Clarke Arthur C.

Lee Gentry

Kolebka

Arthur C. Clarke, Gentry Lee

Kolebka

Ta książka jest dedykowana czwórce najmłodszych dzieci w naszych rodzinach, Cherenie, Tamarze, Robertowi i Patrickowi.

Niech ich życie będzie przepełnione radością i cudownymi wydarzeniami.

ZAGROŻONE GATUNKI

Szmaragdowa woda uderza o ciemne wulkaniczne skały.

Delikatny pył unosi się nad ich chropowatą powierzchnią tworząc mglisty welon, przez który prześwituje gasnące światło. W oddali równocześnie zachodzą dwa oddalone od siebie o jakieś czterdzieści stopni żółte słońca. Gdy oba znikają za horyzontem, po przeciwnej stronie skalistego, wulkanicznego przesmyku, który lekko opada w dół do drugiego oceanu, na granatowoczarne niebo wschodzi para księżyców w pełni. Ich bliźniaczy blask, mimo że znacznie słabszy aniżeli światło zachodzących słońc, jest jednak na tyle silny, że na powierzchni oceanu poniżej skalnego występu tworzy pląsające księżycowe cienie.

Gdy podwójne księżyce wschodzą po wschodniej stronie przesmyku, na horyzoncie, jakieś dwadzieścia stopni na południe, zaczyna jarzyć się światło. Zrazu wygląda jak łuna odległego miasta, ale z każdą mijającą chwilą blask rozjaśnia się i rozlewa aż na całe niebo. W końcu, gdy bliźniacze księżyce znajdują się na łuku mniej więcej dziesięciu stopni, zaczyna wschodzić trzeci, przeraźliwy księżyc, który w pierwszym akordzie przekracza linię horyzontu. Na oba oceany na kilka sekund spływa spokój, jakby świat znajdujący się poniżej gigantycznej kuli wstrzymał oddech, by oddać cześć potężnemu widokowi. Ten wielki żółty księżyc o twarzy pokiereszowanej kraterami zdaje się lustrować swoje włości, powoli wznosząc się na niebo i zanurzając w szmaragdowych oceanach tajemnicze odbicie swego światła. Jest sto razy większy od każdego z mniejszych księżyców.

Poniżej skalistego brzegu, w cieniu światła księżyca, długi wijący się obiekt zatacza łuk w wodzie unosząc się jakieś dwadzieścia stóp nad jej powierzchnią. Wysmukły kształt skręca ku skale i przestrzeń przed sobą przebija przenikliwym jak dźwięk trąbki brzmieniem. Dźwięk odbija się od skał i przecina przesmyk. Chwilę później słychać inny dźwięk: to przytłumione echo albo odpowiedź dochodząca z drugiego morza. Stworzenie zgrabnie wpływa w krąg poświaty księżyca zanurzając w oceanie większą część długiej, giętkiej, kobaltowoniebieskiej szyi. Teraz wąż ponownie wyciąga się ku górze i zmierza w stronę lądu.

Jego głowę oświetla księżycowe światło. Ma ściągnięte rysy i szereg otworów nieznanego przeznaczenia. Rozwinąwszy swe ciało stworzenie przekrzywia głowę. Słychać mieszaninę dźwięków; trąbce akompaniują teraz obój i organy. Po krótkiej pauzie przytłumiony odzew, nieco cichszy, ale tak samo bogaty w brzmienia, powraca przecinając przesmyk.

Wąż płynie wzdłuż brzegu na północ. Za nim w świetle księżyca wynurza się z oceanu pół tuzina wijących się szyj.

Stworzenia te są nieco mniejsze, a odcień kobaltu na ich szyjach nie jest tak intensywny. Gromada stworzeń na sygnał skręca jak jeden i kieruje na wschód głos sześciu trąbek. Pauza znowu poprzedza oczekiwany odzew — dźwięk kilku mniejszych trąbek, który przecina ląd. Sześć następnych stworzeń i ich dalsi towarzysze podejmuje zawiły muzyczny temat, który stopniowo przybiera na intensywności, aż uwertura osiąga nieuniknione crescendo i wtedy raptownie słabnie.

Po kilku kolejnych chwilach ocean po obu stronach przesmyku ożywa rojowiskiem węży wszelkich rozmiarów.

Setki, czy nawet tysiące węży jak okiem sięgnąć pokrywa powierzchnię wody. Wyciągają z wolna szyje, skręcają je jakby się rozglądały i łączą się w śpiewie. Węże ze wschodniego morza są nieco mniejsze od swoich zachodnich kuzynów. Szyje wschodnich węży są bladoniebieskie, a nie kobaltowe. Do tych bladoniebieskich węży dołącza drobiazg malutkich stworzeń poznakowanych na szyjach jeszcze bledszymi plamami. Śpiewają piskliwie i trochę nierówno, co brzmi jak dźwięki piccolo urozmaicone kryształowymi dzwonkami.

Wody szmaragdowego oceanu zaczynają kołysać się w szaleństwie przypływu, gwałtownie teraz podchodząc pod skalisty brzeg zachodniej strony i szybko zatapiając wielkie połacie lądu po stronie pochyłości, która spada do zachodniego oceanu. Połączone siły wszystkich księżyców powodują przypływ, jaki w końcu całkowicie pokrywa przesmyk jednocząc oba oceany. Podczas gdy woda podpływa coraz bliżej, muzyka tysięcy śpiewających węży potężnieje zalewając całą przestrzeń brzmieniem hipnotyzującej urody. To także brzmienie jęku: tęsknoty i oczekiwania, uniwersalny krzyk długo tłumionego pragnienia, które wkrótce miało zostać zaspokojone.

Gdy dwa oceany stają się jednym, wielkie węże o długich szyjach kończą swą doroczną weselną symfonię, a mieszkańcy każdego z oceanów odnajdują w zjednoczonych wodach towarzyszy na całe swe życie. Podczas pięciu nocy każdego kantoreańskiego roku, siły przypływu współdziałają zalewając przesmyk i umożliwiając połączenie węży obu płci. Pięć nocy miłosnej gry i swawoli, nadziei i odnowy, zanim nastąpi nieuchronny powrót do oddzielnych oceanów, a potem rok oczekiwania, aż znowu nadejdzie wielki przypływ.

Dla małych młodych węży, poczętych w czasie ostatnich godów i wysiadywanych przez matki we wschodnim oceanie, wielki przypływ to czas podniecenia i smutku. Teraz muszą rozdzielić się ze swymi towarzyszami dziecinnych zabaw i zostawić za sobą dzieciństwo. Połowa z nich musi również zostawić swe matki i popłynąć do kobaltowoniebieskich dorosłych, których nigdy wcześniej nie widziały ta Połowa, wiódłszy życie wyłącznie pośród przyjaciółek matek, przepłynie piątej nocy ponad przesmykiem u boku swych ojców. W zachodnim oceanie pogłębi się odcień ich bladoniebieskich szyi, gdy przejdą wiek dojrzewania i zaczną zmierzać ku dorosłości. A następnego roku ich słabe głosy wzmocnią się na tyle, że każdy z nich będzie mógł podczas symfonii płci dać potwierdzający odzew.

Na planecie Kantorze mijają tysiące lat. Siły przemian nie sprzyjają pięknym wężom o niebieskich szyjach. Najpierw starsza epoka lodowa ogarnia świat, zamrażając większość wód planety w wiecznych polarnych czapach i obniżając poziom mórz. Liczba dni, w czasie których wielki przypływ zalewa przesmyk, zmniejsza się do czterech, potem do trzech, wreszcie do dwóch. Wymyślny rytuał wężych godów odbywanych przez setki pokoleń osiąga pełnię w ciągu pięciodniowych zalotów. Przez kilkaset lat gody były możliwe jedynie w czasie dwu nocy — liczba potomstwa węży, jakie rodzi się każdego roku, wyraźnie spada. Ilość kantoreańskich węży niebezpiecznie zmniejsza się.

Wreszcie promieniowanie podwojonych słońc nieznacznie wzrasta i Kantora wynurza się z ery lodu. Podnosi się poziom morza, a liczba dni, w trakcie których odbywają się gody, wzrasta z powrotem do pięciu. Symfonia węży, w której podczas lat skróconych godów pojawił się smutny kontrapunkt, znowu jest przepełniona radością.

W ciągu kilku pokoleń wzrasta liczba węży. Wówczas jednak piękne stworzenia napotykają kolejnego przeciwnika.

Na przestrzeni miliona lat gdzieś na Kantorze rozwija się inny inteligentny gatunek, drapieżnych przysadzistych stworów o niezaspokojonej żądzy panowania. To trolle.

Epoka lodów spowodowała gwałtowną ich ewolucję, a surowe warunki sprawiły, że przetrwały te najlepiej przystosowane, co w naturalny sposób doprowadziło do selekcji najbardziej zaradnych jednostek (przede wszystkim pod względem siły i inteligencji) i w jakimś sensie oczyściło skład genetyczny trolli.

Gatunek, który pojawia się na Kantorze w ciągu tysięcy lat panowania lodów, jest przebiegły i łatwo przystosowuje się do otaczającego środowiska. Wytwarza narzędzia i uczy się, jak z pożytkiem dla siebie wykorzystywać bogactwa planety. Żadne inne stworzenia na Kantorze nie mogły dorównywać trollom w przemyślności ani zagrozić ich egzystencji. Trolle zatem rozprzestrzeniły się po całej planecie, całkowicie opanowując ją w swej zachłanności.

Węże o niebieskich szyjach nie miały na Kantorze żadnych naturalnych wrogów przez setki tysiącleci. Ich pożywienie zawsze składało się głównie z roślin i zwierząt zapełniających oceany. Morza stanowią właściwie róg żywnościowej obfitości, dlatego gdy trolle zaczynają uprawiać w oceanach swe własne pożywienie, nie wywołuje to większego oddźwięku w świecie węży. Jednak dla trolli, których żądza posiadania nie zna granic, węże są co najmniej konkurentami do oceanicznego bogactwa; możliwe, że z powodu swych rozmiarów i inteligencji stanowią wręcz zagrożenie przeżycia.

Ponownie następuje czas przypływu i węże płci męskiej o czasie wykonują swą oceaniczną wędrówkę i jak zwykle tłoczą się przy wielkim wulkanicznym klifie. Po latach błogiego spokoju, gdy były tak liczne, że ciągnęły jak okiem sięgnąć, pozostało ich teraz zaledwie parę setek. Jak od tysięcy lat wschodzi olbrzymi, pełny księżyc wstępując na niebo w ślad za dwoma mniejszymi, a uwertura zapowiada zbliżającą się symfonię płci. Jednak gdy przypływ przetacza się zalewając przesmyk, węże czują, że coś jest nie tak. Potężniejąca kakofonia przekształca się w pieśń płci, którą — po obu stronach lądu dzielącego węże przenika niepokój. Gdy przypływ faluje nad szczytem wulkanicznych skał i ma nastąpić chwila zapowiadająca potężne finałowe crescendo niezwykłej symfonii, kantoreanską noc wypełnia brzmienie błagalnego lamentu węży.

Trolle wzniosły olbrzymią barierę wzdłuż grzbietu przesmyku. Przeszkoda, starannie obliczona i dostatecznie wysoka, by największym wężom uniemożliwić przejście sprawia, że piękne stworzenia o niebieskich szyjach mogą — przy pewnym wysiłku — jedynie czuć, że są blisko siebie, ale nie mogą się dotknąć. Noce wielkiego przypływu sprawiają krańcowo przykry widok. Po obu stronach węże nieustannie i bezskutecznie rzucają się na ściany rozpaczliwie usiłując skontaktować się ze swymi partnerami. Na próżno. Bariera stawia opór. Węże nie są w stanie połączyć się.

Samce i samice powracają, każde do swojego oceanu, głęboko zasmucone i pełne beznadziejnych przeczuć o skutch, jakie bariera będzie miała dla ich przyszłości.

Niektóre z węży rozbijają się, nieprzytomnie usiłując powalić mur. Te zranione, po obu stronach przesmyku, pozostają z tyłu, by dojść do siebie, podczas gdy reszta ponawiając coroczną wędrówkę powoli odpływa w smutku, każda płeć do innego zakątka Kantory.

Mija druga noc po tym, jak wielki przypływ przestał zalewać ląd między oceanami. Dwa dojrzałe samce węży o szyjach potłuczonych od bezskutecznych uderzeń o znieawidzoną barierę, płyną razem, powoli, oświetlone promieniami dziwnego księżyca, który unosi się niby reflektor.

Węże wyciągają szyje w oczekiwaniu na to, co ma się zdarzyć.

Za chwilę, gdy pełne wdzięku szyje rozkołyszą się i uderzą o rozświetloną promieniami księżyca powierzchnię oceanu, spoza kręgu światła wyłania się przedmiot, coś jakby kosz, który zanurza się w wodzie. Oba węże zostają zgarnięte i w ciszy wyciągnięte z morza przez jakiegoś nieznanego rybaka z nieba. Ta sama scena z udziałem poranionych węży o kobaltowoniebieskich szyjach powtarza się dziesiątki razy, najpierw w zachodnim oceanie, potem w oceanie wschodnim, gdzie przebywają ich bladoniebiescy partnerzy. Jakby obława, w trakcie której usuwa się węże wyczerpane, niezdolne do tego, by w corocznej wędrówce zająć miejsce w szeregu przedstawicieli własnego gatunku.

Wysoko nad Kantora kosmiczny statek cylindrycznego kształtu oczekuje na powrót robotów. Dwadzieścia mil dalej ta podróżująca planeta otwiera się, by przyjąć flotę powracających pojazdów wielkości dużych samolotów, które przywożą zdobycz z Kantory. Cylinder obraca się.

W tle błyszczy Kantora i jej ogromny księżyc. Z tyłu statku otwierają się drzwi, by przyjąć marudera, powracający samotnie pojazd i przez chwilę nie dzieje się nic. W końcu cylinder przechyla się na bok i odpala kilka małych rakiet.

W sekundzie znika z pola widzenia opuszczając Kantorę dla innych światów.

Śnieg mocno obsypuje potężnego mężczyznę, który w milczeniu brnie przez las. Ubrany w skóry, niesie na grzbiecie tobół, a w ręce trzyma długą dzidę. Odwraca owłosioną, zaniedbaną twarz w stronę tych, którzy podążają za nim; to jego rodzina. Mruczy, by się pośpieszyli.

Jest ich pięcioro: niemowlak niesiony przez kobietę i dwoje nastolatków, którzy podobnie jak ich rodzice mają na sobie skóry, a na plecach niosą zawieszone na rzemieniach tobołki. Chłopak także niesie dzidę. Z bliska wszyscy wyglądają na bardzo znużonych, prawie wyczerpanych.

Po chwili wynurzają się z lasu i wchodzą na polanę, pośrodku której znajduje się zamarznięty staw. Śnieg nie przestaje padać zwiększając trzycalową pokrywę. Ojciec daje rodzinie znak, by stanęła i ostrożnie zbliża się do stawu. Skupiają się w ochronie przed zimnem, a mężczyzna wyjmuje ze swego tobołka tępe narzędzie i odgarnąwszy śnieg na małej powierzchni stawu zaczyna rąbać lód. Mija prawie godzina. W końcu udaje mu się. Wydaje pomruk zadowolenia i schyla się, by napić się wody. Ściąga skóry, napełnia je i zanosi wodę żonie i dzieciom.

Nastolatka uśmiecha się do ojca, który podaje jej wodę.

To uśmiech miłości i podziwu. Ma zmęczoną twarz pokrytą bruzdami wyżłobionymi przez słońce, wiatr i chłód.

Sięga po skórę. Nagle jej twarz wykrzywia grymas strachu.

Krzyczy, a jej ojciec w samą porę odwraca się, by bronić przed wilkiem, który warcząc skacze do ataku. Uderzeniem silnego ramienia odtrąca zwierzę od celu, potem rzuca się do dzidy leżącej obok stawu. Chwyta ją i szybko odwraca się gotów bronić rodzinę.

Zaatakowały ich trzy wilki. Syn zręcznie wbił swą dzidę w brzuch jednego z nich, ale oto drugi dopada bezbronnego chłopca, zanim zdołał wyciągnąć broń i ponownie uderzyć. Ojciec wściekle rzuca się naprzód i przeszywa wilka, który atakuje jego syna. Ale za późno. „Głodne zwierzę” już dopadło gardła chłopca, rozrywając żyły szyi jednym szybkim kłapnięciem potężnych szczęk.

Kobieta leży krwawiąc na śniegu, a niemowlę pozbawione ochrony krzyczy w swym zawiniątku jakieś dwadzieścia stóp od matki. Ostatni wilk robi unik, markuje atak na ojca, a potem doskakuje do dziecka. Zanim mężczyzna jest w stanie zareagować, wilk chwyta dziecko i ucieka w kierunku lasu.

Młodej dziewczynie zaoszczędzone zostało w trakcie napaści fizyczne cierpienie, poraziła ją jednak bliskość nagłej śmierci i zniknięcie malutkiej siostry. Trzyma głowę swego martwego brata i niepowstrzymanie szlocha. Ojciec przykłada żonie świeży śnieg do rany, potem dźwiga ją na ramię razem z ciężkimi tobołkami, pomrukuje parę razy do córki, która w końcu ociągając się zaczyna zbierać i składać wszystko, co pozostało z rodzinnych rzeczy do innego tobołka. Gdy noc mija, trójka pozostałych przy życiu zbliża się do jaskini na skraju lasu. Ojciec bliski jest wyczerpania od dźwigania żony i skromnego rodzinnego dobytku. Siada, by chwilę odpocząć. Córka pada obok niego kładąc głowę na jego kolanach. Cicho płacze, a ojciec ociera jej łzy. Nagle oświetla ich z góry jasne światło i w chwilę później wszyscy troje tracą świadomość.

Metalowy kosz o długości mniej więcej piętnastu stóp i szerokości pięciu stóp opuszcza się w niesamowitym blasku śniegu i w końcu miękko osiada na ziemi za trójką ludzi. Boki kosza otwierają się. Na zewnątrz rozkładają się metalowe pasy, które owijają każdego z ludzi. Cała trójka zostaje wciągnięta do kosza. Boki zamykają się, następnie dziwny obiekt unosi się w śnieżną noc. Chwilę później znika światło reflektora i życie powraca do normy w prehistorycznym lesie.

Gigantyczny cylinder zawisa spokojnie nad Ziemią czekając na powrót swych wysłanników. Planeta w dole jest prawie bezchmurna, a wielkie błękitne połacie oceanu błyszczą jak klejnoty w refleksach słońca. Pod wieczór nisko zawieszone słońce oświetla niezmierną połać lodu rozpościerającą się w dół od północnego bieguna, pokrywającą prawie cały wielki kontynent. Na zachodzie, za wielkim oceanem i całą w bieli wyspą na północy, słońce oświetla inny wielki kontynent. On także w większości pokryty jest lodem. Tu lód rozpościera się w stronę południa na dwóch trzecich powierzchni całego lądu i zanika całkowicie tylko tam, gdzie kontynent zaczyna się zwężać i dotykać południowego morza. Wahadłowce wysłane na zwiad z wielkiego cylindra powracają do bazy i wyładowują swój łup. Ojciec, poraniona matka i nastoletnia córka znajdują się wewnątrz małego czółna wraz z pięćdziesięcioma czy sześćdziesięcioma innymi ludźmi, wybranymi oczywiście z różnych punktów na całym świecie. Nikt z nich nie porusza się. Jak tylko czółno bezpiecznie cumuje przy statkumatce, wszystkie prehistoryczne istoty ludzkie zostają umieszczone w wielkim wozie. Tu, w miejscu odbioru, są przyjmowane i rejestrowane. Potem zostają zabrane do wnętrza obszernego modułu, w którym odtworzono środowisko Ziemi.

Wysoko ponad Ziemią ostatni ze zwiadowców powraca do gigantycznego cylindra. Następuje chwila wahania, jak by sprawdzano jakąś nieznaną listę obecności, a potem cylindryczny pojazd kosmiczny znika.

CZWARTEK

1

Minionej nocy siedem wielorybów zostało wyrzuconych na brzeg przy Deer Key, pięć mil na wschód od Key West. O wschodzie słońca znajdowały się na plaży.

Potężne lewiatany głębin, każdy o długości od dziesięciu do piętnastu stóp, wyglądały bezradnie, gdy leżąc grzęzły w piachu. Drugie pół tuzina z tego zbłąkanego stada rzekomo morderczych wielorybów pływało w kółko po płytkiej lagunie. Zagubione i oczywiście zdezorientowane, znajdowały się blisko plaży.

O siódmej rano jasnego marcowego poranka przybyli eksperci z Key West i już zaczęli koordynować działania, które później, dzięki wspólnemu wysiłkowi miejscowych rybaków i miłośników żeglarstwa, pozwolą zepchnąć zwierzęta z powrotem do laguny. Gdy wieloryby usunie się już z plaży, trzeba będzie następnie wywabić całe stado do zatoki Meksykańskiej. Niewielka to lub zgoła żadna szansa, że zwierzęta przeżyją, jeżeli nie zawróci się ich na otwarte wody.

Pierwszym reporterem, który przybył, była Carol Dawson. Zaparkowała swój nowy koreański samochód combi na poboczu drogi tuż przy plaży i wyskoczyła, by zorientować się w sytuacji. Plaża i laguna w Key West tworzyły zatoczkę o kształcie połowy księżyca. Gdyby wyobrazić sobie cięciwę łączącą dwa punkty lądu przy krańcach zatoki, to wzdłuż linii wody mierzyłaby prawie pół mili. Po zewnętrznej stronie cięciwy znalazłaby się Zatoka Meksykańska. Wieloryby penetrowały środek zatoczki i na plażę zostały wyrzucone w punkcie najbardziej odległym od pełnego morza. Znajdowały się jakieś trzydzieści stóp w bok i może ze dwadzieścia pięć stóp w głąb plaży. Pozostała część stada była uwięziona na mieliznach, nie dalej niż sto stóp od brzegu.

Carol podeszła do tylnych drzwi swego samochodu.

Zanim wyciągnęła obszerny pojemnik ze sprzętem fotograficznym, przystanęła by poprawić gumki przy spodniach.

(Tego rana, gdy w jej hotelowym pokoju w Key West obudził ją telefon z Miami, ubierała się w pośpiechu. Dresy stanowiły właściwie jej zawodowy strój. Skrywają zalety kształtnego, harmonijnie zbudowanego ciała, które wyglądało bardziej na dwadzieścia niż na trzydzieści lat). W pojemniku znajdował się zestaw aparatów fotograficznych i kamer video. Wybrała trzy, wsunęła do ust parę pastylek M and Ms ze starego opakowania i podeszła do plaży. Idąc przez piach w stronę ludzi i wyrzuconych wielorybów od czasu do czasu zatrzymywała się, by zrobić zdjęcie.

Najpierw podeszła do mężczyzny, który nosił mundur funkcjonariusza Centrum Badań Morskich z południowej Florydy. Stał twarzą do oceanu i rozmawiał z dwoma oficerami Wydziału Patroli Morskich Stacji Nasłuchu Powietrznego Marynarki Stanów Zjednoczonych w Key West. W ich najbliższym otoczeniu znajdowała się chyba dziesiątka miejscowych ochotników, którzy zachowując stosowną odległość przysłuchiwali się dyskusji. Carol podeszła do mężczyzny z centrum poszukiwań i wzięła go pod ramię.

— Dzień dobry, Jeff — powiedziała.

Odwrócił się i spojrzał na nią. Po chwili rozpoznał ją i szeroki uśmiech pojawił się na jego twarzy.

— Carol Dawson, Miami Herald — powiedziała szybko. — Spotkaliśmy się pewnego wieczoru w MOI. Byłam z Dałem Michaelsem.

— Pewnie, że pamiętam — powiedział. — Jak mógłbym zapomnieć taką piękną twarzyczkę? — Po chwili ciągnął dalej. — Ale co ty tu robisz? O ile się orientuję, nikt na świecie jeszcze godzinę temu nie wiedział, że tutaj są wieloryby. A Miami jest ponad sto mil stąd!

Carol uśmiechnęła się, uprzejmie wyraziła oczami wdzięczność dziękując Jeffowi za komplement. Nie lubiła tego, ale w końcu z niechęcią musiała przyjąć do wiadomości fakt, że ludzie, zwłaszcza mężczyźni, zapamiętywali ją z powodu urody.

— W Key West znalazłam się z innego powodu. Dale, jak tylko usłyszał o wielorybach, od razu zadzwonił do mnie dziś rano. Mogę ci na chwilę przerwać i uzyskać komentarz eksperta? Żeby nagrać, oczywiście.

Mówiąc to Carol wydobyła kamerę video, jeden z najnowszych modeli, Sony 1993 wielkości mniej więcej małego notesu i rozpoczęła wywiad z drem Jeffem Marsdenem, „czołowym autorytetem w dziedzinie wielorybów w Florida Keys”. Ten wywiad to był oczywiście standardowy materiał i Carol mogła przewidzieć wszystkie odpowiedzi.

Panna Dawson była jednak dobrym reporterem i znała wartość eksperta w sytuacji takiej jak ta.

Dr Marsden wyjaśnił, że biologowie morscy nadal nie rozumieją przyczyny, dla której wieloryby wpływają na plaże, mimo że tego rodzaju wydarzenia powtarzały się pod koniec lat osiemdziesiątych i na początku dziewięćdziesiątych na tyle często, że sposobności do przeprowadzenia badań było aż nadto. Według niego większość ekspertów odpowiedzialnością za te wypadki obciążała plagę pasożytów, które występowały u poszczególnych osobników przewodzących każdemu z nieszczęsnych stad.

W opinii większości, właśnie te pasożyty wprowadzają w błąd wewnętrzne systemy nawigacji podpowiadające wielorybom, w którą stronę mają płynąć. Innymi słowy, przewodnikowi stada wydaje się, że trasa jego wędrówki prowadzi przez plażę na ląd; pozostałe wieloryby podążają na nim, a to za sprawą sztywnej hierarchii w stadzie.

— Doktorze Marsden, mówi się, iż narastającą ilość tych wypadków zawdzięczamy naszym zanieczyszczeniom.

Zechciałby pan skomentować to oskarżenie, że nasze odpadki a także zakłócenia akustyczne i elektroniczne zaburzyły działanie czułych biosystemów, jakich wieloryby używają do nawigacji?

Carol nastawiła obiektyw swej malutkiej kamery video, by zrobić ujęcie zmarszczonego czoła Marsdena. Najwyraźniej nie spodziewał się z jej strony tak zasadniczego pytania z samego rana.

Pomyślał chwilę i odpowiedział:

— Parokrotnie próbowano wyjaśnić, dlaczego teraz jest znacznie więcej tych wypadków, aniżeli w przeszłości. Większość badaczy dochodzi do nieuchronnego wniosku, że w ostatnim półwieczu coś się zmieniło w środowisku wielorybów. Nie trzeba daleko szukać, by uzmysłowić sobie, że za te zmiany również my sami możemy być odpowiedzialni.

Carol była przekonana, że zdobyła wypowiedzi w sam raz na doskonały krótki materiał dla telewizji. Szybko więc i fachowo zakończyła wywiad, podziękowała doktorowi Marsdenowi i podeszła do gapiów. Po chwili miała mnóstwo ochotników, którzy chcieli zabrać ją na lagunę, by mogła zrobić parę zbliżeń zbłąkanych wielorybów. W ciągu pięciu minut Carol nie tylko zapełniła kilka fotograficznych kaset, ale też ustawiła kamerę na statywie na jednej z małych łodzi i zrobiła na video ujęcie siebie, jak komentuje zdarzenie.

Przed odjazdem z plaży w Deer Key otworzyła tył swego samochodu, który służył jej także jako podręczne fotograficzne laboratorium. Najpierw przewinęła i sprawdziła taśmę video, którą nagrała, zwracając szczególną uwagę na to, czy słychać odgłosy wielorybów. Potem przeładowała kasety z aparatów fotograficznych do przeglądarki, by sprawdzić, jak wyszły zdjęcia. Były dobre. Uśmiechnęła się do siebie, zamknęła tylne drzwi samochodu i pojechała z powrotem do Key West.

2

Carol zakończyła długotrwały przekaz nagrania za pośrednictwem modemu do Joe Hernandeza z Miami, a potem wywołała następny numer. Siedziała w jednej z prywatnych kabin wewnątrz nowego obszernego pokoju łączności hotelu Marriott w Key West. Ekran pokazywał jej, że uzyskała połączenie z nowym numerem, ale nie było jeszcze obrazu. Usłyszała kobiecy głos, który powiedział:

— Dzień dobry, biuro doktora Michaelsa.

— Dzień dobry, Berenice, tu Carol. Jestem na wizji.

Monitor za chwilę przejrzał i pojawiła się miła kobieta w średnim wieku. — O, cześć Carol. Powiem Dale’owi, że jesteś na linii.

Carol uśmiechnęła się, gdy zobaczyła, jak Berenice obraca się na krześle i podjeżdża nim w lewo do pulpitu z guzikami. Biurko okalało ją prawie ze wszystkich stron.

