Anne Rice

Wywiad z wampirem

Część I

— Rozumiem — powiedział wampir z namysłem i nie spiesząc się, podszedł do okna pokoju. Przez dłuższy czas stał tam, spoglądając na przyćmione światła i ruch uliczny Divisadero Street. Teraz chłopak mógł lepiej dostrzec umeblowanie pokoju, okrągły dębowy stół, krzesła, pod ścianą umywalkę z lustrem. Postawił swoją aktówkę na stole i czekał.

— Ile właściwie masz ze sobą taśmy? — zapytał wampir, odwracając się w tej samej chwili, tak że chłopak widział teraz tylko jego profil. — Czy wystarczy, aby nagrać historię życia?

— Jasne, jeśli to interesujące życie. Czasami, jeśli mam szczęście, przeprowadzam wywiad z trzema lub czterema osobami w ciągu jednej nocy. Ale to musi być ciekawa historia. Tylko wtedy ma to sens, prawda?

— Najzupełniej — odpowiedział wampir. — Chciałbym zatem opowiedzieć historię mojego życia. Zależy mi na tym.

— Wspaniale — powiedział chłopak, wyciągając niewielki magnetofon z aktówki. Szybko sprawdził połączenia i baterie. — Ciekaw jestem, dlaczego sądzi pan, że może to mnie zainteresować? Dlaczego pan…

— Nie — przerwał nagle wampir. — Tak nie możemy zaczynać. Sprzęt gotowy?

— Taak — odrzekł zaskoczony chłopak.

— To siadaj. Włączę tylko światło u góry.

— Sądziłem, że wampiry nie lubią światła.

— Jeśli myślisz, że ciemność dodaje atmosfery, to… — Wampir przerwał nagle. Oparty o parapet okna przyglądał się teraz młodemu chłopakowi. Ten nie mógł dostrzec jego twarzy, a coś w jego nieruchomej postaci niepokoiło go. Chciał dalej mówić, ale się powstrzymał. Odetchnął z ulgą, gdy wampir ruszył w kierunku stołu i sięgnął po zwisający nad nim włącznik lampy.

Natychmiast pokój zalało ostre, żółte światło. Chłopak na widok wampira nie mógł powstrzymać się od gwałtownego wdechu. Jego palce automatycznie przesunęły się po stole i zacisnęły na kancie blatu.

— Wielki Boże — wyszeptał, wpatrując się w niego uporczywie.

Wampir był całkowicie biały i gładki, jakby wyrzeźbiony z kości, a jego twarz pozostawała nieruchoma, posągowa z wyjątkiem dwóch błyszczących, zielonych oczu, które bacznie spoglądały w dół na siedzącego młodego człowieka, podobne do dwóch płomieni umieszczonych w czaszce.

W tej chwili wampir uśmiechnął się, prawie z rozmarzeniem, a gładka biała skóra twarzy drgnęła nieznacznie.

— Widzisz? — zapytał cicho.

Chłopak wzdrygnął się, podnosząc rękę, jakby w geście obronnym przed silnym światłem. Jego wzrok przesuwał się wolno po eleganckiej, szytej na miarę czarnej marynarce, na którą zwrócił już uwagę w barze, po długich fałdach peleryny, czarnym, jedwabnym krawacie zawiązanym pod szyją i błyszczącym białym kołnierzyku, białym jak skóra wampira. Wpatrywał się w gęste czarne włosy, w długie loki zaczesane do tyłu za uszy, dotykające prawie śnieżnobiałego kołnierzyka.

— A więc, nadal chcesz tego wywiadu? — zapytał wampir. Usta chłopaka przez moment pozostały otwarte, zanim zdolny był do podjęcia rozmowy.

— Tak — odpowiedział.

Wampir niespiesznie usiadł naprzeciwko chłopca i pochylając się do przodu dodał cicho, niemal konfidencjonalnie:

— Nie bój się. Włącz tylko magnetofon.

Pochylił się nagle nad stołem, wyciągając do niego rękę. Chłopak wzdrygnął się ponownie. Pot wystąpił mu na czoło. Wyciągniętą ręką wampir dotknął ramienia chłopaka.

— Wierz mi, nie zrobię ci krzywdy. Sam chcę wykorzystać tę okazję. To dla mnie bardzo istotne, bardziej, niż sobie możesz to wyobrazić. Chcę, żebyś zaczął. — Cofnął rękę i usiadł ponownie na swoim miejscu, skupiony. Czekał. Minęła chwila, zanim chłopak przetarł czoło i wargi chusteczką. Wyjąkał, że mikrofon wbudowany jest w magnetofon, wcisnął klawisz nagrywania i oznajmił, że urządzenie ruszyło.

— Nie zawsze był pan wampirem? — zaczął.

— Nie — odpowiedział wampir. — Stałem się nim, gdy miałem dwadzieścia pięć lat, a było to w 1791 roku.

Chłopak był zaskoczony dokładnością tej daty i powtórzył ją raz jeszcze, zanim zadał drugie pytanie:

— Jak do tego doszło?

— To proste, ale nie chcę udzielać tylko samych prostych odpowiedzi. Chcę opowiedzieć autentyczną historię…

— Tak — chłopak dorzucił szybko. Bez końca zwijał i rozwijał w zdenerwowaniu chusteczkę. Znowu przetarł nią usta.

— Zaczęło się od tragedii — zaczął wampir. — Mój młodszy brat… umarł.

Przerwał. Chłopak odchrząknął i raz jeszcze wytarł twarz, nim nerwowo wepchnął chusteczkę do kieszeni.

— To dla pana bolesne? — zapytał bojaźliwie.

— Czy tak to wygląda?

— Nie. — Potrząsnął głową.

— Cała sprawa polega na tym, że tę historię opowiadałem tylko raz, i było to tak bardzo dawno temu. Ale nie, to nie jest bolesne…

— Mieszkaliśmy wtedy w Luizjanie — podjął opowiadanie. — Mieliśmy dużą posiadłość i założyliśmy dwie plantacje nad rzeką Missisipi, bardzo blisko Nowego Orleanu…

— Aha, stąd ten akcent — wtrącił chłopak przyciszonym głosem. Przez moment wampir patrzył bez wyrazu w przestrzeń.

— Mówię z akcentem? — zaczął się śmiać. Chłopak spłoszony dodał szybko:

— Zwróciłem na to uwagę w barze, gdy zapytałem pana, jak pan zarabia na życie. Taka lekka ostrość spółgłosek, to wszystko. Nigdy nie domyśliłbym się jednak, że to wpływ francuskiego.

— Wszystko w porządku — zapewnił go wampir. — Nie jestem wcale taki zaskoczony, jak by to się wydawało. Po prostu od czasu do czasu zapominam o tym. Ale wróćmy do rzeczy…

— Tak, proszę — dodał chłopak.

— Mówiłem o plantacjach. Miały one wiele wspólnego z moim przeistoczeniem się w wampira. Ale dojdziemy do tego. Nasze życie było mieszaniną luksusu i prymitywnych warunków, w jakich mieszkaliśmy, choć dla nas było to nadzwyczaj atrakcyjne. Widzisz, żyliśmy tam o wiele dostatniej, niż moglibyśmy to sobie wyobrazić, żyjąc nadal we Francji. Może to sama dzikość Luizjany sprawiała, że tak to widzieliśmy, a może rzeczywiście tak było. Pamiętam meble, jakie były w naszym domu. Wszystkie przywiezione z Europy. — Wampir uśmiechnął się. — A klawesyn, ten był śliczny. Moja siostra grała na nim. W letnie wieczory siadała przy klawiaturze plecami do otwartych drzwi balkonowych. Nadal pamiętam tę delikatną, szybką muzykę i obraz grzęzawisk rozciągający się za oknami, omszone cyprysy, odcinające się na tle nieba. Do tego dobiegające z grzęzawisk odgłosy, chór owadów, krzyk ptaków. Myślę, że kochaliśmy to. W tej atmosferze nasze meble z różanego drzewa wydawały się cenniejsze, muzyka jeszcze delikatniejsza i bardziej potrzebna. Nawet wtedy, gdy gałęzie glicynii wyrywały okiennice na poddaszu i wciskały się pędami w bielone cegły zaledwie w ciągu jednego roku…

Tak, kochaliśmy to. Wszyscy poza moim bratem. Nie pamiętam, by kiedykolwiek skarżył się, ale wiem, jak się czuł. Mój ojciec wtedy już nie żył i ja byłem głową rodziny, i to właśnie ja musiałem bronić go ciągle przed matką i siostrą. Na początku zabierały go ze sobą na proszone wizyty i przyjęcia do Nowego Orleanu. On nienawidził tego. Wydaje mi się, że przestał na nie chodzić, zanim jeszcze skończył dwanaście lat. Dla niego liczyła się tylko modlitwa i oprawione w skórę żywoty świętych.

W końcu, zbudowałem mu kaplicę, tylko dla niego, z dala od domu. Tam właśnie zaczął spędzać większość każdego dnia, a często i poranki. Na tym polegała ironia losu, że był tak inny niż my, tak inny od wszystkich. Moje życie było normalne, zwyczajne. Nic szczególnego w nim się nie działo. — Wampir ponownie uśmiechnął się. — Czasami, wieczorami wychodziłem do niego i spotykaliśmy się w ogrodzie obok kaplicy. Zastawałem go często siedzącego w skupieniu na kamiennej ławie w ogrodzie. Opowiadałem mu wtedy o problemach, które miałem z niewolnikami. O tym, jak nie dowierzałem nadzorcy, o kłopotach z pogodą, o pośrednikach… o wszystkich tych sprawach, które wypełniały moją egzystencję. Słuchał mnie, od czasu do czasu robiąc jakąś uwagę, zawsze życzliwie odnosząc się do moich problemów, tak że gdy go opuszczałem, miałem wrażenie, że wszystkie je dla mnie rozwiązał. Nie sądzę, bym mógł mu czegokolwiek odmówić i przyrzekłem sobie, że do stanu kapłańskiego będzie mógł wstąpić w stosownym czasie, nawet, jeśli rozłąka z nim miałaby złamać mi serce. Oczywiście, myliłem się wtedy. — Wampir przerwał nagle.

Przez chwilę chłopak wpatrywał się tylko w niego aż, jakby obudzony z głębokiego snu, zaczął układać zdanie, mozolnie, z trudem dobierając słowa:

— Aha… więc wcale nie chciał nim zostać? — zapytał wreszcie.

Wampir przyglądał mu się dokładnie, jakby starając się odgadnąć znaczenie tego zdania. Wreszcie odrzekł:

— Miałem na myśli to, że to właśnie ja myliłem się co do swojego postępowania, miałem na myśli moje przyzwolenie na to wszystko.

Spoglądał teraz w dal z wzrokiem utkwionym w widok za oknem.

— Zaczął miewać wizje — dodał po chwili.

— Prawdziwe wizje?

— Pytanie zawisło w powietrzu i przez chwilę pozostawało bez odpowiedzi.

— Nie sądzę — odpowiedział wreszcie. —Zdarzyło się to po raz pierwszy gdy miał piętnaście lat. Był wtedy bardzo przystojny. Miał najgładszą skórę i największe niebieskie oczy, jakie kiedykolwiek widziałem. Nie był chudy, tak jak ja teraz, ale te jego oczy! Było tak, że gdy patrzyłem w jego oczy, wydawało mi się, że nie dostrzega mnie wcale. Jakbym stał samotnie na skraju świata… nad smaganym przez wiatr brzegiem oceanu. Nic poza łagodnym hukiem fal. No, cóż — oczy wampira nadal utkwione były w szybę — zaczął miewać wizje. Na początku dał mi to tylko mgliście do zrozumienia, i przestał przyjmować posiłki. Zamieszkał w kaplicy. O każdej porze dnia i nocy spotykałem go klęczącego na gołym bruku przed ołtarzem. Sama kaplica była zaniedbana, przestał dbać o świece, zmieniać obrusy na ołtarzu, czy nawet wymiatać liście z kaplicy. Którejś nocy poczułem, że sprawa jest poważna. Stałem w różanej altanie przez dobrą godzinę, przypatrując się mu, gdy klęczał nieruchomo z rękoma rozciągniętymi jak do ukrzyżowania, których przez cały ten czas nie opuścił. Wszyscy niewolnicy już dawno uważali go za pomylonego. — Wampir uniósł brwi w zdziwieniu. — Ja byłem przekonany, że jest tylko nieco… nadgorliwy. Sądziłem, że w swej miłości do Boga zaszedł być może za daleko. Tego dnia opowiedział mi o swoich wizjach. Zarówno święty Dominik, jak i Błogosławiona Maryja Dziewica przychodzili do niego, do kaplicy. Powiedzieli mu, że ma sprzedać całą naszą posiadłość w Luizjanie, wszystko, co posiadamy, a pieniądze ze sprzedaży użyć na dzieło boże we Francji. Mój brat miał zostać wielkim przywódcą religijnym i przywieść kraj do jego dawnej żarliwości, oddalić widmo szerzącego się ateizmu. Oczywiście on sam nie posiadał żadnych pieniędzy. Ja miałem sprzedać plantację i nasze domy w Nowym Orleanie, a pieniądze przekazać jemu.

Znów nastąpiła cisza. Chłopak siedział bez ruchu, zaskoczony.

— Taak… przepraszam — wyszeptał. — Co pan powiedział?

I sprzedał pan plantację?

— Nie — odpowiedział wampir ze spokojną, nieruchomą twarzą, jaką miał od początku rozmowy. — Śmiałem się z niego. A on… jego to rozwścieczyło. Nalegał. Twierdził, że polecenie pochodzi od samej Maryi Dziewicy. Kimże więc jestem, aby je lekceważyć? Kimże, doprawdy? — Wampir ściszył nieco głos, jak gdyby zastanawiając się nad tym raz jeszcze. — Kim? Im więcej próbował mnie przekonywać, tym bardziej go wyśmiewałem. To nonsens, mówiłem mu, wytwór niedojrzałej, a nawet chorobliwej wyobraźni. Oznajmiłem mu, że kaplica, była błędem. Chciałem ją zburzyć natychmiast. On miał pójść do szkoły w Nowym Orleanie i wybić sobie z głowy te niedorzeczne pomysły. Nie pamiętam teraz wszystkiego, co mu powiedziałem. Ale pamiętam atmosferę tej rozmowy. Za całą tą pogardliwą odprawą z mojej strony stał gniew i głębokie rozczarowanie. Byłem zawiedziony. Nie wierzyłem w ani jedno słowo, które mi powiedział.

— Ale to całkowicie zrozumiałe — wtrącił szybko chłopak, gdy tylko wampir przerwał. Niepokój jego wyraźnie zelżał. — To jest, chciałem powiedzieć, czy ktokolwiek mógłby w to uwierzyć?

— Naprawdę? — Wampir spojrzał na chłopaka. — Myślę, że to był egotyzm, złośliwy egotyzm z mojej strony. Pozwól, niech ci to wytłumaczę. Kochałem mojego brata, jak już ci mówiłem, i czasami wierzyłem nawet, że jest żyjącym świętym. Zachęcałem go do modlitw i medytacji i gotów byłem stracić go dla siebie, gdyby zdecydował się na stan duchowny. Gdyby ktoś opowiadał mi o jakimś świętym z Arles czy z Lourdes, którzy mieli wizje, to uwierzyłbym mu. Byłem katolikiem. Wierzyłem w świętych. Zapalałem cieniutkie świece przed ich marmurowymi posągami w kościołach. Znałem ich obrazy, symbole, ich imiona. Ale nie wierzyłem, nie mogłem uwierzyć mojemu bratu. Nie potrafiłem pogodzić się z tym, że ma wizje. Właściwie dlaczego? Ponieważ był moim bratem. Franciszek z Asyżu mógł mieć wizje, ale nie on. O, co to, to nie. Nie mój brat. Mój brat nie mógł być taki. To właśnie nazywam egotyzmem. Rozumiesz?

Chłopak pomyślał chwilę. Kiwnął wreszcie głową i odpowiedział, że rozumie.

— Być może jednak naprawdę miał wizje — dodał po chwili wampir.

— A więc nie jest pan pewien… teraz… czy przypadkiem rzeczywiście…?

— Nie, ale wiem na pewno, że on sam ani przez chwilę nie odczuwał żadnych wątpliwości czy wahań. Wiem teraz, i wiedziałem wtedy, że tej nocy, kiedy wyszedł z mojego pokoju podniecony i rozżalony, nie wahał się ani przez moment. Parę minut później już nie żył.

— W jaki sposób?

— Po prostu wyszedł przez drzwi balkonowe na galerię, stał jeszcze przez chwilę u szczytu ceglanych schodów, a potem rzucił się do przodu. Nie żył już, kiedy zbiegłem w dół do pierwszego schodka. Skręcił kark. — Wampir potrząsnął głową w zamyśleniu, ale jego twarz była nadal nieporuszona.

— Czy widział pan, jak spadał? — zapytał chłopak. — Czy stracił równowagę?

— Nie, nie widziałem, ale dwóch służących to widziało. Mówili, że spojrzał w górę, jakby właśnie tam coś dostrzegł. Potem jego ciało poruszyło się do przodu, jak gdyby popchnięte wiatrem. Jeden z nich twierdził, że miał właśnie coś powiedzieć, zanim spadł. Ja też myślę, że chciał coś powiedzieć, ale było to właśnie w momencie, w którym ja zwróciłem się do okna. Byłem odwrócony do niego plecami, kiedy usłyszałem łoskot spadającego ciała. — Wampir zerknął na magnetofon. — Nie mogłem sobie tego wybaczyć. Czułem się odpowiedzialny za jego śmierć. I wszyscy inni też tak myśleli.

— Jak mogli? Powiedział pan przecież, że widzieli, jak spadał.

— To nie było oskarżenie wprost. Po prostu wiedzieli, że coś niedobrego zaszło między nami, że mieliśmy jakąś sprzeczkę na chwilę przed jego upadkiem. Słyszała nas służba, moja matka też. I właśnie ona nie przestawała mnie później wypytywać, co między nami zaszło i dlaczego mój brat, który zawsze był taki spokojny i łagodny, wtedy krzyczał. Później do pytań dołączyła się siostra, a ja, oczywiście, odmawiałem odpowiedzi. Byłem tak strasznie zszokowany i nieszczęśliwy, że nie miałem cierpliwości dla nikogo. Postanowiłem jednak sobie, że nie dowiedzą się o jego „wizjach”. Nie chcieli zrozumieć, że w końcu stał się nie świętym, lecz jedynie fanatykiem. Moja siostra wolała położyć się do łóżka, niż wytrzymać katusze pogrzebu, a matka rozpowiadała wszystkim w parafii, że coś straszliwego wydarzyło się w moim pokoju, coś, czego ja nie chcę ujawnić.

Na życzenie mojej własnej matki przesłuchiwała mnie policja. W końcu zjawił się u mnie ksiądz i zażądał, bym wyjawił, co między nami zaszło. Nikomu jednak nic nie powiedziałem. „To była tylko dyskusja” — mówiłem. „Nie było mnie na galerii, kiedy brat upadł” — protestowałem, a oni wszyscy patrzyli na mnie, jakbym to ja zabił.

Siedziałem u jego trumny wystawionej w holu naszego domu, przez dwa dni, rozmyślając o tym, że to ja go zabiłem. Wpatrywałem się w jego twarz, aż pojawiły się na niej plamy, co przyprawiało mnie o mdłości. Miał strzaskaną potylicę i jego głowa wyglądała niesamowicie na poduszce. Zmuszałem się, by patrzeć na nią, by po prostu wpatrywać się w nią, gdyż nie mogłem wytrzymać bólu i zapachu rozkładu. Cały czas odczuwałem nieodparte pragnienie, żeby otworzyć mu oczy. Wszystko to były szalone myśli, wariackie impulsy. Wyrzucałem sobie, że śmiałem się z niego, nie wierzyłem mu, nie byłem dla niego dobry — spadł ze schodów z mojego powodu.

— To wydarzyło się naprawdę, tak? — wybąkał chłopak. — Opowiada mi pan coś, co… co jest prawdziwe.

— Tak — odpowiedział wampir, patrząc na chłopaka, lecz nie był zaskoczony. — Chcę opowiadać dalej.

Jego wzrok porzucił znowu chłopaka i powędrował dalej, za szybę. Wampir nie wykazywał większego zainteresowania młodym człowiekiem, który, ze swej strony, toczył w sobie jakąś wewnętrzną walkę.

— Ale powiedział pan przecież, że nic pan nie wie o tych wizjach, że pan, wampir przecież… nie wie na pewno czy…

— Chcę opowiedzieć wszystko po kolei — odrzekł wampir. — Tak jak to się wydarzyło. Nie, nadal nie wiem nic o tych wizjach. Do dzisiaj — przerwał.

— Ależ proszę, niech pan mówi dalej.

— No cóż, chciałem sprzedać plantacje. Nie chciałem już nigdy oglądać tego domu i kaplicy w ogrodzie. W końcu wynająłem je agencji, która zadbała o nie. Uprawiała ziemię i administrowała wszystkim, tak że nie musiałem już tam jeździć, i razem z matką i siostrą przeprowadziłem się do jednego z naszych domów w Nowym Orleanie. Oczywiście, w ten sposób ani przez chwilę nie uciekłem od brata. O niczym innym nie mogłem wtedy myśleć, jak tylko o jego ciele gnijącym w ziemi. Został pochowany na cmentarzu St. Louis w Nowym Orleanie. Robiłem wszystko, aby unikać przechodzenia obok jego bram, ale nadal bez przerwy myślałem tylko o nim. Pijany czy trzeźwy, ciągle miałem przed oczyma jego gnijące ciało w trumnie. To było nie do zniesienia. Bez przerwy wyobrażałem sobie, że stoi u szczytu schodów, a ja ujmuję go za ramię i przemawiam do niego łagodnie, namawiam, by wrócił do pokoju, przekonuję go, że uwierzyłem mu, że musi modlić się za mnie, za wiarę. W tym czasie niewolnicy z Pointe du Lac, tak nazywała się bowiem moja plantacja, zaczęli opowiadać o duchu na galerii, a nadzorca nie potrafił utrzymać porządku na plantacji. Ludzie z towarzystwa zadawali mojej siostrze napastliwe pytania dotyczące incydentu, aż wpadła w histerię. Po prostu sądziła, że tak właśnie powinna reagować, więc zachowywała się histerycznie. Cały czas piłem, a w domu przebywałem tak rzadko, jak było to tylko możliwe. Żyłem jak człowiek, który chce umrzeć, ale nie ma dość odwagi, by skończyć z sobą. Przemierzałem samotnie ciemne uliczki. Spędzałem czas w kabaretach. Wycofałem się z dwóch pojedynków, lecz bardziej z apatii niż z tchórzostwa, gdyż tak naprawdę to pragnąłem śmierci. I wtedy zostałem zaatakowany przez wampira. Mógł to być ktokolwiek — przecież włóczyłem się samotnie wśród marynarzy, złodziei, maniaków i kogo tam jeszcze. Ale wybrał mnie. Chwycił mnie zaledwie parę kroków od drzwi mojego domu i zostawił tam na pewną śmierć, ja tak przynajmniej myślałem.

— Chce pan powiedzieć… że wyssał panu krew? — zapytał chłopak.

— Tak. — Wampir zaśmiał się. — Wyssał mi krew. Tak to się właśnie robi.

— Ale żył pan jeszcze — dodał młody człowiek. — Powiedział pan, że zostawił pana umierającego.

— No cóż, wyssał moją krew prawie całkowicie, do granicy śmierci.

Położono mnie do łóżka, jak tylko mnie znaleziono odurzonego. Tak naprawdę nie wiedziałem właściwie, co się ze mną stało. Myślałem chyba, że to alkohol spowodował zapaść. Oczekiwałem śmierci i nie wykazałem żadnego zainteresowania jedzeniem i piciem, czy rozmową z lekarzem. Moja matka posłała nawet już po księdza. Miałem wtedy wysoką gorączkę i opowiedziałem mu wszystko o wizjach brata i o sobie. Pamiętam, że przywarłem do jego ramienia, stale na nowo zmuszając go do przysięgi, że nikomu tego nie powtórzy.

— Wiem, że go nie zabiłem — powiedziałem w końcu — tylko że nie potrafię teraz żyć, gdy on jest martwy. Nie po tym, jak go potraktowałem — dodałem.

— To śmieszne — odpowiedział mi. — Oczywiście, że musisz żyć. Nie ma w tobie nic złego poza nadmiernym folgowaniem sobie. Twoja matka potrzebuje ciebie, nie wspominając o siostrze. A co do twojego brata, to był nawiedzony przez diabła.

Byłem tak oszołomiony tym, co powiedział, że nie potrafiłem nawet zaprotestować.

— To diabeł był twórcą tych wizji — tłumaczył dalej kapłan. Diabeł był wtedy w natarciu. Cała Francja była pod jego wpływem, a rewolucja była jego największym sukcesem. Nic nie uchroniłoby brata, poza egzorcyzmami i modlitwą. Należało przywiązać go, gdy diabeł szalał w jego ciele, i wyrzucić go stamtąd. Diabeł zrzucił go ze schodów, to zupełnie oczywiste — oznajmił. — To nie z bratem rozmawiałeś w pokoju — kontynuował — rozmawiałeś z diabłem.

To wszystko zawładnęło mną całkowicie. Przedtem wierzyłem, że zostałem doprowadzony do ostateczności, ale to nie była prawda. Ksiądz opowiadał dalej o diable, o kulcie voodoo pośród niewolników i o przypadkach zawładnięcia ciałem człowieka przez diabła w innych stronach świata. Oszalałem. Zdemolowałem cały pokój, usiłując dogonić i zabić księdza.

— Ale ta siła, którą pan posiada… przecież wampir…? — zapytał chłopak.

— Zupełnie oszalałem — wyjaśnił wampir. — Zdobyłem się na rzeczy, których nigdy nie popełniłbym, będąc w pełni zdrowy. Teraz widzę to zdarzenie jakby przez mgłę, jest dla mnie zupełnie nierealne i wywołuje zmieszanie, ale dobrze pamiętam, że gdy już go dopadłem i tarmosząc się z nim, wyciągnąłem przez tylne drzwi z domu na podwórko, popchnąłem na ceglaną ścianę wolno stojącej kuchni. Tam tłukłem jego głową o ścianę, niemal go zabijając. Kiedy wreszcie przestałem, prawie na granicy śmiertelnego wyczerpania, upuszczono ze mnie jeszcze krew. Głupcy. Ale chciałem coś powiedzieć. To właśnie wtedy pojąłem swój własny egotyzm. Być może ujrzałem go jak w odbiciu, w tym księdzu. Jego pogardliwy stosunek do mojego brata odzwierciedlał także i mój stosunek do niego. Jego natychmiastowy, małostkowy i płytki sąd, to wyrokowanie w sprawach diabła, odmowa zastanowienia się chociaż nad prawdopodobieństwem świętości tak blisko nas.

— Ależ on wierzył, że ciało brata opanowane było przez diabła!

— Tak — natychmiast dorzucił wampir. — Ludzie, którzy przestają wierzyć w Boga lub boskość, nadal jednak wierzą w diabła. Nie wiem zresztą dlaczego. Nie, naprawdę nie wiem dlaczego. Zło jest zawsze możliwe. A boskość jest odwiecznie trudna do pojęcia. Musisz jednak zrozumieć, że mówić o nawiedzeniu ciała, to mówić po prostu, że ktoś zwariował. Czułem, że tak właśnie było w przypadku księdza. Jestem pewien, że dostrzegł tylko szaleństwo. Nazwał je opanowaniem przez szatana. Nie trzeba widzieć szatana podczas egzorcyzmów. Ale stać w obliczu świętości, przed obliczem świętego… uwierzyć, że ów święty ma prawdziwe wizje. Nie. W tym przejawia się nasz egotyzm, nasza odmowa uwierzenia, że coś takiego może się wśród nas zdarzyć.

— Nigdy nie myślałem o tym w taki sposób — powiedział chłopak. — Ale co właściwie stało się dalej? Powiedział pan, że upuszczono panu krew, a to musiałoby chyba doprowadzić do pewnej śmierci.

Wampir zaśmiał się. — Tak, z pewnością, tak by się to skończyło, gdyby wampir nie przyszedł do mnie tej samej nocy. Wrócił, aby spotkać się ze mną. Rozumiesz, on chciał mojej plantacji, chciał Pointe du Lac.

Było już bardzo późno. Siostra czuwająca przy mnie dawno już zasnęła. Pamiętam, jakby to było wczoraj. Wszedł od podwórka, przez drzwi balkonowe. Bezgłośnie. Wysoki, o białej cerze, gęstych, jasnych włosach i płynnych prawie kocich ruchach. Delikatnie nasunął śpiącej siostrze szal na oczy i przykrócił knot lampy. Drzemała w fotelu. Na stole stało naczynie z wodą i ręcznik, którym obmywała mi czoło. Nie poruszyła się pod tym szalem aż do rana. Ale wtedy ja byłem już kimś innym. — Co to była za przemiana?

Wampir westchnął. Odchylił się do tyłu na krześle i spoglądał na ściany.

— Na początku myślałem, że to jeszcze jeden doktor lub ktoś inny wezwany przez rodzinę, by porozmawiał ze mną. Ale to podejrzenie rozwiało się natychmiast. Podszedł blisko łóżka i pochylił się nade mną. Jego twarz pojawiła się w świetle lampy i zobaczyłem wtedy, że nie był wcale zwyczajnym człowiekiem. Jego szare oczy żarzyły się, a długie białe dłonie nie były z pewnością dłońmi człowieka śmiertelnego. Myślę, że zrozumiałem wszystko w tej jednej chwili, a to, co mi potem oznajmił, było wtórne. W tym momencie, kiedy go ujrzałem, kiedy poczułem jego nadzwyczajną aurę, wiedziałem już, że nie jest osobą taką jak wszyscy inni. Ja sam przestałem się w ogóle liczyć. Moje ego, które nie potrafiło zaakceptować obecności osoby nadludzkiej, nadzwyczajnej, zostało zupełnie zdruzgotane. Wszystkie moje myśli, nawet moja wina i pragnienie śmierci, wydawały się całkowicie nieistotne. Zapomniałem o sobie, o swoim bycie!

Wampir dotknął zaciśniętą pięścią klap swej marynarki.

— Zapomniałem całkowicie o sobie. I w tej samej chwili zdałem sobie sprawę ze znaczenia tej okazji. Od tej pory odczuwałem już tylko wzrastające zdziwienie. Gdy przemówił do mnie i powiedział kim mógłbym zostać, czym jest jego życie i co go jeszcze czeka, wszystko, co wcześniej przeżyłem przestało się w ogóle liczyć. Postrzegałem wtedy swoje życie tak, jakbym stanął z boku, przyglądając mu się z zewnątrz. Dostrzegłem całą moją dotychczasową próżność, egoizm, konformizm, powierzchowną wiarę w Boga i zastępy świętych, których imiona wypełniały mój modlitewnik, a z których żaden nie wywarł najmniejszego wpływu na moją ograniczoną, materialistyczną i samolubną egzystencję. Dostrzegłem moich prawdziwych bogów… bogów większości z ludzi — jedzenie i picie, bezpieczeństwo w konformizmie. Popiół.

Twarz chłopaka była napięta. Widać w niej było niepokój pomieszany z zaciekawieniem.

— A więc zdecydował się pan zostać wampirem? — spytał. Przez chwilę wampir nie odpowiadał.

— Zdecydował… Wydaje mi się, że nie jest to najodpowiedniejsze słowo. Choć nie można powiedzieć, że było to nieuniknione od momentu, w którym on wkroczył do pokoju. Nie, rzeczywiście, to nie było wcale nieuniknione. Jednak nie mogę powiedzieć, bym sam zdecydował. Powiedzmy, że kiedy on skończył mówić, żadna inna decyzja nie wchodziła w rachubę, więc wybrałem właśnie ją, nie oglądając się do tyłu. Poza jedną rzeczą.

— Poza czym?

— Moim ostatnim wschodem słońca — odpowiedział wampir. — Następnego ranka, po tej nocy, nie byłem jeszcze wampirem, więc mogłem zobaczyć po raz ostatni wschód słońca. Pamiętam to dobrze. Nie mógłbym powiedzieć, bym pamiętał którykolwiek z poprzednich. Pamiętam, że światło najpierw pojawiło się u góry drzwi balkonowych wzmagającą się jasnością zza koronkowych zasłon. Później blask, który dostrzegałem między liśćmi drzew, stawał się jaśniejszy i jaśniejszy. W końcu światło słoneczne przedarło się przez okna, rzucając cień koronek na podłogę i na skąpaną w blasku słońca postać mojej śpiącej siostry. Ciepło ogrzało ją i obudziło. Odrzuciła szal, nie budząc się, lecz wtedy słońce zaczęło świecić jej prosto w oczy. Zacisnęła powieki. Światło tańczyło po stole, gdzie złożyła swą głowę wtuloną w ramiona, po wodzie w stojącym na stole naczyniu. Czułem je na rękach, złożonych na kołdrze, a wreszcie i na twarzy. Leżałem w łóżku, myśląc o tym wszystkim, co usłyszałem od niego. To właśnie wtedy powiedziałem do widzenia słońcu i zdecydowałem się zostać wampirem. To był mój… ostatni wschód słońca.

Wampir spoglądał znów za okno. A gdy przestał mówić, cisza, jaka zapadła w pokoju, była tak przejmująca, że chłopakowi zdawało się, iż niemal ją słyszy. Dopiero po chwili dotarły do niego odgłosy dochodzące z ulicy. Duża przejeżdżająca ciężarówka wprawiła kabel lampy w drżenie. Po chwili odgłosy uciszyły się.

— Czy tęskni pan za nimi ? — zapytał cicho po chwili.

— Tak naprawdę, to nie — padła krótka odpowiedź. — Jest tyle innych rzeczy. Ale gdzie to byliśmy? Chcesz wiedzieć, jak to się stało, że stałem się wampirem?

— Tak — odpowiedział chłopak. — Jak się właściwie dokonała ta przemiana?

— Nie sądzę, bym potrafił ci to dobrze opowiedzieć. Mogę tylko ująć to w słowa, które opiszą, nawet dokładnie, ale będzie to zupełnie coś innego. To tak, jak opowiadać komuś o pierwszych doświadczeniach z dziewczynami, komuś, kto sam jeszcze nic nie wie o seksie i tego jeszcze nie przeżył.

Młody człowiek zdawał się już gotować do zadania następnego pytania, ale zanim otworzył usta, wampir kontynuował:

— Jak ci już mówiłem, ten wampir, Lestat, chciał dostać moją plantację. Całkiem przyziemne życzenie, nie powiem. W zamian za ofiarowanie mi nieśmiertelnego życia, które będzie trwało aż do końca świata. Nie był on jednak szczególnie wnikliwy. Można powiedzieć, że tę niewielką liczbę wampirów, jaka znajdowała się na świecie, traktował jak jakiś ekskluzywny klub dla wybranych. Zresztą, on sam miał całkiem ludzkie problemy — ślepego ojca, który w dodatku nie zdawał sobie sprawy, że jego syn jest wampirem i pod żadnym pozorem nie mógł się dowiedzieć. Życie w Nowym Orleanie stało się dla niego zbyt trudne, zważywszy jego potrzeby i konieczność stałej opieki nad ojcem. Postanowił więc objąć w posiadanie Pointe du Lac.

Następnego wieczoru natychmiast wprowadził się na plantację, ukrył ślepego ojca w głównym pokoju, a ja poczyniłem niezbędne przygotowania do przemiany. Nie było to takie proste. Musiałem przeprowadzić parę rzeczy, z których pierwszą miała być śmierć mojego dotychczasowego zarządcy. Lestat rozprawił się z nim podczas snu. Ja miałem się temu przyglądać i zaaprobować; to jest być świadkiem odebrania życia człowiekowi jako dowód mojego zaangażowania w sprawę i zgody na udział w niej. To właśnie, bez wątpienia, okazało się dla mnie najtrudniejsze. Mówiłem ci już, że nie obawiałem się swojej śmierci, jedynie odczuwałem mdłości na myśl o odebraniu sobie życia. Miałem jednak olbrzymi szacunek dla życia innych. Musiałem przyglądać się ze spokojem, jak nadzorca obudził się nagle i próbował odepchnąć Lestata obiema rękami od siebie, a gdy okazało się to niemożliwe, leżał pod nim w żelaznym uścisku. Jego opór słabł coraz bardziej. W końcu zwisł bezwładny, wysączony z krwi. Patrzyłem, jak umierał. Nie umarł od razu. Z górą godzinę staliśmy w jego małym pokoiku, przyglądając się, jak powoli tracił przytomność. Wreszcie umarł. Jak wspomniałem była to pierwsza część mojej przemiany w wampira. W przeciwnym wypadku Lestat nigdy nie zdecydowałby się na pozostanie tutaj. Potem musieliśmy pozbyć się ciała. Będąc w gorączce i jeszcze osłabiony, zbyt mało miałem sił, by zajmować się martwym ciałem zarządcy. Zbierało mi się na wymioty, Lestat śmiał się ze mnie, dodając, że jak tylko stanę się wampirem, będę się czuł zupełnie inaczej i sam będę się śmiał z takiego zachowania. Mylił się jednak. Śmierć nigdy nie wywoływała u mnie rozbawienia, bez względu na to, jak często bywałem jej przyczyną.

Ale pozwól, że wszystko opowiem po kolei. Musieliśmy pojechać drogą w górę rzeki, aż dotarliśmy na otwarte pola. Dopiero tu mogliśmy zostawić ciało. Porwaliśmy jego ubranie, zabraliśmy pieniądze, a przy okazji, co świetnie pasowało do naszego planu, poczuliśmy od niego wyraźny zapach alkoholu. Znałem jego żonę, która mieszkała w Nowym Orleanie. Domyślałem się, w jakim będzie stanie i jak będzie cierpieć, gdy ciało zostanie odnalezione.

Ale bardziej od współczucia, zawładnął mną ból, że nigdy nie dowie się, co się właściwie stało z jej mężem. Że to wcale nie bandyci znaleźli go pijanego na drodze. Kiedy masakrowaliśmy ciało byłem coraz bardziej podniecony. Oczywiście, musisz zdawać sobie sprawę, że cały czas ten wampir, Lestat, nie zachowywał się jak istota ludzka. Nie było w nim więcej cech ludzkich jak, nie przymierzając, w postaci biblijnego anioła.

To zauroczenie jego osobą było nieco wymuszone. Dostrzegałem już wtedy dwuznaczność mojej przemiany w wampira. Z jednej strony, byłem po prostu zauroczony. Lestat całkowicie mną zawładnął. Z drugiej strony jednak, pragnienie samozniszczenia pozostawało. Nadal chciałem być całkowicie potępiony i to właśnie dlatego Lestat przystąpił do mnie, przy pierwszej i drugiej okazji. Tym razem jednak nie niszczyłem siebie, lecz życie innych, zarządcy, jego żony i jego rodziny. Poczułem wewnętrzny sprzeciw. Być może był jeszcze wtedy czas na wycofanie się, na ucieczkę od woli Lestata, gdyby nie to, że wyczuł niezawodnym instynktem, co dzieje się w moim umyśle. Absolutnie niezawodnym instynktem…

Wampir zadumał się.

— Wiedz, że wampiry obdarzone są niezwykle silnym instynktem wyczuwania i odgadywania nawet najdrobniejszych zmian w ludzkiej twarzy. Lestat miał w sobie to ponadnaturalne wyczucie. Wepchnął mnie szybko do powozu i zaciął konie batem. „Chcę umrzeć — zacząłem bełkotać — to ponad moje siły. Chcę umrzeć. Możesz mnie zabić. Pozwól mi umrzeć. Nie chciałem patrzeć na niego, aby na powrót nie znaleźć się pod jego urokiem, nie być oczarowanym jego nadzwyczajną pięknością. On tymczasem wymawiał łagodnie moje imię, śmiejąc się przy tym. Jak powiedziałem, był zdecydowany przejąć moją plantację.

— Czy pewne było, że nie zostawiłby pana w spokoju ? — zapytał chłopak.

— Nie wiem. Znając go tak, jak znam go teraz, powiedziałbym, że raczej zabiłby mnie, niż pozwolił odejść. Ale, rozumiesz, tego właśnie pragnąłem, więc to nie miało znaczenia. Gdy tylko dojechaliśmy do domu, zeskoczyłem z powozu i podszedłem, żyjący trup, do ceglanych schodów, o które roztrzaskał głowę mój brat. Dom był nie zamieszkany od paru miesięcy, zarządca miał swoją własną chatkę. Skwar i wilgoć panujące w Luizjanie sprawiły, że schody zaczęły się już rozsypywać. W szczelinach między cegłami pojawiła się trawa, a nawet, gdzieniegdzie, małe słoneczniki. Pamiętam, że gdy usiadłem na najniższym stopniu, poczułem chłód wilgotnych cegieł. Oparłem o nie głowę i dotknąłem dłońmi woskowych łodyg słoneczników. Szarpnąłem pęk i z łatwością wyrwałem z miękkiej ziemi. „Chcę umrzeć. Zabij mnie” — odezwałem się do wampira. „Teraz jestem winny morderstwa. Nie mogę z tym żyć”.

Uśmiechnął się szyderczo z niecierpliwością człowieka, który słucha oczywistych kłamstw. I wtedy w mgnieniu oka doskoczył do mnie i wpił się we mnie tak, jak to zrobił poprzednio z zarządcą. Z wściekłością próbowałem go od siebie odepchnąć. Kopnąłem go z całej siły i w tym momencie poczułem, jak jego zęby wbijają się w moje gardło, aż żyły nabrzmiały mu na skroniach. Jednym skokiem, o wiele za szybkim, abym mógł to zauważyć, znalazł się nagle na podejściu schodów. Stanął tam, spoglądając pogardliwie na umie. „Myślałem, że chcesz umrzeć, Louis” — szydził.

Chłopak wydał z siebie cichy okrzyk, gdy wampir wypowiedział swoje imię.

— Tak, tak właśnie mam na imię. Po chwili kontynuował dalej:

— Leżałem bezbronny na ziemi, będąc świadkiem własnego tchórzostwa i bezmyślności. Tak bezpośrednio skonfrontowany z nimi. Być może, gdybym miał więcej czasu zdążyłbym zebrać się na odwagę i odebrać sobie życie, a nie skomleć i błagać, by ktoś inny zrobił to za mnie. Ujrzałem siebie w codziennych cierpieniach, mającego nadzieję, że śmierć odnajdzie mnie nieoczekiwanie, przynosząc chwilę wiekuistego odpuszczenia.

Zobaczyłem także, niby w wizji, jak stoję u góry schodów, dokładnie tam, gdzie stał mój brat, a potem spadam z łoskotem. Nie było jednak wtedy czasu na odwagę, czy może powinienem raczej powiedzieć, że nie było w planie Lestata miejsca na nic innego, niż on sam przewidział.

— Posłuchaj dobrze, co ci powiem, Louis — odezwał się do mnie i położył się obok mnie na schodach, gestem tak wdzięcznym i pełnym uroku, że zdał mi się niemal kochankiem. Wzdrygnąłem się, ale on objął mnie swoim ramieniem i przysunął do siebie. Nigdy wcześniej nie byłem tak blisko niego, i teraz, w ciemnym świetle, widziałem wspaniały blask jego oczu i niezwykłą jasność skóry. Gdy tylko poruszyłem się, położył dłoń na moich ustach i powiedział:

— Nie ruszaj się. Teraz będę pił twą krew, lecz nie pozwolę ci umrzeć. Chcę, abyś był spokojny, tak spokojny, abyś mógł usłyszeć, jak twoja krew przepływa do moich żył. Tylko wysiłkiem woli i świadomością chwili możesz utrzymać się przy życiu.

Chciałem jeszcze walczyć, ale przycisnął mnie tak silnie, że całkowicie panował nad moim wyprężonym jak struna ciałem. Gdy tylko zaniechałem oporu, zatopił zęby w mojej szyi.

Oczy chłopaka rozszerzyły się. W trakcie opowieści odsuwał się coraz bardziej i bardziej. Twarz mu stężała, przymrużył oczy, jak gdyby przygotowywał się do odparcia ciosu.

— Czy przydarzyło ci się kiedykolwiek utracić dużą ilość krwi? — zapytał wampir. — Czy znasz to uczucie?

Usta chłopca ułożyły się do wyrazu „nie”, ale nie wydał z siebie żadnego dźwięku. Przełknął ślinę.

— Nie!

— Świece paliły się u góry w holu, tam gdzie wcześniej planowaliśmy śmierć zarządcy. Na galerii kołysała się na wietrze lampa naftowa. Światło świec i lampy zlewało się i migotliwy blask wypełnił klatkę schodową.

— Słuchaj, miej oczy otwarte — wyszeptał Lestat. Czułem jego oddech na szyi. Pamiętam, że gdy mówił, wszystkie włosy na moim ciele zelektryzowały się, a całe ciało drżało. Przypominało to dreszcz namiętności…

Wampir zadumał się. Zgięte palce prawej ręki podłożył pod brodę. Miało się wrażenie, że wyciągniętym palcem dłoni gładzi się delikatnie po podbródku.

— No cóż, rezultat tego był taki, że w przeciągu kilku minut, byłem tak osłabiony, że prawie nie mogłem się ruszyć. Ogarnięty paniką zdałem sobie sprawę z tego, że nawet gdybym bardzo chciał, nie jestem w stanie nic zrobić. Lestat oczywiście nadal przytrzymywał mnie, a jego ramię ważyło chyba tonę. Poczułem, że wyszarpnął zęby z mojej szyi tak gwałtownie, że dwie zostawione przez ugryzienie rany wydawały się ogromne i były bolesne. Teraz pochylił się nad moją bezwładną głową, i zdjąwszy ze mnie swą prawą rękę, ugryzł własny nadgarstek.

Krew trysnęła na koszulę i marynarkę. Przyglądał się temu z przymrużonymi, błyszczącymi oczyma. Wydawało mi się, że stał tak całą wieczność i patrzył, a odblaski światła migocące za jego głową były jak tło zjawy. Myślę, że już wtedy zrozumiałem, co zamierza zrobić i czekałem, zdawałoby się jakby latami całymi, całkowicie zdany na jego łaskę, na to, co ma nastąpić.

Przycisnął swój krwawiący nadgarstek do moich ust i powiedział stanowczo z lekkim zniecierpliwieniem:

— Louis, pij! Zacząłem pić jego krew.

„Tylko powoli, Louis, teraz szybciej” — szeptał do mnie wiele razy. Piłem, wysysając jego krew z rany w nadgarstku. Po raz pierwszy od czasów niemowlęctwa doświadczając tej szczególnej przyjemności ssania pokarmu, całym ciałem, skupiając się na tym jedynym źródle życia. I wtedy wydarzyło się coś szczególnego.

Wampir oparł się na krześle, jego brwi uniosły się lekko.

— Jak trudno opisać rzeczy, których tak naprawdę nie da się opisać — powiedział po chwili cicho, ledwie szeptem.

Chłopak siedział bez ruchu jak przykuty do krzesła.

— Gdy piłem jego krew, poza światłem, nie widziałem nic. A potem następną rzeczą, jaką odczułem, był… dźwięk. Głuchy huk na początku, a następnie łomotanie, dudnienie, jak w wielki bęben, narastające, jak gdyby jakiś nadludzki olbrzym przedzierał się powoli przez ciemny i tajemniczy las. Tuż po chwili usłyszałem identyczny, drugi taki odgłos, jakby za pierwszym olbrzymem, w pewnej odległości pojawił się drugi, a każdy z nich w rytmie swojego własnego dudnienia. Hałas narastał, zbliżał się coraz bardziej, aż wydawało się, że wypełnia już nie tylko mój zmysł słuchu, ale i wszystkie pozostałe. Zdawał się tętnić i pulsować w wargach i palcach, w skroniach i żyłach. Przede wszystkim w żyłach. Najpierw jeden odgłos dudnienia, potem ten drugi. Aż wreszcie Lestat wyszarpnął rękę, odrywając ją od moich ust. Otworzyłem oczy i odzyskałem świadomość. Ponownie sięgnąłem po jego rękę, chwyciłem ją i siłą przywarłem do ust. Zdałem sobie sprawę, że odgłosy tego bębna były biciem mego serca, i jego serca, nas obu. — Wampir westchnął. — Czy ty to rozumiesz? Chłopiec zaczął coś mówić i potrząsnął głową.

— Nie…, to jest tak — powiedział. — To jest… to jest…

— Oczywiście — odrzekł wampir, odwracając wzrok.

— Chwileczkę, chwileczkę — powiedział chłopak — taśma już się prawie kończy, muszę ją odwrócić.

Wampir spokojnie przyglądał się, jak chłopak zmieniał taśmę i ponownie włączył magnetofon.

— I co stało się potem? — Usłyszał po chwili.

Twarz chłopaka była spocona, więc wytarł ją chusteczką.

— Zmienił się mój sposób widzenia — podjął na nowo wampir. — Widziałem rzeczy wokół siebie tak, jak widzą to wampiry. — Jego głos był z lekka obojętny, wydawało się, jakby myśli wampira przez moment odbiegły gdzieś dalej. Zaraz jednak poprawił się na krześle i kontynuował:

— Lestat stał ponownie przy schodach i dostrzegałem teraz to, czego poprzednio nie widziałem. Przedtem jego skóra wydawała mi się biała, tak uderzająco biała, że w nocy prawie świeciła. Teraz widziałem go, jakby był kimś takim samym jak ja. Jego twarz promieniała, ale nie była wcale świecąca. Zobaczyłem wtedy także, że nie tylko Lestat zmienił się, lecz i wszystko, co mnie wokół otaczało.

To było tak, jakbym dopiero teraz po raz pierwszy zaczął widzieć kolory i prawdziwe kształty rzeczy. Widok guzików na czarnym surducie Lestata tak przykuł moją uwagę, że wpatrywałem się w nie przez dłuższą chwilę, aż on zaczął się śmiać ze mnie. A i śmiech ten słyszałem teraz tak, jak nigdy wcześniej. Nadal też słyszałem jego serce niczym uderzenia w bęben. Miałem zamęt w głowie, bo każdy nowy dźwięk nakładał się na poprzedni, tworząc mieszaninę odgłosów, aż do chwili gdy nauczyłem się je oddzielać, a wtedy, choć nakładały się na siebie, każdy z nich cichy ale wyraźny, narastający lecz nie ciągły, jak salwy śmiechu — wampir uśmiechnął się z rozkoszą — jak huk dzwonów.

— Przestań patrzeć na moje guziki — odezwał się Lestat. — Wstań i idź popatrzeć na drzewa. Wybierz się na spacer i pozbądź się resztek zbytecznego człowieczeństwa w swoim ciele. Tylko nie zakochaj się przypadkiem do szaleństwa w tej nocy, żebyś mógł odnaleźć drogę powrotną do domu!

To rzeczywiście była mądra rada. Kiedy bowiem ujrzałem światło księżyca na bruku przed domem, wpadłem w takie oczarowanie, że musiałem spędzić tam chyba z godzinę. Minąłem bez większego zainteresowania kaplicę w ogrodzie, i stojąc pomiędzy zagajnikami bawełny i dębami, wsłuchiwałem się w noc, jak gdyby był to chór szepczących kobiet, przywołujących mnie do swych piersi. Co do mojego ciała, nie było jeszcze całkowicie przemienione i jak tylko zacząłem jako tako odróżniać dźwięki i obrazy, poczułem fizyczny ból. Opuszczały mnie wszystkie moje człowiecze fluidy, wypychane przez nową postać. Umierałem jako człowiek, a przecież byłem najzupełniej żyw jako wampir. Wraz z budzącymi się zmysłami, musiałem nadzorować śmierć mojego ludzkiego ciała, choć nie bez pewnego niepokoju, a wkrótce nawet strachu. Wbiegłem z powrotem na schody i wpadłem do górnego holu, gdzie zastałem Lestata przeglądającego moje papiery dotyczące plantacji, porównującego wydatki i zyski za ostatni rok.

— Jesteś bogatym człowiekiem — odezwał się do mnie, gdy wszedłem.

— Coś niedobrego dzieje się ze mną! — krzyknąłem.

— Po prostu umierasz, to wszystko. Nie bądź głupcem. Czy nie masz tutaj jakichś dobrych lamp? Tyle pieniędzy i nie możesz sobie nawet pozwolić na porządne olejowe lampy w pokojach. Ta lampa wisząca na zewnątrz, przynieś mi ją.

— Umieram! — krzyknąłem. — Umieram!

— Każdemu się to przytrafia — stwierdził, odmawiając przyjścia mi z pomocą. Nawet teraz, gdy na to patrzę, pogardzam nim. Nie dlatego, że bałem się, ale dlatego, że mógł powiedzieć mi o tych wszystkich zmianach, jakie przechodziłem z większym szacunkiem. Mógł mnie uspokoić i powiedzieć, że mogę przyglądać się swojej własnej śmierci z taką samą fascynacją, z jaką przyglądałem się i czułem tamtą noc. Nie zrobił tego jednak. Lestat zawsze bardzo różnił się ode mnie. Zupełnie nie byliśmy do siebie podobni, wampir nie powiedział tego tonem przechwałki. Powiedział to tak, jakby naprawdę chciał, by było właśnie odwrotnie.

— Moris — westchnął. — Umierałem zatem szybko, co oznaczało, że równie szybko zmniejszała się moja zdolność odczuwania bólu. Teraz żałuję, że nie zwróciłem na to większej uwagi. Lestat tymczasem odstawiał idiotę.

— O do diabła! — zaczął krzyczeć. — Że też nie przygotowałem nic dla ciebie! Co za głupiec ze mnie!

— No właśnie — miałem ochotę powiedzieć, ale nie zrobiłem tego.

— Czy zdajesz sobie sprawę, co to oznacza? — podjął Lestat. — Będziesz musiał położyć się ze mną tego ranka. Nie przygotowałem dla ciebie osobnej trumny.

Wampir zaśmiał się.

— Trumna wywołała u mnie taką panikę, że jak sądzę, wypełniła całą zdolność ludzkich odruchów, jakie mi pozostały. Potem doszło do mnie i to, że będę musiał dzielić ją z Lestatem. On tymczasem był już w sypialni ojca, życząc mu dobrej nocy, mówiąc, że przyjdzie do niego nad ranem.

— Ale dokąd ty idziesz, dlaczego musisz żyć w taki sposób — utyskiwał starzec, aż Lestat stracił cierpliwość. Przedtem jeszcze był dla niego bardzo łaskawy, niemal nadskakujący, teraz jednak zaczął zachowywać się despotycznie.

— Czyż nie opiekuję się tobą? Czy nie zapewniłem tobie lepszego dachu nad głową niż ty kiedykolwiek mnie? Jeśli chcę spać cały dzień, a pić całą noc, tobie nic do tego, do diabła.

Staruszek począł jęczeć i pochlipywać. Jedynie moim szczególnym stanem i nadzwyczajnym wyczerpaniem mogę wytłumaczyć, że nie ująłem się za nim. Przyglądałem się tej scenie przez otwarte drzwi, zauroczony kolorami kołdry na łóżku starca i gamą kolorów występujących na jego twarzy. Jego niebieskie żyły pulsowały na tle różowego i szarego ciała. Nawet żółć jego starych zębów robiła na mnie wrażenie, i stałem zahipnotyzowany drżeniem jego warg.

— Co za syn, co za syn — mamrotał, nie podejrzewając nawet, jak bardzo miał rację. — No, dobrze, idź zatem. Wiem, że masz gdzieś jakąś kobietę i odwiedzasz ją, jak tylko jej mąż wychodzi. Podaj mi mój różaniec. Co się stało z moim różańcem?

Lestat powiedział coś bluźnierczego i podał mu różaniec…

— Ale… — wtrącił chłopak.

— Taak? — zapytał wampir. — Wydaje mi się, że nie pozwoliłem ci na zadawanie pytań.

— Chciałem tylko zapytać… przecież w różańcu jest krzyż?

— Ach, te pogłoski o krzyżach — zaśmiał się wampir. — Masz na myśli nasz strach przed krzyżem?

— Strach przed patrzeniem na niego — dodał chłopak.

— Nonsens przyjacielu, czysty nonsens. Mogę patrzeć na wszystko, na co tylko mam ochotę, i nawet szczególnie lubię patrzeć na krucyfiks.

— A co z tymi pogłoskami o dziurkach od klucza, że wampiry potrafią… stać się parą i przechodzić przez nie.

— Chciałbym, aby tak było — zaśmiał się wampir. — Jakby to było wspaniale przechodzić przez nie i wyczuwać ich charakterystyczny kształt, muskający nasze ciała. Nie — pokręcił głową — to jest absolutna, jak wy to dzisiaj nazywacie… bzdura.

Chłopak zaśmiał się wbrew sobie, zaraz jednak spoważniał.

— Nie możesz być taki nieśmiały w rozmowie ze mną — zauważył wampir. — Co znowu tym razem?

— Ta historia o kołkach wbijanych w serce — wykrztusił chłopak, rumieniąc się na twarzy.

— To samo — odpowiedział wampir. — Bzdura. Wyraźnie wymówił obie sylaby wyrazu, tak że młody człowiek uśmiechnął się pod nosem.

— Żadnej siły magicznej, jakiejkolwiek. Ale dlaczego nie palisz? Widzę, że masz papierosy w kieszeni koszuli.

— O, dziękuję — odpowiedział, jakby sugestia ta była czymś niezwykle wspaniałomyślnym. Jednak gdy tylko przytknął papierosa do ust, jego dłonie zaczęły się tak trząść, że rozdarł delikatny kartonik z zapałkami.

— Pozwolisz ? — Wampir odebrał mu pudełko i zręcznie podsunął zapaloną zapałkę. Chłopak zaciągnął się z oczyma wlepionymi w palce wampira. Ten usiadł z powrotem na miejsce, lekko szeleszcząc ubraniem. — Popielniczka jest na umywalce — dodał, a chłopak ruszył nerwowo w jej stronę. Przez moment przyglądał się zmiętym niedopałkom w popielniczce, a zobaczywszy niewielki kosz na śmieci pod umywalką, opróżnił ją i szybko położył na stole.

Po chwili odłożył papierosa, na którym widać było wyraźne wilgotne plamy od palców.

— Czy to pana pokój? — zapytał.

— Nie — odparł wampir. — Po prostu pokój.

— Co zatem stało się dalej? — Powrócił do rozmowy chłopak. Wampir zdawał się przyglądać kłębom dymu unoszącym się nad stołem.

— A, prawda, co koń wyskoczy wróciliśmy do Nowego Orleanu — odrzekł. — Lestat miał tam swoją trumnę w nędznym pokoiku niedaleko wałów fortecznych na skraju miasta.

— Czy wszedł pan do tej trumny?

— Nie miałem wyboru. Błagałem Lestata, by pozwolił mi ukryć się w skrytce na rzeczy, ale ten roześmiał się zaskoczony.

— Czyżbyś nie wiedział, kim teraz jesteś? — zapytał.

— Ale — odrzekłem — czy trumna ma jakąś siłę magiczną? Czy to musi mieć taki kształt? — przekonywałem. W odpowiedzi znów usłyszałem jego śmiech. Cały ten pomysł zupełnie mi się nie podobał, ale gdy tak spieraliśmy się, zdałem sobie nagle sprawę, że to nie strach przed wejściem do trumny paraliżuje mnie, a właśnie brak strachu. W ciągu całego mojego życia odczuwałem lęk przed zamkniętymi pomieszczeniami. Urodzony i wychowany w domach francuskich, z wysokimi sufitami, o oknach na całą szerokość ściany nie byłem przyzwyczajony do małych pomieszczeń i myśl o zamknięciu w pudle trumny powinna przyprawiać mnie o drżenie. Do tej pory nawet w konfesjonale w kościele czułem się nieprzyjemnie. To było zupełnie zrozumiałe. Teraz zdałem sobie sprawę, gdy tak wzbraniałem się przed wykonaniem polecenia Lestata, że właściwie nie odczuwam już podobnych, nieprzyjemnych sensacji. Zaledwie tylko je sobie przypominałem, wyłącznie z przyzwyczajenia, z niemożności raczej wpasowania się jeszcze w swój obecny kształt.

— Źle robisz — w końcu stwierdził Lestat. — Już prawie brzask. Wiesz co, powinienem pozwolić ci umrzeć. Słońce wypali krew, którą ci dałem, w każdej tkance, w każdej żyle. Nie powinieneś wcale odczuwać takiego lęku. Myślę, że przypominasz człowieka, który stracił nogę lub rękę, a ciągle jeszcze twierdzi, że odczuwa tam ból.

No cóż, była to z pewnością najinteligentniejsza i najbardziej pożyteczna uwaga, jaką kiedykolwiek wypowiedział w mojej obecności i to właśnie przywołało mnie do porządku.

— Słuchaj no, ja w każdym razie kładę się do trumny — powiedział wreszcie tonem tak pogardliwym, na jaki tylko on mógłby się zdobyć.

— I kładź się lepiej na mnie, jeśli ci życie miłe.

Zrobiłem, jak kazał. Po chwili leżałem na nim twarzą w dół, zupełnie zmieszany i skonfundowany brakiem wewnętrznego oporu i lęku oraz przepełniony niesmakiem przebywania tak blisko niego, jakkolwiek był przystojny i intrygujący. Zasunął wieko trumny. Zapytałem go, czy już zupełnie umarłem jako człowiek śmiertelny. Całe bowiem moje ciało bolało mnie i odczuwałem nieznośne mrowienie.

— Nie — odparł — jeszcze niezupełnie. Kiedy tak się już stanie, będziesz słyszał i widział, jak wszystko wokół ciebie się zmienia, ale nie będziesz odczuwał bólu. Poczekaj do jutra. Śpij już.

— Czy miał rację ? Czy rzeczywiście był pan… martwy następnego dnia po przebudzeniu ?

— Tak, powiedziałbym raczej zmieniony, bo rzecz jasna żyję przecież nadal. Minęło trochę czasu, zanim moje ciało całkowicie oswobodziło się z ludzkich fluidów i materii, których już więcej nie potrzebowało. Gdy zdałem sobie wreszcie z tego sprawę, przyszła pora na następną fazę — pozbywanie się ludzkich odczuć. Pierwszą rzeczą, która stała się dla mnie oczywista, jeszcze gdy z Lestatem montowaliśmy trumnę na marach i kradliśmy drugą z pobliskiej kostnicy, był fakt, że Lestat zupełnie nie przypadł mi do gustu. Byłem jeszcze daleki od bycia mu równym, ale nie tak jak przed fizyczną śmiercią mego ciała. Nie potrafię tego teraz wytłumaczyć z oczywistych powodów. Jesteś tym, kim byłem i ja przed przemianą. Nie możesz tego zrozumieć. Ale zanim zmarłem, spotkanie z Lestatem było dla mnie przeżyciem tak absolutnie przytłaczającym, jak dotąd jeszcze nic w moim życiu. Nawiasem mówiąc, twój papieros wypalił się już całkowicie.

Chłopak szybko zgasił papierosa o szklane ścianki popielniczki.

— Czy chce pan przez to powiedzieć, że gdy zniknęła różnica między wami, stracił on cały swój… urok ? — zapytał z oczyma utkwionymi w wampira, wyciągając ponownie papierosa i zapałki, już bez poprzedniego zdenerwowania.

— Tak, zgadza się — odpowiedział wampir z oczywistą przyjemnością. — Podróż do Pointe du Lac była fascynująca, ale ciągłe ględzenie Lestata było z całą pewnością nudne i mocno przygnębiające. Daleko mi było jeszcze do tego, aby osiągnąć jego formę. Miałem nadal obumarłe ręce i nogi, którymi odtąd musiałem walczyć o życie, mówiąc jego słowami. Przekonałem się o tym tej nocy, kiedy przyszło mi zabić po raz pierwszy.

Wampir przechylił się ponad stołem i delikatnie strącił popiół z klapy marynarki młodego mężczyzny, który przypatrywał się temu z trwogą.

— Wybacz — powiedział wampir. — Nie chciałem cię przestraszyć.

— Nie, to ja przepraszam — wykrztusił z siebie chłopak. — Po prostu odniosłem nagle wrażenie, że ręka pańska jest nadzwyczajnie… nadzwyczajnie długa. Dosięgnął pan mnie z tak daleka, wcale się przecież nie ruszając!

— Nie — odparł wampir, składając ponownie dłonie na kolanach. — Przesunąłem się do przodu, tylko tak szybko, że tego nie zauważyłeś. To było złudzenie.

— Przesunął się pan do przodu? Ale przecież wcale nie! Siedział pan tam, na swoim miejscu, dokładnie tak jak w tej chwili.

— Nie — powtórzył stanowczo wampir. — Przesunąłem się do przodu, tak jak powiedziałem. Proszę, zrobię to raz jeszcze.

Powtórzył sztuczkę, wprowadzając chłopaka ponownie w osłupienie zmieszane z przestrachem.

— Znów tego nie widziałeś, a przecież gdybyś spojrzał na moje wyciągnięte ramię, to wcale nie wydałoby się tobie nadzwyczajnie długie. — Podniósł dłoń z palcem wskazującym, wyciągniętym do góry, jak gdyby był aniołem na chwilę przed oznajmieniem Słowa Bożego. — Miałeś właśnie okazję doświadczyć różnicy w dostrzeganiu rzeczy, jaka istnieje między tobą a mną. Dla mnie mój ruch wydał się wolny i nieco ociężały, a odgłos strzepywania popiołu z twojej marynarki był dobrze słyszalny. Nie chciałem ciebie przestraszyć, ale teraz być może rozumiesz, jaką ucztą dla zmysłów był dla mnie powrót do Pointe du Lac.

— Tak — odrzekł chłopak, choć nadal był wyraźnie wstrząśnięty. Wampir przyglądał mu się przez chwilę, po czym powrócił do opowiadania:

— O czym to mówiliśmy…

— O pierwszym zabójstwie — przypomniał chłopak.

— Tak, ale na początku powinienem jeszcze powiedzieć, że sprawa z plantacją straszliwie się zagmatwała. Ciało zarządcy zostało znalezione, odkryto także ślepego starca w głównej sypialni i nikt nie potrafił wytłumaczyć jego obecności. Jednocześnie nikt nic mógł mnie odszukać w Nowym Orleanie. Siostra skontaktowała się z policją i kilku policjantów było już na miejscu, gdy przybyliśmy do Pointe du Lac. Oczywiście ściemniło się już zupełnie. Lestat szybko objaśnił, że nie mogę pozwolić na to, by policjanci widzieli mnie dobrze, nawet w minimalnym świetle. Szczególnie teraz, gdy ciało moje znajdowało się jeszcze w szczególnym stanie transformacji. Rozmawiałem więc z nimi w alei dębowej przed domem, ignorując zupełnie wyrażone przez nich życzenie, abyśmy weszli do środka. Wytłumaczyłem im, że byłem poprzedniej nocy w Pointe du Lac oraz że ślepy staruszek jest moim gościem. Co do zarządcy, nie widziałem go wczoraj wcale i o ile wiem, pojechał w interesach do Nowego Orleanu. Kiedy odjechali i cały zamęt nieco się uciszył, powoli doszedłem do siebie.

W tym czasie zaczął wykształcać się we mnie obojętny stosunek do życia i niedbałe traktowanie rzeczywistości, cecha tak charakterystyczna dla wszystkich wampirów. Dostrzegłem jednakże pewne kłopoty, jakie wiązały się z plantacją. Niewolnicy byli w stanie całkowitego zdezorientowania i przez cały dzień nie wzięli się do pracy. Mieliśmy wtedy dużą farbiarnię, a zarządzanie plantacją było sprawą niezwykłej wagi. Było na szczęście kilku nadzwyczaj inteligentnych niewolników, którzy z powodzeniem mogli przejąć obowiązki zamordowanego zarządcy, jeśli tylko dałbym wyraz uznaniu ich zdolności. Przyjrzałem się im dokładnie i przekazałem zarządzanie plantacją najlepszym, obiecując w nagrodę dom zarządcy. Dwie młode kobiety sprowadziłem do domu, aby zajmowały się ojcem Lestata. Oznajmiłem im, że życzę sobie szczególnej prywatności i nie chcę nikogo widywać. Obiecałem także pieniądze, nie tylko za opiekę nad starym i służbę, ale i za to, by zostawiły nas, w miarę możności, w całkowitym spokoju. W tym czasie nie zdawałem sobie jeszcze sprawy, że ci właśnie niewolnicy będą pierwszymi, choć prawdopodobnie jedynymi, którzy mogą podejrzewać, że Lestat i ja nie jesteśmy zwyczajnymi ludźmi. Nie zdawałem sobie wówczas sprawy, że ich doświadczenia z tym, co nadprzyrodzone, są o wiele bogatsze niż u białych. W swojej własnej ignorancji uważałem ich za dzikusów, nieco tylko udomowionych niewolnictwem. To był wielki błąd. Ale po kolei. Miałem mówić o mojej pierwszej ofierze. Lestat spartaczył wszystko swoim charakterystycznym brakiem poczucia zdrowego rozsądku.

— Spartaczył ? — wtrącił chłopak.

— Nie powinienem był rozpoczynać tego od razu od istot ludzkich. No, ale tego to już musiałem nauczyć się sam. Lestat zawyrokował, byśmy wyruszyli na poszukiwania na bagna, zaraz po tym, jak odprawiłem policjantów i niewolników. Zrobiło się późno i chaty niewolników były zupełnie ciemne. Wkrótce straciliśmy z oczu światła Pointe du Lac. Byłem bardzo podniecony. Znów odczuwałem to samo — strach pomieszany z zakłopotaniem. Lestat, gdyby miał w sobie trochę inteligencji, mógłby wytłumaczyć mi rzeczy dotyczące mojej obecnej postaci, by nie napawały mnie niepotrzebną obawą — że nie muszę się bać bagien, że żaden owad czy wąż nie jest w stanie wyrządzić mi najmniejszej krzywdy oraz że powinienem koncentrować nowo nabyte zdolności, aby widzieć w absolutnej ciemności. Zamiast lego naskakiwał na mnie ze swoimi ciągłymi potępieniami. Interesowały go wyłącznie nasze ofiary, dokończenie mojej inicjacji w nowym życiu.

Kiedy w końcu dotarliśmy do naszych zdobyczy, przynaglił mnie do akcji. Była to mała grupa niewolników, uciekinierów z plantacji. Nocowali na moczarach. Lestat był już wcześniej tutaj i porwał parę osób z tej grupy. Obserwował ich z ciemności, czekając, aż tylko którykolwiek oddali się od ognia, lub wysysał z nich krew podczas snu. Nie zdawali sobie sprawy z obecności wampira. Przyglądaliśmy się im dobrą godzinę, zanim któryś z mężczyzn — grupa składała się z samych mężczyzn — wyszedł ze światła i podszedł całkiem blisko nas, ukrytych w rosnących nieopodal drzewach. Rozpiął spodnie i zajął się całkiem prozaiczną czynnością fizjologiczną. Kiedy zbierał się już do odejścia, Lestat potrząsnął mnie i powiedział: „Bierz go!”

Wampir uśmiechnął się nieznacznie na widok rozszerzających się oczu chłopaka.

— Sądzę, że byłem wtedy równie przerażony, jak ty byłbyś na moim miejscu — powiedział. — Nie wiedziałem wtedy jeszcze, że mogę zamiast ludzi zabijać zwierzęta. Powiedziałem szybko, że nie mogę tego zrobić. Murzyn usłyszał mój szept. Obrócił się plecami do odległego ogniska i wpatrywał w ciemność. Po chwili bezgłośnie wyciągnął długi nóż zza pasa. Miał na sobie tylko spodnie i pas. Był wysokim, muskularnym, młodym człowiekiem o gładkiej skórze. Powiedział coś w gwarze francuskiej i wysunął się nieco do przodu. Zdałem sobie sprawę, że chociaż ja widzę go doskonale w ciemności, on nie widzi nas wcale. Lestat zaszedł go od tyłu z szybkością, która i mnie zaskoczyła. Chwycił go za szyję, jednocześnie blokując rękę, w której trzymał nóż. Czarny wydał dziki okrzyk i próbował zrzucić z siebie napastnika. Lestat zatopił zęby w jego szyi, aż nieszczęśnik wyprężył się jak struna, jakby po ugryzieniu przez węża. Osunął się na kolana. Lestat szybko i chciwie pił jego krew, bowiem pozostali mężczyźni biegli już na ratunek.

— Przyprawiasz mnie o wymioty — powiedział, gdy powrócił do mnie. Byliśmy jak dwa wielkie, czarne owady, całkowicie bezpieczne w otaczającej ciemności. Przyglądaliśmy się ruchom niewolników, zupełnie nieświadomych naszej obecności, gdy znaleźli swojego rannego kompana, odciągnęli go do tyłu i rozstawili się wachlarzem w poszukiwaniu napastnika.

— Idziemy, musimy znaleźć kogoś innego, zanim powrócą do obozowiska — powiedział Lestat.

Szybko poszliśmy za jednym z nich, który odłączył się od pozostałych. Nadal byłem straszliwie podniecony i podekscytowany, nie mogłem sobie jednocześnie wyobrazić siebie w roli napastnika, nie miałem też na to specjalnej ochoty. Wiele było takich rzeczy, o czym już niejednokrotnie mówiłem, o których Lestat powinien był powiedzieć mi wcześniej. Mógł moje pierwsze doświadczenia uczynić bogatsze i głębsze. Nie zrobił tego jednak.

— Co właściwie powinien był zrobić? — zapytał chłopak. — Co pan ma na myśli?

— Zabijanie to nie jest zwyczajna rzecz — odpowiedział wampir. — Nie jest to wyłącznie nasycenie się krwią. — Potrząsnął głową. — To przeżycie towarzyszące zetknięciu się z innym życiem. Często również doświadczenie pozbawiania kogoś tego życia, gdy wolno, powoli wysysa się jego krew. To doświadczenie powtarza się bez końca i jest jakby przeżywaniem na powrót własnej śmierci, której zaznałem, ssąc krew z nadgarstka Lestata, gdy czułem, jak jego bicie serca zlewa się z moim. Jest to celebracja, bez końca, tego doświadczenia, ponieważ dla wampirów to jest właśnie ostateczne i podstawowe przeżycie — powiedział niezwykle poważnie, jak gdyby wyłuszczał swoją rację komuś, kto ma odmienne niż on poglądy.

— Nie sądzę, by Lestat kiedykolwiek doceniał to, choć zupełnie nie wiem, jak nie mógł tego nie zauważyć. Powiedzmy, że nie był na to zupełnie nieczuły, lecz myślę, że tylko w niewielkim stopniu był tego świadomy. W każdym razie, nie zadał sobie trudu przypomnienia mi teraz o tym. Nie zadał sobie też trudu, by wybrać odpowiednie miejsce, gdzie mógłbym właściwie doświadczyć mojego pierwszego zabójstwa, z odpowiednim spokojem i godnością. Rzucił się bezmyślnie na pierwszego lepszego, jakiego napotkaliśmy, jak gdyby morderstwo miało być tylko czymś do odrobienia. Kiedy już miał ofiarę w swym uścisku, zatkał mu usta, unieruchomił i odsłonił szyję.

— Teraz — powiedział — zrób to, nie masz wyboru.

Przepełniony odrazą i aż słaby z rozgoryczenia posłuchałem rozkazu. Przyklęknąłem obok wygiętego, szamoczącego się jeszcze mężczyzny i, zacisnąwszy obie dłonie na jego ramionach, wpiłem się w obnażoną szyję. Moje zęby dopiero co zaczęły się zmieniać, nie potrafiłem więc przebić ciała, a musiałem się weń wgryźć. Jednak gdy wreszcie rana została zadana, krew popłynęła strumieniem. Kiedy już do tego doszło, kiedy zacząłem pić jego krew, zapomniałem o wszystkim, pochłonięty tym bez reszty.

Lestat, bagniska, odgłosy wrzawy dochodzące z dalekiego obozowiska nic już dla mnie nie znaczyły. Lestat mógłby równie dobrze stać się teraz owadem, bzyczącym, pojawiającym się w świetle i ponownie znikającym w ciemności. Ssanie zahipnotyzowało mnie. Podrygiwanie ciała mojej ofiary, jeszcze walczącej, tłumiło napięcie mojego silnego uścisku. I wtedy poczułem znowu uderzenie bębna, uderzenia jego serca, tym razem jednak w doskonałej zgodności z moim. Oba odbijały się w każdym włóknie mojego ciała, aż zaczęły słabnąć, przechodząc w miękkie dudnienie, jakby z końca. Zapadłem w otępienie, drzemkę jakąś, jakby w stan nieważkości. Lestat odepchnął mnie siłą.

— Idioto, on już nie żyje! — krzyknął z charakterystycznym dla siebie taktem i urokiem. — Nie pije się krwi po tym, jak oni już nie żyją! Rozumiesz!

Przez moment szamotałem się w amoku, tracąc panowanie nad sobą. Utrzymując, że serce jego jeszcze bije, usiłowałem ponownie przywrzeć do trupa, próbując uchwycić przeguby rąk. Wgryzłbym się w nie, gdyby nie Lestat, który odepchnął mnie brutalnie i wymierzył siarczysty policzek. To podziałało jak kubeł zimnej wody. Nie był to ból w zwyczajnym tego słowa znaczeniu. To był raczej szok i uczucie zupełnie innego rodzaju, zawirowanie zmysłów. Byłem kompletnie oszołomiony. Stałem bezradnie, gapiąc się w przestrzeń oparty o pień cyprysa, a noc pulsowała odgłosami cykad w mojej głowie.

— Umrzesz, jeśli będziesz tak robił — Lestat mówił do mnie. — On wyssie ciebie całkowicie, na śmierć, jeśli będziesz pić krew po jego śmierci. I tak wypiłeś za dużo. Będziesz chory — wyrzucał z siebie. Uczułem nieodparte pragnienie rzucić się nagle na niego z wściekłością, ale miał przecież rację. Poczułem rozdzierający ból w żołądku, jak gdyby jakiś istniejący tam wir wciągał wszystkie moje wnętrzności. To krew przepływała zbyt szybko do moich żył, ale o tym jeszcze wtedy nie wiedziałem. Lestat poruszał się w ciemności niczym kot, a ja szedłem za nim z pulsującą głową i bólem żołądka, który nic a nic nie zelżał. Wreszcie dotarliśmy do Pointe du Lac.

Kiedy siedzieliśmy już w salonie, Lestat spokojnie układał pasjansa na stoliku, usiadłem obok i przyglądałem mu się z pogardą. Mamrotał pod nosem jakieś nonsensy, że przyzwyczaję się do zabijania, że już wkrótce nie będzie to dla mnie nic znaczyć, że nie mogę reagować w taki sposób, jakbym nie pozbył się jeszcze mojej ludzkiej moralności. Powiedział, że przyzwyczaję się do tych rzeczy szybciej, niż mi się to wydaje.

— Naprawdę tak myślisz? — zapytałem, choć właściwie nie zależało mi na odpowiedzi. Zrozumiałem teraz różnicę między nami. Dla mnie doświadczenie zabijania było katastrofalne. Niemal takie jak wypicie krwi z nadgarstków Lestata. Przeżycia te były dla mnie przytłaczające i zmieniały mój punkt widzenia na wszystko. Od obrazu mego brata na ścianie w salonie do widoku samotnej gwiazdy na niebie za szybą drzwi balkonowych. Były tak silne, że nie mogłem uwierzyć, aby dla każdego wampira były po prostu zwyczajne. Przemiana dokonała się we mnie na stałe. Wiedziałem o tym. Ale nadal to, co odczuwałem w środku najsilniej, przysłuchując się właśnie odgłosom układanych na lśniącym blacie stolika długich rzędów kart, to był szacunek. Lestat czuł zupełnie coś innego. Albo w ogóle nic. Był tak gruboskórny, że żadne wznioślejsze uczucie nie poruszało go. Był nudny jak najzwyklejszy śmiertelnik, był też równie pospolity i nieszczęśliwy. Mamrotał coś nad pasjansem, umniejszając moje przeżycia, całkowicie pochłonięty sobą. Nim nadszedł ranek, zdałem sobie sprawę, że przewyższam go w sposób niedościgły, że los zakpił sobie ze mnie, dając mi go za nauczyciela. Przecież to on musi poprowadzić mnie przez kolejne wtajemniczenia, jeżeli są rzeczywiście jakieś. Uświadomiłem sobie, że muszę tolerować jego szczególne humory, bluźniercze wobec życia jako takiego. Nie żywiłem do niego żadnych cieplejszych uczuć. Przeciwnie. Moja obecna uprzywilejowana sytuacja nie przepełniała mnie, tak jak jego, pogardą do życia, a tylko głodem nowych przeżyć. Było to piękne, ale zarazem niszczące, jak zabójstwo, które popełniłem. Zobaczyłem też wyraźnie, że gdybym chciał zmaksymalizować głębię wszystkich swych przeżyć i doświadczeń, to bez wątpienia będę musiał sam kierować swoją nauką. Tu Lestat jest zupełnie bezużyteczny.

Było już dobrze po północy, kiedy wreszcie wstałem z krzesła i wyszedłem na galerię. Wielki księżyc wznosił się nad cyprysami, a światło świec migotało w otwartych drzwiach balkonowych. Grube, tynkowane kolumny na galerii i przy ścianach domu lśniły świeżą bielą, a noc po letnim deszczu była czysta i nasycona wilgocią. Przystanąłem pod jednym z filarów. Dotknąłem czołem miękkich wąsów jaśminu, pnącego się tutaj w ciągłej walce z glicynią, i zastanawiałem się nad tym, co czeka mnie jeszcze na tym świecie. Postanowiłem podejść do nowego życia delikatnie i z szacunkiem, ucząc się go z najcenniejszych przeżyć. Nie bardzo jeszcze wiedziałem, co to ma oznaczać. Rozumiesz, co mam na myśli, mówiąc, że nie chciałem poznawać nowego życia łapczywie i powierzchownie, że to, co odczuwałem jako wampir, było zbyt silne, by mogło zostać, ot, tak zmarnowane?

— Tak — potwierdził chłopak z entuzjazmem. — To tak, jak być zakochanym.

Oczy wampira zamigotały.

— Zgadza się. To jak miłość — uśmiechnął się. — Powiedziałem ci o moim stanie ducha właśnie tej nocy po to, abyś zorientował się, jak olbrzymie różnice mogą być między wampirami, oraz jak do tego doszło, że mój stosunek do życia był absolutnie odmienny od tego, jaki reprezentował Lestat. Musisz zrozumieć, że winiłem go za to, że nie potrafił doceniać wartości swoich przeżyć. Po prostu nie mogłem zrozumieć, jak mogły być one tak zwyczajnie marnowane. Wtedy też Lestat uczynił coś, co skierowało moją uwagę na właściwy sposób mojej edukacji jako wampira.

Co nieco orientował się w bogactwie Pointe du Lac. Bardzo podobała mu się porcelana, której używaliśmy do kolacji dla jego ojca. Podobało mu się uczucie, jakiego doznawał, dotykając aksamitnych zasłon w pokoju. Delikatnie i z lubością wodził stopą po wzorach puszystego dywanu. Wyciągnął zza szyby kryształowy kieliszek, uniósł go do góry i powiedział:

— Naprawdę tęskniłem za kieliszkami.

Powiedział to z figlarnym błyskiem w oku. Wreszcie zacząłem przypatrywać mu się surowo. Zdecydowanie nie budził we mnie przyjaznych odruchów.

— Chcę pokazać ci małą sztuczkę — rzekł po chwili. — To jest, jeśli odpowiadają ci kieliszki.

Postawił kieliszek na stoliku do kart i wyszedł na galerię. Tu znowu zmienił swoje zachowanie. Stał się niczym drapieżne zwierzę wietrzące ofiarę. Jego wzrok przebijał ciemność nocy. Spoglądał w dół między gałęzie dębów. Nagle, w jednej chwili, przesadził balustradę i zeskoczył w dół, w ciemność. Obie ręce miał wyciągnięte, aby uchwycić coś niewidocznego, ukrywającego się przed naszym wzrokiem. Gdy po chwili pojawił się znowu, ze zdumieniem spostrzegłem, że w obu rękach trzyma szczura.

— Nie bądź takim cholernym idiotą — warknął. — Nigdy nie widziałeś szczura?

Był to duży szczur polny. Lestat trzymał go mocno za głowę, tak, że ten, mimo iż wił się jak szalony, nie był w stanie go ugryźć.

— Szczury mogą być całkiem dobre — odrzekł po chwili, podchodząc do dużego kieliszka od wina. Tu, przy stole, rozpłatał mu gardło i szybko napełnił kieliszek obficie broczącą krwią. Szczur wyrwał się i jak szalony zbiegł w dół po balustradzie, a Lestat uniósł w triumfalnym geście napełniony kieliszek do góry.

— Równie dobrze możesz od czasu do czasu żywić się krwią szczura, więc przestań się tak kretyńsko gapić na mnie — powiedział. — Szczura, kurcząt, bydła… podróżując statkiem o wiele lepiej odżywiać się szczurami, niż spowodować panikę na pokładzie, a w konsekwencji poszukiwania twojej trumny. Lepiej jest oczyścić statek ze szczurów! — To mówiąc, pociągnął krew z kieliszka z taką lubością, jakby to był przedni burgund. Zrobił niewinną minę. — Tak szybko robi się teraz ciemno.

— Chcesz powiedzieć, że możemy odżywiać się krwią zwierząt? — zapytałem.

— Tak. — Dopił do końca i niedbałym ruchem wrzucił kieliszek do ognia na kominku. Zerknąłem na potłuczone resztki. — Nie masz nic przeciwko, co? — Wskazał ruchem głowy na kominek z sarkastycznym uśmiechem. — Wierzę mocno, że nie, bo i tak nic na to nie poradzisz, nawet gdyby ci się to nie podobało.

— Mogę ciebie i twego ojca po prostu wyrzucić z Pointę du Lac, jeśli zechcę. Straciłem cierpliwość i po raz pierwszy okazałem mu tak wyraźną niechęć.

— Dlaczego miałbyś to zrobić? — zapytał kpiąco z udanym przestrachem. — Nie wiesz przecież jeszcze wszystkiego… prawda ? — Zarechotał i wolno ruszył przez pokój. Podszedł do szpinetu. Dotknął delikatnie instrumentu. — Grasz ? — zapytał.

Odpowiedziałem coś w rodzaju: „Nie dotykaj tego”. A on znowu zaśmiał się tylko.

— Dotknę, jeśli będę chciał — odparł, po czym zaczął mówić dalej: — Nie znasz, na przykład, jeszcze wszystkich zagrożeń i niebezpieczeństw, jakie czyhają na ciebie w nowym życiu. A umrzeć teraz… to byłoby dopiero nieszczęście.

— Musi być jeszcze ktoś inny, kto mógłby nauczyć mnie tych rzeczy — odpowiedziałem. — Z całą pewnością nie jesteś jedynym wampirem na świecie! Twój ojciec ma może siedemdziesiąt lat, nie więcej. Nie jesteś więc zbyt długo wampirem. Ciebie też ktoś musiał w to wprowadzić…

— A czy ty myślisz, że tak łatwo odszukać innych ? Oni zobaczą, jak ty się do nich zbliżasz, przyjacielu, ale ty ich nie będziesz widział. Nie, obawiam się, że nie masz wielkiego wyboru w tej chwili, przyjacielu. Ja jestem twoim nauczycielem i potrzebujesz mnie, nic na to nie możesz poradzić. Obaj też mamy kim się opiekować. Mój ojciec potrzebuje stałej opieki lekarskiej i jest jeszcze sprawa twojej matki i siostry. Nie próbuj tylko dać im podstaw do jakichkolwiek podejrzeń. Po prostu, opiekuj się nimi i moim ojcem, co oznacza, że jutrzejszej nocy lepiej ci pójdzie niż dzisiejszej. Nie zapomnij też o swojej plantacji. Dbaj o nią. No, dosyć tego, idziemy spać. Obaj będziemy spali w tym samym pokoju, to zmniejszy znacznie ryzyko.

— Nie, zostaw sobie sypialnię, jeśli chcesz — powiedziałem. — Nie mam zamiaru być z tobą w jednym pokoju.

Wtedy wściekł się.

— Louis, nie rób głupstw! — krzyczał. — Ostrzegam cię. Jak tylko wzejdzie słońce, staniesz się zupełnie bezbronny. Nic ciebie nie uchroni, absolutnie nic. Oddzielne pokoje oznaczają podwójną ostrożność i podwójne ryzyko odkrycia naszej tajemnicy.

Powiedział jeszcze mnóstwo innych rzeczy z zamiarem przestraszenia mnie i zmuszenia do posłuszeństwa, ale równie dobrze mógłby mówić do ściany. Przyglądałem mu się uważnie, lecz nie słuchałem go. Wydawał mi się teraz słaby i głupi.

— Będę spał sam — uciąłem potok tych słów, jednocześnie przystępując do gaszenia kolejnych świec.

— Już prawie ranek — nalegał.

— Więc zamknij mnie tu — odrzekłem, chwytając w dłonie moją trumnę. Uniosłem ją i zacząłem schodzić po schodach. Słyszałem, jak z wściekłością zatrzaskuje zamki za mną i zasłania kotarami okna. Niebo było już blade choć nadal upstrzone migoczącymi gwiazdami. Wyszedłem na zewnątrz. Zaczęło padać i bruk na podwórku błyszczał od deszczu. Dotarłem do samotnej kaplicy brata. Otworzyłem drzwi, odgarniając róże i ciernie, które prawie je opieczętowały. Ustawiłem trumnę na kamiennej posadzce przed klęcznikiem. W coraz to jaśniejszym świetle prawie już dostrzegałem wizerunki świętych na ścianach.

— Pawle — powiedziałem cicho, zwracając się do brata — po raz pierwszy w moim życiu nic nie czuję do ciebie, twoja śmierć nic mnie nie obchodzi, a jednocześnie, po raz pierwszy, odczuwam cię pełniej, odczuwam żal z powodu twojej utraty, jakbym przedtem nie był do tego zdolny.

— Widzisz… — wampir zwrócił się do chłopaka — po raz pierwszy, w tamtej właśnie chwili, stałem się w pełni i całkowicie wampirem. Zamknąłem drewniane okiennice na małych okratowanych oknach i zaryglowałem drzwi. Położyłem się w wykładanej atłasem trumnie, dostrzegając już błysk sukna w ciemności, i zamknąłem się od środka… Tak oto stałem się wampirem.

— A był pan tam — dodał chłopak po chwili — z innym wampirem, którego pan nienawidził.

— No cóż, musiałem zostać z nim. Miał mnie w ręku. Dał mi wyraźnie do zrozumienia, że jest jeszcze wiele rzeczy, o których nie wiem, a muszę wiedzieć, i że tylko on może mi je wyjawić. W rzeczywistości większość tego, czego mnie nauczył, okazało się wiedzą praktyczną, nie tak znów skomplikowaną, by nie dojść do niej samodzielnie. Na przykład, jak można podróżować statkiem, tak by trumny nie budziły podejrzeń, używając ich niby do transportu szczątków naszych bliskich. Co zrobić, by nikt nie ośmielił się ich otworzyć, a jednocześnie byśmy mogli wychodzić z nich po zmroku polować na szczury. I temu podobne rzeczy. Byli także właściciele sklepów, których on znał, a którzy przyjmowali nas po godzinach, aby ubrać nas według najlepszych wzorów paryskich, agenci i pośrednicy, gotowi nasze sprawy finansowe omawiać w nocnych klubach i kabaretach. We wszystkich tych przyziemnych sprawach Lestat był odpowiednim nauczycielem. Jakiego typu człowiekiem był on sam, zanim stał się wampirem, nie mogłem odgadnąć, zresztą nie bardzo mnie to obchodziło. Jak mogłem jednak wnioskować z jego powierzchowności i zachowania, należał z całą pewnością do tej samej klasy społecznej co ja, co oczywiście i tak nie miało dla mnie żadnego znaczenia, poza tym, że dzięki temu nasze życie razem toczyło się dość gładko, co być może w innym przypadku nie było takie proste. Jego gust był bez zarzutu, chociaż moja biblioteka, na przykład, była dla niego „kupą śmiecia” i nieraz doprowadzałem go do wściekłości czytaniem czy zapisywaniem swoich obserwacji w pamiętniku. „To absolutny nonsens” — mawiał wtedy, a w tym samym czasie zajęty był wydawaniem ogromnych pieniędzy — moich pieniędzy — na meble i wyposażenie domu w Pointe du Lac, tak że nawet ja, choć nigdy nie dbałem o pieniądze, krzywiłem się, patrząc na to wszystko. A w zabawianiu naszych gości w Pointe du Lac — tych nieszczęśników, którzy jechali drogą w górę rzeki konno, w powozach lub na wozach, prosząc o nocleg, z listami polecającymi od innych plantatorów czy urzędników z Nowego Orleanu — Lestat był po prostu niedościgniony. Był dla nich tak uprzejmy i delikatny, że mnie też było o wiele łatwiej, choć czułem, jak beznadziejnie byłem z nim związany i kolejne jego niegodziwości szarpały mi nerwy.

— Ale nie krzywdził chyba tych ludzi? — zapytał chłopak.

— Ależ tak, bardzo często. Jeśli można, zdradzę ci małą tajemnicę dotyczącą nie tylko wampirów, ale i generałów, żołnierzy i królów. Większość z nas wolałaby raczej widzieć kogoś martwym, niż pozwolić na to, by był on obrażany lub traktowany nieuprzejmie pod naszym własnym dachem. Dziwne, prawda? A jednak prawdziwe, zapewniam ciebie. Wiedziałem, że Lestat polował na ludzi każdej nocy, ale nie zniósłbym, gdyby zachowywał się nieodpowiednio czy chamsko wobec mojej rodziny, gości czy niewolników. Zresztą pilnował się. Wydawało się, że znalazł szczególne upodobanie w naszych gościach. Jednocześnie twierdził, że nie powinniśmy oszczędzać na naszych rodzinach i swego ojca otoczył takim luksusem i zbytkiem, że było to dla mnie wprost absurdalne. Stary ślepiec musiał być ciągle zapewniany i informowany, jak wspaniałe i drogie są jego ubrania, pościel, w której śpi, jakie to cudowne, importowane z Europy draperie zainstalowano przy jego łóżku, jakie francuskie i hiszpańskie wina ma w piwnicy, a wreszcie, jakie to wspaniałe zyski przynosi plantacja. I to nawet w złych latach kiedy całe Wschodnie Wybrzeże o niczym innym nie mówiło, jak o porzuceniu produkcji indygowca i przejściu na produkcję cukru. Innym razem jednak, jak już wspomniałem, zdolny był do terroryzowania starca. Potrafił wpaść w taką wściekłość, że ten pochlipywał skarcony niczym małe dziecko.

— Czyż nie opiekuję się tobą, nie żyjesz w magnackim przepychu? — krzyczał na niego. — Czy nie otrzymujesz wszystkiego, czego tylko sobie zażyczysz? Przestań więc skomleć mi o pójściu do kościoła lub o odwiedzeniu starych przyjaciół. Co za bzdury. Przecież oni wszyscy już nie żyją! Czemu i ty nie umrzesz i nie zostawisz mnie i mojego konta w spokoju!

Starzec odpowiadał wtedy, płacząc cicho, że w jego wieku taki przepych nie ma już większego znaczenia i że zadowoliłaby go zupełnie jego mała farma. Często chciałem później dowiedzieć się czegoś o miejscu, gdzie sam Lestat musiał poznać swojego wampira. Ale nie ośmieliłem się tego nigdy zrobić, obawiając się, że stary zacznie płakać, a Lestat znowu wpadnie we wściekłość. Te napady wściekłości zdarzały się jednak rzadko. Zwykle Lestat okazywał wobec ojca uniżoną i służalczą niemal uprzejmość. Wtedy przynosił mu kolacje na tacy i cierpliwie karmił, gawędząc o pogodzie i wieściach z Nowego Orleanu, o tym, co porabiają moja siostra i matka. Było dla mnie oczywiste, że między ojcem i synem istniała przepaść, zarówno w wykształceniu, jak i ogładzie, ale jak do tego doszło, nie potrafiłem odgadnąć. Cała ta sprawa jednak pozwoliła mi osiągnąć pewien dystans i bezstronność.

Tak więc życie nas, wampirów wśród ludzi było całkiem możliwe. Zawsze jednak za którymś z drwiących uśmiechów Lestata kryła się jakaś tajemnica, nie znane mi a istotne rzeczy, których nie mogłem jeszcze sam odkryć. Cały też czas Lestat umniejszał moje prawo do życia, atakował za uwielbienie odczuwania zmysłowego, za niechęć do zabijania i skłonności do wymiotów, jakie wywoływało we mnie zabójstwo. Hałaśliwie śmiał się ze mnie, gdy odkryłem, że mogę przeglądać się w lustrze oraz że krzyże nie budziły we mnie przestrachu. Kpiąco zaciskał usta, gdy pytałem go o Boga albo o diabła.

— Sam chciałbym spotkać diabła którejś nocy — powiedział mi ze złośliwym uśmieszkiem. — Pogoniłbym go kiedyś stąd aż do Pacyfiku. To ja jestem diabłem!

A gdy spojrzałem na niego, zdumiony taką odpowiedzią przyjął to salwą śmiechu. W końcu moja niechęć i obrzydzenie do niego spowodowały, że zacząłem go ignorować, choć jednocześnie przyglądałem mu się z pewną fascynacją. Czasami przyłapywałem się na wpatrywaniu w jego nadgarstek, w to miejsce, skąd wzięło się moje nowe życie jako wampira. Wprawiało mnie to w stan absolutnego bezruchu. Wtedy on spostrzegał, że patrzę na niego i odwzajemniał spojrzeniem pełnym beznamiętnej obojętności wobec tego, co czułem i pragnąłem wiedzieć. Sprowadzał mnie tym zaraz na ziemię. Jednakże wytrzymywałem to wszystko z obojętnością nie znaną mi wcześniej. Doszedłem więc do wniosku, że zdolność ta jest właśnie częścią natury wampira; że mógłbym siedzieć w domu w Pointe du Lac i godzinami rozmyślać o życiu w bezkresnej ciemności. Zrozumiałem teraz, jak daremna i bezsensowna była moja rozpacz z powodu jego utraty, oraz to, że po jego śmierci zachowywałem się wobec innych jak szalone zwierzę. Całe to zamieszanie po śmierci brata wydawało się w tej chwili nierealne i po tym wszystkim pozostał we mnie tylko głęboki smutek. Nie myślałem jednak zbyt wiele. Nie odnieś proszę wrażenia, że poświęcałem dużo czasu rozmyślaniom o przeszłości, byłoby to dla mnie po prostu zbyt dużą stratą czasu. Ot, rozglądałem się wokół, przypominając sobie wszystkich, których znałem. Nadal jednak postrzegałem życie jako coś niezwykle cennego i potępiałem wszystko, co mogłoby prowadzić do jego zmarnowania. Dopiero jako wampir poznałem naprawdę potrzeby mojej siostry. Zabroniłem jej mieszkać na plantacji i zapewniłem byt w mieście, którego tak potrzebowała, aby przekonać się, że potrafi żyć swoim własnym życiem. Zakwitła tam i wyszła szczęśliwie za mąż, nie rozpamiętując już śmierci brata czy mojego odejścia od rodziny. Dostarczałem im wszystkiego, czego tylko matka i siostra potrzebowały, zaspokajając nawet najbardziej banalne ich życzenia. Moja siostra śmiała się z przemiany, jaka nastąpiła we mnie. Spotykaliśmy się nocami. Zabierałem ją z naszego miejskiego mieszkania na spacer przy świetle księżyca, wąskimi uliczkami, aż do grobli na przedmieściach. Wchłanialiśmy zapachy kwitnących pomarańczy, rozkoszowaliśmy się ciepłem nocy, omawialiśmy najbardziej tajemne myśli i marzenia, także te jej małe fantazje, których nie ośmieliłaby się wyszeptać nikomu poza mną. Widziałem ją wtedy bliską i tak drogą memu sercu, namacalną jak błyszczący i cenny klejnot, który wkrótce miał mi być odebrany przez starość i śmierć. Miałem oto utracić te chwile, które w swojej nieuchwytności obiecywały nam, o jakże fałszywie, nieśmiertelność. Tak, jakbyśmy przez sam fakt urodzenia się mieli do niej prawo. Tej prostej prawdy nie potrafiliśmy pojąć aż do momentu osiągnięcia wieku dojrzałego, gdy więcej było już za nami niż przed i gdy każda dosłownie chwila staje się ważna.

Dopiero kiedy nabrałem dystansu do wszystkiego, nauczyłem się tej wzniosłej samotności, która towarzyszyła Lestatowi i mnie w naszym życiu pośród ludzi śmiertelnych. Jednocześnie wszelkie kłopoty materialne właściwie nas nie dotyczyły. Opowiem ci trochę o tym.

Lestat zawsze wiedział, jak wzbogacać się kosztem ofiar, które wybierał według ich ubioru lub innych obiecujących szczegółów. Największym jednak problemem dla niego była sprawa bezpiecznego mieszkania i godziwego utrzymania. Podejrzewałem, że mimo zewnętrznych pozorów w rzeczywistości był zupełnym ignorantem w najprostszych sprawach finansowych. Ze mną było zupełnie inaczej, znałem się na tym świetnie. Tak więc, kiedy on mógł w każdej chwili z łatwością zdobyć gotówkę, ja potrafiłem ją właściwie zainwestować. Jeżeli akurat nie wyjmował swojej ofierze portfela, to spotkać go można było najczęściej w salonach gry, gdzie wykorzystywał, wręcz wyśmienicie, swą zdolność do opróżniania kieszeni bogatych plantatorów ze złota, dolarów i aktów własności. Wszystkich ich wabił swym nęcącym głosem i wszyscy oni prędzej czy później odkrywali, jak podstępna była jego przyjaźń. Jednak te zabiegi nie zapewniłyby mu takiego życia, jakie pragnął prowadzić. Z tego właśnie powodu uczynił mnie wampirem i swoim nieodłącznym kompanem. Innymi słowy, zatrzymał mnie przy sobie jako inwestora i zarządcę, którego zdolności były niepodważalne, a który mógł służyć mu swoimi umiejętnościami także i po śmierci.

Może najpierw jednak opiszę ci, jak w owych czasach wyglądał Nowy Orlean i jak później zmienił się, byś mógł zrozumieć, jak łatwo wtedy się nam żyło. W całej Ameryce nie było drugiego takiego miasta jak Nowy Orlean. Zamieszkiwali tam nie tylko Francuzi i Hiszpanie wszelkich klas społecznych, którzy, po części, tworzyli szczególną arystokrację miasta, ale również i wszelkiego rodzaju emigranci, w szczególności Irlandczycy i Niemcy. Co więcej, byli tam też czarni niewolnicy, jeszcze nie zintegrowani z resztą społeczeństwa i tworzący egzotyczną grupę, wyróżniającą się różnorodnością plemiennych strojów i zwyczajów. Mieszkała tam również olbrzymia i ciągle rosnąca klasa ludzi wolnych, nie przypisanych kolorowi skóry czy konkretnej narodowości, tych dzielnych ludzi o mieszanej krwi i nie wiadomo jakim pochodzeniu. Z niej to wywodziła się ta wspaniała i unikalna społeczność artystów, rzemieślników, poetów i ten unikalny typ kobiecej urody. A do tego jeszcze byli Indianie, którzy w letnie dni zapełniali groblę, sprzedając zioła i wszelakie swoje wyroby. Pomiędzy całym tym wielojęzycznym i różnokolorowym tłumem pojawiali się jeszcze ludzie z portu, marynarze ze statków. Przybywali do miasta wielkimi falami, aby wydawać pieniądze w kabaretach, by kupić na jedną noc piękne białe i czarne kobiety, aby rozkoszować się najlepszą kuchnią hiszpańską i francuską, i aby pić wino sprowadzane z całego świata. Dodaj do tego jeszcze Amerykanów, którzy zjawili się tu już w wiele lat po mojej przemianie i którzy zbudowali nowe miasto w górę rzeki od strony dzielnicy francuskiej, ze wspaniałymi domami w stylu klasycystycznym, które w świetle księżyca błyszczały jak greckie świątynie. I oczywiście plantatorzy, przyjeżdżający do miasta z rodzinami okazałymi powozami, aby kupować wieczorowe stroje, srebro i kosztowności. Aby wypełniać wąskie uliczki prowadzące do starej francuskiej opery i Theatre d’ Orleans czy do katedry św. Ludwika, z której otwartych drzwi dobiegały śpiewy kościelne podczas niedzielnych mszy aż na Place d’Armes, wznosiły się nad gwarnym Rynkiem Francuskim i nad unoszonymi przez fale Missisipi statkami, płynącymi wzdłuż grobli.

To był właśnie Nowy Orlean, magiczne i wspaniałe miasto. Tutaj wampir kosztownie ubrany i z wdziękiem przechadzający się nocnymi gwarnymi ulicami w świetle lamp gazowych nie zwracał na siebie uwagi bardziej niż setki innych, egzotycznych postaci nocy. Może jakaś dama, przystanąwszy, szepnęłaby zza wachlarza swej towarzyszce: „Spójrz na tego mężczyznę… jakże on blady, jak błyszczy jego skóra. Jak się dziwnie porusza. To nie jest normalne!” Było to jednak miasto, w którym wampir mógł z łatwością zniknąć, zanim dama dokończyłaby swoją wypowiedź, wybierając którąś z ciemnych alei, w której sam widział jak kot. Lub przyćmiony bar pełen śpiących marynarzy z głowami złożonymi na stolikach, czy wreszcie któryś z wielkich pokojów hotelowych o wysokich sufitach, gdzie może właśnie przy stole siedzi jakaś samotna postać ze stopami opartymi na wyszywanych poduszkach, nogami przykrytymi koronkową kapą, głową pochyloną w matowym świetle samotnej świecy, nie dostrzegająca wielkiego cienia pojawiającego się nagle na tle gipsowych stiuków sufitu, nie widząca długich białych palców sięgających do delikatnego płomienia świecy i gaszących go…

Godne uwagi jest to, że wszyscy ci ludzie, kobiety i mężczyźni, którzy kiedyś mieszkali w tym mieście, zostawili po sobie pamiątkę, domy budowane z cegieł, marmuru i kamienia, coś co nadal jeszcze stoi. Tak więc, nawet wtedy, gdy lampy gazowe wyszły już z użytku, a pojawiły się samoloty i drapacze chmur wyrosły w przecznicach Canal Street, coś z nie dającego się usunąć piękna i romantyki tych miejsc pozostało. Być może nie na każdej ulicy, ale na tak wielu, że ogólny krajobraz miasta jest dla mnie, nawet teraz, taki sam jak za czasów mojej młodości. Nawet teraz, przechadzając się oświetlonymi przez gwiazdy ulicami dzielnicy łacińskiej lub Garden District, czuję się tak, jakbym przeniósł się w tamte czasy. Przypuszczam, że na tym właśnie polega natura historycznych budowli. Czy to małego dworku czy też pałacu o portyku z korynckimi kolumnami. Atmosfera tego miejsca została. Księżyc, który wtedy wschodził nad Nowym Orleanem, i teraz jest ten sam. Tak długo, jak długo te pamiątki istnieją, Nowy Orlean będzie nadal taki sam. Przynajmniej atmosfera pozostanie taka sama.

Wydawało się, że wampir posmutniał. Westchnął, jak gdyby wątpił w to, co przed chwilą powiedział.

— O czym to mówiliśmy? — zapytał nagle, jakby lekko zmęczony. — Ach, tak, o pieniądzach. Lestat i ja musieliśmy zdobywać pieniądze. Mówiłem ci już, że Lestat świetnie potrafił kraść, ale tak naprawdę to liczyło się tylko odpowiednie inwestowanie posiadanych pieniędzy. Co zabraliśmy, musieliśmy wydać… ale wybiegam już zanadto do przodu, dojdę do tego momentu. Zabijałem zwierzęta, Lestat cały czas zabijał ludzi. Niekiedy dwóch lub trzech jednej nocy, a czasem nawet więcej. Potrafił zabić tylko po to, aby zaspokoić chwilowe pragnienie, a już po chwili znów zapolować na kogoś innego. Im człowiek wydawał się znaczniejszy, „lepszy”, jak on to określał na swój prostacki sposób, zabijał z tym większym upodobaniem. Młoda i świeża dziewczyna, to była jego ulubiona ofiara, w sam raz na początek rozpoczynającego się wieczoru. Największą radość jednak, odczuwał, gdy zabijał młodego mężczyznę. Mniej więcej w twoim wieku. Szczególnie poszukiwał właśnie takich jak ty.

— Ja? — wyszeptał chłopak, pochylając się do przodu, aby lepiej spojrzeć w oczy wampira.

— Tak — kontynuował wampir, jakby nie zauważył zmiany w wyrazie twarzy chłopaka. — Widzisz, śmierć młodego mężczyzny była dla niego najcenniejsza, bo człowiek ten stał dopiero u progu swych największych możliwości. Oczywiście, Lestat sam do końca tego tak nie pojmował, jak ja to rozumiem. Prawdę mówiąc, Lestat nie rozumiał nic.

Dam ci doskonały przykład tego, w czym Lestat znajdował szczególne upodobanie. W górę rzeki od miejsca, w którym mieszkaliśmy, była plantacja rodziny Freniere. Wspaniały olbrzymi kawał ziemi, który miał przynieść fortunę w związku z rozwijającym się przemysłem cukrowniczym, krótko po tym, jak wprowadzono rafinację cukru. Przypuszczam, że wiesz, iż zajmowano się tym na wielką skalę tu, w Luizjanie. Jest w tym coś wspaniałego, a zarazem ironicznego. Otóż ten rafinowany cukier w rzeczywistości jest prawdziwą trucizną. Zupełnie tak samo jest z życiem w Nowym Orleanie. Tak słodkim, że może stać się fatalne, tak nęcącym swoim bogactwem, że wszystkie inne wartości odchodzą w zapomnienie… Ale wróćmy do rzeczy. Otóż tam, w górze rzeki, mieszkała rodzina Freniere, stara, dobra francuska rodzina. Było tam wtedy pięć młodych kobiet i jeden młodzieniec. Trójka kobiet nie miała już szans na małżeństwo i przeznaczona była do innych ról, ale dwie pozostałe dziewczyny były jeszcze bardzo młode. Opieka nad rodziną spoczywała w rękach jedynego mężczyzny. To on miał zarządzać plantacją, tak jak ja to robiłem dla matki i siostry. To on miał omawiać małżeństwa swych sióstr, uzbierać dla nich posag, choć całe ich bogactwo zależne było od niepewnych przecież, corocznych zbiorów cukru. To on musiał szarpać się i targować z materialnym, zewnętrznym światem, walczyć z nim i trzymać go na dystans od małego, intymnego świata rodziny. Jego więc właśnie wybrał Lestat na swoją przyszłą ofiarę. A kiedy los sprawił, że o mały włos stałoby się inaczej, oszalał z wściekłości. Zaryzykował własne życie, aby dostać chłopaka w swe ręce. Młody Freniere miał wtedy pojedynek. Obraził jakiegoś Kreola na balu. Całe zamieszanie poszło o nic, drobiazg zgoła, ale Kreol, jak to oni, gotów był umrzeć za nic i palił się do pojedynku. Obaj zresztą gotowi byli umrzeć za nic. Posiadłość Freniere’ów ogarnęła gorączka. Lestat wiedział o tym doskonale. Obaj zaglądaliśmy tam często podczas naszych polowań. Lestat polował na niewolników i złodziei kur, a ja na zwierzęta.

— Zabijał pan tylko zwierzęta?

— Tak, ale wrócę do tego później. Jak powiedziałem, obaj znaliśmy plantację, a ja często oddawałem się tam jednemu z najprzyjemniejszych zajęć dla wampira, a mianowicie przyglądaniu się ludziom, którzy nie zdawali sobie zupełnie sprawy z mojej obecności. Znałem więc siostry Freniere równie dobrze, jak znałem krzaki różane wokół kaplicy mego brata. Tworzyły wyjątkową rodzinę. Każda była na swój sposób mądra, podobnie jak ich brat, ale jedna z nich, będę nazywał ją odtąd Babette, przewyższała go jeszcze. A przecież żadna z nich nie odebrała odpowiedniego wykształcenia, żadna nie rozumiała nawet najprostszych rzeczy związanych ze stanem finansowym plantacji. W tych kwestiach były całkowicie zależne od młodego Freniere’a i zdawały sobie z tego sprawę. Były przepełnione miłością do niego, a on całkowicie wypełniał ich życie, tak że żadna miłość do ewentualnego małżonka, nie mogła równać się z uczuciem do brata. Była to rozpaczliwa miłość, równie silna jak pragnienie życia. Otóż, gdyby młody Freniere zginął w pojedynku, losy plantacji byłyby przesądzone. Cała gospodarka oparta była na całorocznym zastawie hipotecznym a konto przyszłorocznych zbiorów i spoczywała na barkach Freniere’a. Możesz więc sobie wyobrazić panikę i smutek, jakie zapanowały tej nocy, gdy młody Freniere przygotowywał się do pojedynku.

