasz.

Opowiedziałam o pocałunku, Ramirezie, Shempskym i w końcu o Morellim.

– Nie wyobrażam sobie, bym mogła być tak zmęczona, że nie miałabym ochoty robić tego z Morellim – wyznała. – Inna sprawa, że nigdy nie zostałam zaatakowana przez gwałciciela o morderczych skłonnościach, nie trzymał mnie na muszce kopnięty bankier ani też nikt nigdy nie rąbnął żadnego gościa za oknem mojej sypialni.

Kiedy wkroczyłam do holu, przy windzie czekała już pani Bestler.

– Na górę? – spytała. – Pierwsze piętro… Paski, torebki, worki na zwłoki.

– Wybieram schody – odparłam. – Potrzebuję ruchu. Otworzyłam drzwi i zaskoczyłam młodego policjanta, który akurat karmił Reksa płatkami owsianymi.

– Wyglądał na głodnego – wyjaśnił policjant. – Mam nadzieję, że się pani nie gniewa.

– Ależ skąd. Proszę się nie krępować i przyłączyć do niego. Wystarczy pogrzebać w lodówce. Zawsze można znaleźć jakiś ulubiony smakołyk.

Gliniarz uśmiechnął się.

– Dzięki. Jest tu facet, który naprawia pani okno. Morelli to załatwił. Zniknę, jak tylko upora się z robotą.

– No to fajnie.

Poszłam do łazienki, zabierając swój uniform szoferski, składający się z czarnego kostiumu, pończoch i butów na wysokim obcasie. Przebrałam się na miejscu, dodałam odrobinę szminki i tuszu do rzęs, na koniec polakierowa-łam sobie włosy. Kiedy wróciłam do pokoju, szklarza już nie było, a szyba lśniła nieskazitelnym blaskiem. Gliniarz też zniknął.

Chwyciłam torebkę, pożegnałam się z Reksem i pośpieszyłam na parking.

Czołg już czekał, gdy punktualnie o dziewiątej wyszłam przed budynek. Miał dla mnie mapę i wskazówki.

– Powinnaś dojechać stąd w jakieś pół godziny – poinformował.

– Wie, że to ja go wiozę?

Twarz Czołga zmarszczyła się w szerokim uśmiechu.

– Uznaliśmy, że trzeba mu zrobić niespodziankę. Wzięłam kluczyki od lincolna i wsunęłam się za kierownicę.

– Masz spluwę, co? – spytał.

– Owszem.

– I dobrze się czujesz po wczorajszym?

– A skąd wiesz o wczorajszym?

– Jest w gazecie.

Wspaniale.

Pokiwałam Czołgowi paluszkiem i odjechałam. Dotarłam do Hamilton i skręciłam w prawo. Przejechałam kilka skrzyżowań i ruszyłam w stronę Burg. Nie miałam najmniejszego zamiaru zniszczyć kolejnego samochodu w czarnym kolorze, zaparkowałam więc pod domem rodziców i weszłam do środka po klucze od garażu.

– Znów jesteś w gazecie – poinformowała mnie babka. – I telefony się urywały. Twoja matka jest w kuchni. Prasuje.

Moja matka zawsze prasuje w chwilach klęsk żywiołowych. Niektórzy ludzie piją, inni zażywają prochy. Matka prasuje.

– Jak tata? – spytałam.

– Poszedł do sklepu.

– Jakieś urazy po porażeniu?

– No, nie jest to może najszczęśliwszy człowiek, jakiego w życiu widziałam, ale poza tym nic mu nie dolega. Coś mi się zdaje, że masz nowy samochód.

– Pożyczony. Pracuję jako kierowca. Chcę tu zostawić tego lincolna, a wziąć buicka. W buicku czuję się bezpieczniej.

Z kuchni wyszła matka.

– Co to za historia z tym szoferowaniem?

– Nic takiego – wyjaśniłam. – Odwożę pewnego człowieka na lotnisko.