Przed sobą miała klawiaturę do obsługi dwóch dużych ekranów, rozmaite napędy do dysków i coś, co wyglądało na słuchawkę osadzoną na jeszcze jednym monitorze. Najwidoczniej nie było miejsca, by telefon ustawić obok pulpitu łączności, dlatego Berenice musiała przejechać jakieś trzy, cztery stopy na fotelu, aby przekazać doktorowi Dale’owi Michaelsowi, że ma rozmowę, że jest na video, że to Carol i że to rozmowa z Key West. Doktor Dale, jak było wiadomo wszystkim z wyjątkiem Carol, lubił mieć mnóstwo informacji, zanim podchodził do telefonu.

Biurko Berenice miało po lewej i po prawej stronie prostopadłe przedłużenia, na których stały rzędy miękkich dysków różnych rozmiarów (na rzędach widniały etykiety „czytać” albo „przechować”, czy „korespondencja do wysyłki”), ustawione na przemian z pogrupowanymi czasopismami oraz skoroszytami zawierającymi nagrane kopie wydruków komputerowych. Berenice nacisnęła guzik na pulpicie, co nie wywołało jednak żadnego efektu. Spojrzała znad telefonu przepraszająco.

— Przepraszam, Carol — Berenice trochę zdenerwowała się. — Może coś nie tak zrobiłam. Doktor Dale kazał w zeszłym tygodniu zainstalować nowy układ i nie jestem pewna…

Jeden z dwóch dużych monitorów przekazywał wiadomość.

— No, w porządku — ciągnęła Berenice już z uśmiechem. — Nie pomyliłam się. Za chwilę skontaktuje się z tobą. Teraz kogoś ma, ale szybko skończy i porozmawia z tobą. Mam nadzieję, że nie będziesz miała nic przeciwko, jeżeli cię przytrzymam?

Carol kiwnęła głową i obraz Berenice zniknął z ekranu.

Na ekranie oglądała teraz początek krótkiego instruktażowego dokumentu o hodowli ostryg. Rzecz była świetnie nakręcona pod wodą, z zastosowaniem najnowocześniejszego fotograficznego sprzętu. W komentarzu słychać było słodki głos Dale’a: nagranie potwierdzało istnienie związku między wynalazkami MOI (Instytutu Oceanograficznego w Miami, którego doktor Dale Michaels był założycielem i szefem) a gwałtownym rozwojem wszelkiego rodzaju farm morskich. Carol jednak zachciało się śmiać. W tle komentarza bowiem słychać było, głośniejszy w przerwach, cichy dźwięk „Kanonu” Pachelbela. Był to ulubiony nastrojowy utwór muzyczny Dale’a (był taki przewidujący — Carol zawsze wiedziała, co się stanie po tym, jak Dale puści Pachelbela na kompakcie w swym mieszkaniu), niemniej dziwnie jej się słuchało melodyjnych smyczków, gdy kamera robiła zbliżenia rosnących ostryg.

Opowieść o ostrygach została raptownie w samym środku przerwana i ekran ukazał wnętrze obszernego pomieszczenia. Dale Michaels siedział na kanapie po drugiej stronie swego nowoczesnego biurka i wpatrywał się w jeden z trzech monitorów video, jakie dało się zauważyć w pokoju.

— Jeszcze raz dzień dobry, Carol — powiedział z entuzjazmem. — I jak poszło? A właściwie gdzie jesteś? Nie wiedziałem, że w Marriotcie mają już video.

Doktor Michaels był wysoki i szczupły. Blondyn o włosach lekko falujących i nieco przerzedzonych na skroniach. Błysnął gotowym uśmiechem, zbyt szybkim, omalże wyuczonym, ale jego zielone oczy pozostały ciepłe i szczere.

— Jestem na dole w hotelu, w pokoju łączności — poinformowała go Carol. — Właśnie wysłałam do Heralda relację o wielorybach wyrzuconych na brzeg. Chryste, Dale, tak mi było szkoda tych biednych zwierząt! Jak to możliwe, że takie inteligentne, a ciągle dają sobie mylić kierunki?

— Nie wiemy, Carol — odpowiedział Dale. — Ale nie zapominaj, że nasza definicja inteligencji i definicja wielorybów są prawie zupełnie różne. Poza tym nic dziwnego, że wierzą swemu wewnętrznemu systemowi nawigacji, nawet wtedy, gdy prowadzi ich w nieszczęście. Czy wyobrażasz sobie sytuację, w której rzeczywiście nie uwzględniłabyś informacji, jaką dają ci twoje własne oczy? To to samo.

Mówimy o zakłóceniach w funkcjonowaniu ich głównego zmysłu.

Carol przez chwilę siedziała w milczeniu.

— Chyba rozumiem o czym mówisz — powiedziała w końcu — ale to boli widzieć je w beznadziei. No, tak czy siak, mam przynajmniej materiał na video. Przy okazji, ta nowa zintegrowana technika video jest znakomita. Marriott już zainstalował tu modem i udało mi się przekazać cały ośmiominutowy materiał do Joe Hernandeza na kanał 44 zaledwie w dwie minuty. Wiesz, on to uwielbia. Robi południowy dziennik. Zerknij, jak będziesz mógł i powiedz mi, co sądzisz.

Carol przez chwilę zawahała się: — A przy okazji, Dale, jeszcze raz dziękuję za wskazówki.

— Ależ cieszę się, że mogłem pomóc — Dale promieniał. Uwielbiał pomagać Carol w jej karierze. Przez półtora roku uparcie ją prześladował w swój naukowy zbzikowany sposób, nie był jednak w stanie przekonać jej, że stały związek będzie dla nich obojga korzystny. A przynajmniej tak mu się wydawało, że na tym polega problem.

— Myślę, że ta sprawa z wielorybami mogłaby być świetną przykrywką — powiedziała Carol. — Wiesz, zastanawiałam się czy twój teleskop nie za bardzo przyciąga uwagę. A poszukiwacze skarbów chyba się wściekną, jeżeli ktoś mnie tam rozpozna. Ale myślę, że mogę wykorzystać tę nadarzającą się historię z wielorybami jako wykręt, prawda?

— Dla mnie brzmi to sensownie — odparł Dale. — Przy okazji, dzisiaj rano mówili o paru innych anomaliach związanych z wielorybami: że część stada wyrzuciło na brzeg w Sanibel i o rzekomym ataku na łódź rybacką na północ od Maratonu. Jej właścicielem był Wietnamczyk, do tego bardzo nerwowy. Oczywiście, prawie się nie słyszy, żeby wieloryby atakowały ludzi. Tylko mówi się, że to zabójcy. Może jednak będziesz potrafiła wszystko to jakoś wykorzystać.

Carol zauważyła, że wstał z kanapy i spacerował po swoim biurze. Doktor Dale Michaels miał w sobie tyle energii, że było niemożliwością, by spokojnie siedział czy wypoczywał. Minęło zaledwie parę miesięcy od jego czterdziestych urodzin, nadal miał jednak zapał i entuzjazm nastolatka.

— Po prostu postaraj się, by nikt z marynarki nie dowiedział się, że masz teleskop — ciągnął. — Dzisiaj rano znowu dzwonili i prosili o trzeci zestaw wyposażenia.

Powiedziałem im, że trzeci teleskop został wypożyczony i że jest wykorzystywany w badaniach. To, czego szukają, musi być bardzo ważne, bez względu na to, co to jest.

— Odwrócił się i spojrzał w kamerę: — I ściśle tajne.

Ten cały porucznik Todd przypominał mi dziś rano, że jak tylko skończę swoje badania naukowe, że to sprawa marynarki i że nie może mi nic o tym powiedzieć.

Carol zanotowała coś w małym kołonotatniku.

— Wiesz, Dale — zaczęła znowu — jak tylko wczoraj mi o tym powiedziałeś, pomyślałam, że ta historia ma niesamowity ładunek. Wszystko wskazuje na to, że w Marynarce szykuje się coś niezwykle tajnego. Mnie samą rozśmieszył wczoraj Todd, gdy przy telefonie nabrał jak dziecko wody w usta, a potem zażądał byrn powiedziała, kto mi dał jego nazwisko. Odparłam, że informator w Pentagonie sugerował, jakoby baza w Key West podjęła działania o bezwzględnym priorytecie i że związany jest z tym Todd. Chyba to kupił, a ja jestem przekonana, że facet od opinii publicznej w marynarce o niczym nie wie.

Carol ziewnęła i szybko przykryła dłonią usta. — No, za późno by kłaść się z powrotem do łóżka. Chyba poćwiczę, a potem poszukam tej łodzi, o której mówiliśmy. To szukanie igły w stogu siana, ale twoje domysły mogą być trafne. Tak czy inaczej, zaczynam od mapy, którą mi dałeś.

I jeżeli rzeczywiście zgubili gdzieś tam pocisk samosterujący i starają się to ukryć, to na pewno będę miała sensację.

Odezwę się później.

Dale na pożegnanie pomachał ręką i odłożył słuchawkę.

Carol opuściła pokój łączności i poszła do hotelu. Okno jej pokoju na pierwszym piętrze wychodziło na ocean.

Herold nie zapłaciłby za taki luksus, ale ona postanowiła mimo wszystko zaszpanować i pozwolić sobie na zbytek.

Gdy przebierała się w swój obcisły kostium kąpielowy, zastanawiała się nad swoją rozmową z Dałem. Nikt nigdy nie dowie się, że jesteśmy kochankami, myślała, czy co najmniej partnerami seksualnymi. To wszystko jest takie interesowne. Jakbyśmy stanowili zespół albo coś takiego. Żadnych najdroższa ani kochanie. Przerwała na chwilę by pozbierać myśli. Czy tak wyszło? — zastanawiała się.

Była prawie dziesiąta i kurort akurat budził się, gdy Carol wyszła ze swego pokoju przed hotel. Na plaży pojawiła się właśnie obsługa i ustawiała na piasku fotele i parasole dla tych, którzy wstają wcześnie. Carol podeszła do młodego człowieka sprawującego nadzór (typowy okropny Charlie, pomyślała z sarkazmem mierząc go wyniośle, gdy stał przed pomieszczeniem gospodarczym) i poinformowała go, że wybiera się na dłuższy pływacki trening. Już dwa razy zdarzyło się wcześniej w hotelach, że zapominała powiedzieć strażnikowi plaży, że chce sobie popływać w odległości pół mili od brzegu. Za każdym razem „ratowano” ją ku jej przerażeniu, za co ona robiła pożałowania godną scenę. Carol płynęła rytmicznie i zaczynała czuć, jak ustępuje napięcie, rozluźniają się pęta, które ją więziły przez dłuższy czas. Mimo że wszystkim wmawiała, że regularnie ćwiczy po to, by utrzymać formę, prawdziwym powodem, dla którego Carol co rano przez czterdzieści pięć minut biegała, pływała czy spacerowała, była konieczność sprostania intensywnemu trybowi życia. Tylko po solidnym treningu mogła naprawdę odczuć spokój i pojednanie ze światem.

Gdy płynęła na długim dystansie, zwykle folgowała wyobraźni, która leniwie unosiła ją od sprawy do sprawy.

Tego rana przypominała sobie jak dawno temu pływała w zimnych wodach Pacyfiku, niedaleko Laguna Beach w Kalifornii. Miała wtedy osiem lat i wybierała się na urodzinowe przyjęcie do Jessiki, przyjaciółki, którą poznała latem na obozie sportowym. Była bogata. Jej dom kosztował ponad milion dolarów i Jessica miała pewnie więcej zabawek niż Carol była w stanie sobie wyobrazić.

Hmmm, pomyślała Carol przypominając sobie przyjęcie u Jessiki, klaunów i kucyki, wtedy jeszcze wierzyłam w bajki. To było przed separacją i rozwodem…

Zadźwięczał sygnał zegarka, więc Carol przerywając marzenia zawróciła i skierowała się z powrotem do brzegu.

Gdy zawracała, kątem oka dostrzegła coś osobliwego. Nie dalej niż dwadzieścia jardów od niej powierzchnię wody przecinał wielki wieloryb. Dreszcz przeszedł jej wzdłuż kręgosłupa. Wieloryb zniknął pod wodą. Carol przez parę minut unosiła się w pozycji pionowej i wpatrywała się w horyzont. Wieloryba jednak po raz drugi nie ujrzała.

W końcu zaczęła płynąć z powrotem do brzegu. Serce powracało do normalnego rytmu po dziwnym spotkaniu i teraz myślała o swojej trwającej całe życie fascynacji wielorybami. Przypomniała sobie zabawkęwieloryba ze Świata Morza w San Diego. Jak miał na imię? Shammy.

Shamu. Coś takiego. Potem przypomniało jej się wcześniejsze przeżycie, o którym nie myślała przez prawie dwadzieścia pięć lat.

Carol miała pięć czy sześć lat i siedziała w swoim pokoju, gotowa, jak przykazano, do snu. Do pokoju wszedł jej ojciec. Przyniósł książkę z obrazkami. Usiedli razem na łóżku i oparli się o ścianę wytapetowaną w żółte kwiaty. Ojciec czytał. Uwielbiała, kiedy obejmował ją ramieniem i przewracał strony książki leżącej na jej kolanach.

Czuła się bezpiecznie i wygodnie. Czytał jej opowieść o wielorybie, który miał w sobie coś ludzkiego i o człowieku, który nazywał się kapitan Ahab. Obrazki były przerażające, zwłaszcza jeden, który pokazywał łódź wywracaną przez olbrzymiego wieloryba, w którego grzbiecie tkwił harpun.

Ojciec, gdy ją otulał tej nocy, jakby zwlekał obsypując ją pieszczotami i pocałunkami. Dostrzegła łzy w jego oczach i zapytała, czy coś nie tak. Ojciec tylko potrząsnął głową i powiedział, że bardzo ją kocha i że dlatego czasami płacze.

Carol tak bardzo pogrążyła się w żywych wspomnieniach, że nie zwracała uwagi, dokąd płynie. Prąd znosił ją na zachód i teraz jak na dłoni widziała hotel. Po kilku chwilach zorientowała się i zawróciła we właściwym kierunku.

3

Porucznik Richard Todd czekał niecierpliwie, aż asystentka zajmująca się danymi dokona poprawek. — Dalej, dalej! Spotkanie zacznie się pewnie za pięć minut.

A musimy jeszcze wprowadzić parę zmian.

Oficer marynarki najwyraźniej zadręczał biedną dziewczynę. Wisiał nad nią, podczas gdy ona pracowała przy monitorze. Poprawiła parę literowych błędów na wydruku i nacisnęła klawisz wejścia. Na stojącym przed nią ekranie pojawiła się komputerowa mapa konturów południowej Florydy i Keys. Posługując się świetlnym piórem starała się wypełnić instrukcje porucznika Todda i zakreślić obszary, o których mówił.

— No dobrze — powiedział w końcu. — A teraz przyciśnij guzik wydruku. Jakie jest hasło otwierające? 17BROK01? Dobra. W oparciu o dane „Ściśle Tajne”?

W porządku. Hasło na dzisiaj?

— Matisse, panie poruczniku — odpowiedziała wstając, by obejść urządzenie i wziąć poprawioną kopię jego wystąpienia. Na twarzy Todda pojawiło się zmieszanie. — To był francuski malarz — powiedziała złośliwie dziewczyna.

— MATISSE, gdyby to pana zainteresowało.

Todd podpisał się na swoim egzemplarzu tekstu, a potem na skrawku papieru zapisał przeliterowane nazwisko

„Matisse”. Zmieszany, sztywno podziękował dziewczynie, wyszedł z pokoju, opuścił budynek i przeszedł przez ulicę.

Centrum konferencyjne bazy Marynarki Stanów Zjednoczonych w Key West mieściło się za następnymi drzwiami.

Był to nowiuteńki, nowocześnie zaprojektowany budynek, jeden z gmachów przerywających architektoniczną monotonię bazy, monotonię, którą najlepiej charakteryzuje określenie „biały stiuk z czasów drugiej wojny światowej”.

Porucznik Todd pracował w jednym z tych nijakich budynków jako szef Projektów Specjalnych. On i jego ludzie w istocie stanowili dla dowództwa grupę poszukiwaczy problemów, zespół znakomitych inżynierów, których przesuwano od projektu do projektu w zależności od tego, gdzie byli potrzebni. Todd miał dwadzieścia osiem lat i ukończył inżynierię lotniczą w Annapolis; dorastał w Littleton, na przedmieściu Denver w Colorado. Ten zawadiaka był ambitny i niecierpliwy. Wydawało mu się, że tu, w Key West zepchnięto go na pobocze i wyczekiwał szansy przeniesienia gdzieś, gdzie naprawdę mógłby spełnić swe ambicje, na przykład do centrum projektowania broni albo nawet do Pentagonu.

Na drzwiach centrum konferencyjnego widniał napis ŚCIŚLE TAJNE — ZŁAMANA STRZAŁA. Porucznik Todd spojrzał na zegarek. Do 9.30, do czasu spotkania, pozostała jedna minuta. Wprowadził alfanumeryczny kod do zamka drzwi i wszedł do średniej wielkości pomieszczenia konferencyjnego, na którego czołowej ścianie znajdowały się trzy duże ekrany. W sali była już grupa młodszych oficerów. Starsi oficerowie także przybyli. Stali po lewej stronie wokół stolika z ciasteczkami i kawą. Komandor Yernon Winters siedział sam pośrodku długiego stołu, który — ustawiony w poprzek — niejako dzielił pomieszczenie na pół. Siedział tyłem do wyjścia, z twarzą zwróconą w stronę ekranów.

— W porządku, w porządku — powiedział Winters rozglądając się najpierw po pokoju a potem spoglądając na cyfrowy zegar umieszczony w lewym górnym rogu frontowej ściany. — Zaczynajmy. Jest pan gotów, poruczniku Todd? — Pozostali oficerowie usiedli przy stole. W ostatniej chwili do pokoju wszedł jeszcze jeden starszy oficer i zajął któryś z foteli stojących z tyłu.

Todd przeszedł wokół stołu na przód sali, do pulpitu z klawiaturą wbudowanego pod małym monitorem i spojrzał na komandora Wintersa. — Tak jest — odpowiedział.

Uruchomił komputer. Sprzężony z nim monitor na podium domagał się podania hasła dnia. Todd nie zapamiętał właściwej pisowni hasła i pierwsza próba mu nie wyszła.

Zaczął po kieszeniach szukać skrawka papieru.

Drugi z monitorów znajdował się dokładnie na środku stołu, przy którym siedział Winters. Komandor uśmiechnął się, wprowadził hasło, a potem już od siebie dodał jakiś kod, gdy porucznik Todd guzdrał się na podium. Środkowy ekran ożył jaskrawym kolorem. Pojawiła się na nim kobieta w żółtym stroju siedząca w pozie przy pianinie; z tyłu za nią widać było dwóch młodych szachistów. Ekran wypełniła intensywna czerwień. Była to reprodukcja jednego z obrazów Matisse’a, z późnego okresu Nicei. Porucznik Todd wyglądał na przestraszonego. Kilku starszych oficerów roześmiało się.

Winters uśmiechał się zachęcająco:

— Sugestywność obrazu 4K przez 4K i baza prawie nieograniczonych danych sprawiają, jak widać, zadziwiające rzeczy. — Nastąpiła chwila niezręcznego milczenia. Po chwili Winters kontynuował: — Po tym to chyba beznadziejna sprawa nadal próbować poszerzać twoją edukację, młody oficerze. Śmiało. Dalej. Wprowadziłem cię już do bazy ściśle tajnych danych. Teraz jakiekolwiek następne wejście usunie ten obraz.

Todd uspokoił się. Ten cały Winters, to pewnie jakiś dzięcioł, pomyślał. Admirał, który dowodził oficerami z bazy Key West, ostatniej nocy wyznaczył komandora, by poprowadził to ważne śledztwo w sprawie pocisku Pantera.

Doświadczenie Wintersa w sprawach pocisków i systemów inżynieryjnych robiło wrażenie, ale kto słyszał, by takie spotkanie rozpoczynać puszczając na ekran reprodukcję obrazu? Todd wprowadził teraz 17BROK01 i przeliczywszy ludzi nacisnął klawisz z cyfrą dziewięć. W ciągu kilku sekund urządzenie w tylnym rogu pokoju zestawiło i poukładało kopie dokumentów dla uczestników spotkania.

Todd po raz kolejny nacisnął klawiaturę i wprowadził pierwszy obraz (zatytułowany „Wprowadzenie. Tło”) na środkowy ekran.

— Wczoraj rano — zaczął — przeprowadzono nad Północnym Atlantykiem pokazowy test nowego pocisku Pantera. Pocisk odpalono o 7.00 z samolotu na wysokości tysiąca stóp nad wybrzeżem Labradoru. Wymierzony został w cel w pobliżu Bahamów, w jeden z naszych starych lotniskowców. Po pokonaniu typowej balistycznej trajektorii, Pantera miała uruchomić w pobliżu miejsca postoju statku system naprowadzania na cel wykorzystujący Zaawansowany Układ Rozpoznania, czyli ŻUR. Pocisk miał następnie odnaleźć lotniskowiec i używając dyszy kontroli reakcji jako głównego ośrodka kontroli, dokonać dokładnych poprawek niezbędnych, żeby uderzyć w główny pokład starego lotniskowca.

Todd wcisnął klawisz na pulpicie i na ekranie z lewej strony pojawiła się linia zarysowująca wschodnie wybrzeże Ameryki wraz z obszarami Labradoru i Kuby.

— Była to ostateczna wersja próbnego pocisku — ciągnął — o budowie dokładnie takiej samej jak w wersji technologicznej, z wyjątkiem układu testującego i głowicy bojowej. Ten ćwiczebny lot miał być najdłuższy z dotychczas przeprowadzonych. Zaplanowano go po to, by sprawdzić nową wersję oprogramowania 4.2, jaką ostatnio zainstalowano w ŻUR. Dlatego oczywiście pocisk nie został uzbrojony.

Porucznik wziął z podium pióro świetlne i zaczai rysować na małym, stojącym przed nim monitorze. Jego znaki były natychmiast przekazywane na większy ekran umieszczony z tyłu. W ten sposób wszyscy mogli z łatwością śledzić tok jego rozważań.

— Na ekranie widzicie trasy wczorajszego lotu pocisku: przewidywaną i rzeczywistą. Tutaj, z grubsza dziesięć mil na wschód od przylądka Canaveral, na pokazanej trasie przewidywanego lotu uruchomione zostały kamery. Po paruset próbach wyskalowania obrazu, to rodzaj wewnętrznego autotestu ŻUR, zadziałały algorytmy końcowego naprowadzania. Do tego momentu, o ile można to stwierdzić na podstawie telemetrycznych pomiarów rzeczywistego czasu, nie wydarzyło się nic niezwykłego.

Ekran z prawej strony pokazywał teraz szczegółową mapę południowej Florydy i Keys, która obejmowała także cel na Bahamach. Mapy na obu bocznych ekranach pozostały widoczne przez cały czas prezentacji. Porucznik Todd, nadążając za tokiem prelekcji, nieustannie zmieniał mapy tylko na środkowym monitorze.

— Założona lokalizacja obiektu, który powinien znajdować się w tym miejscu, w którym kamera zaczęła go szukać, znajduje się tutaj, na Eleutrze, na Bahamach.

Algorytm poszukiwania powinien zacząć działać w tym kręgu i, o ile zadziałał prawidłowo, znaleźć cel w jakieś piętnaście sekund. To — Todd wskazał na szczegółowej mapie kropkowaną linię — miała być trajektoria ataku.

— Jednak — ciągnął dramatycznie Todd — opierając się na danych telemetrycznych, które szczegółowo przeanalizowaliśmy, można przypuszczać, że pocisk ostro skręcił w kierunku zachodnim. Jego trasę byliśmy w stanie zrekonstruować tylko do tego momentu, gdy był jakieś trzy mile na zachód od Miami Beach na wysokości dziesięciu tysięcy stóp. Potem dane telemetryczne są niepełne, błędne.

Ale wiemy, że wtedy gdy dysponowaliśmy jeszcze pełnymi danymi, silniki końcowego naprowadzania były sprawne.

Obszar tutaj oświetlony ukazuje zakres całkowitej zdolności kontroli pocisku obejmujący Everglades, Keys a nawet południową Kubę. Pocisk mógł wylądować na tym obszarze.

Porucznik Todd przerwał na chwilę i komandor Winters, który podczas prezentacji notował główne kwestie w małym notesie, nagle wtrącił się zamierzając przejąć prowadzenie spotkania: — Parę spraw, poruczniku, zanim będziemy kontynuowali — zaczął z namaszczeniem, z wyraźną nutą powagi. — Po pierwsze, dlaczego pocisk nie został zniszczony zaraz po tym, jak zboczył z kursu?

— Nie byliśmy do końca pewni, panie komandorze.

Wprowadzono oczywiście ćwiczebny zestaw rozkazów i specjalnie w tym celu ustawiono artylerię. Zmiana kierunku ruchu pocisku była tak nagła i tak nieoczekiwana, że od początku reagowaliśmy trochę za wolno. Możliwe, że w czasie gdy wysyłaliśmy rozkaz, pocisk znajdował się już poza naszym zasięgiem. Wiemy jedynie, że nie widzieliśmy żadnej eksplozji. Możemy tylko przypuszczać…

— Później wrócimy do tego operacyjnego błędu — przerwał mu ponownie Winters. Przy słowie „błąd” Todd zbladł i zaniepokoił się. — Gdzie, według stałych aktywnego naprowadzania, miałby znajdować się punkt uderzenia, kiedy po raz ostatni otrzymaliśmy pełne dane telemetryczne? Ile czasu zajmie nam wyodrębnienie dodatkowych informacji z niepełnych danych?

Porucznik Todd zauważył, że komandor, którego wcześniej kojarzono ze śledztwami w sprawie nieprawidłowości, był złośliwy. Todd wyjaśnił zatem, że o ile nie zmieniły się stałe aktywnego naprowadzania, to końcowe odpalenie silników powinno było sprawić, że pocisk skierował się do celu o jakieś dwadzieścia mil na południe od Key West.

— Jednak — dodał Todd — program dopuszczał zmiany co pięć sekund, A dane zmieniły się w ostatnich dwóch sekundach. Więc jest nieprawdopodobne, by były takie same jak wtedy, gdy przestaliśmy otrzymywać pełne dane telemetryczne. Ale wszystkie stałe, nawet te przewidziane na przyszłość i wyliczone przez ŻUR, zostały zgromadzone w pokładowym komputerze, ponieważ z powodu ograniczeń zakresu częstotliwości dane stałych działania możemy przesłać jedynie w rzeczywistym czasie pomiaru telemetrycznego. Teraz, odwołując się do danych, które wypadły, zamierzamy ręcznie sprawdzić, czy można dowiedzieć się czegoś więcej o stałych.

Jeden z oficerów sztabowych zadał pytanie, jakie jest prawdopodobieństwo, że pocisk znajduje się obecnie w posiadaniu Kuby. Porucznik Todd odpowiedział, że jest ono znikome, a potem uruchomił elektroniczną nakładkę, za pomocą której umieścił kropkowaną migocącą trajektorię na małej mapce na prawym ekranie. Migocące kropki wyznaczały trasę, która zaczynała się tuż przy Coral Gables, na południe od miasta Miami, a potem przez południową część Florydy ciągnęła się poprzez Keys do Zatoki Meksykańskiej i kończyła z powrotem w oceanie, — Wzdłuż tej właśnie linii zamierzamy skoncentrować swoje poszukiwania. Jeżeli pocisk nagle nie zmienił decyzji, wówczas jego główny kurs byłby zgodny z położeniem celu umiejscowionego gdzieś wzdłuż tej linii. A skoro nie mamy żadnych doniesień o uderzeniu w jakiś zaludniony obszar na lądzie, to możemy przyjąć, że pocisk wylądował albo w Everglades, albo w oceanie.

Porucznik Todd skonsultował pokrótce z Wintersem poprzedniego wieczoru porządek spotkania. Zaplanowano, że będzie trwało tylko godzinę, ale ilość spraw spowodowała, że przeciągnęło się do półtorej godziny. Wystąpienie było dokładnie przygotowane i sumienne, ale to, że Winters nieprzerwanie zgłębiał możliwości ludzkiego błędu oczywiście wprawiło Todda w konsternację. Porucznik bez oporów przyznał, że nie spisali się, gdyż mieli zniszczyć pocisk, który zboczył z trasy. Bronił jednak swoich ludzi powołując się na niezwykłe okoliczności i prawie idealny wynik osiągnięty poprzednio przez pocisk Pantera. Wyjaśnił także, iż zamierzali wyposażyć okręty poszukiwawcze w możliwie najlepsze przyrządy (włączając w to nowy oceaniczny teleskop dostf..czony przez Instytut Oceanograficzny w Miami) i zacząć przeszukiwać zakreślony obszar od świtu następnego dnia.

Winters zadawał wiele pytań o możliwą przyczynę dziwnego zachowania pocisku. Todd odpowiadał, że on i jego ludzie są przekonani, że to kwestia oprogramowania, że to jakiś nowy czy uwspółcześniony algorytm programu w wersji 4.2 w jakiś sposób zakłócił zarówno kolejność podejmowanych działań, jak optycznie zarejestrowane parametry celu. Winters w końcu przyjął do wiadomości ich stanowisko, uprzednio jednak każąc im przygotować szczegółową analizę zaniedbań, która obejmowałaby wszelkie możliwe błędy komputera, programu czy dokonywanych operacji (Todd drgnął, gdy Winters ponownie wspomniał o operacjach), które mogły doprowadzić do podobnych komplikacji.