A teraz wyobraź sobie Lestata, zgrzytającego zębami ze złości niczym tani diabeł z opery komicznej, bo to nie on będzie tym, kto odbierze życie młodzieńcowi.

— Czy chce pan powiedzieć, że… stracił pan głowę dla tych kobiet?

— Całkowicie — odpowiedział wampir. — Ich życie, pozycja były śmiertelnie zagrożone. Żal mi też było chłopaka. Tej nocy zamknął się w gabinecie ojca i sporządził testament. Doskonale zdawał sobie sprawę, że jeśli padnie pod ciosem rapiera następnego poranka, będzie to oznaczało upadek całej rodziny. Czuł beznadziejność tej sytuacji, a przecież nie mógł na to nic poradzić. Odmowa udziału w pojedynku oznaczała ruinę pozycji towarzyskiej i prawdopodobnie nie była w ogóle możliwa. Ten drugi tak długo uganiałby się za nim, aż w końcu zmusiłby go do walki. Kiedy o północy Freniere wyjeżdżał z plantacji, patrzył śmierci prosto w twarz z zacięciem człowieka, który ma przed sobą tylko jedno wyjście i temu zadaniu postanawia poświęcić się z należytą odwagą. Albo zabije tego hiszpańskiego Kreola, albo sam umrze. Wynik trudno było przewidzieć, nawet mając na uwadze jego umiejętności szermiercze. Jego twarz odzwierciedlała głębię uczucia i mądrości, których przedtem nie widziałem na żadnej twarzy u którejkolwiek z ofiar Lestata. To właśnie wtedy miałem pierwszą potyczkę z Lestatem. Chroniłem chłopaka przed śmiercią przez tyle miesięcy, ale teraz Lestat zamierzał zabić go, zanim jeszcze mógł uczynić to Hiszpan.

Jechaliśmy konno, goniąc za młodym Freniere’em w kierunku Nowego Orleanu. Lestat zdecydowany był dogonić go, ja chciałem prześcignąć Lestata. Pojedynek naznaczono na godzinę czwartą rano, na skraju moczarów, tuż za północną bramą miejską. Musisz zdawać sobie sprawę, że przybywając tam krótko przed czwartą, mieliśmy bardzo mało czasu na powrót do Pointę du Lac, co oznaczało, że pozostawaliśmy w niebezpieczeństwie. Byłem wściekły na Lestata jak nigdy przedtem, ale on tym razem zdecydowany był na wszystko.

Różne niuanse życia wampira były mu absolutnie obce, ponieważ skupił się na maniackiej wprost misji zemsty na śmiertelnym życiu. Zżerany przez nienawiść, oglądał się w przeszłość. Nic nie mogło go zaspokoić i sprawić mu przyjemności, dopóki nie odebrał tego innym, a posiadając wreszcie, rozczarowany i zniechęcony kierował swoje zainteresowanie w inną stronę. Zemsta — ślepa, sterylna, w czystej formie i godna pogardy.

Ale, mówiłem wcześniej o siostrach Freniere. Było już prawie wpół do szóstej, kiedy dotarłem do ich plantacji. Do brzasku było jeszcze jakieś pół godziny. Wśliznąłem się na górną galerię ich domu i zobaczyłem, że wszystkie zgromadziły się w salonie. Nawet nie przebrały się do snu. Świece już się prawie wypaliły. Siedziały tam jak w żałobie, czekając na z góry przesądzone wieści. Wszystkie były ubrane na czarno, taki panował zresztą codzienny zwyczaj w tym domu. W przyciemnionym pokoju czarne ubrania zlewały się z kruczymi włosami, tak że w świetle świec ich oblicza wyglądały jak błyszczące twarze zjaw. Każda smutna na swój sposób i jednocześnie, na swój sposób, odważna w cierpieniu. Jednak jedynie twarz Babette wyrażała zdecydowanie. Wydawało się, że już podjęła postanowienie wzięcia na siebie ciężaru prowadzenia rodziny, gdyby brat nie przeżył tego ranka. Na jej twarzy malowało się coś, co dostrzegałem w twarzy brata, gdy przygotowywał się do pojedynku. Wiele było jeszcze przed nią. Oczekiwała ją wiadomość o śmierci brata, śmierci, za którą odpowiedzialny był Lestat. Zrobiłem wtedy coś, co było dla mnie wielkim ryzykiem. Objawiłem jej swoją obecność. Zrobiłem to, oświetlając swoją twarz. Moja twarz jest, jak możesz to sam zobaczyć, bardzo biała i ma gładką, odbijającą światło powierzchnię, zupełnie jak polerowany marmur.

— Tak. — Chłopak potrząsnął potakująco głową. Wydawał się poruszony. — A tak w ogóle, jest bardzo… bardzo piękna — powiedział wreszcie. — Ciekaw jestem, czy… ale co właściwie wydarzyło się dalej?

— Ciekaw pewnie jesteś, czy byłem przystojnym mężczyzną za życia? — zapytał wampir. Chłopak przytaknął. — Owszem, tak, ogólnie nic się nie zmieniłem. Tylko że gdy byłem młody, po prostu nie zdawałem sobie sprawy, że jestem przystojny. Życie wirowało wokół mnie i zajęty byłem banalnymi sprawami. Wzrok mój nie zatrzymywał się na niczym, nawet na moim odbiciu w lustrze… szczególnie na tym. Ale, oto co uczyniłem. Przysunąłem się bliżej szyby okiennej i pozwoliłem, by światło z zewnątrz oświetliło mi twarz. Stałem tak przez moment, gdy oczy Babette zwrócone były w stronę okna. Chwilę potem cofnąłem się i obraz mój zniknął.

W ciągu kilku sekund wszystkie siostry zdały sobie sprawę, że jakaś dziwna postać pojawiła się za oknem, stworzenie niczym widmo, duch. Czarne służące, które miały wyjść na zewnątrz i zbadać kto to, zdecydowanie odmówiły wykonania polecenia. Z niecierpliwością czekałem na to, co byłoby najbardziej po mojej myśli. Wreszcie tak się stało. Babette ujęła kandelabr z bocznego stolika, zapaliła jego świece i ganiąc wszystkich śmiało wyszła na chłodną galerię. Siostry skupiły się gromadą przy drzwiach jak wielkie czarne ptaki. Jedna z nich krzyknęła, że na pewno brat nie żyje i to Jego duch pojawił się tu na chwilę. Oczywiście, musisz wiedzieć, że Babette nigdy nie brała takich tłumaczeń poważnie i nie przypisywała tego, co widziała, swojej wyobraźni czy duchom. Poczekałem aż przejdzie prawie całą galerię, zanim się do niej odezwałem. Nawet wtedy ukazałem się tylko tak, że widziała jedynie zarys mojej postaci za jedną z kolumn.

— Powiedz siostrom, aby się cofnęły — odezwałem się przyciszonym głosem. — Przyszedłem powiedzieć ci o twoim bracie, Zrób, jak mówię.

Przez moment stała bez ruchu, potem odwróciła się do mnie i próbowała kogoś dostrzec w mroku.

— Mam bardzo mało czasu. Nie uczynię ci krzywdy — powiedziałem. Posłuchała. Rozkazała siostrom, by zamknęły drzwi, a one pośpiesznie wykonały polecenie. Dopiero wtedy wystąpiłem z mroku i stanąłem w świetle świec.

Oczy młodego dziennikarza były szeroko otwarte. Rękę przytknął do ust.

— Czy i dla niej wyglądał pan tak… jak dla mnie? — zapytał. — Pytasz o to z taką niewinnością — odpowiedział wampir. — Tak, przypuszczam, że tak. Tyle że w świetle świec nie mam może tak nienaturalnego wyglądu. Ale wtedy nie zależało mi przecież na tym, by koniecznie udawać zwykłego człowieka.

— Mam tylko minuty — powiedziałem jej natychmiast — ale to, co chcę ci powiedzieć, jest najwyższej wagi. Twój brat walczył dzielnie i zwyciężył w pojedynku — ale czekaj. Musisz wiedzieć, że nie żyje. Śmierć obeszła się z nim bezwzględnie, jak złodziej w nocy, i na nic się zdała jego dobroć ani odwaga. Ale nie to jest najważniejsze. Mam ci coś innego do powiedzenia. Zarządzać plantacją możesz ty i właśnie ty możesz ją uratować. Musisz tylko na to być zdecydowana i nie pozwolić, by stało się inaczej. Musisz przejąć pozycję brata bez względu na to, jakie wywoła to zaskoczenie, głosy protestu czy plotki. Nie słuchaj tego. Wasza ziemia jest dzisiaj taka sama, jak wczoraj, gdy żył jeszcze brat. Nic się nie zmieniło. Musisz zająć jego miejsce. Jeśli tego nie uczynisz, stracicie ziemię, a rodzina będzie zgubiona. Zostaniecie wszystkie z niewielką pensją, skazane na połowę, a może nawet mniej tego, co życie może wam ofiarować. Zapamiętaj więc: Nie podejmuj żadnej decyzji, zanim nie usłyszysz mojej rady. Niech moje wizyty tutaj napełnią cię odwagą, jeśli kiedykolwiek będziesz się wahać. Ty musisz wziąć wasze przyszłe życie w swoje ręce. Ty, gdyż twój brat nie żyje.

Patrząc na nią widziałem, że słyszała każde słowo z tego, co jej powiedziałem. Chciała mi zadać masę pytań, ale nie protestowała, kiedy oznajmiłem, że nie mam już czasu. Używałem wszystkich swoich zdolności, aby tak szybko zostawić ją samą, żeby wyglądało na to, że po prostu zniknąłem. Z ogrodu widziałem jeszcze jej twarz w blasku świec. Widziałem, jak szukała mnie w ciemności, obracając się wokoło. Zobaczyłem też, jak przeżegnała się i weszła do środka, do sióstr.

Wampir uśmiechnął się.

— Tak jak przewidziałem, nikt w sąsiedztwie nie przejął się zjawą, która ukazać się miała Babette Freniere, ale już w pierwszych dniach żałoby wybuchł skandal, gdy stało się jasne, że to ona będzie samodzielnie prowadzić sprawy plantacji. Tymczasem świetnie sobie radziła. Udało się jej zgromadzić olbrzymi posag dla młodszej siostry, a i sama wyszła za mąż następnego roku. W Pointę du Lac, Lestat i ja prawie wcale ze sobą nie rozmawialiśmy.

— Nadal pan tam mieszkał?

— Tak. Nie byłem jeszcze pewien, czy powiedział mi wszystko, co chciałem wiedzieć. Nadal też musiałem udawać. Moja siostra, na przykład, wychodziła za mąż pod moją nieobecność, kiedy leżałem złożony dreszczami malarycznymi. Coś podobnego przydarzyło mi się także, gdy w biały dzień chowano moją matkę. W tym czasie Lestat i ja siadywaliśmy do obiadu każdej nocy ze starszym panem, imitując odgłosy kolacji, słuchając z rozbawieniem, jak kazał nam zjadać wszystko z naszych talerzy i nie popijać zbyt szybko winem. Moją siostrę i jej męża przyjmowałem podczas niezliczonych okropnych migren w swojej całkowicie zaciemnionej sypialni, z kołdrą pod brodą, tłumacząc się bólem, jaki sprawia mi światło. Powierzałem im wtedy duże sumy, aby inwestowali je dla nas wszystkich. Całe szczęście, jej mąż był skończonym idiotą, nieszkodliwym, ale idiotą, typowym produktem czterech pokoleń małżeństw pomiędzy kuzynami.

Ale chociaż wszystko szło dość gładko, zaczęliśmy mieć pewne problemy z niewolnikami. Znaleźli się wśród nich podejrzliwi, a jak zauważyłem, Lestat nadal zabijał każdego, kogo tylko obrał sobie za ofiarę. Ciągle więc rozchodziły się pogłoski o tajemniczych zgonach i morderstwach w tej części wybrzeża. Główne podejrzenia skierowano na nas. Podsłuchałem to któregoś wieczoru, gdy włóczyłem się niczym cień między chatami czarnych.

Pozwól mi jednak najpierw wyjaśnić pewne szczegóły dotyczące charakteru tych niewolników. Działo się to około 1795 roku. Mieszkaliśmy z Lestatem na plantacji już od czterech lat. Inwestowałem pieniądze, które on zdobywał, powiększając obszar naszej ziemi, nabywając mieszkania i domy w mieście, które później wynajmowałem. Sama praca na plantacji nie przynosiła wiele zysku. Była raczej przykrywką dla naszej działalności niż prawdziwą inwestycją. Mówię „naszej”, ale to nieprawda. Nigdy nie przepisałem niczego na Lestata, a — jak zapewne zdajesz sobie sprawę — byłem wtedy w świetle prawa nadal żywy. Ale w 1795 niewolnicy nie byli wcale tacy, jak to się ich przedstawia w filmach i powieściach o Południu. Wcale nie byli łagodnymi ludźmi o brązowej skórze, w szarych łachmanach, mówiącymi dialektem języka angielskiego. Byli Afrykańczykami lub pochodzili z wysp mórz południowych, niektórzy przybyli tu z Santo Domingo. Byli czarni jak węgiel i całkowicie tutaj obcy. Rozmawiali między sobą w swoich afrykańskich językach albo we francuskim patois. Kiedy śpiewali, śpiewali pieśni ze swych krajów, które unosząc się nad polami tworzyły atmosferę egzotyczną i dziwną i zawsze mnie przerażały, nawet wtedy, gdy jeszcze żyłem jako zwykły człowiek. Byli przesądni i mieli własne tajemnice i tradycje. Krótko mówiąc, wtedy jeszcze ich nie pozbawiono afrykańskiego pochodzenia. Niewolnictwo było przekleństwem ich egzystencji, ale nie byli obrabowani z tych cech, które były charakterystyczne dla ich świata. Tolerowali chrzest i skromne ubranie, jakie narzuciło im francuskie prawo katolickie, ale wieczorami zamieniali swoje tanie sukno na powabne, barwne kostiumy, wyrabiali klejnoty z kości zwierząt i kawałków metalu, który polerowali tak długo, że wyglądał jak złoto. Wtedy, po zapadnięciu zmroku, okolice ich chat w Pointę du Lac stawały się całkowicie obcym krajem. Raczej afrykańskim wybrzeżem niż Ameryką. W taką krainę nawet najsurowszy zarządca nie ośmieliłby się i nie zechciałby wstąpić. Dla wampira było to też wspaniałe miejsce.

Nie na długo jednak. Któregoś letniego wieczoru, kiedy znów bawiłem się w cień, podsłuchałem przez otwarte drzwi chaty czarnego nadzorcy rozmowę, która przekonała mnie, że oboje z Lestatem znajdujemy się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Niewolnicy wiedzieli już, że nie jesteśmy zwykłymi śmiertelnikami. Przyciszonym głosem służące opowiadały o tym, jak widziały nas przez szparę w drzwiach, kiedy biesiadowaliśmy przy pustych talerzach, z samymi sztućcami, bez jedzenia, podnosząc puste kieliszki do ust, podczas gdy nasze twarze błyszczały niczym twarze widm w świetle świec, a ślepy starzec był bezsilnym głupcem w naszej mocy. Przez dziurkę od klucza dostrzegły także trumnę Lestata, a jedna z nich została nawet bezlitośnie pobita przez niego za kręcenie się w pobliżu okien jego pokoju. „Nie ma tam łóżka” — wyjawiała tajemnicę jedna drugiej. „On śpi w trumnie, wiem o tym”. Były przekonane, mając tak niezbite dowody, że wiedzą, kim jesteśmy. Co do mnie, to widziały mnie każdego wieczoru, jak pojawiałem się przy kaplicy. Teraz była to już jedynie bezkształtna ruina, gdzie cegła i dzikie wino mieszały się ze sobą, z kwitnącą wiosną glicynią, a latem dzikimi różami. Na starych nie pomalowanych okiennicach, które nigdy nie były otwierane, połyskiwał mech, a kamienne łuki pokrywały pajęcze sieci. Oczywiście, cały czas udawałem, że odwiedzam kaplicę po to, by wspominać tam Pawła. Jasno jednak wynika z rozmowy kobiet, że dłużej już nie wierzyły tym kłamstwom. Przypisywały nam śmierć nie tylko tych niewolników, których znaleziono martwych na polach i na bagnach, śmierć bydła czy koni ale także wszystkie dziwne i niewytłumaczalne wydarzenia; nawet powódź i piorun były bronią Boga w osobistej wojnie wypowiedzianej Louisowi i Lestatowi. Co gorsza jednak, według niewolnic, nie chcemy ustąpić. Jesteśmy diabłami, musimy więc być zniszczeni. Na tym spotkaniu, którego byłem niewidocznym świadkiem, ujrzałem też sporo niewolników z plantacji Freniere.

Oznaczało to, że pogłoska mogła się rozejść po całym wybrzeżu. I choć mocno wierzyłem, że okolica nie dałaby się tak łatwo ponieść fali histerii, wolałem nie ryzykować i nie zostać tutaj zauważony. Szybko wycofałem się i pognałem co koń wyskoczy do domu, aby przekazać Lestatowi, że nasza komedia odgrywania plantatorów skończyła się, że będzie musiał wyrzec się swoich zwyczajów i przeprowadzić do miasta.

Oczywiście sprzeciwił się temu. Ojciec był ciężko chory i mógł tego nie przeżyć. Nie miał też zamiaru uciekać przed głupimi niewolnikami.

— Zabiję ich wszystkich — powiedział spokojnie. — Zdziesiątkuję ich, a reszta ucieknie i wszystko się jakoś ułoży!

— Głupstwa opowiadasz — replikowałem. — Ja w każdym razie odchodzę stąd.

— Ty chcesz, abym odszedł! Ty! — szydził. Budował właśnie na stole domek z niezwykle pięknych, francuskich kart do gry.-Ty pochlipujący tchórzu, wampirze przemierzający aleje miasta w poszukiwaniu kotów i szczurów, gapiący się godzinami w świecie, jakby były ludźmi, wystający na deszczu jak bałwan, aż twoje ubranie nasiąknie wodą i śmierdzi jak stare kufry w szafie, wampirze o wyglądzie zakłopotanego idioty w zoo.

— Nic więcej nie masz mi do powiedzenia? Twoje uporczywe lekceważenie sytuacji stawia nas w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Ja mogę mieszkać samotnie w kaplicy, gdy ten dom obróci się w ruinę. Nie dbam o to — powiedziałem mu. To była prawda. — Ale ty — wyrzucałem z siebie szybko — ty musisz mieć wszystkie te rzeczy, musisz „otaczać” się nimi, tworzyć ten nieśmiertelny sklep ze starzyzną, w którym obaj jesteśmy groteskowi. Idź i przyjrzyj się twemu ojcu, a potem powiedz mi, ile mu jeszcze zostało życia, bowiem tylko tak długo pozwolę ci tu zostać, jeżeli w tym czasie niewolnicy nie rzucą się na nas!

Powiedział mi, żebym sam poszedł przyjrzeć się jego ojcu, bo to ja jestem tym, który „obserwuje”. I zrobiłem tak. Stary człowiek rzeczywiście umierał. Oszczędzono mi śmierci mojej matki, umarła bowiem nagle któregoś popołudnia. Znaleziono ją z koszykiem do nici, siedzącą spokojnie w fotelu na podwórku. Odeszła tak, jakby tylko zasnęła. Teraz jednak widziałem śmierć naturalną, śmierć ze starości, powolną agonię ciała i świadomości. Zawsze lubiłem starego, był prosty, sympatyczny i nie wymagający. W ciągu dnia siadał w słońcu na galerii, drzemiąc i wsłuchując się w śpiew ptaków; nocą pogawędka z nami uprzyjemniała mu bezsenność. Umiał grać w szachy, rozpoznawał figury palcami i zapamiętywał ich układ na szachownicy z podziwu godną dokładnością. Chociaż Lestat nigdy nie chciał z nim grać ja robiłem to często. Teraz biedak leżał, głęboko wdychając powietrze, z czołem gorącym i wilgotnym od potu, poduszka wokół jego głowy naznaczona już była mokrymi plamami. Gdy tak jęczał i modlił się o śmierć, Lestat w drugim pokoju zaczął grać na szpinecie. Gwałtownie zamknąłem wieko klawiatury, o mało co nie przytrzaskując mu palców.

— Nie będziesz grał, gdy on umiera — powiedziałem.

— Do diabła! — krzyknął. — Będę grał nawet na bębnach, jeśli zechcę! — To mówiąc, ściągnął z kredensu wielką srebrną platerkę, wsunął palec między jeden z jej dwóch uchwytów i zaczął w nią walić łyżką.

Powiedziałem mu, żeby przestał albo sam go do tego zmuszę. Nagle obaj uciszyliśmy się, gdyż usłyszeliśmy, że starzec wzywa go po imieniu. Chciał z nim porozmawiać, zanim umrze. Powiedziałem Lestatowi, że musi tam pójść. To wołanie z pokoju było straszne.

— Dlaczego muszę? Opiekowałem się nim przez te wszystkie lata. Czy to nie wystarczy?

Wyciągnął z kieszeni pilniczek do paznokci, usadowił się wygodnie w nogach łóżka i zaczął polerować swoje długie paznokcie.

Jednocześnie, musisz to wiedzieć, cały czas byłem świadom obecności niewolników wokół domu. Obserwowali nasz dom i przysłuchiwali się odgłosom z niego dochodzącym. Naprawdę, miałem nadzieję, że stary umrze w przeciągu kilku minut. Już wcześniej, raz czy dwa, zachowanie niektórych niewolników wzbudziło we mnie podejrzenia. Teraz jednak było ich wielu. Zadzwoniłem natychmiast po Daniela, czarnego niewolnika, któremu przekazałem obowiązki zarządcy, zresztą wraz z jego domkiem. Czekając na niego, słyszałem, jak stary mówił coś do Lestata. Ten usiadł, skrzyżowawszy nogi i zajęty był bez reszty piłowaniem swoich paznokci.

— To o tę szkołę chodzi — mówił stary. — Och, wiem… ale co ja ci mogę teraz powiedzieć? — jęczał.

— Lepiej mów — odpowiedział Lestat — bo niedługo umrzesz! Stary wydał z siebie okropny jęk, a ja mu w tym zawtórowałem.

Zdecydowanie czułem wstręt do mojego kompana. Miałem wielką ochotę po prostu wyrzucić go z pokoju.

— No cóż, wiesz, prawda? Nawet taki głupiec, jak ty domyśliłby się tego — dorzucił Lestat.

— Nigdy mi nie wybaczysz, prawda? Nawet teraz, teraz… gdy umieram — odezwał się starzec.

— Nie wiem, o czym mówisz — odpowiedział Lestat.

Moja cierpliwość wyczerpywała się, a stary stawał się coraz bardziej i bardziej podniecony. Błagał gorączkowo, by syn go wysłuchał. Cała ta scena wywoływała u mnie dreszcze. W tym czasie przybył Daniel i w momencie, w którym go ujrzałem, wiedziałem już, że w Pointe du Lac wszystko jest stracone. Gdybym był bardziej uważny, dostrzegłbym to wcześniej. Daniel patrzył na mnie szklanymi oczyma. Dla niego byłem oczywistym potworem. — Ojciec pana Lestata jest bardzo chory, umiera — odezwałem się do niego, ignorując jego wyraz twarzy. — Nie życzę sobie tutaj żadnych hałasów. Niewolnicy muszą zostać dzisiaj na noc w swoich chatach. Doktor jest już w drodze!

Gapił się na mnie, jakbym kłamał. Chwilę później odwrócił wzrok ode mnie i spojrzał zaciekawiony w stronę pokoju starego. Jego twarz wykrzywił straszliwy grymas. Wstałem natychmiast i zajrzałem tam. Lestat niedbale rozparty w nogach łóżka nadal zawzięcie czyścił pilniczkiem swoje paznokcie. Wykrzywiał się przy tym w taki sposób, że widać było wyraźnie jego wielkie zęby. Wampir przerwał. Jego wielkie ramiona trzęsły się od tłumionego śmiechu. Patrzył na chłopaka. Ten wstydliwie spuścił oczy i wbił wzrok w blat stołu. Zdążył jednak przyjrzeć się ustom wampira. Zauważył, że jego wargi były inne niż skóra twarzy, atłasowe i delikatnie zarysowane, ale śmiertelnie blade. Dostrzegł także białe zęby, choć wampir śmiał się w taki sposób, że nie obnażał ich zupełnie. Właściwie to chłopak nie pomyślał o nich aż do tej chwili.

— Możesz sobie wyobrazić — odezwał się ponownie wampir — co to oznaczało? — Musiałem go zabić.

— Co takiego? — odezwał się chłopak.

— Musiałem go zabić. Zaczął uciekać. Mógł wszystkich zaalarmować. Być może dałoby się to jakoś inaczej załatwić, ale nie miałem na to czasu. Pobiegłem więc za nim i dopadłem go w przedpokoju. Zdałem sobie wtedy sprawę, że właśnie robię to, przed czym wzbraniałem się cztery lata, i zatrzymałem się. To był przecież żywy człowiek! W ręku trzymał nóż o kościanym trzonku i gotował się do obrony. Odebrałem go z łatwością i wbiłem mu prosto w serce. Natychmiast przykląkł na kolana, zakrwawionymi palcami obejmując ostrze. Widok krwi, jej zapach doprowadził mnie do szaleństwa. Wydaje mi się, że jęknąłem głośno, ale nie dotknąłem go, nie chciałem. Pamiętam, że Lestat błysnął mi w lustrze nad stolikiem.

— Dlaczegoś to zrobił? — domagał się odpowiedzi. Obróciłem ku niemu twarz z mocnym postanowieniem, że nie może ujrzeć mnie w chwili słabości.

— Stary jest już w przedśmiertnym szoku — oznajmił Lestat i dodał, że nie może zrozumieć nic z tego, co on do niego mówi.

— Niewolnicy, oni wiedzą… musisz do nich iść, przyjrzeć im się — wykrztusiłem. — Ja zaopiekuję się starym.

— Zabij go — powiedział Lestat.

— Oszalałeś — krzyknąłem — on jest twoim ojcem!

— Wiem o tym — odpowiedział — właśnie dlatego ty masz to zrobić. Ja nie potrafię. Gdybym mógł, zrobiłbym to już dawno, przeklęty staruch! — Załamał ręce. — Muszę stąd wyjść. Zobacz, coś zrobił, zabijając tego Murzyna. Nie ma czasu do stracenia. Jego żona przybiegnie tu lada chwila… albo stanie się jeszcze coś gorszego!

Wampir westchnął.

— Wszystko to była prawda. Lestat miał rację. Słyszałem, jak niewolnicy zbierali się wokół domku Daniela, czekając na jego powrót. Daniel był na tyle odważny, że zdobył się na to, by samotnie wejść do nawiedzonego domu. Jeśli nie wróci, niewolnicy wpadną w panikę, zamienią się w niebezpieczną bandę. Powiedziałem Lestatowi, aby ich uspokoił, aby użył całej swej władzy białego pana, jaką ma nad nimi. To mówiąc, wszedłem do sypialni i zatrzasnąłem drzwi. Tu przeżyłem następny szok. Stało się to za sprawą ojca Lestata.

Siedział na łóżku, pochylając się do przodu. Nadal przemawiał do Lestata, błagając go, by mu odpowiedział. Mówił, że rozumie jego gorycz lepiej niż on sam. Był już prawie trupem i nic poza gwałtowną siłą woli nie ożywiało jego ciała. Jego oczy jeszcze głębiej się zapadły, a drżące usta wydawały się jeszcze straszniejsze, w swej starczej, pożółkłej formie. Usiadłem w nogach łóżka. Cierpiałem, że widzę go w takim stanie, więc podałem mu rękę. Nie potrafię nawet opisać, jak bardzo wstrząsnął mną jego widok. Albowiem gdy ja sam zabijam, przynoszę śmierć szybką i bez jej świadomości, pozostawiając ofiarę jakby w zaczarowanym śnie. A to, czego tu doświadczałem, było powolnym rozpadem i gniciem. Ciało nie chciało poddać się wampirowi czasu, który ssał je bezustannie przez lata, aż do końca.

— Lestat — powiedział starzec — choć raz nie bądź dla mnie taki surowy, choć raz bądź dla mnie chłopcem takim, jakim byłeś kiedyś, mój synu!

Powtórzył kilka razy słowo „synu” i powiedział coś jeszcze, czego nie mogłem dosłyszeć, coś o niewinności i niewinności odebranej. Widać było jednakże, że wcale nie postradał zmysłów, jak to sądził Lestat, ale znajdował się w jakimś szczególnym stanie przytomności. Brzemię przeszłości ciążyło na nim z całą mocą, a teraźniejszość, oznaczająca już tylko śmierć, z którą walczył ze wszystkich sił, nie mogła w żaden sposób ulżyć przeszłości. Wiedziałem jednak, że mogę go oszukać, jeśli użyję swego sprytu i umiejętności. Pochylając się blisko nad nim, wyszeptałem: „Ojcze”.

Nie był to glos Lestata, to był mój głos, cichy szept. Ale on uspokoił się natychmiast i pomyślałem, że teraz mógłby umrzeć. Trzymał mnie jednak za rękę jak tonący brzytwy. Mówił coś o wiejskim nauczycielu — podał jakieś przekręcone nazwisko — który odkrył w chłopcu o imieniu Lestat wybitnego ucznia i błagał, by mógł zabrać go do klasztoru na dalszą naukę. Stary przeklinał siebie za to, że zmusił chłopca, by został w domu, i za to, że spalił jego książki.

— Musisz mi wybaczyć, Lestat — zapłakał.

Mocniej uścisnąłem jego rękę, mając nadzieję, że może to wystarczy za odpowiedź, ale staruszek powtórzył:

— Masz wszystko, co potrzeba, aby wspaniale żyć, ale jesteś równie nieczuły i brutalny jak kiedyś, choć wtedy nigdy nie było końca pracy, a zimno i głód znaliśmy dobrze! Lestat, pamiętaj. Byłeś z nich najszlachetniejszy i najdelikatniejszy. Bóg mi wybaczy, jeśli ty mi wybaczysz!

W tej chwili prawdziwy Lestat pojawił się w drzwiach. Na migi pokazałem mu, by się nie odzywał, ale on udawał, że tego nie dostrzega. Musiałem więc szybko wstać, by ojciec nie był zaskoczony tym, że słyszy nagle syna z pewnej odległości.

Niewolnicy uciekli, nim Lestat zbliżył się do nich.

— Ale są gdzieś tam, zbierają się w ciemnościach, słyszę ich — dodał.

Potem wlepił wzrok w starego.

— Zabij go, Louis! — powiedział do mnie. W jego głosie po raz pierwszy usłyszałem nutkę prośby. Zaraz jednak znów wpadł we wściekłość. — No dalej!

— Pochyl się nad nimi i powiedz mu, że wszystko mu wybaczasz, że wybaczasz mu, że zabrał cię ze szkoły, kiedy byłeś chłopcem. Powiedz mu to teraz!

— Co? — Lestat wykrzywił się, tak że jego twarz wyglądała teraz jak naga czaszka. — To, że zabrał mnie ze szkoły? — Wzniósł ręce do góry. — Do diabła z nim. Zabij go — wyrzucił z siebie.

— Nie — odparłem — przebacz mu albo zabij go sam. Dalej, zabij własnego ojca!

Stary człowiek błagał, byśmy powiedzieli mu, o czym mówimy. Ciągle wołał: „synu, synu”, a Lestat tańczył jak szalony wokół łóżka, jak gdyby nogami chciał przebić podłogę.

Podszedłem do koronkowych zasłon. Widziałem i słyszałem niewolników otaczających nasz dom, ich czarne kontury wplecione w noc, zbliżające się.

— Byłeś Józefem pośród swych braci — rzekł stary — najlepszym z nich, ale skąd miałem to wiedzieć? Zrozumiałem to dopiero, kiedy odszedłeś, kiedy wszystkie te lata minęły, nie dając mi żadnego ukojenia, żadnego pocieszenia. A wtedy ty wróciłeś i zabrałeś mnie z farmy, ale to już nie byłeś ty. To nie był ten sam chłopak.

Obróciłem się w kierunku Lestata i dosłownie zaciągnąłem go do łóżka. Nigdy dotąd nie widziałem go tak osłabionego, a zarazem tak wściekłego. Odepchnął mnie od siebie, a potem przykląkł przy łóżku, patrząc na mnie spode łba. Byłem jednak zdecydowany, wyszeptałem:

— Przebacz mu!

— W porządku ojcze, zaśnij w spokoju. Nie mam do ciebie żadnej urazy — powiedział Lestat głosem cienkim i napiętym od skrywanej złości. Stary obrócił się na poduszce i zamruczał coś cicho, z ulgą, ale Lestata już tam nie było. Zatrzymał się na krótko przy drzwiach, rękoma zatykał sobie uszy.

— Nadchodzą — szepnął, a potem obrócił się tak, by mógł mnie widzieć i dodał: — Bierz go. Na Boga, bierz!

Stary nawet nie uświadamiał sobie tego, co wydarzyło się potem. Nigdy już nie obudził się ze swego odurzenia. Pozwoliłem mu szybko wykrwawić się, zadając długie i głębokie cięcie, tak że wkrótce umarł. Nie chciałem, by umierał, zaspokajając moją diabelską namiętność. Ta myśl była mi wstrętna. Wszystko to jednak nie miało już znaczenia. Postanowiłem spalić dom. Nie czekało nas tu już nic dobrego.

Tymczasem Lestat uganiał się za niewolnikami. Sam był w stanie zostawić za sobą takie spustoszenie, że w rezultacie nie pozostałby nikt, kto mógłby opowiedzieć o tej nocy w Pointę du Lac. Teraz i ja przyłączyłem się do niego. Do tej pory zawsze jego dzikość była dla mnie nie do pojęcia, tej nocy ja również obnażyłem kły gotowy do zabijania. Mój równy krok pozwalał z łatwością doścignąć ich niezdarny i żałosny bieg, gdy zapadła zasłona śmierci, czy raczej szaleństwa i wściekłości. Nie im było mierzyć się z siłą i sprawnością wampira. Niewolnicy rozpierzchli się we wszystkich kierunkach. Wbiegłem z powrotem schodami na górę, aby podłożyć ogień.

Lestat wielkimi susami dogonił mnie.

— Co robisz? — wykrzyknął. — Oszalałeś!

Nie było już jednak sposobu, by powstrzymać ogień.

— Uciekli, a ty to wszystko niszczysz.

Nie przestawał się obracać i spoglądać po raz ostatni na delikatny przepych saloniku.

— Wyciągnij swoją trumnę. Masz trzy godziny do brzasku — powiedziałem. Dom był już stosem pogrzebowym.

— Czy ogień był niebezpieczny dla pana? — zapytał chłopak.

— Z całą pewnością — odpowiedział wampir.

— Czy wrócił pan tej nocy do kaplicy? Czy było to bezpieczne?

— Nie, bez wątpienia nie. Około pięćdziesięciu niewolników rozpierzchło się po okolicy. Wielu z nich nie bardzo się uśmiechało życie uciekiniera i z całą pewnością uciekli na plantację Freniere’ów albo na południe, w dół rzeki, do Bel Jardin. Oczywiście, nie miałem zamiaru nocować w kaplicy. Ale wtedy w ogóle mało było czasu na to, by udać się gdziekolwiek.

— A ta kobieta, Babette? — zapytał chłopak. Wampir uśmiechnął się.

— Tak, poszedłem do Babette. Mieszkała wtedy na plantacji ze swoim młodym mężem. Miałem dostatecznie dużo czasu, aby załadować swoją trumnę na wóz i pojechać do niej.

— A co z Lestatem? Wampir westchnął.

— Lestat pojechał ze mną. On sam miał zamiar udać się do Nowego Orleanu i próbował mnie nawet do tego przekonać, ale kiedy zobaczył, że jestem zdecydowany udać się na plantację Freniere’ów, również uznał to rozwiązanie za najszczęśliwsze. Prawdopodobnie w ogóle nie udałoby się nam dotrzeć do Nowego Orleanu. Robiło się już jasno. Nie dla ludzkich oczu, ale dla nas było to wyraźne.

Jeśli chodzi o Babette, to odwiedziłem ją jeszcze kiedyś. Jak ci mówiłem, Babette stała się zgorszeniem całego wybrzeża, po tym jak została sama na plantacji, w domu bez mężczyzn, a nawet bez starszej kobiety. Jej największym problemem było to, że mogła osiągnąć sukces finansowy jedynie kosztem izolacji i społecznego ostracyzmu. Jej wrażliwa natura powodowała, że nie uważała bogactwa za rzecz najistotniejszą. Natomiast rodzina, potomstwo — to było coś, co posiadało dla niej wartość. Chociaż radziła sobie doskonale z plantacją, cały ten skandal odbił się na jej psychice. Wewnętrznie zaczęła się już poddawać. Wtedy, którejś nocy, przyszedłem do niej do ogrodu. Nie pozwalając jej patrzeć na moją twarz, oznajmiłem najłagodniejszym głosem, na jaki było mnie stać, że jestem tą samą osobą, z którą wcześniej rozmawiała, że wiem, jak wygląda jej życie i jak cierpi.

— Nie oczekuj, że ludzie to zrozumieją — powiedziałem jej — to głupcy. Chcą, żebyś z powodu śmierci twego brata wycofała się z interesów. Musisz się im przeciwstawić, ale trzeba to zrobić tak, by nikt nie mógł ci nic zarzucić.

Cały czas słuchała mnie w milczeniu. Powiedziałem jej, aby wydała uroczysty bal połączony z jakąś okazją, najlepiej religijną. Mogłaby, na przykład, wybrać sobie jakiś klasztor w Nowym Orleanie, jakikolwiek, i zaplanować bal filantropijny. Powinna zaprosić najbliższych przyjaciół swej zmarłej matki w charakterze opiekunów balu. Wszystko to powinna robić z absolutną pewnością siebie. Przede wszystkim z pewnością i przekonaniem. Właśnie pewność siebie i moralna czystość były tu najważniejsze.

No cóż, Babette uznała to za genialny pomysł.

— Nie wiem, kim jesteś i pewnie nie powiesz mi tego — powiedziała (to była prawda, nie zamierzałem tego uczynić) — ale mam prawo przypuszczać, że jesteś chyba aniołem.

Błagała, bym pozwolił jej zobaczyć moją twarz. To jest, błagała tak, jak czynią to ludzie pokroju Babette, nie przywykli do jakichkolwiek próśb. To nie znaczy, że była zbyt dumna. Była po prostu uczciwa i miała bardzo silną osobowość, co sprawia, że jej błaganie… ale widzę, że chcesz mi zadać jakieś pytanie. — Wampir przestał mówić.

— Ależ nie, nie — odrzekł chłopak, początkowo starając się to ukryć.

— Nie wahaj się zadawać pytania. Jeśli tylko coś jest nie dopowiedziane… — Twarz wampira pociemniała, zmarszczył brwi, a na jego czole pojawiły się dwa wgłębienia, tuż nad lewą brwią, jak gdyby ktoś wcisnął tam palec. Nadawało mu to szczególnego wyglądu kogoś, kto ma głębokie zmartwienie. — Jeśli tylko jest coś niejasnego w tym, co mówię…

Młody mężczyzna przyłapał się na wpatrywaniu w oczy wampira, na przyglądaniu się jego rzęsom, które jak delikatne, czarne druciki wystawały z cieniutkich i miękkich powiek.

— Pytaj śmiało — usłyszał głos wampira.

— Babette. Mówi pan o niej w szczególny sposób — odrzekł wreszcie. — Można by odnieść wrażenie, że miał pan do niej szczególny stosunek.

— Czy z tego, co mówiłem, można odnieść wrażenie, że nie jestem zdolny do uczuć? — zapytał wampir.

— Ależ nie. Naturalnie. Współczuł pan temu staremu człowiekowi. Został pan przy nim, aby ulżyć jego ostatnim chwilom, choć sam znajdował się pan w niebezpieczeństwie. I to, co odczuwał pan w przypadku młodego Freniere, kiedy Lestat chciał go zabić… Wszystko to wiele wyjaśnia. Ale zastanawiam się właśnie… czy miał pan jakieś specjalne uczucia wobec Babette? I czy to przypadkiem nie słabość do niej sprawiła, że chronił pan całą jej rodzinę?

— Masz na myśli miłość? — powiedział wampir. — Dlaczego wahasz się użyć tego słowa?

— Ponieważ wspomniał pan o niezaangażowaniu, obojętności — odparł chłopak.

— Jak sądzisz, czy aniołowie są wewnętrznie niezaangażowani?

Chłopak myślał przez chwilę.

— Tak — odparł wreszcie.

— Ale czy nie są zdolni do miłości? — zapytał wampir. — Czyż nie spoglądają w oblicze Boga z całkowitym oddaniem i miłością?

Chłopak znów zastanowił się.

— Miłością lub uwielbieniem i adoracją — odrzekł po chwili.

— Co za różnica? — zapytał wampir w zadumaniu. — Co za różnica?

Z całą pewnością nie czekał na odpowiedź.

— Aniołowie odczuwają miłość, dumę… dumę, a może zarozumiałość z powodu upadku swych braci… i nienawiść. Silne przemożne uczucie osób niezaangażowanych w życie, w których uczucie i wola to jedno — powiedział w końcu. Wpatrywał się teraz nieruchomo w blat stołu, jak gdyby ponownie zastanawiał się nad całym tym problemem i niezupełnie był zadowolony ze swych konkluzji. — Odczuwałem w stosunku do Babette… coś bardzo silnego, silne uczucie, co prawda, nie najsilniejsze, o jakim wiem, że istnieje pośród istot ludzkich — znów spoglądał na chłopaka — ale bardzo silne. Babette była dla mnie, na swój sposób, idealną istotą ludzką…

Poruszył się na krześle. Peleryna przesunęła się po nim miękko. Obrócił twarz ku oknu. Chłopak pochylił się do przodu i sprawdził taśmę. Potem wyciągnął drugą kasetę z teczki, prosząc o wybaczenie przerwał wywód wampira i włożył ją do magnetofonu.

— Obawiam się, że zadałem pytanie zbyt osobiste. Nie chciałem, nie miałem takiego zamiaru… — W jego głosie wyczuwało się lekki niepokój.

— Nie, nic podobnego — odrzekł wampir, spoglądając nagle na niego. — To pytanie było bardzo na temat. Tak, byłem zdolny do miłości i odczuwałem ją w pewnym stopniu w stosunku do Babette, choć nie była to największa miłość w moim życiu. Miłość do Babette była jakby zapowiedzią większego uczucia.

Ale pora wrócić do naszej historii. Bal dobroczynny wydany przez Babette okazał się sukcesem i jej powrót do życia towarzyskiego został dzięki temu ugruntowany. Jej pieniądze, hojnie rozdawane, usunęły jakiekolwiek wątpliwości wśród rodzin kawalerów starających się o rękę, i wkrótce też wyszła za mąż. W letnie noce często ją odwiedzałem, nigdy jednak nie dopuszczałem, by mnie dostrzeżono, czy choćby zdano sobie sprawę z mojej obecności. Przychodziłem, by ujrzeć, że jest szczęśliwa i widząc ją taką, sam odczuwałem radość i szczęście.

Tej nocy, po pożarze w Pointę du Lac, zaprowadziłem do Babette także i Lestata. Dawno by pozabijał wszystkich z jej rodziny, gdybym go przed tym nie powstrzymywał. Teraz sądził, że mu na to pozwolę.

— A co by to dało? — zapytałem — nazywasz mnie idiotą, a sam nim jesteś. Czy myślisz, że nie wiem, dlaczego uczyniłeś mnie wampirem? Nie potrafiłeś żyć samodzielnie, nie radziłeś sobie nawet z najprostszymi rzeczami. Od lat to ja wszystko załatwiam, podczas gdy ty rozpierasz się w fotelu. Nie ma już niczego, co mógłbyś mi jeszcze opowiedzieć o życiu. Nie potrzebuję cię. Nie mam z ciebie absolutnie żadnego pożytku. To ty mnie potrzebujesz i uprzedzam cię, jeśli dotkniesz choć jednego z niewolników Franiere, pozbędę się ciebie. Może będziemy musieli walczyć ze sobą, ale nie potrzebuję ci chyba uświadamiać, że mam więcej rozumu w małym palcu niż ty w głowie. Rób więc tak, jak ci mówię.

No cóż, zaskoczyło go to, choć jak mi się wydaje, nie powinno. Zaprotestował oczywiście, utrzymywał, że wiele jeszcze rzeczy muszę od niego usłyszeć. O zagrożeniach, jakie na mnie czekają, o ludziach, których powinienem się strzec, o miejscach na świecie, gdzie nie powinienem pod żadnym pozorem się pojawiać, i tak dalej. Nie mogłem już dłużej tych nonsensów wysłuchiwać. Nie miałem na to zresztą czasu. U zarządcy plantacji Freniere paliły się już światła. Ten raźno się uwijał i próbował uspokoić zbiegłych z naszej plantacji niewolników, jak i stłumić narastający niepokój wśród swoich. Pożar w Pointe du Lac był stąd wyraźnie widoczny na tle nieba. Babette, rzeczowa w działaniu, wysłała wozy z niewolnikami pod nasz dom, aby pomagali przy gaszeniu. Przerażonych zbiegów oddzielono od reszty niewolników. Na razie jeszcze nikt nie dawał wiary ich niesamowitym opowieściom, uważając je za wybryk niewolniczej głupoty. Babette wiedziała, że coś strasznego i przerażającego musiało się wydarzyć. Podejrzewała morderstwo, choć rzecz jasna, nie myślała o żadnych rzeczach nadprzyrodzonych. Siedziała w gabinecie, sporządzając notatki dotyczące pożaru na plantacji, gdy wsunąłem się do jej pokoju. Był już prawie ranek i pozostało mi zaledwie parę minut, aby przekonać ją, że musi nam pomóc. Zacząłem mówić do niej, gdy była odwrócona do mnie tyłem. Nie pozwoliłem jej spojrzeć na mnie, a ona spokojnie wysłuchała, co mam jej do powiedzenia. Wyjawiłem jej, że musimy dostać pokój, gdyż wymagamy odpoczynku.

— Nigdy nie sprowadziłem na twój dom żadnego nieszczęścia czy kłopotów. Teraz proszę cię o klucz i o obietnicę, że nikt, absolutnie nikt, nie wejdzie do tego pokoju aż do jutrzejszej nocy. Wtedy wytłumaczę ci wszystko — byłem prawie na krawędzi rozpaczy. Niebo już się rozjaśniało. Lestat czekał w pobliżu z naszymi trumnami.

— Ale dlaczego zjawiłeś się właśnie u mnie? — zapytała.

— A dlaczego nie? — odparłem. — Czyż nie pomogłem tobie wtedy, gdy tego właśnie najbardziej potrzebowałaś? Czy dwukrotnie nie ofiarowałem ci dobrej rady?

Gdy to mówiłem, widziałem już cień Lestata w oknie gabinetu. Rzucał się tam w panice.

— Daj mi klucz do któregokolwiek z pokoi tego domu. Nie pozwól nikomu zbliżać się do drzwi za dnia. Przyrzekam, że nigdy nie wyrządzę tobie krzywdy.

— A jeśli tego nie zrobię… — odpowiedziała. — Jeśli uważam, że jesteś wysłannikiem szatana?

Zrobiła ruch, jakby chciała odwrócić głowę. Sięgnąłem po świecę i zgasiłem ją. Obróciła się i ujrzała tylko moje kontury na tle szarzejących okien.

— Jeśli tego nie uczynisz, sądząc, że jestem diabłem, umrę — odpowiedziałem spokojnie. — Daj mi klucz. Mógłbym cię teraz zabić, gdyby taka była moja wola, czy tego nie rozumiesz?

Przysunąłem się bliżej, tak że zobaczyła mnie wyraźniej. Cofnęła się gwałtownie, zaciskając palce na oparciu krzesła. — Ale nie zrobię tego. Prędzej sam umrę, niż zrobię ci jakąś krzywdę. Umrę, jeśli nie dasz mi tego klucza.

Dopiąłem celu. Co pomyślała, nie wiem. Ale dała mi na noc jedną z parterowych piwniczek, w której dojrzewało wino. Jestem pewien, że widziała, jak Lestat i ja wtaszczyliśmy tam swoje trumny. Przekręciłem klucz w zamku i zabarykadowałem drzwi.

Minął dzień. Następnego wieczoru Lestat był już na nogach, gdy się przebudziłem.

— A więc dotrzymała słowa.

— Tak, a nawet zrobiła jeszcze więcej. Nie tylko uszanowała spokój naszego zamkniętego pokoju, ale i sama pozamykała go od zewnątrz.

— No, a historie opowiadane przez niewolników… słyszała je przecież.

— Owszem. Lestat pierwszy odkrył, że jesteśmy zamknięci od zewnątrz. Wściekł się. Planował przedostać się do Nowego Orleanu tak szybko, jak tylko było to możliwe. Teraz zaczął patrzeć na mnie podejrzliwie.

— Potrzebowałem ciebie tak długo, jak długo żył mój ojciec — powiedział do mnie, rozpaczliwie szukając jakiegoś ukrytego wyjścia z piwniczki. Nie znalazł go jednak. — Nie myśl, że zgodzę się na wszystko, co zaproponujesz, uprzedzam cię.

— Nie chciał nawet odwrócić się i spojrzeć na mnie. Usiadłem, wytężając słuch, aby zrozumieć głosy w pokojach nad nami. Pragnąłem, by przestał wreszcie gadać. Nie zależało mi bynajmniej na tym, by ujawnić swoje uczucia wobec Babette i związane z tym nadzieje. Myślałem o czymś innym. Pytałeś mnie o uczucia i stan niezaangażowania. Jednym z aspektów, nazwałbym to, uczuciowego niezaangażowania jest swoista dychotomia myśli. Wiesz, że jesteś w niebezpieczeństwie, które grozi ci nawet śmiercią, a jednocześnie możesz myśleć o czymś bardzo abstrakcyjnym i odległym. Tak właśnie wtedy działo się ze mną. Rozmyślałem o tym, jak wyrafinowana mogłaby być nasza przyjaźń, Lestata i moja. Jak mało przeszkód stało na drodze do urzeczywistnienia tego i jak wiele moglibyśmy jeszcze wspólnie przeżyć. Być może bliskość Babette spowodowała, że znalazłem się w takim stanie. Czyż jednak mogłem tak prawdziwie ją poznać? Jedynym sposobem było odebranie jej życia, stanie się jednością z nią, w uścisku śmierci, kiedy to dusza jest jednym z sercem i karmi się nim. Ale moja dusza pragnęła poznać Babette bez potrzeby zabijania jej, bez konieczności pozbawiania jej życia, każdej kropli krwi. A Lestat? Jakże mogliśmy się poznać? Gdyby choć trochę był człowiekiem z charakterem, o niewielkiej zdolności myślenia i wyobraźni. Przypomniałem sobie słowa starego. Lestat był kiedyś wspaniałym uczniem, kochał książki, które zostały spalone. Ja znałem tylko Lestata, który szydził sobie z mojej biblioteki, nazywał ją stosem śmiecia i kurzu, wyśmiewał nieustannie moje czytanie, moje rozmyślania. Uświadomiłem sobie nagle, że dom nad naszymi głowami uspokajał się. Od czasu do czasu słychać było tylko czyjeś kroki i skrzypienie desek, a światło, jakie dochodziło do nas przez szpary w deskach, dawało nikłą, migocącą iluminację. Widziałem, jak Lestat bada ceglane ściany piwniczki z zaciętą twarzą, wykrzywioną w prawdziwie ludzkim grymasie zawodu i frustracji. Byłem całkowicie przekonany o tym, że nasze drogi muszą się rozejść. Natychmiast, choćby rozdzielić nas miał nawet ocean. Zdałem sobie sprawę, że tolerowałem go tak długo tylko z powodu własnych wątpliwości. Oszukiwałem siebie, że zostaję z nim dla starca, dla mojej siostry i jej męża. Ale tak naprawdę obawiałem się, że zna jako wampir pewne podstawowe sekrety naszego życia, których ja sam nie jestem w stanie odkryć. Co więcej, był jedyną istotą pokrewną, jaką znałem. Nigdy dotąd nie powiedział mi, jak sam został wampirem, ani też gdzie mógłbym spotkać kogoś z naszego gatunku. Wszystko to bardzo mnie niepokoiło przez te cztery lata. Nienawidziłem go, chciałem odejść od niego ale przecież, czy mogłem go zostawić?

Tymczasem, gdy wszystkie te myśli przychodziły mi do głowy, Lestat kontynuował swoją diatrybę. Mówił, że mnie nie potrzebował, że nie zamierza godzić się ze wszystkim, a już specjalnie z jakimkolwiek zagrożeniem ze strony Babette.

— Powinniśmy być gotowi, jak tylko drzwi się otworzą — dodał. — Pamiętaj — powiedział do mnie na koniec — szybkością i siłą nie mogą się z nami równać. I strach. Pamiętaj, abyś zawsze wywoływał strach. Tylko nie bądź czasem sentymentalny! Za dużo by nas to kosztowało.

— Lestat, chcesz iść własną drogą, kiedy to się już skończy i wydostaniemy się stąd? — zapytałem go. Chciałem, by to potwierdził. Ja sam nie miałem odwagi. A może raczej nie bardzo jeszcze wiedziałem, czego pragnę.

— Chcę się dostać do Nowego Orleanu — powiedział. — Uprzedzam, że już ciebie nie potrzebuję. Ale aby się stąd wydostać, musimy trzymać się razem. Ty nawet nie zdajesz sobie sprawy, jak wykorzystać swoje nadzwyczajne siły i możliwości. Nie masz właściwego poczucia tego, kim jesteś. Proszę bardzo, użyj swojego daru przekonywania wobec tej kobiety, jeśli nadejdzie sama. Ale jeśli przyjdzie z innymi, bądź przygotowany na to, by zachować się tak, jak przystoi prawdziwemu wampirowi.

— To znaczy jak? — zapytałem, bo nigdy dotąd nie wydawało mi się to taką tajemnicą. — Kim ja właściwie w takim razie jestem?

Popatrzył na mnie z odrazą i uniósł gwałtownie do góry ręce.

— Bądź przygotowany… — dodał, obnażając swoje wspaniałe ostre zęby — do zabijania!

Nagle spojrzał na deski podłogowe nad nami.

— Tam na górze zamierzają chyba spać, słyszysz? Zamilkliśmy. Lestat chodził po pomieszczeniu, a ja siedziałem zamyślony, zastanawiając się, co mógłbym powiedzieć Babette lub raczej — co właściwie odczuwam w stosunku do Babette?

Po pewnym czasie, a trwało to dość długo, nad drzwiami zabłysło światło. Lestat gotował się do skoku. Otworzyły się drzwi. To była Babette. Sama. Weszła do pomieszczenia, przyświecając sobie lampą, nie widziała Lestata, który stał ukryty za nią i cały czas wpatrywał się we mnie.

Nigdy przedtem nie widziałem jej takiej. Włosy miała rozpuszczone do snu, długie, czarne fale zarzucone do tyłu na biały szlafrok. Twarz miała napiętą i malowało się na niej zatroskanie i przestrach. Wszystko to sprawiało, że wydawała się jakby w gorączce, a jej duże brązowe oczy były jeszcze większe. Kochałem jej siłę i uczciwość, całą potęgę jej duszy. Ale nie odczuwałem fizycznego pociągu do niej, takiej namiętności, jaką na przykład ty mógłbyś odczuwać. Choć niewątpliwie wydawała mi się powabniejsza niż jakakolwiek kobieta spośród tych, które znałem za czasów śmiertelnego życia. Nawet w surowym szlafroku jej ramiona i piersi były okrągłe i miękkie. Miała intrygującą duszę, ubraną w dodatku w fascynujące ciało. Ja, który jestem twardy i odporny, a w tej chwili jeszcze zdecydowany na wszystko, poczułem, że nie mogę oprzeć się jej nieodpartemu urokowi. Wiedząc jednak, że mogłoby to skończyć się bardzo źle dla nas, odwróciłem się natychmiast. Zastanawiałem się, czy jeśli zdążyła spojrzeć w moje oczy, dostrzegła, że są martwe i bezduszne.

— Więc to ty jesteś tym, który był u mnie wcześniej — powiedziała wreszcie, jak gdyby nie była pewna.

— I to ty jesteś właścicielem Pointe du Lac. Ty!

Wiedziałem już, gdy mówiła, że musiały dotrzeć do niej najdziksze opowiadania dotyczące ostatniej nocy. Nie było sensu przekonywać jej czy kłamać. Już przedtem przecież objawiłem się jej w swojej nienaturalnej powierzchowności.

— Nie zamierzam uczynić ci krzywdy — odrzekłem. — Potrzebuję tylko wozu i koni… Moje własne konie zostawiłem zeszłej nocy na pastwisku.

Zdawało się, że nie słyszy mnie. Podeszła bliżej, zdecydowana uchwycić moją postać w świetle trzymanej lampy.

Ujrzałem Lestata tuż za nią. Jego cień zlewał się z cieniem Babette. Był gotowy do ataku i niebezpieczny.

— Dasz mi ten wóz? — nalegałem. Wpatrywała się we mnie, z lampą podniesioną do góry i właśnie wtedy, gdy chciałem odwrócić wzrok, dostrzegłem, że jej twarz zaczęła się zmieniać, stała się nieruchoma, bez wyrazu, jakby jej dusza traciła świadomość. Zamknęła oczy i potrząsnęła głową. Przyszło mi do głowy, że w jakiś sposób wprowadziłem ją w trans, bez szczególnego wysiłku z mej strony.

— Kim jesteś? — wyszeptała. — Jesteś wysłannikiem Szatana? Byłeś wysłannikiem Szatana, kiedy zjawiłeś się u mnie po raz pierwszy?

— Diabłem? — zapytałem. Zmartwiło mnie to bardziej, niż myślałem. Jeśli tak sądzi to i moją radę uzna za szatańską. To z kolei zmieni całkowicie jej zapatrywanie na swoje własne życie. A przecież jest pełne godności i dobre. Wiedziałem więc, że nie wolno mi na to pozwolić. Jak wszyscy silni ludzie zawsze skazana była na pewną samotność; żyła trochę poza nawiasem, nie społecznie, lecz towarzysko. Całe jej życie mogło teraz zostać wyraźnie naruszone, gdyby miała zakwestionować swoją własną dobroć. Wpatrywała się we mnie z nie ukrywanym przerażeniem, ale tak, jakby w tym przerażeniu zapomniała zupełnie, w jakim znajduje się niebezpieczeństwie. W tym momencie Lestat, którego przyciągała słabość jak spragnionego woda, chwycił ją za przegub dłoni. Krzyknęła i upuściła lampę. Płomienie skoczyły na rozchlapaną naftę, a Lestat popchnął ją do tyłu w kierunku otwartych drzwi.

— Sprowadź wóz! — rozkazał. — Już, zaraz, i konie. Jesteś w śmiertelnym niebezpieczeństwie. I nie mów nic o żadnych diabłach.

Przeskoczyłem przez płomienie, krzycząc na Lestata, by ją zostawił. Nadal przytrzymywał Babette za przeguby dłoni.

— Obudzisz cały dom, jeśli się nie zamkniesz! — krzyknął do mnie. — Zabiję ją! — dodał. — Sprowadź wóz, dalej, wołaj stajennego! — wykrzykiwał do Babette, wypychając ją na zewnątrz.

Przesuwaliśmy się powoli w poprzek ciemnego podwórka. Moje przerażenie było nie do opisania. Babette próbowała nas wypatrzeć w ciemnościach. Nagle zatrzymała się. W domu zapaliło się światło, tuż nad naszymi głowami.

— Nic wam nie dam — wycedziła. Wyciągnąłem rękę, by dotknąć ramienia Lestata i powiedziałem, że sam się muszę tym zająć.

— Zdradzi naszą obecność, jeśli nie dasz mi porozmawiać z nią — szepnąłem do niego.

— Tylko pilnuj się — odpowiedział z odrazą — bądź silny. Nie baw się z nią!

— Teraz idź, kiedy będę do niej mówił… idź do stajni, wyprowadź wóz i konie. Ale nie zabijaj!

Czy posłucha mnie, nie wiedziałem, ale rzucił się do przodu, jak tylko zrobiłem krok w kierunku Babette. Na jej twarzy widać było nie skrywaną wściekłość pomieszaną ze stanowczością.

— Odstąp ode mnie, Szatanie — powiedziała. A ja stałem tak przed nią, niemy, uporczywie się w nią wpatrując. Jej nienawiść paliła mnie jak ogień.

— Dlaczego mówisz takie rzeczy! — zapytałem. — Czy rada, którą ci dałem, była zła? Czy wyrządziłem ci kiedykolwiek krzywdę? Przyszedłem wtedy, aby ci pomóc, aby dodać ci sił. Myślałem wtedy tylko o tobie.

Potrząsnęła głową.

— Dlaczego, dlaczego mówisz do mnie w ten sposób? — zapytała. — Wiem, do czego dopuściłeś tam, w Pointę du Lac. Byłeś tam jak Szatan! Wielu ludzi poszło to zobaczyć. Mój mąż też tam był. Widział dom w kompletnej ruinie, martwe ciała niewolników rozrzucone wszędzie, w sadzie, na polach. Kim jesteś? Dlaczego przemawiasz do mnie tak łagodnie? Czego chcesz ode mnie?

Przywarła do kolumn na ganku i cofała się powoli w stronę holu. Coś przesunęło się nad nami w oświetlonym oknie.

— Nie mogę ci teraz odpowiedzieć — odparłem. — Uwierz mi, że przybyłem wtedy do ciebie tylko po to, aby ci pomóc. Gdybym tylko miał jakiś wybór, nie sprowadzałbym teraz na twój dom tych kłopotów.

Wampir przerwał.

Chłopak z szeroko otwartymi oczyma przesunął się do przodu na krześle. Wampir pozostał w bezruchu, wpatrując się w przestrzeń, zagubiony we własnych myślach i pamięci. Młody człowiek spuścił nagle wzrok, jak gdyby wymagał tego szacunek do starszej osoby. Spojrzał na Louisa i jednak ponownie odwrócił wzrok z twarzą równie zatroskaną jak oblicze wampira. Zaczął coś mówić, ale przerwał.

— Czy tego właśnie chcesz? — szepnął wampir. — Czy to jest to, co chciałeś usłyszeć?

Bezgłośnie odsunął krzesło i podszedł do okna. Chłopak siedział niczym ogłuszony, spoglądając na szerokie ramiona i długą pelerynę. Wampir obrócił nieco głowę.

— Nie odpowiadasz. A więc to nie jest to, czego się spodziewałeś? Chciałeś wywiadu, czegoś co można byłoby nadać w programie radiowym?

— To nie ma znaczenia. Wyrzucę taśmę, jeśli będzie pan chciał. — Reporter wstał. — Przyznaję, że nie wszystko rozumiem. Jak więc mogę prosić o jeszcze? Mogę tylko powiedzieć, że to, co rozumiem… że to, co i tak rozumiem… — chłopak zaplątał się w wypowiedzi — że to, co wiedziałem do tej chwili, jest niczym w stosunku do tego, co mi pan teraz powiedział.

Zrobił krok w kierunku Louisa. Wydawało się, że wampir spogląda w kierunku Divisadero Street. Potem obrócił wolno głowę i spojrzał na niego. Uśmiechnął się. Jego twarz była pogodna, prawie czuła. Chłopak nagle poczuł się nieswojo. Wcisnął dłonie w kieszenie i obrócił się w kierunku stołu. Spojrzał z wyczekiwaniem i powiedział:

— Bardzo proszę… niech pan mówi dalej. Wampir również się obrócił, z założonymi rękoma.

— Dlaczego? — zapytał.

Młody reporter nie wiedział, co odpowiedzieć.

— Ponieważ chcę tego słuchać. — Wzruszył ramionami. — Ponieważ chcę wiedzieć, co się wydarzyło dalej.

— W porządku — odpowiedział Louis z tym samym uśmiechem błąkającym się na ustach. Powrócił na swoje miejsce przy stole i usiadł naprzeciwko chłopaka. Obrócił nieco leżący na stole magnetofon i powiedział:

— Wspaniały wynalazek, naprawdę… ale wróćmy do naszej historii.

Musisz zrozumieć, że to co czułem do Babette, to było olbrzymie pragnienie kontaktu z nią, porozumienia, silniejsze niż jakiekolwiek inne pragnienie, które wtedy odczuwałem… poza może fizycznym pożądaniem… krwi. Było to tak silne, że ujrzałem całą głębię swojej samotności. Wtedy przed laty, kiedy rozmawiałem z nią, była między nami krótkotrwała, ale bezpośrednia więź, równie prosta i satysfakcjonująca jak zwykłe ujęcie kogoś za rękę. Teraz jednakże znaleźliśmy się na odmiennych biegunach. Dla Babette byłem potworem. Już to samo było straszne. Zrobiłbym wszystko, aby zmienić jej myśli. Powiedziałem jej, że rady, które otrzymała ode mnie, były aktem dobrej woli, a nigdy Szatan nie potrafiłby czynić dobra, nawet jeśli leżałoby to w jego planach. „Wiem” — odpowiedziała. Ale rozumiała przez to, że nie może mi już więcej zaufać, chyba że chciałaby zaufać diabłu. Zbliżyłem się do niej, ale cofnęła się. Podniosłem rękę, a ona skuliła się.

— No dobrze — powiedziałem, odczuwając straszliwe rozdrażnienie. — Dlaczego zatem obroniłaś mnie wczoraj w nocy? Dlaczego zjawiłaś się dzisiaj u mnie sama?

Teraz ujrzałem w jej twarzy błysk przebiegłości. Miała swoje powody, ale pod żadnym pozorem mi ich nie zdradzi. Nie była w stanie rozmawiać ze mną otwarcie, nawiązać ze mną takiego porozumienia, jakiego pragnąłem. Nagle poczułem się zmęczony. Noc mijała. Widziałem i słyszałem, jak Lestat wśliznął się do piwnicy, zabierając stamtąd nasze trumny. Był czas najwyższy na ucieczkę. Poczułem, że pragnę jeszcze czegoś… Poczułem potrzebę zabijania i picia krwi. Ale to nie brak krwi był powodem znużenia. To było coś innego, coś o wiele gorszego. Wydało mi się nagle, że ta noc jest tylko jedną z tysięcy innych nocy, nocą, która przechodzi w następną i następną, tworząc wielką linię nocy, której końca na próżno by szukać.

Chyba odwróciłem się od niej i przyłożyłem dłonie do oczu. Czułem się znużony i słaby Wydałem z siebie jakiś dziwaczny odgłos, całkiem bezwolnie. I wtedy, w tym szerokim i opuszczonym pustkowiu nocy, gdzie stałem samotnie i gdzie Babette była jedynie złudzeniem, dostrzegłem nagle rozwiązanie dla siebie, możliwość, której nigdy przedtem nie rozważałem. Rozwiązanie, od którego cały czas uciekałem, pochłonięty światem, zafascynowany zmysłami wampira, zakochany w kolorach, kształtach i dźwiękach, ich nieskończonych odmianach. Babette poruszyła się, ale nie zwróciłem na to uwagi. Wyciągnęła coś z kieszeni. Wielkie kółko z kluczami. Usłyszałem ich brzęk. Wchodziła na schody. „Niech idzie — pomyślałem — diabelskie stworzenie!”

— Odstąp ode mnie, Szatanie — powtórzyłem głośno. Obróciłem się, aby spojrzeć na nią. Zamarła na schodach, jej oczy rozszerzyły się pełne podejrzliwości. Sięgnęła po latarnię wiszącą na ścianie, uchwyciła ją i trzymała, przyciskając niby sakiewkę pełną złotych monet.

— Myślisz, że jestem wysłannikiem Szatana? — zapytałem. Szybko przełożyła latarnię do lewej ręki, by przeżegnać się prawą. Wypowiedziała jakieś łacińskie ledwo słyszalne, słowa. Twarz jej pobladła, brwi uniosły się, nie wyrzekła jednak niczego.

— Czy spodziewasz się, że uniosę się w powietrze w obłoku dymu? — pytałem dalej. — I udam się do piekła, skąd przybyłem? Do Szatana, który mnie tu przysłał? — Stałem przy pierwszym stopniu schodów. — Przypuśćmy, że powiem ci, że nic nie wiem o diable. Przypuśćmy, że mógłbym powiedzieć ci, że nie wiem nawet, czy on w ogóle istnieje!

Jednak tak naprawdę, to właśnie diabła widziałem w krajobrazie moich myśli, to właśnie o nim teraz myślałem. Odwróciłem się od niej. Nie słyszała mnie, nie słuchała mnie nawet. Lestat był już gotów, wiedziałem o tym. Był gotów z wozem i końmi, jakby czekał tam od lat. Spojrzałem w górę schodów. Odniosłem nagle wrażenie, że to mój jedyny brat tam stoi. Mówi coś do mnie podnieconym głosem, coś, co dla niego jest niezwykle ważne, rozpaczliwie istotne. Ale złudzenie szybko minęło. Nagle usłyszałem dźwięk, coś jakby drapanie, i wybuchło jasne światło.

— Nie wiem, czy pochodzę od diabła czy nie! Nie wiem kim jestem — wykrzyknąłem w kierunku Babette. — Mam żyć do końca świata, a nie wiem nawet, kim jestem!

Światło pochodziło od latarni, którą Babette zapaliła nagle zapałką i trzymała teraz tak, że nie mogłem dostrzec jej twarzy. Przez chwilę nic nie widziałem oślepiony światłem, i wtedy nagle zostałem uderzony z całej siły latarnią. Szkło rozprysło się na cegły, a płomienie objęły moje nogi i twarz. Usłyszałem z ciemności krzyk Lestata:

— Zgaś to, zgaś to, idioto. Spalisz się! — I poczułem oślepiony, że coś zwala mnie z nóg. To była rzucona marynarka Lestata. Upadłem bezbronny na filar, obezwładniony nie tyle ogniem i uderzeniem, co raczej faktem, że Babette zdecydowała się mnie zniszczyć.

Wszystko to wydarzyło się zaledwie w kilka chwil. Ogień został ugaszony i oto klęczałem w ciemnościach z rękoma opartymi na ceglanych stopniach. Lestat u szczytu schodów znów trzymał Babette. Wbiegłem na górę za nim, chwyciłem za szyję i odciągnąłem go do tyłu. Odwrócił do mnie swą rozwścieczoną twarz i kopnął mnie. Przywarłem jednak do niego i ściągnąłem go na siebie, w dół schodów. Babette została u góry. Stała jak sparaliżowana. Zobaczyłem ciemny zarys jej postaci na tle nieba i odblask światła w jej oczach.

— No dalej, chodźmy — wymamrotał, gramoląc się z powrotem na nogi. Babette trzymała rękę na gardle. Wytężyłem wzrok, by przebić się przez ciemność. Jej szyja krwawiła.

— Pamiętaj — zdążyłem krzyknąć do niej — mogłem cię zabić! Albo jemu na to pozwolić. Nie uczyniłem tego jednak. Nazwałaś mnie diabłem. Mylisz się!

— A zatem powstrzymał pan Lestata w samą porę — odezwał się reporter.

— Tak. Lestat potrafił zabijać i wysysać krew w mgnieniu oka. Ale uratowałem tylko fizyczne życie Babette. O tym jednak miałem się dowiedzieć dopiero później.

Minęło półtorej godziny, gdy Lestat i ja dotarliśmy do Nowego Orleanu z końmi śmiertelnie wyczerpanymi po szaleńczej jeździe. Zostawiliśmy wóz na bocznej uliczce, tylko przecznicę od nowego hotelu „Hiszpańskiego”. Lestat zaczepił jakiegoś starszego człowieka. Wziął starego pod ramię i wcisnął mu w rękę pięćdziesięciodolarówkę.

— Idź, zamów nam pokoje — dawał mu wskazówki — i trochę szampana. Powiedz, że to dla dwóch dżentelmenów i zapłać z góry.

Masz. Kiedy wrócisz, dam ci drugą pięćdziesiątkę. I uważaj, będę cię miał na oku.

Jego błyszczące oczy zniewalały starego. Wiedziałem, że go zabije, jak tylko ten wróci z hotelu z kluczami i tak się też stało. Siedziałem w wozie, patrząc zmęczonym wzrokiem, jak stary słabł w moich oczach, aż w końcu skonał. Jego ciało przewróciło się jak worek z kamieniami, gdy Lestat wreszcie oderwał się od niego.

— Dobranoc, słodki książę — powiedział. — A oto twoje pięćdziesiąt dolarów.

Wcisnął banknot do kieszeni marynarki trupa, jak gdyby to był kapitalny dowcip.

Teraz pozostało wśliznąć się do hotelu wejściem od podwórza, i spokojnie wejść na górę do wykwintnych pokoi naszego apartamentu. Szampan już połyskiwał w wiaderkach z lodem. Dwa kieliszki stały na srebrnej tacy. Wiedziałem, że Lestat zaraz napełni jeden z nich i usiądzie, wpatrując się w blady, żółtawy kolor szampana. A ja, nadal w transie, leżałem na kanapie, jakby to, co robił, nie miało dla mnie żadnego znaczenia. „Muszę go zostawić albo umrę!” — pomyślałem. „Byłoby słodko umrzeć teraz”. — Tak, umrzeć. Chciałem już kiedyś umrzeć. Teraz też odczuwałem to samo. Dostrzegałem to z taką przejrzystością i z takim spokojem.

— Jesteś chory — powiedział nagle Lestat. — Już prawie świta.

Odsłonił koronkowe zasłony. Zobaczyłem dachy domów i ciemne niebo, a w górze wielką konstelację Oriona.

— Wyjdź lepiej i zabij, polepszy ci się — powiedział nagle Lestat, otwierając okno. Przeszedł przez parapet i usłyszałem, jak jego buty stuknęły miękko o dach budynku poniżej naszego hotelu. Wyszedł po nasze trumny, przynajmniej jedną z nich. Głód, który odczuwałem, wzbierał we mnie jak gorączka. Wyskoczyłem za nim. Pragnienie śmierci jednak pozostało we mnie. Jak najczystsza myśl przechowywana w głębi duszy, pozbawiona emocji. Ale musiałem się też jakoś odżywiać. Mówiłem ci już wcześniej, że wtedy jeszcze nie chciałem zabijać ludzi. Przeszukiwałem więc dachy w poszukiwaniu szczurów.

— Ale dlaczego… Powiedział pan, że Lestat nie powinien był rozpoczynać wtajemniczenia w zabijaniu od ludzi. Czy to oznaczało… czy to oznacza, że był to pewien wybór natury estetycznej raczej niż moralnej?

— Gdybyś mnie zapytał wtedy, powiedziałbym ci, że zdecydowanie estetycznej, że chciałem poznawać śmierć etapami, kolejnymi stopniami wtajemniczeń, i że doświadczenia związane ze śmiercią człowieka pragnąłem zachować na później, gdy moje rozumienie tych spraw będzie głębsze i dojrzalsze. W rzeczywistości, wszystko to miało jednak podstawy etyczne, moralne. Wszystkie decyzje estetyczne są tak naprawdę decyzjami moralnymi.

— Nie bardzo rozumiem — powiedział chłopak. — Myślałem, że decyzje estetyczne pozostają całkowicie bez związku z etyką czy moralnością. Co, na przykład, z tak banalną sytuacją, kiedy artysta zostawia swoją żonę i dzieci, by móc malować? Albo Neron grający na harfie, gdy płonął Rzym?

— Obie decyzje były decyzjami moralnymi. W umyśle artysty obie służyły wyższemu dobru. Cały konflikt powstaje pomiędzy moralnością artysty i moralnością społeczeństwa, w którym żyje, a nie między estetyką a moralnością czy etyką. Często nie rozumie się tego i stąd tyle tragedii, tyle marnowania talentów. Na przykład, artysta kradnący farby ze sklepu wyobraża sobie, że dokonał nieuniknionego choć niemoralnego wyboru, w związku z czym widzi potem siebie jako pozbawionego łaski. Nieunikniona jest wtedy rozpacz i małostkowa odpowiedzialność, jak gdyby moralność była wielkim, szklanym światem, który może zostać przypadkowo całkowicie strzaskany jednym postępkiem. Muszę ci jednak powiedzieć, że wcale nie to zaprzątało mi wtedy głowę. Wydawało mi się, że zdecydowałem się na zabijanie zwierząt wyłącznie z powodów estetycznych i nie angażowałem się w wielkie moralne pytanie, czy z powodu mojej obecnej natury zostanę potępiony czy nie.

Bo widzisz, choć Lestat nigdy mi nic nie powiedział o diabłach czy piekle, wierzyłem, że i tak stałem się potępiony z chwilą, kiedy tylko przeszedłem na jego stronę, tak jak Judasz musiał w to wierzyć, kiedy zakładał pętlę ze sznura na swoją szyję. Rozumiesz?

Chłopak nie odpowiedział. Przez moment chciał coś powiedzieć, ale zaniechał tego. Widać było wyraźnie wypieki na jego policzkach.

— A czy tak rzeczywiście było? — zapytał cicho.

Wampir nie poruszył się. Uśmiechnął się lekko. Chłopak przypatrywał mu się teraz tak, jak gdyby zobaczył go po raz pierwszy.

— Być może… — odrzekł wampir, poprawiając się na krześle i krzyżując nogi — powinniśmy jednak o wszystkim mówić po kolei, może więc wrócę raczej do głównej historii.

— Tak, proszę — powiedział młody reporter.

— Jak już ci mówiłem, tej nocy byłem wstrząśnięty. Poprzednio zupełnie nie zastanawiałem się nad sprawą mojej tożsamości, teraz jednak myśl o tym całkowicie mną zawładnęła. Być wampirem i żyć dalej — nie bardzo już miałem na to ochotę. No cóż, w rezultacie odczuwałem wszystko tak, jak miałoby to miejsce w przypadku człowieka śmiertelnego. Po prostu dążyłem do zaspokojenia przynajmniej moich pragnień czysto fizycznych, naturalnych, co w moim przypadku było pragnieniem zaspokojenia głodu, pożądania krwi. Sądzę, że użyłem tego jako wytłumaczenia przed samym sobą. Mówiłem ci już, co oznacza zabijanie dla wampira i z tego, co powiedziałem, łatwo możesz sobie wyobrazić, jaka jest różnica między szczurem a człowiekiem.

Zeskoczyłem w mroczną ulicę za Lestatem. Minąłem parę przecznic. Na ulicach było wtedy mnóstwo błota. Miasto w nim tonęło, a w porównaniu z dzisiejszymi czasami światła były rzadkie jak latarnie morskie na oceanie. Nawet przy porannych przebłyskach jedynie okna mansardowe i wysokie ganki odróżniało się w ciemnościach, a dla zwykłego człowieka wąskie uliczki były czarne jak smoła. Czy jestem potępiony? Czy jestem wysłannikiem diabła? Czy moja natura jest szatańska? Zadawałem sobie te pytania bez końca. A jeśli tak jest, to dlaczego buntuję się przeciwko temu, drżę, kiedy Babette zamierza się na mnie płonącą latarnią, odwracam się z obrzydzeniem, kiedy Lestat zabija. W jakim stopniu stałem się już wampirem, a w jakim kierują mną jeszcze ludzkie odruchy?

Dokąd mam pójść? Pragnienie śmierci przesłoniło mi wzrastającą potrzebę nasycenia, krwi. Nie zdawałem sobie sprawy, jak bardzo byłem spragniony, jak moje żyły łaknęły nowej krwi, jak pulsowały moje skronie. W końcu tylko to przedarło się do mojej świadomości, wypełniając mnie trudnym do zniesienia niepokojem. Rozdzierany z jednej strony przez pragnienie samozagłady, a z drugiej, trawiony coraz silniej odczuwanym pędem do zabijania, stałem na pustej, opuszczonej uliczce zupełnie zdezorientowany. Usłyszałem nagle płaczące dziecko, dziewczynkę, gdzieś w głębi stojącego obok domu. Przylgnąłem do ściany. Początkowo, całkiem beznamiętnie, chciałem tylko zrozumieć przyczynę jej płaczu. Zobaczyłem ją za szybą. Była zmęczona, cierpiąca i całkiem sama. Płakała już tak długo, że wkrótce przestałaby chyba z wyczerpania. Wsunąłem rękę pod ciężką drewnianą okiennicę i pociągnąłem tak silnie, że haczyk puścił. Mała siedziała tam w ciemnym pokoju obok martwego ciała kobiety, która nie żyła już od kilku dni. Cały pokój zagracony był walizami i pakunkami, jak gdyby spora grupa ludzi pakowała się tam do odjazdu. Matka dziewczynki leżała na wpół ubrana na podłodze. Jej ciało już się rozkładało, a poza dzieckiem, w pokoju nie było nikogo. Po chwili dziecko dostrzegło mnie i zaczęło mówić, że muszę coś zrobić, aby pomóc jego matce. Dziewczynka miała najwyżej pięć lat. Była bardzo chuda, a na twarzy brud mieszał się ze łzami. Błagała o pomoc. Chciały dostać się na statek, zanim przyszła zaraza. Ich ojciec czekał na nie. Zaczęła potrząsać matką i krzyczeć żałośnie i rozpaczliwie, a potem spojrzała na mnie i znowu zaczęła płakać.

Musisz zrozumieć, że fizyczna potrzeba krwi spalała mnie wewnętrznie. Nie przeżyłbym jeszcze jednego dnia bez posiłku. Były jednak inne możliwości. Ulice roiły się od szczurów, a gdzieś całkiem blisko jakiś pies wył rozpaczliwie. Mogłem uciec z pokoju, gdybym chciał, posilić się gdzieś na dole i z łatwością wrócić. Ale pytanie znowu powróciło i tłukło się w mojej głowie: Czy jestem potępiony? Bo jeśli tak, to dlaczego odczuwam taki żal wobec tej małej, dla jej wymizerowanej twarzyczki? Dlaczego pragnę dotknąć jej drobnych delikatnych ramion, posadzić ją sobie na kolanach, co właśnie zrobiłem, czuć jak pochyla główkę i wtulają we mnie, kiedy delikatnie gładzę jej atłasowe włosy? Dlaczego to robię? Jeżeli jestem potępiony, to muszę pragnąć jej śmierci, muszę uczynić z niej wyłącznie pożywienie dla swojej wyklętej egzystencji, ponieważ będąc potępiony, muszę jej nienawidzić.

I kiedy tak nad tym rozmyślałem, ujrzałem twarz Babette wykrzywioną nienawiścią, gdy trzymała latarnię, czekając na odpowiedni moment, by ją zapalić. I przed oczyma stanął mi Lestat. Nienawidziłem go. Wtedy zrozumiałem, tak, jestem potępiony, a to jest piekło, i w tej samej chwili pochyliłem się i wbiłem zęby w jej malutką szyję. Słysząc jej cichutki krzyk, wyszeptałem, gdy tylko poczułem gorącą krew na ustach:

— To tylko chwila, nie będzie bólu…

Przywarła do mnie i wkrótce nie byłem w stanie nic więcej powiedzieć. Przez cztery lata nie smakowałem ludzkiej krwi, a teraz słyszałem jej serce w tym straszliwym rytmie, I to jakie serce! Szybkie, wytrwałe serce dziecka, bijące niczym malutka pięść waląca w drzwi, krzyczące: Nie chcę umierać, nie chcę umierać, nie mogę umrzeć. Nie mogę… Jej serce ciągnęło moje coraz szybciej, bez wytchnienia, soczysta krew wdzierała się zbyt szybko w moje żyły. Pokój zaczął wirować. Zacząłem, wbrew sobie, wpatrywać się w jej pochyloną główkę, otwarte usta. Spojrzałem na dół, na ponury obraz twarzy matki. Jej na wpół przymknięte powiekami oczy zamigotały przez moment, jakby ożyła! Zrzuciłem z siebie dziecko. Dziewczynka leżała teraz na podłodze jak rzucona na ziemię lalka z powykręcanymi rękami i nogami. Odwracając się w ślepym przestrachu przed matką i gotując się do ucieczki, ujrzałem nagle znajomą postać w oknie. To był Lestat. Cofnął się właśnie nieco od okna i zanosił śmiechem. Jego ciało pochyliło się, jak gdyby tańczył na zabłoconej ulicy.

— Louis, Louis — szydził i wskazywał na mnie swoim długim kościstym palcem, jakby chciał powiedzieć, że przyłapał mnie wreszcie. Jednym susem przeskoczył parapet, odepchnął mnie na bok i chwytając z łóżka cuchnącego trupa matki zaczął tańczyć z nią upiorny taniec.

— Wielki Boże — wyszeptał chłopak.

— Tak, mógłbym powiedzieć to samo — odrzekł wampir. — Potknął się o dziecko, gdy tak ciągnął matkę, zataczając z nią w pokoju coraz większe koła, podśpiewując w tańcu. Jej zmatowiałe włosy opadły na twarz, gdy głowa odbita w podrygu opadła odrzucona do tyłu, a czarna ciecz zaczęła sączyć się z ust. Odepchnął ją na podłogę. Byłem już za oknem i biegłem ulicą, ale w chwilę później dogonił mnie.

— Boisz się, Louis? — krzyknął. — Boisz się? Dziecko żyje, Louis. Zostawiłeś ją jeszcze dyszącą. Czy mam tam wrócić i uczynić ją wampirem? Moglibyśmy ją wykorzystać, Louis. Pomyśl tylko, jakie piękne ubranka moglibyśmy kupować dla niej. Louis, poczekaj. Wrócę tam po nią, jeśli powiesz tylko słówko!

Biegł tak za mną całą drogę do hotelu. Cały czas, nawet gdy wybrałem drogę po dachach, mając nadzieję, że tam go zgubię. Był nadal obok mnie, gdy wskakiwałem w okno saloniku. Obróciłem się z wściekłością i zatrzasnąłem je. Tuż przed nim. Uderzył w nie, z rękoma rozrzuconymi jak ptak, który chce przelecieć przez szkło. Rama zatrzęsła się. Dosłownie postradałem zmysły. Chodziłem po pokoju, zastanawiając się, w jaki sposób go zabić. Wyobraziłem sobie jego ciało spalone na popiół, leżące na dachu poniżej. Rozsądek opuścił mnie całkowicie, zżerała mnie wściekłość. Kiedy wreszcie znalazł się w pokoju, wybijając szybę, zaatakowałem go i walczyliśmy jak nigdy dotąd. Powstrzymała mnie myśl o piekle, myśl o nas, będących dwiema duszami piekielnymi mocującymi się w nienawiści. Straciłem pewność siebie, cel walki, oparcie. Leżałem już wtedy na podłodze, a on stał nade mną z oczyma zimnymi, choć jego pierś unosiła się i opadała ciężko.

— Jesteś głupcem, Louis — powiedział. Głos miał spokojny i opanowany. Był tak spokojny, że przywrócił mi przytomność. — Słońce już wschodzi — dodał, pierś nadal unosiła mu się ciężko po walce. Mrużąc oczy patrzył w stronę okna. Nigdy go takim nie widziałem. Nasza walka na swój sposób wydobyła na wierzch jego lepszą część, a może coś innego.

— Bierz swoją trumnę — powiedział do mnie bez najmniejszego gniewu i złości — ale jutrzejszej nocy… porozmawiamy.

Tak, byłem bardziej niż zaskoczony. Lestat i rozmowa! Nie mogłem sobie tego wyobrazić. Nigdy ze sobą tak naprawdę nie rozmawialiśmy. Wydaje mi się, że dokładnie opisałem ci nasze potyczki, nasze wściekłe starcia.

— Potrzebował pana pieniędzy, pana domów — wtrącił chłopak — albo też może obawiał się żyć w samotności, podobnie jak pan to odczuwał.

— Oczywiście, i ja o tym myślałem. Przyszło mi nawet do głowy, że ma zamiar uśmiercić mnie sposobem, którego nie mogłem się nawet domyślić. Widzisz, nie byłem wtedy pewien, dlaczego budzę się co wieczór? Czy automatycznie wychodzę z kamiennego snu? Dlaczego czasem zdarza się to wcześniej niż normalnie? Była to jedna z tych rzeczy, których Lestat nie chciał mi wytłumaczyć. Często zdarzało się, że on był już na nogach, gdy ja dopiero się budziłem. Tego ranka zatrzasnąłem wieko trumny z wyraźnym niepokojem.

Powinienem ci teraz właściwie wyjaśnić, że zatrzaskiwanie wieka trumny, w której śpimy, zawsze jest niepokojące. Przypomina to trochę stół operacyjny i poddanie się narkozie. Nawet przypadkowa ingerencja intruza może spowodować śmierć.

— Ale w jaki sposób mógłby Lestat spowodować pańską śmierć? Nie miał przecież możliwości wystawienia trumny na światło dzienne, bo sam nie wytrzymywał takiego światła.

— To prawda, ale wstając przede mną, mógł na przykład zablokować wieko mojej trumny albo ją podpalić. Podstawową sprawą było właśnie to, że nie wiedziałem, co mógł zrobić i czego można oczekiwać z jego strony. Czy było jeszcze coś, o czym on wiedział, a ja nie byłem tego nadal świadomy?

Nic wtedy na to nie można było poradzić i z głową pełną myśli o tej zmarłej kobiecie i dziecku, położyłem się i zasnąłem, wydając siebie na pastwę przygnębiających snów.

— A więc pan śni! — wykrzyknął chłopak.

— Często. Żałuję czasami, że tak się dzieje. Tak długich i przejrzystych snów nigdy nie miałem za mojego śmiertelnego życia, ale nigdy też takich majaków i koszmarów. Na początku te sny tak mnie absorbowały, że walczyłem z przebudzeniem tak długo, jak tylko mogłem, i leżałem czasami godzinami, myśląc o tych snach, aż mijało prawie pół nocy. Oszołomiony nimi często zastanawiałem się nad ich znaczeniem. Pod wieloma względami były równie ulotne i nieuchwytne jak sny ludzi śmiertelnych. W snach pojawiał się na przykład mój brat. Był blisko mnie, gdzieś pomiędzy życiem i śmiercią. Wzywał, abym mu pomógł. Często też śniła mi się Babette, a prawie zawsze pojawiała się w moich snach pustynia, spustoszona ziemia nocy, stanowiąc tło dla wszystkiego, co mi się przyśniło. Pustynia, pustka, którą widziałem tej samej nocy, kiedy zostałem przeklęty przez Babette. Było tak, jak gdyby wszystkie postacie przechadzały się i mówiły coś o opuszczonym gmachu mojej wyklętej duszy. Nie pamiętam, co przyśniło mi się owej nocy. Być może dlatego, że zbyt dobrze zapamiętałem następny wieczór i moją rozmowę z Lestatem. Widzę, że jesteś tym również zaciekawiony.

No cóż, jak powiedziałem, Lestat zaskoczył mnie i zdumiał swoim opanowaniem, swoją rozwagą. To prawda. Tego wieczoru jednak po przebudzeniu zachowywał się jak dawniej, przynajmniej na początku. Nie byliśmy sami. W saloniku przebywały kobiety. Kilka świec stało na małych stoliczkach i rzeźbionym bufecie. Lestat ramieniem obejmował jedną z kobiet i całował ją. Była bardzo piękna i bardzo pijana. Wielka oszołomiona lalka, której starannie ułożony kornet zsuwał się powoli na nagie ramiona i częściowo odsłonięte piersi. Druga z kobiet siedziała przy stole, na którym stały resztki kolacji, i popijała wino z kieliszka. Widziałem, że ucztowali. Lestat, udając oczywiście, że je… Nawiasem mówiąc, byłbyś zaskoczony, jak łatwo oszukać ludzi, udając tylko, że spożywa się posiłek. Ta kobieta przy stole była wyraźnie znudzona. Wszystko to na moment zelektryzowało mnie. Nie wiedziałem do czego zmierza Lestat. Gdybym wszedł teraz do pokoju, ta druga z pewnością zwróciłaby na mnie uwagę. Co miało się tu wydarzyć? Nie mogłem sobie tego wyobrazić, poza tym, że na pewno przeznaczył obie na nasze dzisiejsze ofiary. Kobieta siedząca z Lestatem na kanapie przekomarzała się z nim, wypominając mu jego zimne pocałunki, chłód i brak zainteresowania jej wdziękami. Z kolei siedząca przy stole przyglądała się temu ciemnymi, migdałowymi oczyma. Kiedy Lestat podniósł się z kanapy i podszedł do niej, kładąc dłonie na jej nagich białych ramionach, jej twarz rozjaśniła się w triumfie. Pochylając się teraz, aby ją pocałować, Lestat dostrzegł mnie przez szczelinę w drzwiach. Jego oczy wpatrywały się we mnie zaledwie przez chwilę, po czym ponownie podjął rozmowę z paniami. Pochylił się nad stołem i zdmuchnął stojące tam świece.

— Tu jest za ciemno — usłyszałem głos kobiety siedzącej na kanapie.

— Zostaw nas samych — odpowiedziała ta druga. Lestat usiadł obok niej i zapraszającym gestem wskazał jej swoje kolana. Usiadła, obejmując go jednocześnie lewą ręką za szyję, gdy prawą gładziła jego jasne włosy.

— Twoja skóra jest lodowata — powiedziała, odrywając się nieco od niego.

— Nie zawsze — odpowiedział Lestat i zanurzył swą twarz w jej miękkie ciało przy szyi. Przyglądałem się temu wszystkiemu zafascynowany. Lestat był niezwykle sprytny, absolutnie występny i zły, ale nie zdawałem sobie sprawy, jak bardzo był zręczny. W pewnej chwili wbił zęby prosto w jej ciało, jednocześnie przyciskając palcem gardło, drugą ręką zamykając ją w silnym uścisku, tak że pił krew swojej ofiary, podczas gdy druga kobieta nie zdawała sobie nawet sprawy z tego, co się dzieje.

— Twoja przyjaciółka nie ma zupełnie głowy do wina — powiedział, ześlizgując się z krzesła i sadowiąc ją, już bez życia, przy stole, ze złożonymi rękoma i wtuloną w nie głową.

— Jest głupia — odparła tamta. Wstała i podeszła do okna. Spoglądała teraz na światło lamp ulicznych. W Nowym Orleanie przeważały wtedy, jak wiesz, niskie piętrowe domy. W takiej przejrzystej nocy jak ta, oświetlone światłem lamp ulice wyglądały niezwykle uroczo z okien takich wysokich domów, jakim niewątpliwie był nowy hotel „Hiszpański”. Tej nocy gwiazdy wisiały nisko nad przyciemnionym światłem miasta.

— Potrafię ogrzać twoje chłodne ciało znacznie lepiej niż ona. — Obróciła się do Lestata i muszę wyznać, odczułem pewną ulgę, że zajmie się także tą drugą. Ale dla niego nie było to takie proste.

— Naprawdę tak myślisz? — odrzekł. Ujął jej rękę, a ona zauważyła:

— Już jesteś gorący.

— Ma pan na myśli krew, która go ogrzała — powiedział chłopak.

— O tak — odrzekł wampir. — Po zabójstwie wampir jest gorący, zupełnie jak ty teraz.

Podjął dalej opowiadanie, zerkając przez chwilę na młodego mężczyznę i uśmiechając się lekko.

— Co to ja mówiłem… aha, Lestat trzymał teraz rękę tej kobiety w swojej i mówił, że ogrzała go jej przyjaciółka. Jego twarz, oczywiście, cała była zarumieniona i bardzo zmieniona. Przysunął się do niej bliżej, a ona zaczęła go całować, zauważając przy okazji ze śmiechem, że jest prawdziwym wulkanem namiętności.

— Ach, ale cena jest wysoka — zauważył Lestat, udając nagły smutek. — Twoja piękna przyjaciółka… — wzruszył ramionami — wyczerpałem ją.

Wstał, odsuwając się do tyłu, jakby zapraszał, by kobieta podeszła do stołu. Uczyniła to z poczuciem pewnej wyższości malującej się na twarzy. Pochyliła się, by lepiej przyjrzeć się swej towarzyszce. Początkowo szybko straciła nią zainteresowanie, aż nagle dostrzegła coś. Serwetkę. Zatrzymały się na niej ostatnie krople krwi z przegryzionego gardła. Podniosła ją, usiłując lepiej dojrzeć w ciemności.

— Rozpuść włosy — powiedział cicho Lestat. Posłuchała. Ściągnęła ostatni związany loki jasne włosy opadły swobodnie na plecy.

— Miękka — powiedział — taka miękka. Tak właśnie sobie ciebie wyobrażam leżącą na atłasowym łożu.

— Mówisz takie rzeczy — drażniła się z nim swawolnie, odwracając się do niego plecami.

— Czy wiesz, o jakim łóżku myślę?

— Zaśmiała się i odrzekła, że może sobie wyobrazić tylko jego łóżko. Spoglądała na niego, gdy zbliżał się i ani na chwilę nie odwracając wzroku od swojej przyjaciółki, delikatnie szturchnęła jej ciało tak, że odchyliło się do tyłu na krześle i upadło, wpatrując się szklistymi oczyma w podłogę. Kobieta z trudem łapała powietrze. Rzuciła się nieporadnie jak najdalej od trupa, zahaczając o stoliczek i prawie go przewracając. Świeczki spadły ze stolika i zgasły.

— Zgaś światło… i oto stało się — powiedział miękko Lestat. I wtedy wziął ją w ramiona, szamoczącą się, i zatopił w niej swe zęby.

— Co pan myślał, przyglądając się temu wszystkiemu? — zapytał chłopak. — Czy chciał pan go powstrzymać, tak jak przed zabiciem Freniere’a?

— Nie — odrzekł wampir. — Nie mógłbym go nawet zatrzymać. Musisz też zrozumieć, że wiedziałem przecież, iż co noc zabija ludzi. Zwierzęta nie satysfakcjonowały go. Zostawiał je sobie, gdyby zawiodło już wszystko inne. Jeśli odczuwałem jakąś sympatię do tych kobiet, to i tak była głęboko ukryta w moim własnym niepokoju. Nadal jeszcze czułem w piersi ten mały młoteczek, to serce owego umierającego dziecka. Nadal jeszcze paliły moją świadomość pytania dotyczące mojej własnej, rozdwojonej natury. Byłem zły, że Lestat sprokurował dla mnie to przedstawienie, czekając z zabiciem obu kobiet aż do mojego przebudzenia. Ponownie zacząłem się zastanawiać, czy mógłbym uwolnić się od niego. Czułem też wyjątkową, jak nigdy dotąd, odrazę do własnej słabości.

Tymczasem Lestat posadził oba śliczne ciała przy stole i spacerował po pokoju, zapalając wszystkie świece, aż zrobiło się jasno jak przy weselnej uczcie.

— Wejdź, Louis — powiedział. — Zamówiłbym i dla ciebie towarzyszkę, ale wiem, że sam wolisz sobie wybierać towarzystwo. Szkoda, że mademoiselle Freniere lubi ciskać płonącymi latarniami. To byłoby trochę nieporęczne na przyjęciu, nie sądzisz? Szczególnie tu w hotelu, co?

Usadowił sobie jasnowłosą dziewczynę tak, że głowa jej spoczywała bokiem na adamaszkowym oparciu krzesła, podczas gdy druga, ciemniejsza, miała głowę pochyloną z brodą opartą tuż nad piersią. Jej twarz w tym czasie wyblakła i rysy twarzy nabrały surowego wyglądu, jak gdyby za życia wyłącznie wewnętrzny ogień jej osobowości czynił ją piękną. Ta druga jednak wyglądała, jakby spała. Nie byłem nawet pewien, czy rzeczywiście już nie żyje. Lestat zadał jej dwa cięcia, jedno w szyję i drugie powyżej lewej piersi. Z obu ran nadal sączyła się krew. Uniósł jej rękę, ujmując przegub dłoni, po czym naciął nożem żyły. Napełnił dwa kieliszki i ruchem ręki zaprosił mnie do stołu.

— Odchodzę — powiedziałem do niego natychmiast. — Właśnie chciałem ci to powiedzieć.

— Spodziewałem się tego — odpowiedział, rozpierając się wygodniej w krześle. — Pomyślałem także, że mógłbyś to zrobić z jakimś kwiecistym przemówieniem. Powiedz mi, jaki to ze mnie potwór, jakim jestem wulgarnym maniakiem.

— Nie oceniam ciebie i nie jestem już tobą zainteresowany. Interesuje mnie teraz tylko moja własna natura. Doszedłem do wniosku, że nie powiesz mi o niej. Używasz wiedzy, jaką posiadłeś wyłącznie dla budowania osobistej potęgi — powiedziałem mu. I przypuszczam, że oznajmiając podobną rzecz, podobnie jak jest to wśród ludzi, wcale nie oczekiwałem uczciwej odpowiedzi. Nawet na niego nie patrzyłem. Właściwie to słuchałem tylko własnych wypowiadanych słów. Ale gdy skończyłem, dostrzegłem, że jego twarz znowu przybiera taki sam wyraz jak wtedy, gdy oznajmił, że porozmawiamy. On mnie słuchał! Wysłuchał tego, co mam mu do powiedzenia. Nagle poczułem się zbity z pantałyku. Poczułem, że przepaść między nami boli mnie jak niegdyś.

— Dlaczego stałeś się wampirem? — wyrzuciłem z siebie. — I dlaczego takim właśnie wampirem: żądnym zemsty, rozkoszującym się odbieraniem ludzkiego życia. Ta dziewczyna, dlaczego ją zabiłeś? Dlaczego tak ją przeraziłeś, zanim pozbawiłeś życia? I dlaczego teraz ułożyłeś ją w groteskowy sposób, jakbyś kusił bogów, aby zesłali na ciebie przekleństwa za twoje bluźnierstwo?

Słuchał tego wszystkiego, nic nie mówiąc, i w ciszy, jaka zapanowała po moich ostatnich słowach, znów poczułem się zbity z tropu. Oczy Lestata były szeroko otwarte i zamyślone. Widziałem go już takiego kiedyś, ale z całą pewnością nie wtedy, gdy rozmawiał ze mną.

— Jak myślisz, kim jest wampir? — zapytał mnie wreszcie szczerze.

— Nie usiłuję nawet udawać, że wiem. Ty natomiast tak. Kimże więc jest? — odrzekłem. Nic mi na to nie odpowiedział. Jak gdyby wyczuł nieszczerość w pytaniu i złość. Po prostu siedział tam, spoglądając na mnie z tym samym nieruchomym wyrazem twarzy. Wreszcie powiedziałem:

— Wiem, że kiedy odejdę od ciebie, będę próbował dowiedzieć się tego. Zmierzę świat wszerz i wzdłuż, jeśli będę musiał, aby odszukać inne wampiry. Wiem, że muszą gdzieś być. Nie widzę powodów, dlaczego nie mieliby być liczni. Jestem przekonany, że odszukam wampira, z którym będę miał więcej wspólnego niż z tobą. Wampira, który rozumie wiedzę tak samo jak ja i używa swojej wyższej natury, aby poznać tajemnice, o których tobie nawet się nie śniło. Jeśli nie powiedziałeś mi wszystkiego, dowiem się tego od nich, kiedy tylko ich odszukam.

Potrząsnął głową.

— Louis — powiedział — jesteś zakochany w swojej śmiertelnej ludzkiej naturze. Gonisz za widmami twojej wcześniejszej świadomości. Freniere, jego siostra… to są dla ciebie obrazy tego, czym byłeś i czym nadal pragnąłbyś pozostać. A w twoim romansie ze śmiertelnym życiem pozostajesz nieżywy dla swojej natury wampira! Natychmiast zaprzeczyłem.

— Moja natura wampira jest dla mnie największym przeżyciem i doświadczeniem. Wszystko to, co działo się wcześniej, było pogmatwane, zaciemnione. Brnąłem przez moje śmiertelne życie niczym ślepiec, posuwając się po omacku od jednego stałego przedmiotu do drugiego. Dopiero wtedy, gdy stałem się wampirem, zacząłem po raz pierwszy szanować życie jako takie. Wcześniej nigdy nie dostrzegałem żyjącej, pulsującej życiem istoty ludzkiej. Nigdy nie wiedziałem, co to jest życie, dopóki nie zaczęło kończyć się w moich rękach, w czerwonych obwódkach wokół mych skrwawionych ust!

Złapałem się na wpatrywaniu w parę kobiet, z których ta ciemniejsza zaczęła już przybierać trupią bladość. Blondynka jeszcze oddychała.

— Jeszcze żyje! — powiedziałem nagle do niego.

— Wiem. Zostaw ją w spokoju — odpowiedział mi. Podniósł jej dłoń, unosząc za przegub i ponownie naciął żyły i napełnił swój kieliszek. — Wszystko to, co mówisz, ma sens — podjął rozmowę, pociągając z kieliszka. — Ty jesteś intelektualistą, ja nim nigdy nie byłem. To, czego się nauczyłem, zawdzięczam innym ludziom, ich rozmowom, którym się przysłuchiwałem, a nie książkom. Nigdy nie chodziłem dość długo do szkoły. Ale nie jestem głupi, a ty musisz mnie słuchać, ponieważ znajdujesz się w niebezpieczeństwie. Nie znasz swojej natury wampira. Jesteś jak dorosły człowiek, który spoglądając wstecz na swoje dzieciństwo, dochodzi do wniosku, że nigdy go nie doceniał. Nie możesz, jako mężczyzna, powrócić do żłobka i bawić się swoimi zabawkami, dopraszając się miłości i opieki tylko dlatego, że znasz ich wartość. Podobnie jest z twoją śmiertelną naturą. Zrezygnowałeś z niej, prawda. Ale nie potrafisz zrezygnować ze świata ludzkich uczuć, nawet teraz, gdy patrzysz nań nowymi oczyma.

— Wiem o tym doskonale — odrzekłem. — Ale czymże właśnie jest ta nasza natura! Jeżeli mogę żyć, karmiąc się krwią zwierząt, dlaczego nie powinienem żyć właśnie tak, zamiast poruszać się po świecie, przynosząc nieszczęścia i śmierć istotom ludzkim!

— Czy to czyni cię szczęśliwym? — zapytał. — Brniesz przez noc, odżywiając się szczurami jak jakiś nędzarz i zerkasz smętnie w okna swojej Babette, przepełniony zatroskaniem, a przecież bezradny jak bogini, która nocą przychodziła, by patrzeć na Endymiona, lecz nigdy nie mogła go mieć. Przypuśćmy, że mógłbyś ją wziąć w ramiona, a ona nie spoglądałaby na ciebie z przerażeniem i odrazą, co wtedy? Kilka krótkich lat, podczas których musiałbyś przyglądać się, jak pożera ją śmiertelność, jak cierpi, a potem umiera na twych oczach. Czy to uczyniłoby ciebie szczęśliwym? To przecież obłęd, Louis. To bezcelowe. A to, co naprawdę jest przed tobą, to właśnie prawdziwa natura wampira, którą jest zabijanie. Gwarantuję ci bowiem, że jeśli przespacerujesz się dzisiaj po ulicy miasta i zaatakujesz jakąś kobietę, równie piękną i bogatą jak Babette, i ssać będziesz jej krew, aż poczujesz, że jej ciało bezwładnie osuwa się u twych stóp, nie będziesz już więcej pragnął widzieć jej profilu w świetle świec ani wystawać pod jej oknem, by usłyszeć jej głos. Wypełniony będziesz, Louis, tak jak ma właśnie być, życiem, które możesz sam przytrzymać; a kiedy to minie, znowu poczujesz głód tego samego, i jeszcze raz, i jeszcze raz, bez końca. Czerwień w tym kieliszku będzie równie czerwona, róże na tej tapecie równie delikatnie naszkicowane. I księżyc będzie taki sam, i takie same migotanie płomienia świecy. I z tą samą wrażliwością, którą tak pielęgnujesz, widzieć będziesz śmierć w całym swoim pięknie. Czy ty tego nie rozumiesz, Louis? Jedynie ty ze wszystkich stworzeń możesz widzieć śmierć w ten sposób. Ty… jedynie… w świetle księżyca… możesz uderzyć niczym boska wyrocznia.

Lestat przerwał i oparł się na krześle. Opróżnił kieliszek, a jego wzrok przesuwał się po nieprzytomnej kobiecie. Jej biust unosił się ciężko, brwi ściągnęły się, jak gdyby odzyskiwała przytomność. Jęknęła. Lestat nigdy jeszcze nie przemawiał do mnie w ten sposób, sądziłem zresztą, że niezdolny jest do wypowiedzenia takich słów. — Wampiry są zabójcami — podjął dalej — drapieżnikami, których wszystkowidzące oczy z obojętnością patrzą na świat. To zdolność oglądania życia ludzkiego w jego całości, bez żadnego sentymentalnego i ckliwego żalu, ale z pełną, podniecającą satysfakcją, wynikającą z poczucia stanowienia kresu dla niego, z poczucia bezpośredniego aktywnego udziału w boskim planie.

— Tak ty to postrzegasz — zaprotestowałem. Dziewczyna jęknęła ponownie, jej twarz była bardzo blada. Głowa odchyliła się na oparcie krzesła.

— Bo tak właśnie jest — odpowiedział. — Mówisz o odszukaniu innych wampirów! Wampiry są zabójcami! Nie potrzebują ciebie z tą twoją wrażliwością! Zobaczą ciebie o wiele wcześniej, nim ty ich dostrzeżesz, i zobaczą także twoją wadę, nie wzbudzisz ich zaufania, będą czekali na okazję, aby cię zgładzić. Będą chcieli cię zgładzić nawet wtedy, gdybyś był taki jak ja. Ponieważ są samotnymi drapieżcami. Nie potrzebują towarzystwa, tak jak drapieżne koty w dżungli. Są zazdrosne o swoje tajemnice i o swoje tereny. Jeśli napotkasz je w niewielkich grupach, to wyłącznie z powodu bezpieczeństwa, i zawsze jedne będą niewolnikami drugich, tak jak ty jesteś moim.

— Nie jestem twoim niewolnikiem — odpowiedziałem. Ale nawet w momencie wypowiadania tych słów zdałem sobie sprawę, że cały ten czas tak było.

— Tak właśnie rośnie potęga wampira… poprzez niewolnictwo. Jakżeby inaczej? — odrzekł. Raz jeszcze podniósł rękę dziewczyny. Krzyknęła, gdy wbił nóż w jej ciało. Wolno otworzyła oczy, w chwili gdy Lestat trzymał jej rozciętą rękę nad kieliszkiem. Mrugnęła i usiłowała utrzymać je otwarte. Wydawało się, jakby niewidzialna zasłona pokryła jej oczy.

— Jesteś zmęczona, prawda? — zapytał Lestat. Patrzyła na niego, jakby w rzeczywistości nie widziała go. — Chcesz spać?

— Tak… — jęknęła cicho. Podniósł ją i zaniósł do sypialni. Nasze trumny spoczywały na dywanie i opierały się o ścianę. Było tam łóżko z atłasową pościelą. Lestat jednak nie ułożył jej na łóżku. Wolno położył ją do swojej trumny.

— Co robisz? — zapytałem go, podchodząc do progu sypialni. Dziewczyna rozglądała się po pokoju jak przerażone dziecko.

— Nieee — jęczała. Gdy Lestat zamknął wieko trumny, zaczęła krzyczeć. Wieko trumny tłumiło jej głos.

— Dlaczego to robisz, Lestat? — zapytałem.

— Lubię to — odrzekł. — Sprawia mi to przyjemność. — Spojrzał na mnie. — Nie mówię wcale, że i tobie ma to sprawiać przyjemność. Zostaw sobie twoje odczucia estetyczne na inne okazje. Zabijaj szybko, jeśli chcesz, ale zabijaj! Naucz się, że i ty jesteś zabójcą! Ach!

— Rozpostarł ręce w odrazie. Dziewczyna przestała krzyczeć. Przysunął sobie krzesełko o zakrzywionych nogach do trumny. Usiadł i krzyżując nogi, przyglądał się jej. Była pokryta czarną politurą i nie miała takiego prostokątnego kształtu jak współczesne trumny. Zwężała się u obu końców, a rozszerzała w miejscu, gdzie ciału zmarłego składano ręce na piersi. Kształt trumny sugerował trochę formę ciała człowieka. Wieko otwarło się i dziewczyna usiadła zdziwiona, z dzikimi oczyma. Wargi miała sine, drżała.