– To dobrze – powiedziała matka. – Weźmiesz ze sobą babkę.

– Nie mogę!

Matka zaciągnęła mnie do kuchni i powiedziała ściszonym głosem:

– Nie obchodzi mnie, czy wieziesz samego papieża, twoja babka jedzie z tobą i koniec. Jeśli powie coś nie tak jak trzeba ojcu, to on rzuci się na nią z nożem do mięsa. Więc jeśli nie chcesz mieć jeszcze więcej krwi na rękach, spełnisz obowiązek wnuczki i wyciągniesz babkę na parę godzin z tego domu, dopóki burza nie przycichnie. W końcu to wszystko twoja wina. – Matka cisnęła na deskę do prasowania koszulę i chwyciła żelazko. – Jaka córka urządza sobie strzelaninę na schodach pożarowych? Telefon dzwonił cały ranek. Co mam mówić ludziom? Jak im wyjaśniać takie rzeczy?

– Mów im po prostu, że szukałam Freda i że sprawy nieco się skomplikowały.

Matka potrząsnęła żelazkiem.

– Jeśli ten człowiek nie jest jeszcze martwy, to sama go zabiję.

Hm. Mama zdradzała leciutkie objawy stresu.

– Okay – powiedziałam. – Mogę chyba zabrać babkę ze sobą.

Pomyślałam, że to w końcu nie taki zły pomysł. Ten zboczony szejk nie będzie miał ochoty wymachiwać swoim patafianem w obecności starszej pani.

– To naprawdę wstyd, że nie możemy jechać tym eleganckim czarnym wozem – wyznała babka. – Taka limuzyna.

– Nie zamierzam ryzykować – oświadczyłam stanowczo. – Nie chcę, by cokolwiek się stało z czarnym wozem. Niech sobie stoi w garażu.

Zapakowałam babkę do buicka, wyjechałam z garażu i zaparkowałam na ulicy. Potem wprowadziłam ostrożnie lincolna na wolne miejsce i zamknęłam drzwi.

W ciągu trzydziestu pięciu minut zajechałam pod adres, który podał mi Czołg. Była to dzielnica luksusowych domów na dużych posesjach. Prowadziły do nich podjazdy za zamkniętymi bramami, dziedzińce porastały stare drzewa i krzewy rozmieszczone fachowo przez architektów zieleni. Wcisnęłam guzik dzwonka i podałam nazwisko. Brama się otworzyła i podjechałam pod dom.

– Ładna okolica – zauważyła babka. – Ale nie ma tu czego szukać w Halloween. Tutaj Halloween to klęska.

Powiedziałam babce, żeby się nie ruszała z miejsca, i podeszłam do drzwi.

Po chwili na progu stanął Ahmed. Spojrzał na mnie i zmarszczył brwi.

– Ty! – zawołał. – Co tu robisz?

– Niespodzianka – wyjaśniłam. – Jestem twoim kierowcą.

Spojrzał na samochód.

– A to co takiego?

– To buick.

– W środku siedzi starsza pani.

– To moja babka.

– Zapomnij o robocie. Nie jadę z tobą. Jesteś niekompetentna.

Objęłam go ramieniem i przyciągnęłam do siebie.

– Miałam ostatnio kilka trudnych dni – zwierzyłam się konfidencjonalnym tonem. – I moja cierpliwość jest na wyczerpaniu. Byłabym więc wdzięczna, gdybyś wsiadł bez większych ceregieli do wozu. Bo jak nie, to cię zastrzelę.

– Nie zastrzelisz – powiedział.

– Przekonaj się.

Za Ahmedem stał jakiś mężczyzna. Trzymał dwie walizki i wyglądał niepewnie.

– Wsadź je do bagażnika – poleciłam. Z głębi domu wynurzyła się jakaś kobieta.

– Kto to jest? – spytałam małego.

– Moja ciotka.