Pod koniec spotkania Winters przypomniał, że przedsięwzięcie ma charakter tajny i podkreślił, że plan „Złamana Strzała” ma pozostać całkowicie nieznany prasie. — Panie komandorze — przerwał mu Todd, gdy Winters wyjaśniał taktykę z prasą. Porucznik zaczai pewnie, ale potem czuł narastające zwątpienie. — Wczorajszego popołudnia miałem telefon od reporterki, Carolyn czy Kathy Dawson, chyba z Miami Herald. Powiedziała mi, że słyszała, jakoby tutaj dzieje się coś niezwykłego, że podobno ja jestem w to wmieszany. Twierdziła, że jej informatorem jest ktoś w Pentagonie.

Winters potrząsnął głową.

— Do cholery, poruczniku, dlaczego przedtem niczego pan nie powiedział? Wyobraża pan sobie, co się stanie, jeżeli wymknie się choćby słowo o tym, że nad Miami błąkają się nasze pociski? — Przerwał. — Co jej pan powiedział?

— Nic jej nie powiedziałem. Ale wydaje mi się, że ona nadalcoś podejrzewa. Po rozmowie ze mną zadzwoniła do biura spraw publicznych.

Winters wydał rozkaz, by śledztwo „Złamana Strzała” zostało utrzymane w tajemnicy i by donoszono mu o wszelkich na ten temat pytaniach. Potem zapowiedział na dzień następny, na piątek o 15.00 kolejne spotkanie spodziewając się, że tymczasem (mówił do porucznika Todda) pozna wyniki analizy niepełnych danych telemetrycznych, pełniejsze uzasadnienie zaniedbań w postępowaniu i otwartą listę porządku programu 4.2.

Porucznik Richard Todd opuścił zebranie w przeświadczeniu, że to zadanie znacząco zaważy na jego karierze.

Było dla niego oczywiste, że ten komandor Winters właśnie podważył jego kompetencje. Na to wyzwanie Todd zamierzał odpowiedzieć stanowczo. Najpierw zwołał małe orientacyjne spotkanie młodszych oficerów ze swojej grupy.

Powiedział im (wszyscy byli młodymi podporucznikami, tuż po uniwersytetach i po ukończeniu kursu oficerów rezerwy marynarki), że gremialnie dostali po tyłku. Potem wyznaczał cały szereg punktów działania, co zatrzymało ich prawie na całą noc. Odpowiednio przygotować się do następnego spotkania było dla Todda nakazem chwili.

4

Key West było dumne ze swej nowej przystani. Ukończona w 1992 roku, tuż po eksplozji mody na morskie pływanie, która spowodowała napływ przybyszy do starego miasta, była bardzo nowoczesna. Na wysokich wieżach i rozstawionych wokół nabrzeży znajdowały się automatyczne kamery, które nieustannie penetrowały przystań. Te kamery i pozostała część elektronicznego nadzoru stanowiły zaledwie wycinek skomplikowanego układu, który strzegł pomosty pod nieobecność właścicieli. Inna zaleta Przystani Hemingwaya (basen nazwano naturalnie imieniem najsławniejszego mieszkańca Key West) to ośrodek scentralizowanej kontroli nawigacji. Tu, dzięki zastosowaniu prawdziwie zautomatyzowanego systemu kontroli ruchu, jeden kontroler był w stanie przesyłać instrukcje do wszystkich statków w porcie. To umożliwiało skuteczne kierowanie rozkwitającym ruchem wodnym.

Przystań zbudowano w Zatoce Key West w miejscu zanikającej zatoczki. Była wyposażona w pomosty dla ponad czterystu łodzi, a jej ukończenie zmieniło charakter miejskiego handlu. Młodzi ludzie, pragnąc być jak najbliżej swych łodzi, szybko wykupili i wyremontowali wszystkie wspaniałe, dziewiętnastowieczne domy stojące wzdłuż ulic Caroline i Eaton zwanych Ścieżką Pelikana. Eleganckie sklepy, wytworne restauracje, a nawet małe teatry skupiono na terenach wokół przystani, co wytworzyło atmosferę krzątaniny i podniecenia. Znalazł się tam również nowy japoński hotel, Miyako Gardens, który słynął ze wspaniałej kolekcji tropikalnych ptaków fruwających pośród kaskad i paproci atrium.

Tuż przed południem Caroł Dawson weszła do zarządu przystani i podeszła do biurka z bieżącą informacją stojącego na środku dużej sali. Nosiła jedwabną bluzkę w jaskrawym kolorze i białe, bawełniane marynarskie spodnie, które przykrywały wierzchy jej tenisówek. Wokół nadgarstka prawej ręki miała dwie drobne bransoletki z rubinami; w rozpięciu bluzki widniał na końcu złotego łańcuszka zwisającego z szyi wielki ametyst osadzony w złotym koszyczku. Wyglądała szałowo, jak bogata turystka, która zamierza wypożyczyć łódź na popołudnie.

Młoda dziewczyna za biurkiem miała dwadzieścia parę lat. Blondynka, dość pociągająca, w wyraźnie amerykańskim stylu, którego oryginalny przykład dała Cheryl Tiegs.

Popatrzyła na Carol jak zazdrosna rywalka, gdy reporterka zdecydowanym krokiem przeszła przez salę.

— Czym mogę służyć? — powiedziała ze sztuczną zachętą w głosie, kiedy Carol zbliżyła się do biurka.

— Chciałabym wynająć łódź na resztę dnia — zaczęła Carol. — Chciałabym wypłynąć i trochę ponurkować, popływać. Może znajdę coś ciekawego w okolicznych wrakach? — Postanowiła nic nie mówić o wielorybach, póki nie zdobędzie łodzi.

— No, to najwłaściwsze miejsce — odpowiedziała dziewczyna. Odwróciła się w lewo, w stronę komputera i przygotowała klawiaturę do użytku. — Nazywam się Juliannę i jednym z moich obowiązków jest pomagać turystom znaleźć łódź dostosowaną do ich rekreacyjnych potrzeb.

Carol zauważyła, że Juliannę mówi, jakby nauczyła się na pamięć jakiegoś przemówienia. — Czy ma pani jakieś szczególne życzenia co do ceny? Wprawdzie tutaj, w Przystani Hemingwaya, większość to łodzie prywatne, niemniej jednak wynajmujemy łodzie różnych rodzajów. Wiele z nich spełni pani wymagania, oczywiście przy założeniu, że wciąż są do dyspozycji.

Carol kiwnęła głową i po kilku minutach wręczono jej komputerową listę dziesięciu łodzi. — Tymi łodziami w tej chwili dysponujemy — informowała dziewczyna. — Jak już wspomniałam, jest pewna rozpiętość cen.

Carol przebiegła oczami listę. Największą i najdroższą łodzią była Ambrosia o długości czterdziestu czterech stóp, której wynajęcie kosztowało osiemset dolarów za dzień lub pięćset za pół dnia. Na liście były także dwie małe dwudziestosześciostopowe łodzie, które wynajmowano za połowę ceny podanej przy Ambrosii.

— Chciałabym najpierw porozmawiać z kapitanem Ambrosii — powiedziała Carol po chwili wahania. — Dokąd mam iść?

— Czy zna pani kapitana Homera? — odpowiedziała pytaniem Juliannę, a w kąciku jej ust pojawił się osobliwy uśmieszek. — Homer Ashford — powtórzyła jeszcze raz powoli, jakby miało to być znane nazwisko. Carol zaczęła rutynowo przeszukiwać pamięć. Nazwisko wydało się jej znajome. Gdzie je słyszała? Dawno temu, w dzienniku…

Carol nie do końca potrafiła sobie przypomnieć, gdy dziewczyna dalej ciągnęła. — Zawiadomię ich, że pani przyjdzie. — Po prawej stronie, pod blatem biurka znajdował się wielki pulpit z przełącznikami, w sumie paręset, najwidoczniej podłączonych do systemu, głośników. Juliannę wcisnęła jeden z przełączników i zwróciła się do Carol. — To zajmie tylko chwilkę.

— Co jest, Juliannę? — zapytał po dwudziestu sekundach grzmiący żeński głos. Sądząc ze sposobu wypowiedzenia pierwszych słów, jego właścicielką była Niemka. Był do tego zniecierpliwiony.

— Greto, jest tutaj kobieta, panna Carol Dawson z Miami, która chce przyjść i porozmawiać z kapitanem Homerem o wynajęciu jachtu na popołudnie.

Po chwili ciszy Greta odezwała się: — Ja, w porządku, przyślij ją. — Juliannę skinęła na Carol, by obeszła biurko, za którym na małym pulpicie umieszczona była znana jej klawiatura. Carol wiele razy poddawała się tej procedurze, odkąd po raz pierwszy w 1991 roku wprowadzono USI

(Uniwersalny System Identyfikacji). Posługując się klawiaturą wprowadziła swoje’ nazwisko i numer społecznego ubezpieczenia. Zastanawiała się, które z weryfikujących pytań zostanie tym razem postawione. Miejsce urodzenia?

Nazwisko panieńskie matki? Data urodzenia ojca? Zawsze wybierano je przypadkowo spośród tych dwudziestu danych osobistych, które były niezmienne i stanowiły o tożsamości osoby. Podszycie się pod kogoś wymagałoby niemałych zabiegów.

— Panna Carol Dawson, 1418 Oakwood Gardens, Apt.

17, Miami Beach — Carol kiwnęła giową. Juliannę sprawdzając przyszłych klientów z upodobaniem odgrywała swoją rolę. — Pani data urodzenia? — zapytała.

— 27 grudnia 1963 roku — odpowiedziała Carol. Po twarzy Juliannę widać było, że Carol dała właściwą odpowiedź. Carol jednak dostrzegła coś jeszcze w tej twarzy, rywalizację, lekceważenie, omalże śmiech: „Jestem o wiele od ciebie młodsza i dobrze o tym wiem”. Nie zwracała zwykle uwagi na takie drobiazgi, ale tego rana z jakiegoś Powodu zaniepokoił ją fakt, że ma już trzydzieści lat.

Zamierzała już okazać małej, zadowolonej z siebie Juliannę swoją irytację ale pomyślała, że lepiej będzie, jak ugryzie się w język.

Juliannę udzieliła jej wskazówek: — Proszę wyjść przez tamte drzwi na prawo i iść prosto, aż dojdzie pani do nabrzeża numer 4. Wtedy skręci pani w lewo i wrzuci tę kartę do zamka bramy. Pomost P, jak Piotr, znajduje się tam, gdzie cumuje Ambrosia. To dłuższy spacer, nabrzeżem do końca. Ale jachtu pani nie pomyli, to jedna z największych i najpiękniejszych łodzi w Przystani Hemingwaya.

Juliannę nie kłamała. Do końca nabrzeża numer 4 trzeba było odbyć prawdziwą wędrówkę. Carol Dawson minęła chyba ze trzydzieści łodzi różnych wielkości po obu stronach nabrzeża, zanim dotarła do Ambrosii. Wreszcie dostrzegła wyraźny niebieski napis identyfikacyjny na przedzie kabiny, ale zdążyła już spocić się od upału i wilgoci późnego rana.

Gdy wreszcie dotarła do Ambrosii, na pomost wyszedł kapitan Homer Ashford, by ją powitać. Potężny mężczyzna pod sześćdziesiątkę mierzył dobrze ponad sześć stóp wzrostu i ważył ze dwieście pięćdziesiąt funtów. Włosy miał co prawda gęste, ale siwizna omalże całkowicie zdominowała ich pierwotnie czarny kolor.

Oczy kapitana śledziły wejście Carol z nieskrywanym lubieżnym zachwytem. Uchwyciła to spojrzenie i zareagowała natychmiastową odrazą. Już odwracała się, by zawrócić do zarządu przystani, jednak zatrzymała się. Przypomniała sobie, że czekał ją długi powrotny spacer, i to, że było jej gorąco i była zmęczona. Kapitan Homer najwyraźniej odczytał w jej ruchach dezaprobatę, bo dobrotliwym uśmiechem zastąpił pożądliwe spojrzenie.

— Panna Dawson, jak się domyślam — powiedział nieznacznie kłaniając się z fałszywą galanterią. — Witamy na Ambrosii. Kapitan Homer Ashford i jego załoga do pani usług.

Carol uśmiechnęła się z niechęcią. Ten błazen w okropnej niebieskiej hawajskiej koszuli przynajmniej nie traktował siebie zbyt poważnie. Nadal ostrożna, wzięła z wyciągniętej ręki podaną jej colę i podążyła za kapitanem wzdłuż łodzi po niższej części nabrzeża. Potem oboje weszli na jacht. Był olbrzymi.

— Wiemy od Juliannę, że jest pani zainteresowana wynajmem na dzisiejsze popołudnie. Z przyjemnością zabierzemy panią do jednego z naszych ulubionych miejsc, do Dolphin Key. — Rozmawiali stojąc naprzeciw mostka.

Kapitan Homer najwyraźniej już wszedł w kupiecki ton.

Gdzieś obok Carol usłyszała szczęk metalu. Przypominał odgłos hantli.

— Dolphin Keys to cudowna wysepka na uboczu — ciągnął kapitan Homer — doskonała do pływania a nawet do opalania się nago, jeżeli lubi się tego rodzaju sprawy.

Nie dalej niż o parę mil stamtąd są także zatopione wraki z osiemnastego wieku, jeżeli interesowałoby panią nurkowanie. — Carol pociągnęła następny łyk coli i przez chwilę przypatrywała się Homerowi. Szybko odwróciła oczy.

Znowu spojrzał pożądliwie. Szczególny nacisk, jaki położył na słowo „nago”, w jakiś sposób zmienił wyobrażenie Carol o Dolphin Keys ze spokojnego tropikalnego raju na zatłoczone miejsce rozpusty dla małych podglądaczy.

Wzdrygnęła się, gdy kapitan Homer nieznacznie dotknął ją prowadząc wokół burt jachtu. Co za wstrętny typ, pomyślała, powinnam była iść za pierwszym odruchem i zawrócić.

Szczęk metalu wzmógł się, kiedy minęli wejście do kabiny i zbliżyli do dziobu luksusowej łodzi. Pobudzał zawodową ciekawość Carol: dźwięk jakby nie pasował do tego miejsca. Ledwie słuchała, gdy kapitan Homer zachwalał zalety jachtu. Kiedy w końcu ujrzeli cały przedni pokład Ambrosii Carol przekonała się, że to rzeczywiście szczękały hantle. Jakaś blondynka, odwrócona do nich plecami, wykonywała ćwiczenia ciężarkami.

Miała wspaniałe ciało. Wręcz zapierające dech w piersi.

Naprężyła się kończąc serię wyciskań i uniosła hantle wysoko ponad głową. Strumyki potu spływały w dół po jej mięśniach. Nosiła głęboko wykrojony kostium, prawie bez pleców, o ramiączkach tak cienkich, że zdawało się, iż nie są w stanie utrzymać reszty. Kapitan Homer zamilkł. Carol zauważyła, że zamarł w podziwie, najwyraźniej sparaliżowany zmysłowym pięknem spoconej kobiety w kostiumie.

Co za dziwaczne miejsce, pomyślała Carol. Może dlatego dziewczyna zapytała mnie, czy znam tych ludzi.

Kobieta odłożyła ciężarki na mały stojak i wzięła ręcznik. Gdy odwróciła się, Carol zauważyła, że jest pod czterdziestkę, ładna, z tych atletycznych. Miała duże naprężone piersi, wyraźnie widoczne pod skąpym kostiumem. Jednak naprawdę godne uwagi były jej oczy: szaroniebieskie, wydawało się, że wprost przenikają spojrzeniem. Carol miała wrażenie, że pierwsze świdrujące spojrzenie tej kobiety było wrogie, omal groźne.

— Greta — powiedział kapitan Homer, gdy spojrzała na niego odwróciwszy wzrok od Carol — to jest panna Carol Dawson. Może nas wynajmie na to popołudnie.

Greta nie uśmiechnęła się, nic nie powiedziała. Otarła pot z brwi, parę razy głęboko odetchnęła i przewiesiła ręcznik przez szyję i ramiona. Stanęła twarzą do Carol i kapitana Homera. Potem odciągnęła ramiona do tyłu, ręce położyła na biodrach i zaczęła napinać mięśnie klatki piersiowej. Każdy ruch sprawiał, że jej piersi omalże podchodziły pod szyję. Podczas tego ćwiczenia jej niewiarygodnie wyraziste oczy taksowały Carol szacując szczegóły jej ciała i ubioru. Carol skręcało z niechęci.

— Cześć, Greto — powiedziała. Jej zwykła pewność siebie opuściła ją w tej niezręcznej sytuacji. — Miło cię poznać. — Jezu, myślała Carol, gdy Greta patrzyła przez parę sekund na jej wyciągniętą rękę. Zabierzcie mnie stąd.

Albo jestem na księżycu, albo to jakiś koszmar.

— Greta czasami lubi bawić się z naszymi nowymi gośćmi — powiedział kapitan Homer do Carol — ale niech to pani nie odstraszy. — Greta zdenerwowała go? Carol wydawało się, że między Greta a kapitanem wyczuwa jakąś trwającą w milczeniu rozmowę, bo w końcu Greta uśmiechnęła się. Był to jednak sztuczny uśmiech.

— Witamy na Ambrosii — powiedziała naśladując kapitana Homera. — Nasza przyjemność. — Greta wyciągnęła ręce nad głowę i znowu zaczęła napinać mięśnie. — Snami do raju — powiedziała.

Carol poczuła, że krzepka ręka kapitana odwraca ją przytrzymując za łokieć. Wydało jej się także, że dostrzegła wściekłe spojrzenie, jakie Homer rzucił Grecie.

— Ambrosia jest najpiękniejszym jachtem, jaki można wynająć w Key West — informował prowadząc ją z powrotem ku rufie i na nowo podejmując handlowy ton.

— Posiada wszelkie możliwe udogodnienia i zbytki. Telewizję kablową z wielkim ekranem, kwadrofoniczny kompaktowy odtwarzacz płyt, automatycznego mistrza kuchni z zaprogramowaną ponad setką znakomitych dań, robota do masażu. I nikt nie zna Keys tak jak kapitan Homer.

Nurkowałem i łowiłem ryby w tych wodach przez ponad pięćdziesiąt lat.

Zatrzymali się na środku jachtu przy wejściu do kabiny.

Przez oszklone drzwi Carol dostrzegła schody prowadzące na drugi pokład. — Czy zechciałaby pani zejść i obejrzeć kuchnię i sypialnię? — powiedział kapitan Homer bez śladu poprzedniej dwuznaczności. Nie było żadnych wątpliwości, że to cwany kameleon. Carol zrewidowała swój poprzedni sąd o nim jako błaźnie. Ale co to było z tą napakowaną Greta, kim ona jest, zastanawiała się. I co się tu dzieje? Dlaczego oni są tacy dziwni?

— Nie, dziękuję kapitanie Ashford. — Carol znalazła sposobność, by z wdziękiem umknąć. Wręczyła mu resztkę nie dopitej coli. — Wystarczy to, co zobaczyłam. To wspaniały jacht, ale muszę powiedzieć, że jest zbyt kosztowny dla jednej kobiety, która pragnie spędzić popołudnie na wypoczynku. Niemniej dziękuję za czas, jaki zechciał mi pan poświęcić i za małą wycieczkę. — Ruszyła w kierunku kładki, ku nabrzeżu. Oczy kapitana Homera zwęziły się.

— Ależ nawet nie rozmawialiśmy o cenie, panno Dawson.

Jestem pewien, że z osobą taką jak pani możemy ubić wyjątkowy interes…

Carol przekonała się, że bez dodatkowej rozmowy nie zamierzał jej puścić. Gdy zbierała się do odejścia z jachtu, nadeszła Greta i przystanęła obok kapitana. — Ale byłoby o czym pisać dla swojej gazety — powiedziała Greta z dziwnym uśmiechem. — Coś niezwykłego.

Carol odwróciła się zaskoczona. — Więc pani mnie rozpoznała? — powiedziała konstatując oczywistość. Dziwna para szeroko uśmiechnęła się w odpowiedzi. — Dlaczego nic nie mówiliście?

Kapitan Homer wzruszył potężnymi ramionami. — Wydawało nam się, że może podróżuje pani incognito albo chce pani zabawić się jakoś, albo może i pracuje pani nad powieścią… — ściszył głos. Carol uśmiechając się potrząsnęła głową. Potem pomachała ręką na pożegnanie, weszła na pomost i nabrzeżem skierowała się ku odległemu zarządowi przystani. Kim są ci ludzie? — zastanawiała się. Teraz jestem pewna, że już ich przedtem widziałam. Tylko gdzie?

Dwukrotnie obejrzała się przez ramię, by przekonać się, czy kapitan Homer i Greta wciąż ją obserwują. Za drugim razem, gdy znajdowała się w odległości prawie stu jardów, nie było ich już w zasięgu wzroku. Odetchnęła z ulgą. To przejście zupełnie odebrało jej odwagę.

Szła powoli. Wydobyła z małej purpurowej plażowej torby komputerową listę, którą dała jej Juliannę. Zanim zdołała na nią spojrzeć, z lewej strony dobiegł ją sygnał telefonu i jej oczy powędrowały oczywiście za dźwiękiem.

Telefon dzwonił na łodzi, na wprost której właśnie się znalazła. Na jej pokładzie, na leżaku siedział krzepki mężczyzna około trzydziestki. Miał na sobie jedynie czerwoną czapeczkę baseballisty, kąpielówki, ciemne okulary przeciwsłoneczne i jakieś paski. Mężczyzna z uwagą wpatrywał się w ekran małego telewizora stojącego na jakiejś wątłej podstawce. W jednej ręce trzymał kanapkę (Carol nawet z odległości dziesięciu jardów zdołała dostrzec, że spomiędzy kromek chleba wyciekał biały majonez). Nic nie świadczyło o tym, że mężczyzna w czerwonej czapeczce przynajmniej usłyszał telefon.

Carol, lekko zaintrygowana, podeszła bliżej. W telewizji trwał mecz koszykówki. Po mniej więcej szóstym sygnale telefonu mężczyzna (usta miał wypełnione kanapką) uradowany krzyknął w stronę sześciocalowego ekranu, pociągnął łyk piwa i nagle podskoczył, by odebrać telefon.

Aparat znajdował się pod osłoną na środku łodzi, na wykładanej drewnianą boazerią ścianie, za kołem sterowym obok kilku wbudowanych pulpitów, które — jak się zdaje — mieściły urządzenia nawigacyjne oraz radiowe wyposażenie łodzi. Mężczyzna podczas krótkiej rozmowy bezmyślnie bawił się kołem sterowym i ani razu nie oderwał wzroku od telewizora. Odłożył słuchawkę, wydał kolejny radosny okrzyk i powrócił na swój leżak.

Carol stała teraz na nabrzeżu w odległości zaledwie paru cali od łodzi i nie więcej niż dziesięć stóp od miejsca, gdzie siedział mężczyzna. On jednak nie zwracał na nią uwagi, całkowicie pochłonięty meczem koszykówki. — Dobrze! — krzyknął naraz w reakcji na coś, co w grze mu się spodobało. Podskoczył. Nagły ruch spowodował, że łódź zakołysała się, a spod telewizora wysunęła się licha podstawka. Mężczyzna rzucił się i schwycił telewizor, zanim ten spadł na podłogę. Sam jednak stracił równowagę i upadł na łokcie.

— Cholera — powiedział do siebie krzywiąc się z bólu.

Leżał na pokładzie, okulary przeciwsłoneczne przekrzywiły mu się na bok, a na ekranie małego odbiornika, którego nadal nie wypuszczał z rąk, trwał mecz. Carol nie mogła powstrzymać śmiechu. Nick Williams, właściciel i sternik jachtu Florida Queen, gdy spostrzegł, że nie jest już sam, odwrócił się w stronę, z której dobiegł go kobiecy śmiech.

— Przepraszam — zaczęła Carol przyjaźnie. — Tak się właśnie złożyło, że szłam i zobaczyłam, jak pan upadł…

— Przerwała. Nicka to nie ubawiło.

— Czego pani chce? — wbił w nią wściekłe spojrzenie.

Podniósł się, nadal trzymając (i patrząc w) telewizor i zarazem usiłując ustawić podstawkę na miejsce. Zabrakło mu rąk, by naraz tego wszystkiego dokonać.

— Wie pan — powiedziała Carol nadal uśmiechając się — mogłabym panu pomóc, gdybym nie nadwerężyła pana męskiej dumy.

Ho, ho, przemknęło Nickowi przez myśl. Następna arogancka, uparta panienka. Postawił telewizor na pokładzie łodzi i na nowo zaczął ustawiać podstawkę. — Nie, dziękuję — powiedział. — Poradzę sobie. — Nie zwracając oczywiście uwagi na Carol ustawił telewizor na podstawce, powrócił na leżak. Wziął kanapkę i piwo.

Carol była rozbawiona, co Nick najwyraźniej uznał za poniżające. Rozglądała się po łodzi. Schludność nie należała do zalet właściciela. Na przednim pokładzie walały się różne rupiecie, w tym maski, przewody do oddychania, regulatory, ręczniki, a nawet stare przekąski z barów szybkiej obsługi. W jednym kącie ktoś odłożył na boku elektroniczny sprzęt, może do naprawy, i zostawił zupełnie rozbebeszone urządzenia. Na szczycie niebieskiej osłony znajdowały się dwa napisy, każdy wykonany innym liternictwem: jeden z nazwą łodzi, drugi o treści „proszę nie palić”.

Łódź odstawała wyglądem od lśniącej nowoczesnej przystani. Carol wyobraziła sobie, jak właściciele innych łodzi przechodząc każdego ranka obok Florida Queen odwracają się z niesmakiem. Odruchowo spojrzała na komputerową Hstę, którą trzymała w ręku. Omalże nie roześmiała się na głos, gdy zobaczyła na niej nazwę tej łodzi, jako jednej z dziewięciu, które można było wynająć.

— Przepraszam — zaczęła zamierzając podjąć rozmowę o wynajęciu na popołudnie.

Nick przesadnie ciężko westchnął i oderwał się od transmitowanego w telewizji meczu koszykówki. Wyraz jego poirytowanej twarzy nie pozostawiał złudzeń. Co? Ty jeszcze tutaj? Myślałem, że zakończyliśmy rozmowę. A teraz zmykaj i pozwól mi spędzić popołudnie na mojej łodzi.

Carol nie mogła oprzeć się, by nie dokuczyć aroganckiemu panu Williamsowi (przyjęła, że mężczyzna nosi nazwisko, które miała na komputerowej liście, bo nie mogła sobie wyobrazić, by członek załogi zachowywał się z tak wyraźną pewnością siebie i swobodą na cudzej łodzi).

— Kto gra? — zapytała pogodnie, jakby nie miała pojęcia, że Nick chciał się jej pozbyć.

— Harvard z Tennessee — odburknął zdumiony, że Carol nie zrozumiała jego intencji.

— Jaki wynik? — powiedziała szybko podejmując rozpoczętą już grę.

Nick ponownie odwrócił się potwierdzając osobliwym spojrzeniem swe rozdrażnienie. — 31:29 dla Harvardu — powiedział ostro — tuż przed końcem pierwszej połowy.

— Carol nie poruszyła się. Po prostu uśmiechnęła się i bez zmrużenia oka odpowiedziała na jego groźny wzrok. — Do tego jest to pierwsza runda turnieju NCAA, a oni grają w strefie południowowschodniej. Jeszcze jakieś pytania?

— Tylko jedno — poinformowała. — Chciałabym wynająć łódź na dzisiejsze popołudnie. Pan jest Nick Williams?

Zaskoczyła go. — Cooo? — zdumiał się. W tej chwili drużyna Tennessee znowu zremisowała doprowadzając Nicka do jeszcze większej wściekłości. Przez parę sekund obserwował mecz, a potem spróbował opanować się. — Ale ja nie miałem żadnego telefonu od Juliannę. Każdy, kto chce wynająć łódź tutaj, w przystani Hemingwaya, musi to zgłosić przy biurku i…

— Przyszłam najpierw obejrzeć inną łódź, ale mi się nie spodobała. Dlatego wracając przystanęłam tutaj, — Nick znowu patrzył w telewizor i Carol zaczęła tracić do niego cierpliwość. Zabawny był na początku. Przynajmniej nie muszę się martwić, że będzie się do mnie przystawiał, pomyślała. Facet nie jest w stanie odpowiednio się mną zająć nawet po to, żeby wynająć swoją łódź. — Niech pan posłucha — dodała. — Czy chce pan wynająć mi łódź na popołudnie, czy nie?

Skończyła się pierwsza połowa meczu. — Dobra… chyba tak — odpowiedział powoli dodając w myślach, że tylko dlatego, że potrzebuje pieniędzy. Dał znak, by Carol weszła na pokład łodzi. — Zadzwonię do Juliannę i upewnię się, że pani może. Nigdy nie wiadomo.

Gdy Nick potwierdzał tożsamość Carol w zarządzie przystani, na nabrzeże wszedł żwawo młody Murzyn i zatrzymał się dokładnie naprzeciwko Florida Queen.

— Cześć, profesorze! — powiedział w chwili, gdy Nick skończył rozmawiać. — Czyżbym pomylił miejsca? — spojrzał na Carol. — Nie mówiłeś mi, że podejmujemy dzisiaj piękno, styl i klasę. Ho, ho! Cóż za biżuteria. A ta jedwabna bluzka. Czy teraz mam sobie iść i wrócić później, by wysłuchać twoich opowieści? Zwrócił się do Carol.