— Połóż się, kochanie — Lestat odezwał się do niej i popchnął ją z powrotem do trumny. Leżała tam teraz, prawie w ataku histerii, gapiąc się na niego. — Już nie żyjesz — powiedział, a ona krzyknęła i obróciła się desperacko w trumnie, jak gdyby jej ciało mogło się stamtąd wyrwać na boki lub dołem.

— To przecież trumna, trumna! — krzyknęła. — Wypuść mnie.

— Koniec końców wszystkich nas czeka trumna — powiedział Lestat. — Leż spokojnie, moja miłości. Ta trumna jest twoją trumną. Większość z nas nawet nie wie, jak to jest być w swej trumnie. Ty już teraz wiesz!

Trudno było powiedzieć, czy dziewczyna słucha tego czy nie. Zachowywała się jak oszalała. Ale dostrzegła mnie w drzwiach. Zaprzestała szamotaniny i spoglądając najpierw na Lestata, a potem na mnie, krzyknęła:

— Niech mi pan pomoże! Lestat spojrzał na mnie.

— Spodziewałem się, że będziesz czuł te rzeczy instynktownie, tak jak to miało miejsce w moim przypadku. Kiedy pokazałem tobie pierwsze zabójstwo, sądziłem, że spragniony będziesz następnych, że do ludzkiego życia podchodzić będziesz jak do napełnionej czary. Tak jak ja to odczuwałem. Ale tak się nie stało. Cały czas wstrzymywałem się przed wyprostowaniem ciebie, ponieważ byłeś słabeuszem i mięczakiem. Przyglądałem się tobie, jak bawiłeś się nocą w cień, jak wpatrywałeś się w padający deszcz, i myślałem: Łatwo będzie nim pokierować, jest prosty. Ale ty jesteś słaby, Louis.

Jesteś jak napiętnowany. Jesteś ofiarą dla wampirów, a teraz i dla ludzi. Jest tak, jakbyś pragnął, abyśmy obaj zginęli.

— Nie mogę wprost znieść tego, co ty wyprawiasz — powiedziałem, odwracając się do niego plecami. Oczy tej dziewczyny paliły mnie, wgryzały się w moje ciało. Cały czas wpatrywała się we mnie.

— Nie możesz tego wytrzymać! — odrzekł. — Sam widziałem cię zeszłej nocy z tym dzieckiem. Jesteś wampirem, tak samo jak ja!

Wstał i podszedł do mnie, ale dziewczyna znowu podniosła się, więc zawrócił i wepchnął ją raz jeszcze do trumny.

— Czy nie uważasz, że moglibyśmy i ją uczynić wampirem? Wspólnie z nią dzielić nasze życie? — zapytał. Prawie od razu odrzekłem:

— Nie!

— Dlaczego? Dlatego, że jest tylko kurwą? — zapytał. — W dodatku cholernie drogą kurwą.

— Czy ona może jeszcze żyć? — zapytałem Lestata.

— Wzruszające! — odpowiedział. — Nie, już nie może!

— Więc zabij ją!

Dziewczyna zaczęła krzyczeć. Lestat po prostu usiadł i przyglądał się. Obróciłem się. Uśmiechał się, a dziewczyna odwróciła swą twarz do atłasu i pochlipywała. Odchodziła już od zmysłów, płakała i modliła się do Dziewicy Maryi, aby ją uratowała, rękoma przykrywała twarz, to znowu trzymała je nad głową. Z nadciętego przegubu sączyła się krew i rozmazywała po włosach i atlasowym obiciu. Pochyliłem się nad trumną. Umierała, to jasne, oczy jej płonęły, ale tkanka wokół była już niebieskawa. Teraz ona uśmiechnęła się.

— Nie pozwolisz, abym umarła, prawda? — wyszeptała. — Uratujesz mnie!

Lestat wyciągnął rękę i podniósł jej dłoń za przegub.

— Ale już za późno, kochanie — powiedział. — Spójrz na swoje ręce, na piersi.

A potem dotknął rany na gardle. Natychmiast sama chwyciła się obiema rękoma za gardło, ciężko dysząc, z ustami otwartymi w niemym krzyku. Wpatrywałem się w Lestata. Nie potrafiłem zrozumieć, dlaczego to robi. Jego twarz była równie spokojna jak moja teraz, bardziej może ożywiona z powodu wypitej krwi, ale zimna i pozbawiona zupełnie emocji. Nie rzucał złych spojrzeń niczym sceniczny czarny charakter i nie rozkoszował się jej cierpieniem. Nie, po prostu beznamiętnie patrzył na nią.

— Nigdy nie chciałam być zła — krzyczała przez dłoń. — Robiłam tylko to, co musiałam. Nie pozwolisz, by to mogło się zdarzyć, wypuścisz mnie. Nie mogę umrzeć w taki sposób. Nie mogę! Szlochała. Jej łkanie było żałosne i ciche.

— Pozwolisz mi odejść. Muszę iść do księdza. Pozwolisz mi odejść?

— Ale mój przyjaciel jest właśnie księdzem — powiedział Lestat, uśmiechając się. Jak gdyby wydało mu się to dobrym żartem. — To już twój pogrzeb, najdroższa. Widzisz, byłaś na przyjęciu i umarłaś. Ale Bóg dał ci jeszcze jedną szansę na odkupienie. Rozumiesz? Wyznaj mu wszystkie swoje grzechy.

Na początku potrząsnęła głową, ale potem spojrzała na mnie raz jeszcze tymi swoimi błagającymi oczyma.

— Czy to prawda? — wyszeptała.

— No cóż — powiedział Lestat — coś mi się wydaje, że nie jesteś pełna skruchy, moja droga, będę musiał zamknąć wieko.

— Skończ już z tym, Lestat! — krzyknąłem na niego. Dziewczyna znowu krzyczała i nie mogłem już dłużej tego znieść. Pochyliłem się nad nią i ująłem za rękę.

— Nie pamiętam moich grzechów — powiedziała, gdy ja patrzyłem na jej nadgarstek zdecydowany już na to, żeby ją dobić.

— Za późno, by je sobie przypominać. Powiedz tylko Bogu, że żałujesz. Wtedy umrzesz i będzie po wszystkim.

Położyła się znów z powrotem na wznak i zamknęła oczy. Wbiłem zęby w jej nadgarstek i wyssałem resztkę krwi. Poruszyła się raz, jak gdyby we śnie i wypowiedziała jakieś imię, a później kiedy poczułem, że rytm jej serca zwalnia, odsunąłem się od niej, oszołomiony, zakłopotany, przez chwilę rękoma szukając oparcia na framudze drzwi. Widziałem ją jakby we śnie, płomienie świec odbijały się w moich oczach, widziałem, jak leży w zupełnym już bezruchu.

Lestat siedział spokojny i opanowany obok niej, jak żałobnik. Jego twarz była nieruchoma i martwa.

— Louis — powiedział do mnie — czy ty nie rozumiesz, że spokój zapanuje w tobie tylko wtedy, kiedy będziesz to robił każdej nocy? Nie ma niczego innego. To właśnie jest wszystkim.

Jego głos był prawie czuły. Wstał i położył obie dłonie na moich ramionach. Żachnąłem się, ale nie na tyle, aby odepchnąć go od siebie, wyszedłem do saloniku.

— Chodź ze mną na ulice, jest późno, nie piłeś dzisiaj wiele, pozwól, niech ci pokażę, kim jesteś naprawdę! Wybacz mi, jeśli wcześniej to spartaczyłem, zbyt wiele zostawiłem naturze. Chodź!

— Nie mogę już tego znieść, Lestat — powiedziałem do niego. — Źle dobierasz sobie towarzyszy.

— Ale, Louis, nawet jeszcze nie spróbowałeś!

Wampir przerwał swoje opowiadanie. Z uwagą przyglądał się chłopakowi, ale ten nic nie mówił.

— Miał rację, nie dość wypiłem tej nocy i poruszony przerażeniem dziewczyny, pozwoliłem wyprowadzić się z hotelu tylnym wyjściem. Pobliska sala taneczna na Conde Street, a także i cała wąska uliczka były zupełnie zatłoczone. W owym czasie w hotelach wydawano przyjęcia z kolacją, a rodziny plantatorów licznie zamieszkiwały w mieście. Mijaliśmy ich teraz jak zmory nocne. Moja agonia była nie do zniesienia. Nigdy dotąd za czasów mojego śmiertelnego życia nie odczuwałem takiego psychicznego bólu, a wszystko za sprawą słów Lestata, które tym razem wydały mi się całkiem sensowne. Rzeczywiście, odczuwałem spokój tylko wtedy, kiedy zabijałem, choćby przez chwilę. Nie ulegało wątpliwości, że zabijanie czegokolwiek niższego niż istota ludzka przynosiło niedosyt. Widok ludzi przyciągał mnie. Lubiłem przyglądać się ich życiu przez szybę. Żaden więc był ze mnie wampir. I w swoim bólu zapytywałem sam siebie irracjonalnie, jak dziecko, czy nie ma powrotu, czy nie mogę być znowu człowiekiem? Nawet wtedy, kiedy czułem ciepłą krew tej dziewczyny w sobie i odczuwałem to fizyczne podniecenie i siłę, zadawałem sobie po cichu to właśnie pytanie. Twarze ludzi mijały mnie jak płomienie tańczących świec. Zanurzałem się w ciemność, byłem już zmęczony tą ciągłą tęsknotą, przyglądałem się gwiazdom i myślałem. Tak, on ma rację. Wiem, że to, co on mówi, to prawda, ale nie mogę znieść tej prawdy, po prostu nie mogę jej znieść.

Nagle przyszedł czas na jeden z tych frapujących mnie momentów. Ulica całkowicie wyludniła się, oddaliliśmy się od głównych arterii miasta i zbliżaliśmy się do przedmieść. Wokoło nie było już oświetlenia, tylko pojedyncze światła w oknach i dobiegające z daleka odgłosy śmiejących się ludzi. Ale ani żywej duszy. Nikogo. Poczułem nagle wiatr od rzeki i gorące powietrze nocy. Lestat stał obok mnie tak nieruchomo, że zdawał się być jak z kamienia. W ciemnościach nad długim niskim rzędem spadzistych dachów górowały masywne kształty dębów. Przez moment nie czułem bólu. Przygnębienie minęło. Zamknąłem oczy, usłyszałem wiatr i odgłosy wody płynącej miękko i szybko w rzece. To była piękna chwila, wiedziałem jednak, że nie potrwa długo, że oddali się ode mnie jak coś wyrwanego mi z objęć, i że będę gonił, aby to odzyskać, rozpaczliwie samotny, bardziej niż jakiekolwiek stworzenie tego świata. Nagle jakiś głos zadudnił głęboko w dźwiękach nocy, jak bębnienie:

— Rób to, co nakazuje ci twoja natura. To zaledwie początek. Rób to, co nakazuje ci twoja natura.

Chwila minęła. Stanąłem jak ta dziewczyna w salonie w hotelu, oszołomiony i gotów przyjąć natychmiast najdrobniejszą wskazówkę.

— Ból jest straszny dla ciebie — powiedział Lestat. — Odczuwasz go mocniej niż inne istoty, ponieważ jesteś wampirem. Nie chcesz, aby tak się dalej działo?

— Nie — odpowiedziałem. — Będę się czuł z tą naturą związany, bezwolny wobec niej, jakby pochwycony przez taniec.

— Tak. — Poczułem uścisk jego ręki. — Nie odwracaj się od tego, chodź ze mną.

Szybko poprowadził mnie przez ulicę, odwracając się za każdym razem, gdy tylko zawahałem się, wyciągając do mnie rękę z uśmiechem na ustach. Jego obecność była równie zdumiewająca jak tej nocy, gdy przyszedł po mnie i powiedział, że zostanę wampirem.

— Zło zależy od punktu widzenia — szepnął. — Jesteśmy nieśmiertelni. To, co nas czeka w przyszłości, to bogate uczty, których wartości sumienie nie może oszacować. Bóg zabija i tak też będzie z nami. Odbiera życie bogatym i biednym, i my też tak będziemy robić. Chcę dzisiaj dziecka. Jestem jak matka… chcę dziecka!

Powinienem był wiedzieć, co ma na myśli. Ale nie wiedziałem. Zahipnotyzował mnie, zaczarował. Tańczyłem tak, jak zagrał, zupełnie jak wtedy, kiedy byłem śmiertelny. Mówił teraz do mnie:

— Nie bój się! Twój ból minie!

Przeszliśmy do ulicy, na której okna były oświetlone. Było to miejsce wynajmowanych domów. Roiło się tu od marynarzy, flisaków. Weszliśmy w wąskie drzwi, a potem wąskie kamienne przejście, w którym swój własny oddech słyszałem jak wycie wiatru. Lestat skradał się wzdłuż ściany, straciłem go z oczu i dopiero po chwili ujrzałem jego cień w świetle otwartych drzwi obok cienia innego człowieka. Ich głowy były pochylone, szept rozchodził się jak szelest suchych liści. Przysunąłem się bliżej, obawiając się, że nagle to ożywienie we mnie może prysnąć. Znowu poczułem chłód samotności, chłód winy.

— Ona tam jest — nucił Lestat. — Twój zraniony ptaszek. Twoja córka.

— O czym ty mówisz?

— Uratowałeś ją — szepnął. — Wiedziałem o tym. Zostawiłeś okno szeroko otwarte i przechodnie tu właśnie ją przynieśli.

Dziecko, ta mała dziewczynka! Z trudem łapałem powietrze. Ale on już prowadził mnie przez drzwi, pokazywał długą salę pełną drewnianych łóżek. W każdym łóżku leżało dziecko przykryte wąskim białym prześcieradłem. Na końcu oddziału paliła się jedna świeczka, oświetlając pochyloną nad małym biurkiem siostrę. Szliśmy głównym przejściem między rzędami łóżek.

— Głodujące dzieci, sieroty — rzucił Lestat. — Dzieci zarazy i gorączki.

Zatrzymał się. Zobaczyłem małą dziewczynkę leżącą w łóżku. Nadszedł mężczyzna, z którym Lestat zamienił wcześniej kilka zdań i obaj ponownie zaczęli coś cicho szeptać, aby nie obudzić śpiących dzieci. Jakieś dziecko w sąsiednim pokoju zaczęło krzyczeć. Siostra wstała pośpiesznie i szybkim krokiem udała się obok. Teraz zobaczyłem, jak lekarz pochylił się i otulił dziecko w prześcieradło. Lestat wyciągnął pieniądze z kieszeni i położył je na łóżku. Doktor coś mówił o tym, jak bardzo się cieszy, że przyszliśmy po nią, i o tym, że większość dzieci to sieroty i nikt się nimi nie interesuje. Przybywają tutaj na statkach, czasami osierocone dzieci są tak małe, że nie mogą nawet powiedzieć, które martwe ciało jest ciałem matki. Wydawało mu się, że Lestat był ojcem dziecka.

W chwilę później Lestat biegł już ulicą z dzieckiem na rękach. Białe prześcieradło połyskiwało na tle jego czarnego płaszcza i peleryny, i nawet ja, ze wzrokiem wampira, ulegałem czasami złudzeniu, że to samo prześcieradło płynęło przez noc, jak unoszony wiatrem kształt. Wreszcie dopadłem go, gdy zbliżaliśmy się do oświetlonego lampami Place d’Armes. Dziewczynka leżała blada na ramionach wampira, ale jej policzki nadal były pełne jak śliweczki, choć straciła wiele krwi i bliska była śmierci. Otworzyła oczy, czy raczej jej powieki uniosły się lekko; z trudem pod długimi kręconymi rzęsami ujrzałem smugę bieli.

— Lestat, co ty robisz? Dokąd ją zabierasz? — domagałem się odpowiedzi. Ale sam wiedziałem aż nadto dobrze. Zmierzał ku naszemu mieszkaniu w hotelu. Oba ciała martwych kobiet leżały tak, jakeśmy je zostawili. Jedna starannie ułożona w trumnie, jak gdyby jej ciałem zajął się już przedsiębiorca pogrzebowy, druga siedząca w fotelu przy stole. Lestat przebiegł koło nich Jakby wcale ich nie zauważył, gdy ja tymczasem przyglądałem się im jak zafascynowany. Świece wypaliły się już całkowicie i jedyne światło dawał księżyc i uliczne lampy. Widziałem lodowaty i błyszczący profil Lestata, gdy układał dziecko na poduszce.

— Podejdź tutaj, Louis, przecież nie nasyciłeś się wczoraj. Wiem, że nie — powiedział z tym samym spokojnym, przekonującym głosem, który tak zręcznie wykorzystywał tego wieczoru. Uchwycił mnie za rękę. Była ciepła. Ściskał mnie mocno. — Spójrz na nią, Louis, jak słodko i pulchnie wygląda, jak gdyby nawet śmierć nie mogła odebrać jej świeżości, wola życia jest zbyt silna! Śmierć może uczynić rzeźbę z jej malutkich ust i okrągłych rączek, ale nie może sprawić by zwiędła i wyblakła! Pamiętasz, jak bardzo chciałeś jej, gdy tylko zobaczyłeś ją tam, w tym pokoju.

Zaprzeczyłem. Nigdy nie chciałem jej zabić. Nie miałem takiego zamiaru. Ale wtedy nagle przypomniałem sobie dwie sprzeczne rzeczy, które rozdzierały mnie w mojej agonii. Przypomniałem sobie silne uderzenia jej serduszka na tle moich i zapragnąłem czuć to raz jeszcze. Tak silnie, że musiałem odwrócić się od niej, leżącej w łóżku, i chyba wybiegłbym z pokoju, gdyby nie mocny uścisk Lestata. Z drugiej strony przypomniałem sobie twarz jej matki i ten moment przerażenia, kiedy upuściłem dziecko, a on wszedł do pokoju. Ale teraz nie kpił ze mnie. Wprawiał mnie w zakłopotanie.

— Chcesz ją, Louis. Czy rozumiesz teraz, kiedy już zdecydowałeś się na nią, że możesz mieć kogokolwiek sobie zażyczysz? Chciałeś ją zeszłej nocy, ale stchórzyłeś i dlatego jeszcze żyje — wiedziałem, że mówi prawdę. Znów odczuwałem pragnienie tej ekstazy, gdy przyciskałem ją mocno do siebie, jej serce biło i biło, nie słabnąc.

— Ona jest za silna dla mnie… Jej serce nie chce przestać bić — powiedziałem do niego.

Naprawdę, jest taka silna? — Uśmiechnął się. Przysunął mnie blisko do siebie. — Weź ją, Louis. Wiem, że chcesz.

Przysunąłem się blisko do łóżka, ale przyglądałem się tylko. Jej klatka piersiowa ledwo się unosiła, a jedna rączka zaplątała się w długie włosy. Nie, nie mogłem tego znieść — patrzyłem na nią, pragnąc pozostawić ją przy życiu, a jednocześnie odczuwałem fizyczne nieodparte pragnienie jej krwi. Im więcej patrzyłem na nią, tym bardziej zbliżałem się do niej, dotykałem jej skóry. Wsunąłem ręce pod jej plecy i podniosłem do góry, do mnie, czułem jej miękką szyję. Miękka, miękka, taka właśnie dla mnie była. Próbowałem wmawiać w siebie, że to i tak dla niej najlepsze wyjście — umrzeć, co miało przecież dobrego spotkać ją w życiu? — ale oszukiwałem się tylko takimi myślami. Chciałem jej krwi. I dlatego wziąłem ją na ręce i przytulałem jej płonący policzek do mojego. Czułem jej włosy wpadające na moje przeguby rąk i drażniące moje powieki, słodki zapach dziecka, silny i pulsujący, pomimo choroby i bliskiej śmierci. Jęknęła i poruszyła się we śnie. Tego było już zbyt wiele dla mnie. Zabiję ją, zanim się obudzi i zda sobie z tego sprawę. Wbiłem się w jej gardło i usłyszałem, jak Lestat wypowiada dziwne słowa:

— Zaledwie mała łza. To zaledwie maleńkie gardziołko.

Posłuchałem go.

Nie będę ci opowiadał raz jeszcze, czym to wszystko dla mnie było poza tym, że wciągnęło mnie znowu tak jak poprzednio. Jak zresztą zawsze zabójstwo, zabijanie, tyle że mocniej. Moje kolana ugięły się i przyklęknąłem przy łóżku. W tej półleżącej postawie sączyłem krew do końca. Znów usłyszałem to serce walące jak dzwon, odmawiające wstrzymania uderzeń. Nie chciała się poddać. Nagle, gdy tak ssałem bez końca, instynktownie czekając na zwolnienie bicia serca, co oznaczałoby już śmierć, Lestat oderwał mnie od małej.

— Ale ona jeszcze żyje — wyszeptałem.

Chwila jednak już minęła. Umeblowanie pokoju znowu zaczęło się zarysowywać w ciemności. Siedziałem ogłuszony, gapiąc się na nią, zbyt słabą, by się poruszyć, głowa opadła mi na oparcie łóżka, moje dłonie przyciskające atłas pościeli rozpostarły się. Lestat pochwycił dziecko i uniósł w górę, wypowiadając jej imię: — Klaudio, Klaudio, słyszysz mnie? Obudź się, Klaudio.

Wynosił ją teraz z sypialni do salonu. Mówił głosem przyciszonym i z ledwością dochodziły do mnie jego słowa.

— Jesteś chora, słyszysz mnie? Musisz robić to, co ci powiem, aby wyzdrowieć.

Chwilę później, w przerwie, jaka nastąpiła po jego słowach, doszedłem do siebie. Zdałem sobie sprawę z tego, co robi. Naciął przegub dłoni i podał jej, a ona piła.

— Tak jest, kochanie, więcej — przemawiał do niej. — Musisz pić, żeby wyzdrowieć.

— Przeklęty! — krzyknąłem, a on syknął na mnie z płonącymi oczyma. Siedział na kanapce z małą, przytuloną dziewczynką, przyciskając ją do przegubu swej dłoni. Widziałem, jak jej biała rączka zacisnęła się na jego rękawie, jak jego pierś unosi się ciężko, widziałem jego wykrzywioną twarz, jak nigdy przedtem. Wydał z siebie jęk i ponownie zaczął szeptać do niej, zachęcając ją do picia, a kiedy poruszyłem się od progu i zrobiłem krok w jego stronę, spojrzał na mnie ostrzegawczo wzrokiem mówiącym: Zabiję cię!

— Ale dlaczego, Lestat? — wyszeptałem. Próbował ją teraz odepchnąć, ale ona nie puszczała. Paluszkami zaciśniętymi wokół jego ręki przyciągała przegub jego dłoni do swych ust. Wydała z siebie jakiś dziwny charkot.

— Dosyć już, przestań! — krzyknął Lestat. Wyraźnie odczuwał fizyczny ból. Odepchnął ją od siebie i przytrzymywał jej ramiona obiema rękami, odsuwając gwałtownie. Desperacko próbowała dosięgnąć zębami do ranki, ale nie mogła i wtedy spojrzała na niego z najniewinniejszym zdziwieniem. Lestat stał przechylony do tyłu z rękoma przed sobą na wypadek jej ruchu. Wyciągnął chusteczkę i przyłożył do rany, po czym wycofał się do tyłu. Pociągnął sznurek dzwonka na służbę, z oczyma nadal utkwionymi w Klaudii.

— Coś ty zrobił, Lestat? — pytałem. — Cóżeś ty najlepszego zrobił?

Wpatrywałem się w dziewczynkę. Siedziała spokojna, z nowymi siłami, wypełniona życiem, bez śladu bladości czy osłabienia. Patrzyła na Lestata.

— Ode mnie nie wolno — odpowiedział — już nigdy więcej. Rozumiesz? Ale pokażę ci, jak to należy robić!

Kiedy podszedłem i próbowałem ponownie nakłonić go, by spojrzał na mnie i odpowiedział, dlaczego to robi, odepchnął mnie z całą siłą. Popchnął mnie tak silnie, że uderzyłem o ścianę. W tej chwili usłyszeliśmy pukanie. Wiedziałem do czego zmierza. Raz jeszcze spróbowałem dosięgnąć Lestata, ale obrócił się wokół siebie tak szybko, że nawet nie zauważyłem, jak ponownie zadał mi cios. Kiedy oprzytomniałem, leżałem rozciągnięty na krześle, a on właśnie otwierał drzwi.

— Tak, proszę wejść, mieliśmy mały wypadek — usłyszałem głos Lestata. Do pokoju wszedł młody niewolnik zatrudniony w hotelu. Zamknąwszy za nim drzwi, Lestat rzucił się na niego od tyłu, tak że ten nawet nie miał czasu zdać sobie sprawy z tego, co się wydarzyło. Jeszcze klęcząc nad ciałem chłopca i pijąc jego krew, dał znak dziecku, które zeszło z kanapy i na kolanach przysunęło się do leżącego, biorąc jego rękę zaoferowaną przez wampira. Z początku wgryzła się tak silnie, że wydawało się, że chce pożreć ciało, ale Lestat pokazał jej, co należy robić. Usiadł z tyłu i odstąpił jej resztę, wpatrując się tylko w pierś chłopca, tak że kiedy nadszedł czas, pochylił się do przodu i powiedział:

— Już więcej nie, on umiera… Nie wolno ci nigdy pić po tym, jak serce przestanie bić, bo się rozchorujesz, śmiertelnie rozchorujesz. Rozumiesz?

Ale ona i tak była już nasycona. Usiadła obok niego na ziemi. Ich plecy opierały się o nogi kanapy. Nogi szeroko ułożyli na podłodze. Chłopak skonał po kilku chwilach. Poczułem się zmęczony i chory, jak gdyby ta noc trwała tysiące lat. Siedziałem, przyglądając się tej niesamowitej parze. Dziecko przysunęło się teraz bliżej Lestata i przytuliło, podczas gdy on objął je, choć jego obojętne oczy nadal patrzyły na martwe ciało. Lestat odwrócił wreszcie wzrok i spojrzał na mnie.

— Gdzie jest mama? — zapytało cicho dziecko. Jej głos odpowiadał fizycznej urodzie; był czysty jak malutki srebrny dzwoneczek. Był zmysłowy. Oczy równie szerokie i czyste jak oczy Babette. Powinienem wiedzieć, co to oznacza, ale byłem osłupiały po tym, co zobaczyłem. Nagle Lestat wstał i podniósł dziewczynkę z podłogi.

— Ona jest naszą córką — powiedział. — Będziesz z nami mieszkała.

Uśmiechnął się do niej, ale jego oczy pozostały zimne, jak gdyby to był jakiś straszliwy żart. Spojrzał na mnie. Na jego twarzy malowało się zdecydowanie. Popchnął ją do mnie. Chwilę potem siedziała już na moich kolanach, obejmowałem ją, czując raz jeszcze jak jest miękka, jak aksamitna jest jej skóra, zupełnie jak skóra ciepłego owocu, śliweczka ogrzana słonecznymi promieniami. Wielkie błyszczące oczy wpatrywały się teraz we mnie z ufnym zaciekawieniem.

— To jest Louis, a ja jestem Lestat — usłyszałem Lestata przysiadającego koło nas. Rozejrzała się wokół po pokoju i powiedziała, że jest tu ładnie, nawet bardzo, ale ona chce do mamy. Lestat wyciągnął grzebień, zaczął rozczesywać jej włosy, przytrzymując loki, tak by nie sprawić jej bólu. Rozczesał włosy tak, że zaczęły przypominać atłas. Była najpiękniejszym dzieckiem, jakie zdarzyło mi się widzieć, a teraz jeszcze dodatkowo jaśniała chłodnym ogniem wampira. Jej oczy były oczyma dorosłej kobiety. Wiedziałem, że stanie się szybko tak blada i szczupła jak my, a nie zmieni swego kształtu, pozostając na zawsze małą dziewczynką. Zrozumiałem teraz to, co Lestat mówił o śmierci, co miał na myśli. Dotknąłem szyi dziewczynki. Dwie małe ranki krwawiły jeszcze troszeczkę. Podniosłem chusteczkę Lestata z podłogi i przytknąłem do jej szyi.

— Twoja mama zostawiła ciebie u nas. Chcę żebyś była szczęśliwa. — Lestat zaczął mówić z tą samą niezmierną pewnością siebie. — Ona wie, że możemy uczynić ciebie szczęśliwą.

— Chcę jeszcze — odrzekła dziewczynka, zwracając się ku leżącym na podłodze zwłokom.

— Nie, nie dzisiaj, jutro w nocy — odrzekł Lestat. Zabierał się właśnie za wyciąganie ze swojej trumny nieżywego ciała kobiety. Dziecko zsunęło się z moich kolan. Wstałem i poszedłem za nią. Stanęła, patrząc, jak Lestat układa obie kobiety i chłopca w łóżku. Zaciągnął narzutę wysoko aż po ich brody.

— Czy one są chore? — zapytała.

— Tak, Klaudio — odrzekł Lestat. — Są chore i są martwe. Widzisz, oni umierają, kiedy pijemy ich krew.

Podszedł do niej i wziął ją znowu na ręce. Staliśmy tam wszyscy razem. Byłem zahipnotyzowany jej widokiem, jej transformacją, jej każdym gestem. Nic nie zostało w niej ze zwyczajnego dziecka, stała się dzieckiem wampirem.

— Co to chciałem powiedzieć? — rzekł nagle Lestat. — Aha, Louis chciał odejść od nas. — Wolno przesunął wzrok z mojej twarzy na jej twarz. — Chciał odejść. Ale teraz już nie chce. Ponieważ chce zostać tu i opiekować się tobą i zapewnić ci szczęście. — Spojrzał na mnie. — Nie odchodzisz, prawda, Louis?

— Ty draniu! — syknąłem. — Ty diable!

— Taki język przy twojej córeczce? — odrzekł.

— Nie jestem twoją córeczką — powiedziała mała swoim srebrnym głosikiem. — Jestem córeczką mojej mamusi.

— Nie kochanie, już nie — odpowiedział jej Lestat. Zerknął za okno, a potem zamknął za nami drzwi do sypialni i przekręcił klucz w zamku. — Jesteś naszą córeczką, Louisa i moją, rozumiesz? A teraz powiedz, z kim będziesz spała. Z nim czy ze mną? — A po chwili dodał, patrząc na mnie: — Może powinnaś spać z Louisem. Koniec końców, kiedy ja jestem zmęczony… nie jestem już taki miły.

Wampir przerwał. Chłopak nic nie mówił.

— Dziecko wampirem! — wyszeptał wreszcie. Wampir zerknął w górę, jak gdyby przerażony, choć nie poruszył się ani trochę.

Spoglądał teraz wzrokiem pełnym nienawiści na magnetofon, jak gdyby był czymś potwornym.

Chłopak dostrzegł kątem oka, że taśma już prawie się skończyła. Szybko otworzył teczkę i wyciągnął z niej nową kasetę, niezgrabnie zamontował w urządzeniu. Spojrzał na wampira, gdy wciskał klawisz nagrywania. Twarz wampira wyglądała na zmęczoną, wyciągnięte kości policzkowe zdawały się jeszcze bardziej wystawać, a jego błyszczące oczy były nienaturalnej wielkości. Zaczęli o zmroku, który zapadał wcześnie, tu w San Francisco, zimową porą, a teraz już była prawie dziesiąta. Wampir wyprostował się, uśmiechnął i cicho zapytał:

— Jesteśmy gotowi?

— A więc zdecydował się na uczynienie z dziewczynki wampira po to, aby zatrzymać pana przy sobie? — zapytał chłopak.

— Trudno to jednoznacznie tak określić. Taka po prostu była jego odpowiedź. Jestem przekonany, że Lestat nie był osobą, która poddawała swoje motywy i racje pod dyskusję, nawet wewnętrzną. Był jednym z tych, którzy po prostu działają. Taka osoba musi być pod silną presją, by choć trochę otworzyć się i wyznać, jaka jest metoda i myśl w sposobie jej życia. Tej nocy Lestat został przyparty tak, że odkrył się i zrozumiał, nawet na swój własny użytek, dlaczego żył tak, jak żył. To, że byłem z nim razem, też niewątpliwie przyczyniło się do tego. Ale, jak sądzę, patrząc na to wstecz, sam chciał poznać swoje motywy, które skłaniały go do zabijania, sam chciał poddać badaniu własne życie. Gdy mówił, odkrywał to, w co wierzył. Ale, tak naprawdę, chciał, abym został z nim. Ze mną mieszkało mu się tak, jak nigdy nie byłoby to możliwe, gdyby pozostał sam. Jak już ci mówiłem, byłem na tyle ostrożny, że nigdy nie przepisywałem na niego swoich praw własności, co zresztą doprowadzało go do wściekłości. Do tego jednak nie mógł mnie przekonać. — Wampir roześmiał się nagle. — Spójrz tylko, do ilu innych rzeczy mnie przekonał! Jakie to dziwne. Mógł przekonać mnie do zabicia dziecka, ale nie do rozstania się z moimi pieniędzmi. — Potrząsnął głową. — Ale to nie była chciwość, nie. To strach przed nim sprawił, że w tych sprawach trzymałem go na odległość.

— Mówi pan o nim, jakby już nie żył. Mówi pan: Lestat był taki albo taki. Czy on nie żyje? — zapytał chłopak.

— Nie wiem — odrzekł wampir. — Myślę, że najprawdopodobniej nie. Ale dojdę do tego. Mówiliśmy ostatnio jednak o Klaudii, prawda? Jest jeszcze coś, co chciałem powiedzieć o motywach, które kierowały Lestatem tej nocy. Jak się zorientowałeś Lestat nie wierzył nikomu. Był jak kot, który najlepiej czuje się we własnym towarzystwie, samotny drapieżca, morderca. A przecież zbliżył się w jakiś sposób do mnie tej nocy, odsłonił się do pewnego stopnia, po prostu mówiąc prawdę. Odrzucił swój zwyczajny szyderczy i drwiący ton, swoją wyższość. Choć przez moment zapomniał o wiecznym gniewie i złości. A dla Lestata było to już odsłonięcie się. Kiedy staliśmy sami w tej ciemnej ulicy, czułem pewną wspólnotę duchową z nim, tak jak z nikim innym, od czasu kiedy umarłem. Sądzę więc raczej, że wprowadził Klaudię w świat wampirów z zemsty.

— Z zemsty wymierzonej nie tylko w pana, ale i w cały świat? — zasugerował chłopak.

— Tak. Jak mówiłem, u Lestata wszystko obracało się wokół zagadnienia zemsty.

— Czy wszystko zaczęło się od czasu tej sprawy z ojcem, ze szkołą?

— Nie wiem. Wątpię — odpowiedział wampir. — Ale chcę mówić dalej.

— Ależ tak, oczywiście, proszę. Musi pan! To jest chciałem powiedzieć, że dopiero 10. — Chłopak pokazał na swój zegarek. Wampir zerknął nań i uśmiechnął się do chłopca. Twarz młodzieńca zmieniła się. Zrobiła się bez wyrazu, jak gdyby pod wpływem szoku.

— Nadal się mnie obawiasz? — zapytał wampir.

Chłopak nie odpowiedział, ale cofnął się nieznacznie. Jego ciało wydłużyło się, stopy poruszyły na gołych deskach i zetknęły, krzyżując.

— Sądzę, że byłbyś bardzo głupi, gdybyś nie bał się — powiedział wampir. — Ale bez obawy. Mam mówić dalej?

— Proszę — odrzekł chłopak. Wskazał ręką na magnetofon.

— Dobrze — rozpoczął na nowo wampir. — Jak możesz sobie świetnie wyobrazić, nasze życie z mademoiselle Klaudią bardzo się zmieniło. Jej ciało umarło, a przecież jej zmysły obudziły się tak samo, jak wcześniej moje. Z podziwem rozpoznałem oznaki tego w niej. Ale minęło kilka dni, zanim zdałem sobie sprawę, jak bardzo jej potrzebowałem, jak bardzo chciałem rozmawiać z nią. Na początku, jak sądziłem, tylko po to, by chronić ją przed Lestatem. Zabierałem ją ze sobą do swojej trumny każdego ranka, nie chciałem, by znikała mi z oczu. Lestat tego jednak właśnie pragnął i nie dawał żadnych oznak, że chce zrobić jej krzywdę.

— Umierające z głodu dziecko to przerażający widok — powiedział do mnie. — Głodujący wampir to jeszcze coś gorszego! Usłyszeliby jej krzyki w Paryżu — mawiał — gdybym miał zamknąć ją, skazując na śmierć głodową.

— Ale wszystko to pomyślane było po to, aby utrzymać mnie przy sobie i nie pozwolić mi odejść. Z całą pewnością nie zdecydowałbym się podejmować ryzyka ucieczki razem z Klaudią. Była dzieckiem i wymagała opieki.

A przecież taką odczuwałem przyjemność w opiekowaniu się nią. Natychmiast zapomniała całe pięć lat swego śmiertelnego życia, lub przynajmniej tak się wydawało, ponieważ zachowywała tajemnicze milczenie na ten temat. Czasem obawiałem się nawet, że postradała zmysły, że choroba z jej śmiertelnego życia w połączeniu z szokiem, jaki wywołała zamiana w wampira, mogły pozbawić ją rozumu. Ale tak się nie stało. Była po prostu tak niepodobna do Lestata i do mnie, że z trudem rozumiałem jej zachowanie. Bo choć była małym dzieckiem, to jednak też dzikim i gwałtownym mordercą, zdolnym teraz do bezlitosnej pogoni za krwią, przy całej swej dziecięcej grymaśności. Lestat nadal groził mi, że zrobi jej krzywdę, jednak tak naprawdę nigdy by tego nie zrobił. Okazywał jej wiele miłości, dumny z jej piękności i zawsze chętny, by ją uczyć. Mówił jej, że musimy zabijać, żeby żyć i że jako wampiry nigdy nie umrzemy.

W tym czasie, jak już wspomniałem, w mieście szalała zaraza. Lestat zabierał małą na cuchnące cmentarze, gdzie leżały całe stosy ofiar żółtej ospy i zarazy, i gdzie odgłosy łopat słychać było dzień i noc.

— To właśnie jest śmierć — mówił jej, wskazując na rozkładające się zwłoki kobiety — której my nigdy nie doświadczamy, nasze ciała pozostaną zawsze takimi, jakimi są teraz, świeże i pełne życia.

Ale nie wolno nam nigdy wahać się przed zadaniem śmierci, ponieważ w ten właśnie sposób utrzymujemy się przy życiu.

Klaudia spoglądała na to wszystko swoimi tajemniczymi, przezroczystymi oczyma.

Niema i piękna godzinami bawiła się lalkami, ubierając je i rozbierając. Niema i piękna zabijała. A ja całkiem zmieniony pod wpływem nauki Lestata, gotów byłem wychodzić na łowy w poszukiwaniu istot ludzkich znacznie częściej niż dotychczas. Zabijanie ludzi dawało mi ukojenie i uśmierzało ból, który pozostawał we mnie na stałe podczas tych ciemnych i cichych nocy w Pointe du Lac kiedy siadywaliśmy z Lestatem w towarzystwie jego starego ojca. Uspokajająco działała na mnie ich wielka liczba, wszędzie — na ulicach, które nigdy się nie uciszały, w kabaretach, które zawsze były otwarte, na balach, które trwały do świtu: a także muzyka i śmiechy wypływające z otwartych okien. Ludzie, wszędzie wokoło ludzie. Pulsująca ulica ludźmi — moimi ofiarami, na które nie spoglądałem już z miłością, ale z obojętnością i z pragnieniem. I zabijałem ich w nieskończenie zróżnicowany sposób, w różnych punktach miasta. Przemierzałem rojące się od ludzi, kwitnące miasto uzbrojony w nadzwyczajny wzrok wampira, moc i szybkość, a moje ofiary otaczały mnie wszędzie, uwodziły i zapraszały na kolacje do swych stołów, do powozów, do burdeli. Zwlekałem z uderzeniem tylko chwilę, aby wkrótce zabrać to, co musiałem mieć. Uspokojony w mojej wielkiej melancholii, że miasto oferuje mi nieskończony tłum wspaniałych nieznajomych.

Bo to właśnie było to. Żywiłem się nieznajomymi. Przysuwałem się dostatecznie blisko, by zobaczyć pulsującą piękność, niezwykły wyraz twarzy, nowy i namiętny głos, a potem zabijałem, zanim opanowywało mnie uczucie, nim dosięgał mnie strach i żal.

Klaudia i Lestat mogli polować i zwodzić swoje ofiary, pozostawając długo w ich towarzystwie. Odczuwali radość i zadowolenie z tej zabawy z nieświadomym człowiekiem, który zawiązywał przyjaźń ze śmiercią. Ja jednak nie mogłem znieść takiego zachowania. Dla mnie wzrastająca liczba ludzi była błogosławieństwem, miłosierdziem, lasem, w którym byłem zagubiony, niezdolny do zatrzymania, wirując zbyt szybko, aby odczuć ból i bez końca przyjmujący zaproszenie do śmierci.

W tym czasie mieszkaliśmy w jednym z moich hiszpańskich domów na Rue Royal, w dużym i bogato urządzonym mieszkaniu nad sklepem, który wynajmowałem krawcowi, z ukrytym za domem ogrodem. Ściana z drewnianymi okiennicami i brama wjazdowa odgradzała nas od ulicy — miejsce było o wiele bardziej luksusowe i bezpieczne niż Pointę du Lac. Naszymi służącymi byli ludzie wolni, którzy opuszczali nas przed zmierzchem i odchodzili do swych domów. Lestat zakupił najmodniejsze nowinki z Francji i Hiszpanii. Kryształowe żyrandole, orientalne dywany, jedwabne parawany z wymalowanymi rajskimi ptakami, śpiewającymi kanarkami w wielkich klatkach oraz delikatne marmurowe statuetki greckich bogów i pięknie malowane, chińskie wazy. Nie potrzebowałem tego luksusu, tak jak zbędny był mi wcześniej, ale sam stwierdziłem, że ulegam zniewoleniu tym nawałem sztuki i rzemiosła. Mogłem godzinami przyglądać się zawiłym wzorom na dywanach lub patrzeć, jak odblask światła lampy zmienia mroczne kolory obrazów holenderskich mistrzów. Wszystko to Klaudia uznała za cudowne, z pewną rezerwą skromnego dziecka. Zadziwił ją trochę pomysł Lestata, kiedy wynajął malarza, aby wymalował na ścianach jej pokoju magiczne knieje pełne jednorożców, rajskich ptaków, uginające się pod ciężarem owoców drzewa nad połyskującymi potokami.

Nieskończony tłum krawców, szewców i krojczych przychodził do naszego mieszkania, aby ubrać Klaudię według najnowszej i obowiązującej mody, tak że była uosobieniem nie tylko dziecięcej piękności, ale również dobrego smaku ze swoimi idealnie dopasowanymi czepeczkami, cieniutkimi koronkowymi rękawiczkami, błyszczącymi atłasowymi płaszczykami i pelerynkami, śnieżnobiałymi kołnierzykami szlafroczków o niebieskich, lśniących szarfach. Lestat bawił się nią niczym jakąś magiczną cudowną lalką. Ja również, za jej namową, zdecydowałem się przestać nosić moje czarnordzawe surduty i zamieniłem je na stroje dandysa, z jedwabnymi krawatami, miękkimi, szarymi płaszczami i rękawiczkami oraz czarnymi pelerynami. Lestat uważał, że bez względu na porę, najodpowiedniejszy kolor dla wampira to kolor czarny i była to prawdopodobnie jedyna estetyczna zasada jakiej hołdował, choć nigdy nie sprzeciwiał się niczemu, co znamionowało styl i bogactwo. Uwielbiał kształt grupy, jaką tworzyła całą nasza trójka w loży nowej Opery Francuskiej czy Theatre d’Orleans, do których chodziliśmy tak często, jak było to tylko możliwe. Lestat przejawiał niezwykłą wprost namiętność do Szekspira, co dla mnie było pewnym zaskoczeniem. Choć często przysypiał podczas przedstawień operowych, budził się zawsze w porę, by zaprosić jakąś piękną damę na kolację o północy, a potem wysłać ją w sposób gwałtowny do nieba lub do piekła i wrócić do domu z jej złotą obrączką, którą ofiarowywał Klaudii.

Przez cały ten czas wychowywałem i kształciłem Klaudię, szeptając do jej maleńkiego uszka, że nasze wieczne życie jest zupełnie dla nas bezużyteczne, jeśli nie dostrzegamy piękna, które nas otacza, dzieła rąk ludzi śmiertelnych. Cały czas sondowałem głębię jej niemego spojrzenia, gdy brała w dłonie książki, które jej ofiarowałem, szeptała poezję, której jej nauczyłem, czy grała lekko, choć z dużą pewnością siebie, swe własne, dziwne, lecz całkiem spójne pieśni na fortepianie. Potrafiła godzinami przypatrywać się ilustracjom w książce i słuchać, jak czytam, aż jej niema postać wstrząsała mną tak bardzo, że odkładałem na bok książkę i po prostu zaczynałem patrzeć na nią. Wtedy poruszała się jak lalka powracająca do życia i mówiła cichutko, że muszę jej jeszcze coś przeczytać.

Już wtedy zaczęły się dziać dziwne rzeczy, bo choć była nadal malutkim i pulchnym dzieckiem o okrągłych paluszkach, zdarzało się, że zastawałem ją wciśniętą w oparcie mojego fotela, czytającą dzieła Arystotelesa i Boecjusza czy jakąś nową powieść, przywiezioną właśnie zza Atlantyku. Albo grała na fortepianie muzykę Mozarta, której dopiero co słuchaliśmy poprzedniej nocy, a której tony zapamiętała swym nieomylnym uchem. Grała z koncentracją, co sprawiało, że wyglądała nieco upiornie przy klawiaturze, bez końca wsłuchując się w dźwięki. Klaudia była całkowitą tajemnicą. Nie sposób było zgadnąć, z czego zdaje sobie sprawę, a z czego nie. Przyglądanie się jej w chwili, gdy zabijała, było wstrząsające. Siadywała samotnie na ciemnych placach, czekając na uprzejmego przechodnia, mężczyznę lub kobietę, którzy by ją tam znaleźli, z oczyma jeszcze bardziej obojętnymi i zimnymi niż u Lestata. Jak dziecko ogłuszone przestrachem szeptała cicho swoją prośbę o pomoc, a gdy wynosili ją z placu, jej ramiona zaciskały się mocno wokół ich gardeł. Zgłodniałym wzrokiem wpatrywała się w swe przyszłe ofiary. W pierwszych latach spotykała ich szybka śmierć, zanim Klaudia nie nauczyła się bawić nimi. Prowadziła ich do sklepu z lalkami albo do kawiarni, gdzie kupowali jej parującą filiżankę gorącej czekolady lub herbaty, aby zaróżowić jej blade policzki. Niezmiennie odwlekała tę chwilę, czekając, czekając, jak gdyby już po cichu ucztując, karmiąc się ich uprzejmością i dobrocią.

Była moim towarzyszem, moją uczennicą. Długie godziny spędzaliśmy razem. Coraz szybciej pochłaniała wiedzę, którą jej ofiarowywałem. Łączyło nas ciche porozumienie, którego na próżno szukałbym u Lestata. O brzasku zostawała ze mną, jej serce biło przy moim. Wiele razy przyglądałem się jej, gdy zajęta była swą muzyką lub malowała, nie wiedząc, że patrzę na nią. Myślałem wtedy o tym przeżyciu, które towarzyszyło naszemu pierwszemu spotkaniu, tylko z nią, z nikim innym, o tym, że zabiłem ją, że odebrałem jej życie, że wyssałem z niej krew w takim samym uścisku, w jakim pozbawiałem życia tylu innych gnijących teraz w wilgotnej ziemi. Ale ona żyła, żyła, by objąć mnie rękoma za szyję, przycisnąć swe malutkie usteczka Kupidyna do moich, by przysunąć swe błyszczące oczy do moich, aż dotykaliśmy się naszymi rzęsami, i śmiejąc się, krążyliśmy po pokoju, jak gdyby w najdzikszym tańcu. Ojciec i córka. Kochanek ze swoją kochanką. Możesz sobie wyobrazić, jak to dobrze, że Lestat nie zazdrościł nam, a tylko podśmiewał się z tego z daleka, spokojnie czekając, aż mała podejdzie do niego. Wtedy zabierał ją ze sobą na ulicę. Z dołu machali do mnie, nadal jeszcze stojącego w pokoju, przynaglając do wyjścia, by dzielić naszą wspólną tajemnicę — polowanie, uwodzenie, zabijanie.

Tak minęło nam wiele lat. Rok za rokiem. Nareszcie, po jakimś czasie zdałem sobie sprawę z oczywistego faktu, dotyczącego Klaudii i mnie. Domyślam się z wyrazu twej twarzy, że odgadłeś już i jesteś ciekaw, dlaczego tak długo pozostawałem ślepy. Mogę ci tylko powiedzieć, że nie jest to dla mnie tym samym, czym dla ciebie, a i nie było dla nas wtedy.

— Jej ciało! — wykrzyknął chłopak. — Miała pozostać zawsze taka i nigdy nie urosnąć!

Wampir skinął potakująco głową.

— Miała już zostać dzieckiem demonem na zawsze — powiedział cicho, jak gdyby wypowiadając słowa, nadal zastanawiał się nad nimi. — Tak jak ja mam pozostać młodym mężczyzną, takim, jakim byłem, gdy umarłem. Ale jej dusza i umysł były duszą i umysłem wampira i nim się zorientowałem, doszła już do pełnej kobiecości. Zaczęła mówić też więcej, choć nigdy nie wyszła z roli uważnego słuchacza i godzinami mogła mnie słuchać cierpliwie, bez przerywania. A przecież coraz bardziej widać było, że jej twarzyczka lalki ma całkowicie dorosłe, pełne świadomości oczy, już nie dziecka lecz dorosłej osoby, a jej niewinność zaginęła gdzieś po drodze, przejawiając się zaniedbanymi zabawkami i pewną utratą cierpliwości. Było coś przerażającego i zmysłowego w jej kształcie, gdy przysiadywała na kanapie w małym nocnym szlafroczku z koronek wyszywanych perełkami. Stawała się potężną uwodzicielką, jej głos był równie czysty i słodki jak poprzednio, chociaż miał teraz brzmienie, które było zdecydowanie kobiece, a czasami ostrość jej głosu była szokująca. Po dniach stosunkowego spokoju mogła ni stąd, ni zowąd, zacząć ganić Lestata za jego przepowiednie dotyczące wojny, lub pijąc krew z kryształowego kieliszka, zauważyć nagle, że nie ma w domu żadnych książek, że musimy zdobyć ich więcej, nawet gdybyśmy mieli je ukraść. Lub wspomnieć, że doszły ją słuchy o jakiś pysznych zbiorach książek we wspaniałym pałacu na Fauborg St. Marie, które należą do kobiety, zbierającej je tak, jakby były kamieniami lub motylami. Zapytywała mnie, czy mógłbym zaprowadzić ją do sypialni tej kobiety. W takich chwilach byłem skonsternowany. Trudno było domyślić się, co przyjdzie jej do głowy. Jej umysł był terenem całkowicie nie do poznania, na który nie mieliśmy wstępu. Chwilę potem jednak siadywała mi na kolanach, zanurzała palce w moich włosach, przytulała się, szepcąc do mnie cicho, że nigdy nie będę tak dorosły jak ona, jeśli nie zdam sobie sprawy, — że zabijanie jest poważną rzeczą, nie książki, nie muzyka.

— Zawsze ta muzyka… — szeptała.

— Laleczko, laleczko — mówiłem do niej. Tym właśnie była — czarodziejską lalką. Śmiech i nieskończony intelekt, i ta pyzata buzia, usta jak pączek.

— Pozwól niech cię ubiorę, niech rozczeszę ci włosy — mawiałem do niej dalej z przyzwyczajenia, świadomy, że uśmiecha się nieco ironicznie i przygląda z lekkim znudzeniem malującym się na twarzy.

— Rób jak chcesz — szeptała mi do ucha, gdy schylałem się, by zapiąć jej perłowe guziczki. — Zabijaj tylko ze mną dzisiaj. Nigdy nie pozwalasz mi zobaczyć, jak ty to robisz, Louis!

Chciała teraz własnej trumny, co sprawiło mi wiele przykrości, choć nie dałem tego poznać po sobie. Po prostu wyszedłem z pokoju po udzieleniu mojej szlachetnej zgody na to, bo przecież przez tyle lat spaliśmy razem, jak gdyby była cząstką mnie samego, nawet jeśli tak do końca nie byłem tego pewien. Potem odnalazłem ją w okolicach klasztoru Urszulanek, sierotę, zagubioną w ciemności. Podbiegła do mnie i dotknęła po ludzku rozpaczliwie.

— Nie chcę tego, jeśli to ci sprawia ból — zwierzyła mi się, tak cicho, że nikt kto stałby tuż przy nas, nie usłyszałby ani nie poczułby jej oddechu. — Zawsze zostanę z tobą. Ale muszę to zobaczyć. Trumnę dla dziecka.

Nie pozostało nic innego, jak wybrać się do handlarza trumien. Trzeba było odegrać komedię, tragedię w rzeczy samej, w jednym akcie. Musiałem zostawić Klaudię w maleńkim saloniku i wyznać mu, gdy przystanęliśmy w przedpokoju, że przyjdzie jej niebawem umrzeć. Przepojonym miłością głosem dodałem, że musi mieć wszystko, co potrzeba w najlepszym gatunku, ale nie może się zorientować. Trumniarz, wstrząśnięty tragedią dziecka, roniąc łzę z oka mimo swego doświadczenia i wieku, miał zrobić dla niej trumnę bez brania miary, wyobrażając sobie jedynie dziecko leżące w niej na białym atłasie…

— Ale po co to wszystko? — Starałem się jej wcześniej wytłumaczyć. Czułem obrzydzenie do jej nowego pomysłu. Czułem obrzydzenie do zabawy w kotka i myszkę z tym bogu ducha winnym człowiekiem. Cóż mi jednak pozostało, beznadziejnie zakochanemu kochankowi. Zabrałem ją tu, posadziłem na sofie. Usiadła z rękoma złożonymi na kolanach, pochylając niewinnie główkę okrytą maleńkim czepeczkiem, jak gdyby nie wiedziała, o czym szeptaliśmy miedzy sobą. Trumniarz był starszym wytwornym i taktownym mężczyzną. Szybko wziął mnie na stronę. — Ale dlaczego, dlaczego musi umrzeć? — wypytywał ściszonym głosem. Jak gdybym to ja był Bogiem, który sam wydał taki wyrok. — Jej serce, nie pożyje długo — wyjaśniłem. Wypowiadane słowa nabierały szczególnej mocy, niepokojąco odbijały się w pamięci. Wzruszenie malujące się na jego pooranej zmarszczkami twarzy przywołało przykre wspomnienia… obraz dziecka płaczącego w pokoju przepełnionym zatęchłym powietrzem. Po chwili mężczyzna otwierał już przede mną kolejne długie pokoje, pokazując ustawione w nich trumny, lakierowane na czarno, zdobione srebrem, dokładnie takie, jaką chciała. Nagle zdałem sobie sprawę, że pośpiesznie wycofuję się z pokoju. W pośpiechu ująłem dłoń Klaudii w swoją dłoń.

— Zamówienie przyjęte — powiedziałem do niej. — To za wiele dla mnie.

Łapczywie chwytałem świeże powietrze w usta, gdy znaleźliśmy się na ulicy, jak gdybym przed chwilą dusił się. I wtedy zauważyłem jej twarz. Bez cienia współczucia. Przyglądała mi się, a po chwili wsunęła swoją ubraną w rękawiczkę rączkę w moją dłoń. — Chcę tego, Louis — wyjaśniła cierpliwie. A potem, którejś nocy wspięła się na schody prowadzące do pracowni trumniarza, Lestat obok niej. Przyszli po trumnę, odeszli zostawiając trumniarza martwego, rozciągniętego na stosach papierzysk przy biurku. Wkrótce trumna znalazła się w naszej sypialni, a Klaudia przyglądała się jej godzinami, jak gdyby to było coś, co rusza się, żyje lub ujawnia jakąś tajemnicę po kawałeczku, rzecz która się zmienia. Nie spała w niej jednak. Spała ze mną.

W Klaudii pojawiły się nowe zmiany. Trudno mi wyraźnie powiedzieć, kiedy wystąpiły, czy uporządkować je jakoś. Nie zabijała już tak bez opamiętania, na oślep. Jej zabójstwami zaczęty rządzić pewne reguły i upodobania. Zaczęła ją fascynować bieda. Upraszała zawsze mnie lub Lestata, by zabrać ją do powozu i wywozić daleko przez Faubourg St. Marie aż do dzielnic przy samej rzece, tam gdzie mieszkali biedni imigranci. Zdawała się opętana myślą o kobietach i dzieciach. O tym wszystkim Lestat opowiadał mi z dużym rozbawieniem, bo ze wstrętem odnosiłem się do tych wypraw i czasami nie można mnie było do nich przekonać pod żadnym pozorem. Ale Klaudia miała tam rodzinę, i po kolei jednego po drugim pozbawiała życia. Prosiła też, by prowadzić ją na cmentarz w podmiejskim osiedlu Lafayette, i tam urządzała sobie nocne wędrówki wśród wysokich murowanych kaplic i grobów, wypatrując tych biedaków, którzy w rozpaczliwym poszukiwaniu miejsca do spania, pojawiali się tam, wydając ostatnie drobne grosze, jakie mieli, na butelkę wina, i po pokrzepieniu się trunkiem wczołgiwali się w zapadłe grobowce. Lestat był pod wrażeniem. Był zachwycony. Kogóż to nie stworzył! Dziecko śmierci — tak ją nazywał. Miał także inne nazwy: siostra Śmierci czy też słodka Śmierć, a dla mnie szyderczo wymyślił określenie „Śmierć litościwa”. Wymawiał to zawsze jak kobieta, składając ręce i wykrzykując niby podniecona plotkarka. Och, miłosierne nieba! Słysząc to, miałem ochotę udusić go na miejscu.

Ale nie było sprzeczek. Trzymaliśmy się razem. Byliśmy nieźle dopasowani. Książki zaczęły wypełniać nasze wielkie mieszkanie, od podłogi do sufitu rzędy połyskujące skórzanymi oprawami. Kiedy Klaudia i ja zaspokajaliśmy nasze wrodzone zamiłowanie do literatury, Lestat tymczasem uganiał się za zbytkami. Było tak do chwili, gdy Klaudia zaczęła stawiać pewne, nowe pytania.

Wampir przerwał. Na twarzy chłopaka malował się taki sam niepokój jak poprzednio, jak gdyby cierpliwość wiele go kosztowała. Wampir złożył dłonie i koniuszki długich białych palców stykały się, tworząc kształt piramidy. Zacisnął je mocno. Zdawało się, że zapomniał całkowicie o obecności dziennikarza.

— Powinienem był wiedzieć — powiedział nagle — że było to nieuniknione i dostrzec wcześniej tego objawy. Ale tak byłem z nią zżyty, tak nią zaślepiony. Tak całkowicie byłem jej oddany, była moim jedynym towarzyszem we wszystkich tych chwilach przebudzenia, jedynym poza śmiercią. Powinienem był wiedzieć. Coś jednak we mnie pozostało świadome niebezpieczeństwa i tej ciemności wokół nas, jak byśmy spacerowali zawsze tuż na skraju przepaści. Zdarzało się czasami, że realny świat, jaki mnie otaczał zdawał się nieistotny i urojony, i nie dostrzegałem nic poza tą ciemnością. To tak, jak gdyby ziemia nagle miała się otworzyć, powodując wielkie pęknięcie wzdłuż Rue Royale i pozostawiając z domów tylko pył i gruzy. Hmmm… odbiegłem od tematu. Co to ja mówiłem? Aha, że zignorowałem te pierwsze objawy zmian, które w niej zachodziły, że desperacko przywarłem do szczęścia, jakim mnie obdarowywała. Poza tym niczego innego nie dostrzegałem.

Ale zmiany te szybko dały znać o sobie. Klaudia zaczęła chłodno odnosić się do Lestata. Wpadła w manię przyglądania mu się godzinami. Często gdy coś do niej mówił, nie odpowiadała, zachowując milczenie i trudno było dociec, czy z pogardy dla niego, czy też rzeczywiście nie słyszała go. I tak oto nasz kruchy spokój domowy prysł wraz z jego pierwszą wściekłą reakcją na zachowanie Klaudii. Nie musiał być kochany, ale nie wolno go było ignorować. Raz nawet podbiegł do niej, krzycząc, że ją uderzy. Nagle znalazłem się w paskudnej sytuacji, w której musiałbym walczyć z nim tak, jak miało to miejsce, nim jeszcze Klaudia zamieszkała z nami.

— Ona nie jest już dzieckiem — powiedziałem cicho. — Nie wiem, jak to nazwać. Ona jest kobietą.

Nalegałem, by nie przejmował się jej zachowaniem i również okazywał jej pogardę. Któregoś wieczoru wszedł wzburzony i oznajmił mi, że Klaudia śledziła go, choć wcześniej odmówiła wspólnego pójścia na łowy, potem nie odstępowała go jednak na krok.

— Co się z nią dzieje? — napadł na mnie, jak gdybym to ja był jej ojcem i w związku z tym powinienem wiedzieć.

A potem, którejś nocy, zniknęły nasze dwie służące. Matka i córka. Posłałem dorożkę po nie do ich domu, ale woźnica, po powrocie, oznajmił mi tylko, że zaginęły. Chwilę później zjawił się mąż starej, waląc kołatką do bramy. Gdy otworzyłem, odstąpił od drzwi i cofnął się o krok na ceglanym chodniku. Patrzył na mnie tym charakterystycznym spojrzeniem pełnym podejrzliwości, które wcześniej czy później wślizgiwało się w twarze wszystkich znajomych śmiertelników. Było to zresztą dla nich zapowiedzią śmierci, jak bladość może być zapowiedzią śmiertelnej gorączki. Usiłowałem wytłumaczyć mu, że nie zjawiły się także u nas, ni matka, ni córka i że wszyscy musimy rozpocząć poszukiwania.

— To ona! — syknął Lestat, gdy tylko zamknąłem drzwi. — Ona coś im zrobiła i sprowadziła ryzyko na nas wszystkich. Już ja ją zmuszę do tego, by nam powiedziała!

Zadudniły jego kroki na spiralnych schodach prowadzących na górę. Wiedziałem, że nie ma jej teraz, wyśliznęła się bowiem na zewnątrz, gdy tylko otworzyłem bramę. Domyśliłem się także czegoś innego. Ten dziwny zapach dochodzący z drugiego końca dziedzińca, z zamkniętej, od dawna nie używanej kuchni, smród, który mieszał się nieprzyjemnie z aromatem lonicery. Zapach cmentarza. Słyszałem, jak Lestat wraca na dół, gdy właśnie zbliżałem się do wypaczonych zamkniętych okiennic domku. Już od dawna kuchnia była nie używana, stała więc tutaj jak stary ceglany grobowiec. Okiennice przybite zardzewiałymi już gwoźdźmi puściły z łatwością. Słyszałem, jak Lestat dyszy za mną, gdy wstąpiliśmy w cuchnącą ciemność. Leżały tam na podłodze, matka i córka razem, ułożone tak, że ramię matki obejmowało kibić córki, a jej głowa z kolei oparta była na piersi matki. Obie były cuchnące od fekaliów, wokół nich unosiła się chmura owadów, które poderwały się z podłogi, gdy okiennica odpadła i musiałem opędzać się od nich w konwulsyjnym obrzydzeniu. Mrówki spacerowały swobodnie po powiekach i ustach trupów. W świetle księżyca widziałem niezliczoną liczbę srebrzystych śladów całej siatki ścieżek ślimaków.

— Niech ją szlag! — wybuchnął Lestat, a ja uchwyciłem go za ramię i trzymałem mocno, wysilając całą moją moc.

— Co chcesz z nią zrobić? — naparłem na niego. — Co możesz jej zrobić? Nie jest już przecież dzieckiem, które podporządkuje się nam we wszystkim, tylko dlatego, że tak chcemy. Musimy ją nauczyć.

— Ona już wie! — cofnął się i poprawił surdut. — Od lat już wie, co ma robić! Na jakie ryzyko można sobie pozwolić, a na jakie nie. Nie życzę sobie, by robiła takie rzeczy bez mojej zgody. Nie będę tego tolerował.

— Czyżbyś był naszym panem? Nie nauczyłeś jej tego. Czy miała to wchłonąć z mojej cichej służalczości. Nie sądzę. Ona uważa teraz siebie za całkowicie nam równą. Mówię ci, musimy przemówić jej do rozsądku, nauczyć, aby szanowała to, co nasze. Tak jak wszyscy powinniśmy to szanować.

Odszedł w widoczny sposób pochłonięty tym, co mu powiedziałem, choć oczywiście nie dał tego po sobie poznać. Zabrał swoją zemstę ze sobą, na miasto. Gdy wrócił do domu, zmęczony, nasycony, Klaudii jeszcze nie było. Usiadł wsparty o atłasowe oparcie fotela i wyprostował swe długie nogi.

— Czy pochowałeś je? — zapytał.

— Już ich nie ma — odpowiedziałem. Nie miałem ochoty przyznać się, nawet przed sobą, że spaliłem ich szczątki w starym, nie używanym od dawna piecu.

— Jest jeszcze ten stary, z którym musimy coś zrobić, i brat — dodałem. Bałem się jego złego humoru. Chciałem od razu zaplanować coś, co pozbawiłoby nas całego tego problemu. Odrzekł jednak, że już ich nie ma wśród żywych, że śmierć odwiedziła ich dzisiaj podczas wieczerzy w ich małym domku na peryferiach. Że odprawiła modlitwę przy stole, gdy już ich nie stało.

— Wino — wyszeptał, przesuwając palcem po wargach. Obaj wypili za dużo wina. W drodze powrotnej stwierdziłem nagle, że walę patykiem w słupy ogrodzeń, aby wystukać jakąś melodię — zaśmiał się. — Ale nie podoba mi się to, to oszołomienie. A ty to lubisz?

Spojrzał na mnie tak, że nie mogłem ukryć rozbawienia i musiałem się uśmiechnąć. Wino jeszcze działało i nadal był podchmielony. W tym momencie jego twarz wyglądała ciepło i rozumnie. Wykorzystałem to i pochylając się do niego, powiedziałem:

— Słyszę kroki Klaudii na schodach. Bądź dla niej wyrozumiały. Już przecież po wszystkim.

Weszła z rozwiązanymi wstążkami na czepku i powalanymi od błota bucikami. Przyglądałem się im w napięciu. Lestat szyderczo uśmiechnął się, a ona zachowywała się, jak gdyby wcale go tam nie było. Duży bukiet chryzantem w jej dziecięcych rękach wydawał się jeszcze większy niż w rzeczywistości. Jej czepek zsunął się teraz do tyłu, przez moment zatrzymał się na ramionach, po czym upadł na podłogę. W jej złotych włosach widziałem drobne, podłużne płatki chryzantem.

— Jutro jest Wszystkich Świętych — powiedziała. — Wiesz?

— Tak — odparłem. W Nowym Orleanie to dzień, gdy wszyscy wierzący idą na cmentarze zadbać o groby swych najbliższych. Bielą gipsowe ściany grobowców, czyszczą napisy wyryte w marmurowych tablicach, by w końcu udekorować groby kwiatami. Na cmentarzu St. Louis, który był bardzo blisko naszego domu, wszystkie znaczniejsze rodziny Luizjany miały swoje grobowce. Tam także był pochowany mój brat. Pobudowano tam nawet małe żelazne ławeczki, na których krewni mogli przysiadać, kiedy spotykali się na cmentarzu. W Nowym Orleanie Wszystkich Świętych to było święto śmierci. Tak się jednak mogło wydawać tylko turystom, nie rozumiejącym miejscowych zwyczajów. W rzeczywistości była to bowiem celebracja życia pozagrobowego.

— Kupiłam je na jednym ze straganów — powiedziała Klaudia. Jej głos był cichy i niezbadany. Oczy mętne i pozbawione emocji.

— Co do tej dwójki, którą zostawiłaś w starej kuchni…! — zaczął Lestat wściekle. Teraz dopiero odwróciła się do niego, ale nic nie odrzekła. Stała tylko, patrząc na niego, jak gdyby nigdy wcześniej go nie widziała. Potem zrobiła kilka kroków w jego stronę i nadal patrzyła bez słowa. Czułem jej złość, jej chłód. W tym momencie obróciła się do mnie. A potem, spoglądając raz na mnie, raz na niego, zapytała:

— Który z was to zrobił? Który z was uczynił mnie tym, kim jestem?

Nic nie mogłoby mnie bardziej zaskoczyć. A przecież było nieuniknione, że jej długie milczenie w ten właśnie sposób zostanie przerwane. Wydawało się jednak, że mną nie jest specjalnie zainteresowana. Jej oczy utkwione były w Lestata.

— Mówisz o nas tak, jakbyśmy zawsze istnieli w tej postaci — powiedziała, zachowując głos cichy i wyważony. Ton wypowiedzi dziecka zaokrąglony był kobiecą powagą. — Mówisz o tych tam, na zewnątrz jako o ludziach śmiertelnych i o nas jako o wampirach. Ale nie zawsze tak było. Louis miał śmiertelną siostrę, pamiętam ją. W jego kufrze jest nawet jej obraz. Widziałam, jak spoglądał nań! Louis był śmiertelny tak samo jak ona, tak samo jak ja!

Otwarła ramiona i pozwoliła, by chryzantemy opadły na podłogę. Cicho wypowiedziałem jej imię. Myślę, że chciałem odwrócić jej uwagę. To było już niemożliwe. Oczy Lestata płonęły gorącą fascynacją, złośliwą przyjemnością.

— To ty zrobiłeś z nas tych, kim jesteśmy, prawda? — padło wreszcie oskarżenie.

Lestat uniósł brwi w udanym zaskoczeniu i zdziwieniu.

— A kim ty jesteś? — zapytał. — Czy byłabyś w ogóle kimś innym, jeśli nie tylko tym, kim jesteś? — Uniósł kolana i pochylił się do przodu, mrużąc oczy. — Czy wiesz, jak długo trwa życie? Czy możesz sobie wyobrazić? Czy może muszę ci znaleźć jakąś starą wiedźmę, aby pokazać ci twoją śmiertelną twarz?

Odwróciła się od niego, stała tak przez chwilę, jak gdyby zabrakło jej konceptu, co czynić dalej. Potem podeszła do fotela stojącego przy kominku i wspiąwszy się nań, zwinęła się w kłębek jak najbardziej bezradne dziecko. Podwinęła nogi pod siebie i wpatrywała się w popiół na palenisku. W jej spojrzeniu nie było jednak bezradności. Oczy żyły niezależnym życiem, jakby tylko ciało było osłabione.

— Nie żyłabyś już, gdybyś była śmiertelna! — Lestat obstawał przy swoim, urażony jej milczeniem. Wyciągnął nogi i mocno oparł je o podłogę. — Słyszysz mnie? Dlaczego pytasz mnie o to? Dlaczego robisz z tego taki problem? Przecież całe twoje życie, to życie wampira!

Rozpoczął swoją zwykłą tyradę, którą i mnie powtarzał tyle razy. Poznaj swoją naturę, zabijaj, bądź tym, kim jesteś. Ale wszystko to wydawało się dziwnie nie na miejscu i bez sensu. Klaudia bowiem nie miała żadnych skrupułów przy zabijaniu. Odchyliła się do tyłu i pozwoliła, by głowa wolno zsuwała się po oparciu do miejsca, z którego widziała go na wprost. Znów przyglądała mu się badawczo, jak gdyby był kukiełką na sznurkach.

— Czyś to ty zrobił? Jak? — zapytała, mrużąc oczy. — Jak to zrobiłeś?

— A dlaczegóż to miałbym ci powiedzieć? Taka już moja moc.

— Dlaczego tylko twoja? — odpowiedziała Klaudia lodowatym głosem, z oczyma bezlitośnie wpatrującymi się w Lestata. — Jak to się odbyło?

To było jak mgnienie oka. Lestat wstał z kanapy, i ja zerwałem się na równe nogi, stając mu naprzeciwko.

— Powstrzymaj ją! — Krzyczał do mnie, załamując ręce. — Zrób coś z nią! Nie mogę jej już dłużej znieść!

Szybkim krokiem podszedł do drzwi, ale zawrócił jeszcze, podchodząc do Klaudii, tak że górował wyraźnie nad nią, rzucając wielki cień na jej małą postać. Patrzyła wściekle w jego kierunku, nie okazując żadnego strachu. Jej oczy wodziły po jego twarzy z całkowitą obojętnością.

— Mogę jeszcze unieważnić to, co zrobiłem. Z tobą i z nim — dodał, wskazując palcem na mnie. — Ciesz się, że uczyniłem cię tym, kim jesteś — rzucił pogardliwie. — Albo zetrę cię na pył!

Tak, spokój tego domu został zniszczony, choć nad wszystkim zapadła cisza. Dni mijały, Klaudia nie zadawała już pytań. Pochłonęły ją teraz księgi okultystyczne, książki o czarownicach i czarnej magii, a także te o wampirach. Nic poważnego, rozumiesz. Mity, historia, czasami tylko romantyczne, wzbudzające grozę opowiadania. Ale czytała wszystko. Do brzasku siedziała zatopiona w książkach, tak że musiałem chodzić po nią i przyprowadzać na spanie.

Lestat tymczasem wynajął nowego służącego i służącą. Zatrudnił też całą grupę robotników, żeby wykonali dla niego na dziedzińcu wielką fontannę z kamienną nimfą i wodą tryskającą z szeroko otwartych półkul muszli morskiej. Kupił złote rybki i skrzynki lilii wodnych i po skończonej pracy przyozdobił nimi fontannę, tak że ich kwitnące kwiaty pływały spokojnie na powierzchni, migocąc w wiecznie poruszającej się wodzie.

Jakaś kobieta była świadkiem jego wyczynów na Nyaders Road. Uciekła, i wkrótce pojawiły się w prasie niesamowite historie sugerujące jego związek z nawiedzonym domem w okolicy. Wszystko to sprawiało mu dużo przyjemności. Przez jakiś czas występował jako „potwór z Nyades Road”, choć ostatecznie sprawozdania o upiorze zeszły z czołowych szpalt gazet. Wtedy dokonał jeszcze innego przerażającego morderstwa, także w miejscu publicznym i czynem tym sprawił, że znów wyobraźnia mieszkańców miasta zaczęła działać. Jednak wszystko to wywoływało w nas pewną obawę. Lestat stał się melancholijny, podejrzliwy, ciągle wypytywał o Klaudię, gdzie jest, dokąd poszła i co robi.

— Wszystko będzie w porządku — zapewniałem go, choć stroniła ode mnie i przeżywałem to jak męczarnie zadane kochankowi przez ukochaną. Rzadko widywała się teraz ze mną. Mogła nawet odwrócić się i wyjść, gdy mówiłem do niej.

— Lepiej, żeby się uspokoiła! — Lestat zapowiedział groźnie.

— A co zrobisz, jeśli nie? — zapytałem, bardziej z obawy niż z wyrzutem.

Spojrzał na mnie tymi swoimi zimnymi oczyma.

— Zaopiekuj się nią, Louis. Porozmawiaj z nią! — odrzekł. — Wszystko było dotąd w najlepszym porządku, a teraz… Nie potrzebujemy tego.

Zdecydowałem jednak, że sam nie będę jej zaczepiać i czekałem, aż ona to zrobi. Skutecznie, bo któregoś wieczoru, zaraz po moim przebudzeniu, przyszła do mnie. W domu było ciemno. Zobaczyłem, jak stoi przy drzwiach prowadzących na balkon. Miała na sobie sukienkę z wypchanymi ramionami i różową szarfą. Przymrużonymi oczyma obserwowała wieczorny zgiełk uliczny na Rue Royale. Słyszałem, że Lestat był w swoim pokoju. Słychać było szum wody lejącej się z dzbana do mycia. Przez moment czuć było delikatny zapach jego wody kolońskiej, dochodziły odgłosy muzyki z pobliskiej kawiarni.

— On mi nie powie — odezwała się cicho — jak to się stało.

— Czy naprawdę chcesz to wiedzieć? — zapytałem, patrząc jej w twarz. — Czy dlatego, że to przydarzyło się tobie… i że kiedyś byłaś kimś innym? Nie rozumiem, co masz na myśli, bo jeśli chcesz wiedzieć, jak to się robi, po to tylko, abyś sama mogła to robić…

— Ja, nawet nie wiem, co to jest, o czym ty mówisz — odrzekła z lekkim chłodem. Odwróciła się do mnie i położyła dłonie na mojej twarzy. — Zabijaj ze mną dzisiaj — wyszeptała zmysłowo, jak kochanka. — I powiedz mi wszystko, co wiesz. Kim jesteście? Dlaczego nie jesteśmy tacy sami jak oni? — Ruchem głowy wskazała zatłoczoną ulicę.

— Nie znam odpowiedzi na twoje pytania — powiedziałem. Skrzywiła się nagle, jak gdyby usiłowała usłyszeć mnie przez nagły hałas, a potem potrząsnęła głową. Kontynuowałem jednak dalej. Ja również ciekaw jestem tych rzeczy, które ciebie tak intrygują. Co do tego jak stałem się wampirem, to powiem ci… że rzeczywiście uczynił mnie nim Lestat. Ale tak naprawdę nie wiem jak!

Na jej twarzy nadal malowało się napięcie. Dostrzegłem też pierwsze oznaki strachu lub czegoś jeszcze gorszego niż strach.

— Klaudio — powiedziałem, kładąc swe dłonie w jej dłonie ściskając je delikatnie. — Nie pytaj mnie więcej o to. Jesteś moją współtowarzyszką, od niezliczonych już lat, w poszukiwaniu odpowiedzi na pytania dotyczące zagadnień życia i śmierci. Nie bądź współtowarzyszką niepokoju, jaki temu towarzyszy. Lestat nie może tobie dać odpowiedzi. A ja nie potrafię.

Widziałem, że nie pogodziła się z tym, ale nie oczekiwałem tego od niej. Z całą gwałtownością rozdzierała swe włosy. Przestałem mówić. Rozumiałem ją. Patrzyła teraz w niebo. Było mgliste, bezgwiezdne. Chmury płynęły szybko od strony rzeki. Poruszyła nagle ustami, jak gdyby zagryzała wargi, po czym ponownie odwróciła się do mnie i nadal szepcząc, rzekła: — A więc to on… to on… a nie ty!

Było coś przerażającego w wyrazie jej twarzy, tak że mimowolnie odsunąłem się od niej. Podszedłem do kominka, zapalając stojącą na nim pojedynczą świecę, na wprost wysokiego zwierciadła. I nagle zobaczyłem coś, co mnie przeraziło, coś, co pojawiło się w mroku początkowo jako odrażająca maska, a potem przybrało wyraźny trójwymiarowy kształt: wyblakła, spłowiała czaszka ludzka. Utkwiłem w niej wzrok. Wokół niej unosił się delikatny zapach ziemi, choć była już całkowicie z niej oczyszczona.

— Dlaczego nie odpowiesz mi? — nalegała. Usłyszałem, jak Lestat otwiera drzwi. Za chwilę wyjdzie, by zabijać, a przynajmniej szukać ofiary. Ja nie miałem na to ochoty.

Chciałem spędzić pierwsze godziny tego wieczoru w ciszy i spokoju, aż głód wzbierze we mnie, aż pragnienie stanie się tak mocne, że prawie już nie do wytrzymania, i dopiero wtedy poddam się temu całkowicie, prawie ślepo. Raz jeszcze usłyszałem powtórzone wyraźnie pytanie, jak gdyby unosiło się wokół mnie w powietrzu… Poczułem, jak mocno bije mi serce.

— To on mnie stworzył, oczywiście! Sam mi to powiedział. Ale ty ukrywasz coś przede mną. Coś, o czym on wspomina jedynie, gdy przypieram go do muru. Twierdzi, że nie mogłoby się tak stać, gdyby nie ty!

Zdałem sobie nagle sprawę, że wpatruję się bezmyślnie w tę czaszkę, choć jej słowa uderzały we mnie jak bicze. Tak mocno, że powinienem obrócić się i stanąć im naprzeciw. Przyszło mi na myśl, bardziej iskra niż myśl, że powinno pozostać ze mnie więcej niż taka właśnie czaszka. Obróciłem się i w światłach dochodzących z ulicy ujrzałem jej oczy jak dwa ciemne płomienie. Poczułem, że zbliżam się do niej, szepcząc jej imię. Już układałem wargi, by sformułować jakąś myśl, ale zrezygnowałem, podchodząc bliżej, by wreszcie odwrócić się i bezsensownie schylić się po jej płaszcz i kapelusik. Zobaczyłem maleńką rękawiczkę na podłodze, która fosforyzowała w ciemności i przez krótką chwilę wydała mi się malutką, oddzieloną od tułowia rączką.

— Co się z tobą dzieje…? — Przysunęła się bliżej, spoglądając w górę, na moją twarz. — O co ci chodzi? Dlaczego patrzysz na czaszkę w taki sposób, i na tę rękawiczkę? — zapytała prawie delikatnie.

W jej głosie jednak można było wyczuć pewne wyrachowanie, jakby rezerwę i obojętność.

— Potrzebuję ciebie — odrzekłem, sam nawet nie chcąc, by to zostało powiedziane. — Nie mogę znieść myśli, że mogę cię utracić. Jesteś jedynym moim towarzyszem w tej nieśmiertelności.

— Ależ z całą pewnością muszą być inni! Z całą pewnością nie jesteśmy jedynymi wampirami na tej ziemi! — powiedziała to tak, jakbym to ja sam powiedział. Usłyszałem moje własne słowa, które wracały teraz do mnie w przypływie jej obudzonej świadomości, jej własnych poszukiwań. W jej słowach jednak nie było bólu, tylko prośba, beznamiętne pragnienie poznania. Spojrzałem w dół na nią.

— Czy ty nie jesteś taka sama jak ja? Teraz ona patrzyła na mnie.

— Nauczyłeś mnie wszystkiego, co wiem!

— Lestat nauczył cię zabijać. — Podniosłem leżącą rękawiczkę. — Proszę, już dobrze… chodźmy stąd. Chcę wyjść…

Zacząłem się jąkać, próbując naciągnąć rękawiczkę na jej małą rączkę. Odchyliłem długie i kręcone włosy i delikatnie pomogłem włożyć płaszcz.

— Ale ty nauczyłeś mnie widzieć! — powiedziała. — Ty nauczyłeś mnie znaczenia słów „oczy wampira”, nauczyłeś mnie, juk smakować świat, jak pragnąć więcej niż…

— Ja nigdy nie rozumiałem tego w ten sposób — powiedziałem. — ”Oczy wampira”, dla mnie słowa te mają inne brzmienie, niż kiedy ty je wypowiadasz… — Pociągnęła mnie tak, bym spojrzał na nią.

— Chodź — powiedziałem — mam ci coś do pokazania…

Szybko poprowadziłem ją korytarzem, pomogłem zejść w dół po schodach i dalej przez ciemny dziedziniec. Wcale już nie wiedziałem, co właściwie muszę jej pokazać. Wiedziałem tylko, dokąd idę i że muszę zbliżyć się do tego z szacunkiem i potępieńczym instynktem. Biegliśmy przez miasto. Był wczesny wieczór. Niebo nad nami przybrało bladofioletowy odcień, gdy chmury przepędził wiatr i pojawiły się gwiazdy małe i dalekie. Powietrze było duszne i wonne i pozostało takie, nawet gdy minęliśmy piękne przestronne ogrody i zbliżaliśmy się do tych nędznych, wąskich ulic, gdzie kwiaty wyrastają w pęknięciach ścian, a na pustych parcelach wielki oleander wystrzela grubymi i woskowymi łodygami, białym i różowym kwieciem jak monstrualny chwast. Słyszałem narastające staccato kroków Klaudii, gdy biegła koło mnie. Ani słowem nie napomknęła, bym zwolnił tempo. W końcu przystanęliśmy. Ona z twarzą nieskończenie cierpliwą, spoglądając na mnie w ciemnej i wąskiej uliczce, przy której stało jeszcze kilka starych francuskich domów, o pochyłych dachach, między przeważającymi hiszpańskimi fasadami. Odszukałem ten dom prawie na oślep, instynktownie, świadom nagle, że zawsze wiedziałem, gdzie się znajduje i unikałem go jak ognia, skręcając w porę przed tym ciemnym rogiem w najbliższą przecznicę, nie chcąc nawet przejść obok tych niskich okien, gdzie po raz pierwszy usłyszałem płacz Klaudii. Dom stał nadal. Zapadł się tylko trochę. Chwasty podeszły wysoko wzdłuż fundamentów. Oba mansardowe okienka były wybite, na ramach powiewały jakieś stare szmaty przyniesione pewnie przez wiatr. Dotknąłem okiennic.

— To tu po raz pierwszy zobaczyłem ciebie — odezwałem się do Klaudii, zdecydowany powiedzieć o wszystkim tak, by zrozumiała, a przecież czułem na sobie jej chłodne spojrzenie i dystans, z jakim patrzyła na mnie. — Usłyszałem, jak płakałaś. Byłaś tam, w tym pokoju razem z matką. Twoja matka już nie żyła. Od wielu dni, ale ty nie zdawałaś sobie z tego sprawy. Przywarłaś do niej szlochając… płacząc żałośnie. Byłaś przerażająco blada i w gorączce. Byłaś głodna. Próbowałaś obudzić ją ze śmiertelnego snu. Obejmowałaś, domagając się ciepła, tuliłaś się przepełniona strachem Był już prawie ranek i…

Dotknąłem palcami skroni.

— Otworzyłem okiennicę… wszedłem do tego pokoju. Odczuwałem współczucie ale… i jeszcze coś.

Zobaczyłem, jak jej usta rozchyliły się, a oczy rozszerzyły.

— Ty… przyszedłeś wypić moją krew? — wyszeptała. — Byłam twoją ofiarą!

— Tak — odrzekłem. — Zrobiłem to.

Przez chwilę staliśmy w milczeniu. Trwało to wieczność i było tak bolesne, że oboje nie mogliśmy tego znieść. Klaudia nie poruszyła się w ciemnościach, jej wielkie oczy odbijały słabe światło, a ciepłe powietrze zadrgało nagle od jakiegoś odległego dźwięku. A potem odwróciła się. Usłyszałem stukot jej bucików, gdy biegła. Stałem jak wryty, wsłuchując się w ten odgłos, który stawał się coraz cichszy, Obróciłem się. Strach zawładnął mną ponownie, wzrastał nieprzezwyciężony. Pobiegłem za nią. Nie mieściło mi się w głowie, że mogę jej nie dogonić, nie zatrzymać i nie powiedzieć, że ją kocham. Muszę ją mieć, zatrzymać przy sobie. Gdy biegłem za nią na oślep ciemną ulicą, każda sekunda wydawała mi się chwilą, w której traciłem ją, kropla po kropli. Moje serce waliło jak oszalałe, nienasycone, tłukło się i sprzeciwiało temu silnemu podnieceniu. Nagle stanąłem jak wryty. Klaudia stała pod latarnią. Patrzyła na mnie, jak gdyby zobaczyła mnie po raz pierwszy. Objąłem jej dziecięcą kibić i podniosłem do światła. Obserwowała mnie. Jej twarz była wykrzywiona, głowę odwracała na boki, jak gdyby unikała mojego spojrzenia, jak gdyby musiała odwrócić się od przemożnego poczucia wstrętu.

— Ty mnie zabiłeś — wyszeptała — ty odebrałeś mi życie!

— Tak — odparłem, trzymając ją tak mocno, że czułem, jak wali jej serce. — A raczej próbowałem odebrać, wyssać je. Ale ty miałaś serce niepodobne do żadnego, które kiedykolwiek czułem. Serce, które biło i biło, aż musiałem cię zostawić, odrzucić od siebie, ażebyś nie przyspieszyła za bardzo mojego tętna i nie zabiła mnie. To Lestat odszukał mnie tutaj. Louis, sentymentalny Louis przyłapany na uczcie z małego złotowłosego dziecka, świętego niewiniątka, malej dziewczynki. Przyniósł cię ze szpitala, gdzie się potem znalazłaś i nawet nie mogłem się domyślić, co zamierza poza tym, że chciał uprzytomnić mi moje własne powołanie, moją naturę wampira. „Weź ją, skończ, co zacząłeś” — powiedział. I znów poczułem pragnienie tej krwi. Och, wiem, że straciłem cię teraz na zawsze. Widzę to w twoich oczach! Patrzysz na mnie tak, jak patrzysz na ludzi śmiertelnych, z góry, z chłodną wyniosłością, której nie mogą zrozumieć. Ale zrobiłem to. Ponownie wbiłem zęby w twoją szyję, nędzny, nie do powstrzymania głód twojego walącego jak młot serca, tych policzków, tej skóry. Byłaś różowa i delikatna, taka jak inne dzieci, słodka z soczystym zapachem soli i kurzu. Wziąłem cię na ręce. Przyssałem się ponownie. I gdy znów poczułem, że serce twe prędzej mnie pozbawi życia, niż podda się, nie dbałem już o to. On nas rozdzielił, i rozcinając przegub swojej dłoni podał ci do picia własną krew. A ty piłaś. Piłaś jego krew bez opamiętania, aż prawie wyssałaś wszystko, aż się zataczał. Ale wtedy stałaś się już wampirem. Tej samej nocy jeszcze piłaś krew ludzką. I od tej pory tak już co noc.

Jej twarz nie zmieniła się. Była jak z wosku, tylko oczy żyły. Nic więcej nie miałem do powiedzenia. Postawiłem ją na ziemi.

— Odebrałem ci życie — powiedziałem — a on dał ci je ponownie.

— I oto żyję — odrzekła szeptem — i nienawidzę was obu!

Zapadła cisza.

— Dlaczego powiedział jej pan o tym? — zapytał chłopak po pełnej szacunku pauzie.

— Jakżeż mogłem jej nie powiedzieć? — Wampir zerknął na reportera z lekkim zaskoczeniem. — Musiała to wiedzieć. Sama musiała to rozważyć. Przecież Lestat nie dostał jej w pełni życia, tak jak to było w moim przypadku. Najpierw ja ją poraziłem. Umarłaby! Nie byłoby już dla niej żadnej szansy. Ale co za różnica! Dla nas wszystkich to tylko sprawa lat, powolnego umierania! Co z tego, że zobaczyła wyraziściej to, co wiedzą wszyscy ludzie: że śmierć jest nieunikniona, chyba że ktoś wybierze… to!

Otworzył dłonie i spoglądał na nie.

— Stracił ją pan? Czy odeszła?

— Odeszła! Dokąd mogła odejść? Była dzieckiem nie większym od innych dzieci. Kto by ją przygarnął? Czy miała znaleźć sobie jakiś stary grobowiec i jak jakiś mityczny wampir kłaść się razem z robakami i mrówkami za dnia, a wstawać w nocy na polowania? Ale nie dlatego nie odeszła. Coś w niej samej było pokrewne temu, co tkwiło we mnie. To samo było zresztą z Lestatem. Nie mogliśmy znieść myśli, by pozostać sami i żyć samotnie! Potrzebowaliśmy nawzajem swego towarzystwa. Otaczał nas świat z mnóstwem śmiertelnych ludzi, potykających się o nas. Świat ludzi ślepych i pochłoniętych swoimi sprawami.

„Skazani na siebie w nienawiści” — powiedziała mi spokojnie później. Znalazłem ją w domu, siedzącą przy wygaszonym kominku i obrywającą listki lawendy z długiej łodygi. Kamień spadł mi z serca, gdy ją ujrzałem. Zrobiłbym wtedy dla niej wszystko! I gdy zapytała mnie cicho, czy powiem jej wszystko, co wiem, uczyniłem to z radością. Reszta bowiem była już niczym w porównaniu z sekretem, który ukrywałem do tej pory. Opowiedziałem jej o sobie tak, jak teraz opowiadam tobie; o tym, jak Lestat przyszedł do mnie i o tym, co wydarzyło się tej nocy, gdy przyniósł ją ze szpitala. Nie zadawała żadnych pytań, a tylko czasami spoglądała na mnie znad swych kwiatów. Wreszcie, gdy skończyłem, siedziałem, wpatrując się znowu w tę nieszczęsną czaszkę i słuchając, jak zrywane płatki ześlizgują się po jej sukni. Nagle odezwała się:

— Nie pogardzam tobą!

Obudziłem się. Zsunęła się z wysokiej adamaszkowej poduszki i podeszła do mnie pachnąca kwiatami.

— Czy to jest zapach śmiertelnego dziecka? — zapytała. — Louis, mój drogi.

Pamiętam, że objąłem ją i wtuliłem głowę w jej małą pierś, a ona utopiła swe malutkie rączki w moich włosach, uspokajając mnie i tuląc.

— Byłam dla ciebie śmiertelna — powiedziała. Kiedy podniosłem wzrok, ujrzałem, jak się uśmiecha. Ale miękkość jej ust była ulotna i chwilę później patrzyła już, jakby mnie nie dostrzegając, jak ktoś, kto zasłuchany jest w tony delikatnej, poważnej muzyki.

— Ty ofiarowałeś mi swój nieśmiertelny pocałunek — rzekła, nie do mnie, ale do siebie. — Kochałeś mnie swoją naturą wampira.

— Kocham cię teraz moją ludzką naturą, jeśli kiedykolwiek ją miałem — odrzekłem.

— Ach, tak — odezwała się nadal zadumana. — Tak, i to jest właśnie twój słaby punkt. To dlatego twoja twarz była taka nieszczęśliwa, kiedy powiedziałam ci — jak czynią to ludzie — że ciebie nienawidzę. Dlatego patrzysz na mnie właśnie tak, jak teraz. To ludzka natura. Ja nie mam ludzkiej natury. I żadne opowiadanie o matczynych zwłokach i pokojach hotelowych, gdzie dzieci uczą się potworności, nie są w stanie obudzić jej we mnie. Po prostu jej nie mam. Twoje oczy nabierają chłodu, gdy mówię ci teraz o tym. A przecież mówię twoim językiem. Mam te same uczucia względem prawdy i tę samą potrzebę docierania do sedna tego wszystkiego, co ważne… A teraz sen trwający sześćdziesiąt pięć lat skończył się.

— Sześćdziesięciopięcioletni sen skończył się. — Usłyszałem, jak mówi, nie dowierzając albo nie chcąc uwierzyć, że miała dokładnie to na myśli, co powiedziała. Dokładnie tyle bowiem minęło od tej nocy, kiedy próbowałem opuścić Lestata, a próba ta nic powiodła się. Zakochując się w niej, zapomniałem o rozsadzających mój umysł myślach, moich strasznych pytaniach. Teraz ona sama miała je na ustach. Klaudia wolno podeszła na środek pokoju i rozsypała wokół siebie pomięte kawałki kwiatów lawendy. Złamała delikatną łodygę i przytknęła ją do ust. Wreszcie, gdy usłyszała całą tę historię, powiedziała:

— Zatem on stworzył mnie dlatego, bym była twoim towarzyszem. Żadne łańcuchy nie mogły cię przytrzymać w tej samotności a on nie mógł ci nic zaofiarować. Mnie teraz zresztą też… Wydawało mi się kiedyś, że jest czarujący. Podobał mi się jego chód, gdy stukał w bruk swą laską i gdy unosił mnie na rękach. I żywiołowość, ta beztroska swoboda, z jaką zabijał, którą także i ja odczuwałam Nie uważam go jednak już za czarującego. Zresztą ty nigdy tak nie sądziłeś. Byliśmy i jesteśmy jego marionetkami. Ty, bo pozostajesz cały czas z nim i opiekujesz się nim, a ja, bo jestem twoim towarzyszem. Pora już z tym skończyć, Louis. Pora go opuścić.

Pora go opuścić.

Do tej pory nic myślałem o tym poważnie, marzyłem tylko o tym skrycie, już od dawna. Dorosłem przyzwyczajony do jego postaci, jak gdyby on sam był warunkiem mojego istnienia. Usłyszałem niewyraźne odgłosy z dołu oznaczające jego powrót. Odgłos kroków na podejściu. Wkrótce wejdzie na tylne schody. Pomyślałem wtedy o tym, o czym zawsze myślałem, kiedy słyszałem, jak wraca. Ogarnął mnie znowu ten niesprecyzowany niepokój. A potem myśl o uwolnieniu się od niego, na zawsze. Wstałem, szepcząc do Klaudii, że nadchodzi.

— Wiem — uśmiechnęła się. — Usłyszałam go, gdy skręcił w naszą uliczkę.

— On nigdy nie pozwoli nam odejść — szepnąłem, choć pojąłem informację zawartą w jej ostatnich słowach. Jej zmysły wampira były nadzwyczajnie czułe. Stała teraz en gardę, dumna. — Chyba go nie znasz, jeśli sądzisz, że pozwoli nam odejść — powiedziałem przestraszony trochę jej pewnością siebie. — Nie pozwoli nam odejść.

— Ach, czyżby… naprawdę — odrzekła, uśmiechając się. Zapanowała więc zgoda co do konieczności poczynienia pewnych planów. Natychmiast. Następnej nocy zjawił się mój pośrednik, jak zwykle utyskując na prowadzenie interesów przy jednej nędznej świecy. Wziął jednak zamówienia na załatwienie spraw związanych z podróżą przez Atlantyk. Klaudia i ja postanowiliśmy popłynąć do Europy, pierwszym możliwym rejsem, bez względu na to, dokąd płynął statek i jaki był port docelowy. Rzeczą o najważniejszym znaczeniu dla nas była skrzynia, wysłana z nami, którą należało przenieść ostrożnie podczas dnia z naszego domu i wnieść na pokład, nie jednak do luków bagażowych, lecz do naszej kabiny.

Została jeszcze sprawa ustaleń dotyczących Lestata. Planowałem pozostawić mu dochód z wynajmu kilku sklepów i domów w mieście oraz z małej firmy budowlanej działającej w Fauborg Mavigny. Chętnie złożyłem swój podpis pod wszystkimi odpowiednimi dokumentami. Chciałem kupić naszą wolność, przekonać Lestata, że chcieliśmy tylko wybrać się razem na wycieczkę, i że on będzie mógł żyć nadal na tym samym poziomie, do którego był przyzwyczajony. Będzie miał swoje własne pieniądze i o nic nie będzie musiał zwracać się do mnie. Przez wszystkie te lata był bowiem prawie całkowicie zależny ode mnie. Oczywiście, żądał wszystkich tych funduszy, jak gdybym był zaledwie jego bankierem i dziękował za nie najzjadliwszymi słowami, jakie znajdowały się w jego słowniku. Ale czuł wstręt do tej koniecznej dla niego zależności. Miałem nadzieję uśpić jego podejrzliwość, zaspokajając jego chciwość, a przekonany o tym, że Lestat potrafi odczytywać wszelkie moje uczucia, byłem więcej niż przestraszony. Nie bardzo wierzyłem, że było możliwe uciec od niego. Czy rozumiesz, co to oznacza? Robiłem wszystko według planu, jak gdybym wierzył weń, ale jednocześnie nie miałem złudzeń, że wszystko i tak się nie powiedzie.

Klaudia tymczasem igrała z ogniem. Jej opanowanie i spokój przytłaczały mnie, gdy czytała swoje tajemne książki i zadawała mu pytania. Zupełnie nie poruszały jej zjadliwe wybuchy gniewu spowodowane pytaniami i miała tupet powtarzać je wielokrotnie, przeformułowane nieco i zadane na inny sposób. Jednocześnie kontrolowała i bacznie przyglądała się reakcji Lestata. Okazało się jednak, że wiele informacji wypowiada w tych atakach niechcący lub nawet wbrew sobie.

— Co za wampir uczynił ciebie wampirem? — zapytała kiedyś, nie podnosząc nawet wzroku znad książki i przymrużając powieki w oczekiwaniu na następujący oczywiście gwałtowny atak szału — Dlaczego nigdy o tym nic nie mówisz? — dodała, nie zwracając zupełnie uwagi na jego wściekły sprzeciw. Zdawała się być absolutnie nie podatna na jego irytację.

— Za dużo chcecie wiedzieć, oboje! — powiedział nam następnej nocy, gdy w ciemnościach przemierzał pokój w tę i z powrotem, zwracając mściwy wzrok ku Klaudii, która już umiejscowiła się w swoim kąciku, otoczona płonącymi świecami i stosami książek. — Nieśmiertelność to dla was za mało! Nie, wy chcecie darowanemu koniowi zaglądać w zęby! Mógłbym zaofiarować to komukolwiek tam na ulicy i możecie sobie wyobrazić, czym byłoby to dla niego…

— A ty byłeś tym tak uradowany? — zapytała spokojnie, ledwo poruszając wargami.

— Chcesz to zakończyć? Mogę zaofiarować ci śmierć jeszcze łatwiej, niż gdy ofiarowałem ci życie.

Podszedł do niej bliżej. Padł na mnie jego cień rzucony nagle przez delikatny płomień świec z jej kącika. Ponieważ zasłaniał światło, wokół jego jasnych włosów wytworzyła się aureola, gdy reszta twarzy pozostała zaciemniona.

— Czy chcesz umrzeć? — powtórzył.

— Wiedzieć, to nie znaczy chcieć śmierci — szepnęła.

— Odpowiedz mi, czy chcesz śmierci!

— A ty rozdajesz wszystkie te rzeczy? Pochodzą od ciebie. Życie i śmierć — szepnęła z szyderstwem w głosie.

— Tak — odpowiedział. — Zgadza się.

— Nic nie wiesz — powiedziała do niego poważnie, głosem tak cichym, że nawet najmniejszy hałas z ulicy mógł zniekształcić jej słowa. Poczułem, że wysilam słuch, by nie uronić nic z tego, co mówiła. — Przypuśćmy, że wampir, który uczynił ciebie wampirem, nic nie wiedział, ten z kolei, który go stworzył — także nic, i tak dalej, i dalej w przeszłość. Nic, więc pochodzisz od niczego! Pozostaje tylko nicość! A my musimy żyć z tą wiedzą, która w rzeczy samej nie jest żadną wiedzą.

— Tak! — wykrzyknął nagle, wyrzucając ręce w powietrze, głosem zabarwionym jednak czym innym niż złością.

Zamilkł. I ona milczała. Potem obrócił się wolno, jak gdyby ktoś wykonał jakiś ruch, który go zaalarmował, jakby ktoś stanął nagle za nim. Przypomniało mi to sposób, w jaki obracają się ludzie, gdy czują mój oddech na sobie i nagle zdają sobie sprawę, że tam, gdzie przed chwilą byli całkowicie przekonani, że nie ma nikogo. Ta chwila strasznego napięcia, zanim mogli zobaczyć moją twarz i zachłysnąć się z przerażenia powietrzem. Patrzył teraz na mnie, mogłem dojrzeć, że usta mu drżą. Wtedy wyczułem to. Bał się. Lestat bał się.

Wpatrywała się w niego tym samym zrównoważonym, zimnym spojrzeniem, nie okazując cienia emocji, niczego nie oczekując.

— To ty ją tym zaraziłeś… — wyszeptał.

Z trzaskiem zapalił zapałkę, a potem świece na kominku, uniósł zadymione kosze lamp i obszedł dookoła pokój, zapalając wszystkie światła, aż maleńki płomyk z kącika Klaudii rozpłynął się w jasności opanowującej pokój. Stanął odwrócony plecami do marmurowego kominka, spoglądając od światła do światła, jak gdyby przywracały mu trochę spokoju.

— Wychodzę — powiedział.

Klaudia wstała natychmiast, jak tylko Lestat wyszedł na ulicę. Stanęła na środku pokoju, wyprostowała się, po czym jej małe plecy wygięły się w łuk, ręce wyciągnęły, na chwilę przymrużyła oczy, następnie szeroko je otworzyła, jak gdyby co dopiero przebudziła się ze snu. Było coś nieprzyzwoitego w jej gestach. Strach, jaki ujawnił się w wypowiedzi Lestata, wypełniał jeszcze pokój, odbijała się w nim jego ostatnia wypowiedź. Musiałem wykonać jakiś mimowolny ruch, ponieważ nagle stanęła przy moim krześle, przycisnęła ręką moją książkę, której zresztą od godzin nie czytałem, i rzekła:

— Chodź, wyjdźmy razem!

— Miałaś rację. On nic nie wie. Nie ma nic takiego, o czym mógłby nam powiedzieć — stwierdziłem.

— Czy kiedykolwiek myślałeś, że rzeczywiście miał nam coś do wyjaśnienia — zapytała tym samym cichym głosem. — Odnajdziemy innych naszego rodzaju — dodała. — Znajdziemy ich w Europie Środkowej. Tam właśnie mieszkają tak tłumnie, że historie, zmyślone i prawdziwe, zapewniłyby strony wielu tomów. Jestem przekonana, że to stamtąd właśnie pochodzą wszystkie wampiry, jeśli w ogóle pochodzą z jakiegoś miejsca. Zbyt długo już przebywamy razem z nim. Chodź na miasto. Niech zmysły przejmą władzę nad duszą.

Sądzę, że poczułem drżenie, gdy wypowiedziała te słowa: Niech zmysły przejmą władzę nad duszą.

— Odstaw na bok książki i zabijaj — szepnęła. Poszedłem za nią w dół schodów, przez dziedziniec i wzdłuż wąskiej alei do następnej ulicy. Wtedy obróciła się do mnie z wyciągniętymi rękoma, abym podniósł ją z ziemi i niósł, choć oczywiście wcale nie była zmęczona. Chciała być tylko blisko, by mogła szeptać do mnie cicho, obejmować w uścisku moją szyję.

— Nie wyjawiłem mu całego mojego planu, o podróży, pieniądzach — mówiłem, gdy tak przemierzaliśmy ulice, świadomy, że coś w niej jest poza mną.

— On zabił tego drugiego wampira! — powiedziała nagle.

— Nie, dlaczego tak mówisz? — zapytałem. Ale to nie jej kategoryczne stwierdzenie poruszyło mnie, wprawiło w drżenie moją duszę, jak gdyby była taflą wody. Poczułem się tak, jak gdyby Klaudia przesuwała mnie powoli w kierunku czegoś, jak gdyby ona była pilotem naszego wolnego spaceru poprzez tę ciemną ulicę.

— Ponieważ teraz już wiem — powiedziała z władczą pewnością siebie. — Ten wampir uczynił z niego niewolnika, ale on nie chciał nim być, jak i ja nie chciałabym, więc zabił go. Zabił go, zanim poznał wszystko, co mógł poznać, i wtedy, w panice, uczynił ciebie swym niewolnikiem, a ty jesteś nim do tej pory.

— Tak naprawdę, nigdy… — szepnąłem jej do ucha. Czułem jej policzek mocno przyciśnięty do mojej skroni. Była zimna i jasne było, że potrzeba jej krwi. — Nie niewolnikiem. Po prostu jakimś takim nierozumnym wspólnikiem — wyznałem jej. Czułem też już rosnącą gorączkę towarzyszącą chęci zabijania, głód wewnętrzny, pulsowanie w skroniach, jak gdyby kurczyły się żyły i całe moje ciało stało się siatką poddanych torturom naczyń krwionośnych.

— Nie, niewolnikiem — upierała się swym poważnym, monotonnym głosem, jak gdyby głośno myśląc, a jej słowa były objawieniem, kawałkami składanki. — Aleja uwolnię nas oboje.

Zatrzymałem się. Jej rączka ścisnęła mnie, przynaglając. Szliśmy właśnie długą i szeroką aleją za katedrą w kierunku świateł Jackson Square. Słyszałem, jak szybko płynęła woda w rynsztoku na środku alei, pobłyskując w świetle księżyca. Nagle odezwała się ponownie.

— Zabiję go!

Stanąłem bez ruchu na końcu alei. Poczułem, że poruszyła się w moich ramionach, przesunęła na dół, jak gdyby mogła sama uwolnić się ode mnie bez niezręcznej pomocy moich rąk. Postawiłem ją na kamiennym chodniku. Zaprzeczyłem, potrząsnąłem głową. Odczuwałem znów to samo uczucie jak to, które opisałem już wcześniej, że budynki wokół mnie — Cabildo, katedra, mieszkania wokół placu — wszystko to była iluzja i mgła, która zacznie nagle falować pod wpływem straszliwego porywu wiatru i otworzy się przepaść w ziemi, która stanie się rzeczywistością.

— Klaudio — powiedziałem z wyrzutem, odwracając się od niej.

— A dlaczego go nie zabić! — odezwała się podniesionym głosem, srebrzystym, przenikliwym. — Nie mam z niego żadnego pożytku! Niczego już od niego nie oczekuję! Sprawia mi tylko ból, którego nie mogę znieść!

— A gdybyż on miał jakiś pożytek z nas! — powiedziałem, ale gwałtowność tej odpowiedzi była nieszczera. Beznadziejna. Stała teraz w pewnej odległości ode mnie wyprostowana w ramionach, zdeterminowana. Jej krok był szybki, jak małej dziewczynki, która wychodząc na spacer z rodzicami w niedzielę, chce zawsze wybiegać do przodu i udawać, że oto zupełnie sama spaceruje po ulicy.

— Klaudio! — zawołałem za nią, doganiając ją zamaszystym krokiem. Sięgnąłem po tę małą kibić i poczułem, jak sztywnieje, jak gdyby stała się żelazem.

— Klaudio, nie możesz go zabić! — szepnąłem. Cofnęła się, przeskakując płyty chodnika, stukając o nie bucikami. Zeszła na ulicę. Jakiś kabriolet przetoczył się koło nas. Owionął nas nagły uśmiech, stukot kopyt końskich i skrzypienie drewnianych kół. Nagle znowu wszystko ucichło. Znów wyciągnąłem do niej ręce. Odeszła daleko i musiałem trochę podejść, by ponownie zbliżyć się do niej. Stała przy wjeździe na Jackson Square. Rękoma oplotła pręty jakiejś bramy z kutego żelaza. Przysunąłem się do niej bliżej. — Bardzo obchodzi mnie to, co czujesz, co mówisz, ale nie możesz chyba poważnie myśleć o zabiciu Lestata — odezwałem się.

— A dlaczego nie? Czy sądzisz, że jest aż tak potężny! — odrzekła z oczyma utkwionymi w posąg na środku placu.

— Jest silniejszy, niż możesz to sobie wyobrazić. Jak chciałabyś go zabić? Nie potrafisz przecież ocenić nawet jego możliwości. Nie znasz ich! — tłumaczyłem jej, ale widziałem, że całkowicie na próżno. Nieporuszona stała przed sklepem z zabawkami i wpatrywała się z fascynacją, jak prawdziwe dziecko, w okno wystawowe. Wyczułem krew. Wyczułem coś dotykalnego i bezbronnego w zasięgu moich rąk. Chciałem zabijać. Czułem i słyszałem ludzi na ścieżkach placu, kręcących się po rynku, wzdłuż grobli. Już miałem ją wziąć na ręce, zmusić do tego, by spojrzała na mnie, potrząsnąć nią nawet, gdybym musiał, aby mnie posłuchała, gdy sama skierowała do mnie swe wielkie, zamglone oczy.

— Kocham cię — powiedziała.

— To posłuchaj mnie, Klaudio. Błagam cię — wyszeptałem, przytulając ją do siebie, zjeżony nagle odgłosem otaczających nas w pobliżu szeptów ludzkich, mieszających się z odgłosami nocy. — Zniszczy cię, jeśli tylko spróbujesz go zabić. Z pewnością nie ma sposobu, aby to wykonać. Nie wiem, jak to zrobić, a przeciwstawiając mu się, możesz tylko wszystko stracić. Klaudio, ja już tego nie mogę znieść.

Na jej ustach pojawił się ledwo widoczny uśmiech.

— Nie, Louis — szepnęła. — Mogę go zabić i chcę ci jeszcze coś powiedzieć, sekret tylko między tobą i mną.

Potrząsnąłem głową, ale ona przytuliła się do mnie jeszcze bardziej, opuszczając powieki tak nisko, że jej gęste rzęsy prawie dotykały jej pyzatych policzków.

— Sekret polega na tym, Louis, że ja c h c ę go zabić i sprawi mi to przyjemność!

Przyklęknąłem obok niej, oniemiały. Jej oczy wpatrywały się we mnie badawczo, jak tyle razy przedtem. Powiedziała wreszcie:

— Zabijam każdej nocy ludzi. Zwodzę ich, przyciągam blisko siebie, z nienasyconym głodem, ciągłym, nigdy nie kończącym się poszukiwaniem czego… czegoś, co nawet nie wiem dokładnie, czym jest… — Przyłożyła palce do ust i przyciskała wargi. Jej usta lekko rozchyliły się, zobaczyłem błysk zębów. — Nic mnie nie obchodzi, skąd przyszli, dokąd chcieli pójść. Gdyby nie stanęli na mej drodze, byliby mi obojętni. Ale do niego czuję odrazę. Chcę, aby był martwy i zabiję go. Będę się rozkoszowała jego śmiercią.