– Pomachaj jej, uśmiechnij się i wsiadaj do samochodu.

Westchnął i pomachał. Ja też pomachałam. Wszyscy machali. A potem odjechałam.

– Wzięłybyśmy czarny wóz – poinformowała Ahmeda babka – tylko Stephanie miała ostatnio pecha z samochodami.

Zagłębił się w siedzenie, zdegustowany.

– Bez jaj.

– Ale nie musi się pan martwić – pocieszyła go babka. – Wóz stał cały czas w garażu, więc nikt nie mógł podłożyć w nim bomby. I, odpukać, nie wyleciał jeszcze w powietrze.

Wjechałam na drogę numer l i skierowałam się w stronę Brunswick, gdzie zjechałam na płatną autostradę. Ruszyłam na północ szybkim jak strzała buickiem, zadowolona, że mój pasażer jest wciąż ubrany i że babka zasnęła z otwartymi ustami. Zwisała bezwładnie w swoich pasach.

– Dziwi mnie, że wciąż pracujesz w tej firmie – odezwał się Ahmed. – Gdybym był twoim szefem, już dawno bym cię wywalił.

Zignorowałam go i włączyłam radio.

Nachylił się ku mnie.

– A może trudno znaleźć kogoś do takiej niewyszukanej roboty?

Zerknęłam na jego odbicie w lusterku wstecznym.

– Dam ci pięć dolarów, jak mi pokażesz piersi – powiedział.

Wzniosłam zniecierpliwiona oczy ku górze i pogłośni-łam radio.

Znów opadł na siedzenie.

– Tu jest nudno! – wrzasnął na mnie. – I nie znoszę takiej muzyki.

– Chce ci się pić?

– Tak.

– Stanąć?

– Tak!

– No to masz pecha.

Do gniazdka zapalniczki miałam podłączoną komórkę i usłyszałam ze zdziwieniem, że ćwierka po swojemu. To był Briggs.

– Gdzie jesteś? – spytał. – To twoja komórka, tak?

– Tak. Jestem na autostradzie, przy drodze numer dziesięć.

– Nie bajerujesz? To wspaniale! Posłuchaj tylko. Całą noc próbowałem się włamać do komputera Shempsky'ego i wiesz, czego się dowiedziałem? Zarezerwował miejsce w samolocie. Ma wystartować z Newark za półtorej godziny. Leci Deltą do Miami.

– Jesteś równy gość.

– Hej, nigdy nie skreślaj niewyrośniętego człowieka.

– Zadzwoń na policję. Najpierw do Morellego – poprosiłam i podałam mu numer Joego. – Jeśli go nie złapiesz, zadzwoń na posterunek. Połączą się, z kim trzeba, w Newark. A ja będę wypatrywać Shempsky'ego na drodze.

– Nie mogę powiedzieć policji, że włamałem się do banku!

– To wyjaśnij im, że otrzymałam informację i poprosiłam cię, żebyś ją przekazał.

Piętnaście minut później zwolniłam, żeby zapłacić przy zjeździe z autostrady. Babka była już całkowicie przytomna i szukała wzrokiem jasnobrązowego taurusa, Ahmed zaś siedział w milczeniu ze skrzyżowanymi na piersi rękami.

– To on! – zawołała nagle babka. – Jest przed nami. Popatrz tylko na ten jasnobrązowy samochód po lewej stronie, na samym końcu.

Zapłaciłam i zerknęłam we wskazanym kierunku. Rzeczywiście, to mógł być wóz Shempsky'ego, ale już czwarty raz w ciągu ostatnich pięciu minut babka była święcie przekonana, że to właśnie on. Na autostradzie roiło się od jasnobrązowych taurusów.

Wcisnęłam pedał gazu i zbliżyłam się z wyciem silnika do podejrzanego samochodu, chcąc przyjrzeć się z bliska. Był to taurus, kolor włosów kierowcy też się zgadzał, ale widziałam jedynie tył jego głowy.