— On niewiele jest wart, aniołku. Wszystkie jego przyjaciółki i tak kończą u mnie.

— Przestań pleść, Jefferson — odparł Nick — ta pani jest naszym potencjalnym klientem. A ty jak zwykle spóźniasz się. Myślisz, że jak mam wynajmować łódź, skoro nie mam pojęcia kiedy i czy moja załoga pojawi się?

— Profesorze — przybysz zeskoczył na łódź i podszedł do Carol — gdybym wiedział, że to wszystko tak wygląda, już dawno bym tu był. Hej, młoda damo, nazywam się Troy Jefferson i jestem resztą załogi tego domu wariatów.

Przybycie Troya i szybkie, cięte odpowiedzi nieco zbiły z tropu Carol, która jednak prędko dostosowała się i odzyskała dowcip. Uścisnęła wyciągniętą dłoń Troya i uśmiechnęła się. Natychmiast wychylił się i omalże musnął swym policzkiem jej policzek. — Ooo — Troy stłumił szeroki uśmiech — właśnie poczułem zapach „Oscara de la Renta”. Profesorze, czy nie mówiłem, że ta kobieta ma klasę?

No, aniołku — spojrzał na Carol z kpiarskim podziwem — wprost nie potrafię powiedzieć, jak wiele dla mnie znaczy, że w końcu spotkałem na tej balii kogoś takiego jak ty. Zwykle gościmy stare damy, to znaczy stare damy, które chcą…

— Dość, Jefferson — przerwał mu Nick. — Mamy robotę. Niedługo prawie południe, a nam ciągle brakuje przynajmniej pół godziny, żeby się przygotować do wypłynięcia. Nawet nie wiemy, co panna Dawson chce robić.

— Wystarczy Carol — powiedziała. Przerwała na chwilę, taksując dwóch stojących przed nią mężczyzn. Niech już będzie, myślała, przynajmniej nikt nie będzie niczego podejrzewał, jak będę z tymi dwoma. — Powiedziałam w biurze, że chciałabym wyruszyć trochę popływać i ponurkować, ale to tylko część prawdy. Tak naprawdę chcę się dostać tutaj i poszukać wielorybów. — Z plażowej torby wyciągnęła złożoną mapę i w Zatoce Meksykańskiej, na północ od Key West, wskazała im obszar wielkości jakichś dziesięciu mil kwadratowych.

Nick zmarszczył brwi. Troy spojrzał na mapę znad ramienia Carol. — Na tym obszarze wystąpiły ostatnio liczne anomalie w zachowaniu wielorybów, w tym znaczące liczebnie wypłynięcie na plażę w Deer Key dzisiaj rano — ciągnęła Carol. — Chcę sprawdzić, czy w ich zachowaniu znajdę jakąś regułę. Może będę potrzebowała trochę ponurkować, więc jeden z was będzie mi musiał towarzyszyć. Liczę, że przynajmniej jeden z was ma licencję nurka i że macie na pokładzie sprzęt do nurkowania?

Obaj mężczyźni spojrzeli na nią z niedowierzaniem.

Carol poczuła, że powinna usprawiedliwić się. — Tak naprawdę… jestem reporterem — powiedziała wyjaśniająco, — Pracuję dla Miami Herald. Dziś rano zrobiłam materiał o wielorybach w Deer Key.

Troy odwrócił się do Nicka: — No, profesorze, mamy tu chyba prawdziwy czarter. Ktoś tu mówi, że ona chce poszukać wielorybów w Zatoce Meksykańskiej. Co ty na to? Powinniśmy przyjmować od niej pieniądze?

Nick wzruszył obojętnie ramionami i Troy wziął to za zgodę. — W porządku, aniołku — zwrócił się do Caroł — za pół godziny będziemy gotowi. Jeżeli rzeczywiście trzeba, to obaj jesteśmy licencjonowanymi nurkami. Swój sprzęt mamy na pokładzie i możemy wziąć jeszcze dla ciebie. No więc zapłać Juliannę przy biurku i zabierz swoje rzeczy.

Troy odwrócił się i poszedł na dziób łodzi do sterty sprzętu elektronicznego. Wziął jedno z pudełek z częściowo odsuniętą pokrywą i zaczął przy nim majsterkować. Nick wyciągnął następne piwo z lodówki. Carol stała bez ruchu.

Po jakichś dwudziestu sekundach Nick zauważył, że nadal tam była. — No, — powiedział zamykając rozmowę — Troy ci nie powiedział? Nie będziemy gotowi wcześniej niż za pół godziny. — Odwrócił się i poszedł na tył łodzi.

Troy zerkał znad swojej pracy. Rozbawiło go starcie, do jakiego właśnie doszło między Nickiem i Carol.

— Czy zawsze jest taki przyjemny? — zapytała Troya wskazując głową w kierunku Nicka. Nadal uśmiechała się, ale ton jej głosu zdradzał pewną irytację. — Mam trochę sprzętu, który chciałabym zabrać na pokład. Możesz mi w tym pomóc?

Trzydzieści minut później Troy i Carol powracali na Florida Queen. Troy uśmiechał się i pogwizdywał „Zippity DoDah”. Ciągnął wózek, na którym spoczywała załadowana torba. Ledwie mógł się doczekać wyrazu twarzy Nicka, gdy zobaczy „trochę sprzętu” Carol. Był podniecony rozwojem wypadków. Wiedział, że wcale nie było to takie przypadkowe wynajęcie łodzi na popołudnie. Reporterzy, nawet ci najlepsi (a poczta pantoflowa Troya szybko poinformowała go, że Carol nie była taką sobie po prostu reporterką), nie mają na co dzień dostępu do takiego sprzętu, jaki ona miała ze sobą. Troy był już pewien, że historia z wielorybami to jedynie przykrywka. Ale nie zamierzał jeszcze niczego mówić; postanowił cierpliwie zaczekać na rozwój wydarzeń.

Troyowi spodobała się ta pewna siebie młoda kobieta.

Nie było w jej zachowaniu żadnych uprzedzeń ani wyższości. No i miała poczucie humoru. Po otwarciu tylnych drzwi swego samochodu pokazała mu pojemnik pełen sprzętu.

Troy dowiódł Carol, że naprawdę zna się na elektronice.

Od razu rozpoznał znaki MOI na oceanicznym teleskopie Dale’a i nawet odgadł znaczenie skrótu MOIIPL a także rodzaj systemu przechowywania danych. Gdy poprosił ją o wyjaśnienie, Carol po prostu roześmiała się i powiedziała: — Przecież muszę się czymś posłużyć szukając wielorybów. Co mam powiedzieć?

Załadowali wózek sprzętem i potoczyli go przez parking.

Carol najpierw nieco speszyło to, że Troy rozpoznał pochodzenie sprzętu i że zadawał jej sondujące pytania (z którymi zręcznie sobie radziła dzięki wymijającym odpowiedziom — pomógł jej fakt, że Troy chciał wiedzieć przede wszystkim, jak działa elektroniczny sprzęt a ona po prawdzie nie miała o tym zielonego pojęcia). Jednak w trakcie rozmowy uspokoiła się. Intuicja podpowiadała jej, że Troy jest sprzymierzeńcem i że można liczyć na jego dyskrecję.

Carol jednak nie uwzględniła kontroli bezpieczeństwa w zarządzie przystani. Nowa przystań oferowała właścicielom łodzi nieporównywalny z innymi system bezpieczeństwa. Każda osoba, która wchodziła lub wychodziła z przystani, musiała przejść przez skomputeryzowane bramy przylegające do budynku zarządu. Pełną listę poszczególnych wejść i wyjść wraz z godziną przejścia przez bramę wydrukowywano każdej nocy i przechowywano w kartotekach biura bezpieczeństwa — środek ostrożności w razie doniesień o jakichś wzbudzających podejrzenie czy nieszczęśliwych wydarzeniach.

Wejścia i wyjścia ze sprzętem również rutynowo sprawdzano (i odnotowywano), by zapobiec kradzieży kosztownego wyposażenia elektronicznego oraz innego sprzętu.

Gdy po przyjęciu opłaty za wynajem jachtu Juliannę poprosiła, aby na kartce spisać zawartość zamkniętego pojemnika, Carol zdenerwowała się lekko. Ostro jednak zaprotestowała, kiedy wezwany szef bezpieczeństwa, typowy bostoński policjant irlandzkiego pochodzenia w stanie spoczynku, który osiadł na terenie Key West, chcąc sprawdzić zawartość pojemnika, zmusił Carol, by go otworzyła.

Sprzeciwy oraz próba pomocy ze strony Troya były daremne. Reguły obowiązują wszystkich.

Pojemnik otwarto w głównym pomieszczeniu zarządu przystani, jako że wózek był zbyt duży, by mógł przejść przez drzwi. Paru zdziwionych przechodniów, w tym miła, bodaj czterdziestoletnia kobieta o imieniu Ellen (Troy skądś ją znał, była pewnie właścicielką jednej z łodzi, pomyślała Carol), nadeszło i przyglądało się, jak oficer O’Rourke uważnie porównywał zawartość pojemnika z przygotowaną przez Carol listą. Była nieco wytrącona z równowagi, gdy wraz z Troyem pchała wózek nabrzeżem w kierunku Flor idą Queen. Miała nadzieję, że zwróci na siebie jak najmniej uwagi i teraz była na siebie zła, że nie przewidziała kontroli bezpieczeństwa. Tymczasem Nick, po wykonaniu kilku rutynowych przygotowań na lodzi i po otworzeniu kolejnego piwa, z powrotem pogrążył się w meczu koszykówki. Jego ukochany Harvard przegrywał teraz z Tennessee. Pogwizdywanie Troya Nick usłyszał dopiero wtedy, gdy członek jego załogi i Carol znajdowali się w odległości zaledwie kilku jardów.

— Jezu — Nick odwrócił się — już myślałem, że zginęliście… — głos mu zamarł, gdy zobaczył wózek z pojemnikiem. — Co to za rupiecie?

— To sprzęt panny Dawson, profesorze — odpowiedział Troy z szerokim uśmiechem. Dopadł do torby chwytając najpierw duży cylindryczny, błyszczący przedmiot na podpórce. Miał około dwóch stóp długości i ważył około dwunastu funtów. — To na przykład jest, jak mi mówiła, oceaniczny teleskop. Tymi uchwytami mocujemy to do dna łodzi i teleskop robi zdjęcia, które pokazują się na tym monitorze i przechowywane są w innym urządzeniu…

— Dość. — Nick kategorycznie przerwał Troyowi.

Wszedł na pomost i z niedowierzaniem wpatrywał się w pojemnik. Kręcił głową i spoglądał to na Troya, to na Carol.

— To właśnie mam wziąć? I mamy zainstalować cały ten bajzel tylko po to, żeby sobie wypłynąć na zatokę na jedno popołudnie i szukać wielorybów? — Popatrzył spode łba na Troya. — Gdzie ty masz głowę, Jefferson? To jest ciężkie. Montaż zabierze nam dużo czasu, a jest już popołudnie.

— A co do ciebie, siostrzyczko — ciągnął Nick zwracając się do Carol — zabieraj swoje zabawki i mapę ze skarbem gdzie indziej. Wiemy, na co cię stać, ale mamy ważniejsze rzeczy do zrobienia.

Skończyłeś? — wrzasnęła Carol na Nicka, gdy przez pomost wracał na Florida Queen. Zatrzymał się i lekko odwrócił. — Słuchaj, gnoju — wrzeszczała Carol dając upust frustracji i złości, jakie w niej się nagromadziły — to pewnie twoja sprawa, że odmawiasz mi swojej łodzi, ale nie masz prawa zachowywać się jak Pan Bóg wszechmogący i traktować mnie, czy kogokolwiek, jak gówno tylko dlatego, że jestem kobietą a tobie chce się komuś dołożyć.

— Ruszyła na niego. Nick zrobił krok do tyłu ustępując w obliczu ataku.

— Powiedziałam ci, że chcę szukać wielorybów i to właśnie zamierzam robić. A to, co ty sobie myślisz o tym co ja robię, nie ma dla mnie żadnego znaczenia. Dla ciebie ważne jest tylko to, by przez godzinę nie odrywać się od tego cholernego meczu. Jeżeli tylko będziesz trzymał się z daleka, to Troy i ja ustawimy cały sprzęt na miejsce w ciągu pół godziny. A poza tym — Carol trochę przyhamowała, — bo poczuła się zażenowana swoim wybuchem — zapłaciłam za wynajem, a ty dobrze wiesz, jak trudno jest to odkręcić przy tych komputerowych kartach kredytowych.

— Ooo, profesorze — Troy wyszczerzył złośliwie zęby i łypnął okiem na Carol. — Ale ona to ktoś więcej. — Przerwał i spoważniał. — Posłuchaj Nick, potrzebujemy pieniędzy, obaj. Do tego bardzo chciałbym jej pomóc.

Możemy trochę wyładować kosztem sprzętu do nurkowania, żeby wyrównać ciężar.

Nick poszedł z powrotem do składanego krzesła i telewizora. Pociągnął kolejny łyk piwa i nawet nie odwrócił się, by spojrzeć na Carol i Troya. — W porządku — powiedział dość niechętnie. — Zbieramy się. Ale jeżeli nie będziemy gotowi do pierwszej, to nici z tego. — Przed jego oczyma przepływali koszykarze. Harvard znowu wyrównał. Ale tym razem Nick nie patrzył. Myślał o wybuchu Carol. Ciekawe, czy ma rację. Ciekawe, czy ja rzeczywiście sądzę, że kobiety to coś niższego. Albo gorszego.

5

Komandor Vernon Winters zatrząsł się, gdy odłożył słuchawkę. Poczuł się, jakby właśnie zobaczył ducha.

Rzucił ogryzek jabłka do kosza na śmieci i sięgnął do kieszeni po pali maiła. Bez zastanowienia wstał i przeszedł przez pokój do obszernej wnęki okna, które wychodziło na porośnięty trawą dziedziniec głównego budynku administracji. W bazie Marynarki Stanów Zjednoczonych skończyła się właśnie pora lunchu. Zniknął tłum młodych mężczyzn i kobiet wchodzących i wychodzących z kafeterii.

Samotny młody podporucznik siedział na trawie oparty o wielkie drzewo i czytał książkę.

Komandor Winters zapalił papierosa bez filtra i zaciągnął się głęboko. Pośpiesznie wypuścił dym i zaciągnął się ponownie. — Cześć, Indiana — powiedział tamten głos dwie minuty wcześniej — tu Randy. Pamiętasz mnie?

— Jakby kiedykolwiek mógł zapomnieć ten nosowy baryton. A potem, nie czekając odpowiedzi, głos zmaterializował się w postaci szczerej twarzy na monitorze video.

Admirał Randolph Hilliard siedział za swym biurkiem w wielkiej sali w Pentagonie. — Nieźle — ciągnął — teraz przynajmniej możemy się nawzajem widzieć. — Hilliard przez chwilę wahał się, a potem pochylił się do przodu w kierunku kamery. — Ucieszyłem się, jak usłyszałem, że Duckett oddał ci nadzór nad sprawą Pantery. To może być paskudne. Musimy dowiedzieć się, co się stało, szybko i bez hałasu. I minister, i ja liczymy na ciebie.

Jaką odpowiedź dał admirałowi? Nie mógł sobie przypomnieć, ale zakładał, że wszystko musiało być w porządku.

Zapamiętał jednak parę ostatnich słów, gdy admirał Hilliard powiedział, żeby od razu po spotkaniu w piątek oddzwonił po południu. Tego głosu nie słyszał przez prawie pięć lat, ale rozpoznał go natychmiast. A wspomnienia, które napłynęły wielką falą, były tuż tuż.

Komandor jeszcze raz zaciągnął się papierosem i odwrócił od okna. Powoli przeszedł przez pokój. Prześliznął się po nim wzrokiem, ale nie dostrzegł reprodukcji uroczego, łagodnego obrazu Renoira Deux Jeunes Filles au Piano, która była najbardziej rzucającym się w oczy przedmiotem na ścianach jego biura. Był to jego ulubiony obraz. Żona i syn podarowali mu z okazji czterdziestych urodzin dużą reprodukcję. Zwykle parę razy w tygodniu zatrzymywał się przed nią i podziwiał piękną kompozycję. Jednak dwóch wdzięcznych młodych dziewcząt, odrabiających lekcje muzyki nie było w porządku dnia.

Yernon Winters z powrotem usiadł przy swoim biurku i ukrył twarz w dłoniach. Znowu to przychodzi, myślał, nie mogę już tego powstrzymać, nie po tym, jak zobaczyłem Randy’ego i jak usłyszałem ten głos. Rozejrzał się wokół a potem zgasił papierosa w wielkiej popielnicy na biurku.

Przez kilka chwil bawił się bezmyślnie dwoma małymi fotografiami w ramkach stojącymi na jego biurku (jedna to portret bladego, dwunastoletniego chłopca z niezbyt urodziwą kobietą po czterdziestce; druga, to fotos ze spektaklu Kotki na gorącym blaszanym dachu w Teatrze Key West, datowany w marcu 1993 roku, na której Winters ubrany był w letni garnitur). W końcu komandor odłożył fotografie, przechylił się na krześle do tyłu, zamknął oczy i poddał się przemożnej sile wspomnień. Rozsunęła się kurtyna jego wyobraźni i przeniósł się w bezchmurną ciepłą noc sprzed ośmiu laty, w początki kwietnia 1986 roku. Pierwszym dźwiękiem, jaki usłyszał, był podniesiony, nosowy głos porucznika Randolpha Hilliarda.

— Psst, Indiana, obudź się. Jak ty możesz spać? To ja, Randy. Mieliśmy pogadać. Bo się zesram z niecierpliwości.

— Yernon Winters dopiero co położył się spać pół godziny wcześniej. Bezwiednie spojrzał na zegarek. Prawie druga.

Przyjaciel stał obok jego koi roześmiany od ucha do ucha.

— Jeszcze tylko trzy godziny i atakujemy. W końcu w imię Allaha wyślemy do nieba tych szalonych Arabów i tego poplecznika terrorystów. Cholera, brachu, to nasza chwila.

Przecież na to pracowaliśmy przez całe życie.

Winters potrząsnął głową i zaczął budzić się z głębokiego snu. Zabrało mu chwilę, zanim sobie przypomniał, że jest na pokładzie USS Nimitz, u wybrzeży Libii. Właśnie miała nastąpić pierwsza w jego wojskowej karierze akcja. — Słuchaj, Randy — powiedział w końcu Winters (tamtej nocy, prawie osiem lat wstecz) — może byśmy pospali? A co, jeżeli jutro zaatakują nas Libijczycy? Będziemy musieli być w pogotowiu.

— Gówno zaatakują, — powiedział przyjaciel i towarzysz broni pomagając mu usiąść i częstując go papierosem. — Te błazny nigdy nie zaatakują kogoś, kto potrafi walczyć. To terroryści. Wiedzą tylko, jak walczyć z nie uzbrojonymi ludźmi. Jedyny facet z jajami to pułkownik Kadafi, ale on jest rąbnięty. Jak go wyślemy do diabła, będzie po bitwie. Poza tym mam tyle adrenaliny w sobie, że spokojnie mógłbym nie spać przez trzydzieści sześć godzin.

Winters czuł, jak nikotyna krąży po jego ciele. Pobudziła gorączkę oczekiwania, którą przezwyciężył, gdy godzinę wcześniej położył się spać. Randy mówił. — Nie mogę uwierzyć, jakie mamy cholerne szczęście. Przez sześć lat zastanawiałem się, jak oficer może się odznaczyć, wyróżnić, wiesz, w czasie pokoju. Teraz nareszcie. Jakiś pomyleniec podkłada bombę w klubie w Berlinie i tak się składa, że właśnie my mamy służbę na Morzu Śródziemnym. To się nazywa być we właściwym czasie na właściwym miejscu.

Cholera! Pomyśl, że pozostali aspiranci z naszego roku daliby wiele, żeby tu być, Jutro pozabijamy tych szaleńców i już mamy w perspektywie awanse na kapitanów, może nawet na admirałów, w pięć do ośmiu lat.

Winters nie zgadzał się z sugestiami przyjaciela, że jedną z korzyści uderzenia na Kadafiego miałoby być przyśpieszenie ich awansów. Ale nie odezwał się. Już zanurzył się głęboko w swoich własnych myślach. Także był podniecony, ale niezupełnie wiedział dlaczego. Podniecenie odczuwał podobnie jak kiedyś w ćwierćfinałach szkolnych rozgrywek koszykówki. Ale porucznik Winters nie mógł nic poradzić na to, że zastanawia się, na ile to podniecenie przekształci się w obawę, czy dobrze przygotowali się do uczestnictwa w prawdziwej bitwie.

Prawie przez tydzień przygotowywali się do uderzenia.

To zwykła rzecz w Marynarce, że przechodzi się przez przygotowania do walki a potem następuje odwołanie, zwykle na dzień przed planowanym starciem. Tym razem jednak od samego początku było inaczej. Hilliard i Winters szybko zauważyli, że wśród starszych oficerów panowała powaga, jakiej przedtem nigdy nie było. Nie tolerowano nonsensów które zwykle uchodziły i niedokładności w trakcie nudnych kontroli samolotów, pocisków i dział. Nimitz przygotowywał się do wojny. I nagle dzień wcześniej, kiedy zazwyczaj odwoływano podobne ćwiczenia, kapitan zebrał wszystkich oficerów i powiedział im, że otrzymał rozkaz zaatakować o świcie. Serce Wintersa zabiło mocniej, gdy dowodzący oficer przedstawił im na odprawie pełen zakres amerykańskich działań przeciw Libii.

Ostatnim zadaniem Wintersa, tuż po wieczornej mszy, było jeszcze raz prześledzić z pilotami cele bombardowania. Do ataku na rezydencję Kadafiego, w której przypuszczalnie sypiał, wyznaczono dwa samoloty. Jeden z dwóch wybranych pilotów wprost nie posiadał się ze szczęścia.

Zrozumiał, że to jemu przydzielono główny cel nalotu.

Drugi pilot, porucznik Gibson z Oregonu był spokojny, niemniej starannie przygotowywał się. Pilnie przeglądał z Wintersem mapę studiując rozmieszczenie libijskich armat. Wypił przy tym kilka szklanek wody, bo narzekał, że ma sucho w ustach.

— Cholera, wiesz Indiana, co mnie trapi? Ci chłopcy będą walczyli, a my tu będziemy tkwić bezczynnie, chyba że zwariowani Arabowie zdecydują się nas zaatakować.

Jak moglibyśmy włączyć się do walki? Zaraz. Mam pomysł. — Porucznik Hilliard mówił bez przerwy. Było po trzeciej i już przynajmniej dwukrotnie przerobili wszystko, co wiązało się z atakiem. Winters, osłabiony brakiem snu był ledwie żywy, ale niesamowity Hilliard nadal tryskał życiem.

— Ale pomysł — ciągnął dalej Randy. — Możemy to jednak zrobić. Miałeś wieczorem odprawę z pilotami, no nie, to wiesz, który poleci do jakiego celu? — Yernon kiwnął głową. — No właśnie. Na boku pocisku, którym ma dostać Kadafi, napiszemy życzenia, „żeby cię pokręciło”. W ten sposób przynajmniej częściowo weźmiemy udział w bitwie.

Yernon nie miał siły odradzać Randy’emu jego zwariowanego planu. Gdy zbliżał się czas ataku, obaj oficerowie weszli do hangaru na Nimitzu i odszukali samolot przydzielony porucznikowi Gibsonowi (Winters — nigdy nie wiedział dlaczego — od razu założył, że to Gibson wystrzeli pocisk na schronienie Kadafiego). Randy, śmiejąc się, wyjaśnił młodemu podporucznikowi, który był na wachcie, co z Yernonem zamierzają zrobić. Prawie pół godziny zajęło im odszukanie właściwego samolotu. Potem ustalili, który z pocisków jako pierwszy będzie wystrzelony w dom Kadafiego.

Przez prawie dziesięć minut uzgadniali tekst, jaki napiszą na papierze, który miał być przyklejony do pocisku. Winters chciał coś głębokiego, prawie filozoficznego, jak „Oto sprawiedliwy koniec tyranii terroryzmu”. Hilliard dowodził przekonująco, że zamysł Wintersa jest zbyt niezrozumiały. W końcu zmęczony porucznik Winters przystał na tekst napisany przez przyjaciela. ZDYCHAJ SUKINSY-

NU — brzmiał napis umieszczony przez dwóch poruczników na boku pocisku.

Winters powrócił do swojej koi wyczerpany. Zmęczony i wciąż przejęty doniosłością zdarzeń nadchodzącego dnia, wyciągnął Biblię, by przeczytać parę wersów. Prezbiterianin z Indiany nie znalazł w Księdze pociechy. Usiłował modlić się, najpierw odmawiając pacierze, później bardziej osobiście, jak to miał zwyczaj czynić w krytycznych momentach swojego życia. Błagał Boga, by strzegł żonę i syna i by towarzyszył mu w tej ciężkiej chwili. A potem szybko i bez zastanowienia poprosił go, by poraził pułkownika Kadafiego i jego rodzinę zsyłając pocisk z przyklejonym napisem.

Osiem lat później, siedząc w swoim biurze w bazie Marynarki Stanów Zjednoczonych w Key West, komandor Yernon Winters przypomniał sobie tę błagalną prośbę i aż skurczył się od wewnątrz. Nawet wtedy, w 1986 roku, tuż po zakończeniu modlitwy, czuł przedziwne pomieszanie, prawie jakby dopuścił się bluźnierstwa i uraził Boga.

Godzina krótkiego snu, jaka minęła, była torturą pełną ohydnych chimer i wampirów. Jak w transie patrzył na samoloty, które o świcie miały odlecieć z pokładu lotniskowca. Gdy machinalnie ściskał dłoń Gibsona życząc mu powodzenia, poczuł w ustach gorzki, metaliczny smak.

Przez te wszystkie lata żałował, że nie mógł unieważnić tej modlitwy. Był przeświadczony, że Bóg pozwolił, by ten właśnie pocisk niesiony przez samolot Gibsona odebrał życie córeczce Kadafiego tylko po to, by sam Winters dostał nauczkę. Tego dnia, rozmyślał marcowego czwartku 1994 roku siedząc w swoim biurze, dopuściłem się świętokradztwa i nadużyłem Twego zaufania. Przekroczyłem swoją miarę i utraciłem uprzywilejowane miejsce w Twoim przybytku. Po wielekroć od tamtej pory prosiłem o wybaczenie, ale go nie otrzymałem. Jak długo jeszcze muszę czekać?

6

Vernon Allen Winters urodził się 25 czerwca 1950 roku, w dniu, w którym Północna Korea dokonała inwazji na Południową. Jego ojciec, Martin Winters, ciężko zapracowany, głęboko religijny farmer, przez całe swe życie przypominał mu o znaczeniu tej daty. Gdy Yernon miał trzy lata, a jego siostra Linda miała lat sześć, rodzina przeniosła się z farmy do miasta Columbus w środkowo-

— południowej Indianie,zamieszkałego przez około trzydzieści tysięcy białych, średniozamożnych ludzi. Matka Yernona czuła się na farmie odizolowana od świata, zwłaszcza w zimie, i bardzo pragnęła towarzystwa. Farma Wintersów dostarczała niezłego dochodu. Pan Winters, wówczas około czterdziestki, odłożywszy większość zaskórniaków jako zabezpieczenie na złe czasy, został bankierem.

Martin Winters był dumny z tego, że jest Amerykaninem. Ilekroć opowiadał Yernonowi o dniu jego narodzin, opowieść nieuchronnie skupiał wokół wiadomości o rozpoczęciu wojny koreańskiej i tego, w jaki sposób prezydent Harry Truman tłumaczył ten fakt obywatelom. — Pomyślałem tego dnia — mawiał pan Winters — że to na pewno nie był żaden zbieg okoliczności. Dobry Bóg przyniósł nam ciebie tego właśnie dnia ze względu na swoje zamiary wobec ciebie. I zakładam się, że przeznaczył cię do tego, byś bronił tego cudownego kraju, który stworzyliśmy…

— Co więcej, bankier Winters uważał potem, że mecz footballowy armiamarynarka jest najważniejszym wydarzeniem roku i mawiał do swoich przyjaciół, zwłaszcza gdy stało się jasne, że Yernon jest dobrym uczniem, że chłopak wciąż zastanawia się nad wyborem akademii wojskowej, do której ma uczęszczać. Yernona nigdy o to nie zapytał.

Wintersowie wiedli proste życie ludzi Środkowego Zachodu. Pan Winters odnosił umiarkowane sukcesy i ostatecznie został pierwszym wiceprezesem największego banku w Columbus. Miejscem aktywności społecznej głowy rodziny był kościół. Rodzina była prezbiteriańska i prawie całą niedzielę spędzała w kościele. Pani Winters działała w szkółce niedzielnej i odpowiadała za prezentację treści biblijnych w gazetkach ściennych przedszkoli i sal lekcyjnych szkół podstawowych.

W ciągu tygodnia pani Winters zajmowała się szyciem i oglądaniem seriali. Czasami grała z przyjaciółmi w brydża. Poza domem nigdy nie pracowała. Jej praca to mąż i dzieci. Była troskliwą i cierpliwą matką, która bardzo dbała o swoje potomstwo i niezmordowanie przez lata ich dorastania kierowała ich rozlicznymi zajęciami.