— Ale Klaudio, Lestat nie jest zwykłym śmiertelnym człowiekiem. Jest nieśmiertelny. Żadna choroba się go nie ima. Starość nie ma do niego dostępu. Chcesz zagrozić życiu, które ma trwać aż do końca świata!

— Tak, właśnie! — odrzekła z pełną szacunku nabożną czcią. — Życie, które mogłoby przetrwać wieki. Taka krew, taka siła. Jak myślisz, czy wejdę w posiadanie dodatkowo tej siły po nim, kiedy odbiorę mu życie?

Tym razem wpadłem w złość. Wstałem nagle i odwróciłem się od niej. Ciągle słyszałem jakieś szepty ludzkie dookoła. Zdałem sobie sprawę, że szeptano o nas. O ojcu i córce, o miłości ojca do córki.

— To nie jest konieczne — powiedziałem tylko. — To mija się z potrzebą, ze zdrowym rozsądkiem, wszystko…

— Co! Znowu ta ludzka natura? Nie zapominaj, że jest mordercą! — syknęła. — Samotny drapieżca — szyderczo powtórzyła jego własne określenie. — Nie próbuj mi przeszkadzać ani dowiedzieć się, kiedy planuję to zrobić, nie próbuj też wchodzić między nas… — Podniosła w tym momencie rękę, by mnie uciszyć i uchwyciła moją dłoń w żelazny uścisk, jej malutkie palce dosłownie wrzynały się w moje ciało. — Jeśli spróbujesz, sprowadzisz na mnie tylko zagładę. Nie możesz mnie odwieść od tego zamiaru.

Odeszła w nerwowym pośpiechu furkotających na wietrze wstążek i stukających bucików. Odwróciłem się obojętny na to, gdzie się znajduję. Chciałem po prostu, by miasto wchłonęło mnie. Budziła się na nowo świadomość wzrastającego głodu. Wiedziałem, czym musi się to skończyć i prawie odczuwałem wstręt na myśl o zaspokojeniu go. Z drugiej strony musiałem znaleźć upust dla tego podniecenia i ekscytacji, która całkowicie brała mnie teraz w swoje władanie. Bez końca rozmyślałem nad zabijaniem, spacerując w tę i z powrotem po ulicy, zbliżając się nieubłaganie do tego momentu. Mówiłem sobie, że życie jest jak sznurek marionetki, że wszystko robię tak, jak pociągane są sznureczki. To one prowadzą mnie przez ten labirynt. Nie ja pociągam za nie. Poruszam się tak, jak one nakazują…

Przystanąłem na Rue Conti, przysłuchując się znajomym odgłosom. To byli szermierze, na piętrze w salonie, atakujący się wzajemnie na dziurawej drewnianej podłodze, raz naprzód, raz do tyłu, szybkie kroki i srebrzysty świst rapierów. Zrobiłem kilka kroków do tyłu, skąd mogłem ich dobrze widzieć przez wysokie, nie zasłonięte okna, młodych ludzi pojedynkujących się późno w nocy, lewe ramię ułożone w geście tancerza, wdzięk nacierający prosto na śmierć, wdzięk zadający śmiertelny cios w serce. Obraz młodego Freniere, to atakującego napierającym srebrnym ostrzem, to cofającego się przed nim. Ktoś zszedł wąskimi, drewnianymi schodami na ulicę. Młody chłopak, chłopiec niemal, tak młody, że miał jeszcze gładkie, pulchne policzki dziecka. Jego twarz była różowa i zaczerwieniona od fechtunku. Spomiędzy jego eleganckiego szarego ubrania i krezowanej koszuli wydzielał się słodki zapach wody kolońskiej i soli. Czułem niemal promieniujące od niego ciepło, gdy pojawił się z mrocznego światła na klatce schodowej. Śmiał się, mówiąc coś do siebie prawie niedosłyszalnie. Kasztanowe włosy opadały mu na oczy, gdy potrząsając głową, szeptał coś raz głośniej, raz ciszej. Stanął nagle jak wryty. Wbił we mnie oczy. Wpatrywał się we mnie z migoczącymi oczyma i zaśmiał się krótko, nerwowo.

— Przepraszam — powiedział po francusku. — Przestraszył mnie pan!

I właśnie gdy chciał wykonać ruch, by uczynić ceremonialny ukłon i prawdopodobnie wyminąć mnie, stanął raz jeszcze bez ruchu. Na jego pełnej od krwi, zaczerwienionej twarzy pojawił się nerwowy grymas. Widziałem jakby uderzenia serca na różowej skórze jego policzków, poczułem nagle zapach potu jego młodego, naprężonego ciała.

— Zobaczyłeś mnie w świetle latarni — odezwałem się do niego. — I twarz moja wyglądała jak maska śmierci.

Jego usta rozchyliły się, zęby zwarły i mimo woli przytaknął głową, z oczyma wlepionymi we mnie.

— Przechodź! — powiedziałem. — Szybko.

Wampir przerwał. Poruszył się, jakby chciał kontynuować, ale wyciągnął tylko swoje długie nogi i przechylając się do tyłu, ściskał skronie dłońmi.

Chłopak, który zamarł niemal, obejmując ramiona rękoma, powoli rozprostował się. Zerknął na taśmy, a potem z powrotem na wampira.

— Ale zabił pan kogoś tej nocy? — powiedział wreszcie.

— Jak co noc — padła odpowiedź.

— Dlaczego zatem oszczędził pan go wtedy? — zapytał chłopak.

— Nie wiem — odrzekł wampir, ale łatwo było dostrzec, że nie był zupełnie szczery. — Wyglądasz na zmęczonego. — Zmienił temat. — Wyglądasz na zmarzniętego.

— To nie ma znaczenia — odpowiedział szybko chłopak. — Pokój jest trochę chłodny. Ale to nieważne. Panu nie jest zimno, prawda?

— Nie. — Wampir uśmiechnął się, a jego ramiona poruszyły się od cichego śmiechu.

Minęła chwila. Wampir zatopił się w swoich myślach, a chłopak pilnie obserwował jego twarz. Wzrok wampira przesunął się powoli na zegarek reportera.

— Nie udało jej się, co? — zapytał cicho chłopak.

— Jak myślisz, ale tak szczerze? — zapytał wampir. Usadowił się wygodnie w swoim krześle. Spoglądał na niego z uwagą.

— Myślę, że została… jak pan to nazwał zniszczona — odpowiedział chłopak. Po słowie zniszczona przełknął ślinę. — Czyż nie tak?

— Nie uważasz, że jednak mogła zrealizować swój plan? — zapytał wampir.

— Ale Lestat posiadał przecież taką moc. Sam pan powiedział, że nawet pan nie wiedział, w jakie nadzwyczajne siły wyposażony był Lestat i jakie znał tajemnice, sekrety. Jakżeż mogła być pewna, że jest w stanie go zabić? W jaki sposób próbowała?

Wampir spoglądał dłuższą chwilę na chłopaka z wyrazem twarzy, który pozostał dla młodzieńca tajemnicą. Zdawał sobie zresztą sprawę, że chłopak unika jego palącego jak ogień spojrzenia i spogląda na boki, gdy ten przygląda mu się baczniej.

— Dlaczego nie pociągniesz z tej butelki, którą trzymasz w kieszeni? — zapytał wampir. — Rozgrzejesz się.

— Ach, z tej… — odrzekł chłopak lekko zażenowany. — Właśnie zamierzałem. Właśnie… tego.

Wampir roześmiał się.

— Wydawało ci się to niezbyt grzeczne, co? — powiedział i klepnął się w udo.

— To prawda. — Chłopiec wzdrygnął się, a potem uśmiechając się, wyciągnął małą, płaską butelkę z kieszeni swojej marynarki. Odkręcił złotą zakrętkę i pociągnął. Przytrzymał butelkę w powietrzu i spojrzał znacząco na wampira.

— Nie. — Wampir uśmiechnął się i podniósł rękę, by gestem zaprotestować.

W chwilę później jego twarz była na powrót poważna i rozpierając się wygodnie w krześle podjął opowiadanie.

— Lestat miał przyjaciela, muzyka, na Rue Dumaine. Widzieliśmy go kiedyś na koncercie w domu madame LeClair, która także tam mieszkała, a była to w tym czasie niezwykle elegancka i modna ulica. Otóż Lestat od czasu do czasu bywał na przyjęciach u tej pani. I tam go poznał. Opowiadałem ci już, że lubił odgrywać komedię ze swoimi ofiarami, zanim je zabijał. Lubił zaprzyjaźniać się z nimi. Sprawiać, że zwierzali mu się i obdarzali uczuciem, nawet miłością. Prawdopodobnie więc i z tym młodym człowiekiem odgrywał tę starą komedię, choć tym razem trwało to znacznie dłużej niż zwykle. Młodzieniec pisał dobrą muzykę, Lestat często przynosił ciepły jeszcze papier nutowy do domu i grywał jego pieśni na fortepianie w naszym saloniku. Chłopiec miał wielki talent, ale można było od razu poznać, że jego muzyka nie będzie się sprzedawać, ponieważ była zbyt niespokojna. Lestat dawał mu pieniądze i spędzał z nim wieczór za wieczorem, często zabierając go na wystawne kolacje, na które młody człowiek nigdy nie mógłby sobie pozwolić. Kupował mu też papier i pióra potrzebne do pracy nad muzyką.

Jak powiedziałem, przyjaźń ta zaszła znacznie dalej niż wszelkie tego typu przyjaźnie, w które wcześniej angażował się Lestat… I trudno mi było dociec, dlaczego właściwie wbrew sobie znajdował taką przyjemność w tej znajomości ze śmiertelnikiem, chyba że umyślnie dążył w stronę szczególnie spektakularnej zdrady i okrucieństwa. Kilkakrotnie napomykał Klaudii lub mnie, że zamierza zabić chłopaka, ale do tej pory jakoś tego nie zrobił. Oczywiście, nigdy nie pytałem go o jego uczucia, bo pytanie nie warte było całej awantury, którą by wywołało. Lestat przejmujący się śmiertelnym człowiekiem! Prawdopodobnie ze wściekłości roztrzaskałby na kawałki wszystkie meble w saloniku.

Następnej nocy — po tej, którą przed chwilą opisałem — zaprosił mnie, abym poszedł z nim do mieszkania muzyka. Był zdecydowanie w dobrym nastroju, przyjacielski, chciał mojego towarzystwa. Bywał zawsze taki, gdy czekało go coś interesującego. Dobra sztuka, przedstawienie operowe, balet. Wtedy chciał, bym mu towarzyszył. Sądzę, że widziałem Makbeta z piętnaście razy. Chodziliśmy na każde przedstawienie, nawet te wystawiane przez amatorów. Po przedstawieniu, Lestat kroczył zamaszyście do domu, powtarzając mi całe wersety, wykrzykując do przechodniów z wyciągniętym w ich kierunku palcem: „Jutro i jutro, i jutro!” Aż zaczynali go obchodzić jak pijanego. Ta pobudliwość była szalona i łatwo znikała bez śladu, zwykle słowo lub dwa zabarwione moim przyjacielskim uczuciem, sugestia, że czuję się dobrze w jego towarzystwie, mogły zniweczyć natychmiast naszą więź na całe miesiące. Nawet lata. Ale teraz, przyszedł do mnie w dobrym nastroju i poprosił, bym poszedł z nim do chłopca. Nie traktował mnie wyniośle, gdy ściskając mi ramię nalegał, bym poszedł. A ja, tępy, katatonicznie głuchy wykręciłem się jakąś nędzną wymówką — myśląc tylko o Klaudii, administratorze, o wiszącym nad nami nieszczęściu. Czułem je i zastanawiało mnie, dlaczego Lestat tego nie wyczuwał. W końcu, podniósł jakąś książkę z podłogi i rzucił nią we mnie, krzycząc:

— Czytaj teraz swoje przeklęte poezje! Głupcze!

Trzasnął drzwiami i wyszedł. To zmąciło mój spokój. Nie mogę nawet powiedzieć jak bardzo. Chciałem, żeby sobie już poszedł. Zdecydowałem się przekonać Klaudię, aby zaniechała swoich planów. Czułem się bezsilny, beznadziejnie zmęczony i wyczerpany. Drzwi do jej pokoju były jednak zamknięte i musiałem poczekać, aż sama wyjdzie. Wcześniej mignęła mi przez sekundę, gdy rozmawiałem z Lestatem, widziałem, jak wkładała na siebie płaszcz. Pogrubiane ramiona i fioletowa wstążka na piersi, białe koronkowe sznurowadełka wystające spoza rąbka sukni, czyściuteńkie malutkie buciki. Rzuciła na mnie zimne spojrzenie i wyszła.

Kiedy wróciłem później, nasycony i zbyt leniwy, by zastanawiać się nad własnymi myślami, stopniowo zacząłem zdawać sobie sprawę, że to właśnie jest ta noc.

Nie mogę teraz powiedzieć, w jaki sposób zdałem sobie z tego sprawę. Rzeczy w mieszkaniu zaniepokoiły mnie, zaalarmowały. Klaudia wróciła do domu tylnym wejściem i nie widziałem jej. Zdawało mi się, że usłyszałem jeszcze jakiś głos, szept. Klaudia nigdy nie przyprowadzała nikogo do domu, nikt z nas tego nie robił, poza Lestatem, który sprowadzał tutaj swoje kobiety z ulicy. Wiedziałem jednak, że ktoś tam jeszcze jest, choć nie wyczułem żadnego mocnego zapachu, żadnych wyraźnych dźwięków. Lecz wreszcie poczułem coś w powietrzu, zapach, jaki zwykle unosi się przy kolacji — zapach jedzenia i picia. W srebrną wazę na fortepianie włożone były chryzantemy — kwiaty, które dla Klaudii oznaczały śmierć.

I wtedy wrócił Lestat, śpiewając coś cicho pod nosem. Jego laska dudniła ra-ta-ta-ta-ta na balustradzie naszych spiralnych schodów. Przeszedł przez długi hol, jego twarz była zaczerwieniona od wypitej krwi, wargi różowe. Ustawił nuty na podstawce w fortepianie.

— Zabiłem go czy nie zabiłem? — rzucił pytanie w moim kierunku, wspomagając się jeszcze wskazującym palcem. — Zgadnij!

— Nie — odezwałem się sparaliżowany — ponieważ zaprosiłeś mnie, abym tam poszedł z tobą, a nigdy byś tego nie zrobił, gdybyś chciał go zabić. Nie dzieliłbyś ze mną tej ofiary.

— Tak, ale przypuśćmy, że zabiłem go w przypływie wściekłości po tym, jak ty mi odmówiłeś? — odrzekł i odsłonił klawiaturę. Wiedziałem, że jest w stanie kontynuować tak dalej aż do świtu. Był w wesołym nastroju. Przyglądałem mu się, jak przerzucał nuty, rozmyślając i zastanawiając się. Czy on może w ogóle umrzeć? Czy Klaudia naprawdę chce to zrobić? W pewnej chwili nawet chciałem wstać, pójść do niej i powiedzieć, że musi porzucić myśl o zrobieniu tego dzisiaj, że musimy odwołać wszystko, nawet naszą wcześniej umówioną podróż, żyć dalej tak jak do tej pory. Czułem jednak wyraźnie, że nie ma już odwrotu. Od dnia, w którym zaczęła stawiać mu pytania, to — cokolwiek to miało być — było nieuniknione. Czułem, że jakiś ciężar przykuwa mnie do krzesła.

Zagrał dwa akordy. Miał niezwykle duży rozstaw palców i nawet za życia byłby doskonałym pianistą. Ale grał bez uczucia. Muzyka nie przechodziła przez niego, nie poruszała go.

— No więc, zabiłem go? — zapytał ponownie.

— Nie, nie zabiłeś — powtórzyłem, choć równie łatwo mogłem powiedzieć zupełnie coś przeciwnego. Starałem się być opanowany i nie chciałem, by wyczytał coś z mojej twarzy.

— Masz rację, nie zabiłem — powiedział. — Podnieca mnie to, że jesteśmy tak blisko, a ja myślę sobie o tym, że mogę go po prostu zabić. I zabiję go, lecz jeszcze nie teraz. A potem znajdę kogoś, kto bardzo go przypomina. Gdyby miał brata… cóż zabiłbym ich wtedy jednego po drugim. Rodzinę zaatakowałaby wtedy dziwna gorączka, która wysusza całkowicie krew w ciałach! — powiedział, podrabiając głos szepczącego plotki piekarza czy sklepikarza.

— Klaudia ma również upodobania do rodzin — dodał. — Jeśli chodzi o rodziny, przypuszczam, że słyszałeś. Plantacja Freniere’ów uchodzi za nawiedzoną: nie udaje im się utrzymać zarządcy, a niewolnicy uciekają na potęgę!

Nie miałem ochoty wysłuchiwać takich rzeczy, szczególnie teraz. Babette umarła młodo, w obłędzie. Przestała w końcu chodzić na ruiny Pointę du Lac. Była przekonana, że widziała tam diabła i chciała go odszukać. Wiedziałem o tym z plotek. Potem zauważyłem klepsydry zapowiadające pogrzeb. Czasami zastanawiałem się, czy nie wybrać się do niej, spróbować w jakiś sposób naprawić to, com uczynił, a innym razem znowu myślałem, że samo się to wszystko jakoś naprawi. W moim nocnym życiu spędzanym na zabijaniu wyrosłem już ze szczególnego przywiązania do niej, tego uczucia, którym kiedyś obdarzałem ją, moją siostrę czy nawet innych ludzi. W końcu przyglądałem się tej tragedii niczym z teatralnego balkonu, poruszony od czasu do czasu, ale nigdy dość, by przeskoczyć balustradę i przyłączyć się do aktorów na scenie.

— Nie mów o niej — odrzekłem krótko.

— Proszę bardzo. Mówiłem jednak o plantacji. Nie o niej. O niej. Twojej ukochanej pani, twoim zadurzeniu. Śmiał się ze mnie. — Wiesz, w końcu stało się tak, jak ja chciałem, co? Ale, ale, mówiłem ci o moim młodym przyjacielu i o tym jak…

— Wolałbym żebyś lepiej zagrał — powiedziałem cicho, pojednawczo, tak przekonywająco, jak tylko mogłem. Czasami to skutkowało. Jeśli powiedziałem coś odpowiedniego, potrafił mnie posłuchać. Teraz właśnie tak się stało. Z lekkim warknięciem, jak gdyby chciał powiedzieć: „Ty głupcze”, zaczął grać. Usłyszałem, jak drzwi w tylnym saloniku otworzyły się i zabrzmiały odgłosy kroków Klaudii. Nie przychodź tutaj, Klaudio — myślałem. Odejdź, zanim wszyscy zginiemy. Ale ona nadchodziła pewnym krokiem. Słyszałem, jak zatrzymała się w holu przy lustrze i otworzyła szufladę stojącego tam małego stoliczka, jak czesała włosy szczotką. W powietrzu poczułem woń perfum roślinnych. Obróciłem się powoli, by lepiej ją widzieć. Pojawiła się w drzwiach cała ubrana na biało. Wolno kroczyła po dywanie w kierunku fortepianu. Stanęła przy klawiaturze, oparła na drewnie łokcie, podpierając podbródek dłońmi. Oczy miała utkwione w Lestacie.

Widziałem jego profil i jej małą twarzyczkę w tyle, spoglądającą w górę, na niego.

— O co znowu chodzi! — warknął, obracając kartkę nut, opuszczając jednocześnie dłoń na udo. — Złościsz mnie. Sama twoja obecność mnie irytuje!

Jego wzrok przesunął się po otwartych nutach.

— Czyżby? — powiedziała najsłodszym głosem, na jaki było ją stać.

— Tak, otóż to. I coś jeszcze ci powiem. Spotkałem kogoś, kto byłby lepszym wampirem od ciebie.

Wiadomość ogłuszyła mnie. Nie musiałem jednak przynaglać go, by powiedział coś więcej.

— Rozumiesz, co mam na myśli? — zapytał Lestat.

— Czy to ma mnie przestraszyć? — odpowiedziała pytaniem Klaudia.

— Jesteś rozpuszczona, ponieważ jesteś jedynym dzieckiem — mówił dalej. — Potrzebujesz braciszka. Czy raczej, to ja potrzebuję brata. Za bardzo lubicie rozmyślać. Nie podoba mi się to.

— Przypuszczam, że moglibyśmy zaludnić całą kulę ziemską wampirami, cała nasza trójka — odpowiedziała Klaudia.

— Tak myślisz? — odrzekł Lestat, uśmiechając się. W jego głosie czuć było wyraźną nutkę triumfu. — Wydaje ci się, że potrafiłabyś? Przypuszczam, że Louis powiedział ci oczywiście, jak to się robi lub jak jemu to się wydaje. Nie masz takiej mocy. Żadne z was! — dodał.

Odniosłem wrażenie, że to ją zaniepokoiło. To było coś, czego nie brała wcześniej pod uwagę. Obserwowała go pilnie. Widziałem, że niezupełnie mu dowierza.

— A co tobie dało taką siłę? — zapytała cicho, ale z domieszką sarkazmu.

— To jest właśnie, moja droga, jedna z tych rzeczy, o której nigdy się nie dowiesz. Albowiem nawet ten Ereb, w którym żyjemy, musi mieć swoją arystokrację.

— Jesteś kłamcą — odpowiedziała z krótkim śmiechem i w chwili gdy właśnie dotykał palcami klawiszy, dodała: — Ale psujesz moje plany!

— Twoje plany?

— Przyszłam, by zawrzeć z tobą pokój, nawet jeśli jesteś ojcem kłamstw. Jesteś też moim ojcem — powiedziała. — Chcę zawrzeć z tobą pokój. Chcę, aby było tak jak poprzednio.

Teraz on patrzył na nią z niedowierzaniem. Rzucił szybkie spojrzenie w moją stronę, a potem znów spojrzał na nią.

— Niech tak będzie. Po prostu przestań zadawać mi pytania. Przestań chodzić za mną. Przestań szukać w każdej alei innych wampirów. Nie ma innych wampirów! Tu mieszkasz i tu pozostaniesz! — Przez chwilę wyglądał na zmieszanego, jak gdyby samo podniesienie głosu zmieszało go. — Ja opiekuję się tobą. Niczego ci nie brak.

— …Bo ty nic nie wiesz i dlatego tak nie znosisz moich pytań. Wszystko jasne. A więc zawrzyjmy pokój, skoro niczego innego nic możemy mieć. Mam dla ciebie prezent.

— Mam nadzieję, że to piękna kobieta z uposażeniem, którego ty nigdy nie będziesz posiadała — powiedział Lestat, przyglądając się jej od stóp do głowy. Jej twarz zmieniła się, gdy tak patrzył. Wydawało się, że straci panowanie nad sobą, co nigdy dotąd jej się nie zdarzyło. Zaraz jednak potrząsnęła głową i wyciągając małą okrągłą rączkę, pociągnęła go za rękaw.

— Wiem, co mówię. Jestem już zmęczona kłótniami z tobą. Nienawiść to piekło, ludzie zamknięci z sobą w wiecznej nienawiści też. Nie jesteśmy w końcu w piekle. Możesz wziąć prezent lub nie. Nie obchodzi mnie to. To nie ma znaczenia. Skończmy tylko już z tym. Zanim Louis nie opuści nas ze wstrętem!

Namawiała go teraz, by odszedł od fortepianu, odwracając obrotowy taboret, aż jego wzrok padł na zamknięte drzwi.

— Mówisz poważnie? Prezent, co masz na myśli?

— Nie dość dzisiaj wypiłeś krwi. Widzę to po twojej skórze, po oczach. Zawsze o tej porze nie jesteś jeszcze syty. Powiedzmy, że mogę ci ofiarować taki cenny moment — wyszeptała i wyszła. Lestat spojrzał na mnie. Byłem oszołomiony. Widziałem zaciekawienie malujące się na jego twarzy, podejrzenie. Poszedł za nią w kierunku holu. Potem usłyszałem, jak wydał z siebie jęk zachwytu, mieszaninę głodu z pożądaniem.

Kiedy podszedłem do drzwi, a nie spieszyłem się specjalnie. Lestat pochylał się nad kanapką. Leżało na niej dwóch małych chłopców, wtulonych w miękkie atłasowe poduszki, całkowicie pogrążonych we śnie, jak tylko dzieci potrafią. Ich różowe usteczka rozchylały się, ich małe okrągłe buzie były doskonale gładkie. Ich skóra była wilgotna, promieniująca, kędziory tego ciemniejszego lekko mokre i przyciśnięte do czoła. Z ich nędznego i jednakiego ubioru od razu domyśliłem się, że są sierotami. Łapczywie pożarli jedzenie ustawione przed nimi na naszej najlepszej porcelanie. Obrus był poplamiony winem, a wśród zatłuszczonych talerzy i widelców stała jeszcze niewielka butelka opróżniona do połowy. W pokoju unosił się jednak zapach, który mi się nie podobał. Przysunąłem się bliżej, aby lepiej zobaczyć śpiące postacie i zobaczyłem, że ich szyje były odsłonięte, ale nie tknięte. Lestat przysiadł przy ciemniejszym chłopcu — był bez porównania ładniejszy. Nadawał się do podniesienia w górę pod malowaną kopułę katedry. Nie starszy jak siedem lat, posiadał tę doskonałą piękność, która nie wynika z płci, lecz jest już anielska. Lestat położył delikatnie rękę na jego odsłoniętym gardle, a potem dotknął jego jedwabnych ust. Wydał z siebie westchnienie, w którym zawarte było całe to pragnienie, ta słodka, sprawiająca niemal ból antycypacja.

— Och… Klaudio… — westchnął. — Sama to zrobiłaś. Skąd ich wytrzasnęłaś?

Nie odpowiedziała. Wycofała się do tyłu i usiadła w ciemnym fotelu, opierając nogi na okrągłej poduszce tak, że zasłonięte były podeszwy butów, lecz widziałem ich podbicia i obcisłe, delikatne paseczki. Wpatrywała się w Lestata.

— Upili się trochę winem — odrzekła wreszcie. — Odrobinką! — Wskazała na stolik. — Od razu pomyślałam o tobie, kiedy ich zobaczyłam… Pomyślałam sobie, że jeśli podzielę się tym z nim, może nawet mi przebaczy!

To pochlebstwo sprawiło mu przyjemność. Spojrzał na nią, sięgnął ręką i objął jej biało ubraną w koronki kostkę nogi.

— Skarbie! — szepnął do niej i zaśmiał się, ale zaraz uciszył się, jak gdyby nie chciał obudzić skazanych na zgubę śpiących dzieci. Poufałym uwodzicielskim gestem wskazał jej miejsce obok siebie. — Chodź, usiądź koło niego. Należy do ciebie, a ja zajmę się tym drugim. Chodź.

Objął ją, gdy przechodziła obok i usadowiła się wygodnie. Pogłaskał wilgotne włosy chłopca, jego palce zsunęły się na jego powieki i wzdłuż szczoteczek rzęs, a potem położył całą dłoń na twarzy chłopca i poczuł pod nią delikatną skroń, policzki, podbródek, masując nieskażone ciało. Zapomniał zupełnie o mojej obecności. Zapomniał nawet o Klaudii. Cofnął jednak dłoń i usiadł na moment bez ruchu, jak gdyby pożądanie otumaniło go. To zerkał na sufit, to znowu z powrotem na ucztę, jaka go czekała. Obrócił wolno głowę chłopca do oparcia kanapki. Przez chwilę brwi chłopca zmarszczyły się i cichy jęk wydostał się z jego ust.

Oczy Klaudii nie odrywały się od Lestata, choć teraz i ona podniosła lewą rękę i wolno rozpięła guziczki ubrania leżącego przy niej chłopca, rozsunęła kołnierzyk nędznej koszuliny i dotknęła ciała. Lestat uczynił to samo, ale nagle jego ręka ożyła. Wsunęła się w rozchylenie koszulki i objęła małą pierś chłopca. Lestat zsunął się z poduszek kanapy na kolana. Ręką obejmował chłopca, pociągając blisko ku sobie, tak że jego twarz przywarła do szyi chłopca. Jego wargi przesuwały się po skórze, po jego małej piersi, dotykały malutkich sutków. Drugą ręką przytrzymał chłopca w mocnym uścisku tak, że ten leżał bezbronny, owinięty rękami wampira. Lestat przyciągnął go blisko siebie i zatopił zęby w jego gardle Głowa chłopca opadła do tyłu, włosy rozsypały się luźno, gdy Lestat uniósł go nieco. Raz jeszcze wydał z siebie cichy jęk, a powieki zamigotały, lecz oczy już się nie otworzyły. Lestat klęczał, przyciskając mocno chłopca, wysysał jego krew mocno. Jego kark wygiął się w pałąk i Zesztywniał. Ciało kołysało się raz do przodu raz do tyłu razem z małym, długie jęki wznosiły się i opadały wraz z powolnym kołysaniem, aż nagle całe ciało Lestata zesztywniało, a ręce po omacku zaczęły próbować odepchnąć ciało chłopca, jak gdyby to on w swej bezbronnej drzemce zakleszczył go w objęciu. W końcu objął go raz jeszcze i wolno powstał z klęczek, pozwalając, by sztywne ciało zsunęło się z jego rąk na poduszki. Teraz odgłosy ssania stały się cichsze, prawie niesłyszalne. Wreszcie przestał. Ręce odsunęły chłopca od siebie. Lestat przykląkł ponownie z od rzuconą do tyłu głową, tak że jego jasne włosy rozsypały się luźno w nieładzie. Powoli osunął się na podłogę, obracając się, aż plecy znalazły oparcie na nodze kanapy.

— Ach… Boże — wyszeptał z głowa odrzuconą do tyłu i przymkniętymi powiekami. Widziałem, jak zaróżowiły się jego policzki, jak krew zaczęła mocno płynąć w dłoniach. Jedną dłoń położył na zgiętej w kolanie nodze, jeszcze drżała, ale wkrótce trzymał ją bez ruchu.

Klaudia nie poruszyła się. Leżała jak anioł z obrazu Botticellego obok nie naruszonego drugiego chłopca. Pierwszy już usychał powoli z szyją jak złamana łodyga kwiatu. Ciężka główka opadła na poduszkę pod nienaturalnym kątem od ciała, anioł śmierci.

Coś jednak niedobrego wisiało w powietrzu. Lestat wpatrywał się w sufit. Widziałem jego język między zębami. Leżał zbyt nieruchomo, próbował wysunąć język z ust, przepchnąć go przez przeszkodę, jaką były zęby i dotknąć nim warg. Zdawało się, że ma dreszcze, jego ramiona unosiły się i opadały… Ciężko oddychał, odpoczywając, choć nie poruszył się. Jego przejrzyste szare oczy były pokryte jakby mgiełką. Cały czas zerkał na sufit. Wreszcie wydał z siebie jakiś dźwięk. Postąpiłem dwa kroki do przodu, wychodząc z cienia, ale Klaudia syknęła ostro:

— Wracaj!

— Louis… — usłyszałem, jak zaczął — Louis… Louis…

— Nie smakowało ci, Lestat? — zapytała Klaudia.

— Coś z tym jest nie tak — wyrzucił z siebie. Jego oczy rozszerzyły się, jakby już samo mówienie sprawiało mu kolosalny wysiłek. Nie mógł się poruszyć. Widziałem to. Nie mógł w ogóle się poruszyć.

— Klaudio! — wydyszał. Z trudem łapał oddech, wywrócił oczy, patrząc na nią.

— Czyżbyś nie lubił smaku krwi małych dzieci…? — zapytała cicho.

— Louis… — wyszeptał, podnosząc w końcu głowę, lecz tylko na chwilę, gdyż zaraz ponownie opadła na oparcie kanapy.

— Louis to… to jest absynt! Za dużo absyntu! — wydyszał. — Zatruła ich tym. Zatruła i mnie. Louis…

Próbował podnieść rękę. Przysunąłem się bliżej, między nami był tylko stół.

— Zostań tam, gdzie byłeś! — rozkazała Klaudia. Sama teraz zsunęła się z kanapy i zbliżyła do niego ze wzrokiem utkwionym w jego twarzy, odpowiadając na jego spojrzenie.

— Absynt, ojcze — powiedziała — i jeszcze laudanum!

— Demon! — krzyknął. — Louis… połóż mnie do mojej trumny.

Jego głos był zachrypnięty, ledwo słyszalny. Dłoń drżała, podniosła się, ale zaraz ponownie opadła.

— Ja ciebie położę do trumny, ojcze — odezwała się Klaudia, jakby go uspokajała. — Położę cię tam na zawsze.

Spod poduszki kanapy wyciągnęła duży nóż kuchenny.

— Klaudio! Nie rób tego! — krzyknąłem. Odpowiedziała mi jednak tak jadowitym spojrzeniem, jakiego jeszcze nie widziałem na jej twarzy. Stałem tam jak sparaliżowany, a ona rozpłatała gardło Lestata. Wydał z siebie krótki, zakrztuszony krzyk.

— Boże! — wykrzyknął. — Boże!

Krew zaczęła wyciekać z niego, na koszulę, na surdut. Krwawił tak, jak nigdy nie krwawiłaby istota ludzka. Cała krew, którą przed chwilą wypił, i ta, którą pił wcześniej, zanim wrócił do domu, wyciekała teraz z niego. Obracał cały czas głową na boki, tym bardziej rozwierając ranę. Klaudia zatopiła teraz ostrze noża w jego piersi. Zachwiał się do przodu z otwartymi ustami, obnażając swoje nienaturalne kły. Obiema rękami konwulsyjne próbował dosięgnąć noża, wreszcie zacisnął drżącą dłoń na jego rękojeści i puścił osłabiony. Podniósł jeszcze wzrok na mnie. Włosy bezładnie opadały mu na oczy.

— Louis! Louis!

Raz jeszcze wciągnął głęboko powietrze i przechylając się na bok, upadł na dywan. Klaudia stała, patrząc na niego. Krew płynęła wszędzie jak woda. Lestat jęczał, próbował podnieść się, podsuwając pod siebie jedną rękę, a drugą wykonując desperackie ruchy na podłodze. Nagle Klaudia doskoczyła do niego i zacisnęła obie dłonie na jego szyi i gdy próbował się oswobodzić, ugryzła go głęboko.

— Louis! Louis! — charczał w kółko, walcząc, rozpaczliwie próbując ją z siebie zrzucić, ona jednak mocno siedziała mu na plecach. Jej ciało podrzucane przez jego ramiona unosiło się do góry i opadało wraz z desperackimi ruchami Lestata, aż wreszcie zrzucił ją z siebie. Szybko podniosła się z podłogi i wycofała. Usta zakryła na moment dłońmi, a wzrok jej się zachmurzył. Odwróciłem się od niej, gwałtownie wstrząśnięty tym, co ujrzałem. Nie mogłem już na to patrzeć.

— Louis! — usłyszałem głos Klaudii. Potrząsnąłem tylko głową. Przez chwilę cały dom zdawał się kołysać. Ale ona dodała: — Patrz, co się z nim dzieje!

Przestał się ruszać. Leżał teraz na wznak. Całe jego ciało kurczyło się, wysychało. Skóra grubiała i marszczyła się. Robiła się tak biała, że można było dostrzec pod nią wszystkie malutkie żyłki. Wciągnąłem głęboko powietrze, ale nie mogłem oderwać od niego oczu, nawet wtedy gdy zaczęły prześwitywać jego kości, wargi rozsunęły się, nos wysuszył i pozostały z niego tylko dwie wielkie dziury. Ale jego oczy nie zmieniły się. Pozostały takie same, dziko wpatrzone w sufit, a tęczówki wariacko tańcowały od lewa na prawo. Jeszcze wtedy, gdy ciało już zawisło na kościach i wydawało się tylko pergaminem obciągniętym na kościach. Ubranie zwisało bezładnie na szkielecie, jaki został z Lestata. Wreszcie wywrócił białka oczu, ale wkrótce i one zbladły. To, co z niego zostało, leżało już bez ruchu. Bujne, gęste jasne włosy, surdut, para błyszczących trzewików. Wpatrywałem się bezradnie w leżące na podłodze szczątki.

Przez dłuższą chwilę Klaudia nie poruszała się, stała tak tylko. Krew wsiąknęła w dywan, zaciemniając utkane wieńce z kwiatów. Pobłyskiwała lepko i ciemno na deskach podłogi. Pochlapała jej ubranie, białe buciki, nawet policzki. Klaudia wytarła krew zmiętą chusteczką, przez chwilę próbowała zetrzeć ją bezskutecznie z ubrania, wreszcie powiedziała:

— Louis, musisz mi pomóc pozbyć się go z domu! Odrzekłem wtedy:

— Nie!

Odwróciłem się od niej i od ciała leżącego na plecach u jej stóp.

— Oszalałeś, Louis! On nie może tutaj zostać! — krzyknęła. — I ci chłopcy. Musisz mi pomóc! Ten drugi też już nie żyje od absyntu! Louis.

Wiedziałem, że to prawda, że to konieczne, a przecież wydawało się to wszystko niemożliwe.

Musiała mnie szturchnąć, prawie prowadzić za rękę i pokazywać, co mam robić. W piecu kuchni na podwórzu znaleźliśmy tkwiące tam od dawna kości matki i córki, które zabiła Klaudia — niebezpieczny i głupi błąd, jaki popełniła. Teraz więc wygrzebaliśmy je i razem z ciałami chłopców i Lestata wrzuciliśmy do worków. Przenieśliśmy na wóz stojący po drugiej stronie podwórka. Sam powoziłem, udając, podchmielonego woźnicę. Poprowadziłem szybko karawan za miasto, w kierunku Bayou St. Jean, mrocznych moczarów, które rozciągały się stamtąd aż do jeziora Pontchartrain. Klaudia usiadła obok mnie, cicha, gdy mijaliśmy ulice miasta. Wkrótce zostawiliśmy za sobą światełka podmiejskich domków, a szutrowa droga stała się właściwie koleiną. Bagniska rozciągały się po obu jej stronach. Czułem zapach gnijących roślin, słyszałem szelest zwierząt.

Klaudia owinęła ciało Lestata w prześcieradło, zanim jeszcze mogłem go nawet dotknąć. Potem, ku mojemu przerażeniu, przyozdobiła je kwiatami chryzantem o długich łodygach, tak że wokoło unosił się ich słodki, pogrzebowy zapach. Wziąłem ciało z wozu. Prawie nic nie ważyło i było bezwładne jak rzecz wykonana ze sznurków i supełków, gdy zarzuciłem je sobie na plecy i zsuwałem się z drogi w ciemną wodę. Woda stawała się coraz głębsza, wlewała mi się do butów, gdy próbowałem wyczuć nogą przejście w miękkim bagnie. Szedłem jeszcze dalej i dalej od miejsca, gdzie pozostawiłem chłopców. W końcu, gdy już dostrzegałem bladą jasność wolnej przestrzeni, gdzie niebo niebezpiecznie zaczęło się przejaśniać przed świtem, zsunąłem z ramion ciało, pozwoliłem, by wpadło do wody. Stałem tam wstrząśnięty, spoglądając na zawinięty w prześcieradło kształt ludzki powoli pogrążający się w mulistym podłożu. Odrętwienie, które było dla mnie ochroną od czasu, gdy wóz wytoczył się z Rue Royale, teraz zaczęło jakby mnie opuszczać i pozo stawiało nagle samego, wpatrującego się w toń wody i myślącego: to jest Lestat. To wszystko, co zostało z transformacji i tajemnicy, martwe, odchodzące do wiecznej ciemności. Poczułem nagle jakby przyciąganie, jak gdyby jakaś siła zmuszała mnie do pogrążenia się razem z nim, do zstąpienia w ciemną wodę, bezpowrotnie. Było to bardzo wyraźne i silne. Wydawało mi się, że słyszę jakby głos: „Wiesz, co masz zrobić. Zejdź w tę ciemność. Niech się to wszystko ulotni”.

W tej chwili jednak usłyszałem Klaudię. Wołała mnie po imieniu. Obróciłem się i poprzez poplątane wino ujrzałem jej odległą i malutką sylwetkę, jak płomyk na ledwo widocznej, świecącej, szutrowej drodze.

Tego poranka Klaudia oplotła mnie ramionami, przycisnęła swoją główkę do mojej piersi, gdy byliśmy blisko siebie zamknięci w trumnie, szepcząc, że kocha mnie, że od teraz jesteśmy wolni i pozbyliśmy się Lestata na zawsze.

— Kocham cię, Louis — powtarzała bez końca, gdy wraz z zamknięciem wieka ogarnęła nas ciemność i miłosiernie pozwoliła naszej świadomości zapaść w sen.

Kiedy następnej nocy obudziłem się, Klaudia przeglądała właśnie rzeczy Lestata. Spokojnie, panując nad sobą, choć pełna wściekłej złości. Wyrzucała zawartość jego szafek na podłogę, opróżniała szuflady prosto na dywan, wyciągała jedną marynarkę po drugiej, wywracała na wierzch kieszenie i wyrzucała z nich na podłogę stare bilety do teatru, monety czy jakieś kawałeczki papieru. Stanąłem w drzwiach zaszokowany i przyglądałem się jej. Jego trumna jeszcze tam była, choć przykryta chustami i kawałkami gobelinów. Poczułem w sobie nieprzepartą chęć otworzenia jej. Chciałem go tam ujrzeć, w środku.

— Nic! — usłyszałem nagle Klaudię, wypowiadającą to słowo z obrzydzeniem. Wrzuciła ubrania do ognia. — Nawet najmniejszej wskazówki, skąd mógł pochodzić, kto go uczynił wampirem — powiedziała. Spojrzała na mnie, jakby szukając zrozumienia. Odwróciłem się jednak od niej.

Nie mogłem na nią patrzeć. Wycofałem się do sypialni, która była wyłącznie moim pokojem, pełnym własnych książek i pamiątek po matce i siostrze. Usiadłem na łóżku. Słyszałem, jak podeszła do drzwi, ale nie chciałem na nią patrzeć.

— Zasługiwał na to, aby umrzeć — odezwała się Klaudia.

— Zatem i my zasługujemy na to samo. W ten sam sposób. Każdej nocy naszego życia — odpowiedziałem. — Odejdź ode mnie. — Moje słowa były dokładnym odzwierciedleniem moich myśli. — Będę się tobą opiekował, ponieważ sama nie dasz sobie rady. Ale nie chcę twojego towarzystwa. Śpij w tej skrzyni, którą sama sobie kupiłaś. I nie zbliżaj się do mnie.

— Mówiłam ci przecież, że chcę to zrobić, że zrobię to. Mówiłam. … — odrzekła Klaudia. Nigdy dotąd jej głos nie załamywał się tak, nie brzmiał tak jak srebrzysty dzwoneczek. Spojrzałem na nią zaskoczony, ale nie poruszony. Jej twarz wydawała się nie należeć do niej. Nigdy jeszcze nikt nie ukształtował rysów lalki oddających takie wzburzenie.

— Louis, mówiłam ci! — powtórzyła drżącymi ustami. — Zrobiłam to dla nas. Po to, abyśmy byli wolni.

Nie mogłem znieść jej widoku. Jej piękności, piękności jej pozornej niewinności i tego straszliwego wzburzenia. Ominąłem ją, może nawet potrącając, nie wiem. Byłem już prawie u balustrady schodów, gdy usłyszałem coś dziwnego.

Nigdy podczas wszystkich tych lat naszego wspólnego życia nie słyszałem podobnego odgłosu. Nigdy od czasu tej nocy dawno temu, gdy znalazłem ją, śmiertelne dziecko, przywarte do swej matki. Klaudia płakała!

Jej płacz sprawił, że cofnąłem się, wbrew własnej woli. A przecież płakała tak nieprzytomnie, tak bezradnie, jak gdyby obawiała się, że ktoś ją usłyszy, lub przeciwnie, jakby nie dbała zupełnie o to, czy słyszy ją cały świat. Zobaczyłem, że leży na moim łóżku w miejscu, gdzie często siadałem, czytając. Podciągnęła kolana, cała drżąc od szlochu. To było straszne. Gorsze niż jej płacz, który pamiętałem. Usiadłem wolno obok niej i położyłem delikatnie dłoń na jej ramieniu. Podniosła głowę zaskoczona, z rozszerzonymi oczyma i drżącymi ustami. Na jej twarzy widać było rozmazane łzy, łzy, które były zabarwione krwią. Oczy były ich pełne i lekki ślad czerwieni poplamił jej małą rączkę. Zdawała się nieświadoma tego. Odgarnęła opadające na czoło włosy. Ciało drżało od długich, cichych poszlochiwań.

— Louis… jeśli stracę ciebie, nie będę miała już nic — szepnęła. — Odwołałabym wszystko, żeby cię odzyskać. Nie mogę jednak odwołać tego, co już zrobiłam.

Objęła mnie, podciągając się do mnie, szlochając teraz mi w pierś. Moje ręce niechętnie jej dotknęły, lecz potem objęły ją, jak gdybym nie mógł już ich zatrzymać. Obejmowały ją, tuliły, głaskały jej włosy.

— Nie mogę żyć bez ciebie… — szeptała. — Wolałabym umrzeć, niż żyć bez ciebie. Umarłabym w ten sam sposób, w jaki umarł on. Nie mogę znieść, jak tak na mnie patrzysz!

Jej szloch spotęgował się, stał się przenikliwy, aż w końcu przyklęknąłem i pocałowałem jej miękką szyję i policzki. Zimowe śliwki. Śliwki z zaczarowanego lasu, gdzie owoce nigdy nie spadają z gałęzi. Gdzie kwiaty nigdy nie usychają i nie umierają.

— Już dobrze, moja droga… — odezwałem się do niej. — Już dobrze, kochanie…

Kołysałem ją wolno, delikatnie w ramionach, aż zapadła w drzemkę, mrucząc coś o naszym szczęściu, które będzie trwało wiecznie, o tym, że na zawsze uwolniliśmy się od Lestata i zaczynamy wielką przygodę naszego życia!

Wielką przygodę naszego życia. Co to jest umierać, kiedy możesz żyć aż do końca świata? A co to jest koniec świata, jeśli nie wyrażenie tylko, bo kto wie, czymże w ogóle jest ten świat. Przeżyłem już dwa wieki i widziałem, jak pryskały niby bańka mydlana niejedne złudzenia. Będąc jednocześnie wiecznie młody i odwiecznie stary, nie żywię teraz żadnych złudzeń, żyjąc z chwili na chwilę, podobny do srebrnego zegara tykającego na próżno: pomalowany cyferblat, delikatnie rzeźbione wskazówki pokazują czas, choć nikt na nie, nie patrzy, podświetlone światłem, które nie pochodzi od Boga; tykając, tykając, z precyzją, w pokoju równie wielkim jak wszechświat cały.

Znów spacerowałem ulicami. Klaudia poszła swoimi drogami na łowy. Jeszcze czułem wokół siebie zapach jej włosów i sukni. W zamyśleniu doszedłem w okolice katedry. Czymże jest umieranie, jeśli masz żyć do końca świata. Przypominałem sobie śmierć mojego brata, zapach kadzidła i różaniec. Poczułem nagle pragnienie, by znaleźć się w tym przedpogrzebowym pokoju, posłuchać głosów kobiet, wznoszących się i opadających przy kolejnych zdrowaśkach, stukotu paciorków różańca, poczuć zapach wosku.

Z ciemności wyrosła wielka fasada katedry. Drzwi były otwarte i dostrzegłem nagle w środku niewielkie światełko. Był wczesny sobotni wieczór i ludzie wybierali się do spowiedzi, aby przygotować się do niedzielnej mszy i komunii. Świece paliły się przyciemnionym światłem w kandelabrach. Na samym końcu nawy z cienia wyłaniał się ołtarz udekorowany białymi kwiatami. W tym miejscu, w starym kościele, odbyło się ostatnie pożegnanie ziemskich szczątków brata, zanim ciała nie przeniesiono na cmentarz. Zdałem sobie nagle sprawę, że nie byłem tutaj od tego czasu, nigdy już nie wspinałem się po tych kamiennych schodach, nie mijałem kruchty, nie przechodziłem przez otwarte drzwi.

Nie odczuwałem lęku. Jeśli w ogóle coś, to może niespokojne pragnienie, aby coś się wydarzyło, by kamienie zadrżały, gdy będę wchodził do środka i ujrzę dalekie tabernakulum na ołtarzu. Przypomniałem sobie, że przychodziłem kiedyś tutaj za dnia, gdy okna pełne były światła, a odgłosy śpiewu dochodziły aż do Jackson Square. Zastanawiałem się wtedy, czy jednak nie pozostał jakiś sekret, o którym Lestat wiedział, lecz nigdy mi nie powiedział, coś, co mogłoby na przykład zniszczyć mnie teraz, gdybym wszedł do środka. Chciałem bardzo wejść do kościoła, ale zmusiłem się, by odejść, zapomnieć o fascynacji, jaka mnie ogarniała przy otwartych drzwiach katedry, gdy głosy tłumu ludzi zlewały się w jeden, donośny chór. Miałem coś dla Klaudii, laleczkę w stroju panny młodej, którą wyciągnąłem zza zaciemnionej witryny sklepu z zabawkami i zapakowałem w wielkim pudełku, owinąłem papierem i zawiązałem wstążkami. Lalka dla Klaudii. Pamiętam, jak przyciskałem mocno pakunek, słysząc wibracje organów za plecami. Moje oczy zmrużyły się od nadmiaru światła świec.

Teraz znów myślałem o tej chwili, tym lęku, jaki ogarnął mnie na sam widok ołtarza, odgłosów Pange Lingua. Znowu wróciła myśl o bracie. Ponownie widziałem, jak trumna wyprowadzana jest nawą główną. Za nią procesja żałobników. Nie odczuwałem teraz lęku. Jak mówiłem, jeśli odczuwałem cokolwiek, przesuwając się wolno wzdłuż kamiennych ścian, to chyba pragnienie i tęsknotę za lękiem, czy raczej za przyczyną powodującą go. Czuło się chłód i wilgoć, choć na dworze było lato. Myśl o lalce Klaudii znowu powróciła do mnie. Gdzie jest ta lalka? Od lat Klaudia bawiła się nią. Nagle skonstatowałem, że myślę o tej lalce w maniacki i bezsensowny sposób. Jak w złym śnie, kiedy podchodzi się do drzwi, które nie chcą się otworzyć lub zamyka szuflady, które nie chcą się zamknąć, walczy się bez końca przeciwko tej samej bezsensownej rzeczy, nie wiedząc nawet, dlaczego wszystkie te wysiłki są tak rozpaczliwe, dlaczego nagły widok krzesła z przerzuconym przez nie szalem wywołuje paniczne, niczym nie wytłumaczone przerażenie.

Byłem w katedrze. Jakaś kobieta powstała z klęczek przy konfesjonale i minęła długi rząd tych, którzy czekali na swoją kolej. Mężczyzna, który teraz powinien podejść do konfesjonału nie ruszył się, a moje oczy, wrażliwe nawet w tej chwili, zauważyły to i obróciłem się, aby mu się przyjrzeć. On też zaczął mi się przypatrywać. Szybko odwróciłem się do niego plecami. Usłyszałem, jak podchodzi do konfesjonału i zatrzaskuje za sobą drzwiczki. Poszedłem dalej nawą kościoła i bardziej z wyczerpania niż z rzeczywistej potrzeby przysiadłem na pustej ławie. Z przyzwyczajenia prawie przyklęknąłem. Mój umysł popadł w stan zamętu i udręczenia niczym ludzki. Zamknąłem oczy na chwilę i próbowałem przestać myśleć. Słuchaj i patrz — powiedziałem sobie. Wysiłkiem woli moje zmysły wyswobodziły się z udręki. Wokoło w mroku słyszałem szepty modlitw, cichy stukot przesuwanych paciorków różańca, westchnienia kobiety, która przyklęknęła przy dwunastej stacji drogi krzyżowej. Nad morzem ław kościelnych unosił się zapach szczurów. Szczur biegnący gdzieś obok ołtarza, drugi w wielkim drewnianym bocznym ołtarzu Maryi Panny. Złote świeczki migotały na ołtarzu, gęsta biała chryzantema zgięła się nagle pod ciężarem własnych kwiatów, drobne kropelki zabłysły na gęstych płatkach, kwaśny zapach unosił się znad licznych dzbanów, z ołtarza głównego, z ołtarzy bocznych, z figury Matki Boskiej z Chrystusem i figur świętych. Patrzyłem na nie. Opętała mnie myśl o tych niemych postaciach, wpatrzonych w przestrzeń oczach, pustych rękach, zastygłych w bezruchu fałdach sukni. Nagle moim ciałem targnął gwałtowny dreszcz, tak że poczułem jak rzucam się do przodu z rękoma opartymi na oparciu ławy przede mną. To był cmentarz martwych form, żałobnych wizerunków i kamiennych aniołów. Spojrzałem do góry i w wizji ujrzałem siebie wstępującego na stopnie ołtarza, otwierającego malutkie otoczone największą czcią tabernakulum, sięgającego swą ręką potwora po poświęcone cyborium, wyjmującego Ciało Chrystusa, rozrzucającego święty opłatek i chodzącego po leżącym w tę i z powrotem wzdłuż ołtarza, rozdając Komunię Świętą na pastwę kurzu. Stanąłem w ławie. Siałem tak, przeżywając wizję. Pojąłem aż nadto dobrze jej znaczenie.

Bóg nie mieszkał w tym kościele, te figury przedstawiały tylko obraz nicości. W tej katedrze ja byłem jedyną postacią nadprzyrodzoną. Ja byłem jedyną nadprzyrodzoną rzeczą, która stała tu świadomie pod tym dachem! Samotność, samotność aż do granic obłędu. Katedra rozsypała się w mojej wizji; święci przechylili się i upadli. Szczury zjadły świętą eucharystię i usadowiły się wygodnie na parapetach ołtarza. Samotny szczur z olbrzymim ogonem stał, podgryzając gnijące szczątki ołtarza, aż świece stojące na nim upadły i potoczyły się po pokrytej mułem posadzce. Stałem nadal. Nieporuszony. Wyciągnąłem nagle rękę do gipsowej dłoni Maryi Panny i obserwowałem, jak kruszy się w moim uścisku. Czułem, jak dłoń figury kruszy się, gdy mój kciuk zamieniają w proszek.

I wtedy nagle przez otwarte okno, przez które widziałem ziemię nieuprawną, dziką, jałową we wszystkich kierunkach, nawet wielką rzekę zamarzniętą i pełną uwięzionych w lodzie wraków statków, wtedy ujrzałem kondukt pogrzebowy podążający przez ruiny i zgliszcza. Grupę bladych mężczyzn i kobiet, potworów o błyskających oczach i turkoczących na wietrze czarnych sukniach. Trumna odbywała swą podróż na drewnianych kołach w asyście skaczących po niej szczurów. Procesja zbliżała się i wkrótce dostrzegłem w niej Klaudię. Jej oczy spoglądały spod cienkiego, czarnego welonu, jedną dłonią w czarnej rękawiczce zaciskała czarny modlitewnik drugą złożyła na trumnie, idąc obok niej. A w niej — pod szklanym wiekiem — przerażony, dostrzegłem szkielet Lestata, jego pomarszczoną skórę opinającą wystające kości, puste oczodoły, jasne włosy rozrzucone na białym atłasie. Kondukt dotarł pod ołtarz.

Procesja zatrzymała się. Żałobnicy rozpierzchli się, zapełniając bezgłośnie zakurzone ławy, a Klaudia, obracając się ze swoim modlitewnikiem, otworzyła go i podniosła welon, odsłaniając twarz. Patrzyła na mnie, gdy palcem dotknęła otwartej strony.

— A teraz jesteś przeklęty na tej ziemi — szepnęła. Jej szept stawał się coraz głośniejszy, gdy powtarzało go echo w ruinach. — A teraz jesteś przeklęty na tej ziemi, która otworzyła swe usta, aby odebrać krew brata twego z rąk twoich. Gdy ty znajdziesz się w ziemi, odtąd nie podda się tobie jej siła. Wygnańcem będziesz i wiecznym wędrowcem na ziemi… a ktokolwiek cię powali zemsta doścignie go siedmiokrotna.

Krzyknąłem do niej. Wrzasnąłem, a krzyk wydostał się z głębokości mojego jestestwa, jak nieprzeparta siła przełamująca się przez moje usta i wprawiająca całe ciało o zawrót wbrew woli. Straszliwe westchnienie uniosło się od strony żałobników, i wzrastało, gdy zwróciłem się ku nim, by lepiej ich zobaczyć. Nagle wszyscy oni znaleźli się wokół, popychając mnie w kierunku nawy aż do samej otwartej trumny, tak że musiałem obrócić się, aby utrzymać równowagę i obiema rękoma oprzeć się o nią. Stanąłem tam tak i skierowałem wzrok w dół, lecz to nie zwłoki Lestata leżały w trumnie, a martwe ciało mojego śmiertelnego brata. Zaległa cisza, jakby wszyscy opuścili żałobne welony i rozpłynęli się bezszelestnie pomiędzy fałdami swoich sukien. W trumnie leżał mój brat, jasnowłosy, młody i słodki, taki, jakim był za życia, tak rzeczywisty i żywy, jakim był już tyle lat temu, jakim nigdy go sobie nie mogłem przypomnieć, tak wspaniale był odtworzony, tak doskonale podobny w każdym szczególe. Jego jasne włosy zaczesane były do tyłu, oczy miał zamknięte, jak gdyby spał, jego zgrabne, gładkie palce oplecione były na krucyfiksie leżącym na jego piersi, a usta tak różowe i delikatne, że z trudem aż powstrzymywałem się przed ich dotknięciem. Gdy tylko wyciągnąłem rękę, aby dotknąć choć jego skóry, wizja prysła.

Siedziałem w katedrze bez ruchu w tę sobotnią noc. Wokoło unosił się zapach świec, gęsty w nieruchomym, stojącym powietrzu. Kobieta spod stacji męki Pańskiej zniknęła i zewsząd otaczała mnie ciemność. Jakiś chłopak pojawił się w czarnej sutannie brata zakonnego z gasidłem na długim kiju, nasadzając na płomyk odwrócony lejek, kolejno świeca po świecy. Byłem odrętwiały i oszołomiony, Zerknął na mnie, a potem odwrócił wzrok, jak gdyby nie chciał przeszkadzać człowiekowi pogrążonemu w modlitwie. I wtedy, gdy przesunął się dalej, do następnego kandelabru, poczułem czyjąś rękę na ramieniu.

To, że dwie istoty ludzkie mogły podejść do mnie tak blisko, a ja nie usłyszałem ich szelestu, to, że nie dbałem nawet o to zatopiony w rozmyślaniach, by mieć wyczulone zmysły, było wyraźnym znakiem, że znajduję się w niebezpieczeństwie, choć nie obchodziło mnie to zbytnio. Spojrzałem do góry i ujrzałem siwego księdza.

— Czy chcesz przystąpić do spowiedzi świętej? — zapytał. — Właśnie miałem zamknąć kościół.

Przymrużył oczy przesłonięte okularami o grubych szkłach.

Było ciemno. Dochodziło do nas jedynie pełgające czerwone światełko ze zniczy ustawionych przed portretami i rzeźbami świętych. Cienie tańczyły na wysokich ścianach.

— Martwisz się synu, prawda? Może mogę tobie pomóc?

— Już za późno, za późno — szepnąłem i wstałem, żeby odejść. Cofnął się, nieświadomy jednak niczego w mojej postaci, co mogłoby go zaalarmować i odrzekł uprzejmie:

— Nie, jest jeszcze wcześnie. Czy chcesz przejść do konfesjonału?

Przez chwilę po prostu gapiłem się bez słowa na niego. Mimowolnie uśmiechnąłem się. I wtedy przyszło mi na myśl, że mogę tak zrobić, ale nawet gdy szedłem za nim wzdłuż nawy bocznej wiedziałem z góry, że nic z tego nie będzie i że to czyste szaleństwo. Mimo wszystko jednak przyklęknąłem, siedząc na małej drewnianej ławeczce, ze złożonymi dłońmi opartymi na klęczniku, gdy on tymczasem usadowił się w konfesjonale obok i otworzył okienko kratownicy z boku. Ujrzałem w przyciemnionym świetle zarys jego profilu. Przez moment po prostu patrzyłem na niego. Po chwili zacząłem mówić, podnosząc dłoń, by uczynić nią znak krzyża.

— Udziel mi błogosławieństwa, ojcze, bo zgrzeszyłem tak wiele razy i od tak dawna, że nie wiem już nawet, jak się zmienić, ani jak wyznać przed Bogiem, co uczyniłem.

— Synu, w swej zdolności do wybaczania Bóg jest nieskończony — wyszeptał do mnie. — Powiedz mu, najlepiej jak potrafisz i z głębi twego serca, czym zgrzeszyłeś.

— Morderstwa ojcze, zabójstwa po zabójstwie. Ta kobieta, która zginęła dwa dni temu na Jackson Square, ja ją zabiłem i tysiące innych przed nią, jedną lub dwie w ciągu nocy, ojcze, przez siedemdziesiąt lat. Przez siedemdziesiąt lat spaceruję ulicami Nowego Orleanu jak śmierć z kosą i zabijam ludzi po to, by samemu przeżyć. Nic jestem istotą śmiertelną, ojcze, ale jestem nieśmiertelny i potępiony jak aniołowie strąceni przez Boga do piekieł. Jestem wampirem.

Ksiądz obrócił twarz do mnie.

— Co to jest, bawi ciebie to? To kawał jakiś? Żartujesz sobie ze starego człowieka! — Poczerwieniał. Zatrzasnął okienko konfesjonału. Szybko powstałem i otworzyłem drzwiczki, wychodząc Już stał przed konfesjonałem.

— Młody człowieku, czy nie boisz się wcale Boga? Czy wiesz, co to świętokradztwo?

Wlepiał we mnie wzrok. Przysunąłem się bliżej, wolno, bardzo wolno. Początkowo tylko patrzył na mnie szeroko otwartymi oczyma, oburzony. Zaraz jednak lekko zaniepokojony zrobił krok do tyłu. Kościół był pusty, głuchy, ciemny, zakrystiana już nie było, u jedyne światło stanowił upiorny blask świec na ołtarzu. Tworzył wieniec delikatnych złotych włókienek wokół jego głowy i twarzy.

— Zatem nie ma miłosierdzia — odezwałem się do niego, jednocześnie kładąc dłonie na jego ramionach i zaciskając je. Trzymałem go w tak nienaturalnym uścisku, że nie miał żadnych szans na najmniejszy ruch. Przybliżyłem jego twarz do mojej. Jego usta otworzyły się z przerażenia…

— Widzisz, kim jestem! Dlaczego, jeśli Bóg istnieje, znosi moje istnienie! — rzekłem. — I ty mówisz o świętokradztwie.

Wbił paznokcie w moje dłonie, próbując uwolnić się z uścisku, brewiarz upadł na podłogę, a różaniec pobrzękiwał w fałdach sutanny. Równie dobrze mógłby się siłować z kamiennymi posągami świętych.

Odsłoniłem wargi i pokazałem mu moje zęby.

— Dlaczego On znosi moje istnienie! — powtórzyłem. Jego twarz rozwścieczyła mnie, strach malujący się na niej, jego pogarda, bezsilna złość. Dostrzegłem w tym identyczną nienawiść, jak kiedyś w oczach Babette.

— Puść mnie! Diable! — wykrztusił w śmiertelnym przerażeniu.

Zwolniłem uścisk i przyglądałem się ze złośliwą fascynacją, jak potykał się w ucieczce, przesuwając się do nawy głównej z trudnością, jak gdyby brnął przez śnieg. Jednym skokiem dogoniłem go tak szybko, że nie zdał sobie nawet sprawy, kiedy znów znalazłem się przy nim. Popchnąłem go w ciemność. Nadal próbował uciekać. Przeklinał mnie i wzywał Boga. Ponownie dopadłem go przy ołtarzu, na samych schodkach, przy poręczy do komunii. Przewróciłem go na wznak i zatopiłem zęby w jego szyi.

Wampir przerwał opowiadanie.

Jeszcze jakiś czas temu chłopak chciał zapalić papierosa. Siedział teraz z zapałką w dłoni, nieruchomy jak manekin, wpatrując się w wampira. Ten, miał wzrok opuszczony i patrzył w podłogę. Obrócił się nagle, wyjął kartonik z zapałkami z ręki chłopca, zapalił zapałkę i podsunął ją. Chłopak pochylił się, by odebrać ogień Wciągnął dym i wypuścił szybko z powrotem. Odkręcił zakrętki; butelki i pociągnął zdrowy łyk jej zawartości z oczyma wlepionymi w wampira.

Był znów cierpliwy. Czekał, aż wampir sam podejmie opowiadanie.

— Nie pamiętałem Europy z dzieciństwa. Nie pamiętałem na wet podróży do Ameryki. To, że urodziłem się tam, było dla mnie czysto abstrakcyjnym pojęciem. A przecież tkwiło to we mnie tak silnie, jak tylko Francja może oddziaływać na francuskiego kolonistę. Mówiłem po francusku, czytałem po francusku, pamiętam, jak oczekiwałem na wiadomości z kraju o rewolucji, czy jak czytałem gazety paryskie ze sprawozdaniami ze zwycięstw Napoleona. Pamiętam wściekłość, jaką czułem, gdy sprzedał Luizjanę Stanom Zjednoczonym. Jak długo jeszcze śmiertelny Francuz mógł żyć we mnie? Wkrótce wyzbyłem się tego, ale pozostało wielkie pragnienie zobaczenia Europy i poznania jej, co oczywiście spowodowane było częściowo poprzez lekturę literatury i dzieł filozoficznych stamtąd, ale wynikało także i z poczucia ukształtowania mnie przez Europę. Byłem Kreolem, który po prostu chciał ujrzeć miejsca, gdzie to wszystko się zaczęło.

I tak oto zacząłem pozbywać się z szaf i kufrów wszystkiego, co uznałem za nieistotne dla mnie w tej chwili. A naprawdę, mało rzeczy było dla mnie wtedy istotnych. A i wiele z tego mogło pozostać w domu, który pozostawiłem sobie, i do którego zamierzałem jeszcze, prędzej czy później, powrócić i na nowo rozpocząć życie w Nowym Orleanie. Nie potrafiłem nawet dopuścić do siebie takiej myśli, że mógłbym zostawić go na zawsze. Nie chciałem. Ale sercem i umysłem byłem już w Europie.

Po raz pierwszy zacząłem sobie zdawać sprawę, że mogę zwiedzić cały świat, jeśli tylko zechcę, że jestem, jak powiedziała Klaudia, wolny.

Tymczasem Klaudia ułożyła już plan działania. Z całą pewnością to ona przesądziła, że musimy najpierw udać się do Europy Środkowej, gdzie, jak się wydawało, najłatwiej będzie spotkać istoty naszego rodzaju. Była pewna, że znajdziemy tam coś, co poszerzy naszą wiedzę o wampirach, wytłumaczy nam nasze pochodzenie. Zdawała się być bardzo niespokojna nie tylko o odpowiedzi, jakie spodziewała się tam uzyskać, ale nawet bardziej o spotkanie z istotami takimi jak my. Powtarzała w kółko: „Tacy jak ja”. Wypowiadała to ze szczególną intonacją. Dawała mi odczuć przepaść, która nas dzieliła. W pewnych latach naszego wspólnego życia myślałem o niej trochę tak, jak myślałem o Lestacie. Że wchłonęła w sposób naturalny instynkt i pęd do zabijania, choć dzieliła mój gust w innych sprawach. Teraz już wiedziałem, że była mniej ludzka od nas obu, mniej niż nawet obaj mogliśmy to sobie wyobrazić. Nie przeszła jej nawet przez myśl najdrobniejsza sympatia i współczucie dla ludzkiej egzystencji. Być może to tłumaczyłoby, dlaczego — pomimo tego wszystkiego, co uczyniłem lub co mi się nie udało wykonać — przywarła do mnie na dobre. Ja jednak nie byłem „jednym z nich”. Co najwyżej, kimś najbliższym jej rodzajowi.

— Ale, czy nie było sposobu — zapytał nagle chłopak — by wytłumaczyć jej, na czym polega specyficzne odczuwanie ludzkiego serca, niejako poinstruować ją, tak jak to zrobił pan w przypadku wszystkich innych rzeczy?

— Po co? — zapytał szczerze wampir. — Żeby cierpiała tak jak ja? Choć przyznaję ci rację w jednym. Powinienem był powiedzieć jej coś, co przekonałoby ją, by nie pragnęła śmierci Lestata. Dla samego siebie powinienem był to zrobić. Ale widzisz, nie miałem tej pewności siebie. Raz pozbawiony łaski, nie odczuwałem już pewności siebie w niczym.

Chłopak skinął głową.

— Nie chciałem panu przerywać. Chciał pan coś powiedzieć? — tłumaczył się.

— Chciałem powiedzieć tylko tyle, że można było zapomnieć o tym, co stało się z Lestatem wyłącznie przez całkowite oddanie się planowaniu naszej podróży. Już sama myśl o innych wampirach mnie inspirowała. Przez chwilę pozbyłem się mojego cynizmu w sprawie istnienia Boga. Zapomniałem o tym, dryfując ponad doczesnym światem.

Mieliśmy jeszcze jedną sprawę do załatwienia przed wyjazdem do Europy. Tak, rzeczywiście, dużo się jeszcze wydarzyło. Zaczęło się od tego muzyka. Przyszedł do naszego domu tego wieczoru, kiedy byłem w katedrze. I następnej nocy ponownie. Odwołałem służących i zszedłem sam do niego. Jego wzrok natychmiast mnie zaniepokoił.

Był o wiele chudszy, niż go pamiętałem, i bardzo blady. Twarz mu błyszczała od potu, miał prawdopodobnie gorączkę. Przedstawiał obraz nędzy i rozpaczy. Kiedy mu powiedziałem, że Lestat wyjechał, najpierw po prostu nie uwierzył, a potem zaczął przekonywać mnie, że na pewno musiał zostawić dla niego jakąś wiadomość. Zaczął chodzić w tę i z powrotem po Rue Royale, mówiąc coś do siebie, jak gdyby wcale nie dostrzegał przechodniów. Dogoniłem go pod lampą gazową.

— Zostawił coś dla ciebie — powiedziałem szybko, szukając po kieszeniach swojego portfela. Nie wiedziałem, ile tam było, ale podałem mu go. W środku było kilka setek. Włożyłem portfel w jego dłoń. Była tak szczupła, że widziałem niebieskie żyły pulsujące pod wodnistą skórą. Teraz z kolei rozradował się, triumfujący, i od razu zdałem sobie sprawę, że nie o pieniądze tutaj chodziło.

— A więc mówił o mnie, powiedział, żeby mi to dać! — wykrzykiwał, obejmując portfel, jakby to była jakaś relikwia. — Musiał coś jeszcze powiedzieć! — Wpatrywał się we mnie nabrzmiałymi, udręczonymi oczyma. Nie odpowiedziałem mu od razu, bo właśnie wtedy dostrzegłem drobne ranki na jego szyi. Dwa czerwone od zadrapania punkciki po prawej stronie, tuż nad zabrudzonym kołnierzykiem. Pieniądze zwisały mu bezwładnie w palcach, nie zdawał sobie w ogóle sprawy z otaczającego go ruchu ulicznego, z ludzi tłoczących się, przechodzących obok nas.

— Schowaj to — szepnąłem — mówił o tobie, abyś dalej pracował i nie zaniedbywał swojej muzyki, że to ważne.

Patrzył na mnie, jak gdyby oczekiwał jeszcze czegoś.

— Tak? Czy powiedział coś jeszcze? — zapytał. Nie wiedziałem, co mam powiedzieć. Zmyśliłbym coś, gdyby to mogło go uspokoić i dać mu jakąś pociechę, i gdybym w ten sposób mógł się go pozbyć. Mówienie o Lestacie sprawiało mi ból, słowa ulatywały z mych ust. Te drobne ranki wprawiły mnie w zdumienie. Nie mogłem tego zgłębić. W końcu zacząłem mówić już same nonsensy — że Lestat życzył mu wszystkiego najlepszego, że musiał popłynąć statkiem w górę rzeki do St. Louis, że wróci, że zanosi się na wojnę, a on tam ma jakieś interesy… Chłopak dosłownie łykał każde słowo, jak gdyby nie mogły go do końca zaspokoić i czekał na te upragnione, które chciał usłyszeć. Ciągle czekał na wiadomość. Drżał, pot wystąpił mu na czoło, gdy stał tak naciskając na mnie.

Nagle zagryzł mocno wargę i odezwał się:

— Ale dlaczego pojechał? — Jak gdyby wszystko to, co powiedziałem było niewystarczające.

— O co ci właściwie chodzi — zapytałem go. — Czego ty od niego potrzebujesz? Jestem pewien, że chciałby, abym ja ci…

— Był moim przyjacielem! — Obrócił się nagle w moją stronę. Jego głos załamał się w tłumionej wściekłości i szale.

— Nie czujesz się dobrze — powiedziałem. — Musisz odpocząć. Masz jakieś… — wskazałem na punkciki na jego szyi, bacznie mu się przyglądając — …na gardle.

Nie wiedział nawet o co mi chodzi, potarł je ręką.

— Ach to. Nie wiem. Owady, są wszędzie — dodał, odwracając się ode mnie. — Czy jeszcze coś powiedział?

Przez dłuższą chwilę patrzyłem, jak odchodzi w górę Rue Royale, na jego rozkojarzoną, wysoką postać w czarnym, zrudziałym ubraniu. Ludzie rozstępowali się na chodniku, aby go przepuścić.

Zaraz po powrocie opowiedziałem Klaudii o rankach na szyi muzyka.

To była już nasza ostatnia noc w Nowym Orleanie przed wyjazdem. Mieliśmy wsiąść na statek krótko przed dwunastą następnej nocy, aby wcześnie rano wypłynąć w morze. Tej nocy postanowiliśmy wyjść na spacer razem. Klaudia była niespokojna, na jej twarzy malował się smutek, coś, co pozostało w niej po tej nocy, kiedy płakała.

— Co mogą oznaczać te plamki? — zapytała mnie teraz. — Że Lestat spijał jego krew, gdy ten pogrążony był we śnie, czy że chłopak pozwalał na to świadomie? Nie mogę sobie jednak wyobrazić, że… — zastanawiała się głośno.

— Tak, tak musiało być — odrzekłem, ale nie byłem wcale tego pewien. Przypomniałem sobie teraz, jak Lestat uczynił w rozmowie z Klaudią kiedyś taką uwagę, że zna kogoś, kto mógłby zostać lepszym wampirem niż ona. Czy rzeczywiście planował coś takiego? Zamierzał stworzyć jeszcze kogoś do naszej trójki?

— To nie ma teraz znaczenia — zauważyła Klaudia. Trzeba było się pożegnać z miastem. Odeszliśmy daleko od tłumów spacerujących po Rue Royale. Chłonąłem wszystko, co mnie wokół otaczało, chciałem być blisko tego. Niechętnie przyznawałem się do faktu, że to nasza ostatnia noc w Nowym Orleanie. Stare miasteczko francuskie w większej swej części spłonęło wiele lat temu, a ówczesna architektura miasta była już taka, jaka jest obecnie, hiszpańska, co oznaczało, że spacerowaliśmy wolno wąskimi uliczkami, gdzie jeden powóz musiał się zatrzymać, aby przepuścić drugi. Mijaliśmy bielone ściany i wielkie bramy prowadzące na dziedzińce, za którymi, w odległych światełkach, majaczyły przepyszne rezydencje, podobne do tej, w jakiej sami mieszkaliśmy; z tą różnicą tylko, że każda z nich była dla nas zmysłową tajemnicą. Wielkie drzewa bananowe pieszczotliwie gładziły swymi gałęziami galeryjki pałaców przy wewnętrznych dziedzińcach, a niezliczone paprocie i kwiaty zarastały przejścia do domów. Jakieś postacie stały na balkonach plecami do otwartych drzwi, słychać było ściszone rozmowy i delikatny szelest kobiecych wachlarzy. Od rzeki wiał łagodny wietrzyk. Ściany pałaców gęsto obrastała glicynia i passiflora. Od czasu do czasu zatrzymywaliśmy się tu i tam, aby zerwać błyszczącą różę lub wąs lonicery. Przez wysokie okna widzieliśmy grę cieni i płomyków świec na gipsowych stiukach sufitów, a często i jasny, mieniący się światłem wieniec kryształowego kandelabru. Od czasu do czasu jakaś kobieca postać ubrana wieczorowo pojawiała się przy poręczach balkonu, jej kosztowności błyszczały w świetle księżyca, a zapach perfum dodawał nowego aromatu unoszącej się wokoło silnej woni kwiatów.

Mieliśmy swoje ulubione uliczki, ogrody, zakątki, ale prędzej czy później dochodziliśmy zawsze do granic miasta i spoglądaliśmy na wznoszące się w oddali bagna. Co chwila mijały nas jakieś powozy jadące od strony Boyou Road w kierunku miasta do teatru lub opery. Mieliśmy teraz światła miasta za sobą, a jego zapach mieszał się już z mocnym, gnilnym zapachem od moczarów. Widok wysokich kołyszących się na wietrze drzew z pniami obrośniętymi mchem, przyprawiał mnie o mdłości, sprawił, że znowu zacząłem myśleć o Lestacie. Myślałem o nim tak, jak myślałem o gnijącym ciele brata. Widziałem go głęboko zatopionego między korzeniami cyprysów i jego odrażające wysuszone szczątki owinięte w białe prześcieradło. Zastanawiałem się, czy stwory nocy unikały tego ciała, instynktownie wyczuwając, że wysuszone, rozkładające się resztki są trujące, czy też może odwrotnie, obsiadły go, tłocząc się wokoło, w płytkiej chlupoczącej wodzie, rozrywając kęsy jego wiekowego ciała.

Odwróciłem się od bagniska z powrotem w kierunku starego miasta i poczułem na dłoni delikatny pocieszający uścisk ręki Klaudii. Idąc tutaj, zerwała cały bukiet kwiatów z mijanych ogrodów i trzymała go teraz, przyciskając do piersi, zanurzając twarz w jego aromacie. Odezwała się do mnie szeptem, tak cicho, że pochyliłem się, aby usłyszeć jej słowa.

— Louis, wiem, że zamartwiasz się tym. Znasz jednak lek na to. Niech ciało… Niech ciało kieruje umysłem! Puściła moją rękę i zobaczyłem, jak odchodzi ode mnie, odwracając się raz jeszcze, aby ponownie powtórzyć szeptem swoją radę. „Zapomnij o nim. Niech ciało kieruje umysłem…” Przypomniało mi to tę książkę z poezją, którą trzymałem w ręku, gdy po raz pierwszy wypowiedziała do mnie te słowa, i przed oczyma pojawiły się linijki tego wiersza:

Jej usta byty czerwone, jej spojrzenie wolne,

Jej loki złociste jak złoto, Jej skóra była tak biała jak trędowatej,

Nocną marą, życiem w śmierci była. Która mrozi krew ludzką chłodem.

Uśmiechnęła się do mnie z daleka, mignął mi przez moment kawałek jej żółtej sukienki, po czym zniknęła. Moja towarzyszka, towarzyszka życia na zawsze.

Skręciłem w Rue Dumaine, szybko przechodząc obok zaciemnionych okien. Jakaś lampa przygasła właśnie wolno za szeroką płócienną koronkową zasłoną. Na ceglanej ścianie pojawił się cień, urósł nagle, by za chwilę zblednąć, zmieszać się z ciemnością.

Szedłem dalej, zbliżając się do domu madame Le Clair. Z daleka już słyszałem cichą, lecz natarczywą muzykę graną na skrzypcach w saloniku na piętrze, a w chwilę po tym wibrujący śmiech zgromadzonych tam gości. Stanąłem po przeciwnej stronie ulicy w cieniu i przyglądałem się, jak część z nich przechadza się po oświetlonych pokojach. Najpierw w jednym oknie, potem drugim, wreszcie w trzecim pojawił się jakiś gość pani Le Clair. W jego wysokim kieliszku zamigotało żółtawe wino. Zwrócił twarz ku księżycowi, jak gdyby szukał lepszej pozycji obserwacyjnej. Wreszcie stanął przy trzecim oknie z rękoma opartymi na ciemnej draperii.

Na wprost mnie otworzyły się drzwi w ceglanej ścianie. Światło padło na ulicę. Cicho przesunąłem się w tym kierunku. Uderzyła mnie ciężka woń zapachów kuchennych i wzbudzający nudności zapach gotowanego mięsa. Stanąłem w świetle bijącym od uchylonych drzwi. Ktoś właśnie stamtąd wyszedł i szybkim krokiem przeszedł przez podwórze. Ujrzałem jeszcze jedną osobę. Jakaś postać stała przy palenisku kuchennym, szczupła czarna kobieta ze wspaniałym kokiem na głowie, delikatnych rysach twarzy połyskujących w świetle, jak u figury rzeźbionej w szlachetnym kamieniu. Mieszała właśnie jakąś miksturę w kociołku. Znów poczułem ostrą woń przypraw korzennych i zieleniny, majeranku i wawrzynku, a w chwilę potem jeszcze mocniejszą falę okropnego zapachu gotowanego mięsa, rozkładającego się mięsa i krwi w gotującej się cieczy. Przysunąłem się bliżej i ujrzałem, jak kobieta zanurza długą, żelazną łyżkę w kotle i stoi, opierając dłonie na swych rozłożystych biodrach. Szarfa białego fartucha podkreślała jej wąską delikatną kibić. Piana w kotle burzyła się i, od czasu do czasu, wylewała na rozżarzone węgielki paleniska. Poczułem jej zapach, mroczny, korzenny aromat, mocniejszy niż mikstura gotująca się w kociołku. Widok tej kuchni przykuł zupełnie moją uwagę. Bezwiednie niemal podchodziłem coraz bliżej, aż wreszcie przystanąłem oparty o ścianę gęstego wina tuż przy futrynie drzwi. Na piętrze skrzypce rozpoczęły walca i deski zaczęły trzeszczeć pod tańczącymi parami. Ponownie poczułem słoną woń. Kobieta podeszła do drzwi kuchennych, jej długa czarna szyja pochyliła się z wdziękiem, gdy spoglądała na migające cienie par pod oświetlonymi oknami na piętrze. Dostrzegła mnie.

— Monsieur — powiedziała, stając w jasnym, żółtym blasku świec. Światło owionęło jej wielkie, okrągłe piersi; długie, gładkie, jedwabne ramiona, a wreszcie chłodną piękność jej twarzy. — Czy pan na przyjęcie, monsieur? — zapytała. — Przyjęcie jest u góry, na piętrze…

— Nie, kochanie. Nie szukam przyjęcia — odezwałem się do niej, wychodząc z cienia. — Szukam ciebie.

Wszystko było gotowe, kiedy obudziłem się następnego wieczoru. Wielki kufer na rzeczy był już w drodze na statek, a także skrzynia, w której ukryto nasze trumny. Służących już nie było, a meble stały przykryte białymi pokrowcami. Sam widok biletów, książeczki czekowej i paru jeszcze innych niezbędnych papierków, złożonych razem w grubym, czarnym portfelu, sprawiał, że podróż nasza jawiła się wyraźnie w jasnym świetle realności. Tej nocy powstrzymałbym się od zabijania, gdyby to było możliwe, skoro jednak było to niezbędne, zająłem się tym jak najszybciej i tylko z konieczności, podobnie zresztą jak Klaudia. Gdy zbliżał się już czas odjazdu do portu, siedziałem w domu samotnie, czekając na Klaudię. Byłem już nieco zdenerwowany, bo jak mi się w podnieceniu zdawało, zbyt długo przeciągała swoje łowy. Bałem się o nią, choć potrafiła oczarować prawie każdego i wielokrotnie przekonywała obcych przechodniów, by zanieśli ją aż pod same drzwi domu, do ojca, który dziękował im szczodre i hojnie za odprowadzenie zagubionej córeczki.

Tym razem, wracając do domu, biegła i przyszło mi do głowy, gdy odkładałem na bok trzymaną w ręku książkę, że po prostu nie wie, która jest godzina. Myślała może, że jest później niż w rzeczywistości. Mój zegarek wskazywał wyraźnie, że mieliśmy jeszcze przed sobą godzinę. Jak tylko jednak ujrzałem ją w drzwiach, od razu wiedziałem, że coś jest nie w porządku.

— Louis, drzwi! — wyrzuciła z siebie. Oddychała gwałtownie, trzymając rękę na piersi. Wstałem i ruszyłem do drzwi, a ona towarzyszyła mi biegiem, desperacko wskazując nie domknięte drzwi prowadzące na galerię. Zamknąłem wszystkie.

— Co się stało? — zapytałem. — Co ci się przydarzyło? Ona jednak podchodziła teraz do długich okien prowadzących na wąskie balkoniki od strony ulicy. Uniosła abażur i szybko zdmuchnęła płomień. Zrobiło się ciemno, po chwili jednak zacząłem rozróżniać sprzęty, gdy pokój zaczęły oświetlać światła z ulicy. Klaudia stała obok mnie, jeszcze ciężko dysząc, z ręką na piersi, którą wyciągnęła teraz do mnie i ujmując moją, pociągnęła mnie w kierunku okna.

— Ktoś szedł za mną i śledził mnie — szepnęła. — Słyszałam go przecznica za przecznicą, jak nie odstępował mnie na krok. Na początku nic sobie z tego nie robiłam… — Przerwała, by zaczerpnąć powietrza. Jej twarz zbladła w niebieskawym świetle wpadającym do pokoju przez okna. — Louis, to był ten muzyk — wyszeptała.

— Ale jakie to ma teraz znaczenie. Musiał cię widzieć z Lestatem.

— Louis, on tam jest na dole. Wyjrzyj przez okno. Spróbuj go dojrzeć. — Zdawała się tak wstrząśnięta, że prawie przestraszona. Jakby sama bała się wychylić przez okno. Wyszedłem na balkon. Nadal jednak musiałem trzymać ją za rękę, gdy skrywała się za firanką. Trzymała mnie tak mocno, że zdawało się, że boi się o mnie. Była jedenasta wieczór i na ulicy panował spokój, sklepy zamknięte, tłumy wychodzące z teatru już przeszły. Jakieś drzwi trzasnęły gdzieś na prawo i zobaczyłem mężczyznę i kobietę, jak pośpiesznym krokiem zmierzali w kierunku rogu ulicy. Twarz kobiety ukryta była pod olbrzymim białym kapeluszem. Wkrótce jednak ich kroki ucichły. Nie widziałem nikogo, nie wyczuwałem nikogo. Za sobą słyszałem tylko ciężki oddech Klaudii. Coś poruszyło się w naszym domu. Popatrzyłem w tamtą stronę i rozpoznałem w hałasie szelest poruszających się w gnieździe ptaków. Zapomnieliśmy o nich. Klaudia przytuliła się jeszcze bardziej do mnie.

— Nie ma tu nikogo, Klau… — zacząłem mówić szeptem. I wtedy zobaczyłem tego młodego muzyka.

Stał tak cicho i bez ruchu w bramie sklepu z meblami, że byłem całkowicie nieświadomy jego obecności. Musiał chyba rozmyślnie pozostawać tam nie dostrzeżony. Teraz podniósł twarz do góry w moim kierunku. Jaśniała w mroku jak biała poświata. Troska i niepokój całkowicie zniknęły z jego posępnej twarzy. Jego wielkie ciemne oczy spoglądały na mnie. Twarz miał bladą, jakby woskowo białą, A więc sam stał się wampirem.

— Widzę go — powiedziałem półgłosem, starając się nie wykonywać żadnych ruchów wargami. Poczułem, że przysunęła się jeszcze bliżej. Jej dłoń drżała, czułem jak bije jej serce. Ciężko westchnęła, widząc go ponownie, W tej samej chwili usłyszałem coś, co mnie zmroziło. Kroki w dolnym przejściu, a chwilę potem skrzypnięcie zawiasów. Potem znów kroki, spokojne, głośne, odbijające się o sklepienie przejścia na podwórko, powolne i dobrze znajome. Kroki przeniosły się tymczasem na spiralne schody prowadzące na górę. Zbliżały się. Cichy krzyk wyrwał się z ust Klaudii, natychmiast jednak stłumiła go, przykładając dłoń do ust. Wampir stojący w drzwiach sklepu meblowego nie poruszył się. Znałem dobrze te kroki na schodach, znałem te kroki na ganku. To był Lestat. Lestat szarpiący zamknięte drzwi wejściowe, walący w nie pięściami, atakujący je, jakby miał je zaraz wyrwać ze ściany razem z zawiasami. Klaudia cofnęła się w kąt pokoju, jej postać skuliła się, jak gdyby ktoś zadał jej silny cios. Oczyma zerkała rozpaczliwie to na mężczyznę stojącego na ulicy, to na mnie. Walenie w drzwi stało się jeszcze głośniejsze. I wtedy usłyszałem jego głos.

— Louis! — wołał mnie. — Louis! — ryczał przez drzwi. Nagle z trzaskiem pękła szyba w pokoju od podwórka. Usłyszałem, jak zamek otwierany jest od wewnątrz. Szybko chwyciłem lampę. Próbowałem zapalić zapałkę, ale tylko ją złamałem z podniecenia i wściekłości. Druga zapaliła się. Trzymałem ją w jednej ręce, a w drugiej ściskałem naczynie z naftą.

— Odejdź od okna. Zamknij je — rozkazałem Klaudii. Posłuchała, jak gdyby nagła i klarowna komenda uwolniła ją od paroksyzmu strachu. — Zapal pozostałe lampy, natychmiast — dodałem. Słyszałem, jak pochlipywała, zapalając zapałkę. Lestat już nadchodził korytarzem.

Klaudia stanęła przy drzwiach. Nabrałem głęboko powietrza w płuca i bezwiednie chyba musiałem cofnąć się parę kroków do tyłu, kiedy go ujrzałem. Usłyszałem krzyk Klaudii. Bez wątpienia, to był Lestat! Ale żywy, nie zniszczony jak przedtem. Stał z wybałuszonymi oczyma, jak gdyby był pijany i musiał oprzeć się o framugę, aby nie wpaść do pokoju. Jego skóra pokryta była licznymi bliznami, jak gdyby każda zmarszczka jego „śmierci” pozostawiła znak po sobie. Ciało miał zwiędnięte i pomarszczone niczym ciało starego człowieka. Pełne śladów, jakby po pchnięciach rozpalonego do białości pogrzebacza. Jego kiedyś przejrzyste oczy pokryte były teraz siatką nabrzmiałych od krwi naczyń krwionośnych.

— Nie podchodź… Na miłość Boga… — krzyknąłem cicho. — Albo rzucę to w ciebie. — Wskazałem na lampę. — Spalę cię żywcem.

W tej samej chwili usłyszałem jakiś hałas po mojej lewej stronie, ktoś wdrapywał się po fasadzie naszego domu. To był ten drugi. Ujrzałem jego dłonie na kutym w żelazie balkonie. Był już tutaj. Klaudia wydała z siebie przenikliwy okrzyk, gdy przeskakiwał przez balustradę.

Nie bardzo potrafię opowiedzieć, co wydarzyło się później. Nie bardzo mogę sobie to przypomnieć. Pamiętam, że rzuciłem lampą w Lestata, roztrzaskała się u jego stóp i natychmiast płomienie rozlały się po dywanie. W ręku miałem jeszcze dodatkowo dobrą podpałkę, wielki zwój prześcieradeł i koców, które ściągnąłem ze stojącego blisko łóżka i wrzuciłem w płomienie. Zanim jednak udało mi się to zrobić, musiałem stoczyć walkę z Lestatem, z dzikością starając się stawić czoło jego potężnej sile. Z tyłu doszły mnie krzyki Klaudii i druga lampa wybuchła jak pierwsza. Natychmiast zapaliły się firanki i zasłony. Pamiętam, że jego ubranie śmierdziało naftą i że w pewnej chwili zaczął dziko walić w materiał, próbując ugasić ogień. Poruszał się niezgrabnie, jak chory, z trudem utrzymując równowagę, ale kiedy dopadł do mnie i mocno chwycił, musiałem zębami wbić się w jego palce, aby w ten sposób uwolnić się od jego uścisku. Na ulicy robiło się coraz głośniej. Słychać było krzyki i odgłosy bijącego na alarm dzwonu. Pokój, w którym się znajdowaliśmy, stał się prawdziwym piekłem. Przy następnym wybuchu płomieni dostrzegłem, jak Klaudia walczy z dopiero co powołanym do życia wampirem. Zakleszczenie Klaudii w dłoniach zdawało się jednak ponad jego siły. Biegał za nią jak niezgrabny człowiek za ptakiem. Tymczasem my znowu turlaliśmy się po podłodze między płomieniami. Czułem duszącą falę rozgrzanego powietrza, nad jego plecami widziałem tryskające płomienie. Lestat przydusił mnie do podłogi. I wtedy Klaudia, opanowawszy całe to zamieszanie, stanęła nad nim i waliła w niego pogrzebaczem tak długo, aż zwolnił uścisk i mogłem szybko wygramolić się spod niego. Widziałem, jak pogrzebacz wznosił się i opadał na jego głowę. Słyszałem zwierzęce rzężenie Klaudii, gdy trafiał w cel.

Lestat trzymał się za rękę, jego twarz wykrzywiona była w grymasie bólu. W drugim końcu pokoju rozciągnięty na tlącym się dywanie leżał ten drugi z roztrzaskaną głowa, z której wylewały się strugi krwi.

To, co się potem wydarzyło, pozostaje dla mnie niezupełnie jasne. Wydaje mi się, że wyrwałem z ręki Klaudii pogrzebacz i raz jeszcze zadałem mu cios w bok głowy. Pamiętam, że Lestat zdawał się niepokonany, że ciosy nie zwalały go z nóg. Żar, jaki do tej pory powstał w pokoju, zaczynał zapalać nasze ubrania, a przejrzysty szlafrok Klaudii już obejmowały płomienie. Szybko wziąłem ja na ręce i zbiegłem korytarzem, próbowałem zgasić ogień, przyciskając Ją do siebie. Pamiętam, jak zdjąłem surdut i waliłem nim w płomienie, aby utorować sobie drogę na zewnątrz. Pamiętam, jak jacyś ludzie wbiegali po schodach w górę, mijając nas po drodze. Tłum gapiów wtargnął z ulicy na dziedziniec, a ktoś nawet stał na pochyłym daszku naszej ceglanej kuchni. Trzymałem Klaudię w ramionach i biegłem szybko, mijając ich wszystkich, gdy rozstępowali się przede mną. Po chwili byliśmy już wolni. Biegnąc jak wariat w dół Rue Royale, słyszałem, jak oddychała głęboko i pochlipywała. Skręciłem w pierwszą wąską przecznicę i biegłem, biegłem, aż nie dochodził do mnie żaden inny dźwięk poza odgłosem mojego biegu.

I jej oddechu. Stanęliśmy wtedy, mężczyzna i dziecko, poparzeni i ranni, oddychając głęboko w ciszy nocy.

Część II

Całą noc stałem na pokładzie francuskiego statku „Mariana”, bacznie obserwując pomosty prowadzące na pokład. Rozległa przystań pełna była ludzi. Towarzystwo długo żegnało się w przepysznych, prywatnych kajutach na statku, pokład huczał od pasażerów i odprowadzających gości. W końcu jednak, krótko przed brzaskiem, żegnające się grupy jedna po drugiej zaczęły wycofywać się ze statku i coraz więcej powozów wyjeżdżało z portu wąskimi uliczkami od strony rzeki. Jeszcze kilku spóźnionych pasażerów weszło na pokład, jeszcze jakaś para nie mogła rozstać się ze sobą i wystawała przy trapie. Ale ani Lestat, ani jego uczeń nie pojawili się na przystani. Nasz bagaż został przywieziony na statek wcześniej, jeszcze za dnia, i gdyby nawet pozostało po nas cokolwiek, co mogłoby w jakiś sposób sprowadzić go na trop naszej dzisiejszej podróży, to byłem pewny, zniknęło w płomieniach. A przecież przyglądałem się bacznie pojawiającym się na przystani ludziom. Klaudia siedziała bezpiecznie zamknięta w naszej kajucie z oczyma wlepionymi w iluminator. Lestat jednak nie zjawił się.

Wreszcie, krótko przed brzaskiem poczułem ruch, którego tak niecierpliwie oczekiwałem, towarzyszący odcumowywaniu naszego statku. Ci, którzy pozostali na przystani, machali do nas na pożegnanie, a trawiasty garb grobli zaczął najpierw drżeć, gdy statek odbił, a potem przesuwać się z wolna, by wreszcie pozostać za nami, gdy wpłynęliśmy w majestatyczny prąd Missisipi.

Światła Nowego Orleanu malały i rozmazywały się, aż za nami rozciągała się już tylko blada poświata na tle jaśniejących chmur. Nigdy jeszcze nie czułem się tak zmęczony. A przecież stałem na pokładzie tak długo, jak długo mogłem dostrzec światła miasta, zdając sobie sprawę, że być może widzę je po raz ostatni. Po chwili przepływaliśmy z biegiem rzeki obok przystani Freniere i Pointę du Lac, a potem widziałem już tylko wielką ścianę topoli i cyprysów wyrastających zielenią z ciemności wzdłuż wybrzeża. Wiedziałem, że poranek jest już niebezpiecznie blisko.

Gdy wkładałem klucz do zamka naszej kabiny, poczułem bardzo silne wyczerpanie. Nigdy, w ciągu tych wszystkich lat, które przeżyliśmy wspólnie, nie odczuwałem takiego strachu, jakiego doświadczyłem dzisiaj, takiej bezbronności i takiego czystego przerażenia. I wcale uwolnienie od tego nie przyszło natychmiast. Nie odzyskałem jeszcze poczucia bezpieczeństwa. Czułem tylko ulgę czy odprężenie, jakie w końcu daje absolutne zmęczenie, gdy ani umysł, ani ciało nie może znieść już dłużej trwającego przerażenia. Bo choć teraz Lestat był wiele mil stąd, to swoim zmartwychwstaniem obudził we mnie strach i nieustanny lęk, od których nie mogłem się wcale uwolnić. Nawet gdy Klaudia powiedziała mi: „Jesteśmy bezpieczni, Louis, bezpieczni”, a ja wyszeptałem w odpowiedzi: „Tak”, nadal widziałem Lestata w drzwiach naszego domu, te jego wybałuszone oczy, poranione ciało. W jaki sposób powrócił, w jaki sposób zatriumfował nad śmiercią? Jak mógł przeżyć to, co się z nim stało? I, bez względu na odpowiedź — co to oznaczało? Nie tylko dla niego, ale i dla Klaudii, i dla mnie. Być może byliśmy bezpieczni od niego, ale czy byliśmy bezpieczni od samych siebie?

Tymczasem statkiem zawładnęła tajemnicza „choroba”, „gorączka”. Nie było na nim wiele szczurów, choć od czasu do czasu znajdowano ich martwe ciała, wysuszone i prawie nic nie ważące, jak gdyby stworzenia nie żyły od wielu dni. A przecież choroba utrzymywała się. Uderzyła także i w pasażerów, objawiając się najpierw w postaci pewnego osłabienia i bólu w okolicach gardła. Bywało, że na szyi pojawiały się krwiste plamki, czasami w innych miejscach. Bywało, że pasażer mimo osłabienia nie znajdował na sobie żadnych śladów, ale za to otwierała mu się jakaś stara rana i na powrót stawała się bolesna. Czasami znowu ktoś coraz częściej udawał się na spoczynek, w miarę jak podróż przeciągała się, aż wreszcie gdy gorączka rozwijała się, umierał podczas snu. W związku z tym mieliśmy kilka pogrzebów na morzu. Ja sam, naturalnie, obawiając się „gorączki”, unikałem innych pasażerów, odmawiając spotkań w palarni i wysłuchiwania ich opowieści, sprawozdań ze snów czy oczekiwań. Jadłem swoje „posiłki” sam. Ale Klaudia lubiła przyglądać się pasażerom. Stać na pokładzie i patrzeć na nich, jak przechadzają się koło niej wczesnym wieczorem, aby później cicho powiedzieć do mnie, gdy siedziałem w kabinie: „Myślę, że ona chyba stanie się dziś ofiarą…”

Odkładałem wtedy książkę i wyglądałem przez luk, czując delikatne kołysanie morza, patrząc na gwiazdy, wyraźniejsze i jaśniejsze, niż kiedy oglądałem je z lądu. Zdawało się czasami, gdy siadałem samotnie w ciemnej kajucie, że niebo schodzi tu na morzu nisko i dotyka niemal fal, i że jakaś wielka tajemnica musi zostać przy tym spotkaniu ujawniona, jakaś wielka przestrzeń między nimi tajemniczo zamknie się na zawsze. Ale kto miał wskazać to objawienie, gdy niebo i morze stawało się nierozróżnialne i żadne z nich nie było już chaosem? Bóg czy Szatan? Przyszła mi nagle do głowy następująca myśl: „Jakimże pocieszeniem byłoby poznać Szatana, spoglądać w jego twarz, bez względu na to, jak straszne byłoby jego oblicze; wiedzieć, że należę do niego całkowicie, i w ten sposób ukoić wreszcie męczarnie tej niewiedzy. Przejść przez zasłonę, która już na zawsze odgrodziłaby mnie od tego wszystkiego, co nazywałem naturą ludzką”.

Czułem, że statek przybliżał nas coraz bardziej do tej tajemnicy Nie było widocznego końca dla sklepienia niebieskiego. Zamykało się tuż nad nami zapierającym dech ogromem, pięknością i ciszą. Ale wkrótce słowa „ukoić na zawsze” stały się nie do zniesienia. Bo nie będzie żadnego ukojenia w ciągłym stanie potępienia, nie może po prostu być, i czymże są w końcu te męczarnie w porównaniu z wiecznym ogniem piekielnym? Ocean kołyszący się pod nie zmiennymi gwiazdami — już same te gwiazdy — co to wszystko ma wspólnego z Szatanem? A te wyobrażenia, które brzmią tak, statycznie dla nas w dzieciństwie, kiedy jesteśmy tak przejęci szaleństwem, że z trudnością moglibyśmy wyobrazić je sobie jako pożądane: Serafin wpatrujący się w twarz Boga, na zawsze w twarz Boga. A twarz samego Boga — to było ukojenie wieczne, którego to spokojne, kołyszące morze, było zaledwie malutką obietnicą. Ale nawet w takich chwilach, gdy statek spał i cały świat pogrążony był we śnie, ani niebiosa, ani piekło nie wydawały się niczym więcej niż dręczącą fantazją, urojeniem, złudzeniem. Wiedzieć i wierzyć w jedno lub drugie… to było jedyne zbawienie, o którym mogłem marzyć.

Klaudia, z zamiłowaniem do światła, które odziedziczyła po Lestacie, wstając, zapalała wszystkie lampy. Miała ze sobą wspaniałą talię kart do gry, którą pozyskała od pewnej damy płynącej naszym statkiem. Figury były w stylu Marii Antoniny, a na zewnętrznej stronie wymalowano złote lilie andegaweńskie na błyszczącym, fioletowym tle. Klaudia stawiała sobie pasjanse, w których układała karty tak, że odzwierciedlały godziny na zegarze. Wypytywała mnie tak długo, że w końcu zacząłem próbować odpowiadać jej, w jaki sposób Lestat uniknął śmierci. Już nie była wstrząśnięta. Nawet jeśli pamiętała swoje rozpaczliwe krzyki podczas pożaru, nie rozwodziła się nad nimi. Jeśli pamiętała, że przed pożarem płakała prawdziwymi łzami w mych ramionach, w żaden sposób nie zmieniło jej to. Była znów osobą, która nie znała słowa „niezdecydowanie”, osobą, dla której nie istniało w życiu coś takiego, jak niepokój, żal czy ubolewanie.

— Powinniśmy od razu go spalić — powiedziała któregoś dnia.

— Byliśmy głupcami, wnioskując z tego, jak wyglądał, że już nie żyje.

— Ale jak mógł to wszystko przeżyć? — zapytałem. — Widziałaś go, wiesz, co się z nim stało.

Nie miałem jednak zupełnie ochoty na dalszą rozmowę. Najchętniej zepchnąłbym to wspomnienie w odległe przepaści własnej pamięci, ale mój umysł nie pozwalał. Teraz ona dawała mi odpowiedzi, bo dialog prowadziła już tylko sama z sobą.

— Przypuśćmy jednak, że zrezygnował z dalszej walki z nami — tłumaczyła — że żył nadal, zamknięty w tym okropnym wysuszonym ciele, w pełni świadomości…

— Świadomości, w takim stanie! — wykrzyknąłem.

— Albo przypuśćmy, że gdy pogrążył się w wodach bagniska i usłyszał odgłosy naszego odjeżdżającego powozu, miał nadal dość siły, by zmusić swoje mięśnie do jeszcze jednego wysiłku. W ciemności otaczała go cała masa różnych stworzonek i zwierząt. Sama widziałam kiedyś, jak w ogrodzie oderwał głowę małej jaszczurce, a potem jak jej krew spływała do kieliszka. Czy możesz wyobrazić sobie wolę przeżycia, jaka w nim była, jego ręce szukające po omacku w tej wodzie wszystkiego, co tylko się rusza?

— Wola przeżycia? — powiedziałem cicho. — Przypuszczam, że było to coś innego…

— A wtedy poczuł wskrzeszające go siły, wystarczające, by wydostać się na drogę, może napotkał kogoś. Może klęczał skulony, czekając na przejeżdżający wóz, może czołgał się, cały czas zagarniając, co tylko się dało, aby wypić choć trochę krwi, i tak dotarł do tych nędznych bud emigrantów na przedmieściu lub do rozsianych po okolicy domów wiejskich. Cóż to musiał być za spektakl! — Wpatrywała się w zawieszoną nad nami lampę, jej oczy zwęziły się, głos przycichł, pozbawiony był jednak emocji. — A wtedy, co zrobił? To dla mnie jasne. Jeżeli nie zdążył wrócić na czas do Nowego Orleanu, to z całą pewnością mógł jeszcze dotrzeć do starego cmentarza w Old Bayou. Szpital Sióstr Miłosierdzia codziennie zostawia tam nowe trumny. Już widzę, jak przekopuje się przez wilgotną ziemię, by dotrzeć do niej, jak wyrzuca świeżą jej zawartość w bagno i sam znajduje w niej bezpieczne schronienie aż do następnego zmroku, w tym płytkim grobie, gdzie żaden człowiek nie ośmieliłby się go niepokoić. Tak… tak właśnie uczynił, jestem pewna.

Myślałem o tym przez dłuższy czas, aż doszedłem do wniosku, że tak chyba musiało to wyglądać. I wtedy usłyszałem, jak dodała w zamyśleniu, układając karty i spoglądając w owalną twarz z białą koafiurą króla karcianego.

— Ja tak bym właśnie uczyniła.

— Dlaczego patrzysz na mnie w ten sposób? — zapytała, zbierając karty. Jej małe palce zgrabnie porządkowały talię. Zaczęła je tasować.

— Ale czy ty wierzysz… że gdybyśmy spalili jego szczątki, to umarłby na zawsze? — zapytałem.

— Oczywiście, że tak — odparła. — Jeżeli coś ma już nigdy nie powstać, to nie powstanie. Do czego zmierzasz?

Rozkładała teraz karty. Rozdała i mnie, kładąc je na małym dębowym stoliczku. Spojrzałem na karty, ale ich nie dotknąłem.

— Nie wiem… — powiedziałem cicho. — Tylko że być może nie było wcale żadnej woli życia, żadnej wytrwałości w przetrwaniu… ponieważ po prostu nie było takiej potrzeby, ni jednego, ni drugiego.

Jej oczy wpatrywały się we mnie nieruchomo, nie dając żadnej wskazówki co do myśli, jakie przewijały się przez jej głowę, lub czy zrozumiała mnie dobrze.

— Ponieważ być może — podjąłem — on po prostu nie mógł umrzeć. Może on i my… jesteśmy prawdziwie nieśmiertelni?

Przez dłuższy czas siedziała bez ruchu, patrząc na mnie.

— Świadomość w tym stanie… — dodałem, w końcu odwracając wzrok. — Gdyby tak miało być, to czy świadomość nie mogłaby być i w czymkolwiek innym? Ogniu, świetle słonecznym… jakie to ma znaczenie?

— Louis — powiedziała cicho — ty się boisz. Nie potrafisz stanąć en gardę wobec swojego strachu. Nie pojmujesz niebezpieczeństwa strachu tkwiącego w tobie. Poznamy te odpowiedzi, kiedy odszukamy tych, co nam ich udzielą, tych, którzy mają już tę wiedzę od wieków, od tak dawna, jak tylko istoty takie jak my spacerują po ziemi. Ta wiedza jest naszym prawem. Prawo do niej wynika z samego naszego urodzenia. A on nas go pozbawił. Zasłużył na swą śmierć.

— Ale on nie umarł… — powiedziałem.

— On nie żyje — odpowiedziała. — Nikt nie mógł wydostać się z tego domu, chyba że zbiegłby razem z nami, obok nas. Nie. On nie żyje, tak jak i ten trzęsący się esteta, jego przyjaciel. Świadomość, a jakie to ma w końcu znaczenie?

Zebrała karty i odłożyła je na bok, dając znak, abym podał jej książki leżące na stoliczku przy piętrowych kojach, te książki, które rozpakowała natychmiast po wejściu na pokład, trochę wybranych dzieł o wampirach, jakie zabrała ze sobą, aby służyły jej za przewodniki. Nie było tam żadnych dzikich romansów z Anglii, żadnych opowiadań Edgara Alana Poe, żadnej fantazji. Tylko te rzadkie sprawozdania i relacje o wampirach Europy Wschodniej, które dla niej stały się czymś w rodzaju biblii. Rzeczywiście, w tych krajach palono szczątki wampira, gdy został odnaleziony, serce przebijano kołkiem, odcinając głowę od reszty ciała. Czytała te książki teraz godzinami, stare już książki, które były czytane i czytane, zanim jeszcze znalazły się w Ameryce. Były to opowiadania podróżników, sprawozdania księży i naukowców. Klaudia zaplanowała naszą podróż po Europie bez pomocy papieru i pióra, jedynie w swojej głowie. Podróż, która zaprowadzi nas z błyszczących stolic Europy do krajów leżących nad Morzem Czarnym, gdzie skończymy żeglugę w Warnie i rozpoczniemy poszukiwania od wiejskich okolic Karpat.

Dla mnie taki kierunek był dość ponurą perspektywą, bo pragnąłem odwiedzić zupełnie inne miejsca i tęskniłem do zupełnie innej wiedzy, której Klaudia jeszcze nie zaczęła pojmować. Ziarna tej tęsknoty zostały zasiane we mnie już wiele lat temu, ziarna, z których wyrósł teraz gorzki kwiat, gdy statek nasz mijał Cieśninę Gibraltarską i wpływał na wody Morza Śródziemnego.

Chciałem, aby te wody były błękitne. A one były zupełnie inne. Były w końcu wodami nocy. Bardzo cierpiałem, próbując przypomnieć sobie morze w słońcu, widok dla innych tak absolutnie oczywisty. U mnie, niezdyscyplinowana pamięć pozwoliła wymknąć się temu obrazowi już na wieczność. Morze Śródziemne było czarne, czarne u wybrzeży Włoch, czarne u wybrzeży Grecji, zawsze czarne, kiedy we wczesnych godzinach rannych, tuż przed brzaskiem, gdy nawet Klaudia spała zmęczona swoimi książkami i kiepskim posiłkiem spowodowanym przymusową ostrożnością, opuszczałem w dół, za burtę, lampę przez podnoszące się właśnie mgły, tak długo aż jej płomień rozbłyskiwał tuż nad kołyszącą się wodą. Nic nie pojawiało się w snopie światła poza samym odbiciem blasku światła, tego promienia naszej podróży, który mnie nie opuszczał, nieruchome oko, patrzące na mnie z głębokości i mówiące: „Louis, twoje poszukiwania są tylko poszukiwaniem ciemności. To morze nie jest twoim morzem. Mity i podania ludzi nie są twoimi mitami i nie należą do ciebie, skarby ludzi nie są twoimi”. Och, jak bardzo ta pogoń za Starym Światem wampirów przepełniała mnie w takich momentach goryczą. Jakie bowiem tajemnice, jakie prawdy dla nas miały te potworne stwory nocy? Cóż mogły nam objawić? Co tak naprawdę jeden potępiony może przekazać drugiej potępionej istocie?