– Musisz podjechać z boku – doradzała babka.

– Jeśli to zrobię, rozpozna mnie – zauważyłam. Babka wyjęła z torebki magnum kaliber 0.44.

– Pochylicie się, a ja przestrzelę mu opony.

– Nie! – krzyknęłam. – Żadnego strzelania. Spróbuj tylko do czegoś strzelić, a powiem o wszystkim mamie. Nie wiemy nawet, czy to Allen Shempsky.

– Kto to jest Allen Shempsky? – zainteresował się Ahmed. – Co się dzieje?

Jechałam tuż za podejrzanym. Byłoby bezpieczniej zachować rozsądny dystans, ale bałam się, że go zgubię w tym tłoku.

– Mój ojciec wynajął cię do ochrony mojej osoby, a nie po to, żebyś ścigała jakichś ludzi – oświadczył Ahmed.

Babka pochyliła się do przodu, nie spuszczając oka z taurusa.

– Podejrzewamy, że ten facet zabił Freda.

– Kto to jest Fred?

– Mój wuj – wyjaśniłam. – Był ożeniony z Mabel.

– Ach, więc chcecie pomścić zbrodnię w rodzinie. Dobra rzecz.

Nie ma to jak odrobina zemsty, kiedy trzeba zakopać przepaść kulturową.

Taurus skręcił w stronę lotniska i kierowca, włączając się do ruchu, spojrzał w lusterko wsteczne, a potem odwrócił się na siedzeniu i rzucił w moją stronę szybkie, pełne zaskoczenia spojrzenie. To był Shempsky. Zostałam zdemaskowana. Niewielu ludzi w Jersey jeździ błękitno-białym buickiem rocznik 53. Zastanawiał się pewnie w tej chwili, jak go, u diabła, znalazłam.

– Widzi nas – zauważyłam.

– Walnij go – doradził Ahmed. – Uszkodź mu wóz. A wtedy wyskoczymy i obezwładnimy zbrodniczego psa.

– Tak – ucieszyła się babka. – Wjedź mu naszą dziecinką prosto w tyłek.

Teoretycznie pomysł był niezły. Obawiałam się jednak, że w praktyce doprowadzi do karambolu dwudziestu trzech aut, nie mówiąc już o nagłówkach prasowych w rodzaju BOMBOWA ŁOWCZYNI NAGRÓD POWODUJE KATASTROFĘ.

Shempsky skręcił mi gwałtownie przed nosem, zjeżdżając ze swego pasa ruchu. Wyprzedził dwa wozy i znów ostro skręcił. Zbliżał się już do lotniska i był wyraźnie zdenerwowany. Za wszelką cenę chciał mnie zgubić. Ponownie wykonał gwałtowny manewr i otarł się bokiem o niebieską furgonetkę. Za bardzo odbił i uderzył w tył jakiegoś dżipa. Wszyscy jadący z tyłu zatrzymali się. Mój wóz był czwarty z kolei, w żaden więc sposób nie mogłam podjechać bliżej.

Shempsky został unieruchomiony, prawy przedni błotnik wbił mu się w koło. Zobaczyłam, że otwiera drzwi. Zamierzał zwiać. Wyskoczyłam z wozu i rzuciłam się biegiem w jego stronę. Ahmed był tuż za mną. A za nim babka.

Shempsky przepychał się przez wejście na lotnisko, wymijając ludzi z torbami i dziećmi. Straciłam go na chwilę z oczu w zatłoczonym terminalu, ale po chwili dostrzegłam tuż przed sobą. Pobiegłam co sił w nogach, nie zważając, czy kogoś przewracam przy okazji. Rzuciłam się do przodu i chwyciłam go za marynarkę. Ahmed dopadł nas pół sekundy później i wszyscy troje runęliśmy na podłogę. Tarzaliśmy się przez chwilę, Shempsky jednak nie stawiał zbytniego oporu.