W szkole średniej Yernon uprawiał wszelkie sporty: football i koszykówkę dlatego, że tego od niego oczekiwano; baseball — bo lubił. We wszystkich dziedzinach sportu był ponadprzeciętny. — Aktywność jest bardzo ważna, zwłaszcza sportowa — często mawiał do niego z aprobatą bankier Winters. — Uczelnie bardziej na to zwracają uwagę, aniżeli na stopnie. — Jedyna poważna decyzja, jaką Yernon musiał podjąć w pierwszych osiemnastu latach swego życia, to wybór którejś z wojskowych uczelni. (Pan Winters, jako człowiek przewidujący, gotów był Yernonowi zapewnić wstęp na każdą z akademii. Mocno nalegał na Yernona, by na wszelki wypadek pomyślał o zgłoszeniu swej kandydatury na wszystkie trzy). W pierwszych latach szkoły średniej Yernon poddał się testowi uzdolnień szkolnych (SAT) i osiągnął tak wysoki wynik, że było oczywiste, iż będzie mógł sobie pozwolić na wybór tej, która mu się podoba. Zdecydował się na Annapolis, a o powody go nie pytano. Gdyby zapytano, odpowiedziałby, że po prostu podoba się sobie w mundurze Marynarki.

Lata młodzieńcze Yernona upłynęły wybitnie spokojnie, zwłaszcza jeżeli zważyć, że przypadły na czas wielkiego społecznego zamętu w Stanach. Rodzina Wintersów catymi godzinami modliła się wspólnie po zabójstwie Kennedy’ego, martwiła się o miejscowych chłopaków, którzy byli na wojnie w Wietnamie, niepokoiła się, kiedy trzech wyróżniających się w szkole uczniów klas starszych odmówiło obcięcia włosów, za co zostali wyrzuceni ze szkoły. Uczęszczała także na kościelne mityngi protestując przeciw klęsce marihuany. Te wszystkie niepokoje nie zakłócały jednak harmonii codziennego życia rodziny Wintersów. Muzyka Beatlesów i Rolling Stonesów przenikała do ich tradycyjnej kultury. Na gramofonie stereofonicznym Yernona puszczano nawet niektóre protestsongi Boba Dylana i Joan Baez. Jednak ani Yernon, ani jego siostra Linda nie zwracali większej uwagi na tekst.

Wiedli beztroskie życie. Najbliżsi przyjaciele Yernona pochodzili z rodzin takich samych jak jego. Matki nie pracowały, ojcowie byli bankierami, prawnikami czy biznesmenami, w większości zwolennikami republikanów (do przyjęcia byli patriotycznie nastawieni demokraci) i żarliwie wierzyli w Boga, w kraj i całą tę litanię, która kończy się na szarlotce. Z Yernona był „dobry chłopak”, nawet

„wyjątkowy”, który najpierw zwrócił na siebie uwagę swoimi występami w dorocznych kościelnych widowiskach na Boże Narodzenie i Wielkanoc. Pastor ich kościoła gorąco wierzył, że misterium narodzin i ukrzyżowania Chrystusa w wykonaniu dzieci stanowiło skuteczny sposób na odrodzenie obywateli miasta. I nie mylił się. Widowiska Kościoła Prezbiteriańskiego w Columbus zaliczały się do corocznych miejscowych atrakcji. Gdy kościelna kongregacja i jej zwolennicy patrzyli, jak ich własne dzieci grają role Józefa, Marii, wreszcie Chrystusa, uczuciowo włączali się w przedstawiane zdarzenia, czego naprawdę nie można było osiągnąć w inny sposób.

Wielebny Pendleton miał dwie obsady do każdego z widowisk tak, by mogło w nich uczestniczyć więcej dzieci.

Niemniej gwiazdą zawsze był Yernon. Gdy miał jedenaście lat, po raz pierwszy zagrał Chrystusa w Wielkanocnym widowisku. Po czym na religijnej kolumnie miejscowej gazety pisano, że dźwigany przez niego krzyż męki „zawierał wszelkie ludzkie cierpienie”. Był Józefem na Boże Narodzenie i Jezusem na Wielkanoc przez cztery lata z rzędu, zanim nie wyrósł i tym samym przestał nadawać się do widowisk. Przez ostatnie dwa lata, gdy Yernon miał trzynaście, czternaście lat, rolę Dziewicy Marii w obsadzie

„A” grała córka pastora, Betty. Yernon i Betty dość często uczestniczyli we wspólnych próbach, a obie rodziny były zachwycone. Cała czwórka rodziców nie taiła, że ogólnie rzecz biorąc wyraziliby zgodę, gdyby — „zakładając, że tego życzy sobie Bóg” — przyjaźń Yernona i Betty ewentualnie dojrzała do czegoś bardziej trwałego.

Yernonowi spodobało się to zainteresowanie, jakim się cieszył z powodu widowisk. Mimo że Betty głęboko przeżywała jedynie religijne aspekty ich występów (szczerze oddawała się Bogu, bez chwiejności, we wszystkim), to jego radość po każdym przedstawieniu łaknęła pochwały i pomnażali ją dumni z niego rodzice. W szkole średniej, naturalną koleją rzeczy, zbliżył się do małych form teatralnych i co roku grał główną rolę w szkolnym przedstawieniu. Matka popierała to, mimo umiarkowanych sprzeciwów ojca. (— Poza tym, mój drogi — mawiała — nie sądzę, by ktoś naprawdę mógł pomyśleć, że Yernon jest zniewieściały, skoro uprawia aż trzy sporty), także dlatego, że sama pośrednio zbierała pochwały.

W lecie 1968 roku, tuż przed wstąpieniem do Annapolis, Yernon pracował przy kukurydzy u swojego wuja. W tym samym czasie, w odległym o niewiele ponad sto mil Chicago doszło do zamieszek podczas Konwencji Partii Demokratycznej. Yernon jednak spędzał letnie wieczory w Columbus, z Betty, rozmawiał z kumplami i pił korzenne piwo w „A nad W Drivein”. Państwo Winters od czasu do czasu grali z Yernonem i z Betty w minigolfa albo w kanastę. Byli zachwyceni i dumni, że mają „dobre, porządne dzieciaki”, które nie są ani hippisami, ani ofiarami narkomanii. Ogólnie rzecz biorąc ostatnie lato Yernona w Indianie było poukładane, przyzwoite i bardzo przyjemne.

W Annapolis był, jak należało oczekiwać, wzorowym studentem. Wytrwale studiował, przestrzegał regulaminów, uczył się tego, co przekazywali mu profesorowie i marzył, że zostanie komandorem na lotniskowcu albo na atomowym okręcie podwodnym. Nie licytował się z chłopcami z wielkiego miasta, którzy — jak na niego — sprawiali wrażenie za bardzo doświadczonych i zawsze czuł się nieswojo, gdy przypadkiem rozmawiali o seksie. Był dziewicem, czego się nie wstydził, ale i nie widział potrzeby, aby to rozgłaszać po całej Akademii Marynarki. Parę razy w miesiącu miał randki z Joanną Carr z Uniwersytetu Maryland, nic szczególnego, właściwie tylko wtedy, gdy wymagała tego sytuacja: po wieczorku zapoznawczym na wstępnym roku studiów, po którym spotkał się z nią i jeszcze kilka razy. Przez jeden weekend, gdy w Filadelfii odbywał się mecz armiamarynarka, była jego dziewczyną.

(Przez cały okres studiów Yernon przyjeżdżał do domu, do Indiany dwa razy do roku: w lecie i na Boże Narodzenie. Widywał się wtedy zawsze z Betty Pendleton, która skończyła szkołę średnią i rozpoczęła studia nauczycielskie na pobliskim stanowym uniwersytecie. Takie szczególne okazje jak rocznica ich pierwszego pocałunku albo Nowy Rok w jakimś sensie celebrowali ofiarowując sobie z Betty czułości: namiętne pocałunki i pieszczoty. Żadne z nich nigdy nie dążyło do zmiany tego utrwalonego na dobre stanu rzeczy.)

Vernon i Joanna stali się parą na weekend za sprawą innego aspiranta, najbliższego kolegi, jakiego Yernon miał w Marynarce, którego jeszcze nie całkiem można było nazwać przyjacielem, Duane’a Ellera i jego dziewczyny z Columbii, niezwykle hałaśliwej i energicznej Edith. Yernon nigdy nie spędzał zbyt wiele czasu w towarzystwie dziewczyn z Nowego Yorku, a Edith wydała mu się zupełnie nieznośna. Była zażarcie antynixonowska i antywietnamska, i niejako wbrew temu, że jej chłopak na weekendy miał zostać wojskowym, była także antymilitarna.

Plany na ten weekend były pierwotnie jak najbardziej przyzwoite, nawet jeżeli zważyć, że był rok 1970 i przypadkowy stosunek nie stanowił niezwykłego zjawiska na uniwersyteckim kampusie. Yernon i Duane zamieszkali razem w jednym hotelowym pokoju, a obie dziewczyny w drugim.

Przy kolacji w pizzerii, wieczorem przed meczem, Edith często robiła afronty Joannie i Yernonowi, a Duane nie interweniował. Yernon, widząc, że Edith dokucza Joannie, zaproponował, że może byłoby lepiej, gdyby oni oboje zajęli wspólny pokój i tym samym zrezygnowali z pierwotnych ustaleń. Zgodziła się chętnie.

W trakcie czterech czy pięciu randek Yernon nie odważył się na żadne erotyczne gesty w stosunku do Joanny. Był czuły, parę razy pocałował ją na dobranoc, a przez większą część wieczoru ich ostatniej randki trzymał jej dłoń w swojej ręce. Wszystko było zawsze nadzwyczaj poprawne, jednak gwoli prawdy, sytuacja nie sprzyjała intymności.

Dlatego Joanna nie wiedziała, czego naprawdę ma oczekiwać. Podobał jej się ten przystojny aspirant z Indiany i parę razy pomyślała, że może rozwinie się z tego coś poważniejszego. Jednak Yernon nie był dla niej jeszcze kimś „nadzwyczajnym”.

Tuż po zamianie pokoi (utrudniała ją pijana Edith zawstydzając ich i siebie sprośnymi komentarzami), Yernon taktownie przeprosił Joannę i powiedział, że gdyby miała czuć się nieswojo to on prześpi się w samochodzie.

Pokój, typowy w sieci Holliday Inn, miał dwa podwójne łóżka. Joanna zaśmiała się. — Wiem, że tego nie planowałeś — powiedziała. — Jeśli poczułabym się zagrożona, to zawsze mogę cię wysłać do twojego łóżka.

Pierwszą noc spędzili oglądając w pokoju telewizję i popijając piwo. Oboje czuli się dość skrępowani. Gdy przyszła pora snu wymienili parę namiętnych pocałunków, pośmiali się, a potem poszli do swoich łóżek.

Następnego dnia wieczorem, po zabawie zorganizowanej z okazji meczu przez Akademię Marynarki w hotelu, w śródmieściu Filadelfii, Joanna i Yernon tuż przed północą powrócili do swego pokoju w Holliday Inn. Przebrali się w dżinsy i Yernon mył zęby, gdy ktoś zapukał do drzwi.

Joanna otworzyła. W drzwiach stał Duane Eller z przeraźliwym uśmiechem na twarzy. W dłoni ściskał jakiś mały przedmiot. — Ten towar jest kurewsko dobry — powiedział wciskając Joannie w rękę skręta. — Musisz spróbować. — Duane szybko wycofał się.

Joanna miała już niejednego chłopaka. Ale jeszcze się nie zdarzyło, by któryś z nich nigdy choćby nie spróbował skręta, nie mówiąc już by nie palił. Ona sama paliła marihuanę może z dziesięć razy w ciągu czterech lat poczynając od pierwszej klasy szkoły średniej. Lubiła to, gdy było stosowne miejsce i odpowiednie towarzystwo; unikała, gdy nie miała wpływu na otoczenie. Z Yernonem jednak spędzała weekend i pomyślała, że mógłby to być doskonały sposób, by go trochę rozluźnić.

Vernon, gdyby mu zaproponowano marihuanę, w każdych innych okolicznościach, odmówiłby. Nie tylko dlatego, że w ogóle miał coś przeciwko narkotykom, ale także dlatego, że bałby się, iż ktoś mógłby się jakoś dowiedzieć i skończyłoby się na wyrzuceniu z Annapolis. Teraz jednak był z uroczą dziewczyną, która właśnie zapaliła skręta i mu go podawała. Joanna szybko domyśliła się, że w tej dziedzinie był nowicjuszem. Pokazała mu, jak się zaciągać i przytrzymywać dym, jak nie przeciągać skręta i w końcu, w jaki sposób trzymać niedopałek (przy pomocy spinki do włosów), by go dopalić. Yernon spodziewał się, że będzie się czuł jak pijany. Był zaskoczony, gdy okazało się, że poczuł się raźniej. Ku własnemu zdumieniu zaczął recytować wiersze E. E. Cummingsa, których uczył się na zajęciach z literatury. A potem razem z Joanną zaczęli się śmiać. Śmiali się ze wszystkiego, z Edith, z footballu, z Akademii Marynarki, ze swoich rodziców, nawet z Wietnamu. Śmiali się do łez.

Ogarnął ich przejmujący głód. Założyli kurtki i wyszli na chłodne grudniowe powietrze, by poszukać czegoś do zjedzenia. Pod ramię przedefilowali przez podmiejski parking znajdując pół mili od swojego hotelu dobrze zaopatrzony sklep, który jeszcze był czynny. Kupili colę, ziemniaczane chipsy, frytki i, ku zdziwieniu Yernona, paczkę Ding Dongów. Joanna otworzyła torebkę z chipsami, gdy znajdowali się jeszcze w sklepie. Włożyła jednego do ust Yernonowi.

Oboje zamruczeli ze smakiem. W trójkę, z kasjerem, roześmiali się.

Yernon nie mógł uwierzyć, że tak smakują chipsy. Zjadł całą torbę, gdy wracali do swojego pokoju. Kiedy skończył, spontanicznie odśpiewał piosenkę Beatlesów Maxwell’s Siher Hammer. Joanna ochoczo włączała się przy słowach Bang, bang, Maxwell’s silver hamtner came down upon his head… wyciągała zwiniętą dłoń i jej bokiem żartobliwie uderzała w czubek głowy Vernona. Vernon był beztroski i czuł się swobodnie, jakby znał Joannę od zawsze. Objął ją i gdy skręcali w drogę dojazdową prowadzącą do ich hotelu, ostentacyjnie pocałował.

Usiedli na podłodze rozkładając przed sobą wszystkie swoje smakołyki. Yernon włączył radio. Było nastawione na stację z muzyką klasyczną. Dźwięk hipnotyzował go. Po raz pierwszy w życiu naprawdę usłyszał w głowie poszczególne instrumenty całej orkiestry symfonicznej.

Wyobrażał sobie scenę i widział muzyków, jak smyczkami pociągają po strunach skrzypiec. Był zachwycony i podniecony. Joannie powiedział, że ożyły wszystkie jego zmysły.

Dziewczyna odnosiła wrażenie, że Yernon w końcu otworzył się. Gdy pochylił się, by ją pocałować, była więcej niż chętna. Symfonia grała, a oni całowali się bez pamięci.

Podczas chwilowej przerwy na chrupki, Joanna nastawiła radio na stację z rock and roiłem. Muzyka zmieniła rytm ich pieszczot. Od świdrującego, brzęczącego brzmienia ich pocałunki stawały się coraz bardziej namiętne. W zapale Vernon popchnął Joannę na podłogę, gdzie leżąc obok siebie, nadal całkowicie ubrani, bez przerwy całowali się.

Zniewoliła ich siła własnego podniecenia.

W radio zaczęli właśnie grać Light My Fire Doorsów.

I zanim utwór dobiegł końca, Yernon Allen Winters z Columbus w Indianie, aspirant trzeciego roku w Akademii Marynarki Stanów Zjednoczonych nie był już dziewicem.

— The time to hesitate is through, no time to wallaw in the mirę, try nów you can only lose, and our love become a funeral pyre… Come on baby, light my fire… Come on baby, light my fire. — Yernon nigdy, przez całe swoje życie nie stracił panowania nad sobą. Ale gdy Joanna pieściła jego odznaczającego się pod dżinsami penisa, nagle jakby ustąpiła jakaś żelbetowa zapora. Wiele lat później Yernona wciąż zdumiewała dzika namiętność, jaka wtedy doszła do głosu na dwie, może trzy minuty. Połączenie natarczywych pocałunków Joanny, trawy i przeszywających rytmów muzyki sprawiły, że przekroczył barierę. Był jak zwierzę.

Parokrotnie silnie szarpnął spodnie Joanny omalże ich nie rozdzierając, gdy usiłował ściągnąć je z jej bioder.

Spodnie ściągnęły do połowy majtki. Yernon chwycił je mocno i pociągnął do końca wyswobadzając się równocześnie ze swoich dżinsów.

Joanna usiłowała go przyhamować, spokojnym głosem dając do zrozumienia, że może w łóżku byłoby lepiej, że może przyjemniej by było, gdyby w tej chwili zdjęli przynajmniej buty i skarpety i nie kochali się mając wokół kostek spodnie, które krępowały ich ruchy. Ale Yernon był nieprzytomny. Lata powściągliwości sprawiły, że nie nabył umiejętności panowania nad falą swojego pożądania. Był opętany. Położył się na niej. Twarz miał przeraźliwie poważną. Joanna najpierw przestraszyła się, ale jej nagły strach wzmógł jej podniecenie. Yernon przez kilka sekund usiłował znaleźć właściwe miejsce (słychać było teraz gorączkową instrumentalną część Light My Fire) a potem wszedł w nią raptownie i mocno. Raz, drugi poczuła, jak się wciska, a potem całe jej ciało przeniknął dreszcz.

W dziesięć sekund było po wszystkim. Intuicyjnie wyczuwała, że to był jego pierwszy raz i ta przyjemna świadomość była silniejsza niż uczucie zranione przez niedostatek wyrafinowania i czułości.

Yernon nie odezwał się i szybko zasnął na podłodze obok Joanny.

Podeszła do łóżka, ściągnęła narzutę, przytuliła się na podłodze do ramienia Yernona i okryła ich oboje. Uśmiechała się do siebie i zanurzała w sen, wciąż nieco zaintrygowana tym mieszkańcem Indiany, który leżał obok niej.

Wiedziała jednak, że coś dla siebie znaczyli. Ile, tego Joanna po prawdzie nigdy się nie dowiedziała.

Gdy Yernon obudził się w środku nocy, przepełniało go poczucie winy. Nie mógł uwierzyć, że palił narkotyk a potem właściwie zgwałcił dziewczynę, którą ledwie co znał.

Stracił panowanie. Nie był w stanie powstrzymać tego, co robił i wyraźnie przekroczył granice przyzwoitości. Skrzywił się, gdy pomyślał, co jego rodzice (albo, co gorsza, Wielebny Pendleton i Betty), pomyśleliby o nim, gdyby widzieli, co zrobił. Potem wina przerodziła się w strach.

Yernon wyobraził sobie, że Joanna jest w ciąży, że będzie musiał opuścić Annapolis i ożenić się z nią (Co by robił?

Czym by się zajmował, gdyby nie został oficerem marynarki?), że będzie musiał wszystko wyjaśnić swoim rodzicom i Pendletonom. Co gorsza, potem wyobraził sobie, że za chwilę do hotelu przyjdzie obława i że policja znajdzie niedopałek skręta. Najpierw wywalą go z Akademii za zażywanie narkotyków, potem dowiedzą się, że dziewczyna zaszła z nim w ciążę.

Vernon Winters był naprawdę przestraszony. Leżąc na podłodze w pokoju hotelu na obrzeżach Filadelfii w niedzielę o trzeciej nad ranem zaczai się żarliwie modlić.

— Dobry Boże — modlił się Yernon Winters błagając o coś tylko dla siebie po raz pierwszy od dnia, gdy składał test uzdolnień szkolnych i prosił Boga o pomoc — pozwól mi wyjść z tego cało, a ja będę najbardziej zdyscyplinowanym oficerem marynarki, jakiego kiedykolwiek widziałeś.

Poświęcę swoje życie obronie tego kraju, który Cię czci.

Błagam, pomóż mi.

W końcu udało mu się ponownie zasnąć. Sen jednak miał niespokojny, zakłócany wyrazistymi obrazami. W jednym śnie Yernon miał na sobie mundur aspiranta, ale znajdował się za kulisami sceny w prezbiteriańskim kościele w Columbus. Trwało wielkanocne widowisko, a on znowu był Chrystusem dźwigającym krzyż na Kalwarię.

Ostra krawędź krzyża wpijała mu się przez koszulę w ramię i Yernon zaczai się obawiać, że może nie przetrzymać próby. Potknął się i upadł. Krzyż uciskał coraz mocniej i Yernon zobaczył, że krew spływa mu z ramienia.

— Ukrzyżować go! — usłyszał we śnie czyjś krzyk. — Ukrzyżować go! — wrzasnęła grupa ludzi na widowni, gdy na próżno usiłował coś dostrzec przez światło łukowych lamp. Przebudził się spocony. Przez parę chwil nie wiedział, gdzie jest. Potem znowu odtwarzał zdarzenia mijającej nocy, a jego emocje znowu weszły w cykl wstrętu, depresji i strachu.

Joanna przebudziła się. Była czuła i tkliwa. Yernon jednak był nieobecny. Wytłumaczył się ze swojego stanu mówiąc, że martwi się zbliżającymi egzaminami. Joanna parę razy próbowała rozmawiać o tym, co zaszło w nocy, ale on za każdym razem gwałtownie zmieniał temat. Cierpiał, gdy razem jedli śniadanie i gdy jechali z powrotem do College Park, do żeńskiego akademika. Gdy rozstawali się, Joanna chciała go znacząco pocałować, ale Vernon nie odwzajemnił się. Spieszno mu było zapomnieć o całym weekendzie. Po powrocie w zacisze swego pokoju w Annapolis, skruszony układał się z Bogiem, by pozwolił mu wyjść z opresji bez szwanku.

Aspirant Yernon Winters dotrzymał słowa. Nie tylko nie rozmawiał już więcej z Joanną Carr (parę razy dzwoniła i nie udało jej się go złapać; wysłała dwa listy, które pozostały bez odpowiedzi; w końcu dała za wygraną) ale i zupełnie dał sobie spokój z randkami podczas ostatnich osiemnastu miesięcy w Annapolis. Ciężko pracował na studiach i, tak jak obiecał Bogu, dwa razy w tygodniu służył w kościele.

Uczelnię ukończył z wyróżnieniem i odbył swój pierwszy rejs na wielkim lotniskowcu. Dwa lata później, w czerwcu 1974 roku, jak już Betty Pendleton ukończyła college i otrzymała dyplom nauczycielki, Yernon poślubił ją w prezbiteriańskim kościele w Columbus, w którym dwanaście lat wcześniej grali role Józefa i Marii. Przenieśli się do Norfolk w Yirginii i Yernon był przekonany, że ustabilizował swój tryb życia, które przez długie okresy czasu miał spędzać na morzu powracając do domu jedynie na krótkie pobyty z Betty i z dziećmi, których mieli nadzieję się dochować.

Yernon niezmiennie dziękował Bogu, że dotrzymywał układu, a sam zadeklarował się zostać najlepszym oficerem Marynarki Stanów Zjednoczonych. Wszystkie raporty tyczące jego przydatności chwaliły go za niezawodność i sumienność. Jego zwierzchnicy otwarcie mówili, że jest w nim materiał na admirała. Aż do Libii. Bo dla Yernona Allena Wintersa cały świat zmienił się w kilka tygodni po amerykańskim ataku na Kadafiego.

7

Carol i Troy siedzieli na przednim pokładzie Florida Queen zwróceni twarzami do dziobu, w kierunku oceanu i ciepłego południowego słońca. Carol zdjęła swą purpurową bluzkę odsłaniając górę niebieskiego jednoczęściowego kostiumu, ale wciąż miała na sobie białe bawełniane spodnie. Troy był bez koszuli, w białym surfingowym komplecie, który sięgał do kostek jego pięknych czarnych nóg. Ciało miał szczupłe i muskularne, wyraźnie wytrenowane, ale nie nadmiernie umięśnione. Rozmawiali swobodnie, z ożywieniem, często beztrosko się śmiejąc. Za nimi, pod osłoną Nick Williams czytał A Fan Notes Freda Exleya. Od czasu do czasu spoglądał przez chwilę na tamtych dwoje, a potem wracał do swojej książki.

— No to dlaczego nigdy nie poszedłeś do college’u?

— zapytała Carol Troya. — Najwyraźniej byłeś uzdolniony. Byłbyś świetnym inżynierem.

Troy wstał, zdjął okulary i podszedł do relingu. — Mój brat Jamie mówił to samo — powiedział powoli, wpatrując się w spokojny ocean. — Ale byłem zbyt szalony. Gdy w końcu skończyłem szkołę średnią, zachciało mi się dowiedzieć jaki jest świat. Więc wyfrunąłem, Wędrowałem po całych Stanach i Kanadzie. Przez parę lat.

— To wtedy nauczyłeś się elektroniki? — zapytała Carol. Sprawdziła na zegarku, która godzina.

— To było później, znacznie później — powiedział Troy przypominając sobie. — Przez te dwa lata wędrówki nauczyłem się tylko tego, jak sobie radzić, by przeżyć. No i tego, jak to jest być czarnym chłopakiem w świecie białych. — Spojrzał na Carol. Żadnej znaczącej reakcji.

— Musiałem imać się setki różnych zajęć — ciągnął spoglądając na ocean — byłem kucharzem, gońcem w redakcji, pracowałem przy budowach. Udzielałem nawet lekcji pływania w prywatnym klubie. Byłem gońcem w hotelu uzdrowiskowym, opiekowałem się polem golfowym…

— Troy roześmiał się i ponownie odwrócił, by sprawdzić, czy Carol uważnie słucha. — Ale to cię chyba nie interesuje…

— Ależ tak, interesuje — powiedziała Carol — to mnie fascynuje. Usiłuję sobie wyobrazić, jak wyglądałeś w hotelowym uniformie. A jeżeli kapitan Nick się nie myli, mamy jeszcze dziesięć minut, zanim znajdziemy się tam, gdzie mamy dotrzeć — zniżyła głos. — Ty przynajmniej rozmawiasz. Profesor nie jest zbyt towarzyski.

— Być czarnym gońcem hotelowym w południowym Mississippi to niezwykle pouczające doświadczenie — zaczął Troy i uśmiech opromienił jego twarz. Uwielbiał opowiadać historyjki ze swego życia. To zawsze sytuowało go na środku sceny. — Wyobraź sobie aniołku, że mam osiemnaście lat i próbuję szczęścia w wielkim, starym portowym zajeździe nad Zatoką, tuż przy plaży. Pokój, wyżywienie i napiwki. Jestem u szczytu powodzenia. Aż tu szef gońców, niziutki facet o nazwisku Fish, rozsiadł się w baraku gdzie mieszkali wszyscy gońcy plus personel kuchenny i przedstawia mnie jako „nowego czarnucha”.

Z urywków rozmowy mogłem wywnioskować, że hotel ma jakieś kłopoty, chyba z powodu dyskryminacji rasowej, a to, że mnie zatrudnili, miało stanowić po części ich odpowiedź na zarzuty.

— Barak, w którym był mój pokój, znajdował się tuż za polem golfowym. Mała prycza, szafa w ścianie, biurko czy stolik z przenośną lampą, zlew, żebym miał gdzie umyć zęby i twarz — tam mieszkałem przez sześć tygodni. Po drugiej stronie budynku była wielka wspólna łazienka, którą wszyscy opuszczali, gdy tylko się pojawiałem.

— W mojej szkole średniej w Miami wszyscy uczniowie to czarni albo Kubańczycy, lub jedno i drugie. Dlatego prawie nic nie wiedziałem o białych. Z książek, z telewizji miałem ten cudowny ich obraz jako przystojnych, wykwalifikowanych, wykształconych, bogatych. Ha! Moje złudzenia szybko się rozwiały. Szef gońców, Fish, co noc palił trawę ze swoim szesnastoletnim synem Donnym i marzył o dniu, kiedy znajdzie milion dolarów, które ktoś zostawi w pokoju. Drugi ceł jego życia to do samej śmierci rżnąć co rano w klozecie żonę szefa, Marie.

— Jednym z gońców była taka biedna samotna dusza, która nazywała się, naprawdę, Saint John, a to za sprawą swoich dzielnych rodziców, bo Saint mu dali na imię. Miał tylko sześć zębów, nosił grube szkła i miał potężnego guza pod lewym okiem. Saint wiedział, że jest brzydki i przez cały czas martwił się, że z powodu swojego wyglądu straci pracę. Dlatego Fish bezlitośnie go wykorzystywał. Dawał mu wszystkie najpaskudniejsze zlecenia i zmuszał, by mu się opłacał z części swoich napiwków. Pozostali gońcy także przy każdej okazji wyśmiewali się z Saint Johna i zrobili go obiektem swoich prostackich żartów.

— Jednej nocy siedziałem sobie spokojnie w swoim pokoju i czytałem książkę, gdy ktoś cicho zapukał do drzwi.

Gdy otworzyłem, w progu stał Saint John. Wyglądał na zmieszanego i oszołomionego. W jednej ręce trzymał pudełko z szachami, a w drugiej sześć puszek piwa. Odczekałem chwilę a potem zapytałem, czego chce. Rozejrzał się nerwowo, a potem zapytał, czy wiem jak się gra w szachy.