Nawet nie wyszedłem na brzeg, gdy staliśmy w Pireusie. A przecież przed oczyma defilował mi ateński Akropol, oczyma wyobraźni spoglądałem na księżyc przez otwarty dach Parteonu, podziwiałem wspaniałość jego wysokich kolumn, spacerowałem po ulicach tych Greków, którzy zginęli pod Maratonem, wsłuchiwałem się w wiatr w starożytnych gajach oliwnych. Bo były to pomniki tych, którzy nie mogli umrzeć, a nie kamienie żyjących i śmiertelnych. Tutaj kryły się tajemnice, które wytrzymały próbę czasu, a które ja dopiero niejasno zaczynałem pojmować. A jednak nic nie odciągnęło mnie od naszych pierwotnych planów i poszukiwań. Nic nie mogło mnie od nich odwrócić, choć nieustannie rozmyślałem nad ryzykiem, jakie ze sobą niosły, ryzykiem, jakie zresztą przynosi każde pytanie, jeśli tylko jest zadane szczerze. Odpowiedź bowiem musi mieć wysoką cenę, być niebezpieczna. Kto wiedział o tym lepiej ode mnie, który nadzorowałem swoją własną śmierć, patrzyłem, jak wszystko, co ludzkie, usycha i umiera, aby utworzyć nierozerwalny łańcuch, trzymający mnie tak mocno tego świata, choć jednocześnie czyniący mnie na zawsze jego banitą?

Morze kołysało naszym statkiem i nastrajało często do bolesnych wspomnień. Oto, znów ujrzałem przed oczyma tę noc zimową w Nowym Orleanie, kiedy przechadzałem się po cmentarzu St. Louis. Zobaczyłem moją siostrę, starą i pochyloną, z bukietem białych róż w dłoniach, których kolce starannie owinięte były w pergamin. Jej siwa głowa pochylała się, jej nogi niosły ją wytrwale wzdłuż mrocznej ciemności alei aż do miejsca, gdzie leżał kamień nagrobny jej brata Louisa, tuż obok grobu młodszego brata… Louis, który zginął w pożarze w Pointę du Lac, pozostawiając po sobie szczodry spadek chrześniakowi i swemu imiennikowi, którego nigdy nie poznał. Te kwiaty były dla niego właśnie, jak gdyby nie minęło już pół wieku od jego śmierci, jak gdyby pamięć o bracie nie dawała siostrze spokoju. Smutek wyostrzył jej piękne rysy, smutek i żal złamał jej wąskie plecy, przygniatając do ziemi. Czegóż bym nie dał, aby móc dotknąć jej srebrzystych włosów, wyszeptać swoją miłość do niej, gdyby nie to, że miłość ta wycisnęłaby na jej ostatnich latach znak przerażenia gorszy niż smutek. Odchodziłem, zostawiając ją, pełen smutku. Spotykałem ją, nieświadomą mojej obecności, następnym razem, wiele razy, bez końca.

Zbyt wiele teraz miałem snów. Zbyt długo byłem w więzieniu, jakim stał się dla mnie ten statek, w więzieniu, jakim było dla mnie moje ciało zharmonizowane ze wschodem słońca, jak żadne inne ludzkie ciało. Moje serce zaczęło bić szybciej z powodu tych odległych gór wschodniej Europy, i w końcu biło szybciej z powodu tej jedynej nadziei, że gdzieś, w tej prymitywnej okolicy odnajdziemy być może odpowiedź na pytanie, dlaczego Bóg zezwolił na takie cierpienia, dlaczego, mimo że Bóg istnieje, mogło się to wszystko zacząć, i jak w obecności Boga może się to wszystko skończyć. Ja sam nie miałem odwagi zakończyć tego, wiedziałem o tym i bez cudzej pomocy. Rozmyślając tak, nawet nie spostrzegłem, gdy wody Morza Śródziemnego zamieniły się w wody Morza Czarnego.

Wampir westchnął. Chłopak opierał się na łokciach, z brodą podpartą prawą ręką, jego chciwe spojrzenie współgrało z zaczerwienionymi oczami.

— Czy sądzisz, że nabieram ciebie? — zapytał wampir, a jego delikatne brwi natychmiast ściągnęły się.

— Nie — szybko odpowiedział chłopak. — Wiem w ten sposób więcej, niż gdybym zadawał pytania.

Jego usta znieruchomiały, spojrzał na wampira, jak gdyby był już gotów do dalszego słuchania.

Z daleka doszedł do nich jakiś dźwięk. Po raz pierwszy odkąd tu siedzieli. Chłopak zerknął na drzwi prowadzące na korytarz. Zdawało się, że jeszcze przed chwilą nie wiedział nawet, iż ten budynek w ogóle istnieje. Ktoś ciężko stąpał po starych, trzeszczących deskach podłogowych. Wampir jednak nie zwrócił na to wcale uwagi. Znów spoglądał w przestrzeń, jak gdyby ponownie wyłączony z teraźniejszości.

— Ta wioska. Nie mogę teraz przypomnieć sobie jej nazwy. Wypadła mi z pamięci. Pamiętam tylko, że była wiele mil od wybrzeża i że udaliśmy się tam samotnie powozem. I to jakim powozem! To była robota Klaudii. Ten powóz. Powinienem był się tego po niej spodziewać, ale wtedy wszystko zaskakiwało mnie i na wszystko byłem nie przygotowany. Od pierwszej chwili, kiedy przybyliśmy do Warny, zdałem sobie sprawę z pewnych zmian, jakie w niej zaszły. To od razu uświadomiło mi, że jest nie tylko moją, ale i jego nieodrodną córką. Ode mnie nauczyła się wartości pieniądza, ale po Lestacie odziedziczyła namiętność do ich wydawania, ba, trwonienia. Jakże więc mogła opuścić miasto bez zamówienia najbardziej luksusowego, czarnego powozu, jaki tylko dało się zamówić, wyposażonego w skórzane siedzenia, które pomieściłyby całą grupę podróżników, nie mówiąc już o mężczyźnie z dzieckiem, którzy używali tego przepysznego przedziału li tylko do transportu ozdobnej dębowej skrzyni. Z tyłu przywiązane były pasami dwa kufry wypełnione najwspanialszymi ubraniami, jakie tylko tutejsze sklepy mogły dostarczyć. Tak oto wyruszyliśmy w drogę, wzniecając tumany kurzu olbrzymimi, lekkimi kołami powozu, który na szczęście zaopatrzony był w dobre resory, z lekkością przenosząc cały nasz dobytek po niebezpiecznych, górskich drogach. Podniecała nas jazda, konie w galopie i delikatne przechylanie się całej konstrukcji powozu na wybojach i zakrętach.

Dziwny to był kraj. Pusty, ciemny, jak to zawsze jest z wiejską okolicą. Tutejsze zamki i ruiny często spowite były w ciemnościach, gdy księżyc zakrywał chmury. Odczuwałem niepokój podczas tych godzin, które przynosiły nowe przeżycia, nie bardzo nam do tej pory znane z Nowego Orleanu. Ludzie, których napotykaliśmy, też napawali nas lękiem. Byliśmy jakby nadzy i zagubieni w ich malutkich wioseczkach, i nigdy nie opuszczała nas świadomość, że w ich towarzystwie jesteśmy w poważnym niebezpieczeństwie.

W Nowym Orleanie nigdy nie trzeba było ukrywać naszych zbrodni. Spustoszenia z powodu zarazy, chorób czy przestępczości były o wiele większe niż liczba naszych zabójstw i pozwalały im zginąć w masie zła. Tu jednak musieliśmy przebywać ogromne odległości, aby zabijać nie zauważeni. A wszystko dlatego, że ci prości, wiejscy ludzie, którzy być może z przerażeniem patrzyliby na zatłoczone ulice Nowego Orleanu, święcie wierzyli, że umarły człowiek może spacerować i pić krew żyjących. Oni po prostu znali nasze imiona: wampir, diabeł. A my, którzy byliśmy bardzo wrażliwi na każdą nawet najdrobniejszą pogłoskę, pod żadnym pozorem nie chcieliśmy dostarczać powodu do ich powstawania.

Podróżowaliśmy sami i szybko, choć wśród tutejszego ludu za bogato i wystawnie. Starałem się przeto zachowywać uprzejmie przy ogniu w gospodach i zajazdach, gdy siedziałem przy stole z pogrążoną we śnie córeczką, wtulającą się we mnie przez sen. Niezmiennie zawsze znajdował się ktoś spośród chłopów lub gości zajazdu, kto mówił dostatecznie dobrze po niemiecku, lub, bywało, nawet po francusku, aby rozprawiać ze mną o starych przypowieściach i legendach.

Na koniec jednak przybyliśmy do wioski, która miała stać się punktem zwrotnym w naszej podróży. Nie chcę teraz rozwodzić się o dodatkowych smaczkach tej podróży, świeżości powietrza czy chłodzie wieczorów i nocy. Nawet dzisiaj nie potrafię jednak mówić o tym bez lekkiego drżenia.

To, co napawało nas zdziwieniem w tej okolicy, to wyjątkowe pustkowie, jakie napotkaliśmy po drodze. Droga przez wieś też była dziwnie wyludniona. Nie było wcale tak późno, gdy tam wjeżdżaliśmy, nie na tyle w każdym razie, by wytłumaczyć pozamykane okiennice w mijanych domach, czy wygaszoną lampę kołyszącą się leniwie przy szerokim łuku bramy prowadzącej do zajazdu. W przejściu leżały jakieś odpadki. Były też inne znaki wskazujące na to, że coś jest nie tak. Mała skrzynka wysuszonych kwiatów pod zamkniętymi okiennicami miejscowego sklepu, beczułka tocząca się tam i z powrotem na samym środku podwórka gospody. Miejsce wyglądało zupełnie, jakby dotknięte zostało zarazą.

Ale kiedy zestawiałem z powozu Klaudię na ziemię, zobaczyłem światło migocące pod zamkniętymi drzwiami gospody.

— Włóż na głowę kaptur peleryny — powiedziałem szybko do Klaudii. — Nadchodzą.

Ktoś wewnątrz odryglował zamek. Jedyną rzeczą, jaką z początku ujrzałem, było światło rozbłyskujące za postacią kobiecą, która wychyliła się lekko zza otwartych drzwi. Potem światło z lamp naszego powozu odbiło się w jej oczach.

— Pokój na noc! — odezwałem się po niemiecku. — I trzeba zająć się naszymi końmi!

— Noc nie jest dobrą porą na podróż… — odpowiedziała matowym głosem — w dodatku z dzieckiem.

Gdy to mówiła, zauważyłem innych gości w sali, z tyłu za nią. Słyszałem ich szepty i dostrzegłem migotanie ognia. Z tego, co mogłem zauważyć, większość to byli chłopi, poza jednym mężczyzną ubranym tak jak ja, w szyty na miarę surdut, z płaszczem narzuconym na plecy. Jego ubranie jednak było zaniedbane i w nędznym stanie. Rude włosy połyskiwały w świetle płomieni. Był cudzoziemcem tak jak my i jedynie on nie patrzył na nas w tej chwili. Głowa mężczyzny kiwała się nieco, jak gdyby był pijany.

— Moja córka jest zmęczona — powiedziałem do kobiety. — Nie mamy się gdzie zatrzymać, jedynie tutaj. — To mówiąc, wziąłem Klaudię na ręce. Obróciła do mnie twarz i usłyszałem jej cichy szept:

— Louis, Louis, spójrz, ten czosnek, krucyfiks nad drzwiami! Nie dostrzegłem tego wcześniej. Krucyfiks był mały, z ciałem Chrystusa wykonanym z brązu i przytwierdzonym do drewnianego krzyża. Wokół opleciony świeży czosnek, niczym wieniec, który mieszał się ze starym, o wysuszonych łuskach. Wzrok kobiety powędrował za moim, po czym spojrzała na mnie ostro i dostrzegłem, jak bardzo jest wyczerpana, jak czerwone są gałki jej oczu, jak drży jej dłoń, którą ściska rąbki otulającego ją szala. Jej czarne włosy były w stanie kompletnego nieładu. Przesunąłem się bliżej, aż stałem prawie w progu drzwi, a ona otworzyła je nagle szeroko, jakby dopiero co zdecydowała się na wpuszczenie nas do środka. Słyszałem słowa modlitwy, gdy przechodziłem obok niej. Byłem tego pewny, choć nie rozumiałem wypowiadanych słowiańskich słów.

Mały, nisko obelkowany pokój wypełniony był ludźmi. Mężczyźni i kobiety siedzieli na ławkach, a nawet na podłodze wzdłuż wykładanej boazerią ściany. Odniosłem wrażenie, jakby cała wioska zeszła się tutaj w tym małym pomieszczeniu. Jakieś dziecko spało na kolanach matki, a inne przy schodach, otulone w koce, z kolanami wciśniętymi w stopień, z rękoma ułożonymi w poduszkę dla głowy na wyższym stopniu. Wszędzie dookoła wisiał czosnek zawieszony na niezliczonych, wbitych w ściany gwoździach i haczykach. Rozpalony ogień był tutaj jedynym źródłem światła i rzucał wykrzywione cienie na nieruchome, wpatrzone w nas twarze.

Nikt się nie poruszył, aby zrobić nam miejsce lub zaproponować cokolwiek. W końcu, kobieta która nas wpuściła, powiedziała po niemiecku, że jeśli chcę, mogę zaprowadzić konie do stajni. Wpatrywała się we mnie swoimi lekko dzikimi oczyma w czerwonych obwódkach. Wkrótce jednak jej twarz złagodniała. Powiedziała, że stanie w drzwiach gospody i przyświeci mi latarnią, ale musze się pośpieszyć i zostawić dziecko tutaj.

Coś jednak innego odwróciło moją uwagę. Woń, którą wyczułem wśród ciężkiego zapachu wina i płonącego drzewa. To była woń śmierci. Czułem, jak dłoń Klaudii przycisnęła się do mojej piersi i zobaczyłem jej malutki palec wskazujący na drzwi u podnóża schodów. Tajemnicza woń pochodziła stamtąd.

Kiedy wróciłem, kobieta przygotowała dla mnie kubek wina i miskę rosołu. Usiadłem z Klaudią przy stole, biorąc ją na kolana. Głowa jej była odwrócona w kierunku tych tajemniczych drzwi Oczy wszystkich spoglądały na nas jak przedtem. I jak przedtem jedynie ów cudzoziemiec nie zdawał sobie sprawy z naszej obecności. Widziałem teraz wyraźnie jego profil. Był dużo młodszy, niż początkowo myślałem. Jego wynędzniały wygląd spowodowały raczej emocje, jakie przeżywał. Miał podłużną, lecz właściwie nawet przyjemną twarz, jego jasna piegowata cera sprawiała, że wyglądał trochę jak chłopiec. Szerokie, niebieskie oczy wpatrzone były w ogień, jak gdyby rozmawiał z nim, a jego rzęsy i brwi w świetle płomieni pobłyskiwały złotawo, co nadawało twarzy bardzo niewinnego i przyjemnego wyrazu. Był w strasznym stanie, wzburzony i pijany. Nagle obrócił się do mnie. Zauważyłem, że płakał.

— Czy mówi pan po angielsku? — odezwał się, a jego głos zahuczał w ciszy.

— Tak, mówię.

Spojrzał na resztę siedzących z błyskiem triumfu w oczach. Patrzyli na niego z kamiennym spokojem.

— Mówi pan po angielsku! — wykrzyknął. Jego usta wykrzywiły się w gorzkim uśmiechu. Wzrokiem przesunął po suficie, a potem utkwił go we mnie. — Niech pan wyjeżdża z tego kraju — powiedział. — Niech pan wyjedzie natychmiast! Zabierze swój powóz i konie i zmusi je do drogi, aż padną, ale niech pan stąd ucieka! — wykrzyknął. Jego ramiona drżały konwulsyjne, jak gdyby był chory. Przyłożył rękę do ust. Kobieta, która stała teraz oparta o ścianę z rękoma złożonymi na zabrudzonym fartuchu, powiedziała spokojnie po niemiecku:

— O świcie może pan jechać, o świcie.

— Ale o co tu chodzi? — zapytałem ją cicho i spojrzałem na niego. Przyglądał mi się szklanymi i czerwonymi oczyma. Wokół panowała cisza. Nikt się nie odezwał. W palenisku nadpalona kłoda ciężko zsunęła się w popiół.

— Może pan mi powie? — zapytałem uprzejmie Anglika. Wstał. Przez chwilę myślałem, że upadnie. Zachwiał się nade mną, był o wiele wyższy niż ja. Jego głowa przechylała się do przodu, potem do tyłu, zanim stanął prosto, oparłszy się rękoma o brzeg stołu. Jego czarny surdut poplamiony był winem, takie też były mankiety koszuli.

— Chce pan zobaczyć? — Jego głos drżał od emocji, gdy wypowiadał te słowa.

— Niech pan zostawi dziecko! — wtrąciła się nagle kobieta, wykonując szybki i władczy ruch ręką.

— Ona śpi — powiedziałem i wstając podążyłem za Anglikiem prosto pod drzwi u podnóża schodów.

Zrobił się mały ruch, gdy ci siedzący najbliżej drzwi odsunęli się od nich. Obaj weszliśmy do małego pokoiku.

Tylko jedna świeca paliła się na kredensie i pierwszą rzeczą, jaką ujrzałem, był rząd malowanych talerzy ustawionych na wysokiej półce. Małe okienko pokoju zasłonięte było zasłonkami, a połyskujący obraz Madonny z Dzieciątkiem wisiał na ścianie. Pośród ścian i krzeseł stał wielki dębowy stół. Na nim leżało ciało młodej kobiety z rękoma złożonymi na piersiach; kasztanowe włosy bezładnie okalały jej smukłą białą szyję i ramiona. Ładna twarz stężała już od śmierci. Bursztynowe paciorki różańca pobłyskiwały wokół przegubów dłoni i z boku ciemnej wełnianej sukni. Obok leżał piękny, czerwony filcowy kapelusz z welonem, o bardzo szeroki miękkim rondzie, oraz para ciemnych rękawiczek. Wszystkie te rzeczy były tak rozłożone, jak gdyby młoda kobieta miała wkrótce wstać i włożyć je na siebie. Anglik musnął delikatnie kapelusz, gdy przysunął się do stołu, gdzie leżała. Był tuż na granicy kompletnego załamania. Wyciągnął dużą chusteczkę z kieszeni swego surduta i nałożył ją na twarz zmarłej.

— Czy pan wie, co oni chcą z nią zrobić? — szepnął mi w twarz. — Czy może pan to sobie wyobrazić?

Gospodyni pojawiła się za nami i dotknęła jego ramienia, ale on gwałtownie odtrącił ją od siebie.

— Czy pan wie? — zażądał natychmiastowej odpowiedzi. — Barbarzyńcy!

— Niech pan przestanie — powiedziała cicho kobieta. Zacisnął zęby i potrząsnął głową, aż czerwone obwódki wokół oczu zelżały nieco.

— Odejdź ode mnie — powiedział do niej po niemiecku. — Odejdź ode mnie.

Ktoś coś szeptał w sąsiednim pokoju. Anglik spojrzał raz jeszcze na młodą kobietę, a jego oczy wypełniły się łzami.

— Tak niewinna — powiedział cicho, a potem zerknął w górę i zaciskając pięści, uniósł prawą rękę, dysząc. — Bądź przeklęty Boże… Bądź przeklęty.

— Panie — szepnęła kobieta, żegnając się.

— Widzi pan to? — Mężczyzna wskazał ostrożnie na szyję kobiety, jak gdyby nie chciał dotknąć stygnącego ciała. Tam, na gardle zmarłej, ponad wszelką wątpliwość, znajdowały się dwie ranki od przekłucia, identyczne, jakie widziałem tysiące razy, wyryte na zżółkniętej już skórze. Mężczyzna podniósł dłoń i zakrył nią twarz. Jego wysoka i chuda postać kołysała się na piętach.

— Ja chyba zwariuję! — wykrzyknął.

— No, niech się pan uspokoi — powiedziała kobieta, obejmując go ręką. Gdy wyrwał się z jej objęcia, jej twarz nagle zaczerwieniła się.

— Niech pani go zostawi — powiedziałem. — Ja się nim zaopiekuję.

Wykrzywiła usta.

— Wyrzucę was stąd wszystkich, prosto na ciemny dwór, jeśli pan nie przestanie! — Była zbyt zmęczona, sama bliska załamania. Odwróciła się od nas, otuliła dokładnie szalem i wyszła z pokoju. Ludzie, którzy zebrali się pod drzwiami, cicho rozstąpili się przed nią.

Anglik płakał.

Wiedziałem, co muszę zrobić, ale nie tylko dlatego, że chciałem dowiedzieć się od niego jak najwięcej; czułem, że moje serce wali w cichym podnieceniu. Widok tego człowieka w takim stanie rzeczywiście rozdzierał serce. Los przywiódł mnie bezlitośnie zbyt blisko niego.

— Zostanę z panem — zaproponowałem. Przysunąłem dwa krzesła. Usiadł ciężko z oczyma wpatrzonymi w migocący płomień świecy. Zamknąłem drzwi i ściany zdały się uchodzić w dal. Kółeczko Wokół płomienia świecy stało się jakby jaśniejsze wokół jego pochylonej głowy. Odchylił się do tyłu, oparł głowę o krzesło, po czym wytarł twarz chusteczką. Wyciągnął z kieszeni skórzany futerał, W którym miał butelkę i zaproponował mi łyk. Odmówiłem.

— Zechce mi pan powiedzieć, co się stało? Przytaknął.

— Być może — powiedział — spowoduje pan, że się opamiętają. Jest pan Francuzem, prawda? Pan wie, jestem Anglikiem.

— Tak — odparłem.

I wtedy, ściskając żarliwie moją dłoń, spirytus tak osłabił jego zmysły, że nawet nie poczuł jej zimna, powiedział mi, że ma na imię Morgan i że potrzebuje rozpaczliwie mojej pomocy.

W tej chwili, trzymając jego rękę i czując jej gorączkę, zrobiłem dziwną rzecz. Powiedziałem mianowicie, jak się nazywam i jakie jest moje imię, choć zwykle nikomu tego nie ujawniam. Ale on i tak i nie słuchał mnie i wpatrywał się w martwe ciało kobiety. Jego usta wykrzywiły się tylko w delikatnym uśmiechu. Wyraz twarzy mógłby poruszyć każdego, trudno było pozostać przy nim obojętnym.

— To moja wina — powiedział — to ja ją tutaj sprowadziłem. Uniósł brwi, jakby się sam sobie dziwił.

— Nie — odpowiedziałem szybko — pan przecież tego nie zrobił. Niech pan mi powie, kto to zrobił.

Wydało mi się, że zmieszał się, zatopił w myślach.

— Nigdy nie wyjeżdżałem z Anglii — zaczął. — Byłem malarzem, widzi pan… jak gdyby miało to teraz jakieś znaczenie… obrazy, książki! Myślałem, że to wszystko takie malownicze! Takie malownicze!

Jego wzrok przesunął się po pokoju, głos zawisł w powietrzu. Przez dłuższy czas znów patrzył na zmarłą, a potem cicho odezwał się do niej:

— Emilio.

Zdawało mi się, że przyciska coś cennego do serca. Stopniowo, dowiedziałem się wszystkiego. Była to ich podróż poślubna, przez Niemcy aż do tego kraju, gdzie Morgan odnajdywał krajobrazy, które chciał malować. Tak oto, w końcu, przybyli do tego odległego miejsca, ponieważ tu właśnie, w pobliżu, znajdowały się ruiny klasztoru, o których mówiono, że zachowały się w dobrym stanie. Jednak Morgan i Emilia nigdy nie dotarli do tego klasztoru. Tragedia miała ich spotkać właśnie tu. Okazało się, że nie ma regularnych kursów tą drogą i Morgan musiał wynająć chłopa z wozem, aby ich tutaj przywiózł. Tego wieczoru, kiedy przybyli na miejsce, zauważyli niezwykły ruch na cmentarzu, na peryferiach wioski. Chłop, który ich tu przywiózł, zerknął tylko raz i odmówił dalszej jazdy.

— Wyglądało to na swego rodzaju procesję — opowiadał Morgan. — Uczestnicy ubrani byli w swoje najlepsze, wyjściowe ubrania, niektórzy trzymali w dłoniach kwiaty. Prawda jest taka, że byłem tym całkowicie zafascynowany. Chciałem to widzieć. Tak bardzo, że nie przejąłem się tym, że woźnica wysadził nas tutaj i odjechał. Widzieliśmy wioskę w górze, nad sobą. Właściwie to był mój pomysł. Widzi pan, Emilia łatwo godziła się na wszystko. W końcu zostawiłem ją na drodze przy bagażach, a sam poszedłem do góry. Wdrapałem się na pagórek bez niej. Widział go pan wjeżdżając do wioski, i ten cmentarz? Nie, oczywiście, że go pan nie widział. Bogu dzięki, że ten pana powóz przywiózł was tutaj bezpiecznie i w zdrowiu. Choć, gdyby pan jechał jeszcze dalej, nie zważając na konie… — Przerwał.

— Ale co się stało? — zapytałem łagodnie.

— Co się stało? To barbarzyńcy! — wykrzyknął. Ruchem głowy wskazał na drzwi, po czym pociągnął długi łyk z butelki i zakręcił zakrętkę.

— No cóż, nie była to wcale procesja. Od razu się zorientowałem — powiedział. — Ludzie nie chcieli nawet odezwać się do mnie, kiedy podszedłem bliżej, a wie pan jacy oni są; choć nie mieli nic przeciwko temu, żebym przyglądał się wydarzeniu. Prawda jest taka, że aż trudno uwierzyć, że byłem tego świadkiem. Nie uwierzy mi pan, kiedy powiem, co widziałem. Musi mi pan jednak uwierzyć bo jeśli nie, to chyba zwariowałem, na pewno.

— Uwierzę panu, niech pan mówi dalej — odrzekłem.

— Taak, na cmentarzu pełno było świeżych grobów, zobaczyłem to natychmiast. Na niektórych stały drewniane krzyże, inne były tylko kopczykami usypanymi z ziemi, ze świeżo złożonymi kwiatami. Stojący przy nich chłopi także trzymali w dłoniach kwiaty, przynajmniej kilkoro z nich, jak gdyby zamierzali przybrać czy uporządkować je. Wszyscy oni jednak stali nieruchomo, a ich oczy wlepione były w dwóch mężczyzn, którzy przyprowadzili białego konia i trzymali go za uzdę. Ach, cóż to za zwierzę! Grzebał nogą w ziemi, płoszył się nieco, jakby to miejsce nie było dla niego odpowiednie. To było piękne wspaniałe zwierzę, ogier o śnieżnobiałej maści. W pewnej chwili, nie mógłbym wytłumaczyć panu, jak to zaplanowali, ponieważ żaden z nich nie wypowiedział nawet słowa, jeden z nich, przywódca jak myślę, uderzył nagle konia z całą siłą trzonkiem łopaty. Koń zerwał się jak szalony i popędził stokiem w górę wzgórza. Może pan sobie wyobrazić. Myślałem, że już go nie zobaczymy, przynajmniej przez czas jakiś. Myliłem się jednak. Po chwili ogier zwolnił i przeszedł w galop, zawrócił, gdy dobiegł do starych grobów i ponownie zaczął zbiegać w dół ku nowo wykopanym. Wszyscy stali w milczeniu, przyglądając się tej scenie. Wkrótce rumak podbiegł kłusem, przeskakując przez groby i złożone kwiaty, a nikt się nawet nie poruszył, aby chwycić go za uzdę. Aż nagle zatrzymał się przy jednym z grobów.

Anglik wytarł oczy, ale i tak miał je już suche. Zdawał się zafascynowany swoim opowiadaniem. Ja także.

— I oto, co się wydarzyło — kontynuował. — Zwierzę po prostu stanęło i stało tam. Nagle dał się słyszeć krzyk dobiegający z tłumu. Nie, to nie był krzyk, zdawało się, że oni wszyscy ciężko oddychają, sapią i jęczą. Po chwili znów zrobiło się cicho. Koń stał w miejscu, podrzucając łbem. W końcu ten, który był ich przywódcą rzucił się do przodu i okrzykiem wydał jakieś dyspozycje kilku innym mężczyznom. Jedna z kobiet, krzycząc, rzuciła się na grób prawie pod końskie kopyta. Podszedłem bliżej. Tak blisko, jak tylko mogłem. Widziałem płytę kamienną z wyrytym nazwiskiem zmarłej. To była młoda kobieta. Nie żyła od sześciu miesięcy. Data śmierci była wyryta na kamieniu. Przy grobie klęczała ta nieszczęsna kobieta z tłumu, obejmując teraz ramionami kamienną płytę, jak gdyby chciała ją wyciągnąć z ziemi. Mężczyźni podnieśli ją siłą i odciągnęli na bok. Chciałem się odwrócić, ale nie mogłem, aż do chwili, gdy zdałem sobie sprawę, co chcą zrobić. Oczywiście, Emilia była zupełnie bezpieczna, żaden z tych ludzi nie zwracał na nas żadnej uwagi. Dwóm silnym mężczyznom udało się w końcu odciągnąć zdesperowaną kobietę, a pozostali podeszli z łopatami i zaczęli rozkopywać grób. Wkrótce jeden z nich zeskoczył do odkopanego dołu. Wszyscy się uciszyli i można było usłyszeć najlżejszy szelest odgłosu łopaty i wyrzucanej na pryzmy ziemi. Nad nami wysoko stało słońce, na niebie nie było nawet chmurki, wszyscy stali dookoła tego grobu, trzymali się teraz za ręce, nawet ta nieszczęsna kobieta…

Anglik przerwał i znów patrzył na Emilię. Siedziałem spokojnie czekając, aż wznowi opowiadanie. Słyszałem, jak w butelce zabulgotała whisky, gdy uniósł ją do góry i przytknął do ust. Z zadowoleniem skonstatowałem, że jest jeszcze w niej dużo płynu i że Morgan może długo pić, by w ten sposób zabijać swój ból.

— Ale równie dobrze to mogłaby być północ — podjął na nowo — tam, na tym wzgórzu. Tak to się odczuwało. I wtedy usłyszałem człowieka, który zeskoczył do wykopanego grobu. Rozwalał łopatą wieko odkopanej trumny! Na bok poszły połamane deski. Po prostu je odrzucał, na prawo i lewo. Nagle wydał z siebie straszliwy okrzyk! Pozostali mężczyźni przysunęli się bliżej i naraz, przy grobie, zrobił się nieopisany tumult. Wszyscy cofnęli się z przestrachu, jak fala. Wszyscy coś krzyczeli, niektórzy obracali się i próbowali wydostać z tłumu. Ta biedna kobieta, oszalała, zgięła nogi w kolanach i próbowała uwolnić się od trzymających ją mężczyzn. Nie mogłem powstrzymać się od podejścia bliżej. Nie sądzę, że cokolwiek odciągnęłoby mnie w takiej chwili od tego i powiem panu, że po raz pierwszy w życiu zrobiłem coś takiego i, Boże dopomóż, oby było to po raz ostatni. Musi mi pan uwierzyć, musi! Tam, w tej trumnie, tuż obok mężczyzny, który zeskoczył do grobu i stał teraz pośród połamanych desek, leżała martwa kobieta i powiem panu… otóż, powiem panu, że jej ciało było świeże jak kwiat.

— Jego głos załamał się, oczy miał rozszerzone, a rękę zatrzymał w powietrzu, tak jakby trzymał w palcach jakąś niewidzialną rzecz błagając, bym uwierzył w to, co opowiadał. — Tak różowa na twarzy, jak gdyby była żywa! Od sześciu miesięcy w ziemi! Tak oto leżała! Całun miała odrzucony do tyłu, a ręce złożyła na piersiach, jakby spała.

Anglik westchnął głęboko. Dłoń obsunęła mu się na nogę, potrząsnął głową i przez chwilę siedział zamyślony.

— Przysięgam! — krzyknął. — I wtedy ten człowiek, który był w grobie pochylił się i podniósł rękę zmarłej. Mówię panu, że ruszała się równie lekko jak moja czy pana! Przytrzymał jej dłoń, jakby przyglądał się jej paznokciom. Wtedy krzyknął coś, a kobieta przy grobie zaczęła kopać jak szalona przytrzymujących ją mężczyzn i ziemię wokół siebie, tak że grudki padały prosto na twarz i włosy trupa. Była piękna, ta martwa kobieta, o tak, gdyby tylko mógł pan ją zobaczyć, i co oni potem zrobili!

— Niech pan powie — powiedziałem do niego cicho, choć zrozumiałem wszystko, zanim odpowiedział.

— Mówię panu… — zaczął — nie znamy znaczenia rzeczy, zanim sami tego nie zobaczymy! — Spojrzał na mnie, brwi wygięły mu się w łuk, jak gdyby wyjawiał jakąś straszną tajemnicę. — Po prostu tego nie wiemy.

— Owszem, nie — powiedziałem.

— Powiem panu, wzięli kołek, taki zwyczajny drewniany kolek, niech pan tylko zwróci uwagę, a ten, co był na dole, odebrał go od swych towarzyszy, a w drugą rękę wziął duży młot. Przyłożył kołek do piersi kobiety, tuż pod sercem. Nie wierzyłem własnym oczom! A potem, jednym silnym uderzeniem wbił kołek prosto w trupa. Nawet gdybym bardzo chciał, nie mógłbym się w tej chwili poruszyć. Po prostu stałem jak wmurowany. A potem, ten człowiek, ten człowiek, ta zwierzęca bestia, sięgnął po swoją łopatę, przystawił ostrzem do szyi kobiety, z całej siły docisnął. Głowa poleciała, o tak… — Zamknął oczy, jego twarz wykrzywiła się, przechylił głowę.

Patrzyłem na niego, ale już go nie widziałem. Widziałem tę kobietę w grobie, z odciętą głową i odczuwałem wewnętrzny dokuczliwy ból, jak gdyby czyjaś ręka ściskała mi gardło, a moje wnętrzności podchodziły aż pod przełyk, tak że nie mogłem nawet oddychać. Nagle poczułem usta Klaudii na przegubie dłoni. Wpatrywała się w Morgana i prawdopodobnie była tu z nami już od pewnego czasu.

Powoli Morgan podniósł swój wzrok na mnie, w jego oczach malowała się dzikość.

— To właśnie chcą też zrobić z nią — wskazał na ciało kobiety — z moją Emilią! Ale ja im nie pozwolę. — Potrząsnął głową z zawziętością. — Nie pozwolę im. Musi pan mi pomóc, Louis.

Jego usta drżały, a twarz była tak zniekształcona tą nagłą desperacją, że mimowolnie cofnąłem się.

— Ta sama krew płynie w naszych żyłach, pańskich i moich. Mam na myśli Francuzów, Anglików, jesteśmy ludźmi cywilizowanymi, Louis. Oni są dzikusami!

— Niech się pan spróbuje uspokoić, Morgan — odrzekłem, kładąc mu dłoń na ramieniu. — Chcę, żeby mi pan opowiedział, co stało się dalej. Pan i Emilia…

Gorączkowo sięgnął znów po butelkę. Był zbyt zdenerwowany by wyciągnąć ją z kieszeni, więc zrobiłem to za niego. Podałem mu butelkę. Odkręcił zakrętkę.

— Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie. To się nazywa przyjaciel — powiedział z emfazą. — Widzi pan, zabrałem ją szybko stamtąd. Oni chcieli jeszcze spalić szczątki, tam, na cmentarzu, a Emilia nie mogła tego zobaczyć, przynajmniej nie kiedy ja… — Potrząsnął głową. — Nie można było znaleźć żadnego wozu, który by nas stąd zabrał, ani jednego, a do najbliższego miasta dwa dni drogi!

— Ale jak oni to tłumaczą, Morgan? — naciskałem. Wiedziałem, że niewiele mu już pozostało czasu.

— Wampiry — wybuchnął, whisky rozlała się na dłoń. — Wampiry, Louis, czy może pan w to uwierzyć! — Wskazał butelką na drzwi. — Plaga wampirów! O wszystkim w szeptach, jak gdyby sam diabeł podsłuchiwał ich pod drzwiami! Oczywiście, Bóg jest miłościwy, więc dadzą sobie z nimi radę… Ta nieszczęsna kobieta na cmentarzu, w ten sposób przerwali jej pośmiertne życie jako wampira, już nie będzie nocami wygrzebywać się ze swojego grobu, aby pić krew nas wszystkich! — Przyłożył butelkę do ust. — O… Boże — jęknął.

Przyglądałem się, jak pije, cierpliwie czekając.

— A Emilia… — Powrócił po chwili do opowiadania. — Ona sądziła, że to fascynujące. No tak, siedząc przy ogniu, przy dobrym obiedzie i winie. Ona nie widziała tej kobiety! Nie widziała, co oni jej zrobili — oznajmił z desperacją. — Och, jakże chciałem się stąd wydostać. Proponowałem im pieniądze. Jak to się skończy, powtarzałem, jeden z was będzie miał te pieniądze, małą fortunę, tylko za to, że wywiezie nas stąd daleko.

— Ale nie skończyło się… — szepnąłem. Widziałem, jak łzy Zbierają się w jego oczach, usta wykrzywiają z bólu.

— Jak to się stało, z nią…? — zapytałem.

— Nie wiem. — Chwytał głęboko powietrze w płuca, potrząsając głową. Płaską butelkę przyciskał do czoła jak kompres, choć wcale nie była chłodna.

— Wampir przyszedł tu, do gospody? — zapytałem.

— Mówili, że ona sama wyszła do niego — wyznał ze łzami płynącymi teraz po policzkach. — Wszystko było pozamykane! Zadbali o to. Drzwi, okna! I wtedy nadszedł ten ranek, i wszyscy krzyczeli, a jej nie było. Okno było szeroko otwarte, ale nie było jej w pokoju. Nawet nic na siebie nie zarzuciłem. Wybiegłem na zewnątrz i nagle zatrzymałem się nad nią… Leżała pod brzoskwiniami, tam za gospodą. Potknąłem się o nią. W ręku trzymała pustą filiżankę. Mocno zacisnęła na niej palce. Chłopi mówili, że wampir zwabił ją do siebie… Chciała podać mu wodę…

Butelka wysunęła mu się z palców. Klasnął dłońmi nad uszami, skulił się i pochylił głowę.

Przez dłuższy czas siedziałem, przyglądając się mu. Właściwie nie miałem nic do powiedzenia. I kiedy zapłakał cicho, że chcą sprofanować jej ciało, że powiedzieli, że ona, Emilia, jest teraz wampirem, zapewniłem go, cicho, choć nie wiem, czy w ogóle mnie słyszał, że to nieprawda.

W końcu pochylił się do przodu, jak gdyby miał za chwilę upaść. Wydawało się, że sięga po świecę, ale zanim ramię spoczęło na kredensie, palec dotknął jej tak, że gorący wosk zgasił malutki płomień króciutkiego już knota. Pogrążyliśmy się w ciemności. Głowa opadła mu na ramię.

Całe światło pokoju zdawało się odbijać w oczach Klaudii. Cisza przedłużała się i miałem nadzieję, że Morgan nie uniesie już dziś swej głowy, gdy do drzwi podeszła gospodyni. Jej świeca oświetliła Anglika, był pijany, spał.

— Niech pan już idzie — odezwała się do mnie. Wokół niej cisnęły się jakieś ciemne postacie. Gospoda pełna była teraz kręcących się kobiet i mężczyzn. — Niech pan idzie pod kominek!

— Co wy chcecie zrobić? — zapytałem, wstając i przytrzymując Klaudię. — Chcę wiedzieć, co zamierzacie zrobić!

— Niech pan idzie pod kominek — rozkazała.

— Nie, nie róbcie tego — powiedziałem.

Stara zmrużyła tylko oczy i obnażyła w złości zęby.

— Idź pan — warknęła.

— Morgan. — Szturchnąłem Anglika, ale on mnie nie słyszał, nie mógł mnie teraz słyszeć.

— Niech go pan tak zostawi — powiedziała gwałtownie kobieta.

— Ale to głupie, to co robicie, nie rozumiesz? Ta kobieta przecież nie żyje! — argumentowałem.

— Louis — szepnęła Klaudia tak, że tylko ja ją usłyszałem, gdy jej ramię mocniej zacisnęło się wokół mojej szyi pod kapturem. — Zostaw tych ludzi w spokoju.

Inni teraz też wchodzili do pokoju, stając dookoła dębowego stołu. Ich twarze były ponure, gdy patrzyli na nas.

— Skąd pochodzą te wampiry? — szepnąłem. — Przeszukaliście przecież tutejszy cmentarz! Gdzie ukrywają się przed wami? Ta kobieta nie może wam zaszkodzić. Polujcie na swoje wampiry, jeśli musicie.

— Za dnia — powiedziała poważnie, mrużąc oko i powoli potakując głową. — Za dnia, dobierzemy się do nich, za dnia.

— Gdzie? Tam na cmentarzu, rozkopując groby własnych bliskich?

Potrząsnęła głową.

— Ruiny — rzekła — zawsze kryją się w ruinach. W czasach mojego dziadka były w ruinach i teraz znowu są w ruinach. Rozbierzemy je, jeśli trzeba będzie, kamień po kamieniu. Ale pan… niech pan już idzie. Jeśli pan nie odejdzie natychmiast, wyrzucę pana stąd w tę ciemność! — Zza fartucha wyciągnęła zaciśniętą dłoń, w której trzymała kołek i podniosła go do góry w świetle migającej świecy. — Słyszy mnie pan, niech pan już idzie!

Mężczyźni stojący za nią przysunęli się bliżej, ich usta były zacięte, a oczy płonęły w blasku świecy.

— Tak… — odrzekłem. — Dobrze. Wolę tak. Na zewnątrz. Ruszyłem gwałtownie do przodu, odpychając ją na bok, widząc, jak rozstępują się, robiąc mi przejście. Położyłem już dłoń na zasuwie drzwi wejściowych i szarpnąłem, odciągając ją do tyłu jednym pociągnięciem.

— Nie! — krzyknęła kobieta gardłowo po niemiecku. — Oszalał pan!

Podbiegła do mnie i zdumiona wlepiła oczy w zasuwę. Położyła dłonie na szorstkich deskach drzwi.

— Czy pan wie, co pan robi!

— Gdzie są te ruiny? — zapytałem spokojnie. — Daleko stąd? Po lewej czy po prawej stronie drogi?

— Nie, nie. — Gwałtownie kręciła głową. Podważyłem drzwi i otworzyłem je. Poczułem chłodny wiew powietrza na twarzy. Jedna z kobiet siedzących pod ścianą powiedziała coś ze złością, a jakieś dziecko jęknęło przez sen.

— Wychodzę — rzuciłem krótko. — Niech mi pani zrobi jedną przysługę. Niech mi pani powie, gdzie są te ruiny, żebym mógł się trzymać od nich z daleka.

— Pan nic nie wie, nie wie — powiedziała. Położyłem wtedy rękę na jej ciepłej dłoni i popchnąłem wolno na zewnątrz. Jej stopy zapierały się o podłogę, w oczach pojawiło się przerażenie. Mężczyźni przysunęli się bliżej, ale gdy kobieta, wbrew swej woli, znalazła się na zewnątrz, zatrzymali się. Wykrzywiała głowę na boki, włosy opadły jej na oczy, dzikim wzrokiem wpatrywała się w moją rękę.

— Mów — powiedziałem. Widziałem, że wpatruje się teraz nie we mnie, lecz w Klaudię. Ta, obróciła się do niej i światło ogniska oświetliło jej twarz. Kobieta nie dostrzegała, widziałem to, ani okrągłych policzków, ani dziecięcych warg, lecz tylko oczy Klaudii, które śledziły ją z mroczną, demoniczną bystrością. Zagryzła wargi aż do krwi.

— Na północ czy na południe?

— Na północ… — wyszeptała.

— Na lewo czy na prawo?

— Na lewo.

— Jak daleko?

Kobieta rozpaczliwie próbowała uwolnić rękę z mojego uścisku.

— Trzy mile — wykrztusiła. Wtedy puściłem jej dłoń, aż odrzuciło ją na drzwi. Jej oczy były szeroko otwarte ze strachu i przerażenia. Odwróciłem się, aby odejść, ale nagle krzyknęła za mną, abym poczekał. Przystanąłem i zobaczyłem, że oderwała krucyfiks przybity nad drzwiami i wyciągnęła go w moją stronę. Z głębokich pokładów mojej mrocznej pamięci przywołałem znów Babette patrzącą na mnie i wypowiadającą pamiętne słowa: „Odstąp ode mnie, Szatanie”. Ale twarz kobiety wyrażała desperację.

— Niech pan to weźmie, w imię Boże — powiedziała. — I niech pan szybko jedzie.

Drzwi zatrzasnęły się i oto zostaliśmy z Klaudią w całkowitej ciemności.

Kilka minut później wokół nikłego światła latarni przy naszym powozie zalegała ciemność, jak gdyby wioska nigdy nie istniała. Kołysząc się, posuwaliśmy się do przodu, resory naszego wehikułu skrzypiały. W ciemnym świetle księżyca na moment ujrzeliśmy zamazane kształty gór wznoszących się nad ścianą sosen. Ciągle jeszcze miałem przed oczyma tego Anglika, słyszałem jego głos. Wszystko to mieszało się z moim własnym przerażeniem na myśl o spotkaniu z potworem, który wywołał Emilię, potworem, który ponad wszelką wątpliwość był jednym z nas. Tymczasem Klaudia szalała. Gdyby tylko mogła powozić, sama przejęłaby lejce. Bez przerwy przynaglała mnie, bym częściej używał bata. Z wściekłością odtrącała niskie gałęzie drzew, jakie pojawiały się w światłach lamp tuż przed naszymi głowami, a jej ręka, która mocno obejmowała mój bok, była twarda jak żelazo.

Pamiętam, że droga skręcała ostro. Lampy zabrzęczały na zakręcie, gdy Klaudia zawołała, próbując przekrzyczeć wiatr:

— Tam, Louis, widzisz?!

Zaciągnąłem mocno cugle. Stanęliśmy. Wsunęła mi się na kolana i mocno przycisnęła do mnie. Wóz kołysał się niczym statek na morzu. Wielka pierzasta chmura przesunęła się, odsłaniając księżyc. Wysoko nad nami zamajaczyła ciemna sylwetka wieży. Przez wysokie okno u góry przebłyskiwało niebo. Usiadłem, trzymając się mocno ławy, próbując opanować rozedrganie, które jeszcze tłukło się w mojej głowie. Jeden z koni zarżał. Potem wszystko się uspokoiło. Usłyszałem Klaudię!

— Louis, chodź…

Odszepnąłem coś szybko i nieracjonalnie. Miałem przerażające wrażenie, że Morgan jest przy mnie, mówi coś do mnie tym swoim roznamiętnionym głosem. Wokoło było cicho. Żadne stworzenie nie ruszało się w tej otaczającej nas nocy. Był tylko wiatr i cichy szum liści.

— Jak myślisz, czy on wie, że nadchodzimy? — zapytałem, nie poznając swego głosu na wietrze. Czułem, że nie ma odwrotu, ale jednocześnie wydawało mi się, że ten gęsty las jest nierzeczywisty. Chyba miałem dreszcze. I wtedy poczułem, że dłoń Klaudii bardzo delikatnie dotknęła mojej. Wysokie sosny kłębiły się za nią, a szelest liści stał się jakby głośniejszy, jak gdyby wielkie usta wsysały powiew wiatru, tworząc zawirowania w powietrzu.

— Pochowają ją na rozdrożu? Czy to chcą zrobić? Angielkę! — wyszeptałem.

— O, gdybym to ja miała twoją postać — odezwała się Klaudia — a ty moje serce. Och, Louis… — Jej głowa przytuliła się do mnie, ale gdy chciałem ją pocałować, lekko tylko dotknęła moich ust i odwróciła głowę. — Pozwól, że ja ciebie poprowadzę — poprosiła. — Nie ma już teraz odwrotu. Weź mnie na ręce — powiedziała — i postaw na drodze.

Trwało to chyba całą wieczność, gdy tak siedziałem z nią, czując jej usta na mojej twarzy, na powiekach. Klaudia poruszyła się. Miękkość jej malutkiego ciała oddalała się ode mnie ruchem tak wdzięcznym i szybkim, że wydawała się teraz jakby zastygła w powietrzu obok powozu, jej ręka zacisnęła się na moment na mojej, by puścić ją po chwili. Spojrzałem w dół i zobaczyłem, że patrzy na mnie, stojąc w drżącym świetle latarni powozu. Dała mi znak i zrobiła krok do tyłu.

Louis, zejdź na dół…

Wymontowałem lampę z haczyków i po chwili stałem już obok niej w wysokiej trawie.

— Czy nie wyczuwasz niebezpieczeństwa? — szepnąłem. — Czy nie czujesz tego zapachu?

Jeden z tych szybkich ulotnych uśmiechów pojawił się na jej wargach, po czym odwróciła się w kierunku zbocza góry. Latarnia wskazywała drogę przez górujący nad nami las. Klaudia zarzuciła kaptur na głowę i weszła w gąszcz.

— Poczekaj jedną chwilę…

— Strach jest twoim wrogiem — odpowiedziała, ale nie zatrzymała się.

Szła do przodu, wyprzedzając światło. Stąpała pewnie, nawet gdy wysoka trawa zaczęła ustępować kamienistemu podejściu, a las zgęstniał. Daleka wieża rozmyła się w ciemności, gdy chmury ponownie zakryły księżyc, a widok przesłonił kołyszące się gałęzie drzew. Wkrótce przestał nas dochodzić zapach i odgłosy koni, które zostawiliśmy na dole.

— Bądź en garde — szepnęła Klaudia, nie zatrzymując się i dalej wspinała się po stoku. Ruiny były bardzo stare. Dlaczego klasztor już nie istniał, nie wiedzieliśmy. Czy to za sprawą zarazy czy może pożaru, a może najeźdźca spustoszył te tereny, trudno było powiedzieć.

Nagle usłyszałem jakiś szept w ciemności. Był jak wiatr i liście, ale to nie było to. Ujrzałem, jak pochylone przy podejściu plecy Klaudii wyprostowują się i spostrzegłem jasną wewnętrzną część jej dłoni, gdy zwolniła kroku. Wtedy zdałem sobie sprawę, że to woda, strumyczek wijący się po pochyłości i spływający wolno w dół wzgórza. Wyraźniej usłyszeliśmy mały wodospad. Ujrzałem go nawet między ciemnymi pniami drzew w świetle księżyca, woda rozbryzgiwała się na boki, wpadając do niewielkiej sadzawki. Sylwetka Klaudii pojawiła się przy siklawie, jej dłonie ściskały nagie korzenie drzewa w wilgotnej ziemi poniżej. Po chwili zobaczyłem, że zaczęła się wspinać na wyrastającą z mroku skałę. Widziałem, jak nieznacznie drżą jej ręce, jak buciki kołyszą się w powietrzu, by po chwili znaleźć pewne oparcie w szczelinie skalnej. Woda była zimna i sprawiała, że powietrze, światło wokół niej miało jej aromat. Przystanąłem na chwilę. Wokół panował absolutny spokój. Słuchałem. Zmysły cicho oddzielały odgłosy wody od szelestu liści, ale oprócz tego nic się nie poruszyło. I nagle opanowało mnie wrażenie, stopniowo, jak chłód ogarniający po kolei ramiona, szyję, a w końcu i twarz, że ta noc była zbyt cicha i odludna, za bardzo pozbawiona życia. Zdawało się, że nawet ptaki unikały tego miejsca. Nie było też słychać odgłosów niezliczonych małych stworzeń normalnie zapełniających brzegi strumyków. Klaudia tymczasem, już nade mną, na występie skalnym, sięgała po latarnię, a jej peleryna dotknęła mojej twarzy. Podniosłem latarnię tak, że jej postać nagle znalazła się w świetle, jak postać jakiegoś niesamowitego cherubina. Wyciągnęła do mnie rękę, jak gdyby pomimo swego małego wzrostu chciała podciągnąć mnie na skarpę. Po chwili wspinaliśmy się znowu w górę, ponad strumieniem.

— Czujesz? — szepnąłem. — Tak tu cicho.

Ale jej dłoń ścisnęła tylko mocniej moją. Stok stawał się coraz bardziej nachylony, a panująca tu cisza odbierała odwagę. Musiałem nieźle wytężać wzrok, aby dojrzeć korę na pniach drzew, które wyłaniały się przed nami z ciemności. Coś się poruszyło i automatycznie wyciągnąłem ręce do Klaudii, przyciągając ją gwałtownie do siebie. Była to jednak tylko jaszczurka przemykająca się między spadłymi liśćmi. Po chwili liście przestały szeleścić, lecz Klaudia wycofała się pod fałdy mojej peleryny, a jej dłonie mocno uchwyciły sukno mojego surduta. Wydawało mi się, że popędza mnie, abym szedł szybciej.

Wkrótce przestaliśmy już wyczuwać zapach wody, a gdy księżyc zaświecił przez moment jaśniej, zobaczyłem tuż przed nami coś, co zdawało się wyłomem w lesie. Klaudia wzięła ode mnie latarnię i zamknęła jej metalowe drzwiczki. Próbowałem jej w tym przeszkodzić, przez chwilę walczyliśmy, ale wtedy powiedziała do mnie spokojnie:

— Zamknij oczy, a potem otwórz powoli. A kiedy tak zrobisz, ujrzysz to, czego szukamy.

Przeszedł mnie zimny dreszcz, gdy przymknąłem oczy, przytrzymując ją jednocześnie za ramiona. Ale gdy otworzyłem je ponownie, ujrzałem zaraz, gdy tylko wzrok przyzwyczaił się do ciemności, za drzwiami, długie i niskie ściany klasztoru i jego wysoką, kwadratową, masywną wieżę. Daleko za nią majaczyła niezwykłą czernią dolina, błyskająca tylko śnieżnymi czapami otaczających ją szczytów.

— Chodź — odezwała się do mnie. — Tylko cicho. Stąpaj tak, jakby twoje ciało nic nie ważyło.

Bez wahania ruszyła do przodu, prosto pod ścianę, prosto na spotkanie tego stworzenia, kimkolwiek ono było, czekającego teraz w swojej kryjówce.

Po kilku chwilach odszukaliśmy wyrwę w murze, przez którą dostaliśmy się do środka. Była nawet ciemniejsza niż sam mur. Dzikie wino obrastało zmurszałe ściany, jak gdyby przytrzymywało kamienie na swoim miejscu. Wysoko nad nami, przez otwarty dach wieży, czując wilgotny zapach zmurszałych kamieni w nozdrzach, ujrzałem między chmurami połyskujące, migotliwe gwiazdy. Wielka klatka schodowa z wąskimi okienkami, przez które widać było dolinę, prowadziła spiralnie, od narożnika do narożnika schodami w górę. Poniżej, pod pierwszym poziomem klatki schodowej, z ponurej ciemności, wyłaniał się szeroki, ciemny otwór prowadzący do pozostałych sal klasztoru.

Klaudia zamarła, była teraz jak kamień. W wilgotnym pomieszczeniu nie poruszyły się nawet jej miękkie włosy. Słuchała, a ja wsłuchiwałem się w ciemność razem z nią. Słychać jednak było tylko ciche wycie wiatru po salach. Klaudia poruszyła się, powoli, z namysłem. Wyciągniętą stopą ostrożnie badała grunt przed sobą. Zobaczyłem, jak nastąpiła na leżący przed nami płaski kamień. Na stukanie obcasem odpowiedział głuchym dźwiękiem. Potem ujrzałem jego szeroki kształt. Wyrastał w odległym kącie i zaraz wyobraziłem sobie wyraźnie, jak grupa mężczyzn i kobiet z wioski otacza go, a potem podnosi do góry przy pomocy gigantycznej dźwigni. Wzrok Klaudii badał klatkę schodową, by wreszcie zatrzymać się poniżej na rozwalonym otworze po drzwiach. Poruszyła się niespodziewanie, tak że stanęła nagle obok mnie, nie uczyniwszy nawet najmniejszego hałasu.

— Słyszysz — szepnęła — słyszysz?

Odgłos był tak cichy, że śmiertelna istota nie dosłyszałaby go. Nie dochodził z ruin. Słychać go było z daleka, nie z długiego wijącego się podejścia, którym my wdrapaliśmy się na wzgórze, ale z drugiej strony góry, prosto od wioski. Najpierw szelest, jakby drapanie, ale stałe, potem powoli coraz wyraźniejsze odgłosy stóp, ciężkie stąpanie. Dłoń Klaudii zacisnęła się na mojej, delikatnie popchnęła mnie pod pochyłość wznoszących się do góry schodów. Widziałem, jak fałdy jej ubrania nieznacznie wychyliły się spod peleryny. Ciężkie kroki narastały i zacząłem wyczuwać już, że były jakieś nierówne. Pierwszy krok był szybki i ostry, drugi wolniejszy, opierający się, jakby kogoś ciągniętego siłą. Kroki zbliżały się coraz bardziej, stawały się coraz wyraźniejsze w poświstywaniach wiatru. Poczułem, jak serce bije mi mocniej, a żyły nabrzmiewają na skroniach. Drżenie przeszło przez moje ciało, tak że czułem wyraźnie materiał koszuli na sobie, sztywne brzegi kołnierzyka, drapanie guzików o pelerynę.

Wtedy dotarł do nas z wiatrem ledwie wyczuwalny zapach. To był zapach krwi, który natychmiast mnie pobudził, nawet wbrew mojej woli. Ciepła, słodka woń ludzkiej krwi, krwi broczącej, płynącej, rozlewającej się. Po chwili doszedł do mnie jeszcze jeden zapach, ludzkiego mięsa i rozróżniłem wraz z krokami odgłosy ochrypłego suchego charkotu. Razem z nimi dały się słyszeć jeszcze inne odgłosy — początkowo ledwie słyszalne, gdy ciężkie stąpanie stawało się coraz głośniejsze i bliższe ścianom klasztoru — odgłosy jeszcze jednej osoby, jej wstrzymywanego, wytężonego oddechu. Słyszałem już jej bicie serca — nieregularne, pełne strachu, drżące. Ale usłyszałem też to drugie serce, mocne, równo bijące, pulsujące, coraz głośniej, serce równie silne jak moje! I wtedy, przez rozkruszony otwór w murze, przez który sami weszliśmy, zobaczyłem go. Najpierw pojawiło się wielkie ramię, długa, luźno zwisająca ręka i dłoń z zakrzywionymi palcami. Potem zobaczyłem głowę. Przewieszone przez drugie ramię zwisało jakieś ludzkie ciało. W wyłamanym otworze postać wyprostowała się, przerzuciła ciężar i spojrzała prosto w ciemność, w której byliśmy ukryci. Każdy mój muskuł stał się jak z żelaza, gdy śledziłem zarys jego głowy na tle nieba. Twarz pozostała jednak zupełnie ciemna i nie sposób było dojrzeć jej rysów, tylko księżyc odbijał się w jego oku, tak jakby to był kawałek szkła. Potem zobaczyłem, jak mignęły jego guziki i usłyszałem ich chrzęst, gdy uwolniona od ciężaru ręka luźno zwisła przy boku. Jego długa noga zgięła się w kolanie, gdy ruszył w naszym kierunku, wchodząc do wieży.

Trzymałem mocno Klaudię, gotów w każdej chwili zasłonić ją swym ciałem i stawić czoło potworowi. Ale w tej samej chwili spostrzegłem ze zdziwieniem, że jego oczy wcale mnie nie dostrzegły i że nadal ciężko stąpa, ciągnąc swoją ofiarę w kierunku głównej bramy klasztoru. Światło księżyca padało teraz na jego pochyloną głowę, na gęstą czuprynę ciemnych włosów opadających na ramiona i czarne wyłogi surduta. Coś mnie uderzyło w jego ubraniu — klapa surduta była mocno naddarta, a rękaw wyrwany ze szwu. Wydawało mi się niemal, że przez rozszarpany materiał widzę jego nagie ciało. Człowiek w jego rękach poruszył się i żałośnie jęknął. Postać zatrzymała się na chwilę i wykonała ruch, jakby głaskała swoją ofiarę. W tym momencie wyszedłem z ukrycia, idąc w jego stronę.

Nie potrafiłem w tej chwili wypowiedzieć jakiegokolwiek słowa. Nie znałem takich, których można by użyć. Wiedziałem tylko, że wyszedłem na oświetloną przez księżyc część sali i że jego ciemna i gęsta od włosów głowa uniosła się, odwróciła nagle w moją stronę. Zobaczyłem jego oczy.

Przez dłuższą chwilę patrzył na mnie i widziałem światło błyszczące w tych jego oczach, a potem, gdy obnażył zęby, odbijające się w jego ostrych kłach. Nagle z głębi trzewi wydał z siebie cichy, zduszony okrzyk, który, przez sekundę, zdał mi się moim własnym. Ciało człowieka, puszczone przez wampira, ze stekiem upadło na kamienie. Wampir rzucił się na mnie, raz jeszcze wyrzucając z siebie zdławiony krzyk. Moje nozdrza wyczuły śmierdzący oddech napastnika, gdy wbił się swoimi pazurami w samo futro mojej peleryny. Upadłem do tyłu, uderzając głową o ścianę. Zdążyłem chwycić jednak rękoma za jego głowę, zaciskając palce na skołtunionych, obrzydliwie brudnych włosach napastnika. W moim uchwycie, mokre, gnijące włókno jego surduta rozdarło się natychmiast, ale ręka, która mnie trzymała, była jak z żelaza. Gdy z największym trudem próbowałem odepchnąć jego głowę do tyłu, udało mu się zębami dosięgnąć mojego gardła. Klaudia krzyknęła. Coś ciężkiego uderzyło go w tył głowy, na moment zatrzymując w napaści. Po chwili otrzymał drugi cios. Odwrócił się, jak gdyby chcąc odeprzeć jej ciosy i wtedy dosięgła go moja pięść prosto w twarz, ciosem tak silnym, na jaki mnie tylko było stać. Raz jeszcze kamień pchnięty przez Klaudię trafił go w głowę, po czym Klaudia rzuciła się do ucieczki. Teraz naparłem na niego całym ciałem i poczułem, że jego chroma noga wygięła się do tyłu. Pamiętam, że zadawałem mu ciosy w głowę bez końca, moje palce dosłownie wyrywały z cebulkami te jego brudne kudły. Cały czas próbował mnie dosięgnąć zębami, wymachując rękoma, próbując doprowadzić do zwarcia. Wreszcie spięliśmy się, tracąc równowagę i waląc się na ziemię. Toczyliśmy się po niej w tę i z powrotem, aż udało mi się przygnieść go swoim ciałem. Teraz księżyc dobrze oświetlał jego twarz. Zdałem sobie wreszcie sprawę, między jednym głębokim wdechem a drugim, z kim walczę i kogo przygwoździłem do ziemi. Wielkie oczy osadzone w pustych oczodołach, ohydne małe dziurki w miejscu nosa i gnijąca, łykowata skóra naciągnięta na czaszkę. Całość postaci dopełniały rozpadające się łachmany, przykrywające jego ohydne ciało, pokryte w dodatku grubą warstwą ziemi, mułu i krwi. Walczyłem z nierozumnym, ożywionym tylko, trupem. Z niczym więcej.

Znów ostry kamień ugodził go w czoło. Z uszu trysnęła krew. Walczył jeszcze, ale następny głaz uderzył w niego z taką mocą, że usłyszałem trzask łamanych kości. Krew sączyła się spomiędzy pozlepianych kudłów, plamiąc wokoło kamienie i trawę. Jego pierś dyszała jeszcze pode mną, ale ramionami wstrząsnął już przedśmiertny skurcz, a ręce opadły bezwładnie. Podniosłem się, gardło miałem napuchnięte, serce mi płonęło, każde włókno mojego ciała bolało po starciu. Leżałem oparty o ścianę. Przez moment zdawało mi się, że wielka wieża pochyla się w moją stronę. Poczułem, że krew ciśnie mi się do uszu. Stopniowo jednak dochodziłem do siebie. Dostrzegłem, że Klaudia przyklęknęła na jego piersi i bada miazgę, która pozostała z głowy. Rozrzucała fragmenty jego czaszki na bok. Napotkaliśmy wreszcie wampira z Europy, stworzenie ze Starego Świata. Nie żył.

Przez dłuższy czas leżałem na szerokich schodach, zupełnie nie zwracając uwagi na grubą warstwę ziemi, jaka je pokrywała. Czułem chłód ziemi. Spokojnie spoglądałem na pokonanego. Klaudia stała teraz u jego stóp ze spuszczonymi bezwładnie rękoma. Widziałem, jak przymknęła na chwilę oczy. Z zamkniętymi powiekami jej twarz w świetle księżyca przypominała twarz białej statuetki, a ciało zaczęło się nagle kołysać, bardzo wolno.

— Klaudio! — zawołałem do niej.

Otrząsnęła się. Była ponura i nieszczęśliwa, bardzo rzadko widziałem ją taką. Wskazała na człowieka, ofiarę wampira, który leżał po drugiej stronie wejścia do wieży, tuż obok ściany. Nie ruszał się, ale wiedziałem, że jeszcze żyje. Zupełnie o nim zapomniałem. Zajęty własnym bólem, wszystkie moje zmysły skoncentrowałem na fetorze krwawiącego trupa. Teraz jednak zobaczyłem tego mężczyznę. Wiedziałem już, jaki będzie jego los, ale nic mnie to nie obchodziło. Zdawałem sobie przecież sprawę, że do brzasku pozostała zaledwie godzina.

— Rusza się — odezwała się Klaudia. Spróbowałem podnieść się ze schodów. Lepiej dla niego, żeby się nie przebudził. Lepiej, żeby się w ogóle nie przebudził — chciałem powiedzieć. Klaudia szła teraz w jego kierunku, przechodząc obojętnie obok martwych zwłok czegoś, co prawie nas nie zabiło. Widziałem jej plecy, a przed nią tego człowieka. Zaczął się poruszać, jego stopy wykręcały się w trawie. Nie wiem, czego oczekiwałem, gdy podchodziłem bliżej. Kim był ten człowiek? Przerażonym wieśniakiem czy gospodarzem? Jakiż to nieszczęśnik zobaczył oblicze potwora, który go tu przy wlókł? Przez chwilę nie docierało do mnie, kto to. Choć znałem go przecież — to Morgan, którego blada twarz połyskiwała teraz w świetle księżyca. Miał widoczne znaki zębów na szyi. Morgan, którego niebieskie oczy patrzyły niemo i bez wyrazu przed siebie.

Nagle rozszerzyły się, gdy znalazłem się blisko niego.

— Louis! — wyszeptał w zdumieniu, składając wargi, by powiedzieć coś jeszcze, ale bezskutecznie. — Louis… — powtórzył. Zobaczyłem, że się uśmiecha. Wydał z siebie suchy i chrapliwy odgłos, gdy z trudem usiłował podnieść się z kolan. Wyciągnął do mnie rękę. Jego blada i wykrzywiona z wysiłku twarz wydłużyła się, a głos zamarł w gardle. Rozpaczliwie kiwał głową. Rude włosy były w całkowitym nieładzie i opadały mu na oczy. Obróciłem się i uciekłem. Klaudia podbiegła do mnie i mocno chwyciła za ramię.

— Widzisz, jakie jest już niebo! — syknęła. Morgan opadł ponownie; na ziemie, wyciągając przed siebie ręce.

— Louis — zawołał mnie raz jeszcze, światło odbijało się w jego oczach. Zdawało się, że nie dostrzega zupełnie ruin, wszystkiego dookoła, poza twarzą, którą rozpoznał, moją twarzą. Zasłoniłem uszy rękoma, by nie słyszeć jego wołania, i zacząłem się cofać. Jego głowa broczyła krwią, gdy uniósł ją w moją stronę. Czułem zapach tej krwi, równie dobrze jak ją widziałem. Klaudia czuła ją również. Szybko znalazła się przy nim, popchnęła go na kamienie. Białymi dłońmi przycisnęła jego rudą głowę. Próbował ją unieść, ale bezskutecznie. Wyciągnięte ręce dotknęły twarzy Klaudii, tworząc wokół niej jakby ramę, a potem nagle niespodziewanie zaczął gładzić jej jasne kędziory. Klaudia zatopiła zęby w szyi Morgana, a wtedy jego ręce opadły bezwładnie na boki.

Doszedłem już prawie do skraju lasu, gdy Klaudia dogoniła mnie.

— Musisz pójść do niego, zaczerpnąć trochę krwi — zażądała. Czułem zapach krwi na jej ustach, widziałem, jak jej policzki nabrały rumieńców. Dłoń Klaudii parzyła mnie, ale nie ruszyłem się z miejsca.

— Posłuchaj mnie, Louis — jej głos stał się natychmiast poirytowany i zły — zostawiłam go dla ciebie, ale on umiera… pośpiesz się, nie ma czasu.

Wziąłem ją na ręce i zacząłem schodzić w stronę drogi. Milczałem. Nie trzeba już było zachowywać ostrożności, gdyż żadne niesamowite stworzenie nie czekało w ciemnościach. Drzwi do tajemnic wschodniej Europy zostały przed nami zamknięte. Przebijałem się przez mrok z powrotem na drogę.

— Posłuchaj mnie — krzyknęła Klaudia, ale szedłem dalej, nie zwracając na nią żadnej uwagi. Jej palce zacisnęły się na moich włosach i surducie. — Widzisz to niebo, widzisz! — Głośno narzekała.

Rozpłakała się i przywarła do mojej piersi. Pochlipywała tak, gdy rozbryzgiwałem butami lodowaty potok i biegłem dalej przed siebie, wypatrując światła pozostawionej przez nas na drodze latarni. Niebo było już granatowe, gdy dotarłem do powozu.

— Podaj mi ten krucyfiks! — krzyknąłem do Klaudii, gdy zacinałem konie batem. — Jest tylko jedno miejsce, gdzie możemy się teraz udać.

Wpadła na mnie, gdy pojazd zatrząsł się przy obrocie do tyłu. Pomknęliśmy w kierunku wioski.

Poczułem się dziwnie, widząc mgiełkę wznoszącą się między ciemnobrązowymi drzewami. W powietrzu czuć było chłód i świeżość poranka, a ptaki zaczynały już świergotać. Było tak, jakby słońce zaraz miało wschodzić. Nie dbałem jednak o to. Podrapania i rany paliły moje ciało, a serce bolało od głodu, głowa jednak pozostawała cudownie lekka. Aż do momentu, gdy zobaczyłem szare zarysy gospody i wyniosłą wieżę kościoła — były zbyt wyraźne. Gwiazdy nad nami bledły szybko.

Po chwili już waliłem w drzwi gospody. Gdy uchyliły się, szybko zarzuciłem kaptur na głowę, ukrywając twarz, trzymając Klaudie jak zawiniątko pod peleryną.

— W waszej wiosce nie ma już wampira! — powiedziałem na widok gospodyni, która patrzyła na mnie teraz w zdumieniu. W dłoni ściskałem krucyfiks, który mi wcześniej dała. — Bogu niech będą dzięki, on już nie żyje. Znajdziecie to, co z niego pozostało, w wieży klasztoru. Powiedz o tym natychmiast twoim ludziom.

Popchnąłem ją i wcisnąłem się do gospody. Zaraz zrobił się ruch i wszyscy zaczęli gromadzić się wokół nas. Oświadczyłem jednak, że jestem zmęczony ponad wszelką miarę, muszę pomodlić się i udać na spoczynek. Mieli zabrać naszą skrzynię z powozu i zanieść ją do jakiegoś porządnego pokoju na górze, gdzie mógłbym spokojnie zasnąć. Powiedziałem im, że oczekuję na pilną wiadomość od biskupa w Warnie i jeśli nadejdzie, to tylko z tego powodu, wyłącznie z tego, można mnie obudzić.

— Powiedzcie wielebnemu, kiedy przybędzie, że wampir nie żyje, a potem nakarmcie go i napójcie, niech czeka na mnie — powiedziałem. Kobieta nieustannie robiła znak krzyża. — Rozumiesz — powiedziałem do niej, gdy skierowałem się na schody — nie mogłem tobie ujawnić mojej misji, dopóki wampir…

— Tak, tak — przytakiwała — ale nie jest pan księdzem… i to dziecko!

— Nie — odparłem — jestem tylko dobrze zorientowany w tych sprawach. Szatan nie jest dla mnie straszny. — Przerwałem. Drzwi do małego pokoiku były otwarte, w środku jednak nie było nikogo, a wielki dębowy stół przykryty był białym obrusem.

— Pana przyjaciel — zaczęła i spojrzała w podłogę — wybiegł wczoraj na dwór… Oszalał. — Pokiwałem tylko głową.

Słyszałem, jak pokrzykiwali, gdy zamknąłem drzwi do naszego pokoiku. Odnosiło się wrażenie, że biegają we wszystkich kierunkach. Nagle usłyszałem ostry dźwięk kościelnego dzwonu. Klaudia wolno wysunęła się z mych ramion i patrzyła na mnie poważnie, gdy ryglowałem drzwi. Bardzo powoli zdjąłem haczyk okiennicy t lekko popchnąłem. Lodowate światło przedostało się do pokoju. Nadal przypatrywała mi się bez ruchu. Potem poczułem, że stanęła obok. Spojrzałem na nią i zobaczyłem jej wyciągniętą dłoń.

— Już dobrze — powiedziała. Musiała dostrzec, że jestem zakłopotany. Czułem się bardzo słaby, jej twarz zaczęła rozmazywać mi się przed oczyma, a błękitne oczy tańczyły na białych policzkach.

— Pij — szepnęła, przysuwając się bliżej. — Pij. — Trzymała w powietrzu rękę odwróconą przegubem dłoni w moją stronę.

— Nie — odrzekłem — wiem, co robić. Czyż nie robiłem tego w przeszłości?

Teraz ona zajęła się dokładnym ryglowaniem okien i ciężkich drzwi. Ja przyklęknąłem obok kratownicy kominka i badałem starą boazerię. Była mocno nadgniła pod zewnętrznym werniksem i łatwo ustąpiła pod naciskiem moich palców. Zobaczyłem, jak moja pięść przechodzi przez drewno i poczułem ostre ukłucie drzazg na przegubie dłoni. Pamiętam, że szukałem po omacku ręką, aż schwyciłem coś ciepłego i pulsującego. Powiew zimnego, wilgotnego powietrza uderzył mnie w twarz i ujrzałem, jak wokół zapada ciemność, zimna i wilgotna, jak gdyby powietrze było wodą, która przedostała się przez ściany pokoju i wypełniała go teraz pod sufit. Pokój zniknął. Piłem z niekończącego się strumienia ciepłej krwi, która przepływała mi przez gardło i przez moje pulsujące serce, przez żyły. Czułem, jak ciało ogrzewa się od krwi i staje coraz cieplejsze w tej ciemnej i zimnej, okalającej mnie wodzie. Teraz pulsowanie krwi, którą piłem osłabło, choć całe moje ciało pragnęło, by nie ustawało. Serce waliło jak młotem. Poczułem, że wstaję, jakbym płynął w ciemnościach. Po chwili, ciemność i bicie serca zaczęły znikać. Coś zaczęło przebłyskiwać w moim omdleniu. Wszystko drżało nieznacznie od odgłosów kroków na schodach, na deskach podłogi, od hałasu kół wozów i odgłosu kopyt końskich. Lekko dzwoniło od tego drżenia. To coś wokół miało drewnianą ramkę, jak obrazek, który teraz stawał się coraz bardziej wyraźny.

Z drżenia obrazu wyłoniła się wreszcie postać mężczyzny. Znałem go. Smukła, wysoka postać o czarnych, falistych włosach. I wtedy zobaczyłem, że jego zielone oczy patrzą na mnie. A w zębach, w zębach trzyma coś dużego, miękkiego i brązowego, coś, co przytrzymuje jeszcze mocno rękoma. To był szczur. Wielki, obrzydliwy, brązowy szczur. Jego łapki były rozcapierzone, pysk szeroko otwarty, wielki zakręcony ogon zastygł sztywno w powietrzu. Z krzykiem zrzucił go na ziemię i spoglądał przerażony, krew spływała z jego otwartych ust.

Oślepiające boleśnie światło ukłuło mnie w oczy. Z wielkim trudem udało mi się je otworzyć i wytrzymać jasność, jaka wypełniała cały pokój. Klaudia stała tuż obok, naprzeciwko mnie. Nie była małym dzieckiem, ale kimś znacznie większym, kto sprawił, że pobiegłem w jej kierunku z wyciągniętymi rękoma. Klęczała, a moje ramiona objęły jej kibić. Potem nastąpiła ciemność, a Klaudia oplotła mnie ramionami. Zamek wsunął się w swoje miejsce. Odurzenie ogarnęło wszystkie moje członki, a po chwili zawładnął mną całkowity paraliż zapomnienia.

— I tak to właśnie wyglądało w całej Transylwanii, na Węgrzech i w Bułgarii. We wszystkich tych krajach chłopi i wieśniacy wiedzieli, że żywy trup może być między nimi, a legendy o wampirach były czymś normalnym. W każdej wiosce, gdzie rzeczywiście napotykaliśmy wampira, sytuacja powtarzała się.

— Bezmyślne zwierzę? — zapytał chłopak.

— Zawsze — odpowiedział wampir. — Jeśli w ogóle jakiegoś napotykaliśmy na swojej drodze. Pamiętam ich zaledwie garstkę. Czasami obserwowaliśmy je tylko z odległości, aż nazbyt dobrze rozpoznając ich kaczy chód, krowie łby, ich wynędzniałe ramiona, zgniłe, obszarpane ubrania. W którejś wioseczce to była kobieta, nie żyła chyba zaledwie od paru miesięcy. Wieśniacy znali ją z imienia i kilkakrotnie widzieli w okolicy. To ona właśnie dała nam jedyną nadzieję po przeżyciach z Transylwanii, ale i tak nic z tego nie wyszło. Uciekła na nasz widok do lasu. Goniliśmy ją, próbując uchwycić jej długie czarne włosy. Jej biała trumienna tunika nasiąknięta była wysuszoną ludzką krwią, palce polepione gliną grobu, z którego się wydostawała. Jej oczy… były bezmyślne, puste, dwie kałuże, w których odbijał się księżyc. Żadnych tajemnic, żadnej prawdy, tylko rozpacz.

— Ale kim były te stworzenia? Dlaczego właśnie takie? — zapytał chłopak, wydymając usta z obrzydzeniem. — Nie rozumiem. Jak mogli być tak różni od pana i Klaudii, a przecież istnieli i żyli?

— Miałem na ten temat własną teorię. Klaudia też. Ale główną rzeczą, którą wtedy odczuwałem, była rozpacz. W tej rozpaczy pojawiała się wciąż powracająca obawa, że zabiliśmy jedynego wampira, który był taki sam jak my, Lestata. A przecież wydawało się to nie do pomyślenia. Posiadał mądrość czarnoksiężnika, moc czarownicy… Można było dojść do wniosku, że być może udało mu się w jakiś sposób osiągnąć świadomy byt z identycznych sił, jakie rządziły tymi stworzeniami. Ale i on był tylko taki, jakim opisałem go wcześniej: pozbawiony tajemnicy, a w końcu i ograniczony. Chciałem zapomnieć, a jednocześnie bez przerwy myślałem tylko o nim, jakby te puste noce stworzone były właśnie po to, aby o nim myśleć. Czasami przyłapywałem się na tym, że tak wyraźnie jestem świadom jego osoby, jakby dopiero co wyszedł z pokoju, a jego głos jeszcze tu dźwięczał. W jakiś dziwny sposób znajdowałem w tym uspokojenie i często przypominałem sobie jego twarz. Nic taką, jaką pamiętałem z ostatniej nocy, podczas pożaru, ale tę z innych nocy, z tej ostatniej nocy, którą spędził z nami w domu, gdy niedbale stukał w klawisze szpinetu z głową przechyloną nieznacznie na bok. Gdy dostrzegłem, jak oddziaływają na mnie te marzenia, stwierdziłem, że choroba ta jest jednak silniejsza niż strach. Chciałem, aby żył! W czasie tych ciemnych nocy we wschodniej Europie Lestat był jedynym wampirem, jakiego znalazłem.

Rozmyślania Klaudii były daleko bardziej praktycznej natury. Bezustannie kazała mi opowiadać o tej nocy w hotelu w Nowym Orleanie, kiedy to stała się wampirem. Nieustannie analizowała wszystko w poszukiwaniu jakiegoś śladu czy wskazówki, które mogłyby wytłumaczyć, dlaczego stworzenia, które tu spotykamy pozbawione są zupełnie duszy. Co by się stało, na przykład, gdyby po przekazaniu krwi Lestata położono Klaudię do grobu, gdyby leżała tam zamknięta aż do chwili, w której ponadnaturalne pragnienie krwi zmusiłoby ją do wyłamania kamiennego sklepienia, które ją więziło? Jaka wówczas byłaby jej dusza, wygłodzona do granic wytrzymałości? Być może jej ciało uratowałoby się jakoś, choć nic już nie pozostałoby z duszy. I tak oto błąkałaby się po omacku po świecie, siejąc spustoszenie, niczym stworzenia, które tu widzieliśmy. Tak właśnie ona to tłumaczyła. Kto je jednak stworzył, jak rozpoczęło się ich życie? Tego nie potrafiła wytłumaczyć i to właśnie dawało jej nadzieję na odkrycie, gdy ja z czystego wyczerpania nie miałem już żadnej.

— Rozmnażają się nawzajem z siebie, to oczywiste, ale skąd to wszystko bierze początek? — pytała.

Aż kiedyś, gdzieś na przedmieściach Wiednia, zadała mi pytanie, które nigdy przedtem nie przeszło jej przez usta. Dlaczego ja nie mogę uczynić tego, co Lestat uczynił z nami? Dlaczego ja nie mogę stworzyć nowego wampira? Nie wiem dlaczego, w pierwszej chwili nie zrozumiałem nawet jej pytania, a w szczególnym stanie, w jakim się wówczas znajdowałem, odczuwałem strach przed tym właśnie pytaniem, które było gorsze od każdego innego. Widzisz, nie rozumiałem czegoś w samym sobie. Samotność spowodowała, że rozmyślałem o takiej możliwości wiele lat przedtem, kiedy byłem oczarowany Babette Freniere. Trzymałem to jednak głęboko w sobie, jak jakąś nieczystą namiętność. Później unikałem mieszania się w życie ludzi śmiertelnych. Zabijałem tylko obcych, nieznajomych. Ten Anglik, Morgan, ponieważ znałem go, był zupełnie bezpieczny w moim towarzystwie i z mojej strony nic mu nie groziło, podobnie zresztą jak Babette. Oboje sprawiali mi zbyt wiele bólu. Nie mogłem nawet pomyśleć o tym, bym mógł sprowadzić na nich śmierć. Życie w śmierci, w cieniu śmierci — było potworne. Odwróciłem się od Klaudii, nie chciałem odpowiadać na to pytanie mimo że była bardzo zła i nieszczęśliwa. Nie mogła znieść mojego uniku. Przysunęła się jednak bliżej, pocieszając mnie, głaskając rękoma. Jej oczy patrzyły, jakby była moją kochającą córką.

— Nie myśl o tym, Louis — powiedziała po chwili namysłu kiedy już wygodnie rozsiedliśmy się w naszym pokoiku hotelowym na przedmieściach Wiednia. Stałem przy oknie, spoglądając na daleką poświatę Wiednia, tak bardzo spragniony tego miasta, jego cywilizacji, jego sławy. Noc była przejrzysta, choć mgiełka świateł miasta unosiła się na niebie.

— Nie będę ci tym zawracać głowy, choć nigdy się nie dowiem, jak to właściwie z tym jest — szepnęła mi do ucha, głaszcząc jednocześnie moje włosy.

— Niech lepiej tak zostanie, Klaudio — odpowiedziałem. — Nie zajmuj się tym więcej. Powiedz, że nigdy nie będziesz ze mną rozmawiała o powoływaniu do życia nowych wampirów.

— Nie chcę sierot, takich jak my — powiedziała, o wiele za szybko. Moje słowa sprawiły jej przykrość i zmartwiły ją. — Ja chcę odpowiedzi, wiedzy. Ale, powiedz mi, Louis, dlaczego jesteś taki pewny, że tego dotąd nie uczyniłeś? A może stało się to kiedyś, choć wcale nie zdajesz sobie z tego sprawy?

Znów spotkała się jednak z moją rozmyślną tępotą. Musiałem patrzyć na nią tak, jakbym nawet nie rozumiał znaczenia wypowiadanych przez nią słów. Chciałem, aby zamilkła i po prostu była przy mnie. Odrzuciłem jej włosy do tyłu, koniuszkami palców dotknąłem długich rzęs. Spoglądałem w bok, na światła miasta.

— Koniec końców, czego właściwie potrzeba, aby stworzyć takie dzikie stworzenia — Klaudia niezmordowanie kontynuowała — te wędrujące potwory? Ile kropli twojej krwi zmieszanej z krwią człowieka… i jakie serce, by przetrzymało ten pierwszy atak?

Czułem, że patrzy mi w twarz, gdy stałem tak z założonymi rękoma, spoglądając za okno.

— Ta bladolica Emilia, ten nieszczęsny Anglik… — powiedziała, zdając się nie dostrzegać grymasu bólu na mojej twarzy. — Ich serca nie wytrzymały wiele i to strach przed śmiercią, przed ssaniem krwi zabił ich. Zabiło ich samo wyobrażenie. Ale co z sercem, które jest zdolne przeżyć? Jesteś pewien, że nie musisz przyznać się do ojcostwa całego legionu potworów, które od czasu do czasu starają się usilnie, choć na próżno, instynktownie podążyć twoim śladem? Jaki był los tych sierot, które zostawiłeś za sobą? Dzień tu, tydzień tam, zanim słońce nie spali ich na popiół lub ludzkie działanie nie da im rady?

— Przestań — prosiłem. — Gdybyś wiedziała, jak dokładnie biorę pod uwagę wszystko to, o czym teraz mówisz, nie mówiłabyś tego. To się nigdy nie przytrafiło! Lestat wyssał moją krew aż do granicy śmierci, aby uczynić mnie wampirem. I oddał po chwili całą tę krew zmieszaną ze swoją. Tak to się właśnie robi!

Odwróciła wzrok. Zdawało mi się, że ogląda sobie dłonie. Usłyszałem jej westchnienie, ale nie byłem tego pewien. Jej wzrok przeniósł się na mnie. Przyglądała mi się bacznie, powoli lustrowała mnie z dołu do góry, od stóp do głów, zanim nasze spojrzenia nie spotkały się. Wtedy chyba uśmiechnęła się.

— Niech cię nie przestrasza ten mój pomysł, ostatnia moja fantazja — powiedziała cicho. — Koniec końców, ostateczna decyzja i tak należeć będzie do ciebie. Prawda?

— Nie rozumiem — odrzekłem. Wybuchnęła zimnym śmiechem, odwracając się ode mnie.

— Czy możesz to sobie wyobrazić? — powiedziała tak cicho, że ledwie ją dosłyszałem. — Sabat twoich dzieci? To byłoby zabawne.

— Klaudio — wymamrotałem.

— Spokojnie — odrzekła gwałtownie, choć nadal cicho. — Coś ci powiem, mimo że nienawidziłam Lestata z całej siły to… — Przerwała.

— Tak… — szepnąłem. — Tak…

— Choć go nienawidziłam, to jednak z nim byliśmy… pełniejsi, bardziej prawdziwi. — Spojrzała na mnie, mrugając powiekami, jak gdyby nawet niewielkie uniesienie tonu w jej głosie zakłócało jej spokój.

— Nie. Tylko ty byłaś pełna, jakby skończona… — odrzekłem — ponieważ było nas dwóch, jeden po jednej twej stronie, drugi po drugiej, od samego początku.

Wydało mi się, że uśmiechnęła się, ale nie byłem pewien. Pochyliła głowę, a jej oczy poruszały się na boki, w tę i z powrotem, w tę i z powrotem. Wreszcie odezwała się ponownie:

— Wy obaj u mojego boku. Czy potrafisz to sobie wyobrazić, tak jak wyobrażasz sobie wszystko inne?

Ta noc, dawno temu, stanęła mi przed oczyma, jakbym znów tam był. Nie powiedziałem jej jednak o tym. Tej nocy, była przerażona i w rozpaczy uciekała od Lestata, który przynaglał ją, aby zabiła jakąś kobietę na ulicy, przed czym, jak szalona, wzbraniała się. Byłem pewny, że ta kobieta przypominała jej matkę. W końcu Klaudia wymknęła się nam całkowicie, ale odnalazłem ją w domu, ukrytą w szafie na rzeczy, pod wiszącymi marynarkami i surdutami. Siedziała tam przytulona do swej lalki. Zaniosłem ją pochlipującą do łóżeczka, usiadłem obok niej i śpiewałem piosenki, a ona patrzyła na mnie, cały czas przytulając do siebie lalkę, jak gdyby próbując ślepo i w tajemniczy sposób ukoić ból, którego sama jeszcze nie rozumiała. Czy możesz to sobie wyobrazić, tę wspaniałą, ciepłą atmosferę domową, przyciemnione lampy, wampir-ojciec śpiewający piosenki wampirowi-córce? Tylko lalka miała ludzką twarz, tylko lalka.

— Musimy się stąd wydostać! — Usłyszałem nagle głos Klaudii, jakby wyrażona myśl dopiero co powstała w jej głowie. Przyłożyła dłonie do uszu, jak gdyby chroniąc się przed jakimś okropnym dźwiękiem. — Tyle dróg mamy za sobą, tyle widzę teraz w twoich oczach. Ja po prostu głośno przedstawiam myśli, które są dla mnie niczym więcej, jak tylko czystymi rozważaniami…

— Wybacz mi — powiedziałem, najdelikatniej jak tylko mogłem, porzucając myśl o tym pokoju z przeszłości, tym wysokim dziecięcym łóżeczku i przerażonym dziecku wampirze. A Lestat? Gdzie wtedy był Lestat? Zapałka zapalona w sąsiednim pokoju, nagle materializujący się cień, tak jak światło i ciemność ożywają, gdzie nie ma niczego innego poza ciemnością.

— Nie, to ty mi wybacz… — mówiła teraz do mnie, tu, w tym malutkim pokoiku na naszej drodze do pierwszej stolicy zachodniej Europy. — Nie, wybaczmy sobie nawzajem. Ale nie wybaczajmy jemu. A bez niego — widzisz, jak się układa między nami.

— To tylko teraz, bo jesteśmy zmęczeni, a wokoło tak posępnie. … — odrzekłem jej, ale także i sobie. Ponieważ nie było na tym świecie nikogo, z kim mógłbym rozmawiać.

— Tak, i to musi się skończyć! Mówię ci, zaczynam rozumieć, że źle się do tego zabraliśmy, od samego początku. Musimy opuścić Wiedeń. Potrzebujemy naszego języka, naszej kultury. Chcę jechać prosto do Paryża.

— Myślę, że już samo słowo Paryż wywołało u mnie przyjemną reakcję. Oznaczało ulgę i powrót do dobrego samopoczucia. Byłem zdziwiony tą zmianą, gdyż już prawie zapomniałem, że można tak dobrze się czuć.

Zastanawiam się, czy potrafisz to zrozumieć, słowa bowiem nie potrafią oddać, czym naprawdę jest dla mnie Paryż. Nigdy specjalnie nie goniłem za szczęściem, a jednak słowo Paryż sprawia, że zaczynam je odczuwać.

Piękno często sprawia mi ból, a wspaniałość, przepych i okazałość świata ludzi śmiertelnych potrafi wypełnić mnie identyczną tęsknotą, jaką odczuwałem wtedy, podczas podróży po Morzu Śródziemnym. Ale Paryż, Paryż wypełnia całe moje serce, tak że całkowicie się w nim zapomniałem. Zapomniałem o tych przeklętych stworzeniach i naszych poszukiwaniach. Paryż przytłaczał, a jednocześnie przynosił ulgę, budził nadzieję bardziej niż jakakolwiek obietnica.

On był matką Nowego Orleanu, zrozumiałem to od razu. Tchnął w niego życie i ofiarował mu pierwszych mieszkańców. Był tym, czym Nowy Orlean przez tyle lat próbował się stać. Ale Nowy Orlean, choć piękny i tak gwałtownie tętniący ruchem, był powierzchowny i kruchy. Tkwiło w nim coś wiecznie barbarzyńskiego i prymitywnego, coś, co zagrażało temu egzotycznemu, ale zarazem wyszukanemu życiu, zarówno od wewnątrz, jak i z zewnątrz. Każda belka drewnianych ulic, każda cegiełka z gęstej zabudowy hiszpańskich domków, pochodziła z dzikiej puszczy, która otaczała miasto, gotowa w każdej chwili pochłonąć je na powrót. Huragany, powodzie, gorączki, zaraza i wreszcie sama już wilgotność klimatu Luizjany nieodmiennie wyciskały swoje piętno na każdej desce czy kamiennej fasadzie. Nowy Orlean zdawał się jedynie snem, wytworem wyobraźni walczących o swoją egzystencję mieszkańców, marzeniem przechowywanym w nie naruszonym stanie przez silną, choć nie do końca uświadomioną, zbiorową wolę.

Paryż, Paryż był wszechświatem, całym i skończonym sam w sobie, drążony i kształtowany przez historię wydawał się wtedy, w czasach Napoleona III, ze swoimi strzelającymi w niebo budowlami, olbrzymimi i przytłaczającymi katedrami, wspaniałymi bulwarami i krętymi średniowiecznymi uliczkami, równie wielki i niezniszczalny jak sama przyroda. Wszystko przesiąknięte było nastrojem miasta, obecnością jego zaczarowanych mieszkańców tłoczących się w galeriach, teatrach, kawiarenkach, bez końca dających życic geniuszowi i świętości, filozofii i wojnie, frywolności i najwspanialszym dziełom sztuki. Wydawało się, że jeśli cały świat miał zatopić się w ciemnościach, to to, co piękne, co wspaniałe, co najważniejsze i tak jeszcze może zakwitnąć tu, w Paryżu. Nawet wielkie majestatyczne drzewa, które dodawały wdzięku i chroniły przed słońcem piękne ulice miasta, dostrojone były do jego charakteru. I do wód Sekwany — uregulowanych, lecz malowniczych — gdy wijąc się, przepływała przez serce miasta, tak że ziemia wokół, tak ukształtowana przez krew i świadomość, przestawała być zwykłą ziemią i stawała się Paryżem.

Znów odżyliśmy. Byliśmy zakochani — i w takiej euforii, po tylu nocach spędzonych na bezcelowych poszukiwaniach we wschodniej Europie, bez jakiejkolwiek nadziei. Poddałem się całkowicie woli Klaudii, gdy zadecydowała, że zamieszkamy w hotelu „Saint-Gabriel” na Boulevard des Capucines. Plotka głosiła, że był (o jeden z największych hoteli w Europie, jego olbrzymie pokoje sprawiły, że skurczył się w naszej pamięci stary miejski dom w Nowym Orleanie, choć z drugiej strony przypominały go wykwintnością urządzenia. Mieliśmy otrzymać jeden z najwspanialszych apartamentów. Nasze okna wychodziły na oświetlony latarniami bulwar. Wczesnym wieczorem chodniki aż roiły się od spacerowiczów, nie kończący się strumień powozów płynął bez ustanku pod oknami, zabierając bogato ubrane damy i ich towarzyszy do opery, teatrów, na balet, bale czy nieustanne przyjęcia w Tuileries.

Klaudia wytłumaczyła mi przyczyny wynajęcia tak drogiego apartamentu delikatnie i logicznie, ale przy okazji zauważyłem, że stała się niecierpliwa, a to, że była zmuszona do zamawiania wszystkiego przeze mnie, męczyło ją. „Hotel — mówiła — pozwala nam na całkowitą wolność, nasze nocne wypady pozostaną zupełnie nie zauważone w stałym hotelowym zamęcie turystów z Europy. Nasze pokoje są utrzymywane w nieskazitelnej czystości przez anonimowy personel, którego nawet nie musimy widzieć, podczas gdy olbrzymia cena, jaką płacimy, gwarantuje nam prywatność i bezpieczeństwo”. Ponadto było coś jeszcze. Miejsce zapewniało jej zaspokojenie gorączkowej pasji do robienia zakupów.

— To jest mój świat — tłumaczyła, siedząc w małym atłasowym foteliku przed otwartymi drzwiami balkonowymi, przyglądając się długiemu rzędowi jednokonnych karet zatrzymujących się, jedna po drugiej, przed głównym wejściem do hotelu.

— Muszę mieć to, co mi się podoba — mawiała jak gdyby do siebie.

Tak więc, zaspokajała swoje zachcianki — a to wymyślna tapeta w róże na złotym tle, a to niezliczone meble pokrywane adamaszkiem i atłasem, a to znów wyszywane poduszki i jedwabne kapy na łóżko z baldachimem. Tuziny ciętych świeżych róż pojawiały się codziennie na marmurowych kominkach i inkrustowanych stolikach, wypełniały alkowę jej garderoby, odbijając się nieskończoną ilość razy w pochyłych zwierciadłach. Na koniec, ukoronowała wysokie drzwi balkonowe prawdziwym ogrodem kamelii i paproci.

— Tęsknię za kwiatami więcej niż za czymkolwiek innym — mówiła zadumana. Szukała ich nawet w obrazach, które kupowaliśmy w sklepach i galeriach. Wspaniałe płótna, takie jakich nigdy nie widziałem w Nowym Orleanie — od klasycznie wykonanych bukietów, które wyglądały jak żywe, kusiły, by wyciągnąć po nie rękę, dotknąć opadłych na obrus płatków, do płócien w nowym i niepokojącym stylu, na których kolory zdawały się płonąć z taką intensywnością, że zamazywały spokój starych linii, starej solidności, aby stworzyć wizje podobne do tych, które miewam, gdy bliski jestem delirium, a kwiaty wyrastają mi przed oczyma i wydają trzask jak płomienie lampy. Paryż po prostu wtargnął w te pokoje.

Czułem się tam niezwykle dobrze, porzucając rozmyślania o eterycznej prostocie, o którą delikatnie upominała się druga połowa mojego ja. Powietrze jednak było słodkie jak to z naszego dziedzińca przy Rue Royale. Wszystko było żywe przy szokującej obfitości światła lamp, które odbijało się nawet w przepysznych stiukowych sufitach pozbawionych zupełnie cienia. Światło błyskało na złoconych ornamentach, migotało w błysku żyrandoli. Ciemność nie istniała. Wampiry nie istniały.

I choć wcale nie zrezygnowałem z poszukiwań, miło i słodko było pomyśleć, że ojciec i córka wsiądą do eleganckiego kabrioletu z tego świata cywilizowanego luksusu, po to aby przejechać się wzdłuż wybrzeża Sekwany, przez most do Dzielnicy Łacińskiej i będą się włóczyć po tych ciemnych, wąskich uliczkach w poszukiwaniu historii, a nie ofiar. A potem miło było wracać do tykającego zegara i mosiężnego kozła w kominku, i do talii kart rozłożonych na stoliku. Książki z poezją, programy teatralne i wszędzie dookoła ciche odgłosy wielkiego hotelu — odległe dźwięki skrzypiec, szybki ożywiony głos kobiecy, rozmowy mężczyzn.

— Czy jest tak, jak chciałbyś, aby było? — zapytała któregoś dnia Klaudia, być może tylko dlatego, aby poinformować mnie, że wcale o mnie nie zapomniała, nie odzywała się bowiem od paru godzin; żadnych rozmów o wampirach. Coś jednak działo się niedobrego. Nie było już dawnego spokoju. W jej oczach pojawiło się zamyślenie i niezadowolenie. I choć znikało natychmiast, gdy pytałem ją o to lub rozmawiałem z nią, to jednak widziałem, że gdzieś blisko, pod skórą skrywa gniew.

— Och, wiesz, jak ja to sobie bym wyobrażał — odpowiedziałem. — Jakaś mansarda niedaleko Sorbony, dostatecznie blisko hałasów Rue St. Michel, a jednocześnie odpowiednio od niej oddalona. Ale właściwie to chcę, aby było tak, jak ty sobie tego życzysz. — Widziałem, że sprawiło jej to przyjemność, ale patrzyła nadal przed siebie, nie zauważając mnie, jak gdyby chciała powiedzieć: „I tak mi nie pomożesz, nie zbliżaj się więc zbyt blisko, nie pytaj mnie”.

Pamiętam to wszystko zbyt dobrze, zbyt ostro. Czas powinien rozmazywać kontury zdarzeń, a to co niezdecydowane, powinno łagodnieć. Te zdarzenia są zamknięte w moim sercu jak obrazy w sejfie, choć to potworne obrazy, których żaden artysta, żaden aparat fotograficzny nie powinien nigdy utrwalić. Ciągle widzę Klaudię tej ostatniej nocy stojącą przy fortepianie, na którym grał Lestat, przygotowując się do śmierci. Jej twarz, kiedy szydził z niej, jej grymas, który natychmiast przerodził się w maskę, więcej uwagi i uratowałby życie, jeśli rzeczywiście już nie żył.

Coś wzbierało powoli w Klaudii i ujawniało się przed najmniej odpowiednimi świadkami. Pojawiła się u niej nowa namiętność — do pierścionków i bransoletek zupełnie przecież nie pasujących do jej dziecięcego wyglądu. Jej żwawy krok i wyprostowana postawa zupełnie nie były dziecięce. Często, na spacerze, wybiegała przede mnie, wchodziła do małych butików i wskazywała rozkazująco palcem na jakieś perfumy czy parę rękawiczek, za które chciała następnie sama płacić. Zawsze byłem w pobliżu i zawsze zaniepokojony i nieco zaambarasowany — nie dlatego, bym obawiał się czegokolwiek w tym rozległym mieście, ale ponieważ bałem się jej i obawiałem o nią. Zawsze do tej pory odgrywała „zagubione dziecko” wobec swych ofiar lub była „sierotą”, a teraz zdawało się, że chce być kimś innym, wstrętnym, niegodziwym i szokującym przechodniów. Jej polowania na szczęście odbywały się jednak w odosobnionych miejscach. Zostawiała mnie na godzinę spacerującego wokół katedry Notre Dame albo siedzącego w powozie na skraju parku.

Aż wreszcie, którejś nocy, kiedy obudziłem się na wspaniałym łożu w naszym apartamencie hotelowym, z książką niewygodnie rozłożoną pod sobą, stwierdziłem, że pokój jest pusty, a Klaudia zniknęła. Nie ośmieliłem się zapytać chłopców hotelowych, czy ją widzieli. Zazwyczaj mijaliśmy ich szybko i bez słowa, nie znali naszych imion. Przeszukałem korytarze, wszystkie przyległe ulice, nawet sale balowe, co zresztą przyprawiło mnie o drżenie i lęk na myśl, że mogła być sama w takim miejscu. W końcu jednak zobaczyłem ją, jak nadchodziła przez boczne drzwi holu. Jej włosy ukryte pod czepkiem błyszczały od deszczu. Wyglądała jak dziecko udające się na figlarną eskapadę, które chce rozchmurzyć twarze pań i panów wokoło. Zaczęła wspinać się po wielkich schodach i minęła mnie, jak gdyby nawet mnie nie dostrzegła. Nieprawdopodobność tej sytuacji, dziwny, lecz pełen wdzięku afront, zdumiał mnie.

Zamknąłem drzwi za sobą w chwili, gdy zdejmowała już swoją pelerynę i strząsała z niej obłok złotych kropli deszczu. Rozwiązała wstążeczki czepka i odczułem dotykalną niemal ulgę, gdy zobaczyłem dziecięce ubranie pod peleryną, jakieś wstążki i coś cudownie uspokajającego, co trzymała w dłoniach — małą porcelanową lalkę. Usiadła cicho, nic do mnie nie mówiąc. Połączona jakoś na haczyki lalka, czy może druciki pod falbankowym ubiorem, stukała malutkimi nóżkami, wydając dźwięki jak małe dzwoneczki.

— To lalkowa dama — odezwała się Klaudia, podnosząc wzrok na mnie. — Widzisz, lalkowa dama. — Położyła ją na kredensie.

— Tak — odezwałem się cicho.

— Zrobiła ją pewna kobieta — dodała. — Ona robi takie laleczki, wszystkie takie same, damy, cały sklep lalek… chcę taką lalkę.

To było naigrawanie się, wiedziałem o tym. Klaudia siedziała teraz z mokrymi strąkami włosów na swym wysokim czole, całkowicie pochłonięta laleczką.

— Czy wiesz, dlaczego zrobiła ją dla mnie? — zapytała. Żałowałem w tej chwili, że tak mało cienia jest w tym pokoju, chciałem wycofać się z ciepłej orbity sztucznego światła w jakieś ciemne miejsce. Żałowałem, że siedzę na łóżku jak na jakiejś oświetlonej scenie, widząc ją przed sobą i w lustrach, całą masę odbić jej bufiastych rękawów.

— Ponieważ jesteś pięknym dzieckiem, a ona chciała sprawić ci radość — odpowiedziałem wreszcie głosem cichym i tak dziwnym, że sam go nie poznawałem.

Roześmiała się bezgłośnie.

— Pięknym dzieckiem — powiedziała, zerkając na mnie. — Czy naprawdę myślisz, że jestem jeszcze dzieckiem? — Jej twarz zachmurzyła się ponownie, obracała w palcach lalkę. — Tak, przypominam jej lalkę. Jestem jak jej lalka. Powinieneś ją widzieć, gdy pracuje nad nimi, pochylona nad lalkami, każda z taką samą twarzą, ustami.

Palcem dotknęła ust. Zdawało się, że lustra z jej odbiciem zadrżały, jak gdyby ziemia westchnęła. Powozy dudniły na ulicach, ale były daleko stąd. I wtedy zobaczyłem, co robi: w jednej ręce trzymała lalkę, drugą miała przy ustach, dłonią miażdżyła laleczkę, miażdżyła i rozrywała z trzaskiem, a kawałki potłuczonej porcelany opadały z jej zakrwawionej dłoni na dywan. Otrząsnęła ubranie z malutkich kawałeczków, jakie się na nim zatrzymały. Odwróciłem wzrok, tylko po to, aby ujrzeć ją ponownie w pochylonym lustrze nad kominkiem, jej oczy mierzyły mnie badawczo od stóp aż po czubek głowy. Zobaczyłem w lustrze, jak przysunęła się bliżej, przysiadła na łóżku.

— Dlaczego odwracasz wzrok, dlaczego nie patrzysz na mnie? — zapytała łagodnym głosem, dźwięczącym zupełnie jak dzwoneczek. Potem jednak zaśmiała się cicho, śmiechem dorosłej kobiety i dodała: — Czy sądziłeś, że będę twoją córeczką na zawsze? Czy jesteś ojcem głupców czy też głupcem ojców?

— Twój ton jest nieuprzejmy i niegrzeczny.

— Hmmm… nieuprzejmy. — Wydaje mi się, że przytaknęła głową. Była błyskiem w oku, błękitnym płomieniem, złotym płomieniem.

— A co oni myślą o tobie? — zapytałem najdelikatniej, jak mogłem. — Tam, na zewnątrz. — Gestem ręki wskazałem otwarte okno.

— Wiele rzeczy — uśmiechnęła się — wiele rzeczy. Mężczyźni są cudowni, kiedy próbują się tłumaczyć! Czy widziałeś może tych karłów i karlice w parkach, cyrkach, potwory, z których śmieją się za pieniądze?

— Byłem tylko uczniem czarnoksiężnika! — wybuchnąłem wreszcie, wbrew sobie. — Uczniem! — powtórzyłem. Chciałem jej dotknąć, pogłaskać włosy, ale siedziałem nieruchomo, bojąc się wybuchu jej gniewu.

Znów uśmiechnęła się, a potem przysunęła swoją dłoń do mojej i przykryła ją.

— Uczeń, tak — zaśmiała się. — Ale powiedz mi jeszcze jedną rzecz, z kręgu tych zakazanych. Jak to jest… kochać się?

Zanim pomyślałem, odruchowo wstałem i odsunąłem się od niej. Gorączkowo szukałem peleryny i rękawiczek jak jakiś nierozgarnięty śmiertelnik.

— Nie pamiętasz? — zapytała, zachowując doskonały spokój, gdy tymczasem ja już kładłem dłoń na mosiężnej klamce. Zatrzymałem się, czując jej wzrok na plecach, zawstydzony. Obróciłem się i zastygłem, zastanawiając się dokąd idę, co chcę robić, dlaczego stoję tutaj?

— To było coś zawsze bardzo pośpiesznego — powiedziałem próbując spojrzeć jej w oczy. Jak doskonale błękitne i zimne były wtedy. Jakże poważne. — I… rzadko kiedy tak naprawdę delektowane… to coś mocnego, co jednak szybko się zatraca. Myślę, że to zaledwie blady cień zabijania, ledwie jego odbicie.

— Ach… — odrzekła — tak jak sprawianie ci bólu… jest zaledwie bladym cieniem zabijania.

— Tak, proszę pani — odrzekłem. — Skłaniam się właśnie ku takiej interpretacji. — I uchylając kapelusza, życzyłem jej dobrej nocy.

Dopiero po dłuższej chwili zwolniłem kroku. Przeszedłem na drugą stronę Sekwany. Pragnąłem ciemności. Chciałem ukryć się przed nią i przed odczuciami, które opanowały mnie teraz. Przed wielkim pochłaniającym mnie strachem, że jestem całkowicie niezdolny, aby uczynić ją szczęśliwą lub uszczęśliwić siebie przez sprawienie jej przyjemności. Czułem się zraniony jej słowami i wzrokiem, jakim patrzyła na mnie, i żadne wytłumaczenia, jakie przychodziły mi do głowy, gdy skręciłem w Rue St. Michel i zagłębiałem się coraz bardziej w Dzielnicę Łacińską — żadne, nie potrafiły uśmierzyć i uspokoić tego, co wyobrażałem sobie jako jej głębokie rozczarowanie i niezadowolenie lub mój własny ból.

W końcu zabrakło mi już siły. Znajdowałem się w zupełnej ciszy i ciemności średniowiecznej uliczki. Ślepo podążałem z biegiem jej ostrych zakrętów, pokrzepiany wysokością jej wąskich, pochylonych kamieniczek, które zdawały się w każdej chwili zawalić, zamykając przejście.

— Nie potrafię, nie mogę uczynić jej szczęśliwą. Nie jest szczęśliwa ze mną, a jej zgryzota rośnie z dnia na dzień. — To był mój śpiew, monotonnie powtarzający się w głowie. Powtarzałem go jak różaniec, jak zaklęcie, które miało zmienić fakty — jej nieuniknione rozczarowanie naszymi poszukiwaniami, które zaprowadziły nas w tę otchłań. Czułem, że oddala się ode mnie, czyni mnie karłem wobec swoich olbrzymich potrzeb. Odczułem nawet dziką zazdrość w stosunku do tej maleńkiej, lalkowej damy, ponieważ ona, choć na chwilę, dała jej coś, co zatrzymała blisko przy sobie. W mojej obecności zachowywała się teraz tak, jakby w ogóle mnie nie zauważyła.

Co to miało oznaczać, do czego prowadziło?

Nigdy przedtem, zanim nie przyjechałem do Paryża, nie odczuwałem tak głęboko wielkości miasta, nie czułem, że mógłbym przejść z tej krętej, ślepej uliczki, którą sam sobie wybrałem, w świat rozkoszy, i nigdy nie czułem tak mocno jego bezużyteczności. Bezużyteczności dla niej z powodu granic, których tak gorzko i gniewnie była świadoma. Byłem bezradny. Klaudia była bezradna, ale ona była silniejsza ode mnie. I wiedziałem, wiedziałem już w chwili, kiedy zostawiałem ją w hotelu, że za jej wzrokiem kryje się i tak niezmienna miłość do mnie.

Oszołomiony i zmęczony, a teraz jeszcze przyjemnie zagubiony, zdałem sobie nagle sprawę, nie dającymi się oszukać zmysłami wampira, że nie jestem sam i ktoś idzie za mną krok w krok.

Pierwsza moja myśl była irracjonalna. To ona wyszła za mną na miasto i, sprytniejsza ode mnie, obserwowała mnie z dużej odległości. Ale równie szybko jak przyszło mi to do głowy, pojawiła się inna myśl, raczej okrutna w świetle tego, co zaszło między nami. Kroki były za ciężkie, by to mogła być ona. To tylko śmiertelny człowiek spacerujący tą samą aleją co ja, kroczący nieświadomie na spotkanie śmierci.