Przygniataliśmy go razem z Ahmedem, kiedy nadbiegła babka, postukując lakierkami. W dłoni ściskała magnum, a pod pachą nasze torby.

– Nie zostawiaj nigdy torby w samochodzie – pouczyła mnie. – Potrzebujesz broni?

– Nie. Schowaj spluwę i daj mi kajdanki – powiedziałam.

Przeszukała moją torbę, znalazła kajdanki i podała mi je, a ja zakułam Shempsky'ego.

Ahmed i ja wstaliśmy z podłogi, a potem wszyscy przybiliśmy piątkę, każdy z każdym. I uścisnęliśmy sobie dłonie. Na koniec Ahmed i babka wymienili jakiś wyjątkowo skomplikowany gest, którego nigdy nie zdołałabym opanować.

Constantine Stiva stał przed wejściem do sali pogrzebowej i obserwował uważnie trumnę w głębi sali. U jej wezgłowia stały babcia Mazurowa i Mabel, przyjmując kondolencje. Gorąco przepraszały wszystkich.

– Jest nam naprawdę przykro – mówiła babka do pani Patucci. – Musieliśmy zamknąć trumnę, bo Fred był przez dwa tygodnie w ziemi, zanim go znaleźliśmy. Robaki wyjadły mu większą część twarzy.

– Taka szkoda – odparła pani Patucci. – Odczuwa się pewien niedosyt, gdy nie widać nieboszczyka.

– Też tak uważam – wyznała babka. – Ale Stiva nic nie mógł poradzić, więc nie pozwolił nam podnieść wieka.

Pani Patucci odwróciła się i spojrzała na Stivę. Ten skinął ze współczuciem głową i uśmiechnął się.

– Ach, ten Stiva – westchnęła pani Patucci.

– Owszem. Obserwuje nas jak jastrząb – zauważyła babka.

Allen Shempsky zakopał Freda w płytkim grobie na terenie niedużego zagajnika, naprzeciwko cmentarza zwierzęcego przy Klockner Road. Twierdził, że postrzelił Freda przez przypadek, ale trudno było w to uwierzyć, zważywszy, że śmiertelny pocisk ugodził nieszczęśnika dokładnie między oczy.

Freda ekshumowano w piątek rano, sekcję przeprowadzono w poniedziałek, teraz zaś była środa i mój wuj leżał sobie w domu pogrzebowym. Wyglądało, że Mabel dobrze się bawi, a Fred na pewno byłby zadowolony z ogólnego zainteresowania, jakie wzbudzał po śmierci, więc chyba wszystko skończyło się dobrze.

Stałam w tylnej części sali, obok drzwi, licząc minuty dzielące mnie od końca uroczystości. Starałam się być równie niewidoczna, jak zwykle, wpatrując się w dywan. Nie miałam ochoty na rozmowę o Fredzie czy Shemp-skym.

W polu mojego widzenia pojawiła się para butów motocyklowych. Były doczepione do nóg w lewisach, które znałam aż nadto dobrze.

– Hej, ślicznotko! – rzucił Morelli. – Dobrze się bawisz?

– Owszem. Uwielbiam, jak wystawiają zwłoki. Ranger-si grają dziś z Pittsburghiem, ale nie ma porównania. Kopę lat cię nie widziałam.

– Fakt. Od kiedy zapadłaś u mnie w śpiączkę. Ubrana po szyję.

– Nie obudziłam się ubrana po szyję.

– Zauważyłaś.

Poczułam rumieniec na twarzy.

– Byłeś pewnie zajęty.

– Musiałem dokończyć tę sprawę ze skarbówki. Chcieli mieć Vita w Waszyngtonie, a Vito z kolei chciał, żebym z nim pojechał. Wróciłem dopiero dziś po południu.

– Złapałam Shempsky'ego. Wywołało to uśmiech na jego twarzy.

– Słyszałem. Gratulacje.