Gdy mu odpowiedziałem, że tak i dodałem, że chętnie bym zagrał, Saint John uśmiechnął się od ucha do ucha i coś wymamrotał, że się cieszy, że skorzysta z okazji. Zaprosiłem go i przez prawie dwie godziny graliśmy, rozmawialiśmy i piliśmy piwo. Był jednym z dziewięciorga dzieci w biednej, wiejskiej rodzinie z Mississippi. Gdy graliśmy, Saint Johnowi przypadkiem wymknęło się, że trochę się obawiał prosić mnie o wspólną grę, bo Fish i Miller powiedzieli mu, że czarnuchy są zbyt tępe, by grać w szachy.

— Na te parę tygodni, które tam jeszcze spędziłem, zostaliśmy przyjaciółmi. Połączyły nas najmocniejsze wiezy, bo obaj byliśmy outsiderami w tej dziwnej społeczności składającej się z pracowników zajazdu portowego nad Zatoką. To od Saint Johna dowiedziałem się o różnych błędnych wyobrażeniach, jakie biali z Południa mają o czarnych. — Troy roześmiał się. — Wiesz, pewnego wieczoru Sain John wszedł za mną do łazienki, by na własne oczy przekonać się, czy mam dużo większego niż on.

Troy wrócił na swoje krzesło i spojrzał na Carol. Uśmiechała się. Trudno było nie bawić się przy opowieściach Troya. Opowiadał je z takim entuzjazmem i uroczym zaangażowaniem! Nick pod osłoną odłożył książkę i również przysłuchiwał się rozmowie.

— No i był tam wielki Farell, dwudziestolatek, który wyglądał jak Elvis Presley. Podawał gościom tańszy likier, załatwiał osoby do towarzystwa na telefon i z hotelu zabierał mnóstwo rzeczy, by je sprzedawać w sklepie swojej siostry. Część mojego pokoju wynajął na skład likieru. Co za typ! Po wielkim śniadaniu z okazji jakiegoś zjazdu zlewał pozostawiony w szkłach sok pomarańczowy do butelek i gromadził to, by ponownie sprzedać. Któregoś rana kierownik hotelu przypadkowo rozsiadł się w pokoju, znalazł torbę z sokami i chciał wiedzieć, co i jak. Farrel chwycił mnie i zabrał na zaplecze. Powiedział, że chce ubić interes. Jeżeli przyznam się, że ja brałem sok, to on zapłaci mi dwadzieścia dolarów. Tłumaczył, że nic mi się nie stanie, bo o czarnuchach wiadomo, że kradną. A jeżeli przyłapią Farrela, to straci robotę…

Nick wyszedł spod osłony. — Przykro mi, że muszę to przerwać — powiedział z nutą sarkazmu w głosie — ale według naszego komputerowego nawigatora — jesteśmy w tej chwili na południowym skraju mapy. — Zwrócił Carol mapę.

— Dzięki, profesorze — roześmiał się Troy — chyba uratowałeś Carol od zagadania na śmierć. — Podszedł do umieszczonych w pojemniku obok osłony urządzeń monitorujących. Włączył zasilanie. — Hej, aniołku, powiedz mi teraz, jak to wszystko działa.

Oceaniczny teleskop Dale’a Michaetea był tak zaprogramowany, że w danym położeniu mógł dawać równocześnie trzy rodzaje obrazów. Pierwszy to zwykły widzialny obraz; drugi obejmował to samo pole widzenia w promieniach podczerwonych; trzeci dawał ultradźwiękowy układ tego samego ujęcia. Podsystem ultradźwiękowy przedstawiał jedynie zarysy przedmiotów, ale sięgał głębiej, aniżeli oba pozostałe i można go było używać nawet wtedy, gdy woda była trochę mętna. Kompaktowy teleskop można było przymocować do dna każdej bodaj łodzi. Posiadał mały wewnętrzny silnik, dzięki któremu sterowano nim w płaszczyźnie pionowej, trzydzieści stopni do przodu i do tyłu.

Wpisany do programu plan określał harmonogram teleskopowych obserwacji. Mikroprocesor zarówno decydował o kolejności poszczególnych czynności, jak i zawierał parametry ostrości teleskopu. Jednak na życzenie obsługującego, zmian w oprogramowaniu można było dokonywać także w trakcie obserwacji, za pośrednictwem wejść manualnych.

Bardzo cienkie światłowody przesyłały dane z teleskopu do pozostałej części elektronicznego wyposażenia. Kable przymocowywano klamrami wzdłuż burty łodzi. Około dziesięć procent obrazów zrekonstruowanych na podstawie danych wyświetlało się, po radykalnym podniesieniu ich jakości, w czasie rzeczywistym na zainstalowanym na łodzi monitorze. Całość danych zbieranych przez teleskop automatycznie nagrywała się w jednostce pamięci o pojemności stu gigabitów, podłączonej do monitora. Inny układ światłowodów łączył tę samą jednostkę pamięci z centralnym systemem nawigacji łodzi i z siłownikiem, który sterował teleskopem. Te obwody przesyłały impulsy co dziesięć milisekund, tak że dane orientacji teleskopu i umiejscowienia łodzi w czasie każdego obrazu można było łączyć razem w jednym ciągłym pliku.

Obok monitora, na wierzchu pojemnika, ale po drugiej stronie jednostki pamięci, znajdował się pulpit systemu sterowania. Dr Dale Michaels i Instytut Oceanograficzny w Miami (MOI) znani byli na całym świecie z pomysłowości swych wynalazków, jednak obsługa tych przemyślnych urządzeń nie była taka prosta. Dale, w noc poprzedzającą przyjazd Carol do Key West, starał się dać jej krótki kurs pracy systemu. Bezskutecznie. W końcu, zniechęcony, po prostu wprowadził do mikroprocesora ułatwiającą sekwencję, która sprawiała, że obraz obszaru pod łodzią układał się w regularne wzory. Potem ustawił optyczne udoskonalenia i przykazał Carol, by niczego nie zmieniała. — Wszystko co masz zrobić — mówił dr Michaels, gdy ostrożnie załadowywał do samochodu pulpit systemu sterowania — to nacisnąć guzik „start”, a potem przykryć pulpit, aby mieć pewność, że nikt przez nieuwagę nie wyda niewłaściwego polecenia.

Carol zatem nie potrafiła wyjaśnić Troyowi, jak to wszystko działa. Spacerowała z nim po łodzi z ręką na jego ramieniu i z zakłopotaniem uśmiechała się.

— Przykro mi, że cię rozczarowałam, mój ciekawski przyjacielu, ale nic więcej nie wiem na temat tego, jak to działa ponad to, co ci powiedziałam, gdy ustawialiśmy cały sprzęt. Wszystko co mamy zrobić, by tym kierować, to włączyć zasilanie, co już zrobiłeś, a potem nacisnąć ten guzik.

Nacisnęła guzik „start” na pulpicie. Na kolorowym, monitorze od razu pojawił się wyraźny obraz oceanu z głębokości około pięćdziesięciu stóp pod łodzią. Był zaskakująco ostry. Cała trójka patrzyła zdumiona, jak rekin młot przepływał przez ławicę małych szarych rybek połykając ich setki w straszliwej pogoni.

— O ile rozumiem — ciągnęła Carol, gdy obaj mężczyźni w zachwycie stali przyklejeni do monitora — system teleskopu zrobi potem resztę, zgodnie z zaplanowanym układem obserwacji zawartym w jego oprogramowaniu.

Oczywiście na tym monitorze widzimy to, co widzi teleskop, obraz widzialny. Równoczesne obrazy w podczerwieni i obrazy ultradźwiękowe są nagrywane. Mój przyjaciel w MOI — nie chciała zwracać ich uwagi choćby wspominając nazwisko Dale’a — starał się wytłumaczyć mi, jak mogę zamieniać obrazy widzialne na te w podczerwieni i na obrazy ultradźwiękowe, ale okazało się, że to nie takie proste. Chciałoby się, żeby to było takie łatwe jak naciśnięcie „P” na podczerwień i „U” na ultradźwięki. Nic z tego.

Trzeba wprowadzić nie mnie niż dziesięć poleceń tylko po to, by zmienić sygnał wyjścia, który prowadzi do monitora.

Na Troyu zrobiło to wrażenie. Nie tylko sam system działania oceanicznego teleskopu, ale także i to jak Carol, kobieta — nie da się ukryć — nie obeznana w inżynierii czy w elektronice, jasno uchwyciła to, co w tym najważniejsze.

— Podczerwona część teleskopu ma mierzyć promieniowanie cieplne — powiedziała powoli — o ile dobrze sobie przypominam fizykę ze szkoły średniej. Ale jak podwodne zróżnicowanie cieplne może coś mówić o wielorybach?

W tym momencie Nick Williams pokiwał głową i odwrócił się od ekranu. Zrozumiał, że beznadziejnie nie radził sobie intelektualnie z tymi wszystkimi technicznymi terminami i więcej niż bardzo wstydził się przyznać przed Carol i Troyem do swej całkowitej ignorancji. Nick ani przez chwilę nie wierzył, że Carol zabrała na pokład te wszystkie elektroniczne cuda tylko po to, by odnaleźć wieloryby, które zboczyły z trasy wędrówki. Podszedł do małej lodówki i wyciągnął kolejne piwo. — I przez dwie godziny, o ile dobrze zrozumiałem, będziemy się kręcili po łodzi, podczas gdy ty będziesz szukała wielorybów na tym ekranie?

Złośliwy komentarz Nicka wnosił niechybną prowokację. Zakłócił bliski i ciepły kontakt, jaki Carol nawiązała z Troyem. Znowu pozwoliła sobie na zdenerwowanie z powodu pozy Nicka i odpaliła mu:

— Taki był plan, panie Williams, jak panu mówiłam, gdy opuszczaliśmy Key West. Ale Troy mówi mi, że zna się pan na poszukiwaniu skarbów. A przynajmniej, że tak było parę lat temu. I skoro, jak się zdaje, jest pan przekonany, że ja naprawdę szukam skarbu, to może zechciałby pan posiedzieć obok mnie i popatrzeć na te obrazy, bym była pewna, że nie przeoczę żadnego wieloryba. Albo, niech będzie, skarbu.

Nick i Carol przez parę chwil wpatrywali się w siebie.

Wtedy między nich wskoczył Troy.

— Słuchaj, profesorze… i ty też, aniołku… Nie chcę udawać, że rozumiem, dlaczego upieracie się, by sobie wzajemnie dopieprzyć. Ale to mi daje w dupę. Możecie na chwilę ochłonąć? Poza tym — dodał Troy spoglądając najpierw na Nicka a potem na Carol — jeżeli zamierzacie nurkować we dwoje, to macie być partnerami. Życie każdego z was może zależeć od drugiego. Dlatego darujcie sobie.

Carol wzruszyła ramionami i kiwnęła głową. — Dla mnie załatwione — powiedziała, ale nie widząc natychmiastowego odzewu ze strony Nicka nie mogła oprzeć się kolejnemu docinkowi: — Pod warunkiem, że pan Williams jako członek stowarzyszenia płetwonurków zechce być odpowiedzialny i będzie wystarczająco trzeźwy, by nurkować.

Nick błysnął wściekle oczami. Potem podszedł do relingu i dramatycznie wylał świeżo otwarte piwo do oceanu.

— Nie martw się o mnie, kochanie — powiedział z wymuszonym uśmiechem. — Sam potrafię o siebie zadbać. A ty troszcz się o to, co masz do zrobienia.

Mikroprocesor oceanicznego teleskopu zawierał specjalny układ alarmowy, który wydawał dźwięk jak dzwonek telefonu, gdy tylko zostały spełnione warunki zaprogramowane w tym układzie. Dale Michaels, na prośbę Carol, tuż przed jej wyjazdem do Key West, osobiście przystosował normalny algorytm alarmowania w ten sposób, że reagował albo na duże stworzenia poruszające się w polu widzenia, albo na nieruchome, „nieznane” obiekty znacznych rozmiarów. Był zadowolony z siebie, gdy — w celu dokonania tej drobnej zmiany — kończył projekt układu logicznego, który następnie przesłał do działu programowania z poleceniem zakodowania i przetestowania w pierwszej kolejności. Współpraca z Carol sprawiała mu przyjemność.

Ta techniczna sztuczka z pewnością przekona jej kolegów, kim by nie byli, że poszukiwanie wielorybów Carol traktuje poważnie. Alarm miał dzwonić także wtedy, jeżeli na dnie oceanu pod łodzią pojawiłoby się to, czego Carol naprawdę szukała: zaginiony (i tajny) pocisk marynarki.

Nietrudno było zrozumieć zasady budowy obu alarmowych algorytmów. By zidentyfikować poruszające się zwierzę, wystarczyło nałożyć na siebie dwa lub trzy obrazy wykonane w czasie krótszym niż sekunda (bez względu na długość fali, chociaż ostrzejsze obrazy widzialne dawały większą dokładność), a potem porównać dane wiedząc, że sceneria otoczenia w zasadzie nie powinna ulec zmianie.

Znaczące różnice uchwytne w porównaniach (nakłada się na siebie różniące się w kolejnych ujęciach obrazy tej samej powierzchni) powinny wskazać obecność dużego, poruszającego się stworzenia.

Identyfikując obce przedmioty pojawiające się w polu widzenia, algorytm alarmu wykorzystywał w systemie przetwarzania danych teleskopu ogromną pojemność pamięci jednostki pamięciowej. Obrazy podczerwone i widzialne były prawie równocześnie wprowadzane do jednostki pamięci, a potem wstępnie analizowane w oparciu o zespół danych, który zawierał ciągi parametrów rozpoznawania obrazów w obu zakresach długości fal. Parametry rozpoznawania obrazów doskonalono latami w trakcie dokładnych badań, a ostatnio MOI tak rozwinęła tę technikę, że można ją było stosować właściwie w odniesieniu do wszystkiego, co żyje (rośliny, zwierzęta, rafy, itd.), co można dostrzec na oceanicznym dnie wokół Florida Keys. Każdy duży obiekt, którego parametry w czasie obserwacji nie odpowiadały tym, jakie znajdowały się w bazie danych, był sygnalizowany i powodował uruchomienie alarmu.

Dzięki alarmom nie trzeba było cierpliwie siedzieć przed ekranem i sprawdzać tysiące danych w miarę jak napływały na łódź. Nawet Troy, jawny „naukoholik”, którego ciekawość chyba we wszystkim była niezaspokojona, poczuł się zmęczony po jakichś dziesięciu minutach wpatrywania się w ekran, zwłaszcza że łódź weszła na głębsze wody i niewiele można było dostrzec na ekranie.

Jakieś dwadzieścia minut po tym jak uruchomili teleskop, para samotnych wielorybów pobudziła alarmy wywołując chwilowe podniecenie. Przez dłuższy czas jednak na próżno oczekiwano jakiejś rewelacji. Popołudnie mijało i Nick coraz bardziej się niecierpliwił. — Nie wiem, dlaczego dałem się namówić na tę wyprawę — gderał niby do siebie. — Mogliśmy przygotować łódź do wynajęcia na cały weekend.

Carol nie zwracała uwagi na komentarze Nicka i jeszcze raz przestudiowała mapę. Obszar, który zakreślili z Dałem, przemierzali z południa na północ i teraz poruszali się powoli na wschód wzdłuż północnego skraju. Dale wyznaczył rejon poszukiwań w oparciu o wnioski, jakie wyciągnął z pytań postawionych mu przez marynarkę. Mógłby chyba dookreślić interesujący go obszar z większą dokładnością, gdyby zadał ze swej strony kilka pytań, ale nie chciał wzbudzać tym jakichś podejrzeń.

Carol zdawała sobie sprawę, że było to trochę jak szukanie igły w stogu siana, ale pomyślała, że warto ze względu na ewentualne korzyści. Jeżeli w jakiś sposób udałoby jej się znaleźć i sfotografować tajny pocisk marynarki, który rozbił się w pobliżu zaludnionych obszarów…

To byłaby bomba! Na razie jednak ona także zaczęła się już niecierpliwić i trudno jej było po długim popołudniu — spędzonym na słońcu ożywić swoje wcześniejsze podniecenie. Musieliby już zawrócić do Key West, chcąc mieć pewność, że zdążą nim zapadnie zmrok. No cóż, pomyślała z rezygnacją, przynajmniej spróbowałam. Bo, jak mawiał mój ojciec, kto nie ryzykuje, ten nie ma.

Przez całą drogę stała na dziobie łodzi, póki nagle nie odezwały się alarmy. Jeden dzwonek, potem dwa. Po nich krótka cisza. Potem zadźwięczał trzeci dzwonek i szybko po nim czwarty. Carol, rozgorączkowana, rzuciła się do monitora. — Zatrzymać łódź! — krzyknęła rozkazująco do Nicka. A jednak spóźniła się. Zanim dotarła do monitora, alarmy wyłączyły się i nie mogła niczego dostrzec na ekranie.

— Zawróć, zawróć! — wrzasnęła Carol zawiedziona, nie zauważając, że Nick znowu spiorunował ją wzrokiem.

— Tak jest kapitanie — powiedział Nick i nagle zakręcił kołem sterowym z taką siłą, że Carol straciła równowagę. Monitor i pozostałe elektroniczne wyposażenie zaczęło zsuwać się z lichego oparcia na górze pojemnika; w ostatniej chwili ocalił je Troy. Florida Queen ostro skręciła. Mimo że ocean był spokojny, mała fala przeszła przez reling od strony dziobu ścinając Carol z nóg. Dół jej bawełnianych spodni przylgnął do łydek. Miała przemoczone tenisówki i skarpetki. Nick nawet nie próbował ukryć rozbawienia.

Carol już była gotowa do kolejnej utarczki, gdy ponownie odezwał się dzwonek alarmu odwracając jej uwagę.

Łódź wracała do równowagi i kiedy odzyskała grunt pod nogami, zobaczyła na monitorze, że znajdują się nad rafą koralową. A głęboko pod wodą, ledwie dostrzegalne na ekranie, widniały trzy wieloryby należące do tego samego gatunku co te, które widziała rano na plaży w Deer Key.

Płynęły razem w chaotycznym, na pierwszy rzut oka, szyku. Ale było coś jeszcze. Specjalny kod informacji alarmowej wskazywał, że w polu widzenia lub obok znajdował się jakiś obcy obiekt. Carol ledwie panowała nad podnieceniem. Klasnęła w ręce. — Proszę zakotwiczyć — krzyknęła, a potem roześmiała się. Spostrzegła, że Troy już wyrzucił kotwicę przez burtę.

Kilka minut później Carol na rufie, za osłoną, zakładała pośpiesznie swój kombinezon. Obok niej na pokładzie leżały przygotowane już maska i płetwy. Troy pomagał jej podtrzymując butlę z powietrzem, która była wbudowana w tylną część niewygodnego kombinezonu. — Nie przejmuj się Nickiem — powiedział. — Może i zrzędzi dzisiaj z jakiegoś powodu, być może dlatego, że Harvard przegrał mecz koszykówki. Ale za to jest fantastycznym płetwonurkiem. I ma opinię najlepszego nauczyciela nurkowania w Keys. — Uśmiechnął się. — Co więcej, parę miesięcy temu nauczył mnie, a wcale nie przypuszczaliśmy, że to będzie możliwe.

Carol uśmiechnęła się i pokiwała głową. — Czy ty kiedyś przestaniesz żartować? — powiedziała. Przecisnęła wolne ramię przez drugi otwór i skafander znalazł się na swoim miejscu. — Przy okazji — dodała po cichu — jak na eksperta od nurkowania, twój przyjaciel używa z pewnością zbyt przestarzałego sprzętu.

W tej chwili żałowała, że zdecydowała się zostawić w samochodzie swój wykonany na zamówienie kombinezon. Zawsze go używała, gdy nurkowała z Dałem. Wyposażony był we wszelkie najnowsze udogodnienia, jak na przykład automatyczny regulator wyrównywania ciśnienia, i w doskonałą kieszeń na podwodną kamerę. Ale po całym tym zamieszaniu, kiedy to przechodziła przez budynek zarządu przystani z pojemnikiem wypełnionym elektronicznym sprzętem, postanowiła nie zwracać już na siebie uwagi przynosząc najnowocześniejszy kombinezon do nurkowania.

— Niech uważa, że nowe kombinezony to zbyt wielkie ułatwienie dla płetwonurków. Chce, żeby ręcznie musieli regulować ciśnienie, tak żeby bardziej byli świadomi tego, jak głęboko się znajdują. — Troy przyjrzał się Carol. — Jesteś leciutka. Ten pas może wystarczy. Czy zwykle używasz jakichś ciężarków?

Carol potrząsnęła głową i owinęła pasem talię. Nick wrócił spod osłony niosąc maskę i swoje płetwy. Kombinezon do nurkowania, butlę z powietrzem i pas z ciężarkami miał już na sobie. — Te twoje wieloryby nadal tkwią w tym samym miejscu — powiedział. — Nigdy nie widziałem takich obijających się wielorybów. — Podał jej kawałek tytoniu do żucia. Krzątał się wokół niej, podczas gdy ona nacierała tytoniem wnętrze swojej maski, żeby zapobiec zaparowaniu. Nick sprawdził wskaźnik powietrza w jej ekwipunku; obejrzał zarówno regulator, jak drugi ustnik, którego musiałby użyć w razie niebezpieczeństwa, gdyby trzeba było korzystać ze wspólnej butli.

Odezwał się do Carol, która zajęta była ostatecznym przeglądem wyposażenia.

— To ty wynajęłaś łódź — zaczął w tonie, który zabrzmiał przyjaźnie — dlatego jak już będziemy na dole, możemy popłynąć właściwie wszędzie. Nurkowanie nie będzie zbyt trudne, bo do dna jest zaledwie czterdzieści pięć stóp czy coś koło tego. Tak czy inaczej — Nick chodził w tę i z powrotem przed Carol i patrzył jej prosto w oczy — chcę, żeby jedno było do końca jasne. To jest moja łódź i ja jestem odpowiedzialny za bezpieczeństwo znajdujących się na niej ludzi. Dotyczy to także ciebie, czy ci się to podoba czy nie. Zanim zaczniemy nurkować, chcę mieć pewność, że pod wodą będziesz mnie słuchała.

Carol zauważyła, że Nick starał się mówić oględnie.

Przemknęło jej nawet przez myśl, że gdy stał przed nią ubrany w kombinezon do nurkowania, wyglądał dość interesująco. Postanowiła być uprzejma.

— Zgoda — powiedziała. — Ale jeszcze jedno, zanim zejdziemy. Pamiętaj, że jestem reporterem. Będę miała ze sobą kamerę i od czasu do czasu może będę potrzebowała, żebyś przesunął się. Więc nie wściekaj się, jeżeli usunę cię z drogi.

Nick uśmiechnął się. — Dobra — zgodził się — postaram się nie zapomnieć.

Carol nałożyła maskę i płetwy. Potem podniosła swą podwodną kamerę i przewiesiła ją przez szyję i ramię. Troy pomógł jej ściągnąć pasek na plecach. Nick siedział na burcie łodzi w przerwie między relingami, tuż obok drabinki, którą Troy właśnie opuścił przez burtę. — Sprawdziłem już wodę — powiadomił Nick — jest spory prąd. Będziemy schodzili po linie kotwicy, aż dotrzemy do dna oceanu.

Wtedy wyznaczysz sobie kierunek.

Nick wyskoczył z łodzi na plecy. Po chwili wynurzył się płynąc w pozycji pionowej. Carol dała mu kciukiem znak, że wszystko jest w porządku i sama usiadła na burcie łodzi.

Troy pomógł jej jeszcze poprawić kamizelkę. — Powodzenia, aniołku — powiedział. — Mam nadzieję, że znajdziesz to, czego szukasz. Uważaj na siebie.

Carol włożyła ustnik, wzięła oddech, a potem powtórzyła manewr Nicka wyskakując tyłem. Poczuła chłód oceanicznej wody na spieczonych słońcem plecach. W dół poprowadził Nick. Szedł ręka za ręką, uważnie, cały czas trzymając się liny. Carol ostrożnie podążyła za nim. Czuła silny prąd, o którym wspomniał Nick. Szarpnął nią, o mało nie odrywając od liny, ale zdołała się utrzymać. Nick schodząc zatrzymywał się co sześć stóp, by wyrównać ciśnienie w uszach i sprawdzić, czy Carol podąża za nim, czy wszystko w porządku. Potem schodził głębiej.

Niewiele było widać, póki nie dotarli do leżącej pod nimi rafy. Obrazy z teleskopu były tak wyraźne, że aż ich zmyliły. Wydawało się, za sprawą działania automatycznego systemu optycznego, że rafa ma swą orgią kolorów, w całym bogactwie roślinnego i zwierzęcego świata jest tuż pod nimi. Tymczasem czterdzieści pięć stóp w głąb to duża odległość. Pod łodzią, na dnie oceanu, można by postawić normalny trzypiętrowy budynek, a i tak nie dotknąłby jej kadłuba.

Gdy w końcu dotarli do szczytu rafy, gdzie zaczepiła się kotwica, Carol zrozumiała, że popełniła błąd. Nie rozpoznała otoczenia i dlatego nie wiedziała, jaki obrać kierunek, by odnaleźć wieloryby. Wyrzucała sobie, że nie spędziła przy monitorze kilku chwil więcej i nie sprawdziła położenia wszystkich punktów orientacyjnych. No cóż, pomyślała, teraz jest na to za późno. Po prostu wyznaczę kierunek i ruszę. Poza tym i tak nie mam pojęcia, gdzie jest ten obiekt.

Widoczność była całkiem dobra, może pięćdziesiąt do sześćdziesięciu stóp we wszystkich kierunkach. Carol nieznacznie wyregulowała ciśnienie a potem wskazała wyłom między dwoma spiętrzeniami rafy. Rafa była pokryta wodorostami, morskimi anemonami i wszechobecnym koralem. Nick kiwnął głową. Carol płynnym ruchem podwinęła ramiona pod siebie, poruszyła w górę i w dół płetwami i popłynęła w kierunku wyłomu.

Nick obserwował ją z uznaniem i podziwem. Poruszała się w wodzie z takim wdziękiem jak płynące obok niej w ławicy żółte i czerwone anioły morskie. Raczej nie wypytywał o jej doświadczenie w nurkowaniu i nie za bardzo wiedział, czego się spodziewać. Ze znawstwa i swobody, z jakimi obchodziła się ze sprzętem wnosił, że była wytrawnym płetwonurkiem, nie był jednak przygotowany na podwodną rywalizację. Z wyjątkiem Grety, nie spotkał jeszcze kobiety, która pod wodą czułaby się tak dobrze jak on sam.

Nick bezgranicznie kochał spokój i ciszę bogatego, tętniącego życiem podwodnego świata. Jedyny dźwięk, jaki w ogóle tam na dole słyszał, to jego własny oddech. Wokół niego koralowa rafa pulsowała niewyobrażalnym pięknem i bogactwem. Teraz pod sobą widział wielką rybę, która tkwiąc w naturalnym zagłębieniu dna zażywała kąpieli pozwalając dziesiątkom małych rybek wyjadać nagromadzone na swoim ciele pasożyty. Chwilę wcześniej Nick, zmierzając w dół do oceanicznego dna, wypłoszył ukrytą w piasku płaszczkę mantę. Ta wielka płaszczka, nazywana przez specjalistów rybądiabłem, wypłynęła ze swej kryjówki w ostatniej chwili i właśnie przepływała obok niego ze swym straszliwie niebezpiecznym ogonem.

Nick Williams czuł się jak u siebie tu, w tym podwodnym świecie na dnie Zatoki Meksykańskiej. Był jego ucieczką i wytchnieniem. Ilekroć trapiło go czy niepokoiło to, co działo się na powierzchni, wiedział, że może zanurkować znajdując odprężenie i ratunek. Z wyjątkiem tej może wyprawy zawsze przenikały go niewypowiedziane uczucia, ledwie określone pragnienia w jakiś sposób związane ze wspomnieniem minionych lat. Obserwował syrenę płynącą wzdłuż rafy i ten widok go poruszył. Zachowuję się jak uczniak i nudziarz. Albo gorzej. Dlaczego? Że jest ładna?

Nie, dlatego, że jest taka pełna życia. O wiele bardziej niż ja.

Carol i Nick zrobili dwa wypady, za każdym razem wyruszając od liny kotwicy, i nie znaleźli wielorybów ani niczego niezwykłego. Gdy po drugim niepomyślnym wypadzie powrócili do kotwicy, Nick wskazał na swój zegarek.

Pod wodą byli już prawie pół godziny. Carol kiwnęła głową, a potem podniosła wskazujący palec, co znaczyło, że spróbuje w jeszcze jednym kierunku.

Wieloryby znaleźli zaraz potem, jak przepłynęli nad wielkim wybrzuszeniem rafy, które wznosiło się na wysokość piętnastu stóp. Nick pierwszy je spostrzegł i pokazał na dół. Było ich trzy, jakieś dwadzieścia stóp niżej i może ze trzydzieści jardów przed nimi. Płynęły powoli, mniej więcej razem i w tym samym, pozbawionym kierunku, prawie kolistym układzie, jaki Nick i Carol zaobserwowali na ekranie. Carol machając ręką przywołała Nicka i wskazała na swoją kamerę. Potem popłynęła w kierunku wielorybów i w miarę jak się zbliżała, robiła zdjęcia, kontrolując równocześnie głębokość i wyrównując ciśnienie w uszach.