Szedłem więc dalej, gotów ponownie pogrążyć się w bólu, bo zasługiwałem nań, gdy rozum podpowiedział mi — jesteś głupcem, posłuchaj tylko kroków. Doznałem olśnienia: kroki, choć odbijały się echem daleko za mną, były absolutnie równe moim. Przypadek? Gdyby były odgłosem kroków przypadkowego przechodnia, to nie mógłby on w żadnym wypadku swoim ludzkim zmysłem słyszeć moich kroków, by im wtórować. Ale gdy zatrzymałem się, aby to rozważyć, kroki ucichły. Gdy obróciłem się, mówiąc do siebie: „Louis, okłamujesz się”, po czym zacząłem iść ponownie, znów usłyszałem kroki za sobą. Krok w krok, przyspieszały, gdy i ja przyspieszałem. I wówczas zdarzyło się coś bezsprzecznie nadzwyczajnego. Całkowicie pochłonięty wsłuchiwaniem się w podążające za mną kroki, nieostrożnie wszedłem na leżącą na ulicy dachówkę, potknąłem się i straciwszy równowagę, uderzyłem bokiem o ścianę. Z tyłu doszły mnie odgłosy identycznego zamieszania, odbite echo mojego upadku.

Byłem zdumiony. Wszystko to zaniepokoiło mnie, choć nie czułem trwogi. Po prawej i lewej stronie ulicy panowała ciemność. Nawet przyćmione światło nie pobłyskiwało w mansardach. Jedynym zabezpieczeniem, jakie miałem, była odległość między mną a słyszanymi krokami. Była to zresztą, jak powiedziałem, gwarancja, że nie należą one do żadnej ludzkiej istoty. Zupełnie nie wiedziałem, jak się zachować. Miałem nieodpartą ochotę zawołać w ciemność i przywitać sprawcę hałasu, dać mu do zrozumienia, że czekam na niego, że szukałem go, że gotów jestem stanąć naprzeciwko. Tak, teraz trochę się bałem, trochę byłem zaniepokojony. Najrozsądniejsze było jednak podjęcie na nowo spaceru i czekanie na to, co się stanie. Ruszyłem przedrzeźniany odgłosami identycznych kroków, a odległość między nami zawsze pozostawała taka sama. Napięcie rosło we mnie, ciemność wokół stawała się coraz bardziej złowroga. Powtarzałem sobie w kółko: Dlaczego mnie śledzisz? Dlaczego nie ukrywasz się przede mną?

Skręciłem w ostry zakręt bocznej uliczki. Naprzeciwko, przy następnym rogu błysnęło światełko. Ulica prowadziła nieco do góry, w jego kierunku. Szedłem wolno, bardzo wolno, bicie serca dudniło mi w uszach. Niechętnie myślałem o tym, że wkrótce wejdę w promień światła.

I gdy tak wahałem się, tuż przed zakrętem, coś poruszyło się i zadudniło u góry, jak gdyby dach domu stojącego obok zaczął się zawalać. Odskoczyłem akurat w porę, by uchylić się przed całym mnóstwem dachówek, które z łoskotem zsunęły się z dachu i roztrzaskały o bruk. Jedna z nich lekko raniła mnie w ramię. Znów zapadła cisza. Spojrzałem na dachówki, słuchając, czekając. Potem wolno prześliznąłem się wokół oświetlonego miejsca, obchodząc je dookoła, i wtedy ujrzałem u wylotu ulicy, tam gdzie byłem sam przed chwilą, sylwetkę majaczącą pod latarnią uliczną, sylwetkę, która bez wątpienia mogła należeć tylko do innego wampira.

Był olbrzymiej postury, choć wychudzony tak jak ja. Jego pociągłą bladą twarz oświetlała lampa, czarne oczy wpatrywały się we mnie z nie ukrywanym zdumieniem i zaciekawieniem. Jego prawa noga była lekko zgięta, jak gdyby zatrzymał się nagle, w pół kroku. Zdałem sobie sprawę, że jego czarne włosy nie tylko były uczesane tak samo jak moje i był ubrany w identyczny surdut i taką samą pelerynę jak ja, ale stał teraz, imitując do złudzenia moją postawę i wyraz twarzy. Przełknąłem ślinę. Moje oczy lustrowały jego postać, a jednocześnie starałem się nie dać poznać po sobie przyspieszonego bicia serca, gdy jego oczy równie bacznie przyglądały mi się. Gdy zobaczyłem, że mrugnął oczyma, zdałem sobie sprawę, że sam uczyniłem to właśnie przed chwilą, a gdy podniosłem ręce i skrzyżowałem je na piersiach, on wolno zrobił to samo. Doprowadzało mnie to do obłędu. Gorzej nawet, bo gdy ledwo dostrzegalnie poruszyłem wargami, on uczynił to samo i jego słowa również były nieme. Zupełnie nie wiedziałem, co zrobić. W dodatku cały czas czułem na sobie ten ostry wzrok czarnych oczu i tę uwagę, jaką skupiał na mnie, co było oczywiście doskonałym naśladownictwem mojego zachowania. Ale to ON był wampirem, a ja zdawałem się tylko jego odbiciem w lustrze.

— Sprytnie — odezwałem się do niego krótko i z desperacją, a on, oczywiście, powtórzył to za mną, równie szybko jak ja. Bardziej tym wyprowadzony z równowagi niż czymkolwiek innym, nagle zdałem sobie sprawę, że bezwiednie uśmiechnąłem się, walcząc jednocześnie z potem, który wystąpił z każdej niemal pory na skórze, i z gwałtownym drżeniem nóg. Uśmiechnął się również, ale jego oczy miały w sobie dzikość zwierzęcia, nie były takie jak moje, a i uśmiech był raczej złowrogi w swoim czystym, mechanicznym naśladownictwie.

Postąpiłem krok naprzód, cały czas wpatrując się w niego. On podobnie. Wtedy, wolno, podniósł prawą rękę, choć moja pozostała nienaruszona, i zacisnął ją w pięść. Kilkakrotnie uderzył się szybko w pierś, przedrzeźniając w ten sposób bicie mojego serca. Wybuchnął śmiechem. Odrzucił do tyłu głowę, pokazując swoje psie ostre zęby. Jego śmiech zdawał się wypełniać całą uliczkę. Nienawidziłem go z całego serca.

— Chcesz mi zrobić krzywdę? — zapytałem, tylko po to, by słyszeć w odpowiedzi szydercze powtórzenie moich słów.

— Błazen! — powiedziałem ostro. — Bufon!

Te słowa zatrzymały go. Zwiędły na jego ustach, gdy je powtarzał, a jego twarz stężała.

To był impuls. Po prostu odwróciłem się do niego plecami i szybko zacząłem odchodzić, być może, aby zmusić go do pójścia za mną i do ujawnienia swojego imienia. W tej samej jednak chwili, wykonał ruch tak szybki, że nawet go nie zauważyłem, i znów stał naprzeciw mnie, jak gdyby ponownie zmaterializował się przede mną. Raz jeszcze odwróciłem się, by znów ujrzeć go przed sobą. Stał nieruchomo, tylko opadające włosy wskazywały, że wykonał ruch przed chwilą.

— Szukałem ciebie! Przybyłem do Paryża, aby cię odnaleźć. — Zmusiłem się niemal, by wyrzec te kilka słów, widząc jednocześnie, że nie powtórzył ich tym razem, ani nie poruszył się, a tylko stał, wpatrując się we mnie.

Wreszcie, powoli poruszył się do przodu, z wdziękiem. Ujrzałem jego prawdziwą postać i jego prawdziwe ruchy. Wyciągnął rękę, jakby chciał sięgnąć po moją, lecz popchnął mnie znienacka do tyłu, tak że straciłem równowagę. Poczułem, że mam mokrą koszulę i przylega mi do ciała, gdy stawałem ponownie, opierając się ręką o wilgotną ścianę.

Gdy odwracałem się, aby stanąć z nim twarzą w twarz, raz jeszcze popchnął mnie silnie na ziemię. Żałuję, że nie potrafię opisać ci jego siły. Zdałbyś sobie z tego sprawę, gdybym na przykład zaatakował ciebie teraz i zadał silny cios ręką, której ruchu nawet byś nie dostrzegł.

W tym momencie usłyszałem w sobie wewnętrzny głos. Pokaż mu własną siłę. Wstałem szybko, podskoczyłem do niego z wyciągniętymi rękoma. Uderzyłem, lecz w pustkę i stałem sam, rozglądając się wokoło, zupełnie ogłupiały. To był swego rodzaju test, wiedziałem o tym. Skupiłem całą uwagę na ciemnej ulicy, na ciemnych wnękach odrzwi i innych miejscach, gdzie mógł się schować. Nie chciałem brać udziału w tym sprawdzianie, ale nie widziałem też żadnego innego wyjścia z tej sytuacji. Rozważałem właśnie możliwość pogardliwego ustosunkowania się do tego wszystkiego, gdy nagle pojawił się ponownie, poszturchując mnie i rzucając raz jeszcze na bruk uliczny, tam gdzie przed chwilą leżałem. Na żebrach poczułem jego buciory. Doprowadzony do wściekłości, chwyciłem mocno jego nogę. Udało mi się chwycić ją w porę. Poczułem materiał i kość. Upadł na kamienną ścianę po przeciwnej stronie, wydając z siebie warkot nie ukrywanej złości. Zrobił się straszny bałagan. Trzymałem mocno tę nogę, choć próbował dostać mnie butem. W pewnej chwili, po tym jak udało mu się znaleźć na wierzchu i wyswobodzić z mojego uchwytu, poczułem, że jego ręce unoszą mnie do góry w powietrze. Co mogło nastąpić potem, nietrudno sobie wyobrazić. Mógł mnie odrzucić kilka metrów od siebie, bez trudu dałby sobie z tym radę. Potłuczony i ciężko poturbowany mogłem stracić przytomność. Przez moment przeszło mi przez myśl, czy w ogóle mogę stracić przytomność. Nigdy jednak nie miałem okazji tego sprawdzić. Nagle, choć bardzo byłem oszołomiony, zdałem sobie sprawę, że jeszcze ktoś trzeci wszedł między nas, ktoś, kto miał nad nim władzę i zmusił go do wypuszczenia mnie z rąk.

Kiedy podniosłem wzrok, leżałem na ulicy. Ujrzałem dwie postacie tylko przez moment, jak błysk obrazu, który pozostaje jeszcze przez chwilę po zamknięciu oczu. Potem już tylko szelest ubrania, uderzenie buta o kamień i cisza. Pustka. Usiadłem, dysząc, pot spływał mi po twarzy. Rozglądałem się dookoła, potem spojrzałem w górę, w wąską wstążkę nieba między kamieniczkami. Powoli, tylko dlatego że wzrok skoncentrował się całkowicie na niej, pojawiła się nade mną, z ciemności ściany, jakaś postać. Przycupnięta na wystających kamieniach nadproża obróciła się tak, że zobaczyłem najpierw błysk światła na włosach, a potem Zesztywniała, posępną, białą twarz. Dziwną twarz, szerszą i nie wychudzoną jak inne. Duże, czarne oczy wpatrywały się we mnie natarczywie. Usłyszałem szept, choć wargi zdały się wcale nie poruszać:

— Nic się tobie nie stało?

Nie tylko nic mi się nie stało, ale doszedłem już całkowicie do siebie. Stałem na nogach gotowy do ataku. Ale postać nie ruszyła się, przycupnięta, jakby była częścią ściany. Zobaczyłem białą dłoń sięgającą do kieszeni kamizelki. Mężczyzna wyciągnął równie białą wizytówkę i podał mi ją. Nie poruszyłem się, aby ją odebrać.

— Niech pan przyjdzie do nas jutro wieczorem. — Usłyszałem ten sam szept gładkiej bez wyrazu twarzy, z której nadal widać było tylko jedno oświetlone oko. — Nie zrobię ci krzywdy — usłyszałem — i nic złego nie grozi ci ze strony tego drugiego. Nie pozwolę na to.

Teraz, zrobił to, co potrafią wampiry, zdało się, że jego ręka odłączyła się od ciała, po czym wsunęła mi prosto w palce kartonik. Różowe napisy natychmiast zabłysły w świetle. Postać wspięła się na ścianę jak kot i szybko zniknęła między wystającymi oknami mansardy.

Wiedziałem, że teraz byłem już sam, czułem to. Bicie mojego serca zdawało się wypełniać pustą uliczkę, gdy stałem pod lampą, czytając bilet wizytowy. Było to zaproszenie do teatru. Adres był mi znajomy, bo bywałem już w teatrach na tej ulicy wielokrotnie. Nazwa jednak była zdumiewająca — „Theatre des Vampires” i godzina — dziewiąta wieczór.

Obróciłem kartkę i dostrzegłem wiadomość dopisaną odręcznie: „Niech pan przyprowadzi ze sobą tę małą ślicznotkę. Jesteście mile widziani. Armand”.

Nie było wątpliwości, że postać, która podała mi bilet, napisała te słowa. Na powrót do hotelu było już mało czasu. Nadchodził świt. Puściłem się pędem. Przypadkowi przechodnie, których mijałem na bulwarach, nawet chyba nie dostrzegli cienia, który w pędzie otarł się o nich.

Wstęp do „Theatre des Vampires” możliwy był wyłącznie za okazaniem zaproszenia. Następnej nocy odźwierny przyglądał się karcie przez moment, podczas gdy na nas, stojących u wejścia, padał miękko deszcz. Padał na mężczyzn i kobiety stojących przy zamkniętym okienku kasy, na szeleszczące plakaty, które tandetnie wyobrażały wampiry z rozłożonymi rękoma i pelerynami, przypominającymi skrzydła nietoperza, gotowe do skoku na nagie ramiona śmiertelnej ofiary. Padał na pary, które przeciskały się obok nas do zatłoczonego holu. Z łatwością mogłem dostrzec, że cały ten otaczający nas tłum to byli ludzie, nie wampiry, nie ujrzałem wśród nich żadnego wampira. Nie był nim nawet chłopak, który w końcu wprowadził nas w tłum huczący rozmową, pełen zapachów wilgotnej wełny, gdzie kobiece dłonie w rękawiczkach muskały ronda kapeluszy i mokre strąki włosów. Skierowałem się ku ciemniejszym miejscom w gorączkowym podnieceniu. Oboje dopiero co piliśmy krew naszych ofiar, oblicza nasze nie były więc zbyt blade, a wzrok tak zasępiony i ponury. Smak tej krwi, którą przyjąłem z niechęcią, pozostawił we mnie uczucie niepokoju. Czułem się nieswojo, ale nie miałem zbyt wiele czasu na zastanawianie się nad tym. To nie była odpowiednia noc do zabijania. Ta noc miała przecież dostarczyć nam objawień, bez względu na to, jak się zakończy. Byłem tego pewny.

Staliśmy tak oto z całym tym ludzkim tłumem, gdy nagle drzwi do audytorium zostały otwarte i młody chłopak, popychając nas uprzejmie w stronę rzędów, wskazał drogę do schodów prowadzących na galerię. Mieliśmy lożę, jedną z najlepszych w teatrze, i nawet gdyby moje policzki nie zaróżowiły się ani trochę, Klaudia nie wyglądała jak normalne ludzkie dziecko, woźny-bileter i tak nie spojrzałby nawet na nas, pozostając całkowicie obojętny na cały ten kolorowy tłum. Uśmiechnął się tylko uprzejmie, gdy odsłonił dla nas kotarę do loży i wskazał dwa krzesła przed mosiężną poręczą.

— Czy ty zatrudniałbyś w takim miejscu niewolników? — szepnęła Klaudia.

— Lestat nigdy nie ufał niewolnikom — odpowiedziałem. Przyglądałem się, jak zapełniały się powoli miejsca, przyglądałem się wspaniałym kapeluszom pań balansujących między rzędami w poszukiwaniu swych miejsc. W świetle lamp migały białe ramiona, błyszczały diamenty.

— Pamiętaj, bądź ostrożny i przebiegły. — Raz jeszcze doszedł mnie szept Klaudii spod pochylonej jasnej główki. — Za bardzo jesteś dżentelmenem.

Światła przygasały, najpierw na balkonach, a potem wzdłuż ścian na parterze. Grupka muzyków zajmowała już swoje miejsca w kanale dla orkiestry, a u spodu długiej atłasowej kurtyny najpierw zamrugały, a potem rozbłysły jasno płomienie lamp. Zdawało się, że audytorium usunęło się w cień, jak gdyby owinięte w szarą chmurę, przez którą migotały tylko diamenty na przegubach dłoni, szyjach i palcach. Rozległo się zbiorowe uciszanie przy wtórze pochrząkiwań i kasłań. Potem zaległa cisza. Słychać było tylko wolne rytmiczne uderzenia tamburynu. Po chwili zawtórowała mu cicha melodia fletu zdająca się podnosić ostre, metaliczne tony dzwonków tamburynu, tworząc niespokojną, naprzykrzającą się melodię, która przypominała nieco średniowieczne inkantacje. Dołączyły się smyczki. Dźwięk fletu rósł, a w melodii pojawiło się coś melancholijnego, smutnego. Muzyka stała się jakby zaklęciem i cała publiczność zdawała się uciszona i zjednoczona w niej. Nawet unosząca się w tej chwili kurtyna nie załamała ciszy najdrobniejszym dźwiękiem. Światła zapłonęły mocniej i wydawało się, że scena nie jest właściwie sceną, ale gęsto zarośniętym drzewami miejscem. Między drzewami można było dostrzec coś, co wydawało się niskim, kamiennym brzegiem rzeki, a nad nim, i obok, migotała powierzchnia wody, którą wyobrażał namalowany obraz na delikatnym jedwabiu, lekko tylko drżącym od ledwo wyczuwalnego przeciągu.

Posypały się oklaski nagradzające trójwymiarową iluzję. Przez moment osiągnęły crescendo i ucichły. Ubrana na ciemno postać pojawiła się na scenie, przemykając od jednego pnia do drugiego tak szybko, że gdy weszła w jasne światło sceny, zdawało się, że pojawiła się od razu na jej środku w magiczny zgoła sposób. Jedna jej ręka uniosła się spod płaszcza, ukazując wszystkim srebrną kosę, w drugiej przed niewidoczną dla widowni twarzą, trzymała maskę przedstawiającą wymalowane rysy śmierci, czaszkę.

Dało się słyszeć głębokie oddechy przerażenia. To była Śmierć, stojąca tu przed widownią, z kosą. Śmierć na skraju lasu. Coś we mnie poruszyło się, odbierałem tę scenę w jakiś ludzki sposób, nie ze strachem, ale działała na mnie magią tych delikatnie malowanych dekoracji, tajemniczością świata, w którym zakapturzona czarna postać poruszała się niespokojnie, kręcąc się do przodu i do tyłu z wdziękiem wielkiej czarnej pantery, wzbudzając właśnie owe jęki przerażenia, owe westchnienia i pełne szacunku szepty.

Ale oto, za postacią Śmierci, której gesty i ruchy zdawały się posiadać moc magiczną, jak rytm muzyki, w takt której poruszała się na scenie, pojawiły się inne postacie. Najpierw stara kobieta, bardzo zgarbiona i pochylona. Jej siwe włosy były jak mech, ręce wyciągnęły się pod ciężarem wielkiego kosza na kwiaty. Jej stopy szurały po scenie, a głowa podrygiwała w rytm muzyki. Nagle na widok Śmierci rzuciła się do tyłu, nie mogąc jednak oderwać od niej oczu. Powoli postawiła koszyk na scenie i złożyła dłonie jak do modlitwy. Była zmęczona, jej głowa opadła podtrzymywana dłońmi, jak gdyby zasnęła, po chwili wyciągnęła je przed siebie w błagalnym geście. Gdy jednak Śmierć podeszła do niej, kobieta odchyliła się, by spojrzeć jej prosto w oczy, których nie widzieliśmy, bo były ukryte w cieniu i gęstych opadających na twarz włosach. Śmierć podeszła i odskoczyła znowu do tyłu, machając ręką, jak gdyby rozwiewając przykry zapach w powietrzu. Z widowni dał się słyszeć niepewny śmiech. Gdy jednak starucha podniosła się i pośpieszyła za Śmiercią, śmiech wybuchł już nieskrępowanie.

Muzyka przeszła w skoczny taniec, towarzysząc ich bieganinie dookoła sceny. Stara goniła Śmierć, aż ta, w końcu, przywarła do pnia drzewa, szukając przed nią schronienia, kłaniając się publiczności zamaskowaną twarzą. Stara kobieta, zagubiona, pokonana, wróciła z powrotem do swojego koszyka, a muzyka stała się mniej głośna i zwolniła skoczne tempo. Przy akompaniamencie muzyki stara kobieta zeszła ze sceny. Nie podobało mi się to. Nie podobał mi się śmiech, jaki wokół słyszałem. Teraz znowu ujrzałem, jak na scenie zaczęły poruszać się inne postacie, muzyka dyktowała ich gesty i ruchy, kalek o kulach i żebraków w podartych popielatych łachmanach. Wszyscy oni próbowali dosięgnąć Śmierci, która kręcąc się, uciekała to temu, szybkim skrętem ramion w bok, to tamtemu, z jasno wyrażonym gestem obrzydzenia. Z daleka machała do nich na pożegnanie.

Dopiero wtedy zdałem sobie sprawę, że ta blada dłoń, która wykonywała owe komiczne łuki w powietrzu wcale nie była pomalowana na biało. Ręka, która wzbudzała tyle wesołości wśród publiczności, była ręką wampira. I znów, gdy scena opustoszała, ta sama ręka uniosła się do szczerzącej zęby czaszki, jak gdyby imitując ziewanie. A potem wampir, nadal trzymając przed sobą maskę, przybrał doskonale udawaną pozę człowieka odpoczywającego, opierając się o pień drzewa, jak gdyby powoli zapadał w sen czy drzemkę. Muzyka przeszła w ćwierkanie naśladujące ptaki, falowanie wody, a reflektor, w którego żółtym świetle znajdował się wampir, przygasał, aż wreszcie zgasł całkiem, gdy postać zapadła w głęboki sen.

Pojawiło się nowe światło punktowe przeszywające blaskiem płótno dekoracji. Tym razem w jego świetle znalazła się młoda kobieta stojąca samotnie w głębi sceny. Była majestatycznie wysoka, a jej twarz była ukryta w luźno opadającej grzywie złotych loków. Po chwili zobaczyliśmy tę twarz, gdy zaczęła z trudem brnąć przez gęsty las tak, że wydawała się w nim zupełnie zagubiona. Czułem wprost pełen szacunku podziw widowni. Dziewczyna rzeczywiście wydawała się zagubiona na scenie. Nie była przy tym wampirem. Jej nędzna poplamiona i ubrudzona bluzka i spódniczka nie były teatralnymi rekwizytami, a jej twarz nie była poddana charakteryzacji. Wpatrywała się teraz w światło licem tak pięknym i delikatnie wymodelowanym, jak oblicze marmurowej Dziewicy. W świecącym na nią snopie światła nie widziała nic, co się wokół niej dzieje. Jęk, który przeszedł przez jej usta, zdawał się odbijać cichą, romantyczną melodię wykonywaną teraz na flecie, jakby w hołdzie na cześć takiej piękności. Postać przedstawiająca Śmierć, oświetlona bladym reflektorem, obudziła się natychmiast, obracając się, by lepiej widzieć dziewczynę, i tak jak publiczność wyrazić jej swój hołd i podziw.

Chichot zgasł, zanim dał się naprawdę słyszeć. Była piękna, a jej szare oczy wypełniało cierpienie. Przedstawienie było zbyt doskonałe. Nagle, maska z trupią czaszką została przez Śmierć odrzucona na scenę i Śmierć ukazała teraz swoją błyszczącą twarz widowni. Mężczyzna, który przedstawiał Śmierć, przygładzał swoje ładne włosy, poprawiał kamizelkę, strącając wyimaginowany kurz z klap surduta. Zakochana Śmierć. Zerwały się ponownie oklaski nagradzające świetlistą charakteryzację twarzy, połyskujące kości policzkowe, mrugające, czarne oko, jak gdyby były mistrzowską iluzją, podczas gdy w rzeczywistości była to po prostu z całą pewnością twarz wampira, tego samego, który zaczepił mnie w Dzielnicy Łacińskiej, tego łypiącego szyderczo i kpiąco wydymającego wargi wampira, teraz prezentującego się w żółtym świetle reflektora.

W ciemności sięgnąłem po dłoń Klaudii i ścisnąłem ją mocno. Ona jednak siedziała nieruchomo, jakby w niemym zachwycie. Tymczasem las na scenie, przez który owa bezradna dziewczyna próbowała coś dojrzeć oślepiona skierowanym na nią światłem, podzielił się na dwie części, rozstępując się na boki ze środka sceny, w ten sposób usuwając wampirowi przeszkody na drodze do niej.

Ona, podchodząc do świateł rampy, ujrzała go nagle i stanęła jak wryta, wydając z siebie jęk podobny do jęku dziecka.

W rzeczy samej, dziewczyna miała w sobie wiele z dziecka, choć bezsprzecznie była już dojrzałą kobietą. Tylko niewielkie zmarszczki na delikatnej skórze wokół oczu zdradzały jej wiek. Jej piersi, choć niewielkie, były pięknie ukształtowane i delikatnie rysowały się pod bluzką, a biodra, choć niezbyt pełne, nadawały długiej, zakurzonej spódniczce zmysłowych kształtów. Gdy cofała się przed wampirem, ujrzałem w jej oczach łzy połyskujące w świetle i poczułem, jak moje serce skurczyło się w obawie o nią, choć jednocześnie wzbierało we mnie pożądanie.

Za nią, nagle, pojawiły się i zaczęły się poruszać na czarnym tle dekoracji malowane czaszki. Postacie, które je nosiły, pozostawały jednak niewidoczne w swych czarnych ubiorach, poza nie zakrytymi, białymi dłońmi, które przytrzymywały brzeg peleryny czy fałdy sukni. Były też tam kobiety wampiry, przysuwające się wraz z mężczyznami w stronę swojej ofiary. Teraz, jedno po drugim, odrzucali maski, tak że po chwili utworzyły one pomysłowo ułożony stos, gdzie patyki wystawały na zewnątrz niczym kości, a czaszki szczerzyły zęby w stronę ciemności. Stanęli nieruchomo, wszyscy, cała siódemka wampirów, w tym trzy kobiety. Ich częściowo odsłonięte, kształtne piersi błyszczały nad obcisłymi, czarnymi stanikami ich tunik. Surowe, świetliste twarze spoglądały czarnymi oczyma spod czarnych loków ich włosów. Posępnie piękne, zdawały się płynąć w powietrzu, coraz to bardziej zbliżając się do dziewczyny, kwitnącej i rumianej, a przecież blade i zimne w porównaniu z jej błyszczącymi, złotymi włosami i skórą niczym różowe płatki kwiatu. Słyszałem wstrzymywany oddech widowni, ciche westchnienia. To dopiero był spektakl! Krąg białych twarzy przysuwających się coraz bliżej i bliżej, i ta postać główna, prowadząca, Śmierć, odwracająca się teraz do widowni z rękoma skrzyżowanymi na piersiach, głową pochyloną, jakby chciała wywołać uczucie zrozumienia; no, bo czyż można się jej oprzeć! Pomruk rytmicznego śmiechu, westchnienia.

Ale to ona, ta dziewczyna, przerwała ten magiczny krąg ciszy.

— Nie chcę umierać — wyszeptała wyraźnie. Jej głos był jak dzwon.

— My przynosimy śmierć — odpowiedział jej mężczyzna grający Śmierć.

— Śmierć — dodali szeptem wszyscy w kręgu. Dziewczyna obróciła nagle głowę, zarzucając włosami tak, że stały się prawdziwym potokiem złotych loków. Była soczysta, pełna życia pod mizernym ubraniem.

— Pomóżcie mi! — krzyknęła cicho, jak gdyby obawiając się nawet podnieść głos. — Niech ktoś mi po… — zwróciła się do tłumu, wiedząc, że jest gdzieś tam, za ścianą światła. Klaudia odpowiedziała na to cichym śmiechem.

Dziewczyna na scenie zdawała sobie tylko po części sprawę, gdzie się znajduje i co się wokół niej dzieje, ale z całą pewnością wiedziała nieskończenie więcej, niż pełne rzędy gapiących się na nią widzów.

— Nie chcę umierać! Nie chcę! — Jej delikatny głos załamał się, nie spuszczała wzroku ze złowieszczej postaci głównego wampira, demonicznego maga, który teraz wystąpił z kręgu innych, stając blisko dziewczyny.

— Wszyscy umrzemy — odezwał się. — To jedyna rzecz, którą dzielimy się z wszystkimi ludźmi śmiertelnymi. — Jego ręka uniosła się nad orkiestrą, odległymi twarzami na balkonach i w lożach.

— Nie — zaprotestowała, nie wierząc — jeszcze tyle lat przede mną, tyle lat… — Jej głos stał się cichy, lecz niemal śpiewny w wyrażanym bólu. Nie można się było oprzeć jej nagiej szyi czy drżącej dłoni.

— Lat, które miną! — odrzekł mistrz wampirów. — Skąd wiesz, że tak znowu wiele? Śmierć nie ma szacunku dla wieku! Może na przykład przyjść choroba, może już nawet jest w twoim ciele, już toczy cię od wewnątrz. Albo, tam na zewnątrz, na dworze, czyha jakiś złoczyńca, gotów zabić ciebie tylko dla twych złotych włosów! — Teraz dotknął ich swymi palcami, a dźwięk jego głębokiego, nienaturalnego głosu stał się dźwięczny: — Czy muszę ci mówić, co w zanadrzu trzyma dla ciebie przeznaczenie?

— Nie obchodzi mnie to… nie boję się — zaprotestowała czystym i donośnym choć łamiącym się głosem. — Chciałabym zaryzykować …

— A jeśli rzeczywiście zaryzykowałabyś i żyła, żyła lata całe, jaki byłby tego efekt? Zgarbiona postać i bezzębne oblicze starości? — To mówiąc, uniósł jej włosy z pleców, odsłaniając bladą szyję. Powoli wysunął z luźnych, zmarszczonych fałd bluzki sznurówkę. Tania tkanina rozchyliła się, rękawy zsunęły z wąskich różowych ramion. Dziewczyna próbowała chwycić opadający materiał, lecz wampir odtrącił jej ręce silnie do tyłu. Widownia zdała się jednogłośnie nabrać powietrza w usta; damy z lornetkami, panowie pochylając się do przodu na swoich miejscach. Ujrzałem, jak bluzka opada. Patrzyłem na jej skórę, bladą i bez skazy, pulsującą od bijącego serca. Ujrzałem maleńkie brodawki piersi, na których niepewnie zatrzymała się na moment tkanina, nim zsunęła się niżej. Wampir przytrzymywał mocno jej prawą rękę za nadgarstek, łzy obficie spływały na jej zaczerwienione ze wstydu policzki. Przygryzła wargi.

— Tak jak oczywiste jest, że to ciało teraz jest różowe — powiedział — tak naturalną rzeczy koleją stanie się kiedyś szare i pomarszczone przez czas.

— Pozwólcie mi żyć — błagała dziewczyna, odwracając od niego twarz. — Nie dbam o to… nie dbam!

— Ale, w takim razie, dlaczego tak bardzo cię obchodzi śmierć teraz? Jeśli te rzeczy nie przerażają ciebie… takie okropności?

Potrząsnęła głową wprawiona w zakłopotanie, przechytrzona, bezradna. Poczułem wzbierającą złość, równie silnie jak narastającą namiętność. Z opuszczoną głową przyjęła na siebie całą odpowiedzialność za obronę życia. Wszystko to było tak nieuczciwe, tak potwornie nieuczciwe. Powinna była przeciwstawić jego rozumowaniu logikę tego, co było oczywiste i święte, i tak wspaniale ucieleśnione w niej samej. On jednak sprawił, że zabrakło jej słów, że przemożny instynkt życia wydał się nieistotny. Czułem już, że dziewczyna umiera od wewnątrz, słabnie. Nienawidziłem go.

Bluzka zsunęła się na biodra. Pomruk przeszedł przez widownię, gdy jej małe okrągłe piersi, całkowicie teraz obnażone, zadrżały od gwałtownego ruchu. Próbowała uwolnić się od jego silnej ręki, która trzymała ją za przegub dłoni. Na próżno jednak.

— Ale przypuśćmy, że pozwolilibyśmy ci odejść wolno… przypuśćmy, że wzruszyłabyś serce Śmierci i nie mogłaby oprzeć się twojej piękności… Przeciwko komu miałaby skierować swoją kosę? Ktoś musi przecież umrzeć, ktoś musi znaleźć się na twoim miejscu. Czy zechciałabyś wybrać tę osobę dla nas? Osobę, która stanie tu i będzie cierpieć, jak ty sama teraz cierpisz? — Gestem ręki wskazał widownię. Zmieszanie młodej kobiety było całkowite.

— Czy masz siostrę… matkę… może dziecko?

— Nie — wykrztusiła — nie… — Potrząsnęła grzywą włosów.

— Z pewnością ktoś mógłby zająć twoje miejsce — pastwił się nad nią dalej. — Przyjaciel? Wybieraj!

— Nie mogę, nie potrafiłabym… — Skręcała się w jego mocnym uścisku. Wampiry stojące dookoła przypatrywały się tylko, bez ruchu. Ich twarze nie wykazywały żadnych emocji, jak gdyby ich nadnaturalne ciało było tylko maską.

— Nie możesz tego uczynić? — urągał wampir. Wiedziałem już, że gdyby powiedziała, że może, oskarżyłby ją i potępił za to, że jest równie zła jak on, chcąc wskazać kogoś innego, kto zginąłby za nią, i dodałby na pewno, że w takim razie zasługuje na swój los.

— Śmierć czeka na ciebie wszędzie — westchnął teraz, jak gdyby nagle poczuł się zawiedziony. Widownia nie zauważyła tego co ja. Widziałem, że każdy mięsień na jego gładkiej twarzy ściągnął się, stężał. Dziewczyna próbowała wytrzymać jego wzrok, ale odwróciła się szybko, rozpaczliwie szukając jakiejś nadziei po bokach. W ciepłym powietrzu czułem zapach kurzu i aromat jej skóry, słyszałem ciche bicie jej serca. Wampir pochylił się nad nią w zadumie, zaślepiony nią, ale nadal trzymał ją mocno w uścisku.

— My przynosimy śmierć świadomą. W ten sposób staniesz się najpierw naszą panną młodą. Czy wiesz, co to znaczy być kochaną przez Śmierć? — Był bliski pocałowania jej twarzy, błyszczących śladów łez na policzkach. — Czy wiesz, co to oznacza, gdy Śmierć za twoje imię?

Spojrzała na niego całkowicie sparaliżowana strachem. Jej oczy zdały się zachodzić mgiełką, usta rozchylały się, a dolna warga opadła. Wpatrywała się teraz poza niego, w postać innego wampira, który wolno wyłonił się z ciemności. Przez dłuższy czas stał z boku całego zgromadzenia, z założonymi rękoma i nieruchomymi, wielkimi, czarnymi oczyma. Był jakby ponad tym wszystkim, co rozgrywało się na scenie. Ona jednak patrzyła teraz tylko w jego oczy, a ból malujący się na jej twarzy uczynił ją dodatkowo nieodparcie piękną, ponętną i wabiącą. To właśnie trzymało w napięciu całą tę zblazowaną publiczność, ten straszliwy ból. Czułem niemal jej skórę, jej małe sterczące piersi, czułem, jak moja dłoń pieści jej ciało. Zamknąłem oczy i ujrzałem ją zupełnie samą na tle mojej prywatnej ciemności. To samo odczuwali oni, zgromadzeni wokół niej, cała ta społeczność wampirów. Nie miała już żadnych szans.

Raz jeszcze spojrzałem na scenę. Ujrzałem ją miotającą się, migocącą w zadymionym świetle lamp rampy, ujrzałem jej łzy jak złoto, gdy w tej samej chwili, ów stojący nieco dalej wampir wyrzekł cicho słowa:

— Nie będzie bolało.

Zobaczyłem, że wampir stojący przy dziewczynie Zesztywniał. Nikt inny tego nie dostrzegł. Oni widzieli tylko gładką dziecięcą twarz dziewczyny, te rozchylone wargi, zwiotczałe od niewinnego zdziwienia, gdy wpatrywała się w nowego, głównego aktora sceny, usłyszeli jak cicho i bezradnie powtórzyła za nim:

— Nie będzie bolało?

— Twoja piękność jest podarunkiem dla nas. — Jego silny głos wypełnił całą salę, zdawał się opanowywać i podporządkowywać rosnącą falę podniecenia. Lekko, prawie niedostrzegalnie, jego ręka poruszyła się. Wampir przy dziewczynie puścił ją i odsunął się teraz, stał się natychmiast tylko jednym z kręgu cierpliwych, białych twarzy, których głód krwi i spokój dziwnie łączyły się w jedno. Powoli i z wdziękiem stojący na uboczu wampir podchodził bliżej. Była już słaba, na pół omdlała, zapomniała o swojej nagości, drżały jej tylko wargi i westchnienie przeszło przez wilgotne usta.

— Nie będzie bolało — powtarzała. To było ponad moje siły, jej widok, stęsknionej teraz za nim, zwyciężonej siłą i mocą wampira. Chciałem krzyknąć do niej, przerwać jej omdlenie. Pragnąłem jej. Pragnąłem jej coraz bardziej, gdy on tymczasem zbliżał się do niej, wyciągając rękę do sznurówek i haftek spódnicy. Ona pochyliła się w jego kierunku, odchylając do tyłu głowę, gdy czarny materiał zsunął się z jej bioder, odsłaniając dziecięce niemal ciało. Sukienka opadła zupełnie i zatrzymała się na stopach. Wampir rozchylił ręce. Stał tyłem do migocących świateł sceny, zdało się, że jego kasztanowe włosy zadrżały, gdy złoto jej włosów opadło na jego czarny płaszcz.

— Nie będzie bolało… nie będzie bolało — powtarzał szeptem, gdy ona poddawała się zupełnie jego woli.

Teraz, obracając się powoli na bok tak, że wszyscy mogli zobaczyć jej uspokojoną twarz, podniósł ją nieco. Jej plecy wygięły się i nagie piersi dotknęły guzików jego ubrania, a blade dłonie objęły jego szyję. Zesztywniała, cicho krzyknęła, gdy zęby wampira zanurzyły się w jej ciele, choć twarz pozostawała nieruchoma, gdy tymczasem cały teatr poddawał się działaniu wspólnie przeżywanej namiętności. Jego biała dłoń połyskiwała na jej soczystych pośladkach, opadające, długie włosy sięgały aż do nich, gładził je. Podniósł ją w górę, gdy pił. Jej szyja błyszczała na tle jego białych policzków. Poczułem się słabo, oszołomiony, głód krwi wzrastał i we mnie, skręcając moje żyły, serce. Moja dłoń zacisnęła się na mosiężnej barierce, coraz silniej i silniej, aż metal zaczął wyłamywać się w spojeniach. Cichy, skręcający aż do bólu odgłos ssania krwi, którego żaden z obecnych tu śmiertelnych ludzi nie mógł słyszeć, przygważdżał mnie niemal do miejsca, na którym siedziałem.

Pochyliłem głowę. Chciałem zamknąć oczy. Powietrze zdawało się wypełnione słonawą wonią jej skóry, było gorące i słodkie. Wokoło dziewczyny zacieśnił się krąg pozostałych wampirów, biała ręka, która trzymała ją za udo drgnęła i wampir o kasztanowych włosach puścił ją, odsłonił i przekazał pozostałym. Głowa dziewczyny była już odchylona bezwładnie do tyłu. Jedna z kobiet wampirów uniosła się nad nią, objęła i kołysała się chwilę z nią razem, głaszcząc jej ciało, nim pochyliła się, by pić jej krew. Wszyscy teraz kotłowali się koło niej, przechodziła od jednego do drugiego wprost na oczach zaczarowanego i zniewolonego tłumu. Głowa opadła bezwładnie na ramię mężczyzny wampira, pochylony kark był równie ponętny jak małe pośladki czy gładka skóra jej długich ud, miękkich fałdek ponad zgiętymi kolanami.

Siedziałem wciśnięty w krzesło. W ustach miałem smak jej ciała, krwi, bolały mnie żyły. Kątem oka dostrzegłem, że kasztanowłosy wampir, który pierwszy ją zdobył, stanął znów na boku, jak poprzednio, i wpatruje się teraz we mnie. Zdawało mi się, że wybrał mnie z ciemności i jego wzrok zatrzymał się na mnie ponad rozgrzanym powietrzem.

Jeden po drugim wampiry opuszczały scenę. Ponownie pojawił się namalowany las, bezgłośnie zasunięty na swoje miejsce. Tymczasem dziewczyna, słaba i bardzo blada, została złożona naga na atłasowych, czarnych marach w lesie, wprost na poszyciu. Ponownie odezwała się muzyka, niesamowita i alarmująca, coraz głośniejsza, gdy światła, przeciwnie, przygasały. Wszystkie wampiry zniknęły ze sceny, poza tym, który odtwarzał w spektaklu Śmierć. Teraz podnosił właśnie swoją kosę i maskę leżące w cieniu. Przyklęknął obok leżącej dziewczyny. Światła słabły coraz bardziej i tylko muzyka posiadała jeszcze moc i siłę w otaczającej nas ciemności. Wkrótce jednak i ona uciszyła się.

Przez chwilę cała widownia siedziała dosłownie nieruchomo. Potem zerwała się niesamowita burza oklasków. Zrazu tu i ówdzie, potem unisono, łącząc się razem. Zapaliły się światła w lichtarzach na ścianach, głowy zaczęły obracać się jedna do drugiej, na sali wybuchły głośne rozmowy. Jakaś kobieta wstała na środku rzędu, aby wyciągnąć wkręconego w krzesło swego lisa. Ktoś inny szybko przepychał się do przejścia. Za chwilę cała widownia powstała z miejsc, przesuwając się do otwartych drzwi wyjścia.

Szum wkoło uspokoił mnie nieco, zblazowany szum wyrafinowanego i pachnącego perfumami tłumu, który wypełniał hol i sklepienie teatru. Czar prysł. Drzwi otwarły się szeroko na padający nadal deszcz na dworze. Słychać było stukot kopyt o bruk, głosy wołające o dorożkę. Pode mną, w morzu poprzesuwanych nieco krzeseł jakaś biała rękawiczka błyszczała na zielonej, jedwabnej poduszce.

Siedziałem, przyglądając się, słuchając, jedną ręką zasłaniając twarz, a drugą opierając na łokciu o balustradę. Podniecenie we mnie opadło, smak dziewczyny na ustach ginął, jak gdyby zapach deszczu zamroził jej aromat. W pustym teatrze nadal jeszcze słyszałem bicie jej serca. Wciągnąłem powietrze, smakowałem deszcz. Zerknąłem wreszcie na siedzącą bez ruchu Klaudię z rękoma wciśniętymi w podołek.

Poczułem gorzki smak w ustach i zamęt w głowie. Zobaczyłem samotnego odźwiernego przechodzącego w dole, pode mną, który poprawiał poprzesuwane krzesła i zbierał rozrzucone po dywanie programy. Byłem świadom, że ból, który teraz odczuwam, ten zamęt, ta oślepiająca namiętność, od której dopiero co się uwolniłem, zniknęły by natychmiast, gdybym mógł, ot po prostu, zeskoczyć na dół i wciągnąć go szybko w jedną z tych bocznych wnęk oddzielonych kotarą i wyssać w ciemności jego krew. Chciałem to zrobić i jednocześnie nie. Klaudia pochyliła się do ucha i wyszeptała:

— Cierpliwości, Louis, cierpliwości.

Otworzyłem oczy. Ktoś stał obok, ledwo w zasięgu mojego widzenia. Ktoś, kto przechytrzył mój zmysł słuchu, podchodząc tak blisko. Stał oto teraz, bezszelestnie, za zasłoniętym kotarą wejściem do loży. To był ten sam kasztanowłosy wampir, ten stojący z boku podczas przedstawienia. Stał na wyściełanym dywanem podejściu i patrzył na nas. Wiedziałem teraz, kim był. Jak podejrzewałem, był to ten sam wampir, który dał mi zaproszenie do teatru. Armand.

Poderwałbym się nagle, gdyby nie bezruch z jakim stał obok, i zadumany, wyobcowany wyraz jego twarzy. Zdawało się, że stał tak oparty o ścianę już dłuższy czas i nie zdradził się nawet mrugnięciem oka. Podeszliśmy z Klaudią bliżej. Gdyby aż tak bardzo mnie nie zaabsorbował, to odczułbym pewnie ulgę, że nie jest tym wysokim wampirem o ciemnych włosach, ale nie zastanawiałem się wtedy nad tym. Teraz, jego oczy poruszyły się ospale i zaczął wpatrywać się w Klaudię, za nic sobie mając zwyczaj ludzi śmiertelnych ukrywania zbyt wścibskiego spojrzenia. Położyłem rękę na ramieniu Klaudii.

— Szukaliśmy was już od bardzo dawna — powiedziałem wreszcie, moje serce uspokajało się, jak gdyby jego spokój wpływał na moje opanowanie. Nie mógłbym przesadzić w określeniu tej jego szczególnej właściwości, a przecież nie potrafię tego opisać. Fakt ten powodował, że byłem rozdrażniony. Pozwolił mi odczuć, że wie, w jakim znajduję się stanie, a jego nieruchoma postawa i głębokie brązowe oczy zdawały się mówić, że nie ma sensu się tym zajmować i że, w szczególności, słowa, których teraz szukałem, i tak mnie zawiodą. Klaudia stała obok milcząca.

Odsunął się od ściany i zaczął schodzić w dół po schodach, jednocześnie wykonał gest zapraszający nas, byśmy poszli jego śladem. Wszystko to robił płynnie i szybko. W porównaniu do jego kroku i gestów moje były karykaturą ludzkich zachowań. Otworzył drzwi na parterze i wpuścił nas do sal znajdujących się poniżej głównej sali teatralnej. Jego stopy ledwo dotykały kamiennych schodów, muskając je tylko. Szedł odwrócony do nas plecami, z pełnym zaufaniem. Po chwili wkroczyliśmy do sali, która jak się później okazało, była obszerną salą balową, wykutą w podziemiach znacznie starszych niż budynek stojący nad nią. Drzwi, które przed chwilą otworzył, zatrzasnęły się z głuchym łoskotem i zrobiło się ciemno, zanim mogłem zorientować się w rozkładzie pokoju. W ciemności usłyszałem szelest jego ubrania, a potem ostry trzask zapalanej zapałki. Teraz jego twarz pojawiła się nad zapaloną zapałką jak wielki płomień. Jakaś postać zjawiła się w świetle, tuż za nim, młody chłopak, który przyniósł mu świecę. Widok tego chłopca na powrót przypomniał mi podniecającą przyjemność, jaką odczuwałem na widok nagiej kobiety na scenie, jej ciała, pulsującej krwi. Chłopak odwrócił się i przyglądał mi się, prawie identycznie jak kasztanowłosy wampir, który tymczasem przeniósł płomień z zapałki na świecę i teraz szepnął do niego:

— Idź. — Wampir uniósł nieco świecę i światło padło na odległą ścianę. Począł przesuwać się wzdłuż niej, dając nam znak, byśmy podążyli za nim.

Ujrzałem świat fresków i malowideł ściennych. Ich głębokie kolory wibrowały pod wpływem tańczącego płomienia. Stopniowo tematyka tych malowideł stała się dla nas jasna. Był tam przerażający Triumf Śmierci Breughla, namalowany w takiej skali, że cała ta niezliczona kolekcja straszliwych postaci wznosiła się nad nami, rozpływając wyżej w ciemności. Bezlitosne kościotrupy przewożące promem przez śmierdzącą fosę zdanych na ich łaskę zmarłych lub ciągnące wóz pełen ludzkich czaszek, pozbawiające głów wyciągnięte martwe ciała lub wieszające ludzi na szubienicach. Gdzieś w oddali dzwon wybijał maszerującym armiom czas piekła — spalonej i pogrążonej w dymie krainy, w kierunku której były prowadzone obrzydliwym, pozbawionym sensu marszem. Poczułem lekki niepokój, ale wampir dotknął mojej ręki i prowadził dalej wzdłuż ściany. Teraz zobaczyłem, jak powoli z mroku wyłania się Upadek Aniołów z potępionymi aniołami, zrzucanymi z niebiańskich wysokości wprost w gorejący chaos ucztujących potworów. Tak żywy, tak perfekcyjnie oddany obraz sprawił, że aż wzdrygnąłem się. Ręka, która mnie dotknęła przedtem, teraz uczyniła to samo. Zatrzymałem się jednak na chwilę, spokojnie spoglądając w górę aż po sam szczyt malowidła na ścianie. Dostrzegłem tam wynurzające się z ciemności postacie dwóch pięknych aniołów z trąbami anielskimi przytkniętymi do ust. Przez moment czas stanął w miejscu. Miałem silne wrażenie podobieństwa owej chwili do tej, kiedy odwiedziłem po raz pierwszy katedrę Notre Dame, ale szybko to minęło, jak coś delikatnego i cennego, co nagle zostało wyrwane mi z rąk.

Świeca uniosła się. Znów wokół mnie wyrosło okrucieństwo strasznych scen. Milcząco bierni i poniżeni potępieńcy Boscha, wzdęte, martwe ciała w trumnach Trainiego, potworni jeźdźcy Diirera i cała promenada średniowiecznych drzeworytów, herbów i sztychów. Sklepienie wiło się aż od kościotrupów, gnijących trupów i tańczących wokół nich demonów z narzędziami tortur, jak gdyby miejsce, w którym się teraz znajdowaliśmy, samo było katedrą śmierci.

W końcu przystanęliśmy na środku sali i świeca znowu ożywiła sceny otaczające nas wokoło. Do granic wytrzymałości czułem niemal kołysanie sali. Ogarnęło mnie uczucie spadania, deliryczne niemal. Wyciągnąłem rękę po Klaudię. Stała zadumana z biernym wyrazem twarzy. Jej wzrok był oddalony, jakby już wcześniej odsunęła mnie od siebie, aż nagle poderwała się gwałtownie i pobiegła po kamiennej posadzce. Jej kroki odbijały się o ściany. Były jak stukanie palcami w skronie, w czaszkę. Przytrzymałem dłońmi głowę, niemo wpatrując się w podłogę w poszukiwaniu jakiegoś schronienia, jak gdyby uniesienie wzroku oznaczało spojrzenie na jakieś okropne cierpienie, którego nie chciałem, nie mogłem wytrzymać. Znów ujrzałem twarz wampira, unoszącą się w płomieniu świecy, jego oczy obramowane czarnymi rzęsami. Usta nie poruszały się, ale gdy przypatrywałem mu się dłużej, wydawało mi się, że się uśmiechnął, choć nie wykonał nawet najmniejszego ruchu. W przekonaniu, że była to jakaś niezwykle silna iluzja, którą mogę zgłębić zwiększoną uwagą, tym uporczywiej wpatrywałem się w jego twarz. Im dłużej mu się przyglądałem, tym bardziej wydawało mi się, że się uśmiecha, a nawet porusza bezgłośnie wargami, śpiewa, rozmyśla, szepce… Słyszałem to, jak coś skręcającego się w ciemności, jak tapetę zwijającą się w pożarze lub farbę łuszczącą się na twarzy płonącej lalki. Odczułem nieprzepartą chęć dotknięcia go, potrząśnięcia nim silnie, tak by jego nieruchoma twarz poruszyła się wreszcie, przyznając się do tego cichego śpiewu. Nagle zdałem sobie sprawę, że przyciska mnie mocno, że jego ręka owija się wokół mego torsu. Jego twarz przysunęła się tak blisko, że widziałem poszczególne włoski w rzęsach nad żarzącą się kulą oka. Czułem też oddech na sobie. To było jak delirium.

Poruszyłem się, aby odsunąć się od niego, ale przyciągnął mnie ponownie do siebie. Trzymał mnie ręką jeszcze silniej, a płomień świecy miałem teraz prawie przed samymi oczyma, tak że czułem jego ciepło. Całe moje zimne ciało tęskniło za ciepłem. Machnąłem ręką, aby oczyścić knot, nie mogłem jednak na niego natrafić. Zobaczyłem tylko rozpromienioną twarz wampira, taką, jakiej nigdy nie widziałem u Lestata, białą i gładką, krzepką i męską. Więc tak wygląda inny wampir. Wszystkie inne wampiry. Nie kończąca się procesja mojego gatunku.

Chwila minęła.

Zdałem sobie nagle sprawę, że stoję z wyciągniętymi rękoma, dotykając jego twarzy, ale nie było go już przy mnie. Stał w pewnej odległości, jak gdyby nigdy nie przysuwał się bliżej. Nie próbował nawet odtrącić mojej ręki. Cofnąłem się spłoszony, ogłuszony.

Daleko, w oddali, jakiś dzwon zaczął wybijać kuranty. Głuche, złote kręgi dźwięku zdawały się penetrować ściany, obelkowanie, które przenosiło dźwięk w dół, pod ziemię, jak wielkie piszczałki organ. Znów usłyszałem szept i ten niewyraźny śpiew. Przez ciemność dostrzegłem, że ten śmiertelny chłopak przygląda mi się, poczułem gorący aromat jego ciała. Wymuskana ręka wampira uczyniła znak i chłopak podszedł do mnie, w jego oczach nie było strachu, raczej podniecenie. Przysunął się jeszcze bliżej i położył dłonie na moich ramionach.

Nigdy nie odczuwałem czegoś podobnego, nigdy nie przeżyłem takiego poddania się świadomej i śmiertelnej istoty ludzkiej. Ale zanim mogłem go odepchnąć od siebie, dostrzegłem niebieskie ranki na jego delikatnej szyi. A więc, oferował mi siebie. Zdałem sobie z tego sprawę. Chłopak całym swoim ciałem przyciskał się do mojego ciała i poczułem, że jest fizycznie podniecony sytuacją. Nabrałem głębokiego oddechu, a on przysunął się jeszcze bliżej. Jego usta dotykały mnie. Musiałem wydać mu się zimny i bez życia. Zatopiłem zęby w jego szyi, zesztywniałem. Podniosłem go w górę we wzbierającym podnieceniu. Jak fala za falą przechodziło we mnie bicie jego serca, gdy kołysałem się razem z nim, pożerając go. Czułem jego ekstazę, świadomie przeżywaną rozkosz.

Wreszcie, osłabiony i z trudem łapiący oddech, ujrzałem go w pewnej odległości od siebie, moje ramiona były puste. W ustach czułem jeszcze smak jego krwi. Teraz był w objęciu kasztanowłosego wampira. Obejmował jego kibić, ale chłopak nadal spokojnie mi się przyglądał. Jego oczy zaszły mgiełką, widać było osłabienie spowodowane utratą takiej ilości krwi. Pamiętam, że nic nie mówiąc, zrobiłem krok do przodu, znów przyciągając go do siebie, najwyraźniej niezdolny do kontrolowania tej sytuacji. Jego spojrzenie prowokowało mnie. Powinien umrzeć, a nie chciał umierać. Chciał żyć dalej, by lepiej pojmować i przeżywać naszą zażyłość! Obróciłem się. Cały zastęp wampirów wyłonił się z cienia. Płomienie ich świec drżały w zimnym powietrzu. Nad nimi wyłoniły się z mroku namalowane postacie wielkiego malowidła: śpiące ciało kobiety szarpane przez sępa o ludzkiej twarzy, nagi mężczyzna przywiązany za ręce i nogi do drzewa — obok niego zwisał tors drugiego, którego rozchylone ramiona przywiązane były do innej gałęzi i do gwoździa wbitego w głowę martwego mężczyzny.

Znów dało się słyszeć śpiew, cichutkie eteryczne dźwięki. Powoli głód odchodził ode mnie, poddał się kontroli, choć głowa pulsowała, a płomienie świec zdawały się zlewać w połyskujące kręgi światła. Ktoś dotknął mnie nagle, popchnął gwałtownie, że prawie straciłem równowagę. Gdy się wy prostowałem, ujrzałem szczupłą, kanciastą twarz wampira, który na scenie odgrywał Śmierć, tego, którym gardziłem z całej mocy. Wyciągnął do mnie swoje białe dłonie. W tej samej chwili jednak ten drugi, stojący w pewnym oddaleniu, przesunął się nagle i stanął między nami. Zdawało się, że uderzył tamtego, bo zobaczyłem, że odsunął się gwałtownie do tyłu. Stanęli nieruchomo jak posągi, z oczami wlepionymi nawzajem w siebie, a czas mijał jak fale uderzające o brzeg i spokojnie wracające w morze. Nie mogę powiedzieć, jak długo to trwało. Cała nasza trójka stała w milczeniu, bez ruchu. Jedynie drgające płomienie zdawały się ożywione. Potem, pamiętam, z trudem poruszyłem się i trzymając się ściany, dobrnąłem do dużego dębowego fotela, na który opadłem w skrajnym wyczerpaniu. Wydawało mi się, że Klaudia jest gdzieś w pobliżu i rozmawia z kimś przyciszonym, ale słodkim głosem. Moje skronie pulsowały.

— Chodź ze mną — powiedział wampir o kasztanowych włosach. Dokładnie przyglądałem się jego twarzy, bo ruch warg musiał poprzedzać dźwięk, a przecież tak beznadziejnie był spóźniony. A potem szliśmy razem kamiennym korytarzem, we trójkę, głęboko pod powierzchnią miasta. Klaudia trochę przed nami. Jej długi cień padał na ścianę. Powietrze stało się chłodne, jak zapach wody, której drobne krople widziałem na kamiennych .ścianach i sklepieniu. Weszliśmy do małego pokoju — celi. Ogień płonął na kominku wyciętym w kamiennej ścianie. Po drugiej stronie również była nisza, gdzie stało łóżko zamknięte za mosiężną kratą. Z początku widziałem tu wszystko wyraźnie, długą ścianę książek naprzeciwko kominka, drewniane biurko i trumnę po drugiej stronie. Po chwili jednak pokój zaczął się kołysać przed oczyma. Kasztanowłosy wampir ujął mnie pod rękę i podprowadził do fotela obitego skórą. Czułem ciepło ognia na kominku, było to przyjemne uczucie, coś, co pozwalało mi przyjść do siebie po całym tym zamieszaniu. Usiadłem wygodnie z na wpół przymkniętymi oczyma i próbowałem raz jeszcze przyjrzeć się wyposażeniu pokoju. Zdawało mi się, że odległe łóżko staje się sceną, a na lnianych poduszkach tej małej sceny leży ów chłopak. Jego czarne włosy rozdzielone były na środku głowy i zawijały się wokół uszu, tak że wyglądał teraz, rozmarzony i ogarnięty gorączką, jak jedna z tych hermafrodytycznych postaci na obrazach Botticellego. Obok niego wygodnie usadowiła się Klaudia, opierając się o jego rumiane ciało. Jej twarz wciśnięta była w szyję chłopaka. Władczy kasztanowłosy wampir przyglądał im się spokojnie z rękoma założonymi za siebie. A gdy Klaudia wreszcie wstała, wampir podniósł ją do góry, delikatnie; tak jak ja to robię. Jej dłonie owinęły się wokół jego szyi, oczy były na wpół przymknięte od omdlenia, usta jeszcze zaczerwienione od krwi. Posadził ją delikatnie na biurku, a ona położyła się, opierając o oprawne w skórę książki. Ręce oparła wdzięcznie na połach lawendowej sukienki. Chłopak tymczasem, wcisnąwszy twarz w poduszki, zasnął.

Było coś niepokojącego w tej celi, ale nie potrafiłem tego sprecyzować. Prawdę mówiąc, nie bardzo wiedziałem, co się ze mną działo, poza tym, że gwałtownie zostałem wyciągnięty, albo samodzielnie albo z czyjąś pomocą, z dwóch silnych, pożerających mnie stanów duszy: całkowitego zaabsorbowania tymi ponurymi malowidłami i zabijania, któremu oddałem się zupełnie i nieprzyzwoicie na oczach wszystkich.

Nie wiedziałem, co mi teraz zagraża i od czego właściwie szukam ucieczki. Patrzyłem nadal na Klaudię, jak leży oparta o książki, pomiędzy wypolerowaną czaszką ludzką, świecznikiem, otwartą książką z pergaminowymi stronami, której ręcznie kaligrafowane litery błyszczały w świetle świecy. Spojrzałem wyżej i ujrzałem lakierowany i błyszczący obraz średniowiecznego diabła z rogami i kopytami. Jego figura bestii górowała nad zgromadzonymi na sabacie i oddającymi mu cześć czarownicami. Głowa Klaudii spoczywała tuż pod obrazem, a jej rozpuszczone włosy dotykały płótna. Obserwowała wampira szeroko otwartymi, pełnymi ciekawości oczyma. Chciałem unieść ją stamtąd, nagle ze strachem i przerażeniem ujrzałem ją oczyma mojej rozpalonej wyobraźni padającą na podłogę jak lalka. Zamiast na nią patrzyłem teraz na diabła, na tę potworną twarz przykuwającą moją uwagę bardziej niż widok Klaudii w swoim niesamowitym bezruchu.

— Nie obudzisz chłopca, jeśli będziesz mówił — odezwał się brązowooki. — Przybyliście z tak daleka, przebyliście taką długą drogę.

Stopniowo moje zmieszanie ustąpiło. Byłem zupełnie już przebudzony i bardzo spokojny. Patrzyłem na niego, siedzącego naprzeciwko mnie w fotelu. Klaudia również przyglądała mu się. On natomiast przenosił wzrok to na mnie, to na nią, a jego gładka twarz i brązowe oczy były spokojne jak poprzednio.

— Mam na imię Armad — powiedział. — Wysłałem Santiago, żeby doręczył wam zaproszenia. Znam wasze imiona. Witam was w moim domu.

Zebrałem całą swą siłę, aby przemówić. Mój głos zabrzmiał dziwnie, kiedy oznajmiłem mu, że już zaczynaliśmy się obawiać, że jesteśmy sami na świecie.

— Ale jak właściwie staliście się wampirami? — zapytał. Ręka Klaudii ruszyła się nieznacznie na sukience, jej wzrok przeniósł się mechanicznie z jego twarzy na moją. Zobaczyłem to i wiedziałem, że on także musiał to zobaczyć. Wiedziałem od razu, co chciała mi powiedzieć.

— Nie chcecie odpowiedzieć. — Usłyszałem cichy głos Armanda, bardziej wyważony nawet niż głos Klaudii i o wiele mniej ludzki niż mój własny. Poczułem, że znowu łapię się na zauroczeniu i kontemplacji tego głosu i tych oczu, od których czaru dopiero co wyswobodziłem się z tak wielkim wysiłkiem.

— Czy jesteś ich przywódcą? — zapytałem.

— Nie w tym sensie, w jakim ty rozumiesz słowo „przywódca” — odpowiedział. — Ale gdyby tu miał być jakiś przywódca, to ja bym z pewnością nim został.

— Nie powiedziałem ci jeszcze… wybacz… tego, jak stałem się wampirem. Ponieważ nie jest to dla mnie tajemnica, nie nasuwają mi się w związku z tym żadne pytania. Tak więc, jeśli nie ma w tobie mocy, wobec której okazywać musiałbym specjalny szacunek, nie chciałbym w ogóle o tym rozmawiać.

— A gdybym ci powiedział, że mam właśnie taką moc, czy uszanowałbyś to? — zapytał.

Szkoda, że nie potrafię opisać ci sposobu jego mówienia. Za każdym razem, kiedy się odzywał, zdawał się budzić z kontemplacji bardzo podobnej do tej, w jakiej sam się znajdowałem i z której wydostanie kosztowało mnie tyle wysiłku. A przecież wcale się nie poruszał i cały czas zdawał się być czujny i w pogotowiu. Rozpraszało mnie to, choć jednocześnie było tak pociągające, jak i ten pokój, w którym znajdowaliśmy się teraz, jego prostota a zarazem bogactwo, ciepła kombinacja rzeczy podstawowych: książek, biurka, dwóch foteli przy kominku, trumny, obrazów. Luksus pokojów hotelowych, który znałem, zdawał się wulgarny, więcej, pozbawiony wszelkiego sensu i znaczenia w porównaniu z tym pokojem. Rozumiałem to wszystko poza jednym — tym śpiącym młodym chłopakiem, którego obecności tutaj nie rozumiałem zupełnie.

— Nie jestem pewien — rzekłem, nie mogąc oderwać oczu od średniowiecznego Szatana. — Musiałbym pewnie wiedzieć, skąd… od kogo ona pochodzi. Czy od innych wampirów… czy może ma inne źródło?

— Inne… — zapytał. — Jakie inne?

— A takie! — Wskazałem na średniowieczny obraz.

— To tylko obraz — odrzekł.

— Nic więcej?

— Nic więcej.

— Zatem Szatan… czy moc szatańska nie wspomaga twojej mocy tutaj, ani jako ich przywódcy, ani jako wampira?

— Nie — odrzekł spokojnie, tak spokojnie, że niemożliwością było zgadnąć, co myśli o moich pytaniach, jeśli w ogóle rozpatrywał je w taki sam sposób jak ja.

— A ci inni?

— Nie — padła krótka odpowiedź.

— A zatem nie jesteśmy… — pochyliłem się do przodu — dziećmi Szatana?

— Jak moglibyśmy nimi być? — zapytał. — Czy wierzysz, że to Szatan stworzył ten świat wokół nas?

— Nie, wierzę, że to Bóg, jeśli w ogóle. Ale On musiał także stworzyć Szatana i chcę wiedzieć, czy my jesteśmy jego dziećmi!

— Dokładnie i z pełną konsekwencją, jeśli rozumować w ten sposób. Jeśli wierzysz, że Bóg stworzył Szatana, to musisz zdawać sobie sprawę, że jego moc pochodzi od Boga i że Szatan jest po prostu dzieckiem Boga, a i my tym samym jesteśmy dziećmi Boga. Nie ma dzieci Szatana, naprawdę.

Nie potrafiłem ukryć mego rozczarowania. Oparłem się o skórzane obicie, spoglądając na mały drzeworyt przedstawiający diabła, na moment zapominając o obecności Armanda, zagubiony w myślach, w niezaprzeczalnych implikacjach jego prostej logiki.

— Ale dlaczego to ciebie tak bardzo interesuje? Z pewnością to, co mówię, nie jest dla ciebie zaskoczeniem — dodał Armand. — Dlaczego tak to ciebie poruszyło?

— Pozwól, niech ci wytłumaczę — zacząłem. — Wiem, że jesteś mistrzem i szanuję to. Ale nie potrafię zrozumieć twojej obojętności. Wiem, co to jest, poznałem to, ale to nie jest właściwa dla mnie cecha i wiem, że nigdy jej nie nabędę. Akceptuję ją jednak.

— Rozumiem. — Skinął głową. — Widziałem cię w teatrze, twoje cierpienie, twoje współczucie dla tej dziewczyny. Widziałem też twoje współczucie dla Denisa, gdy zaoferowałem ci go. Ty sam umierasz, gdy zabijasz. Dlaczego zatem z taką namiętnością i z takim poczuciem sprawiedliwości chcesz nazwać siebie dzieckiem Szatana!

— Bo jestem złem, złem, jak każdy żyjący wampir! Zabijałem, zabijam i będę to robił. Dobrałem się do tego chłopca, Denisa, kiedy mi go dałeś, choć nie mogłem przecież przewidzieć, czy przeżyje czy nie.

— Dlaczego zatem uważasz, że jesteś równie zły jak inne wampiry? Czyż nie ma pewnej gradacji zła? Czy zło dla ciebie jest wielką niebezpieczną otchłanią, w którą wpada się po pierwszym grzechu?

— Tak, myślę, że tak — odrzekłem. — Dla mnie to nie jest takie logiczne, jak ty to przedstawiasz, ale równie ciemne, puste. I nie ma żadnego pocieszenia czy ukojenia.

— Nie jesteś jednak tu zupełnie uczciwy — oświadczył po raz pierwszy z pewną ekspresją w głosie. — Z pewnością widzisz różne stopnie i zróżnicowanie dobroci. Jest dobroć dziecka, którą jest niewinność, jest i dobroć mnicha, który zrezygnował ze wszystkiego i prowadzi życie pełne samowyrzeczeń i oddania się innym. Dobroć świętych, dobroć rzetelnych gospodyń domowych. Czy we wszystkich tych przypadkach jest taka sama?

— Nie. Ale równie i nieskończenie odmienna od zła — odpowiedziałem.

Nie wiedziałem, czy dobrze rozważyłem te rzeczy. W tej chwili jednak mówiłem o nich jak o przemyśleniach. Były to moje najgłębsze odczucia, teraz po prostu werbalizowane, gdyż nigdy przedtem nie rozmawiałem o tym z nikim. Uważałem się wtedy za kogoś, kto w pewnym sensie ma bierną duszę i umysł. To znaczy, że mój umysł mógł tylko prawidłowo funkcjonować, formułować myśli z całego zamętu w głowie, pełnego tęsknot i bólu, kiedy stykał się z innym umysłem, był zapładniany przezeń, gdy był głęboko poruszony obecnością innego i zmuszany do formułowania konkluzji. Odczuwałem teraz niezwykle silne uczucie uwolnienia się od samotności. Przypomniałem sobie podobną chwilę całe lata temu, w poprzednim wieku, gdy stałem u stóp schodów w domu Babette i odczuwałem tę ustawiczną frustrację wspólnych lat z Lestatem. I potem ujrzałem to namiętne i skazane na zgubę uczucie do Klaudii, które pozwalało samotności wycofać się za łagodny parawan oddawania się zmysłom, tym samym zmysłom, które jednocześnie tęskniły do zabijania. Zobaczyłem także ten opustoszały szczyt górski we wschodniej Europie, gdzie stanąłem naprzeciwko wampira pozbawionego rozumu i zabiłem go w ruinach klasztoru. I zdało się, jakby ta wielka tęsknota mojej duszy znów się obudziła i wymagała na nowo zaspokojenia. Czułem to wszystko mimo wypowiedzianych słów: „Ale to równie ciemne, równie puste. I nie ma żadnego pocieszenia czy ukojenia”.

Spojrzałem na Armanda, na jego duże brązowe oczy w tej napiętej i ponadczasowej twarzy przyglądającej mi się raz jeszcze, tak jak przygląda się obrazowi, i poczułem powolne wyłączanie się ze świata fizycznego, który tak do mnie przemawiał w sali balowej. Powróciły deliryczne stany sprzed lat, przebudzenie potrzeby tak strasznej, że już sama obietnica jej spełnienia zawierała w sobie trudną do wytrzymania możliwość rozczarowania. A przecież istniało nadal to pytanie, to okropne, odwieczne, nurtujące pytanie o zło.

Myślę, że przytknąłem ręce do głowy, jak to czynią ludzie śmiertelni, gdy są głęboko wzburzeni i zmęczeni. Instynktownie zakrywają twarz, dotykają mózgu, jak gdyby mogli go dosięgnąć poprzez kości czaszki, i masują, przywracając go z agonii na powrót do życia.

— A jak osiąga się to zło? — zapytał. — Jak traci się łaskę i staje się w jednej chwili złym, jak ów trybunał pospólstwa podczas rewolucji francuskiej lub równie okrutnym jak rzymscy imperatorowie? Czy wystarczy nie uczestniczyć we mszy w niedzielę, czy ugryźć hostię lub ukraść bochenek chleba… lub przespać się z żoną sąsiada?

— Nie… — Potrząsnąłem głową. — Nie.

— Ale jeśli nie ma stopniowania zła, a samo zło istnieje, to wystarczy jeden grzech. Czy nie to chcesz powiedzieć? Że Bóg istnieje i…

— Nie wiem, czy Bóg istnieje — odparłem. — I z tego, co wiem… Nie ma Boga.

— Zatem grzech jest bez znaczenia — powiedział. — I nie przez grzech osiąga się zło.

— To nieprawda. Ponieważ jeśli nie ma Boga, to my jesteśmy stworzeniami obdarzonymi największą świadomością we wszechświecie. Tylko my rozumiemy i zdajemy sobie sprawę z upływu czasu i wartości każdej minuty ludzkiego życia. A to, co składa się na zło, prawdziwe zło, to odebranie życia pojedynczemu człowiekowi. To, czy człowiek umrze jutro czy może pojutrze, nie ma znaczenia. Ponieważ jeśli Boga nie ma, to życie… każda jego sekunda… to wszystko, co mamy.

Armand usiadł głębiej w fotelu, jakby zrobił przerwę w naszej rozmowie, jego wielkie oczy zwęziły się, a potem utkwił je w żarze ognia. Po raz pierwszy od chwili, kiedy przyszedł po mnie, odwrócił wzrok. Zdałem sobie sprawę, że przyglądam mu się nie obserwowany przez niego. Siedział tak przez dłuższy czas i zdawało mi się, że prawie czuję jego myśli, jak gdyby były obecne w powietrzu jak dym. Nie mogłem ich odczytać oczywiście, ale czułem ich siłę. Choć jego twarz była twarzą młodzieńca, co jak zresztą wiedziałem, nic nie oznacza, wydawał się nieskończenie stary, dojrzały, mądry. Nie potrafiłem tego zdefiniować, ponieważ nie mogłem wytłumaczyć, w jaki sposób młodzieńcze rysy jego twarzy i jego oczy wyrażające niewinność, jednocześnie wskazywały na wiek i doświadczenie.

Wreszcie Armand wstał z założonymi luźno rękoma i spojrzał na Klaudię. Jej milczenie było dla mnie zrozumiałe. Te pytania jej nie dotyczyły, nie interesowały, choć była zafascynowana osobą Armanda, czekała na niego i bez wątpienia cały czas, gdy przemawiał do mnie, uczyła się od niego. Ale zrozumiałem jeszcze coś, teraz, gdy widziałem ich spoglądających na siebie. Ciało Armanda było całkowicie pod jego kontrolą, pozbawione zwyczaju ludzkich gestów, gestów, których przyczyna leży w konieczności, rytualnym falowaniu duszy. Jego bezruch był nieziemski. Ona posiadała zdolność takiego samego bezruchu. Wpatrywali się w siebie z nadprzyrodzonym zrozumieniem, z którego byłem po prostu wykluczony.

Byłem czymś kręcącym się i wibrującym dla nich, tak jak ludzie śmiertelni dla mnie. I wiedziałem, gdy wreszcie Armand zwrócił się w moją stronę, że zrozumiał, iż Klaudia nie wierzy lub nie podziela mojego pojęcia zła.

Podjął rozmowę bez najmniejszego uprzedzenia.

— Tak, to jest właśnie prawdziwe zło — rzucił w stronę płomieni.

— Tak — odpowiedziałem, czując, że ten wszechpożerający temat odradza się na nowo.

— To prawda — potwierdził, szokując mnie i jeszcze bardziej pogłębiając mój smutek i rozpacz.

— Więc Bóg nie istnieje… nic nie wiesz o jego istnieniu?

— Absolutnie nic — odpowiedział.

— Żadnej wiedzy o Nim! ? — zapytałem raz jeszcze, nie bacząc na moją prostoduszność i żałosny ludzki ból.

— Żadnej — odparł.

— I żaden wampir tutaj nie prowadził rozmowy z Nim czy z diabłem!

— Żaden, którego kiedykolwiek znałem — odpowiedział w zamyśleniu, ogień tańczył w jego oczach. — A o ile wiem, dzisiaj, po czterystu latach, jestem najstarszym żyjącym wampirem na świecie.

Spojrzałem na niego zdumiony.

I wtedy zaczęło to do mnie docierać. Więc było tak, jak się tego obawiałem. Samotność i beznadzieja. Świat będzie się toczył jak dotąd, bez końca. Moje poszukiwania dobiegły kresu. Usiadłem głębiej, apatycznie wpatrując się w tańczące płomienie.

Dalsze poszukiwania były bezsensowne, bezsensowne było podróżowanie po świecie, aby za każdym razem usłyszeć tę samą historię. Czterysta lat — myślę, że powtórzyłem te słowa — czterysta lat. Pamiętam, że wpatrywałem się bez ruchu szeroko otwartymi oczyma w ogień. W płomieniach jakieś polano wolno opadało coraz niżej w żar ognia, który je pochłonie jeszcze tej nocy.

Armand poruszył się z głośnym szelestem ubrania. Błyskawicznie znalazł się przy mnie, klękając u mych kolan i przytrzymując dłońmi moją głowę. Jego oczy płonęły.

— To zło, to pojęcie zła wzięło się z rozczarowania, ze zgorzknienia! Czy nie widzisz tego? Dzieci Szatana! Dzieci Boże! Czy to jedyne pytanie, z jakim do mnie przyszedłeś, czy to jedyna wizja, jaka cię prześladuje? Dzielisz świat na istoty boskie i diabły, podczas gdy jedyna moc, jaka istnieje, jest wewnątrz nas? Jak możesz wierzyć w te stare, fantastyczne kłamstwa, te mity, te alegorie nadprzyrodzonych?

Chwycił wizerunek diabła znad Klaudii siedzącej nadal z kamiennym wyrazem twarzy, tak szybko, że nie ujrzałem ruchu, a jedynie jego łypiące oko, tuż przed sobą, a potem trzask płomieni.

Coś we mnie pękło, kiedy to powiedział, coś się rozerwało, tak że fala uczucia stała się jednością z moimi muskułami w każdej kończynie. Wstałem gwałtownie, cofając się przed nim.

— Oszalałeś! — zapytałem zdumiony własnym gniewem, własną rozpaczą. — Stoimy tutaj, my dwaj nieśmiertelni, wieczni, którzy wstają co noc, by karmić swą nieśmiertelność ludzką krwią, a tam, na tym biurku, oparte o wiedzę wieków siedzi dziecko bez skazy, równie demoniczne jak my sami, i ty mnie pytasz, jak mogę wierzyć, że odnajdę odpowiedź w tym, co nadprzyrodzone! Mówię ci, po ujrzeniu tylko tego, co sam zrobiłem, mógłbym, do diabła, uwierzyć we wszystko. Czyż nie? A wierząc tak, tak będąc ogłupiony rzeczywistością, mogę teraz przyjąć najbardziej fantastyczną prawdę: że to wszystko nie ma żadnego znaczenia.

Wycofałem się do drzwi, z dala od jego zdumionej twarzy. Jego dłoń krążyła wokół warg, palce zginały się, by ukryć się w dłoni.

— Nie! Wróć… — szepnął.

— Nie, nie teraz. Pozwól mi odejść. Tylko na chwilę… pozwól mi odejść… Nic się nie zmieniło, wszystko w porządku. Niech to tylko dotrze do mnie… teraz, po prostu, pozwól mi odejść.

Spojrzałem do tyłu, zanim zamknąłem drzwi. Klaudia patrzyła na mnie z głową lekko obróconą, choć siedziała tak jak przedtem z rękoma na kolanach. Machnęła do mnie gestem tak subtelnym jak jej uśmiech, dając mi znak, z domieszką ledwo dostrzegalnego smutku, że mam odejść.

Chciałem uciec z tego miejsca, znaleźć się na ulicach Paryża, wędrować nimi tak długo, aż całe to nagromadzenie wstrząsów psychicznych stopniowo opadnie. Ale, gdy szedłem po omacku wzdłuż kamiennego korytarza dolnej piwnicy, poczułem się zupełnie zagubiony. Może nie byłem zdolny do posługiwania się własną wolą. Wydało mi się jeszcze bardziej absurdalne niż kiedykolwiek to, że Lestat nie żyje. Jeśli była to prawda. Przypominając go sobie, czego nigdy zresztą nie mogłem się wyzbyć, widziałem go teraz w lepszym świetle niż do tej pory. Zagubionym jak reszta nas. Nie jako strażnika jakiejś wiedzy, zazdrosnego o nią i obawiającego się podzielić nią z kimkolwiek. On nic nie wiedział, bo nie było żadnej tajemnicy! Zupełnie rozkojarzony zdałem sobie nagle sprawę, że siedzę na ciemnych schodach prowadzących na górę, do teatru. Światło z sali balowej przedostawało się przez nierówne, surowe drzwi. Rękoma trzymałem się za głowę, zmęczenie zaczęło coraz bardziej mnie opanowywać. Rozum doradzał mi — śpij! Ale głębiej jeszcze dodawał — śnij. A przecież nie zrobiłem nawet kroku, by wrócić do hotelu „Saint-Gabriel”, który wydawał się bezpiecznym i odpowiednim miejscem dla mnie w tej chwili, subtelnym, luksusowym miejscem ukojenia, gdzie mógłbym spocząć w ciemnobrązowym, atłasowym fotelu, wyciągnąć jedną nogę na otomanę i spoglądać, jak płomienie ognia liżą marmurowe kafle. Uciec od tego, myślałem, uciec od tego wszystkiego, co cię wciąga. I znów nadeszła ta myśl: źle postąpiłem z Lestatem, nienawidziłem go z błędnych przyczyn. Szeptałem to, próbując usunąć tę myśl z ciemnych i odległych pokładów świadomości, a mój szept odbijał się o kamienne sklepienie schodów.

I wtedy usłyszałem cichy głos, zbyt słaby, by mogła go usłyszeć istota ludzka:

— A więc jak to było? Jaką wyrządziłeś mu krzywdę? Obróciłem się tak gwałtownie, że aż straciłem oddech. Jakiś wampir siedział obok mnie, tak blisko, że prawie ocierał się o mój rękaw koniuszkiem buta. Siedział z przyciągniętymi do siebie nogami, obejmował je dłońmi. Przez chwilę myślałem, że moje oczy mnie zawodzą. To był ten, który grał Śmierć na scenie, a którego Armand nazywał Santiago.

A przecież w jego zachowaniu nic nie przypominało jego poprzedniej natury, tej diabelskiej i pełnej nienawiści, którą poznałem parę godzin temu, kiedy napadł na mnie. Patrzył teraz znad swych podciągniętych kolan, z włosami w nieładzie, rozprężony, bez przebiegłości w oczach.

— To nikogo nie obchodzi — odpowiedziałem. Strach powoli opadał we mnie.

— Ale wymieniłeś jakieś imię, słyszałem, że wypowiedziałeś jakieś imię — powiedział.

— Imię, którego już więcej nie chcę wypowiadać — odpowiedziałem, odwracając od niego wzrok. Teraz dopiero zobaczyłem, w jaki sposób podszedł do mnie, dlaczego jego cień nie padł na mnie. Przyklęknął po prostu w moim cieniu. Jego obraz ześliznął się w dół po kamiennych schodach. Zaniepokoił mnie nieco i przypomniałem sobie, że w żadnym wypadku nie można mu wierzyć. Wydało mi się wtedy, że Armand, ze swoją hipnotyczną siłą wyciągnął ze mnie, bez słów, dokładne dane na temat mojego stanu duszy i umysłu. Ale ten, ten był kłamcą. Czułem jednocześnie jego siłę, brutalną i tętniącą, która była prawie równa sile Armanda.

— Przyjechałeś do Paryża w poszukiwaniu nas, a teraz siedzisz samotnie tu, na tych schodach… — powiedział pojednawczym tonem. — Dlaczego nie zbliżysz się do nas? Dlaczego nie przemówisz i nie opowiesz nam o tej osobie, której imię wspomniałeś. Wiem, o kogo chodzi. Znam to imię.

— Nie znasz, nie możesz znać. To był śmiertelny człowiek — odrzekłem bardziej instynktownie niż z przekonaniem. Myśl o Lestacie niepokoiła mnie, a jeszcze bardziej myśl, że on może dowiedzieć się o jego śmierci.

— Przybyłeś aż tutaj, aby rozmyślać o śmiertelnych? — zapytał, ale nie było zarzutu czy kpiny w jego tonie.

— Przyszedłem tu, aby być sam, bez obrazy. To fakt — wymamrotałem.

— Sam w tym stanie ducha? Nawet nie słyszałeś moich kroków… Lubię ciebie. Chcę, żebyś poszedł ze mną na górę. — Gdy to mówił, powoli podniósł mnie ze schodów i postawił na stopniach.

W tej samej chwili otworzyły się drzwi od celki Armanda i długi snop światła padł na korytarz. Słyszałem, jak nadchodzi. Santiago puścił mnie. Stałem tak, zakłopotany. Armand pojawił się na najniższym stopniu z Klaudią na rękach. Miała taki sam apatyczny wyraz twarzy jak podczas mojej rozmowy z Armandem. Zdawało się, że jest głęboko pogrążona we własnych myślach i niczego wokół nie dostrzega. Pamiętam, że zwróciłem na to uwagę, choć nie wiedziałem, co o tym myśleć. Szybko odebrałem ją z rąk Armanda i poczułem dotyk jej miękkiego ciała, jak gdybyśmy byli razem w trumnie, powoli zapadając w paralityczny sen.

Nagle, silnym pchnięciem, Armand odepchnął Santiago. Ten upadł, ale za chwilę znów był na nogach, lecz na krótko, bo Armand pociągnął go w stronę wierzchołka schodów. Wszystko to stało się tak szybko, że zobaczyłem tylko plamę ich ubiorów i usłyszałem skrzypnięcie butów. Chwilę później Armand stał już sam na szczycie schodów, a ja ruszyłem za nim.

— Nie możecie bezpiecznie opuścić dzisiaj teatru — szepnął do mnie. — On coś podejrzewa. Wydaje mu się także podejrzane, że was tutaj sprowadziłem. Uważa, że ma prawo poznać was lepiej. Nasze bezpieczeństwo zależy od tego. — Wprowadził mnie wolno do sali balowej, lecz zaraz odwrócił się i przybliżył usta do moich uszu. — Muszę cię ostrzec. Nie odpowiadaj na pytania. Sam pytaj i poznawaj prawdę stopniowo. Ale nie rewanżuj się niczym, niczym, szczególnie jeśli chodzi o wasze pochodzenie.

Odsunął się teraz od nas, ale dał znak ręką, byśmy poszli za nim w mrok, gdzie zgromadzili się inni, stłoczeni w grupki jak starożytne marmurowe rzeźby. Ich twarze i dłonie były identyczne jak nasze. Pomyślałem sobie wtedy, że jesteśmy zrobieni z tego samego tworzywa. Podobna myśl przychodziła mi do głowy od czasu do czasu w ciągu tych długich lat w Nowym Orleanie, szczególnie wtedy, gdy widziałem swe odbicie w jednym z tych długich zwierciadeł, które zniekształcały obraz.

Klaudia jakby przebudziła się, gdy odnalazłem jeden z rzeźbionych foteli i spocząłem na nim. Pochyliła się do mnie i powiedziała coś dziwnie chaotycznego, bezładnego, co zrozumiałem jako potwierdzenie słów Armanda: nie mów nic o naszym pochodzeniu. Chciałem bardzo z nią porozmawiać, ale widziałem, że ten wysoki, Santiago, przygląda się nam. Jego wzrok wolno przenosił się z nas na Armanda i z powrotem. Kilka kobiet wampirów zebrało się wokół Armanda i poczułem pewne zmieszanie, gdy zobaczyłem, że biorą go pod ręce. Nie przeraziły mnie ich subtelne, delikatne rysy twarzy, choć usztywnione jak szkło przez ich naturę wampira, czy czarujące oczy, które wpatrywały się teraz we mnie w nagłej ciszy, lecz moja własna wściekła zazdrość. Lękałem się, gdy zobaczyłem je tak blisko niego, obawiałem się czegoś, gdy odwrócił się i każdą pocałował. A gdy przyprowadził je bliżej, straciłem pewność siebie i poczułem się zażenowany.

Pamiętam dwa imiona: Estella i Celesta. Dwie porcelanowe piękności, które pieszczotliwie bawiły się Klaudią, głaszcząc jej włosy, dotykając nawet ust, podczas gdy ona z oczyma nadal zamglonymi i wzrokiem nieobecnym tolerowała to wszystko, będąc świadoma, że ja wiem, a co dla nich zdawało się nieuchwytne, że w ciele tak małym, dziecięcym, kryła się dusza i rozum kobiety równie dojrzałej jak one. Zastanawiałem się, obserwując ją w tej zabawie, gdy uśmiechała się zimno w odpowiedzi na ich adorację, ileż to razy sam zapominałem się, przemawiając do niej jak do dziecka, pieszcząc ją zbyt swawolnie czy biorąc na ręce, żywiołowo, bez zastanowienia.

Moja myśl wędrowała w trzech kierunkach: tej ostatniej nocy, w hotelu, kiedy rozmawialiśmy z rozgoryczeniem o miłości; mojego wstrząsu na rewelacje, jakie objawił mi Armand, czy raczej na ich brak; i cichemu zaabsorbowaniu otaczających mnie wampirów, które teraz szeptały coś w ciemności, gdzieś tam pod tymi groteskowymi malowidłami na ścianach. Mogłem bowiem nauczyć się czegoś od nich nawet bez zadawania im pytań. Niestety obawiałem się, że życie wampirów w Paryżu było dokładnie tym, na co wskazywała ta mała scena w teatrze nad naszymi głowami.

Przyciemnione światła obowiązywały w całym domu, a obrazy dodawały jeszcze mrocznej atmosfery. Jakiś wampir przyniósł właśnie nowy sztych czy też obraz współczesnego artysty. Celesta, ze swoją zimną ręką opartą na moim ramieniu, wyraziła się z pogardą o ludziach jako o twórcach dzieł, a Estella, która teraz trzymała Klaudię na swym łonie, z naciskiem tłumaczyła mnie, naiwnemu przybyszowi z kolonii, że to nie wampiry stworzyły te potworności, lecz zaledwie je kolekcjonują i że obrazy te potwierdzają raz jeszcze i bez końca, iż ludzie zdolni są do znacznie większego zła niż wampiry.

— Czy zło tkwi w malowaniu takich obrazów? — zapytała cicho Klaudia.

Celesta odrzuciła do tyłu czarne pukle włosów i roześmiała się.

— To, co można sobie wyobrazić, można też i rzeczywiście zrobić — odpowiedziała szybko, ale jej oczy błysnęły złowrogo. — Oczywiście, usiłujemy zaledwie rywalizować z ludźmi we wszelkiego rodzaju zabijaniu, czyż nie tak! — Pochyliła się do przodu i dotknęła kolana Klaudii. Ta jednak tylko zerknęła na nią, oceniając jej nerwowy śmiech. Santiago przysunął się bliżej i podniósł w dyskusji sprawę naszych pokojów w hotelu „Saint-Gabriel”; zatrważająco nieostrożnie, wyraził się, z przesadnym teatralnym gestem rąk. Znał te pokoje, co było zadziwiające. Znał też skrzynię, w której sypialiśmy, uderzyła go jako zbyt wulgarna.

— Sprowadźcie się tutaj! — mówił do mnie z tą samą, niemal dziecinną prostotą, którą okazywał wtedy na schodach. — Mieszkajcie z nami i całe to ukrywanie się będzie niepotrzebne. Mamy własnych strażników. Powiedz mi tylko, skąd przybywacie! — Padł przede mną na kolana, z ręką na oparciu mojego fotela. — Twój głos, znam ten akcent, powiedz coś jeszcze!

Poczułem bliżej nieokreślone przerażenie na myśl o tym, że mówię po francusku z obcym akcentem, ale nie to najbardziej zaprzątało teraz moją uwagę. Santiago był uparty i krzykliwie zaborczy, usilnie pragnął podporządkować mnie swojej woli. Na szczęście wampiry stojące obok nas podjęły rozmowę. Estella tłumaczyła właśnie, że kolor czarny jest kolorem ubrań wampira i że śliczne ubranka Klaudii w pastelowych kolorach są piękne, ale absolutnie pozbawione smaku.

— Mieszamy się z nocą — mówiła. — Jest w nas uroczystość pogrzebu.

Roześmiała się, przysuwając swój policzek do policzka Klaudii, aby złagodzić nieco swoją krytykę. Zawtórowała jej Celesta i Santiago, i po chwili zdawało się, że cały pokój ożył od nieziemskiego, dzwoniącego śmiechu, głosy odbijały się o malowane ściany, wprowadzając w drżenie delikatne płomienie świec.

— Ach, ale pokryć farbą takie pukle — powiedziała Celesta, bawiąc się jednocześnie złotymi włosami Klaudii. Zdałem sobie nagle sprawę, że wszyscy oni, za wyjątkiem Armanda, barwili swoje włosy na czarno. To właśnie, w połączeni z czarnym ubiorem, wzmagało niepokojące wrażenie, że byli rzeźbami spod tego samego dłuta. Trudno mi teraz nawet powiedzieć, jak bardzo byłem tym wszystkim nieprzyjemnie poruszony i zaniepokojony. Wrażenie to wznieciło we mnie coś, czego nie mogłem wtedy zupełnie pojąć.

Zdałem sobie sprawę, że odszedłem od nich i spaceruję właśnie po sali. Podszedłem do wąskiego lustra, obserwując ich zza siebie kątem oka. Klaudia lśniła jak brylant między nimi, tak samo wyglądałby też i ten śmiertelny chłopak śpiący obok. Powoli dochodziło do mnie, że są nudni w jakiś okropny sposób, nudni, nudni… gdziekolwiek spojrzałem, powtarzały się ich błyszczące oczy, wszędzie takie same, ich dowcip był jak głuchy, mosiężny dzwon.

Jedynie wiedza, której oczekiwałem i potrzebowałem, odwracała moją uwagę od tych myśli.

— Wampiry wschodniej Europy… — usłyszałem nagle pytającą Klaudię — te potworne kreatury, co one mają wspólnego z wami?

— To upiory — odparł Armand z pewnej odległości, która ich dzieliła. W pokoju zrobiło się cicho. — Ich krew jest inna, podła. Rozmnażają się tak jak my, ale bez tej wprawy i staranności. W dawnych czasach… — Nagle przerwał. Widziałem jego twarz w lustrze. Była dziwnie sztywna. — Och, powiedz nam o tych dawnych czasach — powiedziała Celesta głosem przenikliwym, w wysokich, ludzkich rejestrach. Było coś złowieszczego w tonie jej głosu.

Teraz i Santiago przyjął tę samą manierę.

— O tak, opowiedz nam o zlotach czarownic i o ziołach, które czyniły cię niewidocznym — uśmiechnął się. — I o paleniu na stosach!

Armand utkwił wzrok w Klaudii.

— Strzeżcie się tych potworów — odrzekł wreszcie i z wyrachowaniem przeniósł go na Santiago, a potem na Celestę. — To upiory. Zaatakują was, jakbyście byli ludźmi.

Celesta wzruszyła ramionami, mrucząc coś pod nosem z pogardą, jak arystokratka mówiąca o wulgarnych i prostych kuzynach, którzy niestety noszą to samo nazwisko. Ja jednak przyglądałem się Klaudii, bo zdawało mi się, że jej oczy znów pokryły się mgiełką jak poprzednio. Odwróciła nagle wzrok od Armanda.

Dało się słyszeć głosy innych. Zrobił się szum. Afektowane głosy, typowe dla przyjęć. Rozmawiali o swoich dzisiejszych ofiarach, zabijaniu, opisywali to lub tamto spotkanie bez cienia emocji. Jakiś wysoki chudy wampir był właśnie atakowany w rogu za niepotrzebne romantyzowanie życia ludzkiego, za brak ducha, za odmowę robienia tego, co sprawia najwięcej przyjemności, gdy chwila po temu. Był prostoduszny, wzruszał ramionami, wolno cedził słowa i wpadał w długie, uparte milczenie. Równie dobrze mógł odejść już do swej trumny, jak i pozostać tutaj. A przecież ciągle tu jeszcze był, przytrzymywany presją tej niesamowitej grupy, która uczyniła z nieśmiertelności klub absolutnych konformistów. Ciekawe, jakie byłyby wrażenia Lestata na temat tego, co się tutaj działo? Może był tutaj? Co sprawiło, że opuścił to miejsce? Nikt nie mógł mu rozkazywać — to on był panem swojej małej grupy. Jakże spodobałaby im się jego pomysłowość, jego zabawy w kotka i myszkę z ofiarą. I marnotrawstwo… to słowo, które było tak ważne dla mnie, gdy sam zaczynałem życie jako wampir, a które tak często słyszałem z jego ust. „Zmarnowałeś” okazję zabicia tego dziecka, „zmarnowałeś” okazję napędzenia strachu tej biednej kobiecie czy doprowadzenia tego mężczyzny do obłędu, choć wystarczało tylko pokazać jeszcze jakąś niesamowitą sztuczkę.

Czułem zawroty w głowie. Zwykły ludzki ból głowy. Marzyłem o tym, aby znaleźć się jak najdalej od tych wampirów i jedynie odległa postać Armanda trzymała mnie tu na miejscu. Wydawał się wyobcowany pośród innych, choć często odpowiadał na pytania, kiwał głową, tu i tam dopowiadał jakąś uwagę, tak że zdawał się ich częścią. Jego dłoń z rzadka tylko unosiła się znad oparcia fotela w kształcie lwiej łapy. Moje serce rosło, gdy widziałem go takim, gdy widziałem, że nikt spośród tego małego tłumu nie przykuwał jego uwagi, tylko ja, i nikt poza mną nie wytrzymuje jego wzroku. A jednak myślami był gdzie indziej, tylko jego wzrok powracał do mnie. Jego ostrzeżenie brzmiało mi w uszach, a przecież nie zważałem na nie. Pragnąłem wydostać się z teatru i uporządkować wreszcie informacje, które i tak były właściwie bezużyteczne i nieskończenie nudne.

— Ale czy nie popełniacie przestępstw, zwykłych przestępstw? — pytała Klaudia. Jej wzrok znowu był utkwiony we mnie.

— Przestępstwo! Nuda! — wykrzykiwała Estella, wskazując białym palcem na Armanda. Zaśmiał się cicho do niej ze swojego odległego miejsca na końcu sali. — Nuda to śmierć! — krzyknęła Estella i obnażyła swoje kły wampira, a Armand przyłożył dłoń do czoła w teatralnym geście przestrachu i przerażenia.

Ale Santiago, przyglądający się temu wszystkiemu z rękoma założonymi do tyłu, postanowił interweniować.

— Przestępstwo! — powiedział. — Tak, są przestępstwa. Są przestępstwa, za które gonilibyśmy za wampirem tak długo, aż byśmy go zniszczyli. Czy potrafisz zgadnąć, jakie to przestępstwa?

— Przesunął wzrok z Klaudii na mnie i z powrotem na jej nieruchomą jak maska twarz. — Powinnaś wiedzieć, ty, która jesteś taka skryta i nic nie mówisz o wampirze, który ciebie stworzył.

— A to dlaczego? — zapytała, otwierając szerzej oczy, choć jej dłonie nadal nieruchomo spoczywały na kolanach.

Wokół dało się słyszeć uciszające syki. Wszystkie twarze obróciły się w stronę Santiago. Stał z jedną nogą do przodu, z rękoma założonymi do tyłu, górując nad Klaudią. Jego oczy zabłysły, gdy zdał sobie sprawę, że teraz on ma głos. Ruszył się i podszedł do mnie, kładąc mi swą dłoń na ramieniu.

— A może ty potrafisz zgadnąć, jakie to przestępstwo? Czy twój wampir-mistrz nie powiedział ci tego?

I powoli, wyciągając mnie na środek tymi zaborczymi rękoma, parę razy poklepał mnie lekko po sercu, które już zaczynało bić szybciej.

— Jakie to przestępstwo, które oznacza śmierć dla każdego wampira, który je popełnił. To zabicie jednego z nas, zabicie kogoś z własnego gatunku!

— Aaaa! — wykrzyknęła Klaudia i wybuchła salwą śmiechu. Teraz ona wstała i szła przez salę z szumem swojego lawendowego jedwabiu. Biorąc mnie za rękę, powiedziała: — A już się bałam, że to urodzić się na podobieństwo Wenus, z piany, jak my. Wampir-mistrz! Chodź, Louis, idziemy już. — Dała mi znak, gdy odciągała mnie od towarzystwa.

Armand zaśmiał się. Santiago pozostał nieporuszony. Wreszcie Armand powstał, gdy dochodziliśmy już do drzwi.

— Zapraszamy was tu jutro — powiedział. — I pojutrze.

Sądzę, że odzyskałem oddech dopiero, gdy znaleźliśmy się na ulicy. Deszcz nadal padał i cała ulica wydawała się przemoczona i opustoszała choć piękna. Parę rozrzuconych kawałków papieru wirowało na wietrze, jakiś błyszczący od deszczu powóz przejechał wolno z rytmicznym stukotem końskich kopyt. Niebo było w kolorze bladego fioletu. Szedłem szybko z Klaudią obok siebie, początkowo prowadząc ją, potem jednak zniechęcony odległością, jaką mieliśmy jeszcze przebyć, wziąłem ją na ręce.

— Nie podobają mi się — powiedziała Klaudia z wściekłością, gdy zbliżaliśmy się do hotelu „Saint-Gabriel”. Nawet skąpany w świetle wielki hol był jeszcze w sennym letargu, tuż przed brzaskiem. Błyskawicznie przemaszerowałem przed zaspanymi recepcjonistami, ich wydłużonymi twarzami przy biurkach.

— Szukałam ich po całym świecie, a teraz pogardzam nimi! — Odrzuciła daleko swoją pelerynę i weszła na środek pokoju. Deszcz zacinał w duże okna balkonowe. Zapaliłem światła, jedno po drugim i podniosłem kandelabr do gazowych płomieni, jakbym był Lestatem lub Klaudią. Potem, tak jak przewidywałem, zapadłem w ciemnobrązowy, atłasowy fotel kompletnie wyczerpany. Przez chwilę zdawało się, że cały pokój płonie wokół nas. Gdy jednak utkwiłem wzrok w oprawionym w złotą ramę obrazie z pastelowymi drzewami i spokojnymi wodami, zaklęcie minęło. Nie mogli nas tu dotknąć, a przecież wiedziałem, że oszukuję siebie, i że to kłamstwo, głupie kłamstwo.

— Jestem w niebezpieczeństwie, w niebezpieczeństwie — powiedziała Klaudia z błyskiem gniewu w oczach.

— Ale skąd mogą wiedzieć, co z nim zrobiliśmy? Poza tym MY jesteśmy w niebezpieczeństwie! Sądziłaś, że nie uznaję swojej winy i swojego udziału? A nawet gdybyś tylko ty była winna… — Wyciągnąłem do niej rękę, by przysunęła się bliżej, ale jej pełne wściekłości spojrzenie posadziło mnie z powrotem na miejscu. — Czy myślisz, że zostawiłbym cię w niebezpieczeństwie?

Uśmiechnęła się. Przez chwilę nie wierzyłem własnym oczom.

— Nie, wiem, że nie, Louis. Nie zostawiłbyś mnie. Zagrożenie trzyma cię przy mnie…

— Miłość trzyma mnie przy tobie — powiedziałem cicho.

— Miłość — zadumała się. — Co ty rozumiesz przez miłość? — A potem, jakby widziała ból malujący się na mojej twarzy, podeszła bliżej i położyła dłonie na moich policzkach. Była zimna, jej głód nie został dziś zaspokojony, tak jak i ja byłem zimny i mój głód krwi także nie został zaspokojony. Ten śmiertelny chłopak tylko nas rozdrażnił, ale nie zaspokoił naszego pragnienia krwi.

— To, że za pewnik brałaś zawsze moją miłość do siebie — odpowiedziałem. — To, że jesteśmy oddani sobie… — Ale już gdy wypowiadałem te słowa, poczułem, że moja dawniejsza pewność została zachwiana. Odczułem to jak ból, jak takie samo cierpienie, które odczuwałem wczoraj, kiedy drwiła sobie ze mnie, gdy mówiliśmy o namiętności w ludzkim wymiarze. Odwróciłem się do niej.

— Zostawiłbyś mnie dla Armanda, gdyby tylko dał ci znak…

— Nigdy — odpowiedziałem.

— Zostawiłbyś mnie, a on chce ciebie tak mocno, jak ty jego. Czekał na ciebie, na kogoś takiego, jak ty.

— Nigdy… — Wstałem i podszedłem do naszej skrzyni. Drzwi były zamknięte, ale nie stanowiły żadnej przeszkody dla wampirów. Wystrzegać się ich mogliśmy jedynie poprzez wstawanie tak wczesne, jak tylko było to możliwe i pozwalało na to światło. Odwróciłem się do niej i powiedziałem, aby podeszła do mnie. Stanęła u mego boku. Chciałem zanurzyć twarz w jej włosach, błagać ją o wybaczenie. Ponieważ to była prawda — miała rację, choć kochałem ją nadal, kochałem jak zawsze. A teraz, gdy przytuliłem ją do siebie, usłyszałem jej głos:

— Czy wiesz, o czym on mi mówił, nie otwierając ust.? Czy wiesz, co jest istotą tego transu, w który mnie wprowadził? Moje oczy patrzyły tylko na niego, tak że kierował mną, jakby moje serce było na sznurkach.

— Więc i ty to odczułaś… — wyszeptałem. — Więc i ty odebrałaś to tak samo.

— Uczynił mnie całkowicie bezsilną! — powiedziała. Znów ujrzałem jej obraz na tle tych książek nad biurkiem, jej bezwładną szyję, nieruchome dłonie.

— Ale co właściwie chciałaś powiedzieć? Że rozmawiał z tobą…

— Bez słów! — powtórzyła. Widziałem, że lampy przygasły nieco. Deszcz walił o szyby. — Czy wiesz, co on mi powiedział… że umrę! — szepnęła. — Że powinnam pozwolić ci odejść.

Potrząsnąłem głową, a jednak w sercu poczułem przypływ podniecenia. Mówiła prawdę i wierzyła w to. W jej oczach pojawiła się mgiełka.

— Wysysa ze mnie życie. Odbiera mi je — powiedziała Klaudia, jej wargi drżały tak, że trudno mi było to wytrzymać. Przytuliłem ją mocno, ale w oczach miałem łzy. — Tak jak powoli odbiera życie temu chłopcu, który jest jego niewolnikiem. On ciebie kocha. Kocha ciebie, chce ciebie i nie pozwoli, bym stała na jego drodze. — Nie rozumiesz go! — Próbowałem z tym walczyć, obsypując ją pocałunkami. Całowałem ją w policzki, usta.

— Nie, rozumiem go aż nadto dobrze — szepnęła mi prosto w usta, choć całowałem ją. — To ty go nie rozumiesz. Miłość ciebie zaślepiła, twoja fascynacja jego wiedzą, jego mocą. Gdybyś wiedział, jak on chłonie śmierć, znienawidziłbyś go bardziej niż Lestata. Louis, nie wolno ci do niego wracać. Powtarzam ci, jestem w niebezpieczeństwie.

Następnego wieczoru wcześnie zostawiłem Klaudię przekonany, że Armand jest jedynym wampirem z tego teatru, któremu można zaufać. Niechętnie pozwoliła mi odejść i bardzo byłem zaniepokojony wyrazem jej oczu. Słabość była jej obca, a przecież wyraźnie widziałem strach i obawę nawet teraz, gdy pozwoliła mi odejść. Spieszyłem się z wypełnieniem mojej misji i wkrótce czekałem już na zewnątrz teatru, aż ostatni gość opuści budynek.

Odźwierni zaczęli kręcić się przy drzwiach. Kim byłem dla nich, nie byłem pewny. Aktorem, jak inni, który nie usunął makijażu? Niewiele mnie to obchodziło. Istotne było to, że wpuścili nie do środka i minąłem ich, jak i paru innych wampirów w sali balowej, nie zaczepiony, aby wreszcie stanąć przy otwartych drzwiach do pokoju Armanda. Zobaczył mnie natychmiast, bez wątpienia już od dawna słyszał moje kroki. Przywitał mnie i prosił, abym usiadł. Zajęty był właśnie rozmową z tym chłopcem, nie-wampirem, który właśnie posilał się przy biurku ze srebrnych talerzy, na których było mięso i ryby. Karafka białego wina stała obok. Pomyślałem, że musi być w gorączce i słaby po wczorajszej nocy, choć jego skóra była rumiana, a ciepło i zapach bijące od niego były dla mnie katuszą. Bynajmniej jednak nie dla Armanda, który siedział w skórzanym fotelu przy kominku na wprost mnie, zwrócony w kierunku tej istoty ludzkiej, z rękoma złożonymi na skórzanych oparciach. Chłopak napełnił swój kieliszek, podniósł go w górę w geście pozdrowienia:

— Mój mistrz i pan — powiedział. Jego oczy zaiskrzyły się i spojrzał na mnie, uśmiechając się, ale toast był dla Armanda.

— Twój niewolnik — szepnął Armand, głęboko nabierając powietrza w płuca. Przyglądał się, jak chłopiec pił. Widziałem, jak smakował jego wilgotne usta, ruch grdyki, gdy wino przelewało się przez gardło. Po chwili chłopiec wziął kawałek białego mięsa, wykonując ten sam gest i powoli połykał go z oczyma wpatrzonymi w Armanda. Zdawało się, że Armand ucztuje, przyglądając się uczcie chłopca, coś czego nigdy nie mógłby z nim dzielić w inny sposób. Wiedział o tym, ale było to wkalkulowane. Nie stanowiło więc dla niego takiej tortury, jaką ja odczuwałem, gdy lata temu stałem przed oknem domu Babette, tęskniąc do jej ludzkiego życia.

Kiedy chłopiec skończył, przyklęknął, obejmując szyję Armanda, jak gdyby smakował jego lodowate ciało. Przypomniałem sobie tę noc, kiedy Lestat przyszedł do mnie po raz pierwszy, jak płonęły jego oczy, jak błyszczała jego biała twarz. W końcu przyjęcie dobiegło końca. Chłopiec miał udać się na spoczynek, a Armand pozamykał za nim mosiężne kraty. Już po kilku minutach ociężały od zjedzonego jadła popadł w odrętwienie i zasnął, a Armand usiadł naprzeciwko mnie. Jego wielkie, piękne oczy podziałały na mnie uspokajająco swoją pozorną niewinnością. Kiedy poczułem, że przyciągają mnie do niego, opuściłem wzrok, odwróciłem go w stronę kominka, pragnąc spojrzeć w płomienie. Teraz jednak był tam tylko popiół.

— Powiedziałeś mi wczoraj, abym nic nie mówił o swoim pochodzeniu, dlaczego? — zapytałem ponownie, zerkając na niego. Zdawało się, że wyczuwa moje wahanie i to, że ukrywam prawdę, a przecież nie obraził się. Jedynie przyglądał mi się z lekkim zdziwieniem. Byłem jednak zbyt słaby, by wytrzymać to zdziwienie i ponownie odwróciłem wzrok.

— Czy zabiłeś wampira, który ciebie stworzył? Czy dlatego tu jesteście bez niego? Dlaczego nie chcesz powiedzieć jego imienia? Santiago uważa, że go zabiłeś.

— A jeśli to prawda, lub jeśli nie moglibyśmy udowodnić, że było inaczej, to co? Czy chcecie nas zniszczyć? — zapytałem.

— Ja nie będę próbował uczynić wam niczego złego — odpowiedział cicho. — Ale, jak ci już mówiłem, nie jestem tu przywódcą w tym sensie, o jaki pytałeś.

— Jednak oni uważają ciebie za przywódcę, czyż nie? A Santiago, odepchnąłeś go dwukrotnie ode mnie.

— Jestem silniejszy niż on, starszy. Santiago jest młodszy od ciebie — powiedział. Jego głos był szczery, pozbawiony dumy. To były fakty.

— Nie chcemy zadzierać z wami.

— To już się zaczęło — odparł. — Ale nie ze mną, z tymi na górze.

— Ale jakie mają powody, by nas podejrzewać?

Zdawało się, że Armand wpadł w zadumę, opuścił wzrok, zamkniętą pięścią podpierał podbródek. Po chwili, która zdawała mi się nieskończonością, spojrzał znów na mnie.

— Mógłbym podać ci przyczyny — rzekł. — Jesteś zbyt milczący. Wampiry na całym świecie nie występują masowo i żyją w panicznym strachu przed niesnaskami, konfliktami między sobą.

Wybierają swoich kandydatów na towarzyszy z niesłychaną wprost pieczołowitością, upewniając się, że będą oni mieli szacunek dla innych wampirów. W tym budynku jest piętnaścioro wampirów i liczba ta jest zazdrośnie strzeżona. Wampiry, które są słabe, wywołują zaniepokojenie. Powinienem to przewidzieć. To, że ty jesteś nieodpowiedni, jest dla nich aż nadto oczywiste: czujesz zbyt wiele i myślisz zbyt wiele. Jak sam powiedziałeś, obojętność i wyobcowanie wampira nie ma dla ciebie wielkiej wartości. A jest jeszcze to tajemnicze dziecko, dziecko, które nigdy nie urośnie, nigdy nie będzie samodzielne. Nie uczyniłbym wampirem tego chłopca — wskazał na śpiącego — nawet teraz, jeśli jego życie, tak dla mnie cenne, byłoby zagrożone, bo po prostu jest zbyt młody, jego członki nie są dostatecznie silne, jego puchar życia zaledwie lekko przechylony. A ty przywozisz ze sobą dziecko. Co za wampir uczynił ją taką, pytają, czy to ty zrobiłeś z niej wampira? Tak więc, jak widzisz, przynosisz ze sobą wszystkie te skazy i tajemniczość, a w dodatku zachowujesz zupełne milczenie. Nie można więc ci ufać. A Santiago szuka tylko zaczepki. Jest jeszcze także inna przyczyna, bliższa prawdy niż wszystkie te rzeczy, o których ci właśnie powiedziałem. Bardzo prosta i prozaiczna. Kiedy po raz pierwszy zetknąłeś się z Santiago w Dzielnicy Łacińskiej… na nieszczęście… nazwałeś go bufonem.