– Wciąż nie rozumiem, dlaczego uważał, że musi zabijać ludzi. Przecież to normalne w banku, że otwiera się nowe rachunki dla klientów.

– Chciał przelać pieniądze do banku na Kajmanach i założyć konta wolne od podatku. Kłopot w tym, że Shempsky podkradał złodziei. Kiedy Lipinski i Curly przestraszyli się i zażądali swoich pieniędzy, okazało się nagle, że wyparowały.

Tego mi Shempsky nie powiedział.

– Dlaczego Shempsky po prostu nie uzupełnił brakującej kwoty?

– Wydał pieniądze na inwestycje, które nie wypaliły. Myślę, że w pewnym momencie wszystko zaczęło mu się wymykać z rąk, z czasem było coraz gorzej, aż w końcu stracił nad tym całkowicie kontrolę.

Poczułam na karku gorący oddech. Morelli spojrzał na delikwenta za moimi plecami i wydał pomruk niechęci.

Był to Mokry.

– Niezła robota, laleczko – pochwalił.

Włosy miał ostrzyżone i czyste, twarz świeżo ogoloną. Był ubrany w zapinaną na guziki koszulę, pulower i brązowe spodnie. Gdyby nie te jego brwi, mogłabym go nie poznać.

– Co ty tu robisz? – spytałam. – Myślałam, że jest już po sprawie. Nie wracasz do Waszyngtonu?

– Nie wszyscy goście ze skarbówki pracują w Waszyngtonie. Tak się składa, że pracuję w New Jersey. – Rozejrzał się po sali. – Myślałem, że spotkam gdzieś tu Lulę, skoro z was takie przyjaciółki.

Uniosłam brwi.

– Lulę?

– Zgadza się. No wiesz, robiła wrażenie sympatycznej osoby.

– Posłuchaj, tylko dlatego, że kiedyś była dziwką… Podniósł ręce.

– Hej, to nie tak. Po prostu ją lubię, to wszystko. Myślę, że jest w porządku.

– Więc zadzwoń do niej.

– Myślisz, że mogę? Nie wiem, czy będzie chciała ze mną gadać po tej historii z kołami.

Wyjęłam z torby długopis i napisałam numer na wierzchu jego dłoni.

– Spróbuj.

– A ja? – spytał Morelli, kiedy Mokry odszedł. – Dostanę numer na rękę?

– Masz ich tyle, że starczy ci na całe życie.

– Jesteś mi coś winna – przypomniał. Poczułam łaskotanie w żołądku.

– Owszem, ale nie mówiłam, kiedy cię spłacę.

– Kolej na twój ruch – powiedział.

Już to kiedyś słyszałam!

Z drugiego końca sali machała do mnie babka.

Bzdura, szepnął mi w głowie jakiś głos. Odstawiłaś lipę. Podglądałaś przy losowaniu.

No dobra, oszukiwałam. Wielka rzecz. Najważniejsze, że wybrałam odpowiedniego mężczyznę. Może nie jest odpowiedni na całe życie, ale z pewnością odpowiedni na ten wieczór.

Otworzyłam drzwi dopiero po drugim pukaniu. Nie chciałam, by wyglądało, że jestem za bardzo napalona. Cofnęłam się o krok i nasze spojrzenia spotkały się, on zaś, w przeciwieństwie do mnie, nie okazał cienia zdenerwowania. Może ciekawość. I pożądanie. I coś jeszcze -pragnienie pewności, że tego właśnie chcę.

– Siemanko – powiedziałam.

Rozbawiło go to, ale nie na tyle, by wywołać uśmiech na jego ustach. Wszedł do przedpokoju, zamknął drzwi i przekręcił klucz w zamku. Oddech miał powolny i głęboki, oczy ciemne, a twarz poważną, kiedy przyglądał mi się badawczo.

– Ładna sukienka – zauważył. – Zdejmij ją.

Content

Janet Evanovich
Przybić Piątkę

Podziękowania

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15