Nick podpłynął do niej. Był pewien, że wieloryby dostrzegły ich, ale z jakiegoś powodu wcale nie próbowały uciekać. Przez wszystkie lata swego nurkowania Nick tylko raz widział wieloryba, który na otwartym oceanie akceptował bliską obecność człowieka. Ale była to rodząca matka na lagunie niedaleko Baja California, i jej bóle porodowe były znacznie silniejsze aniżeli instynktowny strach przed człowiekiem. Teraz, nawet gdy Carol zbliżyła się na jakieś dwadzieścia stóp, wieloryby nie przerwały swego leniwego dryfu. Sprawiały wrażenie zagubionych czy wręcz zamroczonych.

Carol zwolniła, kiedy okazało się, że wieloryby wcale nie próbują uciekać. Zrobiła jeszcze parę zdjęć. Zbliżenia wielorybów w ich naturalnym środowisku nadal nie należały do codzienności i choćby dlatego wyprawa była dziennikarskim sukcesem. Carol także zaintrygowało ich zachowanie. Dlaczego nie zważały na jej obecność? I co robiły nie odstępując tego właśnie miejsca? Przypomniała sobie, że gdy pływała rano, zaskoczył ją samotny wieloryb i znowu zaczęła się zastanawiać, czy przypadkiem nie ma jakiegoś związku między tymi wszystkimi dziwnymi wydarzeniami.

Nick znajdował się w odległości jakichś dwudziestu jardów po jej prawej stronie. Wskazywał na coś za wielorybami i dawał Carol znaki, by zbliżyła się do niego. Zostawiła wielkie ssaki i popłynęła w kierunku Nicka. Od razu dostrzegła to, co zwróciło jego uwagę. Pod wielorybami, tuż nad oceanicznym dnem w okazałym masywie rafy widniał czarny otwór. Na pierwszy rzut oka wyglądało to na wejście do jakiejś podziemnej jaskini. Bystre oczy Carol dostrzegły jednak, że brzegi szczeliny były zupełnie gładkie i symetryczne, prawie jakby to była jakaś inżynieryjna konstrukcja. Śmiała się z siebie, gdy podpłynęła do Nicka.

Zdumiewający podwodny świat i dziwne zachowanie tych wielorybów płatały figle jej wyobraźni.

Nick wskazał najpierw na dziurę, a potem na siebie, co oznaczało, że zamierza popłynąć w dół, by bliżej się temu przyjrzeć. Kiedy zaczął odpływać, Carol w nagłym impulsie chciała chwycić go za prawą stopę i pociągnąć z powrotem. Chwilę później, gdy patrzyła, jak Nick się oddala, ogarnął ją przeraźliwy, niewytłumaczalny niepokój. Zaczęła drżeć walcząc z tym dziwnym uczuciem. Gęsia skórka pojawiła się na jej ramionach i nogach i Carol poczuła przemożne pragnienie, by uciec, zanim zdarzy się coś strasznego. Chwilę później zobaczyła, że jeden z wielorybów rusza na Nicka. Gdyby była na lądzie, mogłaby krzyknąć, ale pięćdziesiąt stóp w głębi oceanu nie ma sposobu, aby kogoś na odległość ostrzec. Gdy nie zdając sobie sprawy z niebezpieczeństwa podpłynął bliżej otworu, o jego bok otarł się wieloryb z taką siłą, że Nick uderzył o rafę a potem się od niej odbił. Spadł na małe piaszczyste miejsce na oceanicznym dnie. Carol szybko popłynęła do niego mając wieloryby na oku. Nick stracił swój regulator i wydawało się, że nawet nie próbuje umieścić go na swoim miejscu. Podpłynęła do niego i dała znak kciukiem. Bez odpowiedzi. Oczy Nicka były zamknięte.

Gdy sięgała po regulator i wciskała mu go do ust, poczuła napływ fali adrenaliny. Po kilku sekundach otworzył oczy. Carol jeszcze raz spróbowała dać znak kciukiem.

Nick potrząsnął głową, jakby odgarniał pajęczynę, uśmiechnął się, a potem odpowiedział sygnałem, że nic mu nie jest. Zaczął się poruszać, lecz Carol powstrzymała go.

Pokazała mu na migi, by leżał spokojnie, podczas gdy sama pośpiesznie go zbadała. Po sile, z jaką Nick uderzył o rafę CaroJ spodziewała się najgorszego. Nawet jeżeli jego ekwipunek był w porządku, to z pewnością jego skóra została pokaleczona i rozcięta od uderzenia o ostry koral.

Chociaż to niewiarygodne, nie wyglądało na to, żeby Nickowi i jego sprzętowi coś się stało. Znalazła tylko parę drobnych zadrapań.

Trzy wieloryby znajdowały się teraz w tym samym rejonie, w którym oni byli przedtem. Patrząc na nie z dołu Carol pomyślała, że wyglądają jak wartownicy strzegący jakiegoś szczególnego miejsca na oceanicznym terytorium.

Pływały w tę i z powrotem zakreślając pełen łuk o rozpiętości może stu jardów. Cokolwiek bądź sprawiło, że jeden z wielorybów zaczął zachowywać się inaczej i ruszył na Nicka, to było to z pewnością coś niezrozumiałego. Ale Carol nie chciała ryzykować następnego starcia. Skinęła na Nicka, żeby ruszył za nią i oboje odpłynęli jakieś trzydzieści jardów do piaszczystego rowu między rafami.

Carol postanowiła wracać na powierzchnię, jak tylko stało się jasne, że Nick nie został poważnie zraniony. Ale gdy uważnie badała jego ciało, by się upewnić, czy w pośpiesznych oględzinach nie przeoczyła żadnej groźniejszej rany, Nick odkrył na piasku dwa równoległe wgłębienia, które widniały poniżej. Chwycił Carol za ramię pokazując jej, co znalazł. Wgłębienia miały wyżłobienia podobne do śladu czołgu i były głębokie na około trzy cale. Wyglądało, że są świeże. Jeden ślad zmierzał w kierunku szczeliny, nad którą pływały trzy wieloryby. Ślad równoległych linii ciągnął się wzdłuż piaszczystego rowu między dwiema głównymi na tym obszarze rafami.

Nick wskazał rów, a potem odpłynął w jego kierunku, z wyraźną fascynacją podążając śladem wgłębień. Carol szybko powróciła do szczeliny, tak blisko na ile jej starczyło odwagi (czyżby znowu wyobrażała sobie, że trzy wieloryby obserwują ją, jak skrada się po oceanicznym dnie?), by zrobić parę zdjęć i sprawdzić, czy ślady naprawdę prowadzą z otworu w rafie. Wydawało jej się, że tuż przed szczeliną dostrzega sieć podobnych, zbiegających się tam wgłębień, ale nie zabawiła tam długo. Wolała nie przebywać bez Nicka w tym nawiedzonym miejscu. Kiedy odwróciła się, ledwie było go już widać. Ale na szczęście zatrzymał się, gdy zdał sobie sprawę, że Carol za nim nie płynie. Kiedy w końcu go dogoniła, Nick wykonał przepraszający gest.

Równoległe linie znikały w miejscu, w którym piaszczysty rów skręcał w stronę skał. Ale Nick i Carol odnaleźli dalszy ciąg tych samych śladów w odległości około pięćdziesięciu jardów. Rów stał się w końcu tak wąski, że zmuszeni byli płynąć jakieś sześć stóp ponad nim, by ustrzec się uderzeń o skały i korale po obu jego stronach.

Wkrótce potem rów i ślady skręcały w lewo i znikały pod skalnym nawisem. Carol i Nick zatrzymali się i unosili się naprzeciw siebie w wodzie. Dalej prowadzili rozmowę na migi. W końcu postanowili, że Carol zejdzie pierwsza, by sprawdzić, czy czegoś nie ma pod występem, bo tak czy inaczej chciała zrobić fotograficzne zbliżenie miejsca, w którym znikają ślady.

Carol ostrożnie podpłynęła do dna rowu zręcznie unikając kontaktu z ostrymi rafami. Rów w miejscu, w którym znikał pod nawisem, był na tyle szeroki, że mieściła się w nim cała jej stopa w płetwie. Występ znajdował się jakieś osiemnaście cali od dna, ale nijak nie mogła pochylić się i zajrzeć pod spód nie drapiąc sobie o rafę twarzy i rąk.

Carol, podekscytowana, wsunęła rękę pod występ. Nic.

Gdy usiłowała wygodniej się ułożyć, straciła na chwilę równowagę i poczuła ukłucie koralu w lewe udo. O, pomyślała gdy z powrotem wsuwała rękę pod występ, mam za swoje. Dotkliwa pamiątka po niezwykłym, wręcz niesamowitym dniu. Dziwne wieloryby, ślady czołgu na dnie oceanu… co to wszystko jest? Dłonie Carol natrafiły na coś, co sprawiało wrażenie metalowego prętu grubości mniej więcej jednego cala. Dotknięcie tak ją zaskoczyło, że natychmiast wyciągnęła rękę i poczuła dreszcz przebiegający po ciele. Czuła przyśpieszone bicie serca i aby się uspokoić, starała się oddychać powoli. Potem zdecydowanie włożyła rękę z powrotem i znowu znalazła ten przedmiot. A może to było co innego? Tym razem powtórnie wyczuła coś metalowego, ale wydawało się to szersze i, jak widelec, miało cztery zęby. Carol powiodła ręką po przedmiocie i znowu odnalazła część, w której znajdował się pręt. Nick obserwując to wszystko z góry, z dogodnej pozycji, stwierdził, że Carol coś odkryła. Teraz jemu udzieliło się podniecenie. Podpłynął do niej na dół, gdy bezskutecznie próbowała wydobyć przedmiot. Zamienili się miejscami i Nick sięgnął pod wystającą skałę. Najpierw dotknął czegoś, co sprawiało wrażenie gładkiej płaszczyzny o rozmiarach mniej więcej jego dłoni. Mógł stwierdzić, że spód płaszczyzny spoczywał na piasku a przymocowany do niej pręt znajdował się kilka cali wyżej. Nick zaparł się i szarpnął za pręt. Ledwie drgnęło. Chwycił inaczej i ponownie pociągnął. Jeszcze kilka pociągnięć i wydobył przedmiot spod występu.

Przez prawie minutę Nick i Carol unosili się nad złotym metalicznym przedmiotem, który leżał pod nimi na piasku.

Z wierzchu był gładki. Miał około osiemnastu cali długości. W oczy rzucała się przede wszystkim wypolerowana zwierciadlana powierzchnia, co nasuwało przypuszczenie, że przedmiot wykonano rzeczywiście z jakiegoś metalu.

Długi pręt grubości około jednego cala stanowił oś przedmiotu i był z jednego krańca ostro zakończony przechodząc w coś w rodzaju haka. W odległości czterech cali od haka znajdował się środek mniejszej płaszczyzny, symetrycznie ułożonej wokół pręta, której promień wynosił mniej niż dwa cale. Większa płaszczyzna, którą Nick wyczuł gdy po raz pierwszy wsunął rękę pod występ, miała promień długości około czterech cali i znajdowała się dokładnie w połowie pręta. Ta płaszczyzna była usytuowana idealnie symetrycznie. Przedmiot składał się tylko z tych dwóch płaszczyzn i z pręta, który ponadto rozwidlał się na cztery mniejsze odgałęzienia, zęby, jakie Carol wyczuła na drugim jego końcu.

Carol uważnie fotografowała przedmiot leżący pod występem. Zanim skończyła, Nick wskazał na swój zegarek.

Pod wodą znajdowali się już ponad godzinę. Carol sprawdziła swój wskaźnik i stwierdziła, że zaczyna brakować powietrza. Dała Nickowi znak i popłynęła na dół, by wziąć przedmiot. Był niesamowicie ciężki, według Nicka ważył jakieś dwadzieścia funtów. A więc o nic nie był zaczepiony, kiedy usiłowałem go wyciągnąć, pomyślał Nick. On jest po prostu taki ciężki.

Ciężar przedmiotu jedynie spotęgował podniecenie Nicka, które pojawiło się, gdy po raz pierwszy zobaczył złoty kolor. Chociaż nigdy nic podobnego nie widział, przypomniał sobie, że najcięższe fragmenty wydobyte z wraku Santa Rosa były całe ze złota. A ten przedmiot był o wiele cięższy aniżeli wszystko, czego kiedykolwiek dotykał. Jezu, pomyślał sobie gdy odczepiał kilka ołowianych ciężarków od swego pasa, by łatwiej było mu przenieść przedmiot na łódź. Nawet jeżeli tu jest dziesięć funtów czystego złota, licząc po tysiąc dolarów za uncję w bieżących cenach, to jest to sto sześćdziesiąt tysięcy dolarów. A może to dopiero początek? Bez względu na to, skąd to coś pochodzi, musi być tam tego więcej. W porządku, Williams, to może być twój szczęśliwy dzień.

Umysł Carol pracował na przyśpieszonych obrotach, gdy wraz z Nickiem płynęła w kierunku liny kotwicznej.

Usilnie starała się powiązać to, co zobaczyła w ciągu ostatniej godziny. Była już przekonana, że wszystko w jakiś sposób łączyło się z zagubionym pociskiem marynarki.

Zachowanie wielorybów, złoty widelec z hakiem, ślady czołgu na dnie oceanu. Ale na razie nie miała pojęcia, na czym polegały te związki.

Gdy płynęli z powrotem, Carol nagle przypomniała sobie, że kilka lat temu czytała relacje o śladach rosyjskiego okrętu podwodnego znalezionych na oceanicznym dnie w pobliżu szwedzkich wód terytorialnych. Jej dziennikarska wyobraźnia zaczęła układać fantastyczny, ale całkiem prawdopodobny scenariusz wyjaśniający wszystko, co zobaczyła. Może pocisk rozbił się gdzieś tutaj i nie przestał wysyłać danych nawet wtedy, gdy już znalazł się pod wodą, pomyślała sobie. Jego elektroniczne sygnały w jakiś sposób zmyliły wieloryby i być może te same sygnały zostały przechwycone także przez rosyjskie i amerykańskie okręty podwodne. Jej myśl na chwilę zamarła. Są więc przynajmniej dwa wyjaśnienia, dywagowała Carol po wykonaniu jeszcze kilku ruchów. Obserwowała, jak Nick zbliża się do liny kotwicy ze złotym przedmiotem, który wciąż mocno trzymał w rękach. Albo odkryłam rosyjski spisek kradzieży amerykańskiego pocisku, albo ślady i złoty widelec odgrywają jakąś rolę w staraniach Amerykanów odnalezienia pocisku bez alarmowania opinii publicznej. Tak czy siak, to duża sprawa. Muszę jednak zabrać ten złoty przedmiot, żeby Dale zbadał go w MOI.

Zarówno Nickowi, jak i Carol zaczynało już niebezpiecznie brakować powietrza, kiedy w końcu wypłynęli na powierzchnię obok Florida Queen. Zawołali Troya, by pomógł im wciągnąć na pokład ich głębinową zdobycz.

Byli wyczerpani, gdy wczołgali się na łódź, ale też bardzo rozemocjonowani i przejęci popołudniowym odkryciem.

Zaczęli oboje naraz opowiadać. Troy także miał swoją historię do opowiedzenia, bo kiedy Nick i Carol podążali po śladach w rowie on zobaczył coś niezwykłego na monitorze. Nick wyciągnął piwo i kanapki z lodówki, a Carol opatrywała swoje rany po koralu. Gdy zachodziło słońce, roześmiana trójka usiadła razem na leżakach na pokładzie.

Mieli czym się dzielić podczas swej trwającej dziewięćdziesiąt minut powrotnej podróży do Key West.

8

Przez większą część rejsu do przystani panowała przyjazna atmosfera. Nick przestał milczeć. Podniecony odkryciem, które uznał za część wielkiego skarbu, stał się zdecydowanym gadułą. Co najmniej dwa razy opowiedział swoją wersję starcia z wielorybem. Był przekonany, że kolizja to zbieg okoliczności, że wieloryb po prostu przypadkiem ruszył z jakiegoś powodu w tym kierunku przeoczywszy fakt, że tam znajdował się Nick.

— Niemożliwe — zakpił Nick gdy Carol początkowo sugerowała, że wieloryb mógł rozmyślnie go uderzyć, ponieważ kierował się w stronę szczeliny w rafie. — Czy ktoś kiedy słyszał, żeby wieloryby strzegły jakiegoś miejsca w oceanie? Poza tym, jeżeli twoja teoria jest prawdziwa, to dlaczego wieloryb naprawdę mnie nie rąbnął i nie wykończył? Chcesz, żebym uwierzył, że wieloryby strzegły podziemnej jaskini i że jeszcze delikatnie popychając ostrzegały mnie, żebym trzymał się z dala? — Roześmiał się dobrodusznie. — Pozwól, że o coś zapytam, panno Dawson. Czy wierzysz w elfy i w bajki?

— Tam, skąd to obserwowałam — odpowiedziała Carol — wyglądało to na pewno na działanie zamierzone. — Dalej tematu nie ciągnęła. Właściwie po pierwszych wybuchach Carol nie była zbyt rozmowna w drodze powrotnej do Key West. Ona także była podniecona i obawiała się, że jeżeli będzie za dużo mówiła, może niechcący zdradzić swoje myśli o przypuszczalnym związku między tym, co zobaczyli, a zagubionym pociskiem marynarki. Dlatego nie wspomniała także o swoim niesamowitym lęku, jaki poczuła tuż przed tym, jak wieloryb uderzył Nicka, ani o sieci zbiegających się śladów, które — jak jej się wydawało — widziała tuż u stóp szczeliny.

Co do Nicka, to według niego znaleziony przedmiot stanowczo był częścią skarbu. Nie przejmował się tym, że rzecz ukryta była pod występem, gdzie kończyły się jakieś dziwne ślady. Zbył to wzruszeniem ramion sugerując, że być może ktoś kilka lat wcześniej znalazł zatopiony skarb, a potem usiłował ukryć parę co lepszych kawałków. (Ale dlaczego ślady były świeże i co je pozostawiło? Carol chciała zadać te pytania, ale zrozumiała, że najlepiej zrobi jeżeli pozostawi Nicka w przekonaniu, że odkrył skarb).

Nick był ślepy na wszelkie tłumaczenia i nawet na fakty, które nie potwierdzały jego teorii o skarbie. Ze względów emocjonalnych było dla niego ważne, aby złoty widelec okazał się początkiem wielkiego znaleziska. Jak wielu innych ludzi Nick zawieszał zdolność krytycznego myślenia, gdy w grę wchodziły emocje.

Kiedy Nick i Carol w końcu uspokoili się na tyle, by słuchać, Troy miał okazję opowiedzieć swoją historię.

— Jak już opuściliście obszar pod łodzią, zacząłem się o was martwić i coraz częściej obserwowałem ekran. Bo, aniołku, do tego czasu te trzy wieloryby pływały ponad godzinę w kółko w tym samym ogłupiającym szyku. Dlatego, tak naprawdę, dokładnie im się nie przyglądałem.

Troy wstał z krzesła i chodził w tę i z powrotem przed Carol i Nickiem. Była ciemna noc. Z północy napłynęły niskie chmury i zasłoniły księżyc oraz większość gwiazd.

Światło reflektora ze szczytu osłony co jakiś czas oświetlało delikatnie rzeźbione rysy Troya, gdy wchodził i wychodził z cienia.

— Ponieważ chciałem was poszukać, podniosłem cichy alarm, jak mi pokazywałeś, i zostałem regularnie zagłuszony serenadą trzech wielorybów. Ale teraz słuchajcie. Po paru minutach usłyszałem czwarty sygnał alarmowy. Spojrzałem na monitor spodziewając się, że dostrzegę któreś z was. A zobaczyłem jeszcze jednego wieloryba tego samego gatunku, który płynął pod tamtymi trzema w przeciwnym kierunku. W ciągu dziesięciu sekund te pierwsze wieloryby zawróciły łamiąc swój dotychczasowy szyk i popłynęły za nowym wielorybem znikając po lewej stronie monitora. Już więcej nie wróciły.

Troy zakończył opowieść dramatycznie modulując głos.

Nick roześmiał się na głos.

— Jezu, Jefferson, ty to jesteś gawędziarz. Teraz pewnie mi powiesz, że te wieloryby zajęły tam stanowiska i że nadpłynął następny, z nowymi rozkazami albo coś takiego.

Chryste, ty i Carol będziecie mi wmawiać, że wieloryby są zorganizowane w zgromadzenia albo w coś takiego? — przerwał na chwilę. Troy był rozczarowany, że Carol w ogóle nie zareagowała.

— Teraz — ciągnął Nick odkładając na bok opowieść Troya i powracając do sprawy, o której myślał prawie od godziny — musimy przedyskutować ważną kwestię. Wzięliśmy z oceanu coś, co przypuszczalnie warte jest dużo pieniędzy. Jeżeli nikt nie potrafi przekonująco dowieść, że to coś do niego należy, wtedy to należy do tego, co znalazł.

Spojrzał najpierw na Carol a potem na Troya. — Mimo że jestem kapitanem i właścicielem tej łodzi i mimo że podniosłem tę rzecz z dna oceanu, jestem gotów zaproponować, byśmy zysk podzielili na trzy części. Czy brzmi to uczciwie?

Nastąpiła dość długa chwila ciszy, zanim Troy odpowiedział. — Pewnie, Nick, dla mnie brzmi to świetnie. — Nick uśmiechnął się i wyciągnął rękę, żeby uścisnąć dłoń Troya.

Potem wyciągnął rękę do Carol.

— Chwileczkę — powiedziała Carol, spokojnie patrząc Nick owi prosto w oczy i nie przyjmując jego ręki. — Skoro już zdecydowałeś się rozpocząć tę rozmowę, to jest jeszcze kilka rzeczy, które musimy przedyskutować. To nie jest tylko kwestia pieniędzy za ten przedmiot, to jest także kwestia posiadania. Kto będzie pilnował złotego trójzębu; kto zapewni, że zaoferują nam właściwą cenę; co postanawiamy: nie mówić innym, czy mówić i co, jeżeli ktoś z nas znajdzie jeszcze inne przedmioty? Czy wszystko podzielimy? Musimy dojść do całkowitego porozumienia zanim przybijemy do przystani.

Nick zmarszczył brwi. — Teraz rozumiem, dlaczego przez te ostatnie parę minut byłaś taka spokojna. Myślałaś o swoim udziale. Nie doceniłem cię. Wydawało mi się, że byłabyś zdecydowana nie stwarzać nowych problemów.

— Kto tu mówi o problemach — przerwała mu gwałtownie Carol nieznacznie podnosząc głos. — Jeżeli chcesz wiedzieć, nie interesują mnie te przeklęte pieniądze. Z chęcią wezmę swoją jedną trzecią, jeżeli ten trójząb w ogóle przyniesie jakiekolwiek pieniądze. Bo to na pewno mi się należy. Ale jeżeli tam na dole jest więcej takich skarbów, a ty i Troy możecie je odnaleźć beze mnie, to będzie moja strata. Chcę czegoś innego.

Obaj mężczyźni uważnie teraz słuchali.

— Po pierwsze i najważniejsze, chcę wyłącznych praw do tej historii, a to oznacza całkowitą dyskrecję na temat tego, co znaleźliśmy, kiedy i gdzie to znaleźliśmy i na temat wszystkiego, co się z tym wiąże. Przynajmniej do czasu, aż będziemy pewni, że niczego więcej nie można się dowiedzieć. Po drugie, chcę natychmiast dostać ten przedmiot na czterdzieści osiem godzin zanim ktokolwiek dowie się, że on istnieje. Potem możecie go dać do wyceny.

Ho ho, pomyślała Carol zauważywszy na sobie badawcze spojrzenia Nicka i Troya. Przesadziłam, coś podejrzewają. Lepiej trochę się wycofać. — Oczywiście — uśmiechnęła się rozbrajająco — po prostu podałam swoje wstępne warunki. Myślę, że konieczne będą dalsze negocjacje.

— O, aniołku — powiedział Troy ze śmiechem. — To była dopiero mowa. Bo przez chwilę już myślałem, że może gra się tu w inną grę, a ty jesteś jedynym graczem.

Oczywiście, profesor i ja będziemy zachwyceni, mogąc podyskutować z tobą nad ugodą. Prawda, Nick?

Nick kiwnął głową. Jednak staranne przygotowanie i siła repliki Carol wzmogła również i jego nieufność. Replika była niewspółmierna do dziennikarskiej wartości ich skarbu. Czyżby usiłowała w ten sposób doprowadzić do rywalizacji między nami? — myślał. Chyba że coś przegapiłem.

Zanim Florida Queen dopłynęła do pomostu w Key West, wypracowali kompromisowe porozumienie. Nick miał wziąć ze sobą złoty trójząb w piątek rano (obu mężczyznom spodobała się nazwa, jaką Carol nadała przedmiotowi). W Key West mieszkała starsza kobieta, która była chodzącą encyklopedią skarbów. Była w stanie oszacować wartość trójzębu oraz podać przypuszczalne miejsce i datę jego pochodzenia. Kobieta miała także być ich świadkiem na wypadek, gdyby znalezisko kiedykolwiek trafiło w niepowołane ręce. W piątek po południu cała trójka miała się spotkać o czwartej na łodzi albo na parkingu przystani. Nick miał przekazać przedmiot Carol, która zatrzymałaby go na cały weekend. Począwszy od poniedziałku rana, miał za niego odpowiadać i zadbać o ewentualną sprzedaż Nick. Całą trójkę połączyło prawo własności trójzębu. Jednak Carol zrezygnowała z udziału w przyszłych odkryciach. Spisała warunki wstępnego porozumienia na odwrocie restauracyjnego menu. Wszyscy podpisali się, a ona obiecała przynieść kopie następnego dnia.

Troy był spokojny i opanowany, gdy z powrotem załadowywał cały ekwipunek Carol do pojemnika. Przeniósł go na wózek, który następnie ciągnął wzdłuż nabrzeża. Carol szła obok niego. Była dziewiąta. W przystani panował spokój. Niezwykłe fluorescencyjne światła tworzyły dziwne odbicia na drewnianych nabrzeżach.

— No cóż, aniołku — powiedział Troy gdy wraz z Carol zbliżali się do zarządu przystani — to był całkiem udany dzień. Naprawdę było mi dobrze w twoim towarzystwie. — Zatrzymał się i odwrócił, by na nią spojrzeć. Jej czarne włosy wysychały nierówno i były nieco zmierzwione. Ale twarz w refleksach światła była piękna.

Troy odwrócił wzrok na wodę i łodzie. — Wiesz, czasami życie daje w kość. Spotykasz kogoś przez przypadek, zaprzyjaźniasz się, a potem ciach, wszystko odchodzi. To wszystko takie… takie przelotne.

Carol podeszła do niego i stanęła na palcach, by pocałować go w policzek. — Ja także ciebie lubię — powiedziała uśmiechem ułatwiając rozmowę i upewniając się, czy Troy zrozumiał, jakiego rodzaju przyjaciółmi mogliby być. — Ale głowa do góry, nie wszystko stracone. Zobaczymy się przez moment jutro, a potem może w poniedziałek, jak będę zwracała złoty przedmiot.

Wzięła go pod ramię, gdy idąc z powrotem oddalili się na chwilę od załadowanego wózka. — I kto wie — zaśmiała się Carol — od czasu do czasu bywam tutaj, w Keys.

Moglibyśmy się razem napić, a ty mógłbyś mi jeszcze opowiedzieć parę historii. — W odległości około stu jardów dostrzegli światło reflektora nad osłoną Florida Queen — Widzę, że twój przyjaciel profesor wciąż pracuje. Pożegnania nie są jego mocną stroną. Ani chyba dobre maniery, na ile mogę stwierdzić.

Odwróciła się i oboje wrócili do załadowanego wózka.

Bez słowa przeszli przez najwyraźniej opuszczony budynek zarządu. Gdy pojemnik znalazł się z powrotem w samochodzie, Carol uścisnęła Troya.

— Troyu Jeffersonie, jesteś dobrym człowiekiem — powiedziała. — Życzę ci wszystkiego dobrego.

Nick był prawie gotów do wyjścia, gdy Troy wrócił na łódź. Pakował małą torbę. — Wygląda wystarczająco niewinnie, prawda Troy? Nikt nie będzie podejrzewał, że tutaj znajduje się jeden z wielkich oceanicznych skarbów. — Na chwilę przerwał i zmienił temat. — Zapakowałeś ją bez problemów do samochodu? Dobra. Ona jest dosyć dziwna, co? Dynamiczna i agresywna. Ale przecież równocześnie ładna. Ciekawe, co ją gryzie?

Nick zapiął torbę na zamek błyskawiczny i poszedł w stronę osłony. — Na dzisiaj koniec z ekwipunkiem do nurkowania. Nie martw się o resztę łodzi. Jutro doprowadzimy ją do porządku. Pójdę do domu marzyć o bogactwie.

— Jeżeli już mowa o bogactwie, profesorze — powiedział Troy z uśmiechem — co z tą pożyczką stu dolarów, o które cię prosiłem we wtorek? Wcale mi nie odpowiedziałeś i tylko stwierdziłeś, że zobaczymy.