— Aaaa… — Odrzuciło mnie do tyłu.

— Być może byłoby lepiej, gdybyś w ogóle nic nie mówił — Uśmiechnął się, patrząc, czy także zrozumiałem ironię.

Siedziałem, zastanawiając się nad tym, co mi powiedział i co ciążyło na mnie tak bardzo przez wspomnienie Klaudii. Że oto ten człowiek o delikatnych oczach powiedział jej: „Umieraj!”, a poza tym wszystkim powoli zbierało się we mnie obrzydzenie do tych wampirów na górze, w sali balowej.

Poczułem przemożne pragnienie rozmowy z nim o tych rzeczach. O obawach. Nie, jeszcze nie teraz, pomyślałem, choć nie mogłem uwierzyć, gdy patrzyłem w jego oczy, że próbował narzucić jej swoją wolę. Jego oczy mówiły: żyj. Jego oczy mówiły: ucz się. Och, jak bardzo chciałem zwierzyć mu się z tego wszystkiego, czego nie rozumiałem, z tego, co ze zdumieniem odkryłem, że wampiry tam u góry uczyniły z nieśmiertelności klub dziwaków i taniego konformizmu. A przecież, przez ten smutek, przez to pomieszanie przebijała jasna i wyraźna konkluzja: a właściwie dlaczego miałoby być inaczej? Czego innego oczekiwałem? Jakie miałem prawo do tego, by być tak gorzko rozczarowany Lestatem, by pozwolić mu umrzeć! Ponieważ nie chciał pokazać mi tego, co sam powinienem był odszukać w sobie? Słowa Armanda, jak one brzmiały? Jedyna moc, jaka istnieje, jest wewnątrz nas samych…

— Posłuchaj mnie — odezwał się Armand. — Musisz trzymać się od nich z daleka. Nie potrafisz niczego ukryć, wszystko widać na twojej twarzy. Gdybym chciał cię teraz wypytać o wszystko, byłbyś mi uległy. Spójrz mi w oczy.

Nie zrobiłem tego. Utkwiłem oczy w jednym z tych obrazów wiszących nad jego biurkiem i wpatrywałem się weń tak długo, aż przestał być wizerunkiem Madonny z Dzieciątkiem, a stał się jedynie harmonią linii i kolorów. Wiedziałem bowiem, że to, co mówi, jest prawdą.

— Powstrzymaj ich, powiedz im, że nie mamy żadnych złych zamiarów. Dlaczego nie możesz tego zrobić? Sam powiedziałeś, że nie jesteśmy twoimi wrogami, bez względu na to, co zrobiliśmy…

Usłyszałem, jak westchnął ledwie dosłyszalnie.

— Powstrzymuję ich właśnie teraz — odparł. — Ale nie chcę takiej władzy nad nimi, jaka byłaby konieczna, aby powstrzymać ich całkowicie. Bo jeśli bym skorzystał z tej władzy, będę musiał potem jej chronić. W ten sposób narobię sobie wrogów. I na zawsze już musiałbym z nimi walczyć. Podczas gdy wszystko, czego mi potrzeba, to trochę przestrzeni i spokoju. Akceptuję berło takim, jakie oni mi przekazują, ale nie chcę panować nad nimi, a tylko trzymać ich na pewien dystans.

— Powinienem był wiedzieć — powiedziałem z oczami nadal utkwionymi w obraz.

— Zatem, musisz się sam usunąć. Sama Celesta ma duże wpływy, będąc jedną z najstarszych i jest w dodatku zazdrosna o piękno dziecka. A Santiago, jak widzisz, czeka tylko choćby na strzępki dowodów, że jesteście wyklętymi banitami.

Obróciłem się powoli i spojrzałem na niego raz jeszcze. Siedział z tym niesamowitym bezruchem, jakby w rzeczywistości wcale nie żył. Chwila przeciągała się. Usłyszałem jakby na nowo jego słowa: …Wszystko, czego mi potrzeba, to trochę przestrzeni i spokoju”. Poczułem pragnienie zbliżenia się do niego tak przemożne, że musiałem wysilić się maksymalnie, by zwalczyć to i pozostać na miejscu. Chciałem, by wszystko ułożyło się w następujący sposób: Klaudia bezpieczna między tymi wampirami, nie obwiniana o jakiekolwiek przestępstwo, które mogliby odkryć, tak że ja mógłbym być wolny. Wolny od tego, by pozostać na zawsze w tym pokoju, tak długo, jak tylko byłbym tu zapraszany, nawet tolerowany, czy gdyby pozwolono mi tu przebywać bez względu na towarzyszące temu warunki.

Znów ujrzałem tego śmiertelnego chłopca. Nie spał już, lecz klęczał przy boku Armanda, a rękoma obejmował jego szyję. Dla mnie był to obraz miłości. Nie miłości fizycznej, musisz zrozumieć. Nie o tym mówię, choć Armand był piękny i naturalny i żadne zbliżenie z nim nie mogłoby być odpychające. Dla wampirów miłość fizyczna znajduje swoją kulminację i spełnienie tylko w jednej rzeczy, w zabijaniu. Mówię o innym rodzaju miłości, która przyciągała mnie do niego jako do nauczyciela, mistrza, którym Lestat nie był nigdy. Żądza wiedzy zawsze będzie mu towarzyszyła, wiedziałem o tym. Przechodziłaby przez niego jak przez szklaną szybę, tak że i ja mógłbym kąpać się w jej promieniach, przyswajać ją i rosnąć. Zamknąłem oczy. Pomyślałem, że słyszę, jak mówi, tak cicho, że nie byłem pewny, czy to słowa. Wydawało mi się, że zapytał: „Czy wiesz, dlaczego tutaj jestem?”

Znów spojrzałem na niego, zastanawiając się, czy zna moje myśli, czy może je odczytywać, czy jego moc zdolna byłaby do tego. Teraz, kiedy minęło tyle lat gotów byłbym przebaczyć Lestatowi, że nie był nikim nadzwyczajnym, a tylko zwykłym wampirem, który nie potrafił wskazać mi możliwości, jakie tkwiły w naszej mocy i sile. W tych myślach przeważał smutek, smutek nad moją własną słabością i moimi własnymi dylematami. Tymczasem Klaudia czekała na mnie. Klaudia, która była moją córką i moją miłością.

— Co mam zatem zrobić? — szepnąłem. — Odejść od nich, odejść od ciebie? Po tych wszystkich latach…

— Nie mają przecież dla ciebie żadnego znaczenia — powiedział.

Uśmiechnąłem się i przytaknąłem.

— Czego zatem chcesz? — zapytał. Jego głos stał się delikatny i życzliwy w tonie.

— Czyż nie wiesz? Czy nie masz takiej mocy? — zapytałem.

— Czyż nie czytasz moich myśli, jak gdyby były słowami?

— Nie w taki sposób, jaki masz na myśli. — Potrząsnął głową.

— Ja jedynie wiem, że niebezpieczeństwo, jakie zagraża tobie i dziecku, jest rzeczywiste. I wiem, że twoja samotność, nawet wypełniona miłością, jest tak straszna, że prawie nie do wytrzymania.

Wstałem. Zdawało mi się, że najprostszą rzeczą byłoby po prostu wstać, podejść do drzwi, szybko przejść przez korytarz, a przecież odbierało mi to siły, zakłócało rezerwę wobec świata.

— Proszę cię, byś nie pozwolił im zbliżać się do nas — powiedziałem, stojąc przy drzwiach. Nie mogłem spojrzeć na niego, nie chciałem nawet usłyszeć jego cichego głosu, którym odezwał się nagle.

— Nie odchodź. — Nie mam wyboru.

Byłem już w korytarzu, kiedy usłyszałem, że znów jest obok mnie, aż podskoczyłem. Stał, wpatrując się w moje oczy, a w ręku trzymał klucz, który wcisnął mi w dłoń.

— Są tam takie drzwi — powiedział, wskazując w ciemny koniec korytarza, który, jak sądziłem, kończył się ścianą. — I schody prowadzące do bocznej uliczki przy teatrze. Tylko ja korzystam z tego wyjścia. Idź teraz tą drogą. Będziesz mógł uniknąć spotkania z innymi. Jesteś wzburzony, a oni to od razu dostrzegą.

Obróciłem się, aby iść tam natychmiast, choć każdą częścią mojego jestestwa chciałem pozostać tu, z Armandem.

— Pozwól jednak powiedzieć sobie coś jeszcze — dodał Armand i lekko przycisnął odwróconą dłoń do mojego serca. — Użyj tej siły, która tkwi w tobie. Nie brzydź się nią więcej. Wykorzystaj ją! Gdy zobaczą ciebie na ulicach, tam u góry, użyj tej siły, aby uczynić ze swojej twarzy maskę. Pamiętaj o tym. Rozdawaj im spojrzenia, w których będzie ostrzeżenie: „Strzeż się”. Weź te słowa, jakby były amuletem, który podarowałem ci, abyś zawiesił sobie na szyi. A gdy spotkasz Santiago lub jakiegokolwiek innego wampira, przemawiaj do nich uprzejmie, mów, co tylko chcesz, ale myśl o tym, co mówisz. Pamiętaj, co powiedziałem. Mówię prosto, bo ty szanujesz to, co jest proste. Rozumiesz to. W tym tkwi twoja siła.

Wziąłem od niego klucz i właściwie nie pamiętam już, jak wkładałem go w zamek albo jak wchodziłem po schodach na górę. Ani gdzie on wtedy był, ani co robił. Poza tym, że gdy wychodziłem już na ciemną uliczkę za teatrem, usłyszałem, jak mówi do mnie skądś, bardzo cicho:

— Przychodź tutaj do mnie, kiedy tylko możesz. Rozejrzałem się, by go dojrzeć, ale nie byłem zaskoczony tym, że go nie zobaczyłem. Wcześniej powiedział mi także, że nie wolno mi wyprowadzać się z hotelu, że nie wolno okazać dowodu winy, na który czekają.

— Widzisz — powiedział — zabicie innego wampira jest bardzo podniecające i ekscytujące, i dlatego jest zabronione pod karą śmierci.

Zdało mi się, jakbym się obudził. Uświadomiłem sobie, że przebudziłem się dla błyszczących od deszczu ulic Paryża, wysokich i wąskich budynków po obu stronach ulicy, uświadomiłem sobie, że drzwi zamknęły się, aby wytworzyć mocną, solidną ścianę za mną i że jestem już teraz sam.

Choć wiedziałem, że Klaudia czeka na mnie i choć dostrzegłem stojącą w oknie pokoju, nad lampą, maleńką figurkę wśród kwiatów, zawróciłem z bulwaru i pozwoliłem, żeby ulica wchłonęła mnie w siebie, jak to się często działo w Nowym Orleanie.

To nie dlatego, że jej nie kochałem, raczej dlatego, że wiedziałem, że ją kocham zbyt mocno, że namiętność do niej była równie wielka jak do Armanda. Uciekałem teraz od nich obojga, pozwalając, by pragnienie zabijania opanowało mnie jak z radością witana gorączka, która wypiera świadomość i ból.

Z mgiełki wyłonił się jakiś mężczyzna. Szedł spokojnie w moim kierunku. Pamiętam, że wędrował raczej w krajobrazie mojego marzenia, bo noc, która mnie otaczała, była ciemna i nierealna. To wzgórze mogło być gdziekolwiek na świecie, a łagodne światła Paryża były bezkształtnym migotaniem we mgle. Z ostrym wzrokiem, choć pijany, szedł ślepo w ramiona śmierci, jego drżące palce wyciągnęły się, by dotknąć moich kości twarzy.

Jeszcze wtedy nie wpadłem w szał, nie byłem zdesperowany. Mogłem jeszcze powiedzieć do niego: „Przechodź”. Wydaje mi się jednak, że moje wargi ułożyły się do słów, które podarował mi Armand: „Strzeż się”. A przecież pozwoliłem mu, by objął mnie w pół swoją pijaną, zuchwałą ręką. Poddałem się jego pełnym podziwu oczom, głosowi, który błagał mnie, że musi mnie malować teraz, zaraz. Poddałem się słodkiemu zapachowi farb, którymi upstrzona była jego luźna koszula. Poszedłem z nim razem przez Montmartre i szepnąłem do niego:

— Nie jesteś jednym z martwych. — Prowadził mnie przez zarośnięty ogród, przez słodkie i mokre trawy, śmiał się, gdy mówiłem: — Żyjesz, żyjesz.

Jego dłoń dotykała mojego policzka, głaskała twarz, w końcu ściskała mój podbródek, gdy wprowadził mnie w światło niskich drzwi. Jego zaczerwieniona twarz była pięknie oświetlona lampami gazowymi. Ogarnęło nas przyjemne ciepło, gdy zamknął za nami drzwi.

Zobaczyłem wtedy wielkie błyszczące źrenice jego oczu, maleńkie czerwone żyłki, które rozgałęziały się przy środku oka. Poczułem ciepłą dłoń palącą mój chłodny głód, gdy podprowadził mnie do fotela. Dookoła ujrzałem twarze, płonące, pojawiające się w refleksach ognia, w połyskiwaniu palącego się pieca, cudowną krainę kolorów na płótnach, które otaczały nas w pokoju pod małym pochylonym dachem, błysk piękna pulsujący i drżący.

— Siadaj, siadaj… — powiedział do mnie z tymi gorączkowymi rękoma opartymi o moją klatkę piersiową, gdy ja zaciskałem dłonie na jego bokach, a głód falami pojawiał się i znikał.

Teraz zobaczyłem go wreszcie z pewnej odległości. Ze wzrokiem uważnym, paletą w dłoniach. Wielkie płótno zasłaniało rękę, która pracowała gorączkowo. Oszołomiony i bezradny siedziałem tam, poddając się jego malowaniu, poddając się jego pełnym zachwytu oczom, pozwalając temu trwać, aż oczy Armanda zniknęły sprzed moich, a Klaudia biegła kamiennym korytarzem, stukając obcasami, oddalając się ode mnie, coraz dalej ode mnie.

— Żyjesz… — szepnąłem.

— Kości — odpowiedział. — Kości…

A ja ujrzałem je w stosach, wyjęte z tych płytkich grobów w Nowym Orleanie, jak są składane w skrytki za grobem, tak by ktoś inny mógł być złożony w ten wąski kawałek ziemi. Przymknąłem oczy i poczułem, że mój głód staje się już agonią, moje serce krzyczało, domagając się innego żyjącego serca. I wtedy zobaczyłem, że zbliża się do mnie z wyciągniętymi w kierunku mojej twarzy rękoma — ten zgubny, fatalny krok, to fatalne nachylenie się. Westchnienie wydostało się z moich ust.

— Ratuj się — szepnąłem do niego. — Strzeż się. W tym momencie zaszła jakaś zmiana w jego promieniującej twarzy, coś wysuszyło pęknięte naczynia jego delikatnej skóry. Wycofał się do tyłu, a pędzel wypadł mu z rąk. Teraz ja stałem nad nim, czując już, jak zęby dotykają mych warg, czując, jak moje oczy wypełniają się kolorami jego twarzy, a uszy szamoczącym się w gardle krzykiem. Moje ręce poczuły to silne, gwałtownie wyrywające się ciało. Pociągnąłem go blisko siebie, bezsilnego. Rozdarłem ciało i spróbowałem krwi, która dawała mu życie.

— Giń — szepnąłem teraz, kiedy trzymałem go bezwładnego z głową opuszczoną na moją marynarkę. — Giń.

Poczułem, że próbuje ją podnieść i spojrzeć na mnie. I znów piłem, znów szamotał się, aż w końcu, zupełnie bezwładny i oszołomiony, bliski śmierci, osunął się na podłogę. Jego oczy były jednak nadal otwarte.

Usiadłem przed płótnami, słaby, ale uspokojony, zerkając w dół na niego, na jego nieprzytomne, szarzejące oczy. Moje własne ręce zarumieniły się, ciało stało się tak komfortowo ciepłe.

— Znów jestem jak śmiertelny — szepnąłem do niego. — Za sprawą twojej krwi żyję.

Przymknął oczy. Oparłem się wygodnie o ścianę i stwierdziłem nagle, że wpatruję się we własne oblicze.

Udało mu się zrobić szkic, zaledwie serię grubych czarnych kresek, które jednak wiernie oddawały moją twarz i ramiona. Na szkicu pojawił się już kolor kilkoma chlapnięciami farby, zieleń moich oczu, bladość policzków. Ale to przerażenie, przerażenie na widok własnej twarzy! Bowiem odtworzył ją doskonale, choć nie było w niej nic z makabryczności. Zielone oczy patrzyły na mnie z luźno naszkicowanego kształtu głowy z niedbałą niewinnością, niewysłowiony cud tej przemożnej żądzy i nienasycenia, którego nie zrozumiał. Na szkicu był Louis sprzed stu lat, zasłuchany w kazanie księdza podczas mszy św., usta rozchylone i miękkie, włosy w nieładzie, ręka zgięta w łokciu i bezwładna. Louis śmiertelny. Wydaje mi się, że roześmiałem się, tak że łzy prawie pojawiły mi się w oczach. Budził się we mnie potwór, który zabijał i będzie zabijał, który teraz zabierał obraz i zbierał się z nim do wyjścia z tego małego domku.

Nagle malarz uniósł się z podłogi i z jakimś zwierzęcym jękiem rzucił mi się pod nogi, przywarł do butów. Jego dłonie ześlizgiwały się po skórze. Z jakąś kolosalną odwagą, która mnie prowokowała, sięgnął po szkic i trzymał go mocno swoimi drżącymi rękoma, nie chcąc puścić.

— Oddaj! — warknął na mnie. — Oddaj!

Obaj ciągnęliśmy, każdy w swoją stronę. Wpatrywałem się w niego i własne dłonie, które z taką łatwością przytrzymywały to, o co on tak desperacko walczył, jakby chciał zabrać ze sobą do nieba czy do piekła. Ja, istota, z której jego krew nie mogła uczynić człowieka, i on, człowiek, którego nie pokonało moje zło. I wtedy, jakbym nie był sobą, wyrwałem mu z ręki płótno i unosząc go jedną ręką w górę, do ust, z wściekłością rozszarpałem mu gardło.

Wróciwszy do hotelu „Saint-Gabriel”, postawiłem obraz na kominku i przyglądałem mu się przez dłuższy czas. Klaudia była gdzieś w głębi, w innym pokoju. Wyczułem obecność jeszcze kogoś, jak gdyby na jednym z balkonów u góry ktoś stał, kobieta lub mężczyzna, o których obecności bezbłędnie świadczył specyficzny aromat ludzki. Nie wiedziałem, dlaczego zabrałem obraz, dlaczego tak o niego walczyłem. Czułem się teraz zawstydzony z tego powodu, bardziej niż z powodu tej śmierci, której byłem winien. Nie wiem też, dlaczego postawiłem obraz na marmurowym kominku. Głowa mi ciążyła, dłonie wyraźnie drżały. Powoli odwróciłem głowę. Chciałem, żeby pokoje otoczyły mnie, przybrały wyraźny kształt. Pragnąłem kwiatów, aksamitu, świec w kinkietach i lichtarzach. Być śmiertelnym, banalnym i bezpiecznym. Po chwili, jakby w oparach mgły, ujrzałem kobietę.

Siedziała cicho przy stoliczku, gdzie Klaudia zwykła zajmować się swoimi włosami. Siedziała nieruchomo i tak całkowicie bez obawy. Zielone rękawy jej sukni z tafty odbijały się w pochyłych zwierciadłach i wydawało się, że w pokoju nie znajduje się jedna kobieta, ale całe ich zgromadzenie. Czarne włosy rozdzielone były pośrodku i założone za uszy, choć parę kosmyków zsunęło się do przodu i okalało jej bladą twarz. Patrzyła na mnie spokojnymi, fioletowymi oczyma. Uśmiechnęła się teraz. Oczy jej płonęły, gdy powiedziała:

— Tak, jest taki, jak mówiłaś i zdaje mi się, że już go kocham. Wstała, delikatnie unosząc szerokie rękawy z ciemnej tafty, które natychmiast zniknęły z trzech rozstawionych wokół stolika luster.

Całkowicie oszołomiony i prawie niezdolny do mówienia odwróciłem się, aby odnaleźć Klaudię. Dojrzałem ją wreszcie daleko, na olbrzymim łóżku, jej mała twarzyczka była sztywna i spokojna, choć drobną dłonią ściskała mocno jedwabną kotarę.

— Madeleine — powiedziała cicho — Louis jest nieśmiały. Przyglądała się zimnymi oczyma, jak Madeleine uśmiechnęła się tylko na powyższą wzmiankę, przysuwając się bliżej do mnie. Kobieta przyłożyła obie dłonie do koronkowej bordiury wokół swej szyi, przesuwając ją do tyłu i odsłaniając szyję, tak że mogłem teraz dostrzec na niej dwie małe ranki. Uśmiech zgasł na jej ustach, wykrzywił się posępnie i zmysłowo. Oczy zwęziły się i wyszeptała jedno słowo:

— Pij.

Odwróciłem się od niej, podnosząc w górę pięść w osłupieniu, dla którego nie mogłem znaleźć słów. Ale wtedy właśnie Klaudia przytrzymała moją rękę, patrząc na mnie niecierpliwie.

— Zrób to, Louis — zażądała. — Ponieważ ja tego zrobić nie mogę, nie potrafię. — Jej głos był spokojny, choć pełen bólu. Całą emocję skrywała pod stanowczym, wyważonym tonem. — Jestem za mała, nie mam takiej siły! Ty widziałeś, jak to się robi, gdy czyniliście ze mnie wampira! Zrób to!

Wyrwałem się jej, trzymając się za przegub, jak gdyby był oparzony. Widziałem drzwi i zdawało mi się, że najlepszym wyjściem byłoby opuścić pokój natychmiast. Czułem moc Klaudii, jej wolę, a oczy tej śmiertelnej kobiety zdawały się płonąć tą samą wolą. Klaudia jednak nie pozwoliła mi odejść. Nie prosiła, nie przymilała się żałośnie, nie próbowała wywoływać współczucia dla siebie, osłabiając w ten sposób moje zdecydowanie. Nie. Trzymała mnie na miejscu emocją widoczną w jej oczach, którą dostrzegłem nawet przez jej chłód i sposób, w jaki odwróciła się, jakby została od razu pokonana. Nie rozumiałem jej zachowania, gdy usiadła ciężko na łóżku, z pochyloną głową, drżącymi wargami, podnosząc oczy tylko po to, by wędrować wzrokiem po ścianach. Chciałem ją dotknąć, powiedzieć, że to, o co prosi, jest niemożliwe, chciałem ją uspokoić, złagodzić ten ogień, który zdawał się ją pożerać od środka.

Tymczasem kobieta usiadła wygodnie w jednym z atłasowych foteli przy kominku. Jej mieniąca się taftowa suknia otaczała ją jak część tajemnicy związanej z jej osobą. Obojętnymi oczyma przyglądała się nam teraz, z gorączką bladej twarzy. Pamiętam, że obróciłem się do niej zirytowany dziecięcymi, nadąsanymi ustami na delikatnej twarzy. Pocałunek wampira nie pozostawił widocznych śladów poza rankami na szyi, żadnej zmiany na jej bladoróżowej skórze.

— Jacy jesteśmy, dla ciebie? — zapytałem, widząc, że patrzy ciągle na Klaudię. Zdawała się podekscytowana jej miniaturową pięknością, straszliwą kobiecą namiętnością uwięzioną w małym dziecięcym ciałku.

Przestała patrzeć w tamtą stronę, spojrzała na mnie.

— Pytam cię… na kogo wyglądamy? Czy myślisz, że jesteśmy piękni, czarodziejscy, nasza biała skóra, nasz dziki wzrok? O, pamiętam doskonale, jakie było wyobrażenie śmiertelnych istot o nas, jak niejasne, jak piękno wampira płonęło przez taką zasłonę, tak silnie wabiące i kuszące, tak całkowicie zwodnicze! Pij, mówisz mi. Nie masz nawet najmniejszego pojęcia, o co prosisz!

W tym momencie Klaudia powstała z łóżka i podeszłą do mnie.

— Jak śmiesz! — wyszeptała. — Jak śmiesz podejmować decyzję za nas dwoje! Czy wiesz, jak tobą pogardzam! Czy wiesz, że pogardzam tobą z pasją, która drąży mnie jak rak! — Jej mała postać drżała, dłonie unosiły się nad suknią. — Nie odwracaj wzroku! Chora jestem, kiedy widzę, jak odwracasz wzrok, jak cierpisz. Nic nie rozumiesz. Twoje zło polega na tym, że ty nie potrafisz być zły, a ja muszę z tego powodu cierpieć. Powiem ci, nie chcę już dłużej cierpieć!

Jej palce wbiły się w ciało na moim przegubie. Wykręciłem się, odsunąłem parę kroków do tyłu. Na jej twarzy malowała się nienawiść, wzbierała w niej wściekłość jak u budzącej się bestii.

— Wyrwaliście mnie z ludzkich rąk jak dwa ponure potwory z koszmarnej baśni, wy, próżni, ślepi rodzice! Ojcowie! — wypluła to słowo. — Niech zbierają się łzy w twoich oczach. Nie znajdziesz dość łez, by opłakać to, coś mi uczynił. Jeszcze sześć, siedem, osiem lat i mogłabym stać się taka jak ona! — Palcem wskazała na Madeleine, której dłonie unosiły się do twarzy, której oczy były zasępione i zachmurzone. Jej jęk był prawie imieniem Klaudii. Ale Klaudia jej nie słuchała. — Tak, taka jak ona, wiedziałabym, jak to jest iść razem z tobą. Potwory! Dać mi nieśmiertelność w tak beznadziejnej powierzchowności, w tak bezradnej formie!

W oczach miała łzy. Słowa uwięzły w gardle.

— Dobra, teraz daj mi ją! — powiedziała, pochylając głowę, aż loki opadły jej na twarz. — Daj mi ją. Zrób to, albo skończ, coś zaczął tej nocy w hotelu w Nowym Orleanie. Już dłużej nie mogę żyć z tą nienawiścią. Nie mogę żyć z tą wściekłością! Nie mogę. Nie wytrzymam tego! — Odrzucając włosy, zacisnęła dłońmi uszy jak gdyby w próbie zatrzymania dźwięku jej własnych słów. Oddychała szybko i gwałtownie, łzy zdawały się parzyć jej policzki.

Opadłem na kolana, wyciągnąłem ręce, jak gdybym chciał ją objąć, ale nie ośmieliłem się jej dotknąć, nie ośmieliłem się nawet wypowiedzieć jej imienia, ażeby samemu nie załamać się i nie przyłączyć do jej potwornego potoku beznadziejnie niewysłowionego płaczu.

— Och — trzęsła głową, rozmazując łzy na policzkach. — Ja nadal jeszcze ciebie kocham i to jest cała męka. Nigdy nie kochałam Lestata. Ale ciebie! Miarą mojej nienawiści do ciebie jest właśnie ta miłość. Nienawidzę cię tak samo, jak cię kocham. Czy wiesz, jak bardzo cię nienawidzę! — Spojrzała na mnie przez czerwoną mgiełkę pokrywającą jej oczy.

— Tak — szepnąłem i pochyliłem głowę. Ale odeszła ode mnie w ramiona Madeleine, która objęła ją desperacko, jak gdyby w obronie przede mną i, o ironio, jak gdyby chciała bronić Klaudii przed nią samą. Powtarzała cicho:

— Nie płacz, nie płacz! — Gładziła uspokajająco twarz i włosy Klaudii ruchami, które prawdziwemu dziecku wyrządziłyby z pewnością krzywdę.

Klaudia jednak zdawała się zupełnie zagubiona, wciśnięta w jej biust, z oczyma zamkniętymi, gładką twarzą, jak gdyby cała namiętność opuściła ją, dłonie ześlizgiwały się po szyi Madeleine, głowę oparła na jej sukni. Znieruchomiała ze śladami łez na policzkach jakby całe to wywnętrznienie kosztowało ją zbyt wiele i zmęczyło, obojętną teraz na wszystko wokół, na pokój, w którym byliśmy, nawet na mnie.

Stały tak razem, śmiertelna kobieta, która płakała teraz, ciepłymi ramionami obejmując coś, czego i tak nie mogła zrozumieć, to dziecię o białej skórze i dzikich, nienaturalnych oczach, dziecię, które, jak wierzyła, kochała. I gdybym jej nie współczuł, tej szalonej i nieostrożnej kobiecie flirtującej ze światem potępionych, gdyby nie było mi jej żal częścią mojego ludzkiego jestestwa, wyrwałbym Klaudię z jej rąk, przycisnął mocno do siebie, zaprzeczając bez końca słowom, które właśnie słyszałem. Ale klęczałem tylko, nie ruszając się, zaprzątnięty myślami. Miłość równa nienawiści. Zapadło to we mnie głęboko, przygniotło, począłem osuwać się wolno, aż wreszcie zawisłem na oparciu łóżka.

Zanim Madeleine zdołała się zorientować, Klaudia przestała płakać i siedziała na jej kolanach spokojnie i nieruchomo jak posąg, ze wzrokiem utkwionym we mnie, zupełnie teraz nie zwracała uwagi na otaczające ją zewsząd pukle miękkich czarnych włosów czy głaszczącą ją dłoń. Ja tymczasem siedziałem ciężko oparty o łóżko, przyjmując to spojrzenie wampira, niechętny i niezdolny do wypowiedzenia się we własnej obronie. Madeleine szeptała coś do ucha Klaudii, nie zważając na to, że łzy kapały na jej treskę.

I wtedy Klaudia powiedziała do niej łagodnie.

— Zostaw nas samych.

— Nie. — Madeleine potrząsnęła głową, przywierając do Klaudii. Zamknęła oczy i drżała na całym ciele z jakąś straszliwą udręką. Klaudia jednak już prowadziła ją w stronę drzwi. Madeleine poddawała się jej woli, była zszokowana, z bladą twarzą, jej zielona tafta kołysała się wokół małej żółtej jedwabnej sukni Klaudii.

Zatrzymały się w przejściu. Madeleine stała jakby zmieszana, z ręką u gardła, cała drżąca. Powoli uspokoiła się. Rozejrzała się wokół, jak ta bezradna ofiara, owa młoda dziewczyna na scenie „Theatre des Vampires”, która też nie wiedziała, gdzie się znajduje. Klaudia tymczasem wyszła. Po chwili pojawiła się znowu z czymś, co przypominało dużą lalkę. To rzeczywiście była porcelanowa lalka, wyobrażająca małą dziewczynkę z kruczymi włosami i wielkimi zielonymi oczyma, przyozdobiona koronkami i wstążkami, o słodkiej buzi. Klaudia wcisnęła lalkę w dłonie Madeleine. Wzrok Madeleine zrobił się twardy, gdy ją objęła. Wydęła usta w grymasie, machinalnie głaszcząc jej włosy. Śmiała się cicho pod nosem.

— Połóż się — powiedziała do niej Klaudia i razem zanurzyły się w poduszkach z szelestem zielonej tafty. Madeleine odsunęła się nieco, by Klaudia mogła wygodniej się ułożyć obok i objąć jej szyję rękoma. Zobaczyłem, że lalka zsuwa się, upada na podłogę, jednak ręka Madeleine zdołała ją chwycić i przytrzymać, tak że zawisała teraz w powietrzu. Madeleine leżała z odrzuconą do tyłu głową i mocno zaciśniętymi oczyma, a loki Klaudii głaskały jej twarz.

Usiadłem z powrotem wygodnie na podłodze, opierając się o miękki bok łóżka. Teraz mówiła Klaudia przyciszonym głosem, prawie szeptem, tłumacząc Madeleine, że musi być cierpliwa i spokojna. Z przerażeniem usłyszałem po chwili jej kroki na dywanie, odgłos zamykanych drzwi oddzielających nas od Madeleine. Między nami była nienawiść jak zabijająca mgła.

Ale kiedy podniosłem wzrok, Klaudia stała jakby przykuta do miejsca i zagubiona w myślach. Cała zawziętość i gorycz zniknęła z jej twarzy, tak że jej twarz miała teraz pusty wyraz, jak tamta lalka.

— Wszystko, co mi powiedziałaś, to prawda — odezwałem się. — Zasługuję na twoją nienawiść. Zasłużyłem już na nią w chwili, kiedy Lestat dał mi cię na ręce.

Zdawała się nieobecna, jakby nieświadoma mojej bliskości, w jej oczach pojawił się ledwo dostrzegalny błysk. Jej piękno nieznośnie paliło moją duszę. I wtedy odezwała się z zastanowieniem:

— Mogłeś mnie wtedy zabić, nawet wbrew jego woli. Mogłeś to zrobić. — Jej wzrok spoczął na mnie łagodnie. — Czy chcesz to zrobić teraz?

— Zrobić teraz! — Objąłem ją, przysunąłem bliżej ku sobie, ośmielony jej łagodnym głosem. — Jesteś chyba szalona, aby mówić podobne rzeczy! Czy ja chcę to teraz zrobić?

— Ale ja chcę, żebyś to zrobił — odpowiedziała. — Pochyl się teraz nade mną tak, jak pochylałeś się wtedy, i wyssij ze mnie wszystką krew, kropla po kropli, z całej siły, doprowadź moje serce do granic wytrzymałości. Jestem mała, z łatwością dasz sobie radę. Nie będę ci się opierać. Jestem czymś tak delikatnym, co możesz złamać jak kwiat.

— O czym ty mówisz? Czy rzeczywiście chcesz tego? — zapytałem. — Dlaczego nie weźmiesz noża, przytkniesz tutaj i obrócisz.

— Czy umarłbyś razem ze mną? — zapytała z chytrym, lekko drwiącym uśmiechem. — Czy umarłbyś razem ze mną tak naprawdę? — naciskała. — Czy nie rozumiesz, co się ze mną dzieje? Że on mnie zabija, ten wampir-mistrz, który już zawładnął tobą i nie będzie chciał dzielić tej miłości ze mną, choćby odrobinę. Widzę jego siłę w twoich oczach. Widzę twoje cierpienie, zgryzotę, miłość do niego, której nie potrafisz ukryć. Obróć się, a zmuszę cię, abyś spojrzał na mnie oczyma, które teraz chcą jego, zmuszę cię, abyś mnie słuchał.

— Nikt, nikt… nie zostawię ciebie samej. Przyrzekłem tobie, czy nie widzisz? Nie mogę ci dać tej kobiety.

— Ale ja teraz walczę o moje życie! Daj mi ją na wieczność. Będzie mogła się mną opiekować i uzupełni tę naszą maskaradę, w której muszę żyć! A wtedy on może cię mieć! Zrozum, walczę o swoje życie!

Odepchnąłem ją.

— Nie, nie, to szaleństwo, to jakieś czary — powiedziałem, starając się jej oprzeć. — To ty nie chcesz dzielić mnie z nikim, to ty właśnie chcesz miłości na własność. Jeśli nie mojej, to jej. On jest silniejszy od ciebie, poniża cię. Chcesz jego śmierci w taki sam sposób, w jaki pozbawiłaś życia Lestata. Tym razem jednak nie będę twoim wspólnikiem, słyszysz? Nie uczynię jej jednym z nas, bo nie chcę, żeby całe zastępy ludzkich istot musiały umrzeć z jej rąk! Twoja władza nade mną skończyła się. Nie chcę!

Och, gdybyż tylko mogła to zrozumieć!

Ani przez moment nie wierzyłem tak naprawdę w jej słowa skierowane przeciw Armandowi, że ze szczytu swojego wyobcowania, poza wszelką zemstą, mógł samolubnie życzyć sobie jej śmierci. Ale dla mnie nic to teraz nie znaczyło, działo się coś o wiele straszniejszego, niż mogłem pojąć, wobec czego mój gniew był kpiną, płytką próbą przeciwstawienia się jej silnej woli. Nienawidziła mnie, pogardzała mną, jak sama wyznała, i moje serce kurczyło się od tego w środku. Pozbawiła mnie miłości, która podtrzymywała mnie przez całe życie. Zadała mi śmiertelny cios. Jak nożem. Umierałem za nią, za tę miłość, jak umierałem już pierwszej nocy, gdy Lestat dał mi ją, i gdy zwróciła ku mnie swoje oczy, wypowiedziała moje imię; za tę miłość, która ogrzewała mnie w mojej nienawiści do samego siebie i dzięki której mogłem w ogóle żyć. Och, jak dobrze rozumiał to Lestat i teraz, w końcu, jego plan wypełnił się.

Ale stało się jeszcze coś więcej. Pozwoliła, bym patrzył na jej ból! „Dać mi nieśmiertelność w tak beznadziejnej powierzchowności, w tak bezradnej formie!” Zatkałem sobie uszy dłońmi, jak gdyby znów wymawiała te słowa, a łzy płynęły. Przez wszystkie te lata byłem całkowicie uzależniony od jej okrucieństwa, jej całkowitego braku bólu. Och, jak Lestat śmiałby się teraz z nas. Dlatego właśnie przyłożyła mu nóż, ponieważ śmiałby się. Aby zniszczyć mnie całkowicie, wystarczyło pokazać mi ten ból. Dziecko, które uczyniłem wampirem, cierpiało. Jej agonia była moją własną.

W sąsiednim pokoju stała trumna i łóżko dla Madeleine, gdzie Klaudia wycofała się, aby zostawić mnie samego z tym, z czym nie mogłem się pogodzić. Z ulgą przyjąłem ciszę, jaka zapadła. W jakiś czas później, w ciągu tych paru chwil, które pozostały jeszcze z tej nocy, znalazłem się przy otwartym oknie, czując mgiełkę, jaka utworzyła się pod wpływem padającego deszczu. Połyskiwała na listkach paproci, na słodkich białych kwiatach przechylających się na bok. Pochylały się coraz bardziej, by w końcu złamać się w łodydze. Cały balkon zarzucony był jakby dywanem z kwiatów, na płatki których z cichym szelestem padał deszcz. Poczułem się znów słaby i całkowicie samotny. To, co zaszło dzisiaj między nami, zmieniło nasze stosunki na zawsze, a i to, co uczyniłem Klaudii, nigdy nie może zostać naprawione.

Ale, ku swemu zaskoczeniu, jakoś nie było we mnie żalu. Może winna była temu noc, bezgwiezdna, z gazowymi lampami jakby zamrożonymi we mgle, która koiła w jakiś przedziwny sposób, o co nawet w tej pustce i samotności nie prosiłem. Jestem sam, myślałem, jestem sam. Wydawało się to sprawiedliwe, słuszne i zasłużone. Wyobraziłem sobie siebie już na zawsze w osamotnieniu, podobnie jak tej nocy, gdy otrzymałem siłę i moc wampira i umarłem jako człowiek śmiertelny. Jak wtedy, gdy zostawiłem za sobą Lestata i nigdy już za nim się nie oglądałem, jakbym po prostu go opuścił, nie potrzebując go czy kogokolwiek innego. Było tak, jakby noc do mnie mówiła: „Ty jesteś nocą i tylko noc potrafi ciebie zrozumieć i zamknąć w swoich ramionach”. Być jednością z cieniem, bez zmór. Niewytłumaczalny spokój.

A przecież wiedziałem, że zbliża się koniec tego spokoju równie nieuchronnie, jak czułem swoje szybkie poddanie się temu. Spokój pękał jak czarne chmury na niebie. Nagły ból z powodu utraty Klaudii dał znów znać o sobie, przybierając niemal fizyczną postać w tym dziwnie obcym teraz pokoju. Ale tam, na zewnątrz, nawet teraz, gdy noc zdawała się już rozpływać w gwałtownych porywach wiatru, czułem, że coś wzywa mnie, coś nierealnego, bezdusznego, z obecności czego nigdy dotąd nie zdawałem sobie sprawy. A moc, jaka tkwiła we mnie, zdawała się odpowiadać na ten zew, nie bez oporów, ale z niezbadaną, mrożącą krew w żyłach siłą.

Wróciłem cicho do pokojów, delikatnie otwierając podwójne drzwi i ujrzałem w przyciemnionym świetle migocących płomieni śpiącą kobietę, leżącą w cieniu łóżka z wiotką lalką przyciśniętą do piersi. Zanim jeszcze przyklęknąłem przy niej, zobaczyłem, że otworzyła oczy i poczułem, że zza niej w ciemności patrzą na mnie jeszcze inne oczy, zastygłe w oczekiwaniu.

— Czy będziesz się nią opiekować, Madeleine? — Zobaczyłem, że jej dłonie zacisnęły się na lalce, obracając jej twarz do siebie. Wyciągnąłem rękę po lalkę, sam nie wiedząc dlaczego.

— Tak! — odparła z desperacją.

— Czy za coś takiego ją uważasz, za lalkę? — zapytałem, obejmując dłonią porcelanową głowę i czując, że Madeleine wyrywa mi ją gwałtownie, zaciskając zęby i czujnie wpatrując się we mnie.

— Dziecko, które nie może umrzeć! Oto czym jest — odpowiedziała, jakby rzucała przekleństwo.

— Aaaa… — szepnąłem.

— Skończyłam z lalkami — podjęła Madeleine, odrzucając porcelanową lalkę na bok. Sięgnęła palcami do piersi, szukając czegoś, co chciała i jednocześnie nie chciała, bym zobaczył. Jej palce wreszcie zatrzymały się na tym i otoczyły przedmiot. Wiedziałem, co to jest, zauważyłem wcześniej. Medalionik przymocowany do sukni złotą szpilką. Chciałbym umieć opisać tę namiętność, jaka rozpaliła jej oblicze, jak wykrzywiły się jej dziecięce usta.

— A to jest dziecko, które naprawdę umarło… — zgadłem, bacznie ją obserwując. Wyobraziłem sobie sklep z lalkami, lalkami o takich samych twarzach. Potrząsnęła głową, szarpiąc przy tym mocno medalionem, tak że szpilka rozdarła nieco materiał. To strach, strach dostrzegłem teraz w jej oczach, zżerającą ją panikę. Gdy otworzyła zaciśniętą pięść, dostrzegłem, że dłoń krwawi.

— Moja córka — wyszeptała drżącymi ustami. Na małym kawałku porcelany widniała twarz lalki, twarz Klaudii, twarz dziecka, słodkie, lukrowane naśladownictwo niewinności, namalowane przez jakiegoś artystę, dziecko z kruczymi włosami, jak ta lalka. A matka, przerażona, wpatrywała się teraz w rozciągającą się przed nią ciemność.

— To żal… — powiedziałem powoli.

— Skończyłam z żalem — przerwała, mrużąc oczy, gdy patrzyła na mnie. — Gdybyś widział, jak pragnę siły, którą ty posiadasz. Jestem gotowa ją przyjąć. I muszę ją mieć. — Odwróciła się do mnie, oddychając głęboko, tak że jej biust zdawał się nabrzmiewać pod suknią.

Gwałtowne rozczarowanie odmalowało się na jej twarzy. Odwróciła się ode mnie, potrząsając głową, czarnymi lokami.

— Gdybyś był człowiekiem śmiertelnym, mężczyzną i potworem! — powiedziała ze złością. — Gdybym tylko mogła okazać ci moją moc… — Uśmiechnęła się złośliwie, wyzywająco. — Mogłabym sprawić, że chciałbyś mnie, pragnął mnie! Ale ty nie jesteś normalnym człowiekiem! — Jej usta wykrzywiły się w kącikach. — Co mogę ci dać! Co mogę zrobić, abyś dał mi to, co sam posiadasz!

Jej ręka uniosła się nad piersią w ruchu przypominającym pieszczotę męskiej dłoni.

Ten moment był dziwny; dziwny, bo nigdy nie sądziłbym, że jej słowa wzbudzą we mnie takie uczucia. Jej widok, takiej, jaką ją teraz widziałem, z wąską, kuszącą kibicią, zaokrąglonymi, pulchnymi kształtami piersi i tymi delikatnymi, nadąsanymi wargami. Nigdy nawet nie mogłaby domyślić się, jak wiele ze śmiertelnego człowieka tkwiło jeszcze we mnie, jakim cierpieniem było dla mnie zaspokajanie mojego pożądania jedynie przez spijanie krwi ofiary. Tak, pożądałem jej, bardziej niż zdawała się dostrzegać, ponieważ nie rozumiała natury zabijania. Z próżną dumą mężczyzny chciałem to udowodnić, upokorzyć ją za to, co mi powiedziała, za jej tandetną prowokację i za oczy, które teraz z obrzydzeniem odwracały wzrok ode mnie. Ale to było szaleństwo. To nie powód, by komukolwiek przyznać życie wieczne.

— Czy kochałaś to dziecko? — zapytałem ze świadomym okrucieństwem.

Nigdy nie zapomnę wyrazu jej twarzy, gwałtowności, jaka ją ogarnęła, absolutnej nienawiści.

— Tak — wysyczała niemal to słowo. — Jak śmiesz! — Sięgnęła po medalion. To wina pożerała ją, nie miłość. To było poczucie winy — ten sklep z lalkami, który opisała mi Klaudia, półki i półki, nieskończona ich liczba, pełne wizerunków tego martwego dziecka. Było to jednak poczucie winy, w którym absolutnie nie było miejsca na zrozumienie kategoryczności śmierci. Było w niej coś tak twardego, jak we mnie złego, coś równie silnego. Wyciągnęła rękę w moim kierunku, dotknęła kamizelki i rozpostarła palce, przyciskając je do mojej piersi. Klęczałem, przyciągając ją do siebie, jej włosy zakryły mi twarz.

— Trzymaj się mnie mocno, gdy zacznę — powiedziałem, widząc, jak jej oczy stają się coraz większe, usta otwierają się. — A kiedy omdlenie będzie najsilniejsze, słuchaj jeszcze mocniej bicia mego serca. Trzymaj się i powtarzaj bez przerwy: Chcę żyć!

— Tak, tak — przytakiwała z sercem walącym jak dzwon z podniecenia.

Jej dłonie zatopiły się w mojej szyi, palce rozpinały już kołnierzyk.

— Patrz za mnie, na tamto odległe światełko lampy, nie odejmuj od niego oczu nawet na chwilę i powtarzaj, wciąż powtarzaj: Chcę żyć!

Wzięła głęboki oddech, gdy rozdarłem jej ciało i ciepły strumień krwi spłynął na mnie, jej piersi wcisnęły się we mnie, ciało wygięło do góry, bezradne, na łóżku. Widziałem oczy, nawet gdy zamknąłem własne, widziałem te urągliwe, prowokujące usta. Przycisnąłem ją do siebie, mocno, podnosząc ją na łóżku, czułem, jak słabnie, jak dłonie powoli opadają bezwładnie na bok.

— Przytul się mocno, mocno — szeptałem nad gorącym strumieniem jej krwi, bicie jej serca odbijało się w moich uszach, a krew poczęła nabrzmiewać w moich nasyconych już żyłach. — Lampa — szepnąłem. — Pamiętaj, patrz na nią!

Jej serce zwalniało, zatrzymywało się, a głowa opadała do tyłu, oczy były puste, na granicy martwoty. Przez moment wydawało się, że nie mogę się poruszyć, a przecież wiedziałem, że muszę, że ktoś inny podniósł mój przegub do ust, gdy tymczasem pokój wirował wkoło, że skupiam się na tym światełku, tak jak jej mówiłem, i że próbuję własną krew płynącą z mojego przegubu, a potem podtykam jej go pod usta.

— Pij, pij — odezwałem się do niej. Ale ona leżała jak martwa, przyciągnąłem ją bliżej do siebie, krew lała się na jej usta. Wtedy otworzyła oczy i poczułem delikatny ucisk ust, a potem jej dłoń zacisnęła się mocno na mojej i zaczęła mocno ssać. Kołysałem ją, szeptałem do niej, próbując teraz rozpaczliwie przełamać własne omdlenie, i wtedy poczułem jej silne ssanie. Czułem to każdym naczyniem krwionośnym. Nanizywała mnie, ciągnąc krew ze mnie coraz silniej. Ręką trzymałem się teraz mocno łóżka. Serce Madeleine biło silnie, jej palce wbijały się coraz mocniej w moje ramię, w szeroko rozwartą dłoń. Bolało tak, że omal nie krzyknąłem, gdy wbijała się coraz bardziej i bardziej, a ja wycofywałem się przed nią, a jednocześnie pociągałem za sobą. Moje życie przechodziło łagodnie. — Czy widzisz niebo? Musimy już skryć się przed światłem dnia. Musisz trzymać się blisko mnie i położyć u mego boku. Sen równie ciężki jak śmierć ogarnie mnie i nie będę już w stanie ci pomóc. Będziesz tam leżała i będziesz sama z tym walczyła. Ale trzymaj się mnie w ciemności, słyszysz? Trzymaj się mocno moich dłoni, które będą trzymały twoje tak długo, jak tylko będę jeszcze cokolwiek odczuwał.

Przez chwilę zdawało się, że nic nie rozumiała, wpatrzona jedynie w moje spojrzenie. Wyczułem te cudowne wrażenia, które ją otaczały. Błysk moich oczu był promieniowaniem wszystkich kolorów i wszystkie te kolory odbijały się jeszcze dodatkowo dla niej w moich oczach. Poprowadziłem ją delikatnie do trumny, raz jeszcze powtarzając, żeby się nie bała.

— Kiedy wstaniesz jutro, będziesz już nieśmiertelna — powiedziałem. — Żadna naturalna przyczyna śmierci nie może ci zagrozić. Chodź, połóż się.

Widziałem, jak się bała, jak przerażeniem napawało ją pudło trumny, jej atłasowe, wyściełane wąskie wnętrze. Skurczyła się. Jej skóra już zaczynała połyskiwać, mieć taki sam blask jak moja czy Klaudii. Wiedziałem teraz, że nie ustąpi, aż nie położę się razem z nią.

Trzymałem ją i spojrzałem przez cały pokój na Klaudię, która stała przy swojej trumnie, nie spuszczając ze mnie wzroku. Jej oczy były nieruchome, ale chmurne, pełne nie wyrażonego podejrzenia, zimnego braku zaufania. Posadziłem Madeleine na łóżku i poszedłem do niej. Przyklękając spokojnie obok Klaudii, wziąłem ją w ramiona.

— Nie poznajesz mnie? — zapytałem. — Czyż nie wiesz, kim jestem?

Spojrzała na mnie.

— Nie — odparła. Uśmiechnąłem się, pokiwałem głową.

— Nie przypisuj mi złej woli — powiedziałem. — Jesteśmy kwita.

Słysząc to, przekrzywiła na bok głowę i przyglądała mi się bacznie, potem wydało mi się, że uśmiechnęła się wbrew sobie i przytaknęła głową w potwierdzeniu.

— Zobaczysz bowiem — powiedziałem tym samym spokojnym głosem — że w tym pokoju, umarła dziś nie tylko ta kobieta. Być może zajmie jej to wiele, wiele następnych nocy, może lat całych. To, co umarło dzisiaj, w tym pokoju, to ostatni ślad ludzki, jaki był jeszcze do tej pory we mnie.

Jej twarz zachmurzyła się. Rozchyliła wargi, ale tylko po to, by nabrać powietrza. Wreszcie przemówiła:

— Tak, masz zatem rację. Rzeczywiście. Jesteśmy kwita.

— Chcę spalić ten sklep z lalkami!

Madeleine powiedziała nam to. Wrzucała właśnie do ognia na kominku zwinięte ubrania swojej nieżyjącej córki, pachnące kulkami kamfory.

— One nie mają już dla mnie żadnego znaczenia, żadna z tych rzeczy. — Zrobiła parę kroków do tyłu i przyglądała się płomieniom wznieconym przez wrzucone rzeczy. Potem spojrzała na Klaudię triumfującymi, gwałtownymi i oddanymi oczyma.

Nie wierzyłem jej — choć co noc musiałem odciągać ją od mężczyzn i kobiet, których krwi już nie była w stanie pić, tak nasycona była poprzednimi zabójstwami: pomimo że w pasji podnosiła swe ofiary w górę, zgniatała im gardła swoimi białymi jak kość słoniowa palcami. Byłem pewien, że prędzej czy później ta szaleńcza intensywność musi się skończyć i że poskromi wreszcie świadomie te nocne przeżycia, przyzwyczai się do swojego własnego ciała czy do tych bogatych pokoi hotelu „Saint-Gabriel”. Przeczuwałem, że zacznie krzyczeć, aby obudzić się z tej nocnej mary i aby się od niej uwolnić. Oglądając swoje zęby wampira w lustrach ze złoconymi ramami, nie rozumiała, że to nie był ot, taki tymczasowy eksperyment. Nie była przy zdrowych zmysłach.

Nadal jednak nie uświadamiałem sobie w pełni, jak bardzo jest szalona, jak bardzo żyje marzeniami, że nie chce istnieć w tej rzeczywistości, a tylko przenosi ją w swoje sny i marzenia, jak demoniczny elf karmiący swój warsztat tkacki nitką z rzeczywistego świata, tak by móc z tego utkać swój własny wszechświat na podobieństwo pajęczej sieci.

Zaczynałem właśnie pojmować jej żądzę, jej magię.

Od ciągłego wytwarzania, wspólnie ze swoim byłym kochankiem, repliki zmarłego dziecka, nabrała pewnych zdolności manualnych. Dodana do tego zręczność wampira i intensywność, tak dla niego charakterystyczna, sprawiały, że w ciągu jednej nocy, kiedy już udało mi się ją odciągnąć od zabijania, potrafiła z taką samą nienasyconą pasją stworzyć z kilku drewnianych patyków, za pomocą noża i dłuta, doskonały fotel bujany dla Klaudii, tak wymodelowany, o takich proporcjach, że gdy ta siedziała w nim przy kominku, wydawała się mieć kształty normalnej kobiety.

Do tego trzeba dodać, przybywające każdej następnej nocy — stolik w tej samej skali, malutką lampę naftową ze sklepu z zabawkami, filiżankę z porcelany i talerz, maleńki, oprawny w skórę notes z damskiej torebki, który w dłoniach Klaudii stawał się opasłym tomem. Świat rzeczywisty nie miał tu dostępu i nabierał innego i samodzielnego wymiaru na małej przestrzeni buduaru Klaudii — łóżko, którego podpórki sięgały mi do piersi, malutkie lustra, które odbijały jedynie nogi niezgrabnego giganta, gdy zabłąkałem się między ich ramy, obrazy zawieszone nisko, wyłącznie dla oczu Klaudii, i wreszcie, na jej toaletce, czarne wieczorowe rękawiczki, w sam raz na jej malutkie paluszki, kobieca atłasowa suknia wieczorowa i diadem z dziecięcego balu maskowego. I Klaudia, koronujący wszystko klejnot, królowa z baśni o nagich ramionach, spacerująca między tymi wszystkimi cudami w swoim własnym malutkim świecie. Przyglądałem się temu z korytarza zupełnie oczarowany, czując się trochę niezręcznie, wyciągnięty na dywanie, tak że mogłem wychylić podpartą łokciem głowę i popatrzeć w oczy mej ukochanej, tajemniczo łagodne z powodu doskonałości tego sanktuarium. Jakże była piękna w czarnych koronkach, z lnianymi włosami i pyzatą buzią dziecka, z przezroczystymi oczyma, które patrzyły na mnie pogodnie i tak długo, że z pewnością zapomniała o moim istnieniu. Jej oczy musiały widzieć kogoś innego, nie mnie, leżącego na podłodze, przed jej pokojem. Pogrążona w marzeniach, zapewne myślała o czymś innym niż ten niezgrabny wszechświat, który mnie otaczał, który teraz był oddzielony i sprowadzony do nicości. Czas stał się nagle dla mnie cenny. Czułem, że sam tracę zmysły.

Podłożyłem dłonie pod głowę i patrzyłem w kandelabry. Ciężko było mi oderwać się od świata rzeczywistego i wejść w ten inny.

A Madeleine, siedząc na łóżku, pracowała z tak regularną pasją, jak gdyby nieśmiertelność mogła oznaczać resztę życia w sposób wymierny. Przyszywała kremowe koronki do lawendowego atłasu na małe łóżeczko, zatrzymując się tylko na chwilę, aby zetrzeć pot zmieszany z krwią ze swojego białego czoła.

Zastanawiałem się, przymykając oczy, czy to królestwo maleńkich przedmiotów pochłonie pokoje, które mnie otaczały. Czy ja, jak Guliwer, obudzę się któregoś razu, konstatując nagle, że moje ręce i nogi są związane, i że jestem w tym świecie źle widzianym gigantem? Miałem już kiedyś taki sen, w którym polne myszy były potworami w domkach zrobionych dla Klaudii, a obsypane kwieciem krzewy stały się drzewami.

Ten świat Klaudii przykuł moją uwagę na dobre. Nie tylko przez swe baśniowe piękno — niezwykły sekret białych ramion Klaudii i bogaty połysk pereł, czarujące rozmarzenie maleńkiego flakoniku perfum, z którego unosił się zapach obiecujący Raj — byłem związany z tym światem ze strachu. Na zewnątrz, poza tymi pokojami, prowadziłem rzekomo edukację Madeleine. Wiodłem z nią ekscentryczne rozmowy o zabijaniu i naturze wampira, które Klaudia przeprowadziłaby o wiele, wiele lepiej, gdyby tylko okazała tym zainteresowanie. Co noc byłem zapewniany pocałunkami i spojrzeniami, że ten raz mający miejsce wybuch nienawiści nigdy już się nie powtórzy. Poza tymi pokojami odkryłem, że naprawdę się zmieniłem: to ta ludzka, śmiertelna część mojej osobowości była właśnie tą częścią, która potrafiła kochać — byłem tego pewien. Co zatem czułem wtedy do Armanda, osoby, dla której przemieniłem Madeleine w wampira, osoby, dla której chciałem być wolny? Szczególny i niepokojący dystans? Tępy ból? Nienazwane drżenie? Nawet w ówczesnym zgiełku widziałem go w jego mnisiej celi, widziałem jego ciemne, brązowe oczy i czułem ten niesamowity magnetyzm.

A jednak nie zdecydowałem się pójść do niego. Nie ośmieliłem się opuścić granic tego, co być może mogłem stracić. Ani nie próbowałem oddzielić myśli o tej stracie od innej gnębiącej mnie świadomości: że nie odnalazłem w Europie żadnych prawd, które zmniejszyłyby moją samotność, przyniosłyby pociechę w rozpaczy. Uświadomiłem sobie tylko ból Klaudii i własne uczucie do wampira, który był być może jeszcze bardziej niegodziwy niż Lestat, dla którego ja stałem się równie zły jak Lestat, ale w którym widziałem jedyną możliwą obietnicę dobra w zalewie zła.

W końcu wszystko to zostało poza mną. Tak więc zegar tykał na półce przy kominku, a Madeleine ubłagała mnie, abym ją zabrał na przedstawienie do „Theatre des Vampires” i przyrzekła bronić Klaudii przed jakimkolwiek wampirem, który ośmieliłby się ją obrazić. Klaudia jednak mówiła o strategii i zadecydowała: „Jeszcze nie, nie teraz”. Wyciągnąłem się więc wygodnie na łóżku, przyglądając się z pewną ulgą miłości Madeleine do Klaudii, jej ślepej, pożądliwej namiętności. Och, miałem tak niewiele litości w swoim sercu dla Madeleine. Sądziłem, że ujrzała tylko jedną naturę cierpienia, że nie rozumiała śmierci. Tak szybko ulegała rozdrażnieniu, tak łatwo doprowadzała do niepotrzebnej przemocy. W swej kolosalnej próżności i samooszukiwaniu się przypuszczałem, że jedynie mój własny żal po zmarłym bracie był prawdziwym przeżyciem.

Nienawidziłem siebie. I zdało mi się, na wpół uśpionemu przez ich rozmowę, jak to często się zdarzało — Klaudia szepcząca o zabijaniu i o szybkości, i o zdolnościach wampira, Madeleine pochylona nad nią, nawlekająca igłę — zdało mi się, że jedynym uczuciem, do którego byłem jeszcze zdolny, jest nienawiść do siebie samego. Kocham je i jednocześnie nienawidzę. Nie dbam o to, czy są. Klaudia kładzie dłonie na moich włosach, jakby chciała mi powiedzieć z dawną poufałością, że jej serce jest spokojne. Nie dbam o to. I jeszcze to pojawienie się Armanda, tej siły, tej łamiącej serce jasności. Jakby za szybą. Biorąc w dłoń rękę Klaudii, rozumiem, po raz pierwszy w życiu, co ona czuje, kiedy wybacza mi, że jestem sobą, tym którego kocha i nienawidzi: Ona nie czuje prawie nic.

Część III

Było to na tydzień przed tym, jak towarzyszyliśmy Madeleine w misji podpalenia świata lalek w witrynie sklepu. Pamiętam, że przechadzaliśmy się właśnie w pobliżu, wkraczając w jaskinię ciemności, gdzie padający deszcz był jedynym odgłosem dochodzącym z zewnątrz. I wtedy, nagle zobaczyłem czerwony oślepiający płomień na tle nieba. Dzwony zaczęły bić, ludzie krzyczeli, a Klaudia mówiła tymczasem obok mnie przyciszonym głosem o naturze ognia. Gęsty dym zdenerwował mnie. Odczuwałem strach. Nie dziki, ludzki strach, ale jakby coś zimnego, niczym hak w moim boku. Ten strach, ten płonący dom na starym mieście przy Rue Royale w Nowym Orleanie, Lestat ogłuszony, stojący pośród palącej się podłogi.

— Ogień oczyszcza… — powiedziała Klaudia, a ja odrzekłem:

— Nie, ogień zaledwie niszczy…

Madeleine minęła nas i kierowała się ku wylotowi ulicy; widmo w deszczu, jej białe ramiona rozcinały szybko powietrze, przywołując nas gestami, białe łuki robaczków świętojańskich. Pamiętam też, że Klaudia zostawiła mnie i podeszła do niej. I pamiętam widok opadających, poskręcanych złocistych włosów, gdy powiedziała, abym poszedł za nią. Jej wstążka zsunęła się na chodnik, pod nogi do czarnej kałuży. One już chyba odeszły, gdy pochyliłem się, aby ją podnieść. I wtedy zauważyłem, że ktoś jeszcze sięgnął po wstążkę. Podniosłem wzrok. To był Armand; podawał mi ją teraz.

To był dla mnie wstrząs, ujrzeć go właśnie tu i właśnie w tym momencie, tak blisko. Postać Anioła Śmierci, cudownie realną w swojej czarnej pelerynie i jedwabnym krawacie, a przecież nieuchwytną niczym cień, milczącą. Daleki blask ognia odbijający się czerwienią w jego oczach przebrązowił nieco czerń postaci.

Obudziłem się nagle, jakbym do tej pory drzemał, obudziłem się, odczuwając go wszystkimi zmysłami, na widok tej ręki, która obejmowała mnie, głowy pochylonej tak, jakby dawał mi znak, że chce, abym poszedł za nim — obudziłem się, aby znów poczuć i doświadczyć jego obecności, która zaczęła mnie przenikać równie silnie jak wtedy, gdy byłem z nim w jego małym pokoiku. Przechadzaliśmy się teraz znowu razem, w pobliżu Sekwany, tak zręcznie i szybko mijając nielicznych przechodniów, że chyba wcale nas nie dostrzegali. To, że potrafiłem nadążać za nim z łatwością, zdziwiło mnie. Zmuszał mnie, bym sam zdał sobie sprawę z tkwiących we mnie możliwości i mocy.

Rozpaczliwie pragnąłem porozmawiać z nim, zatrzymać go obiema rękami, chwytając się jego ramion, by móc chociaż spojrzeć znów w jego oczy, tak jak robiłem to tamtej ostatniej nocy, umiejscowić go w czasie i przestrzeni, tak że mógłbym zacząć wreszcie opanowywać swoje podniecenie i ekscytację, jakie we mnie wzbudzał. Tyle było rzeczy, o których chciałem mu powiedzieć, tyle wytłumaczyć. A przecież nie wiedziałem, od czego zacząć, co powiedzieć? Czułem tylko, że pełnia tego uczucia przynosi ulgę niemal na granicy łez, a tego właśnie obawiałem się najbardziej.

Nie wiedziałem, gdzie się znajdujemy. Byłem jednak pewien, że w swych wędrówkach już się kiedyś tutaj zapuściłem — w uliczkę starych domów i pałaców, wysokich murów ogrodowych i szerokich bram wjazdowych, wieżyczek na szczytach i okien z ołowiowego szkła pod kamiennymi łukami. Domy z innych epok, sękate drzewa, ta nagła, głęboka cisza i spokój, to odosobnienie, oddzielenie od świata zewnętrznego, ledwie garstka ludzi zamieszkiwała te obszerne przestrzenie wysokich pokojów, gdzie kamień pochłaniał dźwięk oddechu.

Armand był właśnie na szczycie muru, z ręką opartą o zwieszający się nad nim konar drzewa, drugą wyciągniętą ku mnie. Po chwili byłem już obok niego, mokre liście dotykały mojej twarzy. U góry widziałem piętra budynku zwieńczonego samotną wieżą, ledwie widoczną w deszczu na tle ciemnego nieba.

— Posłuchaj — usłyszałem głos Armanda — musimy wspiąć się na tę wieżę.

— Nie mogę… nie potrafię… to niemożliwe!

— Musisz zacząć poznawać swoją własną moc. Możesz z łatwością wspiąć się na górę. Pamiętaj, jeśli nawet odpadniesz, to i tak nie może stać ci się nic złego. Rób to samo, co ja. Zwróć tylko uwagę na jedno. Mieszkańcy tego domu znają mnie od stu lat i uważają za ducha, więc jeśli przypadkowo ujrzą ciebie albo gdy ty ich zobaczysz przez okno, pamiętaj, za kogo nas tu mają i nie daj poznać po sobie, że ich dostrzegasz, jeśli nie chcesz ich rozczarować lub zmieszać. Słyszysz? Jesteś tu zupełnie bezpieczny.

Nie byłem pewien, co bardziej budziło we mnie strach, sama wspinaczka czy to, że mogę być dostrzeżony i uznany za ducha, ale i tak nie było czasu na żarty. Armand już zaczął się wspinać, jego but znalazł szczelinę między kamieniami, jego dłonie, pewne niczym szpony, szukały pęknięć w ścianie. Zacząłem posuwać się za nim, przytulony do muru, nie ośmielając się spojrzeć w dół. Przylgnąłem na moment do grubego łuku nad oknem dla odpoczynku, zerkając przez szyby do środka, na płonący ogień, ciemne zgarbione plecy klęczącej przed kominkiem postaci grzebiącej pogrzebaczem w palenisku, postaci poruszającej się wewnątrz i całkowicie nieświadomej tego, że jest obserwowana. Dalej. Wyżej i wyżej wspinaliśmy się, aż dotarliśmy do okna już w samej wieży. Armand szybko je otworzył. Po chwili jego długie nogi zniknęły w czeluści nad parapetem. I ja uniosłem się za nim, czując otaczające mnie jego ramiona.

Westchnąłem bezwiednie, gdy już znalazłem się w pokoju, rozcierając łopatki i ramiona. Rozejrzałem się wokół po tym wilgotnym i dziwnym miejscu. Poniżej srebrzyły się szczyty dachów, gdzieniegdzie widać było strzeliste wieżyczki przedzierające się przez szeleszczące korony drzew, w oddali błyszczał jasny łańcuch świateł bulwaru. Pokój zdawał się równie wilgotny jak noc na zewnątrz. Armand grzebał przy kominku, usiłując rozpalić ogień.

Ze sterty mebli wyciągnął właśnie krzesło, łamiąc je bez widocznego wysiłku na kawałki, mimo pozornej solidności mebla. Było w nim teraz coś groteskowego, podkreślonego gracją ruchów i niezakłóconym spokojem białej twarzy. Robił to, co potrafił każdy wampir: rozłamywał grube kawałki drewna na drzazgi, a przecież robił to, co tylko wampir taki jak on potrafiłby zrobić. W jego postaci nie było nic ludzkiego, nawet jego piękne rysy i ciemne włosy były tylko atrybutami Anioła Śmierci, który jedynie zewnętrznym podobieństwem przypominał resztę nas. Szyty na miarę surdut był mirażem. I choć poczułem jego przyciąganie, silniej niż kiedykolwiek w stosunku do innych żyjących istot, poza Klaudią, ekscytował mnie inaczej, w sposób nieco przypominający uczucie obawy i strachu. Nie byłem zaskoczony, że skończywszy, przysunął mi ciężkie dębowe krzesło. Sam wycofał się pod marmurowy kominek i usiadł tam, grzejąc dłonie nad ogniem, którego płomienie rzucały czerwone cienie na jego twarz.

— Słyszę mieszkańców tego domu — odezwałem się do niego. Ciepło było przyjemne. Czułem, że skóra moich butów wysycha, czułem ciepło w palcach rąk.

— Wiesz zatem, że i ja ich słyszę — odpowiedział cicho i choć w jego głosie nie było śladu wyrzutu, zdałem sobie sprawę z konsekwencji własnych słów.

— A jeśli tu przyjdą? — upierałem się, bacznie mu się przyglądając.

— Czy moje zachowanie nie uspokaja cię? — zapytał. — Moglibyśmy siedzieć tutaj całą nic, nie wspominając nawet o nich. Chcę, żebyś wiedział, że jeśli będziemy o nich mówić, to tylko dlatego, że ty tego chcesz. — A gdy nie odpowiadałem, gdy wyglądałem być może na nieco pokonanego, dodał łagodnie, że już dawno temu właściciele zapieczętowali tę wieżę i nie zapuszczają się tutaj nigdy, i że nawet gdyby naprawdę ujrzeli dym z komina czy światło w oknie, to i tak żaden z nich nie odważy się zajrzeć tutaj przed nastaniem dnia.

Teraz dopiero dostrzegłem, że obok kominka i biureczka było w pokoju kilka półek z książkami. Stronice były u góry zniszczone. Na stoliku stał kałamarz i leżało kilka piór. Mogłem sobie wyobrazić ten pokój jako bardzo wygodne i przytulne miejsce, jeśliby na zewnątrz nie było burzy, a ogień osuszył zupełnie powietrze.

— Widzisz — odezwał się Armand — nie ma potrzeby, żebyś wynajmował te pokoje w hotelu. Tak naprawdę, to nie potrzebujesz wiele. Ale, każdy sam musi rozstrzygnąć, jak wiele mu potrzeba. Ci ludzie w tym domu mają dla mnie własne imię, spotkanie ze mną powoduje plotki, które powtarzane są potem przez dwadzieścia lat. Dla mnie to tylko jakiś moment w moim życiu, nie mający żadnego znaczenia. Nie mogą mnie zranić, a ja używam ich domu, by znaleźć samotność. Nikt w „Theatre des Vampires” nie wie, że tu przychodzę. To moja tajemnica.

Przyglądałem mu się z uwagą, gdy mówił, i myśli, które przychodziły mi do głowy wtedy, w jego celi, znowu cisnęły mi się do głowy. Wampiry się nie starzeją. Zastanawiałem się, na ile jego młodzieńcza twarz i jego maniery mogły różnić się od tych sprzed stu czy dwustu lat. Jego twarz bowiem, choć nie było na niej widać upływającego czasu, z całą pewnością nie była maską. Zdawała się wyrażać niezmiernie wiele, podobnie jak jego wyważony, nie narzucający się głos. W końcu zupełnie zagubiłem się, próbując to zanalizować. Wiedziałem tylko, że znów jestem, jak poprzednio, w sferze jego silnego przyciągania, i słowa, które wypowiadam, są w pewnym stopniu wybiegiem.

— Ale co cię trzyma przy „Theatre des Vampires”? — zapytałem.

— Potrzeba, oczywiście. Ale ja wiem, czego potrzebuję — powiedział. — Dlaczego mnie unikasz?

— Nigdy cię nie unikałem — powiedziałem, próbując ukryć podniecenie, jakie wywoływały we mnie te słowa. — Rozumiesz chyba, że muszę ochraniać Klaudię, że ona nie ma nikogo poza mną. Czy raczej nie miała nikogo, zanim…

— Zanim Madeleine nie zamieszkała z wami…

— Tak… — odrzekłem wolno.

— Ale teraz Klaudia zwolniła cię z tego obowiązku, a przecież nadal jesteś z nią, związany z nią jak z jakąś kochanką — powiedział.

— Nie, ona nie jest moją kochanką. Nie rozumiesz — powiedziałem. — Jest raczej moim dzieckiem i wcale nie wiem, czy może sama zwolnić mnie z tego obowiązku. — To były zresztą myśli, które od dawna nie dawały mi spokoju. — Nie wiem, czy dziecko ma taką władzę, by zwolnić rodziców z tego obowiązku. Nie wiem, czy nie będę z nią związany tak długo, jak długo będzie…

Przerwałem. Chciałem powiedzieć: „tak długo, jak długo będzie żyła”, ale zdałem sobie sprawę ze śmieszności tej prawdy. Będzie żyła zawsze, tak jak i ja będę żył zawsze. Ale czyż tak nie jest i dla śmiertelnych rodziców? Ich córki żyją w ich życiu zawsze, bo rodzice umierają pierwsi. Nagle przystanąłem bezradny, nie wiedząc, co powiedzieć. Choć byłem całkowicie świadomy tego, jak odbiera mnie Armand, a słuchał mnie w taki sposób, w jaki życzylibyśmy sobie, aby nas słuchano. Jego twarz zdawała się odzwierciedlać każdą wypowiedzianą uwagę. Nie czekał, by wskoczyć ze swoimi uwagami w pierwszą pauzę. Jaką zrobię, by zapewnić mnie o tym, że zrozumiał, zanim jeszcze myśl została wyrażona do końca, ani nie kłócił się — nie robił nic z tych rzeczy, które często czynią dialog niemożliwym.

Odezwał się po dłuższej chwili.

— Chcę ciebie. Chcę ciebie bardziej niż czegokolwiek na świecie.

Przez chwilę zdawało mi się, że się przesłyszałem. Uderzyło mnie to jak coś niewiarygodnego. A jednocześnie beznadziejnie rozbroiło. Niewypowiedziana wizja naszego wspólnego życia, która pojawiła się przed moimi oczyma i natychmiast zgasła, przesłoniła całkowicie wszelkie inne rozważania.

— Powiedziałem, że chcę ciebie. Chcę ciebie bardziej niż czegokolwiek na świecie — powtórzył jedynie z subtelną zmianą intonacji. A potem usiadł, czekając, patrząc na mnie. Jego twarz była spokojna jak zwykle, na gładkim białym czole poniżej kasztanowych loków nie było widać żadnych zmarszczek, żadnego przejęcia, wielkie oczy patrzyły tylko na mnie, usta były nieporuszone.

— Chcesz tego, a jednak nie zbliżasz się do mnie — dodał. — Są rzeczy, które chcesz poznać, a nie pytasz. Widzisz, że Klaudia wymyka ci się, jednak wydajesz się sobie za słaby, by temu zapobiec, więc chcesz to przyspieszyć, w końcu jednak nie robisz nic.

— Sam już nie rozumiem własnych uczuć. Być może dla ciebie są bardziej wyraziste niż dla mnie…

— Czy zrozumiesz wreszcie, jaką tajemnicą jesteś ty sam?

— Ty przynajmniej znasz siebie dogłębnie. Ja o sobie nie mogę tego powiedzieć — odpowiedziałem. — Kocham ją, ale z drugiej strony nie jestem już jej bliski. To znaczy, kiedy jestem z tobą, jak teraz, zdaję sobie sprawę, że nic o niej nie wiem, nie wiem nic o kimkolwiek.

— Ona jest dla ciebie epoką, epoką twojego życia. Jeśli kiedykolwiek z nią zerwiesz, zerwiesz z jedyną żyjącą osobą, która dzieliła z tobą ten czas. Boisz się po prostu tej separacji, tego brzemienia, zasięgu wieczności.

— Tak, to prawda, ale to zaledwie cząstka prawdy. Sama epoka nie ma dla mnie żadnego znaczenia. Dopiero Klaudia nadała jej znaczenie. Inne wampiry też tego doświadczyły — przeżyły setki lat.

— Ależ one wcale nie przeżyły — odparł Armand. — Świat by się udławił taką liczbą wampirów, gdyby tak było. Jak myślisz, jak to się stało, że jestem tu, a może nawet w ogóle na całym świecie najstarszym wampirem? — zapytał.

Też o tym myślałem. Odważyłem się więc zadać następne pytanie:

— Czy umierają śmiercią gwałtowną, wskutek przemocy?

— Nie, prawie nigdy. To nie jest wcale konieczne. Jak myślisz, ile wampirów ma w sobie tyle sił witalnych i wigoru, by znieść nieśmiertelność? Zacznijmy od tego, że nie mają o niej żadnego pojęcia. Bo w fakcie przeistoczenia się w istotę nieśmiertelną chcą widzieć zamrożenie wszelkich form życia. Chciałyby, żeby powozy wykonane były zawsze według tych samych wzorów, jak za ich lat młodzieńczych, krój ubrań taki, jak wtedy gdy dojrzewali, stroje i sposób wysławiania się taki, jaki zawsze rozumieli i cenili. Gdy tymczasem wszystko wokół nich, wszystko poza nimi samymi, podlega zmianom, rozkładowi, wypaczeniu. Wkrótce ci z umysłami niezdolnymi do przystosowania, a często nawet i ci gotowi na wszelkie zmiany, odczuwają, że nieśmiertelność taka staje się wyrokiem w domu wariatów, gdzie wszystko, co ich otacza, jest nie do pojęcia i bez żadnej wartości. Któregoś wieczoru taki wampir wstaje i zdaje sobie sprawę z tego, czego być może obawiał się od dziesięcioleci, że po prostu nie chce już dłużej żyć. Że bez względu na to, jaki styl czy moda lub kształt życia uczynił dla niego z nieśmiertelności atrakcję, nic już z tego nie zostało i w tej rozpaczy jedyną wolnością, jedynym wyjściem pozostaje tylko akt samobójstwa.

I tak oto wampir wychodzi po raz ostatni na ulicę, aby umrzeć. Nikt nigdy nie dowie się, dokąd poszedł, a często i nikt z jego otoczenia — jeśli w ogóle wampir nadal szuka towarzystwa innych wampirów — nikt nawet nie będzie wiedział, że jest w rozpaczy. Już dużo wcześniej taki wampir przestanie w ogóle mówić o sobie lub o czymkolwiek. Rozpłynie się, zniknie.

Wcisnąłem się w oparcie krzesła pod wrażeniem tej oczywistej prawdy, a przecież jednocześnie wszystko się we mnie buntowało przeciwko takiej perspektywie. Stałem się świadomy głębi własnej nadziei i przerażenia. Jak odmiennie rysowały się te uczucia od wyobcowania, które on opisał, jak bardzo odmiennie od tej strasznej niszczącej rozpaczy. Było coś oburzającego i odrzucającego w takiej rozpaczy. Nie mogłem, nie potrafiłem tego zaakceptować.

— Ale ty nie pozwoliłbyś na to, by ogarnął cię taki stan ducha. Na pewno. — Usłyszałem, jak udzielam odpowiedzi. — Gdyby nie pozostało na świecie choćby jednego, pojedynczego dzieła sztuki… a są ich tysiące… gdyby nie było choćby jednej rzeczy pięknej… gdyby świat był zredukowany do jednej pustej celi i drżącego płomienia świecy, widzę już ciebie wpatrującego się w ten płomień, pochłoniętego migotaniem światła, zmianą kolorów… jak długo mogłoby to podtrzymywać cię na duchu… jakie możliwości by stwarzało? Czy się mylę? Czy jestem aż takim zwariowanym idealistą?

— Nie — odrzekł Armand. Na jego ustach przez chwilę pojawił się uśmiech, przelotny przypływ zadowolenia. Po chwili jednak dodał po prostu: — Ale ty czujesz zobowiązania wobec świata, który kochasz, ponieważ ten świat wciąż jest dla ciebie dziewiczy. Jest do przewidzenia, że twoja własna wrażliwość stanie się instrumentem szaleństwa. Mówisz o dziełach sztuki i o naturalnym pięknie. Żałuję, że nie mam mocy artysty wyczarowania teraz dla ciebie Wenecji piętnastego wieku, znajdującego się tam pałacu mojego mistrza, miłości, którą czułem do niego, kiedy byłem jeszcze śmiertelnym chłopcem, i miłości, którą on czuł do mnie, kiedy uczynił mnie wampirem. Och, gdybym mógł ożywić i przywołać te czasy dla ciebie i dla siebie… choćby na chwilę! Ileż byłoby to warte! Jakie to dla mnie przykre i smutne, że czas nie zaciemnia pamięci tego okresu, że staje się on jeszcze bogatszy i czarowniejszy w świetle tego świata, na który patrzę dzisiaj.

— Miłość? — zapytałem. — Istniała miłość między tobą a wampirem, który cię stworzył? — Bezwiednie pochyliłem się do przodu.

— Tak — odrzekł. — Miłość tak silna, że nie mógł pozwolić, bym się zestarzał i umarł. Miłość, która czekała cierpliwie, aż stanę się dość silny, aby urodzić się dla ciemności. Czy chcesz mi powiedzieć, że nie było żadnego uczucia między tobą i tym wampirem, który uczynił cię nieśmiertelnym?

— Żadnego — odpowiedziałem szybko. Nie mogłem powstrzymać gorzkiego uśmiechu, jaki pojawił mi się na ustach.

Bacznie mi się przyglądał.

— Dlaczego zatem dał ci tę moc, te siły? — zapytał. Pochyliłem się na krześle.

— Dostrzegasz tę moc jako dar — odrzekłem. — Tak. Wybacz, ale zadziwia mnie, jak w swojej złożoności potrafisz być tak głęboko naiwny — zaśmiałem się.

— Czy powinienem odebrać to jako zniewagę? — uśmiechnął się. Całym swoim zachowaniem utwierdzał mnie jednak w tym, co właśnie powiedziałem. Wydawało się, że rzeczywiście jest zaskoczony. Dopiero zaczynałem go rozumieć.

— Nie, nie z mojej strony — odpowiedziałem z przyspieszonym biciem serca, spoglądając na niego. — Jesteś wszystkim, o czym marzyłem, gdy sam stałem się wampirem. Patrzysz na tę moc jak na dar! — powtórzyłem. — Ale powiedz mi… czy i teraz odczuwasz nadal miłość do tego, kto uczynił cię wampirem, kto dał ci życie nieśmiertelne? Czy odczuwasz to nadal?

Zadumał się, a potem odpowiedział wolno:

— Czy ma to jakieś znaczenie? Nie miałem szczęścia kochać się w wielu ludziach czy wielu rzeczach. Ale, tak, kocham go nadal. Być może nie kocham go tak, jak myślisz. Zdaje się, że wprawiasz mnie w zakłopotanie. Jesteś dla mnie tajemnicą. W każdym razie nie potrzebuję już tego wampira.

— A ja zostałem obdarowany wiecznym życiem, zdolnością postrzegania świata i potrzebą zabijania — szybko zacząłem tłumaczyć — ponieważ wampir, który mnie stworzył, chciał po prostu wejść w posiadanie mojego domu i moich pieniędzy. Czy możesz to zrozumieć? — zapytałem. — Za tym jednak kryje się coś więcej.

Zaczynam zdawać sobie z tego sprawę stopniowo, lecz jakże powoli, jak niekompletnie! Widzisz, to jest tak, jakbyś wyłamał dla mnie drzwi i światło już przedostaje się przez nie i ja cały pragnę tam wejść, odepchnąć się i wejść na teren, który, jak ty twierdzisz, rozciąga się za nim. Gdy tymczasem, w rzeczywistości, nie wierzę w to. Wampir, który uczynił mnie wampirem, był tym wszystkim, czym sądziłem, że może być zło: był równie przygnębiający, równie dosłowny, równie pusty, równie budzący rozczarowanie jak moje widzenie zła! Wiem to teraz. Ale ty, ciebie to w ogóle nie dotyczy! Otwórz dla mnie te drzwi, rozewrzyj je na oścież. Opowiedz mi o tym pałacu w Wenecji, o tym romansie z wiecznym potępieniem. Chcę to zrozumieć.

— Oszukujesz sam siebie. Ten pałac nie ma dla ciebie żadnego znaczenia — odpowiedział. — Drzwi, które widzisz, prowadzą teraz do mnie. Do życia ze mną, takim, jakim jestem. Jestem złem o nieskończonych gradacjach i bez poczucia winy.

— Tak — wymamrotałem.

— I to czyni cię nieszczęśliwym — odrzekł. — Ciebie, który przychodzisz do mojej celi i mówisz, że jest tylko jeden grzech, odebranie niewinnego, ludzkiego życia, z premedytacją, umyślnie.

— Tak… — odrzekłem. — Jakże musiałeś się śmiać ze mnie…

— Nigdy się z ciebie nie śmiałem… — odrzekł. — Nie mogę sobie na to pozwolić. To dzięki tobie, z twoją pomocą, mogę ocalić siebie od rozpaczy, która jest dla nas śmiercią. Przy pomocy ciebie uda mi się zbudować pomost do nowego wieku i odnaleźć siebie w wieku dziewiętnastym, postaram się go zrozumieć, tak by mi dał nowe siły do życia, odświeżył mnie, czego tak rozpaczliwie potrzebuję. To z twojego właśnie powodu czekałem w „Theatre des Vampires”. Gdybym znał człowieka śmiertelnego o takiej wrażliwości, takim bólu, skupieniu na sprawach ważnych, uczyniłbym go natychmiast wampirem. Ale to zdarza się rzadko. Nie musiałbym czekać i wypatrywać ciebie. A teraz będę o ciebie walczył. Czy nie widzisz, jaki jestem bezwzględny w miłości? Czy to właśnie miałeś na myśli, mówiąc „miłość”?

— Och, robisz straszliwy błąd — odrzekłem, spoglądając mu prosto w oczy. Jego słowa powoli zapadały we mnie. Nigdy jeszcze nie odczuwałem tak wyraźnie frustracji. Było wykluczone, bym mógł zaspokoić jego oczekiwania. Nie mogłem zadowolić Klaudii. Nigdy nie byłem w stanie zadowolić Lestata. A mój własny brat, Paul, jak bardzo przygnębiająco, śmiertelnie go rozczarowałem!

— Nie. Ja muszę nawiązać kontakt ze współczesnością — odrzekł cicho Armand. — I mogę to osiągnąć tylko poprzez ciebie… ucząc się od ciebie nie tego, co mogę ujrzeć w jednej chwili w galerii sztuki czy przeczytać w ciągu godziny z najgrubszej nawet księgi… Ty jesteś duchem, ty jesteś sercem — nalegał.

— Nie, nie. — Podniosłem w górę ręce. Byłem na granicy wybuchnięcia gorzkim, histerycznym śmiechem. — Czy nie widzisz? Nie uosabiam ducha jakiejkolwiek epoki. Przeciwnie, nie zgadzam się z wszystkim, co mnie otacza, i zawsze tak było! Nigdzie, nigdzie i do nikogo nie należałem!

To było zbyt bolesne, zbyt doskonale prawdziwe.

Ale jego twarz rozpromieniła się uśmiechem. Zdawało się, że za chwilę wybuchnie śmiechem. Rzeczywiście, jego ramionami począł wstrząsać śmiech.

— Ależ Louis — powiedział cicho. — To jest właśnie duch epoki. Czy nie dostrzegasz tego? Każdy odczuwa to, co ty czujesz.

Byłem tak ogłuszony tym, co powiedział, że przez dłuższą chwilę po prostu siedziałem tylko, wpatrując się w ogień na kominku. Ogień pochłonął już prawie całe drewno i pozostał po nim zaledwie tlący się popiół, szary i czerwony krajobraz, który runąłby od dotknięcia pogrzebacza. A jednak był jeszcze bardzo gorący i nadal dawał silne światło. Ujrzałem moje życie we właściwych proporcjach.

— A te wampiry z teatru… — zapytałem cicho.

— Odzwierciedlają tylko cynizm tego wieku, który nie potrafi pogodzić się ze śmiercią. To wyszukane, lecz bezmyślne oddawanie się parodii tego, co nadprzyrodzone, dekadencja, której ostatnim schronieniem jest samoośmieszanie się i zmanierowana bezradność. Widziałeś ich, poznałeś dobrze. Ty odzwierciedlasz swój wiek w zupełnie inny sposób. Ty odzwierciedlasz jego złamane serce.

— To jest nieszczęście. Nieszczęście, którego nie zrozumiesz.

— Nie wątpię w to. Powiedz mi, co czujesz teraz, co sprawia, że jesteś nieszczęśliwy. Powiedz mi, dlaczego przez siedem długich dni nie przyszedłeś do mnie, choć aż się paliłeś do tego, by zjawić się tutaj. Powiedz mi, co trzyma cię nadal przy Klaudii i tej drugiej kobiecie.

Potrząsnąłem głową.

— Nie wiesz, o co pytasz. Widzisz, było mi niezwykle trudno to zrobić, uczynić Madeleine wampirem. Musiałem złamać swoje wcześniejsze postanowienie, że nigdy tego nie uczynię, że nawet moja samotność nie doprowadzi mnie do tego. Otóż ja nie patrzę na nasze życie jako na moc i dar. Ja dostrzegam w nim przekleństwo. Nie mam odwagi umrzeć. Ale uczyniłem kogoś innego wampirem! Sprowadziłem cierpienie na innych, skazałem na śmierć wszystkich tych ludzi, których taki wampir musi następnie zabić! Złamałem własne przyrzeczenie. A czyniąc tak…

— Ale, jeśli może to być dla ciebie jakimś pocieszeniem… to zdajesz sobie z pewnością sprawę, że miałem w tym swój udział.

— Że zrobiłem to, aby uwolnić się od Klaudii, uwolnić się od niej, aby zbliżyć się do ciebie… tak, zdaję sobie z tego sprawę. Ale ostateczna odpowiedzialność spada i tak na mnie! — odrzekłem.

— Nie, mam namyśli mój wpływ bezpośredni. To ja cię do tego zmusiłem! Byłem blisko, obok, tej nocy, kiedy to robiłeś. Wytężyłem wszystkie swoje siły, by cię do tego przekonać. Czy nie wiedziałeś o tym?

— Nie! Pochyliłem głowę.

— Ja sam uczyniłbym tę kobietę wampirem, gdybyś ty tego nie zrobił — odpowiedział cicho. — Ale uważałem, że najlepiej będzie, jeśli i ty będziesz miał w tym swój udział. W przeciwnym wypadku nie zrezygnowałbyś z Klaudii. Musiałeś być przekonany, że sam tego chcesz…

— Nienawidzę siebie za to, co uczyniłem — powiedziałem.

— Obróć zatem swą nienawiść na mnie, nie na siebie.

— Nie, nie rozumiesz. Prawie zniszczyłeś we mnie rzecz, którą tak cenisz, kiedy to się już zdarzyło! Opierałem się tobie z całej siły, choć nawet nie wiedziałem, że walczę z twoją mocą. Ale coś umarło we mnie! Wypaliła się we mnie namiętność. Sam niemal zostałem unicestwiony, gdy narodziła się Madeleine!

— Ale już tak nie jest, ta namiętność nie jest już martwa, to twoje człowieczeństwo, twoja ludzka natura, czy jak wolisz to nazwać. Gdyby tak nie było, nie miałbyś teraz łez w oczach. Nie byłoby niepohamowanego gniewu w twoim głosie — odrzekł.

Przez chwilę nie mogłem nic odpowiedzieć. Przytaknąłem tylko głową. Potem jednak spróbowałem się przełamać i dodałem:

— Nigdy nie wolno ci zmuszać mnie do niczego! Nie wolno oddziaływać na mnie z taką siłą… — zaciąłem się.

— Nie — odpowiedział natychmiast. — Nie wolno mi. Moja moc zatrzymuje się gdzieś wewnątrz ciebie. Tam już tracę siły. Co by jednak nie powiedzieć, stworzenie Madeleine dokonało się. Jesteś wolny.

— A ty usatysfakcjonowany — powiedziałem, opanowując się. — Nie chcę być niemiły. Masz mnie. Kocham cię. Ale straciłem zupełnie orientację. Czy jesteś zadowolony?

— Jakże mógłbym nie być? — zapytał. — Jestem, oczywiście. Wstałem i podszedłem do okna. Na kominku dogasały żarzące się jeszcze węgielki. Szare niebo zaczęło się przejaśniać. Usłyszałem, jak Armand podchodzi do mnie, do okna. Czułem go teraz za sobą, moje oczy coraz bardziej przyzwyczajały się do przejaśniającego się nieba. Widziałem już jego profil i oko. Zewsząd dochodziły odgłosy padającego za oknem deszczu. Ciche mieszanie się dźwięków nadawało nocy specyficznej atmosfery.

— Czy wybaczysz mi to… że zmusiłem cię, abyś postąpił tak z tą kobietą? — zapytał.

— Nie potrzebujesz mojego wybaczenia.

— Ty potrzebujesz — odparł. — Dlatego i ja też. Jego twarz była jak zawsze całkowicie spokojna.

— Czy ona będzie opiekować się Klaudią? Czy wytrzyma — zapytałem.

— Jest doskonała. Szalona, ale na dzisiejsze lata to jest właśnie doskonałe. Będzie się opiekowała Klaudią. Nigdy, nawet przez chwilę nie żyła samotnie, to dla niej zupełnie naturalne, że poświęca się tym, z którymi mieszka. Nie potrzebuje szczególnych powodów, aby pokochać Klaudię. A przecież, w dodatku, ma pewne szczególne powody. Piękno Klaudii, jej spokój, siła i przewaga. Pasują do siebie doskonale. Ale myślę… że powinny opuścić Paryż tak szybko, jak to tylko możliwe.

— Dlaczego?

— Wiesz dlaczego. Ponieważ Santiago i pozostałe wampiry przyglądają im się z podejrzliwością. Wszystkie wampiry widziały już Madeleine. Obawiają się jej, ponieważ ona wie o nich, a oni jej nie znają. Nie zostawią nikogo w spokoju, nikogo, kto coś o nich wie.

— A ten chłopiec, Denis? Co zamierzasz z nim zrobić?

— On nie żyje — odpowiedział.

Byłem zaskoczony. Zarówno tym, co powiedział, jak i jego spokojem.

— Zabiłeś go? — wydusiłem z siebie.

Przytaknął głową i nic nie odpowiedział, choć jego wielkie, ciemne oczy zdawały się zachwycone mną, emocją, wstrząsem, którego nawet nie próbowałem ukryć. Jego nieśmiały, subtelny uśmiech przyciągał mnie coraz bliżej niego, jego dłoń przycisnęła moją na mokrym parapecie. Poczułem, że obracam się, aby stanąć do niego twarzą, jak gdybym był przesuwany poza swoją wolą.

— To było najlepsze wyjście — przyznał cicho. A potem dodał:

— Musimy już iść… Zerknął na ulicę pod nami.

— Armand — odezwałem się. — Nie mogę, nie potrafię…

— Louis, chodź ze mną — szepnął. Zatrzymał się na krawędzi.

— Nawet gdybyś miał spaść tam, na bruk — dodał — zraniłbyś się tylko na chwilę. Twoje ciało wyleczyłoby się tak szybko i tak całkowicie, że po kilku dniach nie byłoby nawet śladu po upadku, więc niech wiedza o tym pozwoli ci robić to, co jesteś w stanie robić z taką łatwością. Dobrze, schodzimy teraz.

— Co może mnie zabić? — zapytałem. Zatrzymał się ponownie.

— Zniszczenie twoich szczątków — odparł. — Nie wiesz o tym? Ogień, rozczłonkowanie… promienie słońca. Nic poza tym. Możesz być zraniony, tak, ale posiadasz zdolność regeneracji. Jesteś nieśmiertelny.

Spoglądałem w dół przez srebrzysty, cichutki deszcz, w ciemność. Nagle błysnęło jakieś światło w dole pod rozkołysanymi gałęziami drzew, a blade promienie światła oświetlały kawałek ulicy. Mokry bruk, żelazna antaba na skrzyni przejeżdżającego powozu, wino pnące się po ścianie. Pudło powozu otarło się o wino, a potem oddalające się światło stawało się coraz słabsze, ulica z żółtawej stała się srebrna, by po chwili zniknąć zupełnie, jakby ciemne drzewa pochłonęły ją całkowicie. Czy raczej, jak gdyby wszystko to zostało odjęte od ciemności. Poczułem lekki zawrót głowy. Wydało mi się, że budynek się rusza. Armand siedział już na parapecie i przyglądał mi się.

— Louis, chodź dzisiaj do mnie — szepnął nagle, zmieniając głos.

— Nie — odpowiedziałem łagodnie. — Jeszcze za wcześnie. Jeszcze nie mogę ich zostawić.

Patrzyłem na niego, gdy odwrócił się i spojrzał na ciemne niebo. Wydawało się, że westchnął. Poczułem jego dłoń obok mojej na parapecie.

— No cóż, dobrze… — odrzekł.

— Daj mi jeszcze trochę czasu… — odparłem. Skinął głową i poklepał lekko moją dłoń, jakby mówiąc, że wszystko w porządku. Potem przerzucił nogi przez parapet i zniknął. Przez chwilę wahałem się jeszcze przedrzeźniany przez walące jak dzwon serce. Wspiąłem się jednak i ja na parapet i pośpieszyłem za nim, ani przez chwilę nie ważąc się spojrzeć w dół.

Dniało już prawie, gdy wkładałem klucz do zamka hotelowego pokoju. Gazowe lampy paliły się wzdłuż ścian. Madeleine, z igłą i nitką w dłoniach, zasnęła przy kominku. Klaudia stała bez ruchu, w cieniu, spoglądając na mnie spoza paproci przy oknie. W dłoniach trzymała szczotkę do włosów. Jej włosy błyszczały.

Zatrzymałem się na chwilę, poddając się pewnemu wstrząsowi, jaki odczułem na widok tych pokoi, mieszaniny zmysłowych przyjemności, które przechodziły przeze mnie jak fale, a moje ciało poddało się tym doznaniom, tak jednak odmiennym od chwil spędzonych z Armandem w wieży, w której byliśmy tej nocy. Było w tej scenie coś uspokajającego, ale jednocześnie niepokojącego. Wzrokiem szukałem mojego fotela. Usiadłem w nim i dłońmi ścisnąłem skronie. Poczułem, że Klaudia stanęła tuż obok mnie i zdałem sobie sprawę, że jej usta dotknęły mojego czoła.

— Byłeś z Armandem — odezwała się. — Chcesz z nim odejść. Spojrzałem na nią. O, jakże łagodną i piękną miała twarz. I nagle — moja twarz również się wypogodziła. Nie odczuwałem wyrzutów sumienia, poddając się nagłemu pragnieniu dotknięcia jej policzków, muśnięcia jej powiek, tych poufałości, na które nie pozwalałem sobie od czasu naszej ostatniej sprzeczki.

— Zobaczymy się znowu, nie tutaj, w innym miejscu. Zawsze będę wiedział, gdzie jesteś! — powiedziałem.

Objęła mnie za szyję. Przytuliła się do mnie. Przymknąłem oczy i zatopiłem twarz w jej włosach. Pokrywałem jej szyję pocałunkami. Objąłem ją mocno, mocno obejmowałem jej małe ramiona. Całowałem je, całowałem miękkie wklęśnięcia w zagięciach jej ramion, przegubów dłoni. Czułem jej palce głaszczące moje włosy i twarz.

— Cokolwiek sobie zażyczysz — złożyła ślubowanie — cokolwiek sobie zażyczysz.

— Czy jesteś szczęśliwa? Czy masz to, czego pragniesz? — pytałem.

— Tak, Louis. — Przysunęła się jeszcze bliżej, jej palce spięły się na moich plecach. — Mam wszystko, czego chcę. Ale czy ty, czy ty tak naprawdę wiesz, czego chcesz? — Podniosła moją twarz tak, że musiałem spojrzeć jej w oczy. — To o ciebie się obawiam, być może to ty popełniasz błąd. Dlaczego nie opuścisz Paryża razem z nami? — zapytała nagle. — Świat do nas należy, jedź z nami!

— Nie. — Odsunąłem się od niej. — Chcesz, aby było tak, jak dawniej z Lestatem. Już tak być nie może, nigdy. Nie będzie.

— Z Madeleine będzie zupełnie inaczej. Nie proszę o to. To przecież ja to skończyłam — powiedziała — ale czy ty tak naprawdę rozumiesz, co wybierasz w Armandzie?

Odwróciłem głowę. Było coś upartego i tajemniczego w jej niechęci do niego, w jej braku możliwości zrozumienia go. Mogłaby znowu powtórzyć, że pragnął jej śmierci, w co jednak ja nie wierzyłem. Nie zdawała sobie sprawy z tego, z czego ja zdawałem sobie sprawę: nie mógł pragnąć jej śmierci, ponieważ ja tego nie chciałem. Ale jak mogłem jej to wytłumaczyć, by nie zabrzmiało to pompatycznie i nie wyglądało, jakbym był w nim ślepo zakochany.

— Widocznie tak miało być — powiedziałem, jak gdybym właśnie uświadamiał to sobie pod presją jej wątpliwości. — Tylko on może dać mi taką siłę, abym stał się tym, kim jestem. Nie mogę już żyć dalej w takim rozdarciu, pożerany przez cierpienia. Albo pójdę z nim, albo umrę — powiedziałem. — Jest jeszcze coś, irracjonalnego, nie dającego się wytłumaczyć i co satysfakcjonuje tylko mnie… — …a mianowicie? — zapytała.

— Że go kocham — powiedziałem.

— Nie ma wątpliwości, że tak jest — zamyśliła się. — Ale wtedy mógłbyś kochać nawet i mnie.

— Klaudio, Klaudio. — Przytuliłem ją do siebie i poczułem jej ciężar na moich kolanach. Przylgnęła do mnie blisko.

— Mam tylko nadzieję, że kiedy będziesz mnie potrzebował, odnajdziesz mnie. Że będę mogła wrócić do ciebie… Wiem, tyle razy cię zraniłam, tak bardzo cierpiałeś przeze mnie. — Jej głos załamał się. Nieruchomo opierała się o mnie, czułem jej ciężar, myśląc, że za małą chwilę już jej nie będę miał. Chcę teraz po prostu trzymać ją w ramionach. Zawsze odczuwałem taką wielką przyjemność w tej prostej rzeczy. Jej ciężar, te dłonie obejmujące mnie za szyję.

Gdzieś w głębi pokoju zgasła lampka. Od zimnego, wilgotnego powietrza, nagle i bezgłośnie. Ogarniał mnie już sen. Gdybym był śmiertelny, zadowoliłbym się zaśnięciem tam, gdzie siedziałem. Przyjemnie senny, odczułem dziwne, zupełnie ludzkie uczucie, że nad ranem obudzi mnie delikatnie słońce i że zwyczajnie ujrzę te paprocie w promieniach słońca, a promienie słońca odbite w kroplach deszczu. Poddałem się temu uczuciu, przymknąłem lekko oczy.

Często próbowałem potem przypomnieć sobie te chwile, przywołać na pamięć te pokoje i to, co się tam w nich znajdowało. Później, kiedy nie musiałem już opiekować się Klaudią, stałem się mniej czuły na tego rodzaju subtelne zmiany. Dużo później, potłuczony, obrabowany i zgorzkniały, czego nigdy bym się wcześniej nie spodziewał, jeszcze raz przyjrzałem się tym chwilom porannym, sennym i spokojnym, kiedy zegar na kominku tykał cicho, a niebo stawało się coraz bledsze i bledsze. Wszystko, co mogłem sobie przypomnieć — mimo desperackiego wysiłku, z jakim starałem się przeciągnąć i utrwalić te chwile, zatrzymując wskazówki zegara — wszystko, co mogłem sobie przypomnieć, to ta delikatna zmiana świateł.

Gdybym się bardziej pilnował, nigdy by do tego nie doszło. Pogrążony w rozmyślaniach, nie byłem dość uważny. Lampka zgasła, świeczka wypaliła się, topiąc knot w wosku. Mając oczy półprzymknięte, odniosłem wrażenie, jakby ciemność zagrażała mi, jakbym był zamknięty w ciemności.

Wtedy otworzyłem oczy, nie myśląc już o lampkach czy świecach, ale było za późno. Pamiętam, jak gwałtownie wstałem z fotela, ręka Klaudii ześlizgnęła się z mojego ramienia. Poraził mnie widok chmary ubranych na czarno postaci sunących przez pokoje, ich ubrania zdawały się pochłaniać światło z każdej złoconej krawędzi lub polerowanej powierzchni, zbierać całe oświetlenie pokoju. Krzyknąłem do nich, krzyknąłem, aby obudzić Madeleine. Zobaczyłem, jak wstaje gwałtownie, oszołomiona i przerażona, trzymając się mocno oparcia kozetki, a potem opada na kolana, gdy dopadli do niej. W naszym kierunku szli Santiago i Celesta, a za nimi Estella i inni, których imion nie znałem, wypełniając zwierciadła swoimi odbiciami i tłocząc się w nich, pokrywając ściany pełnymi grozy cieniami. Krzyczałem do Klaudii, by uciekała, popchnąłem ją w kierunku drzwi, zastawiając je sobą, wreszcie zamierzając się na Santiago, gdy podbiegł bliżej.

Moja kiepska obrona wtedy, w Dzielnicy Łacińskiej, nie mogła się równać z tym, co zaprezentowałem teraz. Widocznie nie miałem dość przekonania, by walczyć w swojej obronie. Teraz jednak instynkt chronienia Madeleine i Klaudii dodał mi sił. Pamiętam, że powaliłem Santiago do tyłu i uderzyłem silną i piękną Celestę, która próbowała mnie dosięgnąć. Doszły mnie odgłosy stóp Klaudii na dalekich, marmurowych stopniach klatki schodowej. Celesta zrobiła półobrót, sczepiając się ze mną i mocno przytrzymując. Jej paznokcie dosięgły mojej twarzy i poczułem, że rozdrapuje ją aż do krwi. Krew zachlapała mi kołnierzyk. Kątem oka widziałem, jak tryska. Leżałem teraz na Santiago, okładając go pięściami. Po chwili toczyliśmy się razem po podłodze. Byłem świadomy siły, jaka tkwiła w jego żelaznych rękach, które próbowały teraz dosięgnąć mojego gardła.

— Walcz z nimi, Madeleine! — krzyczałem do niej. Ale w odpowiedzi usłyszałem jedynie pochlipywanie. Potem zobaczyłem ją nieruchomą, przerażoną i osłupiałą, otoczoną pozostałymi wampirami. Śmiali się tym pustym śmiechem wampira, który przypomina odgłosy wydawane przez błyskotki czy srebrne dzwoneczki. Santiago trzymał się za brodę. Moje zęby nacięły tam krwawą ranę. Uderzyłem go w pierś, w głowę, czując niesłychany ból w ręce. Coś objęło moją pierś, czyjeś ramiona, które strząsnąłem z siebie, słysząc z tyłu odgłos tłuczonego szkła. Nagle ktoś inny chwycił moją dłoń i ciągnął mnie z olbrzymią siłą.

Nie pamiętam, bym słabł. Nie przypominam sobie żadnego punktu zwrotnego tej bitwy, czy sytuacji, w której siła napastnika przeważyła moją. Pamiętam, że po prostu napastników było zbyt wielu: zostałem pokonany ich liczbą i wytrwałością w atakowaniu. Zostałem unieruchomiony, otoczony i wyprowadzony z pokoju. Zmuszono mnie do przejścia korytarza z olbrzymią szybkością i po chwili czułem, jak spadam ze schodów, na moment wolny, by znów zostać otoczony i przytrzymany przed wąskimi tylnymi drzwiami hotelu. Widziałem twarz Celesty bardzo blisko mojej i gdybym tylko mógł, zraniłbym ją swoimi zębami. Krwawiłem silnie, a jedna z moich rąk była tak mocno trzymana w przegubie, że prawie nie czułem już dłoni. Wszyscy wcisnęliśmy się do powozu. Byłem bity przez cały czas, a przecież nie straciłem przytomności. Pamiętam, że gdy leżałem na podłodze powozu, usilnie broniłem się przed utratą przytomności, pomimo spadających mi na głowę ciosów i krwi płynącej z potylicy. Powtarzałem sobie tylko, że tak długo, jak odczuwam, że powóz toczy się ulicami, tak długo jeszcze żyję, nie tracę przytomności.

Gdy tylko zostaliśmy wciągnięci do budynku „Theatre des Vampires”, zacząłem wykrzykiwać imię Armanda.

Puszczono mnie i zataczając się, postąpiłem kilka kroków do przodu po kamiennych stopniach. Z tyłu naciskała na mnie cała ich horda, popychając rękoma. W pewnej chwili udało mi się chwycić Celestę. Krzyknęła, a ktoś uderzył mnie od tyłu.

I wtedy ujrzałem Lestata — to był cios silniejszy niż wszystkie inne. Lestat stał na środku sali balowej, wyprostowany, jego szare oczy były skupione i patrzyły bystro przed siebie, usta miał wydłużone w chytrym uśmiechu. Ubrany bez zarzutu, jak zawsze, wyglądał wspaniale w czarnym płaszczu. Ale blizny pokrywały każdy centymetr jego białego ciała i jakże zmieniały, zniekształcały przystojną niegdyś twarz. Grube bruzdy przecinały delikatną skórę nad górną wargą, powieki, gładkie wzniesienie czoła. A oczy wprost płonęły niemą wściekłością, zdawały się wypełnione dumą, straszną, bezlitosną dumą i mówiły: „Widzisz, kim jestem!”

— Czy to ten? — zapytał Santiago, popychając mnie do przodu. Lestat odwrócił się gwałtownie do niego i odrzekł twardo:

— Powiedziałem ci, że chcę Klaudii, tego dziecka! To o nią mi chodziło!

Ujrzałem teraz, jak jego głowa poruszyła się mimo woli wraz z całym tym wybuchem, wyciągnął rękę, jak gdyby szukał podpory w oparciu stojącego obok fotela. Wyprostował się jednak i utkwił wzrok we mnie.

— Lestat — zacząłem, dostrzegając w tym momencie pewną szansę ocalenia. — Żyjesz! Zachowałeś życie! Powiedz im, jak nas traktowałeś…

— Nie. — Z wściekłością potrząsnął głową. — Wracasz do mnie, Louis.

Przez moment nie dowierzałem własnym uszom. Jakaś zdrowsza, bardziej zdesperowana cząstka mnie podpowiadała mi: „Dogadaj się z nim”, nawet gdy jedynie złowieszczy śmiech był moją odpowiedzią na jego stwierdzenie.

— Oszalałeś — dodałem!

— Zwrócę ci swoje życie! — powiedział, mrużąc oczy. Wypowiadał słowa w napięciu, oddychał głęboko, ręka znowu wyciągnęła się w moją stronę i zgięła się bezsilnie w ciemności. — Obiecałeś mi — powiedział do Santiago — że mogę go zabrać ze sobą z powrotem do Nowego Orleanu. — I wtedy, gdy wzrok Lestata prześlizgiwał się po otaczających nas wampirach, jego oddech stał się gwałtowniejszy, po czym wybuchnął. — Klaudia! Gdzie ona jest? To ona mi to zrobiła, mówiłem ci!

— Spokojnie, już wkrótce będziesz ją miał — odrzekł Santiago, a gdy wyciągnął ręce do Lestata ten cofnął się i prawie stracił równowagę. Znów odszukał rękoma oparcie fotela i wsparł się na nim, przymknął oczy, zbierając się w sobie.

— Ale on jej pomógł, wspomagał ją… — dodał Santiago, przysuwając się do niego coraz bliżej. Lestat zerknął do góry.

— Nie — odrzekł. — Louis, ty musisz wrócić do mnie. Jest jeszcze coś, co mogę ci powiedzieć… o tej nocy na bagniskach! — Przerwał jednak i rozejrzał się znowu, jak gdyby był w klatce, ranny i zdesperowany.

— Posłuchaj mnie, Lestat — zacząłem. — Pozwól jej odejść, uwolnij ją… a ja… ja wrócę do ciebie. — Słowa zabrzmiały pusto i metalicznie. Spróbowałem zrobić krok w jego kierunku, patrzeć na niego twardo, tak, by nie mógł czytać w moich myślach, by czuł emanującą ze mnie moc. Patrzył na mnie, obserwował mnie dokładnie, ze wszystkich sił walcząc z własną słabością. Celesta ujęła mnie za przegub dłoni.

— Musisz im powiedzieć — ciągnąłem dalej — jak nas traktowałeś, że nie znaliśmy praw, że ona nic nie wiedziała o innych wampirach. — Cały czas myślałem, wydobywając z siebie ten mechaniczny głos, że Armand musi w końcu nadejść tutaj. Armand musi wrócić. Skończy z tym wszystkim, nie pozwoli na to.

Usłyszałem nagle odgłos jakby ktoś coś ciągnął po podłodze, a potem bezsilny okrzyk Madeleine. Rozejrzałem się i dostrzegłem ją siedzącą w fotelu, a gdy zauważyła, że patrzę na nią, jej przerażenie stało się jeszcze większe. Próbowała wstać, ale powstrzymano ją.

— Lestat — powiedziałem — czego chcesz ode mnie? Dam ci to…

I wtedy zobaczyłem, co robiło taki hałas na podłodze, Lestat także to zobaczył. Była to trumna z wielkimi, żelaznymi zamkami. To ją ciągnięto po posadzce, wciągnięto do pokoju. Zrozumiałem natychmiast.

— Gdzie jest Armand? — zapytałem desperacko.

— Zrobiła mi to, Louis. Ona to zrobiła, nie ty! Musi umrzeć — powiedział Lestat, a jego głos stał się cienki i chrapliwy, jak gdyby mówienie kosztowało go wiele wysiłku. — Zabierzcie to, on wraca ze mną do domu — powiedział z wściekłością do Santiago. Santiago tylko się roześmiał. Celesta także, a ich śmiech zdawał się zarazić wszystkich pozostałych.

— Obiecaliście mi — powiedział do nich Lestat. — Nic ci nie obiecywałem — odrzekł Santiago.

— Zrobili z ciebie głupca — powiedziałem do niego gorzko, gdy tymczasem oni otwierali trumnę. — Jakiż głupiec z ciebie! Musisz dotrzeć do Armanda. Armand jest tutaj przywódcą — wybuchnąłem. Zdawało się jednak, że Lestat nie rozumie mnie. To, co zdarzyło się później, było rozpaczliwe, mroczne i żałosne. Starałem się kopnąć ich, próbując uwolnić ręce, z wściekłością rzucając im w twarz, że Armand nie pozwoliłby na to, co robią, że nie ośmielą się zrobić nic złego Klaudii. A przecież siłą wepchnęli mnie do trumny, mimo moich szaleńczych wysiłków, które nie przyniosły nic poza zagłuszeniem krzyku Madeleine, jej okropnego, zawodzącego płaczu i obawy, że w każdej chwili mogę usłyszeć krzyki Klaudii. Pamiętam, że próbowałem powstać i odepchnąć od siebie przyciskające mnie wieko, trzymając je przez moment, zanim popchnięte przez nich zamknęło się z trzaskiem na dobre. W zamkach usłyszałem zgrzyt przekręcanych kluczy. Powróciły do mnie słowa sprzed wielu lat, piskliwy, uśmiechnięty Lestat w tym odległym miejscu, gdzie cała nasza trójka kłóciła się ze sobą owej nocy: „Głodujące dziecko — to przerażający widok… głodujący wampir to coś jeszcze gorszego, jej krzyki usłyszą w Paryżu”. Moje spocone i drżące ciało zwiotczało w dusznej trumnie. Powiedziałem sobie, że Armand nie pozwoli na to. Nie ma takiego miejsca, gdzie mogliby nas ukryć.

Poczułem, że trumna została podniesiona. I usłyszałem szuranie butów, czułem kołysanie na boki i rękoma zaparłem się o ściany trumny, na chwilę zamykając oczy. Nie byłem pewny, co może teraz nastąpić. Poczułem, że trumna zaczęła się kołysać i pochylać, gdy dotarliśmy do schodów, bezskutecznie próbowałem zrozumieć okrzyki Madeleine. Wydawało mi się, że wzywa Klaudię, jak gdyby ona mogła nam pomóc. Wołaj Armanda, musi wrócić do domu tej nocy, myślałem rozpaczliwie, i tylko myśl o straszliwym upokorzeniu słuchania swojego własnego płaczu, wewnątrz siebie, zalewającego moje uszy, a przecież nie wydostającego się poza mnie, uchroniła mnie przed głośnym krzykiem. Jeszcze jedna myśl przyszła mi do głowy, gdy zdałem sobie sprawę z zagrożenia: A co, jeśli nie przyjdzie? Co, jeśli gdzieś w tej wieży, w której byliśmy razem, ma ukrytą trumnę, do której czasami powraca… ? I wtedy moje ciało nie wytrzymało tego napięcia, i nagle, nie kontrolując się, zacząłem młócić w drewniane ściany, próbując obrócić się w trumnie i plecami podważyć wieko. A jednak nie mogłem, zbyt mało było miejsca, moja głowa opadła na deski i pot spływał strumieniem po plecach.

Po chwili krzyk Madeleine ucichł. Wszystko, co słyszałem, to szuranie ich butów i swój własny oddech. Zatem wróci jutro w nocy, tak, jutro w nocy, oni powiedzą mu, a on odnajdzie nas i uwolni. Trumna przechyliła się, zapach wody wypełnił moje nozdrza, jej chłód był niemal dotykalny, a potem wraz z zapachem wody poczułem zapach rozkopanej ziemi. Trumna została gwałtownie postawiona na ziemi. Poczułem ból w kończynach i potarłem ramiona dłońmi, z trudem próbując nie dotykać wieka trumny, aby nie wyczuć, jak blisko jest nade mną. Obawiałem się własnego strachu przechodzącego w panikę, w przerażenie.

Myślałem, że zostawią mnie teraz, ale tak się nie stało. Byli obok, i to bardzo zajęci. Jeszcze jeden zapach doszedł do mnie, surowy i nie znany. Ale chwilę później, gdy leżałem nieruchomo, zdałem sobie sprawę, że układali mur i że zapach, który poczułem, pochodził od zaprawy murarskiej. Powoli, ostrożnie, podniosłem dłoń, by wytrzeć twarz. No dobrze, przekonywałem sam siebie, byle do jutrzejszej nocy, jutro przyjdzie tu, a do tego czasu będzie to po prostu moja zastępcza trumna, będzie to cena, jaką muszę zapłacić za to wszystko, co robiłem noc po nocy, noc po nocy.

W oczach jednak miałem łzy. Widziałem siebie, jak bezwładnie walę pięściami w ścianę trumny, moja głowa obracała się z boku na bok, myślą wybiegałem już do jutra i do następnych nocy. I wtedy, odwracając uwagę od tego szaleństwa, pomyślałem o Klaudii — chciałem znów poczuć jej ramiona obejmujące mnie w przyciemnionym świetle naszych hotelowych pokojów, ujrzeć jej zaokrąglone policzki w świetle lamp, mruganie jej powiek, jedwabny dotyk ust. Moje ciało zesztywniałe, znów zacząłem kopać z całą siłą w deski. Nie było już słychać odgłosów układanych cegieł ani przytłumionych kroków. Zawołałem ją: „Klaudio, Klaudio”, aż poczułem ból w szyi od ciągłego jej wykręcania, a moje paznokcie wbiły się w dłonie. Paraliż snu zawładnął mną jak lodowaty potok. Próbowałem zawołać Armanda — głupio, rozpaczliwie, już ledwie świadomy, gdy powieki stały się ciężkie, a ręce leżały bezwładnie. Przecież i jego dosięgnął sen i leży bez ruchu gdzieś u siebie. Raz jeszcze szarpnąłem się. Wokół panowała ciemność, dłońmi wyczułem drewno. Poczułem się słaby. A potem nie było już nic.

Obudziłem się, gdy usłyszałem głos. Odległy, ale wyraźny. Dwukrotnie usłyszałem swoje imię. Przez chwilę nie wiedziałem, gdzie jestem. Wydawało mi się, że śniłem coś strasznego, co miało jednak zniknąć zupełnie, bez najmniejszego śladu, coś, co chciałem, by minęło. I wtedy otworzyłem oczy i poczułem wieko trumny. Wiedziałem już, gdzie jestem. Zdałem sobie z tego sprawę dokładnie w tym samym czasie, gdy rozpoznałem głos. To Armand mnie wołał. Odpowiedziałem, ale mój głos był zamknięty razem ze mną i ginął w trumnie. W chwilowym przerażeniu pomyślałem, że szuka mnie, a ja nie mogę powiedzieć, gdzie jestem, A chwilę później usłyszałem, jak mówi, że nie mam się czego obawiać. Usłyszałem głośny hałas, potem jeszcze jeden. Usłyszałem, że coś pęka, łamie się, a potem odgłos spadających cegieł. Zdaje się, że kilka z nich upadło na trumnę. Potem zdałem sobie sprawę, że podnosi je, jedna po drugiej. Po odgłosach poznawałem też, że odrywa zamki, podważając gwoździe.

Twarde wieko zatrzeszczało, prześwitywało światło. Zacząłem wdychać wnikające powietrze i poczułem, że pot wystąpił mi teraz na twarz. Wieko skrzypnęło i otworzyło się. Przez chwilę byłem zupełnie oślepiony. Usiadłem, widząc jasne światło lampy zza dłoni, którą zasłaniałem oczy.

— Szybko — odezwał się do mnie. — Nie czas na wyjaśnienia.

— Ale dokąd idziemy? — zapytałem. Zobaczyłem korytarz z nierównych, chropawych cegieł, rozciągających się od przejścia, które właśnie wybił w ścianie. Wzdłuż całego korytarza widać było drzwi, zapieczętowane i zamurowane jak te, które Armand otworzył przed chwilą. Natychmiast ujrzałem przed oczyma trumny kryjące się za tymi cegłami, trumny z wampirami umierającymi z głodu i rozkładającymi się tam. Ale Armand już ciągnął mnie na górę, powtarzając, żebym teraz nic nie mówił. Skradaliśmy się wzdłuż korytarza. Wreszcie zatrzymał się przy drewnianych drzwiach i zgasił lampę. Natychmiast zrobiło się zupełnie ciemno, aż po pewnej chwili ujrzałem leciutko prześwitujące światło zza drzwi. Otworzył je tak delikatnie, że nawet nie usłyszałem skrzypnięcia zawiasów. Słyszałem teraz własny oddech i próbowałem go powstrzymać. Wchodziliśmy w coś, co było dolnym korytarzem prowadzącym do jego celi. Ale gdy biegłem za nim, zdałem sobie sprawę ze straszliwej prawdy. Ratował mnie, ale tylko mnie. Wyciągnąłem dłoń, aby go zatrzymać, ale on tylko pociągnął mnie za sobą. Dopiero kiedy zatrzymaliśmy się w uliczce za teatrem, byłem w stanie zatrzymać go, choć zbierał się już do dalszej drogi. Zaczął potrząsać głową, zanim jeszcze się odezwałem.

— Nie mogę jej ratować — powiedział.

— Nie sądzisz chyba, że odejdę stąd bez niej! Mają ją tam! — Byłem przerażony. — Armand, musisz ją uratować. Nie masz wyboru!

— Dlaczego tak mówisz? — odparł. — Nie mam takiej mocy, musisz to zrozumieć. Powstaną przeciwko mnie. Louis, mówię ci, nie potrafię jej uratować. Będę tylko ryzykował utratą ciebie. Nie możesz tam wrócić.

Odmówiłem przyznania temu racji. Nie miałem innej nadziei poza Armandem. Ale mogę szczerze powiedzieć, że strach był teraz poza mną. Wiedziałem tylko, że muszę wydostać stamtąd Klaudię albo umrzeć, próbując to zrobić. To było proste. Nie była to wcale sprawa odwagi. Widziałem także, mogłem rozpoznać to w zachowaniu Armanda, sposobie, w jaki mówił do mnie, że poszedłby ze mną, gdybym zawrócił, że nie będzie próbował mnie zatrzymać.

Miałem rację. Rzuciłem się z powrotem w korytarz, a on był już za mną, przejmując prowadzenie do schodów w górę, do sali balowej. Słyszałem odgłosy wampirów, wszelkiego typu dźwięki, ruch uliczny Paryża. Brzmiało to jak odgłosy dużego zbiorowiska ludzi w teatrze znajdującym się nad nami. I wtedy, gdy wspiąłem się już na ostatni stopień, ujrzałem Celestę w drzwiach sali balowej. Trzymała w dłoniach jedną z tych scenicznych masek. Po prostu patrzyła na mnie. Nie wydawała się być zaalarmowana moim widokiem. W rzeczy samej, wydawała się dziwnie obojętna.

Gdyby rzuciła się w moją stronę, gdyby podniosła alarm, zrozumiałbym to. Ale ona nie zrobiła żadnej z tych rzeczy. Cofnęła się tylko do sali, obróciła, jakby ciesząc się subtelnym ruchem swej sukni, najwyraźniej z największą przyjemnością pozwalała swym sukniom błyszczeć i wirować w półobrocie, gdy powoli sunęła ku środkowi sali. Przyłożyła do twarzy maskę i zza namalowanej na niej trupiej czaszki powiedziała cicho:

— Lestat, to twój przyjaciel Louis przyszedł do nas. Uważaj! Opuściła maskę, a gdzieniegdzie dało się słyszeć falę śmiechu.

Ujrzałem, że wszyscy byli w sali, stali lub siedzieli w cieniu, skupieni. Lestat siedział przygarbiony w fotelu. Odwrócił twarz ode mnie. Wydawało się, że trzyma coś w dłoniach, coś, czego jednak nie mogłem dostrzec. Powoli podniósł wzrok, jego gęste blond włosy opadały mu na czoło i oczy. Dostrzegłem w nich przestrach. Był niezaprzeczalny. Patrzył teraz na Armanda. On tymczasem sunął bezgłośnie przez salę, krótkimi, ale pewnymi krokami, a wszystkie wampiry rozstępowały się przed nim, przyglądając mu się jednak uważnie.

— Bonsoir, monsieur. — Celesta ukłoniła mu się, gdy przechodził obok niej, trzymając maskę jak rapier. Nie zaszczycił jej wzrokiem. Armand spoglądał w dół, na Lestata.

— Czy jesteś teraz zadowolony? — zapytał.

Szare oczy Lestata zdawały się spoglądać na niego ze zdumieniem, usta z trudem formowały się, by wypowiedzieć słowo. Widziałem, że w oczach miał łzy.

— Tak… — wyszeptał wreszcie, szamocząc się z rzeczą, którą ukrywał pod czarnym płaszczem. Potem jednak spojrzał na mnie i po jego policzkach spłynęły łzy. — Louis — odezwa się głębokim i pełnym głosem, co musiało sprawiać mu niesłychany ból. — Proszę, musisz mnie wysłuchać. Musisz wrócić… — A potem, pochylając głowę, wykrzywił twarz w grymasie wstydu.

Gdzieś w tłumie zaśmiał się Santiago. Armand cicho oznajmił Lestatowi, że musi wyjechać i opuścić Paryż, że jest tutaj banitą.

Lestat siedział tylko z zamkniętymi oczyma, jego twarz była zmieniona od bólu. Zdawał się być sobowtórem tego prawdziwego Lestata, zranionym i przeżywającym stworzeniem. Nigdy do tej pory takim go nie widziałem.

— Proszę — powiedział łagodnym głosem, błagając mnie raz jeszcze. — Nie mogę rozmawiać z tobą tutaj! Nie mogę cię przekonać. Jedź ze mną… choćby na krótko… do czasu, aż stanę się znów sobą!

— To szaleństwo!… — odrzekłem, chwytając się nagle skroni. — Gdzie ona jest? Gdzie ona jest! — Rozejrzałem się wokoło, patrzyłem w ich nieruchome, obojętne twarze, niezbadane uśmieszki. — Lestat. — Obróciłem się teraz do niego, chwytając go za wełniane klapy płaszcza.

I wtedy zobaczyłem rzecz, którą trzymał w dłoniach. Wiedziałem, co to jest. W jednej chwili wyrwałem mu to z rąk i przytknąłem sobie pod oczy. Delikatny kawałek jedwabnej tkaniny — żółtej sukienki Klaudii. Lestat podniósł dłoń do ust i odwrócił twarz. Usłyszałem cichy, tłumiony szloch, gdy odchylił się w fotelu do tyłu. Spoglądałem to na niego, to na kawałek jedwabiu. Moje palce przesuwały się powoli po dziurach w tkaninie, po plamach krwi, jakie na niej zostały. Dłoń zacisnęła się, drżąca, gdy przycisnąłem gałganek do piersi.

Przez chwilę zdawało się, że po prostu stałem tak bez ruchu. Nie odczuwałem upływu czasu i nie dotykał mnie też przesuwający się korowód wampirów, których swobodne, eteryczne śmiechy zaczęły dochodzić do moich uszu. Pamiętam, że myślałem o tym, by zatkać je rękoma, ale nie mogłem puścić tego kawałka sukni, nie mogłem przestać składać go nerwowo, coraz bardziej, by stał się tak mały, że zmieściłby się w mojej dłoni. Pamiętam rząd świec palących się nade mną, świec migających jedna za drugą na ścianie pokrytej malowidłami. Przez otwarte drzwi widać było padający deszcz i wszystkie świece poddawały się podmuchom wiatru. Zdawało się, że płomienie świec unoszą się nad knotami, lecz z powrotem osiadały na świecy i paliły jak przedtem. Wiedziałem, że Klaudia jest za tymi drzwiami prowadzącymi na małe podwórko. Świece poruszyły się, wampiry przytrzymały je. Santiago ujął jedną z nich i ruchem głowy wskazał mi, bym przeszedł przez drzwi. Ledwo zdawałem sobie sprawę z jego obecności. Nie zwracałem na niego i innych uwagi. Coś we mnie mówiło mi: Jeśli będziesz zwracał na nich uwagę, zwariujesz! W rzeczywistości, wcale się zresztą teraz nie liczyli. Tylko ona. Gdzie jest Klaudia? Odszukaj ją. Ich śmiech dobiegał do mnie z oddali, zdawał się mieć kształt i kolor, ale był częścią nicości.

Po chwili ujrzałem coś przez otwarte drzwi, coś, co widziałem już kiedyś, dawno, dawno temu. Nikt nie wiedział o tej rzeczy, którą widziałem lata temu, tylko ja. Nie. Lestat wiedział. Ale nie miało to znaczenia. Nie przypomniałby sobie teraz lub nie zrozumiałby tego. Że on i ja widzieliśmy to, stojąc w drzwiach ceglanej kuchni na Rue Royale, te dwa mokre, skurczone kształty, które kiedyś były żyjącymi istotami, matką i córką, objęte razem, zamordowana para leżąca na podłodze kuchni. Teraz jednak oba leżące na siąpiącym deszczu kształty to była Madeleine i Klaudia. Śliczne, ciemne włosy Madeleine mieszały się z włosami Klaudii, które poruszały się i błyszczały na wietrze. Tylko to, co było żywym kształtem, postacią, ciałem, wypaliło się — nie włosy, nie długie, puste teraz suknie, nie malutka, splamiona krwią koszulka z białą koronką. Sczerniały i wypalony kształt, który był kiedyś Madeleine, nadal miał jeszcze wyraz twarzy jej żywej postaci, a dłoń, która zacisnęła się na małej, była jak wyciągnięta do dziecka matczyna ręka. Ale dziecko, dorosłe dziecko, moja Klaudia, było teraz kupką popiołu.

Wzbierał we mnie krzyk, dziki, pożerający krzyk, płynący z głębi mych trzewi, z głębi mego jestestwa, powstający jak wiatr, jak wiatr wirujący na deszczu padającym na spopielałe szczątki, unoszący złote włosy, owiewający ślad małej rączki na ceglanym murze. Poczułem cios zwalający mnie z nóg, jeszcze gdy krzyczałem. Chwyciłem się czegoś co, jak myślałem, było płaszczem Santiago, zacząłem walić w niego pięściami z wściekłością, wykrzywiając tę śmiejącą się szyderczo białą twarz rękoma, od których nie mógł się teraz uwolnić, bijąc go pięściami, przed którymi zasłaniał się, krzycząc. Jego krzyki mieszały się z moimi, jego buty deptały popiół, aż wreszcie odepchnąłem go do tyłu, zaślepiony od padającego deszczu, od łez, które pojawiły się w oczach. Rzuciłem go na ziemię i nie przestałem okładać razami nawet wtedy, gdy leżał i rękoma zasłaniał się tylko przed ciosami. Teraz szarpałem się z Armandem. Armandem, który próbował wypchnąć mnie z maleńkiego podwórka w wirujące kolory sali balowej, w krzyki, mieszające się głosy, ten srebrzysty śmiech. Lestat wołał:

— Louis, poczekaj na mnie, Louis, muszę z tobą porozmawiać! Zobaczyłem oko Armanda tuż przy moim i poczułem się słaby na całym ciele i niejasno świadomy, że Madeleine i Klaudia nie żyją. Jego głos objaśniał mi coś cicho, być może bezdźwięcznie.

— Nie mogłem temu zapobiec, nie mogłem temu zapobiec…

Ale one były martwe, po prostu martwe. A ja traciłem przytomność. Santiago był obok nich, gdzieś tam, gdzie leżały bez ruchu z włosami unoszonymi przez wiatr, z lokami unoszonymi jego podmuchem. Straciłem w tym momencie przytomność.

Nie mogłem zabrać ze sobą ich martwych ciał, nie mogłem zabrać ich stamtąd. Armand objął mnie mocno, podłożył mi pod ramię dłoń, właściwie niósł mnie. Przeszliśmy przez jakieś drewniane, dudniące echem miejsce. Zapachy ulicy stały się coraz wyraźniejsze, świeży zapach koni i skóry. Zobaczyłem stojące powozy. Widziałem siebie wyraźnie, jak biegłem wzdłuż Boulevard des Capucines z maleńką trumną pod ręką. Tłum rozstępował się przede mną, siedzący przy kawiarnianych stolikach podnosili głowy, a jakiś człowiek uniósł rękę. Zdawało się, że potknąłem się. I znów zobaczyłem w zbliżeniu jego brązowe oczy patrzące na mnie. Poczułem osłabienie i senność, zapadałem się. A przecież szedłem, szedłem dalej, widziałem błysk własnych butów na chodniku.

— Czy on oszalał, by mówić mi takie rzeczy? — pytałem o Lestata zezłoszczony, chrapliwym głosem. Sam dźwięk głosu sprawiał mi ulgę. Śmiałem się, śmiałem głośno. — On chyba całkowicie postradał zmysły, żeby mówić do mnie w taki sposób! Słyszałeś go? — domagałem się odpowiedzi. Ale oko Armanda mówiło mi: Śpij. Odpocznij. Chciałem powiedzieć jeszcze coś o Madeleine i Klaudii, że nie możemy ich tam zostawić, i poczułem, że ten krzyk znów rodzi się we mnie, ten krzyk, który spycha wszystko ze swej drogi. Zęby zacisnęły się, aby nie wypuścić go z siebie, ponieważ był tak głośny i tak pełny, że zniszczyłby mnie, gdybym pozwolił mu się wydostać.

A potem wszystko dotarło do mnie aż nazbyt jasno. Szliśmy ulicą obok siebie w wojowniczych nastrojach jakimś takim ślepym spacerem, jakim chodzą ludzie kompletnie pijani i pełni nienawiści do innych, choć jednocześnie czują się bezsilni. W taki właśnie sposób spacerowałem ulicami Nowego Orleanu tej nocy, kiedy po raz pierwszy spotkałem Lestata, tym pijackim chodem, który oznacza obijanie się o wszystko wokół, który w niezrozumiały sposób jest niezwykle pewny drogi i zawsze znajduje miejsce, do którego dąży. Zobaczyłem dłonie jakiegoś pijanego osobnika grzebiące coś przy zapałkach. Po chwili płomień dotknął fajki, a ogień został wciągnięty w tytoń. Stałem przy oknie kawiarni. Mężczyzna pociągał dym z fajki. Wcale nie był pijany. Armand przystanął obok mnie, czekając. Byliśmy w tłumie na Boulevard des Capucines. A może był to Boulevard du Tempie? Nie jestem pewien, Czułem się znieważony tym, że ich ciała pozostały tam, w tym wstrętnym miejscu. Ujrzałem ponownie, jak Santiago kopie butami sczerniałe, wypalone szczątki, które były szczątkami mojego dziecka! Płakałem, szlochałem przez zaciśnięte zęby. Mężczyzna wstał tymczasem od stołu i stanął przed lustrem.

— Odejdź ode mnie — mówiłem do Armanda. — Niech cię piekło pochłonie, nie zbliżaj się do mnie. Ostrzegam cię, nie zbliżaj się do mnie.

Zacząłem szybko odchodzić od niego w górę ulicy i zdążyłem jeszcze zauważyć, że przechodząca para schodzi na bok, aby mnie przepuścić, a mężczyzna wyciągnął rękę, aby ochronić przede mną swoją towarzyszkę. Potem zacząłem biec. Ludzie widzieli, jak biegłem. Zastanawiam się, jak to wyglądało, co widzieli, jaka to dzika i biała postać przemknęła przed ich oczyma, zbyt szybka, by mogli się jej przyjrzeć. Pamiętam, że gdy przystanąłem, byłem słaby i źle się czułem, a moje żyły paliły mnie, jak gdybym umierał z pragnienia. Pomyślałem o zabijaniu, ale myśl ta napełniła mnie obrzydzeniem. Siedziałem na kamiennych schodach tuż przy jakimś kościele, przy jednym z tych małych bocznych portali rzeźbionych w kamieniu, z zamkniętym i zaryglowanym na noc wejściem. Deszcz zelżał trochę, albo tylko mi się tak wydawało. Ulic była pusta i cicha, choć jakiś mężczyzna przeszedł w pewnym oddaleniu z błyszczącym, czarnym parasolem. Armand stał pod drzwiami nieopodal. Za nim rozciągał się ocean drzew i mokrych traw, a unosząca się mgiełka sugerowała, że ziemia była jednak ciepła.

Myśląc tylko o jednej rzeczy, mdłościach w żołądku, zawrotach głowy i ściśniętym gardle, próbowałem uspokoić się i opanować. Po pewnym czasie to minęło i znów miałem jasny umysł. Pozostała we mnie świadomość tego, co się wydarzyło, odległości, jaka mnie teraz dzieliła od teatru, i faktu, że szczątki Madeleine i Klaudii nadal tam jeszcze pozostały. Ofiary całopalenia we wzajemnym uścisku objęte i blisko siebie. Poczułem, że jestem bliski samozniszczenia.

— Nie mogłem temu zapobiec — powiedział cicho Armand. Zerknąłem na niego i ujrzałem jego twarz. Malował się na niej smutek trudny do opisania. Odwrócił głowę, jak gdyby wyczuwał, że na próżno przekonuje mnie o tym, ale czułem wyraźnie żal, smutek, rezygnację. Miałem uczucie, że gdybym dał upust całej mojej złości na niego, nie uczyniłby nic, aby się temu sprzeciwić. Jednocześnie odczuwałem to wyobcowanie, tę pasywność tkwiącą w nim jako skutek tego, do czego tak usilnie chciał mnie przekonać.

— Nie mogłem temu zapobiec.

— Och, ależ mogłeś temu zapobiec! — powiedziałem cicho. — Dobrze wiesz, że mogłeś! Byłeś ich przywódcą! Ty jedyny znałeś granice swojej władzy, nie oni. Oni nie znali. Nie rozumieli. Twoja wiedza przekraczała ich wiedzę.

Spojrzał w bok, nic nie mówiąc. Ale widziałem efekt, jaki wywarły na nim moje słowa. Widziałem zmęczenie na jego twarzy, bezbarwność spojrzenia, smutek w pozbawionych blasku oczach. — Miałeś nad nimi przewagę. Bali się ciebie — mówiłem dalej.

— Mogłeś ich zatrzymać, gdybyś tylko chciał użyć swej mocy. Nie chciałeś jednak naruszyć wewnętrznego spokoju. Nie chciałeś naruszyć swojej własnej, drogocennej koncepcji prawdy! Rozumiem cię doskonale. Widzę przecież w tobie własne odbicie.

Jego wzrok przesunął się łagodnie po mnie i utkwił w moich oczach. Nic jednak nie mówił. Ból malujący się na jego twarzy był straszny. Jego twarz odzwierciedlała rozpacz na granicy jakiegoś straszliwego wybuchu emocji, którego nie byłby w stanie kontrolować. Bał się tej emocji, tego silnego uczucia. Ja nie. Czuł mój ból tą wielką magiczną siłą, którą mnie przewyższał. Ja nie potrafiłem wyczuwać jego bólu. Nie miało to dla mnie znaczenia.

— Rozumiem cię aż nazbyt dobrze… — powiedziałem. — Moja bierność była źródłem wszystkiego, prawdziwym złem. Ta słabość, ta odmowa kompromisu zwichniętej i głupiej moralności, ta okropna duma! Właśnie dlatego stałem się tym, kim jestem, choć wiedziałem, że to jest złe. Właśnie dlatego pozwoliłem Klaudii zostać wampirem, choć wiedziałem, że to jest złe. Z tego samego powodu, przyglądając się tylko, pozwoliłem jej zabić Lestata, choć wiedziałem, że nie tędy droga. Nawet nie kiwnąłem palcem, aby temu zapobiec. A Madeleine, Madeleine, pozwoliłem jej dojść do tego, czym się stała, choć nie powinienem był w żadnym wypadku czynić jej stworzeniem takim jak my. Wiedziałem, że to jest złe. Cóż, powiem ci tylko tyle, że nie jestem już taki bierny, taki słaby, aby prząść zło za złem w sieć szeroką i grubą, której w końcu stanę się ofiarą. Skończyło się! Teraz już wiem, co mam zrobić. I zaklinam ciebie, na litość, jaką mi dziś okazałeś. Nie chodź już tam więcej, do swojej celi w „Theatre des Vampires”. Nie zbliżaj się tam nawet!

Nie czekałem na odpowiedź. Być może nawet nie próbowałby mi jej udzielić. Nie wiem. Zostawiłem go na ulicy, nie oglądając się do tyłu. Nie chciałem jej poznać. Nie dbałem o nią.

Za schronienie wybrałem sobie cmentarz Montmartre. Dlaczego właśnie to miejsce, nie jestem pewien, poza tym, że było to niedaleko od Boulevard des Capucines. W owym czasie Montmartre był w szczerym polu, ciemny i spokojny w porównaniu z resztą miasta. Przechodząc tam pomiędzy niskimi domkami w ogródkach, pozbawiłem życia swoją ofiarę bez najmniejszej satysfakcji, po czym wyszukałem sobie na cmentarzu trumnę, w której postanowiłem przeleżeć nadchodzący dzień. Wyskrobałem leżące szczątki gołymi rękoma i ułożyłem się w łoże obrzydliwe, wilgotne, pełne zapachu śmierci. Nie mogę powiedzieć, bym znalazł tam komfort, otrzymałem raczej to, czego potrzebowałem — schronienie. Zamknięty w ciemności pełnej zapachu ziemi, z dala od ludzi i żyjących ludzkich form, poddałem się wszystkiemu temu, co nacierało na moje zmysły i dławiło je.

Ale trwało to krótko.

Kiedy chłodne, szare, zimowe słońce zaszło następnej nocy, obudziłem się, czując, że zdrętwienie szybko mnie opuszcza. Wyczułem po omacku jakieś żywe stworzenia, które zamieszkiwały trumnę, a teraz uwijały się wokół mnie, uciekając przed moim zmartwychwstaniem. Wolno wydostałem się na powierzchnię. Nade mną świecił blady księżyc. Smakowałem chłód, absolutną gładkość marmurowej płyty nagrobnej, którą przesunąłem, aby się wydostać. Wychodząc spomiędzy grobów, a potem z cmentarza, obmyślałem sobie w głowie plan, w którym kładłem na szale swoje własne życie z tą siłą wolnej istoty, która naprawdę nie dba o nie, która ma nadzwyczajną moc zdobycia się na ryzykowanie własnego życia.

W ogródku, przy jakimś domku, zobaczyłem coś, z czego istnienia zaledwie zdawałem sobie sprawę, dopóki moje dłonie nie spoczęły na tym. Była to mała kosa, jej cienkie, zakrzywione ostrze oblepione było zielonymi kawałkami zielska. Wytarłem je do czysta i pociągnąłem po ostrzu, a wtedy zdało się, jakby mój plan zarysował się wyraźnie. Mogłem przejść szybko do wypełnienia poszczególnych jego etapów: załatwienia sobie powozu z woźnicą, który spełniłby moje żądania przez najbliższe dni oszołomiony pieniędzmi, które mu dam i obietnicą otrzymania jeszcze większych; wydostania mojej skrzyni z hotelu „Saint-Gabriel” i umieszczenia jej wewnątrz tego powozu; oraz przygotowania jeszcze kilku innych rzeczy. Potem były już tylko długie godziny nocne, kiedy musiałem udawać, że piję z moim woźnicą, i rozmawiać z nim, aby uzyskać jego oddane współdziałanie w wywiezieniu mnie z Paryża do Fontainebleau. Miałem spać w powozie, gdzie moje delikatne zdrowie wymagało, abym nie był niespokojny podczas snu. Owa samotność była tak ważna, że byłem gotów dodać hojną ręką dużą sumę pieniędzy do tego, co już mu zapłaciłem, tylko za to, by nikt nawet nie dotykał klamki u drzwi powozu, zanim sam z niego nie wyjdę.

Wkrótce byłem już przekonany, że zgodzi się na wszystko. Był dostatecznie pijany, by nie myśleć o niczym poza ściągnięciem lejców w podróż do Fontainebleau. Wjechaliśmy powoli i ostrożnie w uliczkę, przy której stał teatr wampirów i w pewnej odległości czekaliśmy, aż niebo zacznie się przejaśniać.

Teatr został zamknięty i zaryglowany przed nadchodzącym dniem. Podkradłem się pod jego mury, kiedy światło i powietrze oznajmiły mi, że mam co najwyżej kwadrans na wykonanie mojego planu. Wiedziałem, że pozamykane wewnątrz wampiry były już w swoich trumnach. Nawet gdyby któryś ze spóźnionych wampirów ociągał się jeszcze z pójściem spać, nie usłyszałby tych moich wstępnych przygotowań. Przyłożyłem długie, grube deski do zaryglowanych drzwi i szybko przybiłem je gwoździami do drzwi, zamykając w ten sposób od zewnątrz. Jakiś przechodzień zwrócił na to uwagę, ale poszedł dalej być może w przekonaniu, że zamykam teatr za zgodą właściciela. Wiedziałem, że zanim skończę, mogę napotkać któregoś ze sprzedających bilety, woźnych lub sprzątających po przedstawieniu, którzy mogli równie dobrze pozostać wewnątrz, aby ochraniać wampiry w ich codziennym śnie.

To właśnie o tych ludziach myślałem, kiedy podprowadzałem powóz w alejkę od strony Armanda. Zostawiłem go tam i podszedłem do sekretnych drzwi, zabierając ze sobą dwie małe baryłki wypełnione naftą.

Klucz pasował do zamka, jak miałem nadzieję, i po chwili znalazłem się wewnątrz dolnego korytarza. Otworzyłem drzwi do jego celi i stwierdziłem, że nie było go w środku. Trumna zniknęła. Zniknęło również wszystko, poza meblami, razem z łożem martwego chłopca. Pospiesznie otworzyłem jedną z baryłek, tocząc drugą przed sobą w kierunku schodów. Wbiegłem na górę, polewając wystające drewniane belki i drzwi pozostałych cel naftą. Jej zapach był silny, silniejszy i mocniejszy niż hałas, jaki mogłem uczynić i zaalarmować kogokolwiek. Lecz chociaż stałem absolutnie bez ruchu, nasłuchując na schodach z baryłkami i kosą, nie usłyszałem nic, żadnych odgłosów straży, której spodziewałem się tutaj, żadnych odgłosów wampirów. Ściskając trzonek kosy, odważyłem się podejść po schodach do góry, aż stanąłem przed drzwiami sali balowej. Nie było tam nikogo, kto mógłby mnie zobaczyć, jak rozlewałem naftę na fotele z końskiego włosia, na firanki; nikogo, kto mógłby mnie zobaczyć, jak przez krótką chwilę waham się, stojąc przed drzwiami prowadzącymi na małe podwórko, gdzie zostały zabite Madeleine i Klaudia. Och, jak bardzo chciałem otworzyć te drzwi. Odczuwałem tak silną pokusę, że przez minutę prawie zapomniałem o całym moim planie, ale dostrzegłem już światło przenikające przez szpary w starych drewnianych drzwiach i wiedziałem, że muszę się śpieszyć. Madeleine i Klaudii tam nie było. Były martwe. Co by mi to dało, gdybym raz jeszcze otworzył te drzwi i zetknął się z ich szczątkami, z tymi matowymi, rozrzuconymi w nieładzie włosami? Nie było na to czasu, nie było sensu tego robić. Biegłem już przez ciemne korytarze, których wcześniej nie zbadałem, polewając stare, drewniane drzwi, pewny, że wampiry leżą zamknięte tam w środku. Wbiegłem po cichu do samego teatru, gdzie zimne i szare światło przedostające się do sali zza zaryglowanych drzwi wejściowych przynagliło mnie do dalszej pracy, rozlewania nafty wzdłuż wielkiej aksamitnej kurtyny, wyściełanych krzeseł, firanek w drzwiach prowadzących do holu. W końcu baryłka była pusta, więc odrzuciłem ją i wyciągnąłem prymitywną pochodnię, którą sporządziłem przedtem. Przyłożyłem zapaloną zapałkę do jej nasączonych naftą szmat i przystawiłem do krzeseł. Płomienie poczęły lizać ich gruby jedwab i tapicerkę. Tymczasem wbiegłem na scenę, przystawiając ogień do kurtyny. W kilka sekund cały teatr zapłonął. Zrobiło się jasno jak w dzień. Cały jego szkielet zdawał się skrzypieć i jęczeć, gdy ogień objął ściany, płomienie lizały wielki łuk proscenium, gipsowe dekoracje balkonów i lóż. Nie miałem jednak czasu na podziwianie tego, na wchłanianie zapachu i odgłosów rozszerzającego się ognia, widoku zakątków i szczelin pojawiających się w świetle dzikiej iluminacji, która wkrótce miała je pochłonąć. Uciekłem pod podłogę, na dolną kondygnację, przytykając po drodze pochodnię do kozetki z końskiego włosia stojącej w sali balowej, do zasłon, do wszystkiego, co tylko łatwo chwytało płomień.

Coś zaczęło stukać po deskach u góry, w pokojach, których nigdy nie widziałem, po chwili usłyszałem bez wątpienia odgłos otwieranych drzwi. Za późno, powiedziałem sobie, mocniej jednocześnie ściskając w dłoni kosę i pochodnię. Budynek już płonął. Zginą. Pobiegłem w kierunku schodów. Jakiś odległy krzyk uniósł się nad skrzypieniem i hukiem płomieni. W biegu zapalałem pochodnią nasiąknięte naftą krokwie, płomienie obejmowały stare drzewo i wilgotne sklepienie budynku. To był krzyk Santiago, byłem tego pewny, i gdy zeskoczyłem na dolną kondygnację, zobaczyłem go u góry, za sobą, schodzącego w dół, dym wypełniał przestrzeń wokół niego, oczy łzawiły, krztusił się, biegł w moim kierunku z wyciągniętą ręką, potykając się raz po raz. — Ty… ty… Przeklęty!

Przystanąłem zesztywniały, mrużąc oczy w gęstym dymie, czując, jak zaczynają łzawić, ani na chwilę jednak nie traciłem go z widoku. Próbował teraz użyć całej swej siły, by rzucić się na mnie z taką prędkością, że stałby się dla mnie niewidoczny. Gdy jednak czarny kształt jego postaci ruszył z olbrzymim przyspieszeniem na dół, ku mnie, machnąłem kosą i zobaczyłem, że trafiłem w szyję. Zakołysał się i upadł, obiema rękoma chwytając się straszliwej rany.

Powietrze pełne było krzyków, płaczu. Jakaś biała twarz zamajaczyła nad Santiago, maska przerażenia. Jakiś inny wampir biegł korytarzem z przodu w kierunku sekretnego przejścia. Ja jednak stałem przygotowany do odparcia ataku, wpatrując się w Santiago, widząc, jak podnosi się na nogi pomimo zranienia. Raz jeszcze machnąłem kosą, z łatwością trafiając w cel. Nie było tym razem rany. Po prostu ręce szukały po omacku tego, czego już nie było na miejscu.

Głowa tymczasem, ociekająca krwią z urwanej szyi, z oczyma patrzącymi dziko w płonące krokwie, o włosach zmatowiałych i mokrych od krwi, upadła u moich stóp. Kopnąłem ją z całej siły, tak że poleciała wzdłuż korytarza. Pobiegłem za nią, odrzucając na bok kosę i pochodnię, aby rękoma zasłaniać się przed szalejącym ogniem, który zalał już schody prowadzące do alei.

Deszcz padał na mnie błyszczącymi igiełkami, na oczy, którymi wypatrywałem ciemnej sylwety powozu majaczącej na tle nieba. Rozespany woźnica wyprostował się gwałtownie, słysząc moje chrapliwe polecenia, niezgrabną ręką instynktownie sięgnął po bat. Po chwili powóz zakołysał się na resorach, gdy otworzyłem drzwi. Konie rzuciły się do przodu, ja tymczasem mocowałem się z wiekiem skrzyni. Rzuciłem się bezwładnie w jej kąt, popalone dłonie wsunąłem pod zimny jedwab. Wieko zasunęło się, pogrążając wszystko w ciemności.

Stukot kopyt wzmógł się, unosząc mnie dalej i dalej od płonącego budynku. Nadal jednak czułem zapach dymu, dławił mnie, palił w oczy, a czoło płonęło już od pierwszych rozrzedzonych promieni słonecznych.

Jechaliśmy jednak do przodu, oddalając się od dymu i okrzyków. Opuszczaliśmy Paryż. Udało się. „Theatre des Vampires” dopalał się.

Gdy czułem już, że moja głowa opada do tyłu, ujrzałem znów przed oczyma Klaudię i Madeleine objęte razem na tym ponurym podwórku i pochylając się nad ich delikatnymi włosami, które błyszczały w świetle płomienia świecy, powiedziałem cicho: „Nie mogłem was zabrać ze sobą. Nie mogłem. Ale ich zwęglone zwłoki będą leżeć tam wokół waszych. Jeśli ogień ich nie pochłonie, dokończy dzieła słońce. Jeśli się nie spalą, to zginą, gdy nadejdą ludzie, by walczyć z ogniem, odnajdą ich i wyciągną na światło dzienne. Ale obiecuję wam, wszyscy oni będą martwi, tak jak wy jesteście teraz. Każdy, kto miał tam schronienie, zginie do brzasku. To jedyna śmierć w całym moim życiu, która sprawiła mi przyjemność i była jednocześnie dobrem”.

Po dwóch nocach powróciłem. Musiałem zobaczyć te zalane deszczem ruiny, gdzie każda cegła była osmalona, rozsypująca się, a krokwie głównej konstrukcji sterczały w kilku miejscach, celując w niebo jak stosy. Potworne malowidła na ścianach, które kiedyś wypełniały salę balową, były teraz kupą gruzu i jedynie wyłaniająca się tu czy ówdzie namalowana twarz czy kawałek skrzydła anioła były jedynymi możliwymi do zidentyfikowania fragmentami.

Z wieczorną prasą pod pachą wkroczyłem do zatłoczonej kafejki teatralnej po drugiej stronie ulicy. Tutaj, pod osłoną przyciemnionej lampy i gęstego dymu z cygara, przeczytałem sprawozdania z minionego pożaru. Odnaleziono zaledwie parę martwych ciał w wypalonym teatrze, choć ubrania i kostiumy porozrzucane były wszędzie, jak gdyby słynne wampiry-aktorzy opuściły teatr w popłochu jeszcze przed pożarem. Innymi słowy, jedynie młodsze wampiry pozostawiły po sobie swoje kości, starsze dotknęło całkowite zniszczenie. Nie było ani jednej relacji naocznego świadka czy osoby, która przeżyła. Jak mogliby przeżyć?

A jednak coś mnie mocno zaniepokoiło, gdy przeglądałem sprawozdania z pożaru. Nie obawiałem się żadnego wampira, nawet jeśli udało mu się uciec z płonącego teatru. Nie odczuwałem też pragnienia wytropienia go, gdyby tak się stało. Tego, że większość z nich i tak zginęła, byłem pewien. Ale dlaczego nie było straży, ludzi wynajętych do pilnowania posesji w ciągu dnia? Byłem pewien, że Santiago wspominał coś o strażach, i przypuszczałem, że byli nimi odźwierni i bileterzy, którzy pełnili te funkcje podczas przedstawień. Przygotowałem się nawet na spotkanie z nimi, zabierając ze sobą kosę. Nie było ich jednak w środku. To dziwne. Mój umysł nie czuł się najlepiej, gdy miałem do czynienia z rzeczą nie wytłumaczoną.

W końcu jednak, kiedy odłożyłem gazetę i rozsiadłem się wygodnie, raz jeszcze zastanawiając się nad tym wszystkim, niewytłumaczalność tej sytuacji przestała mnie obchodzić. To, co nie dawało mi teraz spokoju, to poczucie, że jestem teraz jeszcze bardziej samotny niż kiedykolwiek dotąd, poczucie, że Klaudia odeszła bezpowrotnie. Nie miałem powodów, by żyć i mniejszą niż kiedykolwiek dotąd na to ochotę.

A przecież smutek nie ogarnął mnie całkowicie i bez reszty, nie opanował mnie, nie uczynił ze mnie zrujnowanej i zrozpaczonej istoty, jaką niegdyś z pewnością bym się stał. Być może nie było możliwe przedłużyć cierpienia, jakiego doświadczyłem, gdy ujrzałem wypalone szczątki Klaudii. Być może nie było możliwe wiedzieć o tym i żyć dalej. Zastanawiałem się nad tym, gdy godziny mijały, dym w kawiarence stawał się coraz gęstszy, a wytarta kurtyna przed małą oświetloną sceną uniosła się i opadła. Urodziwe kobiety śpiewały tam jedna po drugiej, światło odbijało się w ich biżuterii, ich miękkie i pełne barwy głosy zawodziły żałośnie pieśni przeszywające serce smutkiem i bólem. Zastanawiałem się, jak to będzie odczuwać tę stratę, tę zniewagę i próbować znaleźć gdzieś pocieszenie, spodziewać się zrozumienia. Nie zwierzyłbym się żadnemu człowiekowi z mojej niedoli. Moje własne łzy nic nie znaczyły.

Dokąd zatem pójść, jeśli nie umierać? To dziwne, w jaki sposób otrzymałem odpowiedź. Dziwne, jak wyszedłem potem na ulicę okrążając ruiny teatru, wkraczając wreszcie w szeroką Avenue Napoleon i idąc nią aż do Luwru. Czułem, jakby to miejsce wzywało mnie, choć nigdy dotąd nie byłem tam w środku. Mijałem jego długą fasadę tysiąc razy, żałując, że nie mogę choć przez jeden dzień tak jak inni ludzie pochodzić po tych salach i obejrzeć tych wspaniałych obrazów. Teraz odczuwałem to jak jakiś imperatyw, mając tylko niejasne wyobrażenie, że w dziełach sztuki odnajdę pewne ukojenie, w tych nieożywionych rzeczach, które jednak we wspaniały sposób posiadają w sobie ducha życia.

Gdzieś po drodze, jeszcze na Avenue Napoleon, usłyszałem za sobą kroki, które natychmiast rozpoznałem jako kroki Armanda. Dawał mi znaki, informował, że jest w pobliżu. Nie odpowiedziałem, choć zwolniłem kroku i pozwoliłem, by dostosował swój krok do mojego. Szliśmy teraz obok siebie w milczeniu. Nie ośmieliłem się spojrzeć na niego. Oczywiście, myślałem o nim cały czas, o tym, że byliśmy mężczyznami, a Klaudia była moją miłością. Być może w końcu padłbym bezradny w jego ramiona, w potrzebie podzielenia się żalem tak silnym i tak trawiącym. Tama groziła teraz pęknięciem, a przecież jeszcze nie przełamała się. Byłem sparaliżowany i szedłem obok niego jak sparaliżowany.

— Wiesz, co zrobiłem — odezwałem się w końcu. Skręciliśmy z alei i widziałem już przed sobą długą kolumnadę fasady Muzeum Królewskiego. — Usunąłeś swoją trumnę, tak jak cię ostrzegałem…

— Tak — odparł. Jego głos sprawił mi niezaprzeczalną ulgę. Osłabił mnie jednocześnie. Zbyt jednak byłem daleki od bólu, zbyt zmęczony.

— A jednak, jesteś tu teraz ze mną. Czy chcesz ich pomścić?

— Nie — odparł.

— Byłeś z nimi, byłeś ich przywódcą — dodałem. — A jednak nie uprzedziłeś ich, że czyham na ich życie.

— Nie.

— Ale z pewnością gardzisz mną za to, co uczyniłem. Z pewnością szanujesz pewne zasady, pewne posłuszeństwo i lojalność wobec swego własnego gatunku.

— Nie — odrzekł cicho.

Zastanawiające, jak logiczne były jego odpowiedzi, nawet jeśli nie potrafiłem ich sobie wytłumaczyć czy zrozumieć.

Nagle wszystko zaczęło się układać w całość, wywołane z dalekich pokładów moich niespokojnych rozważań.

— Byli tam przecież strażnicy i odźwierni, którzy spali w teatrze. Dlaczego ich nie było, gdy dostałem się do środka? Dlaczego nie chronili śpiących wampirów?

— Ponieważ to ja ich zatrudniałem, a tej nocy zwolniłem ich wszystkich. Odesłałem do domu — oznajmił Armand.

Zatrzymałem się. Stał obojętnie, gdy odwróciłem się do niego, nasze oczy spotkały się, przestałem postrzegać świat jako czarną, pustą ruinę popiołu i śmierci. Chciałem, by był świeży i piękny, abyśmy obaj żyli w nim i dzielili się swoją miłością. — Tak — odrzekł.

— Ale byłeś ich przywódcą! Wierzyli tobie. Miałeś ich zaufanie. Mieszkaliście razem! — wyrzucałem z siebie. — Nie rozumiem cię… dlaczego…?

— Myśl, co chcesz — odpowiedział spokojnie, jak gdyby wyczulony na to, by nie zranić mnie jakimkolwiek zarzutem czy lekceważącym słowem, ale chciał po prostu, bym to dokładnie rozważył. — Ja mogę znaleźć wiele odpowiedzi. Pomyśl o tej, która jest ci potrzebna i której uwierzysz. Jest równie prawdopodobna jak pozostałe. Podam ci bezpośrednią przyczynę, dlaczego to zrobiłem, która jest tu jednak najmniej prawdziwa. Wyjeżdżam z Paryża. Teatr należał do mnie, więc ich po prostu zwolniłem.

— Ale, wiedząc o tym wszystkim…

— Powiedziałem ci, jaka była bezpośrednia przyczyna, ale nie najważniejsza — oznajmił cierpliwie.

— Czy równie łatwo zniszczyłbyś mnie, jak pozwoliłeś, bym ja zniszczył ich? — domagałem się odpowiedzi.

— Dlaczego miałbym to zrobić? — zapytał.

— Mój Boże — wyszeptałem.

— Bardzo się zmieniłeś — dodał. — Ale, pod pewnym względem, jesteś taki sam, jak dawniej.

Szedłem jeszcze przez chwilę, a potem, tuż przy wejściu do Luwru, zatrzymałem się. Początkowo wydawało mi się, że liczne jego okna są ciemne i srebrne od światła księżyca i drobnego deszczu. Ale potem zobaczyłem blade światło przesuwające się wewnątrz budynku, jak gdyby strażnik przechadzał się między skarbami. Zazdrościłem mu. Skupiłem wszystkie moje myśli na nim, zimne i nieczułe. Myślałem — jak wampir rozważający sposób dopadnięcia swej ofiary — o tym, jak odebrać mu życie, latarnię i klucze. Ten plan nie mógł się jednak udać. Nie byłem w stanie obmyśleć nic rozsądnego. Ułożyłem w swoim życiu tylko jeden prawdziwy plan, a ten został już wypełniony.

W końcu poddałem się. Obróciłem się do Armanda i pozwoliłem, by jego wzrok przeniknął mnie na wskroś, pozwoliłem, by przysunął się do mnie, jak gdyby chciał mnie uczynić swoją następną ofiarą. Pochyliłem głowę i poczułem jego mocną dłoń obejmującą moje ramię. Przypomniałem sobie nagle i wyraziście słowa Klaudii, które były prawie jej ostatnimi słowami — to stwierdzenie, że wie, że mogę kochać Armanda, ponieważ byłem w stanie pokochać nawet ją. Uderzyła mnie teraz głębia tych słów, a jednocześnie ich ironia. Były bardziej wypełnione znaczeniem, niż mogła się nawet domyślać.

— Tak — powiedziałem do niego cicho — to jest ukoronowanie naszego zła, to, że możemy zajść aż tak daleko w naszej miłości do siebie, ty i ja. Któż inny bowiem okazałby nam choćby cząstkę tej miłości, cząstkę współczucia czy litości? Któżby inny, znając nas tak, jak my znamy siebie nawzajem, mógłby nie pragnąć zniszczyć nas? My jednak kochamy się.

Przez dłuższą chwilę stał w miejscu, patrząc tylko na mnie. Potem przysunął się bliżej, pochylił lekko głowę, otworzył usta, jakby chciał coś powiedzieć. Ale uśmiechnął się tylko i potrząsnął głową. Wreszcie wyznał, że niezupełnie mnie rozumie.

Ja jednak nie myślałem już o nim. Przeżywałem właśnie jeden z tych rzadkich momentów, kiedy wydawało się, że po prostu nie myślę o niczym. Mój umysł był bezkształtną masą. Zauważyłem, że przestało padać, że powietrze zrobiło się przejrzyste i chłodne. Że ulica była rzęsiście oświetlona. Zapragnąłem wejść do Luwru. Ułożyłem słowa, aby oznajmić to Armandowi i zapytać, czy mógłby mi pomóc dostać się tam i zawładnąć nim do brzasku.

Uważał, że to życzenie bardzo proste do spełnienia. Dodał tylko, że dziwi go, dlaczego czekałem tak długo.

Wkrótce potem wyjechaliśmy z Paryża. Powiedziałem Armandowi, że chcę udać się nad Morze Śródziemne — nie do Grecji, choć kiedyś o tym marzyłem. Chciałem pojechać do Egiptu. Zobaczyć tam pustynię i co jeszcze ważniejsze — piramidy i groby faraonów. Chciałem spotkać się z tymi sławnymi rabusiami grobów, którzy wiedzą o nich więcej niż naukowcy, i dotrzeć tam, zejść w grobowce jeszcze nie otwarte, aby zobaczyć królów tak, jak zostali pochowani, ze sprzętami i dziełami sztuki. Chciałem obejrzeć malowidła na ścianach. Armand z radością przystał na moją propozycję. Któregoś wieczoru po prostu wsiedliśmy do powozu i bez najmniejszej ceremonii wyjechaliśmy z Paryża.

Zrobiłem jeszcze jedną rzecz, o której, jak sądzę, powinienem powiedzieć. Wróciłem do naszych pokojów w hotelu „Saint-Gabriel”. Miałem zamiar zabrać parę rzeczy Klaudii i Madeleine, włożyć je do trumien i umieścić w grobach wykupionych wcześniej na cmentarzu Montmartre. Nie zrobiłem jednak tego. Postałem przez chwilę w pokojach. Nadal panował tu idealny porządek i czystość, o które dbała służba hotelowa, tak że zdawać by się mogło, że Klaudia i Madeleine powrócą lada chwila. Tamborek należący do Madeleine leżał wraz z motkami nici na stoliku. Spojrzałem w tamtą stronę i wszystko inne, cały mój pomysł wydał się teraz bez sensu, bez znaczenia. Wyszedłem szybko z pokoju.

Jednak coś się tam we mnie dokonało, czy raczej coś, czego byłem już wcześniej świadom, stało się tylko wyraźniejsze i jaśniejsze dla mnie. Tej nocy poszedłem do Luwru, aby uleczyć swą duszę, aby odnaleźć jakąś transcendentną przyjemność, która ukoiłaby mój ból i pozwoliła całkowicie zapomnieć nawet o sobie. Utwierdziłem się w tym postanowieniu. Gdy stałem na chodniku przed drzwiami hotelu, czekając na powóz, który zabrałby mnie na spotkanie z Armandem, widziałem ludzi, którzy przechodzili obok mnie — niespokojny tłum uliczny, przechadzający się i spieszący szerokim bulwarem, dobrze ubrany i wytworny, wśród nich gazeciarze i tragarze, woźnice powozów stojących przy krawężnikach — wszystko to widziałem w nowym świetle. Przedtem sztuka niosła dla mnie obietnicę głębszego zrozumienia ludzkiego serca. Teraz serce ludzkie nic już dla mnie nie znaczyło. Nie upatrywałem w nim zła. Po prostu zapomniałem, że istnieje. Wspaniałe obrazy Luwru nie kojarzyły mi się z dłońmi, które je wykonały. Były oderwane i martwe, jak dzieci zamienione w nieruchome kamienie. Jak Klaudia — oderwane od swej matki, przechowywane przez całe dziesięciolecia w perłach i kutym złocie. Jak lalki Madeleine. I oczywiście, jak Klaudia, Madeleine i ja sam mogły być równie szybko zamienione w popiół.

Część IV

I to już koniec całej opowieści, naprawdę.

Oczywiście, wiem, zastanawiasz się pewnie, co się stało z nami później? Co się stało z Armandem? Dokąd wyjechałem? Co robiłem? Powiem ci jednak, że właściwie nic się potem nie wydarzyło. Nic z tych rzeczy, których nie można by przewidzieć wcześniej. A moja wycieczka po Luwrze tej ostatniej nocy była prorocza.

Nigdy już potem nie zmieniłem się. Nie szukałem niczego w tym ogromnym źródle nieustannej zmiany, które nazywa się ludzkość. Nawet w mojej miłości do piękna świata nie chciałem dowiedzieć się niczego, co mogłoby zostać zwrócone ludzkości. Spijałem to piękno, jak przystało na wampira i byłem tym usatysfakcjonowany. Byłem wypełniony po brzegi, ale martwy, nie podlegałem żadnym zmianom. Cała historia skończyła się właściwie w Paryżu.

Przez dłuższy czas myślałem, że śmierć Klaudii była przyczyną końca, że gdybym widział, jak Klaudia i Madeleine wyjeżdżają z Paryża bezpiecznie, być może sprawy potoczyłyby się inaczej, dla mnie i dla Armanda. Być może kochałbym i pragnąłbym znowu, i szukał podobieństwa do życia śmiertelnego, bogatego i zróżnicowanego, choć zupełnie nienaturalnego. Teraz jednak zrozumiałem, że tkwi w tym fałsz. Nawet gdyby Klaudia nie umarła, nawet gdybym nie zaczął pogardzać Armandem za to, że pozwolił jej umrzeć, wszystko w końcu i tak doprowadziłoby do tego samego. Dochodzić powoli do poznania zła, czy zostać w nie po prostu wrzuconym… Koniec końców to jest to samo. Zamknąłem się w sobie jak pająk w płomieniu zapałki i nawet Armand, który towarzyszył mi nieprzerwanie i był moim jedynym przyjacielem, istniał właściwie jakby poza mną, daleko, na zewnątrz mojej zasłony, która oddzielała mnie od wszystkiego, co żyło, zasłony, która była podobna do całunu.

Wiem jednak, że chciałbyś usłyszeć, co się stało z Armandem, a kończy się już prawie noc. Chcę ci o tym opowiedzieć, bo to ważne. Cała ta historia byłaby bez tego niekompletna.

Po wyjeździe z Paryża podróżowaliśmy po świecie. Byliśmy najpierw w Egipcie, potem w Grecji, Włoszech, wreszcie w Azji Mniejszej, wszędzie tam, gdzie tylko zapragnąłem pojechać i gdzie tylko zaprowadziła mnie moja pogoń za sztuką. Nie czułem upływu czasu podczas tych wojaży. Zdarzało się, że pochłonęła mnie na długo bardzo prosta rzecz — obraz w muzeum, okno w katedrze, jakiś piękny posąg.

Podczas wszystkich tych lat odczuwałem niezupełnie uświadomione, ale ciągłe pragnienie powrotu do Nowego Orleanu. Nigdy nie zapomniałem tego miasta. Kiedy byliśmy na terenach podzwrotnikowych, w miejscach, gdzie roślinność przypominała tę z Luizjany, gdzie rosły kwiaty i drzewa, które rosły i w Luizjanie, odczuwałem pragnienie ujrzenia jej ponownie i było to pragnienie ponad moim nieustającym poszukiwaniem podniet w dziełach sztuki. Od czasu do czasu Armand prosił, bym zabrał go tam ze sobą. Byłem w pełni świadomy, że niewiele dotąd zrobiłem, aby sprawić mu przyjemność, często przez dłuższy czas nawet w ogóle nie odzywałem się do niego lub stroniłem od jego towarzystwa — więc zgodziłem się na to. Jego prośba spowodowała, że zapomniałem o niepokoju, bliżej jeszcze niesprecyzowanym, o tym, że mogę odczuć ból w Nowym Orleanie, że mogę znowu doświadczyć tam mojego poprzedniego braku szczęścia i poprzedniej tęsknoty. Jednak stale odkładałem to na później. Być może strach był silniejszy, niż zdawałem sobie sprawę. Wreszcie któregoś dnia przybyliśmy do Ameryki. Początkowo mieszkaliśmy w Nowym Orleanie. Wreszcie Armand nakłonił mnie do niej w inny sposób. Powiedział mi mianowicie coś, co ukrywał przede mną od czasu naszego wyjazdu z Paryża.

Lestat nie zginął w pożarze w teatrze. Uznałem go za nieżywego, ale tak wcale nie było. Armand powiedział mi kiedyś, że nikt w teatrze nie przeżył owej nocy. Teraz jednak przyznał, że niezupełnie tak było. Lestat wyprowadził się wcześniej — wtedy, kiedy uciekłem od Armanda i zasnąłem na wzgórzu Montmartre. Dwa inne wampiry, które zostały stworzone przez tego samego mistrza co Lestat, towarzyszyły mu w załatwianiu biletów do Nowego Orleanu.

Nie potrafię przekazać ci wrażenia, jakie na mnie zrobiła ta wiadomość. Armand oczywiście utrzymywał, że chronił mnie przed tym sekretem w nadziei, że nie będę próbował przedsiębrać tak długiej podróży, li tylko po to, by dokończyć zemsty, podróży, która tym samym stanie się dla mnie bolesna i ciężka. Tak naprawdę jednak nie myślałem wcale o Lestacie tej nocy, kiedy podpaliłem teatr. Myślałem o Santiago i Celeście. W rzeczy samej Lestat wzbudzał we mnie uczucia, z których wcale nie miałem ochoty komukolwiek się zwierzać, uczucia, o których chciałem zapomnieć. To nie była jednak nienawiść.

Kiedy dowiedziałem się o tym z ust Armanda, stało się tak, jakby zasłona chroniąca mnie do tej pory zrobiła się cienka i przezroczysta, i choć nadal rozciągała się pomiędzy mną a światem uczuć, dostrzegłem przez nią Lestata i znów chciałem się z nim zobaczyć. Z takim uczuciem przepełniającym moją duszę wylądowałem wraz z Armandem któregoś dnia w Nowym Orleanie.

Wiosna była już w pełnym rozkwicie. Gdy tylko wyszedłem z dworca kolejowego na ulicę, wiedziałem, że znów jestem w domu. Jak gdyby już samo powietrze było inne, o specyficznym zapachu. Poczułem nadzwyczajne wprost odprężenie, spacerując po nagrzanych, gładkich chodnikach pod znajomymi dębami. Przysłuchiwałem się nie kończącym rozedrganym dźwiękom nocy. Oczywiście, Nowy Orlean zmienił się. Byłem daleki od opłakiwania starego, ale z rozczuleniem i wdzięcznością rozpoznawałem to, co wydawało się nie zmienione. Odnalazłem w spokojnym Garden District, z dala od centrum, który za moich czasów nazywał się Faubourg St. Marie, jeden z okazałych pałaców, stojących tu już wtedy, gdy ja byłem jeszcze w mieście. Znajdował się w pewnym oddaleniu od cichej uliczki, tak że mogłem spacerować w świetle księżyca pod rosnącymi tam drzewami magnolii, czułem znów tę samą słodycz i spokój, jakich doznawałem za dawnych czasów, nie tylko w ciemnych wąskich uliczkach Vieux Carre, ale i w dzikim krajobrazie Pointę du Lac. Rosły tam kapryfolia i róże i w półmroku majaczyły na tle gwiazd majestatyczne kolumny w stylu korynckim, a za bramą były inne senne uliczki, inne pałace…

Zabrałem Armanda na Rue Royale, gdzie zmieszaliśmy się z tłumem ludzi przed antykwariatami, galeriami, sklepami z antykami i jasno oświetlonymi drzwiami modnych restauracji. Byłem zaskoczony, odkrywając, że dom, który zamieszkiwaliśmy wraz z Lestatem i Klaudią, stał nadal, z niewiele tylko zmienioną świeżym tynkiem fasadą. Dwa duże okna balkonowe były otwarte na małe balkoniki nad sklepem, znajdującym się poniżej, i dostrzegłem w środku miękki blask elektrycznego światła i elegancką tapetę, dość często spotykaną w owych latach przed wojną. Miałem wrażenie, że tam, na górze, jest Lestat. Odczuwałem go silniej niż Klaudię i byłem pewny, że odnajdę go gdzieś w Nowym Orleanie.

Czułem jeszcze coś. Gdy Armand poszedł swoją drogą, opanował mnie smutek. Nie był to jednak bolesny, porywczy, namiętny smutek. Było to uczucie głębsze, niemal słodkie jak zapach jaśminu i róż rosnących w starym ogrodzie na dziedzińcu, który obserwowałem przez żelazną bramę. Smutek ten dał mi subtelną satysfakcję i przykuł do tego miejsca przez dłuższą chwilę, zatrzymywał mnie w tym mieście, i tak naprawdę wcale nie opuścił, także tej nocy, kiedy stąd odjeżdżałem.

Ciekaw jestem, do czego mógł doprowadzić ten smutek, co mogło się narodzić we mnie, być silniejsze ode mnie samego. Ale za bardzo wybiegam naprzód.

Wybiegam naprzód, bo wkrótce po tej wizycie przed naszym domem ujrzałem w Nowym Orleanie wampira, gładkiego młodzieńca o białej twarzy, spacerującego samotnie szerokim trotuarem St. Charles Avenue, nad ranem, krótko przed świtem. Byłem przekonany, że jeśli Lestat jest nadal wśród żywych, to ten wampir może go znać i zaprowadzić mnie do niego. Oczywiście nie dostrzegł mnie. Dawno już nauczyłem się wykrywać istoty tego samego gatunku w wielkich miastach, nie dając im nawet szansy, by mnie zauważyły. Armand podczas swoich krótkich spotkań z wampirami w Londynie i Rzymie dowiedział się, że spalenie „Theatre des Vampires” odbiło się szerokim echem po całym świecie, i że zarówno on, jak i ja zostaliśmy uznani za banitów wykluczonych ze społeczności wampirów. Nie miało to dla mnie żadnego znaczenia, gdyż i tak unikałem ich, aż do dzisiejszego dnia. Zacząłem przyglądać się temu młodzieńcowi w Nowym Orleanie i parę razy poszedłem za nim, choć prowadził mnie jedynie do teatrów lub w inne miejsca rozrywek, którymi nie byłem już zupełnie zainteresowany. Którejś jednak nocy sprawy potoczyły się inaczej.

Był bardzo ciepły wieczór i od razu rozpoznałem, jak tylko zobaczyłem go na St. Charles Avenue, że nie włóczy się po mieście bez celu. Szedł nie tylko szybko, ale w dodatku wydawał się nieco zmartwiony. Kiedy skręcał z alei w wąską ulicę, która od razu stała się nędzna i ciemna, poczułem, że z całą pewnością zaprowadzi mnie do interesującego miejsca.

W tym momencie wampir wkroczył cicho do małego domku przy ulicy, sprowadzając śmierć na jego właścicielkę. Zrobił to bardzo szybko, bez żadnej przyjemności. Kiedy było już po wszystkim, zabrał jej dziecko z kołyski, owinął dokładnie w niebieski, wełniany koc, po czym wyszedł ponownie na ulicę.

Minął dwie, trzy przecznice i zatrzymał się przed zarośniętym winem żelaznym płotem, otaczającym duże podwórko. Za drzewami zobaczyłem stary dom, ciemny, nieco odrapany, z ozdobną, miejscami zardzewiałą, żelazną balustradą na długich galeriach. Wyglądał na dom potępieńców, zagubiony tutaj między małymi, drewnianymi domkami. Jego wysokie, puste okna spoglądały na to, co musiało być ponurym nieładem niskich dachów kilku domków, sklepiku warzywnego na rogu i małego baru. Szeroka, ciemna przestrzeń dzieliła w jakiś sposób ponury dom od pozór stałych. Musiałem przesunąć się spory kawałek wzdłuż płotu, zanim dostrzegłem niewielkie światełko w jednym z dolnych okien za gęstymi konarami drzew. Wampir tymczasem przeszedł już przez bramę. Słyszałem płacz dziecka, a potem już nic. Poszedłem za nim bez trudu, przeskakując stary płot i lądując w ogrodzie. Szybko podszedłem pod długi frontowy ganek.

Kiedy Podkradłem się pod jedno z wysokich okien, oczom mym ukazał się zdumiewający widok. Pomimo bowiem gorąca tej bezwietrznej nocy, kiedy jedynym znośnym dla człowieka czy wampira miejscem była galeria, w środku palił się ogień na kominku, a wszystkie okna były pozamykane. Młody wampir siedział przy ogniu i rozmawiał z innym wampirem, który stał niepewnie przy kominku, wyciągnąwszy długie nogi w pantoflach tuż pod kratę przed ogniem, i szczypał nerwowo drżącymi palcami klapy nędznego szlafroka. Chociaż spod sufitu, z gipsowego wieńca róż zwisał przewód elektryczny z wyłącznikiem, jedynie lampa gazowa stojąca na stoliczku obok płaczącego małego dziecka dawała nieco światła, nie licząc płonącego kominka.

Moje oczy rozszerzyły się, gdy przyjrzałem się bliżej pochylonej i drżącej postaci wampira. Jego długie, gęste blond włosy zsunęły się w luźnych falach, zakrywając twarz. Och, jakże chciałem zetrzeć kurz z szyby okna, który uniemożliwiał mi dokładną obserwację i upewnienie się w tym, co podejrzewałem.

— Zostawcie mnie wszyscy! — jęknął cienkim, wysokim głosem.

— Nie możesz trzymać nas przy sobie! — odpowiedział ostro młody wampir. Siedział ze skrzyżowanymi nogami, z rękoma założonymi na piersi. Rozglądał się wokół po zakurzonym i pustym pokoju z wyraźną pogardą i niechęcią. — Och, uspokój się — zwrócił się do dziecka, które wydało z siebie ostry krzyk. — Przestań, przestań!

— Drewna, więcej drewna — ponownie odezwał się wampir z jasnymi włosami, głosem słabym, i gdy poruszył się, aby podać temu drugiemu podpałkę leżącą obok swego fotela, zobaczyłem, bez najmniejszej wątpliwości, profil Lestata, tę jego gładką skórę pozbawioną już teraz najlżejszego śladu dawnych blizn.

— Gdybyś po prostu tylko wyszedł na zewnątrz — powiedział ten drugi, ze złością wrzucając kawał drewna w płomienie. — Gdybyś po prostu wyszedł wreszcie na łowy, na coś innego niż te niewinne zwierzęta…

Rozejrzał się ponownie z niesmakiem po pokoju. Zobaczyłem wtedy, w cieniu, małe kudłate trupy kotów porozrzucane bezładnie na zakurzonej podłodze, rzecz niezwykła, godna uwagi, albowiem wampir nie może pozostawać obok martwego ciała swej ofiary, tak jak żaden ssak nie pozostaje w pobliżu swoich ekskrementów.

— Czy wiesz chociaż, że jest lato? — zapytał oskarżycielsko młody wampir. Lestat zaledwie potarł dłonie w odpowiedzi. Wrzask dziecka ucichł. Młody wskazując na nie, dodał: — Spróbuj, przynajmniej, ogrzejesz się.

— Mogłeś przynieść mi coś innego! — odpowiedział gorzko Lestat. Gdy zerknął na dziecko, ujrzałem jego zezujące w moją stronę oczy na tle światła, jakie dawała zadymiona lampka. Pojawił się w nich błysk rozpoznania. Ach, usłyszeć ten głos, znów go zobaczyć? Prawie bez zastanowienia zacząłem głośno walić w szybę. Młody wampir wstał natychmiast. Jego twarz przybrała stężony, zły wyraz, nie zwróciłem jednak na niego większej uwagi, próbując otworzyć okno. Lestat, przytrzymując swój płaszcz kąpielowy, powstał z fotela.

— To Louis! Louis! — krzyknął. — Wpuść go. Gestykulował zapamiętale jak inwalida, nakazując młodej „pielęgniarce” natychmiast otworzyć okno.

Jak tylko tak się stało, uderzył mnie w nozdrza zaduch, smród i gorąco bijące z pokoju. Całe kolonie insektów z rozkładających się trupów zwierząt wdarły się boleśnie w moje zmysły, tak że nawet wbrew sobie instynktownie cofnąłem się, nie zważając na rozpaczliwe gesty Lestata. Teraz ujrzałem stojącą w odległym kącie trumnę na podłodze, w której pewnie sypiał. Lakier odchodził od drewna, do połowy przykryta była stosami zżółkłych gazet. Po kątach walały się kości oblizane do czysta, gładkie, gdzieniegdzie tylko z kawałkami i pęczkami futerka. Tymczasem Lestat już obejmował mnie, przygarniając do siebie i prowadząc ku kominkowi. Widziałem w jego oczach łzy. Jego usta wykrzywiły się w dziwnym uśmiechu rozpaczliwego, desperackiego szczęścia, bliskiego bólu, i dostrzegłem ledwo widoczne ślady dawnych blizn. Poczułem się zakłopotany, patrząc na tę gładką, błyszczącą twarz nieśmiertelnego mężczyzny pochyloną i wykrzywioną w płaczu jak u starej baby.

— Tak, Lestat — powiedziałem cicho. — Przyszedłem, aby cię zobaczyć.

Odepchnąłem łagodnie jego dłoń i podszedłem do dziecka, które znowu zaczęło rozpaczliwie płakać, zarówno ze strachu, jak i z głodu. Gdy podniosłem je i poluźniłem koce, uspokoiło się nieco. Poklepałem je lekko i zacząłem kołysać. W tym czasie Lestat szeptał mi coś szybkimi, na wpół artykułowanymi słowami, których nie rozumiałem. Łzy płynęły mu po policzkach. Młody wampir stojący pod oknem z wyraźnym niesmakiem spoglądał na to wszystko, jedną ręką trzymając klamkę okna, jak gdyby zamierzał je w każdej chwili zaryglować.

— Więc to ty jesteś Louis — wtrącił nagle. Wydawało się, że tym odezwaniem wzmógł tylko nieopisane wprost podniecenie Lestata, który nerwowo, zapamiętale wycierał oczy rąbkiem swojego szlafroka.

Na czole dziecka usiadła mucha. Bezwiednie chwyciłem ją, ścisnąłem między palcami i rzuciłem zgniecioną na podłogę. Dziecko już nie płakało. Spoglądało na mnie wyjątkowo niebieskimi oczyma, ciemnoniebieskimi oczyma. Okrągła twarzyczka błyszczała od ciepła. Na ustach pojawił się uśmiech, początkowo niewyraźny, wkrótce coraz pełniejszy, jak płomień. Nigdy nie przyniosłem śmierci komuś tak młodemu, tak niewinnemu, i byłem tego świadomy teraz, gdy trzymałem dziecko z dziwacznym poczuciem smutku, silniejszym nawet niż uczucie, które opanowało mnie na Rue Royale. Kołysząc delikatnie dziecko, przyciągnąłem sobie fotel młodego wampira i usiadłem.

— Nic nie mów… wszystko w porządku — odezwałem się do Lestata, który z wdzięcznością opadł ciężko na swój fotel i pochylił się, aby pogłaskać obiema rękoma klapy mojego płaszcza.

— Ale tak się cieszę, że cię widzę — jąkał się przez łzy — Marzyłem o tym, że… przyjedziesz — dodał. Wykrzywił nagle twarz, jakby poczuł ból, którego nie mógł zidentyfikować, co przezmoment ujawniło ponownie całą sieć blizn na twarzy. Odwrócił wzrok, dłonią zatkał sobie ucho, jakby zamierzał zakryć je, chroniąc przed jakimś straszliwym dźwiękiem.

— Nie miałem takiego zamiaru… — zaczął, po czym potrząsnął głową. Otworzył oczy szeroko, z wysiłkiem, starając się skupić wzrok. — Nie miałem takiego zamiaru, aby pozwolić im na to, Louis… Mam na myśli tego Santiago… jego właśnie, wiesz, nie powiedział mi, co planują.

— To wszystko przeszłość, Lestat — odpowiedziałem.

— Tak, tak — przytaknął ochoczo. — Przeszłość. Nie powinna była… dlaczego… Louis, wiesz, o czym mówię… — Potrząsnął głową, jego głos zdawał się nabierać mocy, choć z wysiłkiem, — i Louis, ona nigdy nie powinna stać się jedną z nas. — Uderzył pięścią w swoją zapadniętą pierś, wymawiając raz jeszcze słowo „nas”.

Ona. Tak jakby nigdy nie istniała. Jakby była jakimś nielogicznym, fantastycznym snem, zbyt cennym i zbyt dla mnie osobistym, by zwierzać się z niego komukolwiek. W dodatku snem już przebrzmiałym. Spojrzałem na niego. Próbowałem myśleć, tak, nasza trójka razem.

— Nie bój się mnie, Lestat — powiedziałem jakby do siebie. — Nie przyszedłem ci zaszkodzić. Nic złego nie grozi ci z mojej strony.

— Wróciłeś do mnie, Louis — szepnął znów cienkim, wysokim głosem. — Wróciłeś do mnie, do domu, Louis, prawda? — Ponownie zagryzł wargę i spojrzał na mnie z rozpaczą.

— Nie, Lestat — potrząsnąłem głową.

Przez moment jego ciałem wstrząsnął jakiś szalony dreszcz, wykonywał nieskładne gesty, a w końcu usiadł, zakrywając sobie twarz w paroksyzmie rozpaczy. Ten drugi, który przypatrywał mi się chłodno, zapytał:

— Czy ty… czy wróciłeś do niego?

— Nie, oczywiście, że nie — odpowiedziałem. Uśmiechnął się głupio, jak gdyby tego właśnie się spodziewał i znowu wszystko spadnie na niego. Wyszedł z pokoju na ganek. Słyszałem go, jak stoi niedaleko, czekając.

— Chciałem cię tylko zobaczyć — podjąłem rozmowę z Lestatem. On jednak zdawał się mnie nie słyszeć. Coś innego rozpraszało jego uwagę. Jego oczy rozszerzyły się, a dłonie uniosły się do uszu. Wtedy ja także to usłyszałem. To była syrena samochodu policyjnego lub karetki. Stawała się coraz głośniejsza i powieki Lestata zacisnęły się silniej, a palce mocniej przycisnął do uszu. Sygnał narastał od strony miasta, wypełniając uliczkę.

— Lestat! — odezwałem się, przekrzykując płacz dziecka, które również się bało syreny. — Lestat, to tylko syrena! — odezwałem się do niego głupio, a on w odpowiedzi rzucił się do przodu ze swego fotela, chwycił mnie i przylgnął do mnie, a ja, wbrew swej woli, ująłem jego dłoń. Pochylił się, przyciskając głowę do mojej piersi i trzymał moją dłoń tak silnie, że aż sprawiał mi ból. Nagle pokój wypełniło migające, czerwone światło z ulicy, by po chwili zniknąć wraz z oddalającym się dźwiękiem.

— Louis, nie mogę tego znieść, nie mogę — szlochał. — Pomóż mi, Louis, zostań ze mną.

— Ale czego się boisz? — zapytałem. — Nie wiesz, co to było?

Gdy patrzyłem z góry na niego i widziałem jego blond włosy przyciśnięte do mojego płaszcza, przed oczyma stanął mi Lestat sprzed wielu lat, wysoki, pełen godności dżentelmen, w czarnej pelerynie, z głową odrzuconą do tyłu, głębokim bez skazy głosem, podśpiewujący arię operową z przedstawienia, z którego dopiero co wyszliśmy. Jego laska stukała o bruk zgodnie z rytmem muzyki. Wielkimi, skrzącymi się oczyma, dostrzegłszy postać jakiejś młodej kobiety stojącej nieopodal, wpatrywał się w nią z zachwytem tak, że uśmiech pojawiał się na jego twarzy, gdy tymczasem pieśń zamierała na ustach. Przez krótką chwilę, ten krótki moment, gdy ich wzrok spotykał się, całe zło zdawało się nie istnieć, nic tylko przyjemność i silna żądza życia.

Pomyślałem o tych wszystkich rzeczach, które mógłbym mu jeszcze teraz powiedzieć. Mógłbym przypomnieć mu o tym, że jest nieśmiertelny, że nic nie skazuje go na wieczne potępienie i wycofanie się z życia, poza nim samym. I że jest otoczony znakami zbliżającej się i nieuniknionej śmierci. Nie rzekłem jednak ani słowa. Wiedziałem też, że nie byłbym w stanie.

Cisza, która zapadła, zdawała się wypełniać pokój całkowicie. Muchy roiły się na gnijącym trupie szczura, a dziecko uspokoiwszy się, spoglądało teraz na mnie, jak gdyby moje oczy były błyszczącymi bawidełkami. Jego malutka rączka zamknęła się na moim wyciągniętym palcu, który przytknąłem do maleńkich usteczek.

Lestat powstał z fotela, wyprostował się, lecz tylko po to, by po chwili zgiąć się ponownie wpół i opaść na fotel.

— Nie zostaniesz ze mną — westchnął, odwracając wzrok i wpatrując się w przestrzeń. — Tak bardzo chciałem z tobą rozmawiać — kontynuował. — Tej nocy, kiedy wróciłem do domu na Rue Royale, chciałem rozmawiać tylko z tobą. — Wstrząsnął nim nagły dreszcz, przymknął oczy, jego gardło wyraźnie się ścisnęło. Zdawało się, jakby ciosy, które mu wtedy zadałem, dosięgły go teraz. Patrzył ślepym wzrokiem przed siebie, zwilżając wargi językiem. Jego głos był niski, prawie naturalny.

— Przyjechałem do Paryża za tobą…

— Co takiego chciałeś mi powiedzieć? — zapytałem. — Co takiego?

Dobrze jeszcze pamiętałem jego oszalały upór w „Theatre des Vampires”. Nie myślałem o tym od lat. Nie, nigdy potem nie myślałem o tym. Byłem też świadom, że mówię teraz o tym z wielką niechęcią.

On jednak uśmiechnął się do mnie ckliwym, prawie skruszonym, pokornym, przepraszającym uśmiechem. Potrząsnął głową. Patrzyłem, jak jego oczy, miękkie, lekko zamglone, wypełniają się rozpaczą.

Poczułem głęboką, niezaprzeczalną ulgę.

— Ale zostaniesz — nalegał.

— Nie — odpowiedziałem.

— Ani ja! — Usłyszeliśmy głos młodego wampira z ciemności. Przez chwilę stał w otwartym oknie, patrząc na nas. Lestat spojrzał na niego, a potem spuścił wzrok, jego dolna warga drżała.

— Zamknij, zamknij — powiedział pospiesznie, wskazując palcem na okno. Po chwili wybuchnął szlochem, zasłaniając dłonią usta, zwiesił głowę i płakał.

Młody wampir zniknął. Słyszałem jego szybkie kroki, ostro zaskrzypiała furtka. Zostaliśmy sami. Lestat płakał. Minęło trochę czasu, zanim przestał, a ja przyglądałem mu się tylko. Myślałem o tym wszystkim, co zaszło między nami. Przypomniałem sobie rzeczy, o których sądziłem, że całkowicie odeszły w niepamięć. Czułem przemożny, opanowujący mnie smutek, jak wtedy, gdy zobaczyłem to miejsce przy Rue Royale, gdzie mieszkaliśmy razem. Ale ten smutek był nie z powodu Lestata, tego eleganckiego, wesołego wampira, który tam wtedy mieszkał. Był to raczej smutek z powodu czegoś, co było ponad Lestatem, a tylko zawierało go w sobie, i było częścią wielkiego, straszliwego smutku za wszystkimi rzeczami, jakie kiedykolwiek utraciłem, kochałem lub znałem. Wydawało mi się wtedy, że jestem w innym miejscu, w innym czasie, lecz były one, i czas, i miejsce, realne. I to był jakiś pokój, gdzie muchy brzęczały tak, jak brzęczały tutaj, a powietrze było ciężkie i gęste, pełne zapachu śmierci i wiosny. Prawie zaczynałem poznawać to miejsce, poznawać ze straszliwym bólem, bólem tak strasznym, że moje zmysły wykręcały się od tego konwulsyjne: „Nie, nie chcę wracać do tego miejsca” — i nagle wszystko zaczęło ustępować, i oto znów byłem tutaj, teraz, z Lestatem. Zdumiony zobaczyłem, jak moja własna łza skapnęła na twarz dziecka. Zobaczyłem ją, jak błyszczy na jego policzku, i ujrzałem, jak policzek dziecka zaokrągla się od uśmiechu. To musiało być chyba światło dostrzeżone w łzach. Zakryłem twarz dłonią i wytarłem łzy, które rzeczywiście tam były i spojrzałem na nie ze zdziwieniem.

— Ale Louis… — Lestat zaczął mówić cicho. — Jak możesz być kimś takim, jak możesz to znieść? — Patrzył teraz na mnie z grymasem na ustach, zapłakany.

— Powiedz mi, Louis, pomóż mi to zrozumieć! Jak ty możesz to wszystko objąć, jak możesz to wytrzymać? — Z rozpaczy w jego oczach i głębokiego tonu w głosie było dla mnie jasne, że on również próbował dotrzeć samodzielnie do czegoś, co także i dla niego było bolesne, próbował dotrzeć do miejsca, gdzie nie ośmielił się zaglądać od dawien dawna. Ale wtedy, gdy jeszcze patrzyłem na niego, jego oczy zmętniały, zmieszały się. Podciągnął wysoko szlafrok i potrząsając głową, odwrócił wzrok w kierunku ognia. Wstrząsnął nim dreszcz. Po chwili jęknął.

— Muszę już iść, Lestat — odezwałem się. Poczułem się bardzo zmęczony, zmęczony nim, zmęczony tym smutkiem. Znów zapragnąłem znaleźć się w ciszy, w doskonałym spokoju, do którego tak się przyzwyczaiłem. Zdałem sobie jednak sprawę, że zabieram ze sobą to małe dziecko.

Lestat spojrzał na mnie swoimi wielkimi, śmiertelnie zaniepokojonymi oczyma, w gładkiej, nie starzejącej się twarzy.

— Ale wrócisz… przyjdziesz mnie odwiedzić… Louis? — zapytał.

Odwróciłem się od niego, słysząc, jak woła za mną moje imię i spokojnie wyszedłem z domu. Kiedy dotarłem do ulicy, odwróciłem się i spostrzegłem, że kręci się przy oknie, jak gdyby obawiając się wyjść na zewnątrz. Zdałem sobie sprawę, że nie wychodził od dawna, od bardzo dawna, i przyszło mi do głowy, że może już nigdy stąd nie wyjdzie.

Dziecko zaniosłem z powrotem do domu, z którego zabrał je wampir. Ułożyłem je w kołysce.

Krótko po tym opowiedziałem Armandowi, że widziałem się z Lestatem. Minął może miesiąc, nie jestem pewien. Czas nie znaczył dla mnie wiele, jak znaczy teraz. Miał jednak wielkie znaczenie dla Armanda, był zdziwiony, że nie wspominałem o tym wcześniej.

Spacerowaliśmy tej nocy po przedmieściach, gdzie miasto przechodzi powoli w Andubon Park, a na nadbrzeżu rzeki, nie spotyka się nikogo. Trawiaste stoki wału zapadały się w bagnistą plażę, tu i ówdzie zarzuconą kawałkami desek unoszących się na wodzie.

Po drugiej stronie migały światła zakładów przemysłowych, kompanii umiejscowionych przy ujściu rzeki, punkciki czerwieni i zieleni, które z dala migały jak gwiazdy. Światło księżyca ujawniało rwący i silny prąd. Tutaj nawet letni upał stygł w podmuchach zimnego wiatru od wody, który delikatnie poruszał mchem zwisającym z gałęzi powykręcanego dębu, pod którym siedzieliśmy. Palcami zrywałem mech i próbowałem go ustami, choć w smaku był gorzki i nienaturalny. Gest wydawał się jednak naturalny. Czułem niemal, że chyba nigdy nie opuszczę Nowego Orleanu. Ale jakie znaczenie mają takie myśli, gdy żyje się wiecznie? Nigdy już nie wyjeżdżać z Nowego Orleanu? „Nigdy już” wydawało się określeniem ludzi śmiertelnych.

— Czy nie odczuwałeś pragnienia zemsty? — zapytał Armand. Leżał na trawie, obok mnie, oparty na łokciu, z oczami utkwionymi we mnie.

— Dlaczego? — zapytałem spokojnie. Znów, jak to często teraz miało miejsce, chciałem zostać sam. Sam na sam z tą potężną i chłodną rzeką, pod mrocznym księżycem. — Lestat uległ zemście doskonałej. Umiera, umiera z powodu własnej sztywności, niemożności przystosowania się, ze strachu. Jego dusza nie potrafi zaakceptować zmieniających się czasów. Nic równie udręczonego nie zostało lepiej opisane wtedy przez ciebie w Paryżu. Myślę, że umiera równie niezgrabnie i groteskowo, jak często umierają w dzisiejszych czasach ludzie… ze starości.

— A ty… co ty wtedy czułeś? — dopytywał się Armand. Uderzył mnie osobisty ton tego pytania i fakt, jak wiele minęło czasu od naszej ostatniej rozmowy, prowadzonej właśnie w ten sposób. Bardzo mocno to wtedy odczuwałem, odrębność jego jestestwa, opanowanie i wewnętrzną siłę. Postać o prostych kasztanowych włosach i dużych, czasami melancholijnych, oczach. Oczach, które często wydawały się nie dostrzegać nic poza własnymi myślami. Dziś płonęły posępnym płomieniem, co nie było normalne.

— Nic — odpowiedziałem.

— Nic, ani w jedną, ani w drugą stronę?

Przytaknąłem. Pamiętałem wyraźnie tylko ten smutek, jak gdyby jeszcze dotąd mnie nie opuścił. Nie chciałem tego jednak powiedzieć Armandowi, zdradzić się, choć czułem, że bardzo pragnie, bym mu to ujawnił… To, lub w ogóle cokolwiek…

— Ale czy powiedział ci coś, co wzbudziło w tobie na powrót tamtą nienawiść… — wymamrotał. Dopiero w tej chwili zdałem sobie w pełni sprawę, jak bardzo jest strapiony i zaniepokojony.

— O co chodzi, Armand? Dlaczego o to pytasz? — powiedziałem.

On jednak w odpowiedzi wyciągnął się tylko na pochyłym stoku tamy i przez dłuższy czas patrzył w gwiazdy. Rozgwieżdżone niebo przywiodło mi na pamięć noce spędzone z Klaudią na statku, który nas wiózł do Europy, noce, kiedy gwiazdy zdawały się dotykać niemal fal.

— Myślałem, że chciał ci może powiedzieć coś o Paryżu… — podjął na nowo Armand.

— Co miałby powiedzieć o Paryżu? Że nie chciał, aby Klaudia umarła? — zapytałem. Jej imię zabrzmiało dziwnie. Klaudia rozkładająca pasjansa na stoliczku kołyszącym się od fal, lampka skrzypiąca na haku, ciemny iluminator pełen gwiazd. Klaudia z głową pochyloną, z palcami zastygłymi w wyszukanej pozie nad uchem, jak gdyby miały za chwilę poluźnić kosmyk włosów. Poczułem się zażenowany, zmieszany faktem, że w mojej pamięci zawsze już będzie spoglądać na mnie znad kart pustymi oczodołami.

— Mogłeś mi powiedzieć o Paryżu cokolwiek, co tylko chciałeś, Armand — powiedziałem. — Już dawno temu. Nie miałoby to znaczenia.

— Nawet to, że to ja właśnie…?

Odwróciłem się do niego. Ujrzałem niezwykły ból w jego oczach. Wydawało się, że są olbrzymie, zbyt wielkie, a biała twarz zbyt wycieńczona i blada.

— Że to ty ją zabiłeś? Że to ty zmusiłeś ją, aby weszła na podwórko, po czym zamknąłeś ją tam? — zapytałem. — Nie mów mi tylko, że odczuwałeś z tego powodu ból przez wszystkie te lata, nie ty.

Armand zamknął oczy i odwrócił twarz. Dłoń trzymał na piersi, jak gdybym zadał mu nagły i mocny cios.

— Nie przekonasz mnie, że naprawdę to cię obchodzi — powiedziałem zimno. Spojrzałem na wodę i znów opanowało mnie to uczucie… chciałem być sam. Po chwili wiedziałem już, że za chwilę wstanę i odejdę, nie oglądając się na niego. To jest, jeśli Armand nie uczyni tego pierwszy i nie zostawi mnie tutaj, bo właściwie to wolałem pozostać tu, w tym spokojnym i zacisznym miejscu.

— Ciebie też to nic nie obchodzi… — Usłyszałem, jego słowa. Usiadł powoli i znów obrócił się w moją stronę. Znów widziałem te ciemne płomienie w jego oczach. — Myślałem, że przynajmniej zrobi to na tobie wrażenie — odezwał się. — Myślałem, że poczujesz tamto uczucie, tamten gniew i złość, gdy zobaczysz go ponownie. Myślałem, że coś popchnie cię do przodu i ożywi, gdy go zobaczysz…

— Że mnie ożywi? — zapytałem cicho. Poczułem zimną i metaliczną twardość słów, które wypowiadałem, ich modulację, zdecydowanie. Byłem zimny, cały jakby z żelaza, a on nagle stał się kruchy i delikatny, taki, jakim właściwie już był od jakiegoś czasu.

— Tak! — wykrzyknął wreszcie. — Tak, że wrócisz do życia!

Twarz wykrzywiła mu się w zdziwieniu, zdecydowanie zmieszana. I wtedy zdarzyła się dziwna rzecz. Pochylił głowę, jak gdyby uznając się za pokonanego, coś w jego twarzy odzwierciedlało to, choć zaledwie przez chwilę, i przypomniało mi to kogoś innego, kogoś, kogo widziałem pokonanego w ten sam sposób. Zdziwiło mnie tylko, że tak wiele czasu potrzebowałem, aby zobaczyć teraz na nowo twarz Klaudii z takim właśnie grymasem przestrachu. Klaudia, stojąca przy łóżku w pokoju w hotelu „Saint-Gabriel” błagająca mnie, abym przeistoczył Madeleine w wampira. Ten sam bezradny wzrok, ta sama porażka, tak boleśnie przeżywana w sercu, że wszystko poza tym staje się nieważne. A potem Armand, zupełnie nie tak jak Klaudia, zdołał się zebrać w sobie, zebrać siły. Rzucił jednak tylko cicho jak wiatr:

— Louis, ja umieram!

A ja, przyglądając się mu, słysząc go, jedyne stworzenie na ziemi, które go wysłuchiwało, zdając sobie doskonale sprawę, że to prawda, nie powiedziałem nic.

Armand westchnął. Głowę trzymał nadal zwieszoną. Prawa ręka leżała bezwładnie na trawie.

— Nienawiść… to jest prawdziwa namiętność… — powiedział — Zemsta, to jest prawdziwa namiętność…

— Nie z mojej strony… — odpowiedziałem półgłosem. — Nie teraz.

Jego oczy wpatrywały się we mnie, lecz twarz była bardzo spokojna.

— Wierzyłem, że przejdziesz przez to — odezwał się — że kiedy ból minie, na powrót ożyjesz i wypełnisz się miłością i tą dziką niezaspokojoną ciekawością, z którą zjawiłeś się po raz pierwszy u mnie, tą uporczywą świadomością i głosem wiedzy, które przywiodły cię do Paryża, do mojej celki. Sądziłem, że ta część ciebie nie może umrzeć. I sądziłem także, że gdy ból minie, wybaczysz mi rolę, jaką odegrałem w związku z jej śmiercią. Ona ciebie nigdy nie kochała, wiesz o tym. Nie w taki sposób, w jaki ja ciebie kochałem i ty kochałeś nas oboje. Wiedziałem o tym! Rozumiałem to! Wierzyłem też, że przyciągnę cię jakoś i utrzymam przy sobie. Że czas otworzy się dla nas i będziemy uczyć się nawzajem od siebie. Wszystko, co tobie dałoby szczęście, dałoby i mnie, a ja chroniłbym cię przed tym bólem. Moja moc byłaby twoją mocą, moja siła twoją siłą. Ale dla mnie jesteś wewnętrznie martwy, jesteś zimny i nie mam do ciebie dostępu! Jest tak, jak gdybym nie był wcale obok ciebie, przy tobie. A gdy jestem z tobą, mam przerażające uczucie, że ciebie po prostu nie ma, że nie istniejesz. Jesteś zimny, tak odległy dla mnie jak te dziwne współczesne obrazy, pełne linii, kwadratów i geometrycznych figur, których nie potrafię pokochać czy zrozumieć, a które są równie dalekie i obce, jak współczesna rzeźba pozbawiona ludzkiej formy. Moimi ramionami wstrząsa dreszcz, kiedy jestem obok ciebie. Patrzę w twoje oczy, ale nie widzę tam swojego odbicia…

— To, o co prosisz, jest niemożliwe! — odpowiedziałem szybko. — Czy nie widzisz? To, o co ja prosiłem, też było niemożliwe, od samego początku.

Zaprotestował. Sprzeciw już się formował w układzie warg, w geście podniesionej ręki.

— Szukałem miłości i dobroci wśród tych, którzy są żyjącą śmiercią — rzekłem. — To było niewykonalne od samego początku, ponieważ nie można mieć miłości i dobroci, kiedy robi się to, co jest absolutnym złem, gdy w dodatku wie się o tym. Można odczuwać jedynie rozpaczliwy zamęt w głowie i tęsknotę. Znałem już prawdziwą odpowiedź na moje poszukiwania, zanim jeszcze przybyłem do Paryża. Znałem ją, gdy po raz pierwszy odebrałem życie istocie ludzkiej, aby nasycić swoje pragnienie. To była moja śmierć, a przecież nie chciałem jej zaakceptować, ponieważ jak wszystkie stworzenia nie chcę umierać! Szukałem więc innych tego samego gatunku co ja, szukałem wampirów, na dobre czy na złe, szukałem setki rzeczy pod setką nazw. A wszystko było takie same, wszystko było złem. I wszystko było złe. Bo nikt nie potrafił w żaden sposób odwieść mnie od tego, co tam znałem jako prawdę — że jestem potępiony we własnej duszy i umyśle. Kiedy przybyłem do Paryża, myślałem, że jesteś potężny i piękny, i pozbawiony tego żalu, skrupułów czy skruchy. Pragnąłem tego rozpaczliwie. Ale ty byłeś tylko niszczycielem, tak jak i ja, jeszcze bardziej bezlitosnym i przebiegłym. Pokazałeś mi, że jedyne, na co mogę liczyć, to jeszcze głębsze pokłady zła, dalsze wtajemniczenia w bezwzględność i chłód, do którego musiałem dojść, aby ukoić w końcu ten ból. Zaakceptowałem to. Miłość, namiętność, które we mnie widziałeś, wygasły, wypaliły się. Teraz widzisz we mnie po prostu tylko swoje odbicie.

Minęła dłuższa chwila. Wstał i stanął odwrócony do mnie plecami, spoglądając na rzekę, z głową opuszczoną jak poprzednio, z rękoma przyciągniętymi do boków. Ja również patrzyłem na rzekę. Rozmyślałem.

— Nic więcej nie mogę ci powiedzieć, nic więcej nie mogę zrobić.

— Louis — odezwał się wreszcie, podnosząc głowę, głosem grubym i zupełnie nie swoim.

— Tak, Armand? — zapytałem wyczekująco.

— Czy jest jeszcze coś, czego chciałbyś ode mnie, coś, czego życzyłbyś sobie ode mnie?

— Nie — odpowiedziałem. — Co masz na myśli?

Nie odpowiedział. Powoli zaczął odchodzić. Na początku sądziłem, że odejdzie tylko na parę kroków, może po to, by samotnie powłóczyć się po błotnistej plaży poniżej. Po chwili zorientowałem się jednak, że odchodzi na dobre. Z trudem dostrzegałem go coraz bardziej oddalonego w świetle księżyca. Był już tylko plamką na połyskującej od księżyca wodzie. Nigdy więcej go nie zobaczyłem.

Oczywiście, minęło kilka nocy, zanim zdałem sobie sprawę, że zniknął na zawsze. Jego trumna pozostała, ale nie wrócił po nią. Po kilku miesiącach kazałem przenieść ją na cmentarz St. Louis i pozostawić w krypcie obok mojej własnej. Grób, przez dłuższy czas zaniedbany, ponieważ nie było już rodziny, aby się nim opiekować, przyjął ostatnią pamiątkę, jaka po nim została. Wkrótce jednak wzbudziło to we mnie niepokój, przeszkadzało mi. Myślałem o tym zaraz po przebudzeniu i przed zaśnięciem. Którejś nocy poszedłem tam i wyciągnąłem trumnę. Roztrzaskałem ją na kawałki i porzuciłem w odległym miejscu na cmentarzu w wysokiej trawie.

Wampir, który był ostatnim dzieckiem Lestata, zaczepił mnie którejś nocy, krótko po tym. Błagał, abym mu powiedział wszystko, co wiem o świecie, bym został jego towarzyszem i nauczycielem. Powiedziałem, iż jedyną rzeczą, jaką wiem na pewno, jest to, że bez wątpienia zniszczę go, jeśli tylko zobaczymy się ponownie.

— Widzisz, ktoś musi umrzeć każdej nocy, kiedy spaceruję po ulicy, aż będę miał odwagę to skończyć — powiedziałem mu. — A ty jesteś idealnym kandydatem na taką ofiarę, zabójca równie zły jak ja sam.

Opuściłem Nowy Orlean następnej nocy, ponieważ smutek i żal nie przestały mnie dręczyć. Nie chciałem też myśleć o tym starym domu, gdzie wolno umierał Lestat. Czy o tym młodym wampirze, który uciekał teraz przede mną, czy wreszcie o Armandzie.

Chciałem znaleźć się w miejscu, które byłoby dla mnie nowe, absolutnie nie znane. Nic innego już się nie liczyło.

I to cała historia. Nie ma nic więcej.

Chłopak trwał niemo, wpatrując się w wampira. Ten siedział skupiony z rękoma złożonymi na stole. Jego wąskie oczy w czerwonych obwódkach utkwione były w obracającą się taśmę magnetofonową. Twarz miał posępną, żyły na skroniach jakby wyrzeźbione w kamieniu. Siedział nieruchomo. Jedynie zielone oczy ujawniały życie, które teraz było tępą fascynacją przesuwającą się taśmą magnetofonową. Po chwili chłopak odchylił się do tyłu i palcami prawej ręki zmierzwił sobie włosy.

— Nie — powiedział, szybko wdychając powietrze, po czym powtórzył raz jeszcze głośniej: — Nie!

Wydawało się, że wampir go nie słucha. Przesunął wzrok z magnetofonu na okno w kierunku ciemnego, ale szarzejącego już nieba.

— To nie musiało się tak skończyć! — powiedział chłopak, pochylając się do przodu.

Wampir, nie przestając patrzeć w okno, zaśmiał się krótko, sucho.

— Wszystkie te rzeczy, które czuł pan w Paryżu! — Krzyk młodego dziennikarza narastał. — Miłość do Klaudii, uczucia, nawet te wobec Lestata! To nie musiało się tak skończyć, nie rozpaczą, nie desperacją. Ponieważ tak to właśnie się skończyło, prawda? Rozpaczą!

— Dość — odrzekł nagle wampir, unosząc lewą rękę. Jego wzrok przeniósł się prawie automatycznie na twarz chłopca. — Powtarzam ci to, co już powiedziałem, że nie mogło się to skończyć inaczej.

— Nie mogę tego zaakceptować — odrzekł chłopak, kładąc ręce na piersi i potrząsając zdecydowanie głową. — Nie mogę.

Emocja zdawała się w nim narastać tak, że bezwiednie kiwał się na krześle. Po chwili wstał gwałtownie i zaczął przemierzać pokój w tę i z powrotem. Gdy odwrócił się i spojrzał ponownie w twarz wampira, słowa, które cisnęły mu się na usta, utkwiły w gardle. Wampir patrzył jedynie na niego, ale jego twarz wydłużyła się i pojawił się na niej wyraz pewnego rozdrażnienia i gorzkiego rozbawienia.

— Czy nie widzi pan, jak pan to sam przedstawił? To była przygoda, o jakiej nie śniło mi się w całym życiu! Mówi pan o namiętnościach, o tęsknotach! O rzeczach, których miliony z nas nawet nie będą miały szansy przeżyć czy nawet pojąć. A potem mówi mi pan, że to wszystko kończy się tak zwyczajnie. Mówię panu… — Stanął teraz nad wampirem z rękoma rozrzuconymi szeroko. — Gdyby dał mi pan tę moc! Moc widzenia, odczuwania i życia wiecznie!

Oczy wampira powoli zaczęły się rozszerzać, a usta rozchylać.

— Co!? — Zażądał wyjaśnienia. — Co!?

— Niech pan mi to da. — Chłopak gorączkował się. Jego prawa ręka zacisnęła się w pięść. — Uczyń mnie wampirem, teraz! — wykrzyknął zdumionemu Louisowi prosto w twarz.

To, co nastąpiło później, było szybkie i niejasne. Wampir stanął gwałtownie na nogi i chwycił młodego człowieka za ramiona. Spocona twarz reportera wykrzywiła się ze strachu, gdy wampir z wściekłością utkwił w nim wzrok.

— Tego chcesz? — wysyczał ledwo poruszając wargami. — Tego… po tym wszystkim, co ci powiedziałem… o to prosisz?

Chłopak wydał z siebie krótki okrzyk i zaczął drżeć na całym ciele. Pot wystąpił mu na czoło i nad górną wargą. Jego dłoń ostrożnie dotknęła ręki wampira.

— Nie wie pan, jakie jest życie człowieka — powiedział, o mało co nie wybuchając płaczem. — Zapomniał pan? Nie rozumie pan znaczenia swojego własnego opowiadania, tego, co może ono oznaczać dla istoty ludzkiej takiej jak ja.

Krztuszący szloch przerwał mu. Palcami wpił się w ramię wampira.

— Boże — jęknął wampir i odwracając się, odepchnął chłopaka w stronę ściany, tak że prawie stracił równowagę. Stanął plecami do niego, wpatrując się w szarość za oknem.

— Błagam cię… daj temu jeszcze jedną szansę. Jeszcze jedną szansę we mnie — prosił chłopak.

Wampir obrócił się z twarzą wykrzywioną złością jak poprzednio. Po chwili, stopniowo jego twarz wypogodziła się. Powieki opadły ciężko na oczy, a usta wydłużyły się w uśmiechu. Raz jeszcze spojrzał na chłopaka.

— No i nie udało mi się — powiedział nagle — zupełnie mi się nie udało…

— Nie — natychmiast zaprzeczył reporter.

— Nie mów już nic więcej — powiedział wolno wampir. — Pozostała mi jeszcze tylko jedna szansa. Czy widzisz tę przesuwającą się taśmę magnetofonową? Pozostał mi tylko jeden sposób pokazania ci znaczenia tego, o czym opowiadałem.

W tej samej chwili dosięgnął młodego mężczyznę tak szybko, że ten ani zorientował się, co się z nim dzieje, bezskutecznie usiłując wydostać się z jego uścisku. Wampir unieruchomił ręce chłopaka i przycisnął jego ciało do piersi tak, że jego pochylała się tuż przed ustami.

— Widzisz — wyszeptał wampir. Jego warga uniosła się nad zębami, odsłaniając długie kły, które w tym momencie wbiły się w ciało młodego mężczyzny. Chłopak jęknął niskim, charczącym głosem, jego dłoń bezskutecznie usiłowała znaleźć oparcie w powietrzu. Oczy rozszerzyły się, by po chwili, gdy wampir zaczął pić, zajść mgłą. Wampir sprawiał wrażenie uspokojonego, jakby spał. Jego wąska klatka piersiowa falowała delikatnie, wraz z towarzyszącymi oddechowi westchnieniami. Zdawało się, że unosi się nad podłogą, a potem powraca na nią z tym samym somnambulicznym uśmiechem. Słychać było pochlipywanie chłopaka, a kiedy wampir go puścił, on trzymał się go jeszcze obiema rękoma, wpatrując w wilgotną białą twarz, bezwładne ręce i na wpół przymknięte oczy. Chłopak jęczał. Jego dolna warga zwisła jakby w chorobie. Raz jeszcze jęknął, tym razem głośniej, a głowa odchyliła się do tyłu.

Wampir posadził go delikatnie na krześle. Młody dziennikarz usiłował coś powiedzieć, a łzy, które pojawiły się teraz w jego oczach, były wynikiem nie tylko wysiłku, jaki go to kosztowało. Głowa opadła mu do przodu, ciężko, pijacko, a dłoń spoczywała na stole. Wampir tymczasem stał spokojnie, spoglądając na niego z góry. Jego biała skóra stała się teraz błyszcząca i różowa, jak gdyby paliła się nad nim różowa lampa, a postać odbijała całe światło. Wargi miał ciemne, a żyły na skroniach i dłoniach uwidoczniły się pod skórą. Twarz wampira stała się na powrót młodzieńcza i gładka.

— Czy ja umrę? — wyszeptał dziennikarz, wolno spoglądając do góry. — Czy umrę? — wyjęczał drżącymi ustami.

— Nie wiem — padła krótka odpowiedź.

Młodzieniec chciał jeszcze coś powiedzieć, ale dłoń, która spoczywała na stole, posunęła się po blacie, a głowa bezwładnie opadła. Stracił przytomność.

Kiedy otworzył oczy, zobaczył słońce. Całkowicie oświetlało gołe okno. Czuł jego ciepło na twarzy i wyciągniętej dłoni. Przez chwilę leżał nieruchomo, z twarzą opartą na stole, lecz po chwili, z wielkim wysiłkiem, wyprostował się i nabrał głęboko powietrza w płuca. Zamykając oczy, przycisnął dłoń do miejsca, skąd wampir pił krew. Druga dłoń przypadkowo dotknęła stojącego na stole magnetofonu — krzyknął jak oparzony. Przeszedł niezręcznie przez pokój, prawie tracąc równowagę, aż oparł obie dłonie na białej umywalce. Szybko odkręcił kurek, oblał twarz zimną wodą i wytarł ją brudnym ręcznikiem wiszącym na gwoździu. Oddychał już regularnie. Stanął nieruchomo, spoglądając w lustro oparte o ścianę, potem zerknął na zegarek. Dopiero teraz otrząsnął się, jakby zegarek zaszokował go i przywrócił do życia szybciej niż słońce czy woda. Obszukał pokój i korytarz, ale nie znalazłszy tam niczego i nikogo, z powrotem usiadł na krześle. Wyciągnął mały, biały notatnik z kieszeni, piórko i położył je na stole. Teraz dotknął klawisza magnetofonu. Taśma szybko nawijała się z powrotem na szpulę, aż do chwili zatrzymania. Kiedy usłyszał głos wampira, pochylił się do przodu, śledząc dokładnie jego słowa. Potem znów przesunął taśmę, wysłuchując innego fragmentu rozmowy. Potem jeszcze raz i jeszcze raz. W końcu jego twarz rozjaśniła się. Taśma wolno przesuwała się, a z magnetofonu słychać było głos: „To był bardzo ciepły wieczór i od razu, kiedy go zobaczyłem na ulicy St. Charles, wiedziałem, że nie włóczy się bez celu…”

Szybko zapisał w notesie „Lestat… w okolicy St. Charles Avenue, stary rozsypujący się dom… nędzna okolica, szukać zardzewiałej balustrady”. Wepchnął pośpiesznie notatnik do kieszeni, zebrał taśmy i włożył je do aktówki razem z magnetofonem. Najpierw korytarzem, a potem w dół po schodach, zbiegł szybko na ulicę, gdzie na wprost baru, na rogu stał zaparkowany jego samochód.

Content

Anne Rice
Wywiad z wampirem

Część I

Część II

Część III

Część IV