Nick powoli podszedł do Troya i stanął dokładnie na wprost niego. Mówił bardzo powoli: — Powinienem wygłosić do nas obu mowę Poloniusza, kiedy po raz pierwszy poprosiłeś mnie o pożyczkę. Ale teraz jesteśmy tutaj, pożyczający i pożyczkobiorca i mnie się to nie podoba.

Pożyczę ci sto dolarów, ale, panie Troyu Jeffersonie, to naprawdę ostatni raz. Nawet nie proś mnie już o to. Te twoje pożyczki na te tak zwane wynalazki utrudniają mi pracę z tobą.

Troy był nieco zaskoczony nieoczekiwaną szorstkością tonu Nicka, ale zezłościło go też znaczenie ostatniego zdania. — Czy sugerujesz — cicho powiedział opanowując irytację — że kłamię mówiąc, że wydaję pieniądze na elektronikę? Albo też twierdzisz, że nie wierzysz, żeby niewykształcony czarny mógł przypadkiem wynaleźć coś, co warto by mieć.

Nick ponownie spojrzał na Troya. — Oszczędź mi swojego słusznego oburzenia na rasizm. Nie chodzi o uprzedzenia czy zarzut kłamstwa, a o pieniądze. Tylko i wyłącznie. To, że ci pożyczam pieniądze, rozpierdala naszą przyjaźń. — Troy chciał coś powiedzieć, ale Nick machnął na niego. — Przecież mieliśmy trudny dzień, do tego fascynujący. W kwestii pożyczki powiedziałem tylko to, co musiałem i uważam sprawę za zamkniętą.

Nick zabrał swoją torbę, powiedział dobranoc i opuścił Florida Queen. Troy wszedł za osłonę, by ułożyć sprzęt do nurkowania. Jakieś dziesięć minut później, gdy właśnie kończył, usłyszał, że ktoś woła go po imieniu.

— Troy… Troy, czy to ty? — usłyszał głos o obcym akcencie.

Troy wychylił się spod osłony i zobaczył, że na nabrzeżu pod fluorescencyjnym światłem stoi Greta. Mimo że panował teraz chłód, miała na sobie zwykły, skąpy kostium bikini, który eksponował jej wspaniałe ciało. Troy uśmiechnął się. — No, no, czy to nie superniemka? Jak się masz, do diabła? Widzę, że ciągle dbasz o to cudowne ciało.

Greta usiłowała się uśmiechnąć. — Homer, Ellen i ja mamy dzisiaj wieczorem małe party. Zauważyliśmy, do późna pracujesz i może być do nas dołączył jak skończysz.

— Już się robi — powiedział Troy kiwając głową. — Już się robi.

9

O Boże, czy nie możemy wreszcie przestać? Proszę.

Tu jest teraz tak spokojnie — mówiła do gwiazd i do nieba. Stary człowiek na wózku inwalidzkim wydał ostatnie tchnienie. Jego głowa osunęła się. Hannah Jelkes uklękła obok niego, by sprawdzić, czy naprawdę zmarł, potem pocałowała go w czubek głowy, a potem ze spokojnym uśmiechem znowu podniosła oczy do góry. Kurtyna opadła i po paru sekundach ponownie się uniosła. Zespół szybko zgromadził się na scenie.

— W porządku, to tyle na dzisiaj. Dobra robota. — Reżyser, człowiek po sześćdziesiątce, o rzadkich, siwych włosach podszedł do sceny. — Wspaniałe przedstawienie, Henrietto. Spróbuj to zrobić na jutrzejszej premierze. To jest właśnie połączenie siły i wrażliwości. — Melvin Burton zwinnie wskoczył na scenę. — A ty, Jessie, jeżeli twoja Maxine będzie jeszcze bardziej pożądliwa, to nas pożarny-

Arthur C. Clarke & Gentry Lee kaja. — Zakręcił się i roześmiał wraz z dwoma innymi ludźmi stojącymi przed sceną. — W porządku — MeJvin odwrócił się mówiąc do zespołu. — Teraz idźcie do domu i dużo wypoczywajcie. Dzisiaj było lepiej, wygląda całkiem dobrze. A, komandorze, pan i Tiffani możecie zostać jeszcze na chwilę jak się pan przebierze? Mam dla pana jeszcze parę wskazówek.

Zeskoczył ze sceny i przeszedł na widownię do czwartego rzędu, gdzie siedziało dwoje jego znajomych. Jednym z nich była kobieta, trochę nawet starsza od Melvina, która mrugała ziełonymi oczyma za swoimi okularami babuni.

Miała na sobie jasną sukienkę z drukowanego materiału w wiosennych kolorach. Drugi to mężczyzna około czterdziestki o zamyślonej twarzy i ciepłym, szczerym sposobie bycia. Melvin z niepokojem siadł obok nich.

— Martwiłem się, kiedy zabraliśmy się do Nocy Iguany, i to mogło było się okazać zbyt trudne dla Key West.

Sztuka nie jest tak dobrze znana jak Tramwaj zwany pożądaniem czy Szklana menażeria. I w jakiś sposób te postaci są właściwie tak obce jak w Ostatnim lecie. Wygląda to jednak prawie dobrze. Gdybyśmy jeszcze mogli poprawić scenę między Shannonem a Charlotte.

— Czy teraz żałujesz, że dałeś prolog? — zapytała kobieta. Była nią Amanda Winchester — człowiekinstytucja w Key West. Przywróciła miastu życie i między innymi należała do bardziej zasłużonych impresariów teatralnych.

Była właścicielką dwóch nowych teatrów obok przystani i jej zasługą było sformowanie trzech różnych tutejszych zespołów teatralnych. Uwielbiała teatr i ludzi teatru, a Melvin Burton był jej ulubionym reżyserem.

— Nie, nie żałuję Amando. Dzięki temu już na początku sztuki można odczuć, jakie to frustrujące prowadzić w lecie w Meksyku grupę kobiet baptystów. I nie wiem, czy bez sceny erotycznej między Charlottą a Shannonem w tym małym, dusznym hotelowym pokoju, ich romans byłby dla publiczności wiarygodny. — Na chwilę przerwał i zastanowił się — Huston to samo zrobił w filmie.

— Przecież teraz ta erotyczna scena w ogóle nie gra — powiedział mężczyzna. — Tak naprawdę ona jest prawie komiczna. Oni ściskają się w taki sposób, jak mój brat ze swoimi córkami.

— Cierpliwości, Mark — poprosił Melvin.

— Coś trzeba zrobić, albo powinniśmy całkiem wyrzucić ten prolog — zgodziła się Amanda. — Mark ma rację.

Ta scena dzisiaj wyszła prawie komicznie. Problem częściowo polega na tym, że Charlotte wygląda w tej scenie jak dziecko. — Na chwilę przerwała i ciągnęła dalej. — Rozumiesz, ta dziewczyna ma wspaniałe długie włosy i żeby wyglądała odpowiednio, trzeba je upinać. To jasne, że nie powinna nosić ich rozpuszczonych przez cały dzień w skwarze meksykańskiego lata. Ale gdyby miała je rozpuszczone, gdy wchodzi do pokoju Shannona?

— To wspaniały pomysł, Amando. Często mówiłem, że byłabyś fantastycznym reżyserem. — Melvin spojrzał na Marka i wymienili serdeczne uśmiechy. Potem reżyser usadowił się wygodnie na swoim miejscu i zaczął myśleć o tym, co za chwilę powie dwóm członkom swego zespołu.

Melvin Burton był szczęśliwym człowiekiem. Od piętnastu lat mieszkał z Markiem Adlerem, swoim partnerem, w domu na plaży w Sugarloaf Key, jakieś piętnaście mil na wschód od Key West. Melvin reżyserował sztuki na Broadwayu przez prawie dziesięć lat i od połowy lat pięćdziesiątych był związany z różnymi teatrami. Zawsze troszczył się o pieniądze i do 1979 roku udało mu się zgromadzić niemałą sumę. Zmartwiony, że inflacja może mieć wpływ na jego oszczędności, zasięgnął rady księgowego, który został jego bliskim przyjacielem. Była to miłość bodaj od pierwszego wejrzenia. Mark miał wówczas dwadzieścia osiem lat. Nieśmiały, samotny, zagubiony w wirze Nowego Jorku. Takt Melvina i jego dryg do teatru odsłoniły przed Markiem nieznane mu wcześniej strony życia.

Gdy rynek papierów wartościowych zaczął się załamywać w połowie lat osiemdziesiątych, Melvin miał w swej pieczy majątek wart prawie milion dolarów. Inne sprawy w jego życiu nie układały się jednak tak pomyślnie. Epidemia AIDS uderzyła z impetem w teatralną wspólnotę Nowego Jorku i zarówno Melvin, jak Mark stracili wielu prawdziwych przyjaciół. Wydawało się, że Melvin jest u schyłku kariery. Jako jeden z pierwszych reżyserów nie był już tak wzięty. Pewnej nocy wracając z teatru do domu Mark został napadnięty przez nastolatków. Pobili go, ukradli mu zegarek oraz portfel i zakrwawionego pozostawili na ulicy. Zasmucony Melvin pielęgnował swojego przyjaciela i wtedy podjął poważną decyzję. Mieli opuścić Nowy Jork. Miał sprzedać swoje papiery, a majątek przeznaczyć na dochodowe inwestycje. Mieli kupić nowy dom, który byłby ciepły i bezpieczny, w którym mieliby wypoczywać, czytać książki i razem pływać. Może założyliby jakąś wspólnotę teatralną, o ile byłoby to możliwe, ale nie to było najważniejsze. Najważniejsze było to, że razem mieli spędzić pozostające Melvinowi lata.

Pewnego dnia, gdy wraz z Markiem spędzali wakacje w Key West, Melvin pojechał do Amandy Winchester.

Przed dwudziestu laty wspólnie pracowali nad projektem, z którego nic nie wyszło. Amanda powiedziała mu, że właśnie utworzyła miejscową amatorską grupę teatralną, by corocznie wystawiać dwie sztuki Tennessee Williamsa.

Czy interesowałoby go wyreżyserowanie ich?

Melvin i Mark przenieśli się do Key West i zaczęli budować dom na Sugarloaf Key. Obaj poważnie włączyli się w pracę z Key West Players. Aktorzy tego teatru byli zwykłymi ludźmi, sumiennymi, pełnymi poświęcenia. Niektórzy z nich mieli niewielkie doświadczenia teatralne. Ale dla większości sekretarek, gospodyń domowych, sprzedawczyń, także oficerów zwerbowanych z bazy marynarki wojennej, wszystko stanowiło nowość. Wspólne mieli jedno Każdy z nich postrzegał te kilka dni na scenie jako chwile chwały i pragnął wypaść jak najlepiej.

Komandor Winters pierwszy wyszedł z garderoby. Miał na sobie swój mundur (na próbę przyszedł wprost z bazy) i sprawiał wrażenie nieco sztywnego i niepewnego. Usiadł na widowni w jednym z foteli obok Amandy Winchester.

— Naprawdę ucieszyłam się widząc pana ponownie — powiedziała Amanda ujmując jego rękę. — Wydaje mi się, że Ostatni upadek Goobera w pana wykonaniu był akuratny.

Winters grzecznie jej podziękował. Amanda zmieniła temat. — No i jak tam leci w bazie? Któregoś dnia czytałam artykuł w Miami Herald, że Marynarka otrzymała ostatnio nowoczesną broń, okręty podwodne bez załogi, samoloty pionowego startu i samonaprowadzające torpedy. Wygląda, że nasze możliwości budowania coraz straszniejszych i niebezpieczniejszych zabawek wojennych nie mają granic. Czy ma pan coś z tym wspólnego?

— Tylko w ograniczonym zakresie — odpowiedział uprzejmie komandor Winters. Spodziewając się rozmowy z dyrektorem wysunął się potem do przodu, by móc widzieć Melvina, Marka, a także Amandę. — Przepraszam, jeżeli byłem dzisiaj kiepski — zaczął. — Mamy tam w bazie parę poważnych problemów i może byłem trochę roztargniony. Ale na jutro będę gotów…

— Ależ nie — powiedział Melvin przerywając mu — to nie o tym chciałem z panem porozmawiać, ale o pana pierwszej scenie z Tiffani… O, właśnie nadchodzi. Wejdźmy na scenę.

Tiffani Thomas, uczennica młodszych klas szkoły średniej w Key West miała prawie siedemnaście lat. Z Marynarką była związana od najwcześniejszego dzieciństwa. Jej ojciec jako podoficer jakieś trzy miesiące wcześniej dostał przydział do Key West. Gdy okazało się, że Denise Wright po prostu nie może zagrać roli Charlotte Goodall, nauczyciel dramatu ze szkoły średniej polecił Melvinowi Burtonowi Tiffani.

— Z wyjątkiem prób nie grała u mnie jeszcze niczego — przyznał nauczyciel. — Ale tekstu uczy się szybko i ma charakter, a to ją odróżnia od innych. Najwyraźniej występowała już wcześniej w sztukach. Nie wiem, czy zdoła się przygotować w ciągu trzech tygodni, ale jeżeli o to idzie, to ona jest najlepsza.

Szkolne koleżanki Tiffani z Florydy pewnie nie powiedziałyby o niej, że jest piękna. Jej rysy zanadto odbiegały od tego, co pospolite, by większość kolegów ze szkoły potrafiła właściwie je ocenić. Jej zaletą były oliwkowe oczy, spokojne i zamyślone; jasne piegi na bladej cerze; długie, rude z odcieniem brązowym rzęsy i wspaniałe, grube kasztanowe włosy. Chodziła wyprostowana, a nie przygarbiona jak wielu nastolatków, dlatego pewnie jej rówieśnikom wydawało się, że trzyma się na uboczu. — Frapująca — powiedziała o niej Amanda, gdy po raz pierwszy ją ujrzała.

Stała samotnie na scenie w bluzce z krótkimi rękawami i w dżinsach. Włosy miała ściągnięte w koński ogon, tak jak lubił jej ojciec. Była bardzo podenerwowana. Martwiła się tym, co jej powie pan Burton. Przypadkiem usłyszała, jak sprzedawczyni, która grała Hannah Jelkes mówiła, że Melvin może całkiem skasuje rolę Charlotte, jeżeli nowa dziewczyna nie będzie potrafiła w nią wejść. Pracowałam nad tą rolą tak ciężko, pomyślała Tiffani. Och proszę, proszę, niech to nie będzie zła wiadomość.

Tiffani opuściła wzrok, gdy Melvin Burton i komandor Winters dołączyli do niej na scenie. — No cóż — zaczai Melvin — przystąpmy od razu do rzeczy. Pierwsza scena z wami w hotelowym pokoju nie gra; tak naprawdę to jest klęska. Musimy wprowadzić parę zmian.

Melvin zauważył, że Tiffani nie patrzyła na niego. Delikatnie ujął jej podbródek i podniósł głowę tak, aż ich oczy spotkały się. — Musisz na mnie spojrzeć, dziecko. Chciałbym powiedzieć ci parę ważnych rzeczy. — Zauważył, że jej oczy napełniają się łzami, a lata doświadczenia podpowiedziały mu, w czym rzecz. Pochylił się do niej i wyszeptał tak, by nikt nie usłyszał. — Powiedziałem, że musimy wprowadzić parę zmian, a nie że wyrzucić scenę. Teraz pozbieraj się i słuchaj.

Burton powrócił do reżyserskiego tonu i zwrócił się do Wintersa. — W tej scenie, komandorze, postać którą pan gra, Shannon i młoda panna Goodalł podejmują grę, która później, w nocy, kończy się stosunkiem. W następnej scenie zostają nakryci in flagranti przez pannę Fełlowes. I to prowadzi do rozpaczliwej sytuacji, która sprawia, że Shannon jedzie do Maxine i Freda w Costa Verde.

— Nasza scena jednak nie gra, ponieważ nikt kto będzie ją oglądał, nie zrozumie, że to co wy robicie to gra miłosna..

Teraz, żeby to ułatwić, muszę zmienić tę część. Niech Shannon będzie już w łóżku, kiedy odkrywa, że Charlotte jest za drzwiami. To będzie jedyne wyjście. I muszę zmienić charakteryzację Charlotte tak, żeby mniej przypominała małą dziewczynkę. Ale jest jedna rzecz, której zrobić nie mogę… — Melvin przerwał i spoglądał to na Tiffani, to na Wintersa. Oboje wpatrywali się w niego nic nie rozumiejąc.

— Podejdźcie, podejdźcie oboje — powiedział Melvin niecierpliwie machając ręką. Znowu zawiesił głos. Lewą ręką ujął Tiffani, prawą komandora Wintersa. — W tej sztuce jesteście oboje przez jedną noc kochankami. Istotne jest, by publiczność w to uwierzyła, tymczasem ona wcale nie rozumie, dlaczego Shannon, tak jak iguana, jest u kresu wytrzymałości. Shannona doprowadzało do rozpaczy, że to jego właśnie wyrzucono z kościoła za rozwiązłość…

Oboje słuchali go, ale reżyserska intuicja Melvina podpowiadała mu, że wciąż do nich nie dotarł. Miał inny pomysł. Połączył ręce Tiffani i komandora. Gest ten podkreślił zamykając ich ręce w swoich dłoniach. — Teraz przez chwilę patrzcie na siebie. O tak — zwrócił się do Wintersa. — Ona jest piękną młodą kobietą, prawda komandorze?

Ich oczy spotkały się. — On jest przystojnym mężczyzną, prawda Tiffani? Chcę, żebyś sobie wyobraziła, że nieodparcie pragniesz dotknąć go, pocałować, że pragniesz jego nagości. — Tiffani zarumieniła się. Winters wiercił się niespokojnie. Melwin był zupełnie pewien, że przez chwilę widział tę iskrę.

— Otóż chcę — ciągnął dalej patrząc na Tiffani i zdejmując swoją dłoń z ich rąk — żebyście jutro wieczorem uchwycili to uczucie, gdy ukryjecie się w pokoju Shannona.

Chcę, żeby ono wybuchło, kiedy on zauważy, że tam jesteś.

A pan, komandorze — spojrzał teraz na Wintersa — pan jest rozdarty między przemożnym pragnieniem fizycznego zawładnięcia tą młodą dziewczyną, a prawie całkowitą pewnością, że będzie to ostateczna ruina waszych dusz i życia każdego z was. Wpadasz w pułapkę bez wyjścia, pamiętaj, boisz się, bo Bóg odpuścił ci już twoje dawne grzechy. Ale mimo to, ty w końcu ulegasz swemu pożądaniu i popełniasz następny niewybaczalny grzech.

Tiffani i komandor prawie równocześnie zdali sobie sprawę, że ich dłonie nadal są splecione. Przez chwilę patrzyli na siebie, potem niezgrabnie rozłączyli je. Melvin Burton wszedł między dwoje swych aktorów i objął ich.

— No, teraz wracajcie do domów i pomyślcie o tym, co mówiłem, a jutro przychodźcie i połamania nóg.

Yernon Winters tuż przed jedenastą wjechał pontiakiem na podjazd swego domu na przedmieściu Key West. Dom był cichy; tylko w kuchni i w garażu paliły się światła.

Niezmiennie jak gwiazdy, pomyślał. Hap w łóżku o dziesiątej, Betty o dziesiątej trzydzieści. Oczyma wyobraźni widział, jak jego żona idzie do sypialni ich syna i jak co wieczór poświęca chwilę na zdjęcie narzuty z łóżka i rozłożenie mu pościeli. Czy zmówiłeś modlitwy? — Tak, mamo — odpowiadał zawsze Hap. Potem całuje syna na dobranoc w czoło, wyłącza światło w jego pokoju i idzie do swojej sypialni. W ciągu dziesięciu kolejnych minut przebiera się w swoją piżamę, czyści zęby i myje twarz. Potem klęka obok łóżka, łokcie opiera na jego brzegu, a dłonie splata przed twarzą. — Dobry Boże, mówi na głos, a potem modli się z przymkniętymi oczyma, bezgłośnie poruszając wargami, dokładnie do dziesiątej trzydzieści. Pięć minut później zasypia.

Vernon poczuł dziwny niepokój, gdy przez salon przechodził na przeciwległą stronę domu, gdzie mieściły się trzy sypialnie. Coś go w środku poruszyło, coś, czego nie mógł dokładnie określić, co — jak przypuszczał — wiązało się z przedpremierowym podenerwowaniem i z tym, że Randy Hilliard nagle z powrotem pojawił się w jego życiu. Chciał z kimś porozmawiać.

Najpierw zatrzymał się obok pokoju Hapa. Wszedł cicho w ciemność i usiadł przy łóżku swojego syna. Hap twardo spał leżąc na boku. Mała nocna lampka stojąca obok łóżka oświetlała jego profil. Ależ ty jesteś podobny do matki, pomyślał Winters. Jesteście sobie tak bliscy, a ja prawie jestem gościem w swoim własnym domu. Delikatnie przyłożył dłoń do policzka Hapa. Chłopiec nie poruszył się. Jak mogę wynagrodzić ci to, że mnie ciągle nie ma? Delikatnie potrząsnął jego ramieniem. — Hap — odezwał się cicho — to ja, twój tata. — Henry Allen Pendleton Winters przetarł oczy, a potem szybko usiadł na łóżku. — Tak, tato — powiedział. — Czy coś się stało? Z mamą w porządku?

— Nie — odpowiedział ojciec, a potem roześmiał się.

— To znaczy tak, z mamą w porządku. Nic się nie stało.

Po prostu chciałem pogadać.

Hap spojrzał na zegar stojący obok łóżka. — Hm, no dobrze, tato, o czym chcesz pogadać?

Winters przez chwilę milczał. — Hap, czy w ogóle przeczytałeś egzemplarz scenariusza, który dałem tobie i matce, ten mojej sztuki?

— Nie, ojcze, nie za bardzo — odpowiedział Hap.

Przykro mi, ale po prostu nie mogłem się do niego zabrać. Myślę, że to mnie przerasta. — Ożywił się. — Ale nie mogę się doczekać, żeby cię jutro wieczorem zobaczyć w tym przedstawieniu. — Zapadło długie milczenie. — Hm, a tak w ogóle, to o czym to jest?

Winters wstał i wyjrzał przez otwarte okno. Zza zasłony dobiegały go delikatne głosy świerszczy. — To o człowieku, który traci swe miejsce u Boga, ponieważ nie chce, czy nie potrafi zapanować nad tym, co robi. To o… — Winters szybko odwrócił głowę i spostrzegł, że jego syn patrzy na zegar.

Poczuł ostry, przeszywający ból. Odczekał aż minie, potem odetchnął. — No, to może, synu, porozmawiamy o tym innym razem. Właśnie uprzytomniłem sobie, jak już późno.

Podszedł do drzwi. — Dobranoc, Hap — powiedział.

— Dobranoc, ojcze.

Minął pokój żony i poszedł do trzeciej sypialni, na końcu holu. Powoli rozbierał się uświadamiając sobie teraz, bardziej niż przedtem, swoje niespełnione pragnienie. Przez krótką chwilę pomyślał, żeby obudzić Betty, porozmawiać i może… Ale wiedział lepiej. To nie w jej stylu, pomyślał sobie. Nigdy nie było, nawet przedtem, gdy sypiali razem.

A po Libii, po nocnych koszmarach i snach, kto mógł winić ją za to, że chciała mieć swoją własną sypialnię?

Ubrany w slipy wsunął się do łóżka. Spowijała go uspokajająca pieśń świerszczy. A poza tym, ona ma swojego Boga, a ja mam swoją rozpacz. Nie łączy nas nic prócz Hapa. Żyjemy jak para obcych ludzi i obawiamy się każdego rozwiązania.

10

Sala łączności zostanie zamknięta za pięć minut, sala łączności zostanie zamknięta za pięć minut — zabrzmiał nagrany na taśmę, znużony, bezosobowy głos.

Carol Dawson zmęczyła się. Rozmawiała z Dałem Michaelsem przez videofon. Pod ekranem i kamerą urządzenia leżały rozrzucone po całym biurku fotografie.

— W porządku — powiedziała Carol. — Chyba się tobą zgadzam. Według mnie jedyny sposób rozwiązania tei łamigłówki’ to wziąć z powrotem do Miami wszystkie fotografie i nagrania teleskopowe. — Ziewnęła a potem westchnęła. — Przylecę tam zaraz rano, tym lotem o siódmej trzydzieści, tak żeby IPL jak najwcześniej mógł sprawdzić nagrane dane. Ale pamiętaj, że muszę tu wrócić na czas, żeby o czwartej dostarczyć złoty trójząb. Czy laboratorium może przygotować wszystkie dane w parę godzin?

— To nie jest trudne. Trudna sprawa to w dwie godziny przeanalizować wszystkie dane i przygotować spójne sprawozdanie. — Doktor Dale siedział na kanapie w salonie swego obszernego mieszkania w Key Biscayne. Przed sobą, na stoliku do kawy, miał wspaniałą szachownicę o zielono-

— białych polach. Pozostało na niej jeszcze sześć rzeźbionych bierek. Dwa przeciwne hetmany i cztery pionki; po dwa z każdej strony. Dale Michaels zawahał się i spojrzał znacząco w kamerę. — Wiem, jakie to dla ciebie ważne.

Odwołałem swoje spotkanie o jedenastej, więc mogę ci pomóc.

— Dzięki — powiedziała machinalnie Carol. Poczuła, że nie panuje nad irytacją. Co jest, myślała gdy Dale opowiadał jej o jednym ze swych najnowszych projektów w MOI, że ten człowiek zawsze domaga się wdzięczności za najmniejsze poświęcenie. Jeżeli kobieta zmienia swe plany, by dostosować się do mężczyzny to tak ma być, ale jeżeli mężczyzna wnosi poprawki do swojego bezcennego planu, to już jest cholernie wielka sprawa.

Dale nadal mówił monotonnym głosem. Teraz opowiadał jej o nowej podejmowanej przez instytut próbie zbadania podwodnych wulkanów wokół PapuiNowej Gwinei.

Fiu, Fiu, roześmiała się Carol w duchu, kiedy uświadomiła sobie, że nudzi ją egocentryczne nastawienie Dale’a.

Naprawdę muszę być kopnięta. Chyba niedługo zacznę narzekać.

— Hej — przerwała mu Carol. Wstała i zaczęła zbierać porozrzucane fotografie. — Przepraszam, że przerywam to posiedzenie, ale zamykają salę, a ja jestem wyczerpana.

Zobaczymy się jutro rano.

— Nie zamierzasz zrobić ruchu? — zachęcał Dale wskazując na szachownicę.

— Nie — odpowiedziała Carol okazując ślady zniecierpliwienia… — I może w ogóle nie wykonam. Rozsądny gracz przyjąłby remis, jaki zaproponowałam ci w zeszłym tygodniu i zająłby się ważniejszymi sprawami. Twoje cholerne ego nie może pogodzić się z myślą, że w jednej z pięciu gier wywalczyłam z tobą remis.

— Wiadomo, że w końcówkach popełnia się błędy — zauważył Dale zupełnie nie zważając na emocjonalną treść jej komentarza. — Wiem, że jesteś zmęczona. Spotkamy się na lotnisku i zabiorę cię na śniadanie.

— Zgoda, dobranoc — Carol obcesowo zakończyła rozmowę i zapakowała wszystkie fotografie do teczki. Jak tylko opuściła przystań, od razu zabrała kamerę i film do ciemni w „Key West Independent”, gdzie spędziła godzinę wywołując i sprawdzając odbitki. Rezultaty były intrygujące, szczególnie w przypadku paru powiększeń.

Na jednym z nich wyraźnie były widoczne cztery ślady zbiegające się w miejscu tuż pod szczeliną. Na innej fotografii trzy wieloryby uchwyciła w takiej pozycji, że zwierzęta sprawiały wrażenie, jakby były w trakcie poważnej rozmowy.

Carol przeszła przez ogromny hol hotelu Marriott. Bar z pianinem świecił pustkami. Sprawny czarny pianista grał starą pieśń Karen Carpenter Goodbye to Love. Przystojny mężczyzna w okolicach czterdziestki całował się w kącie po prawej stronie z wyzywającą młodą blondynką. Carol żachnęła się. Ta dupeczka ma wszystkiego dwadzieścia trzy lata, pomyślała sobie. Pewnie to jego sekretarka albo ktoś równie ważny.

Gdy szła długim korytarzem w stronę swojego pokoju, myślała o ostatniej rozmowie z Dałem. Opowiadał jej, że Marynarka ma małe automatyczne pojazdy, część z nich powstała według oryginalnych projektów MOI, które swobodnie mogłyby zostawić takie ślady. Dlatego było prawie pewne, że Rosjanie mają podobne pojazdy. Kwestię zachowania się wielorybów zostawił, jako że się z tym nie wiązała, ale wydawało mu się, że ze swej strony zrobiła poważny błąd nie sprawdzając, czy coś jeszcze znajdowało się pod występem. No jasne, dotarło do Carol z chwilą gdy jej to powiedział, więcej czasu powinnam poświęcić na szukanie. A niech tam, mam nadzieję, że tego nie zawaliłam. Potem w wyobraźni na nowo odtworzyła wszystko, co wydarzyło się pod skalnym występem, chcąc się upewnić czy były tam jeszcze jakieś ślady, czy mogła coś przeoczyć.

Do największej niespodzianki podczas jej rozmowy z Dałem doszło wtedy, gdy Carol mimochodem pochwaliła sposób działania nowego algorytmu alarmowego. Dale nagle bardzo się zainteresował. A więc kod alarmu działa precyzyjnie?

— Tak — odpowiedziała — dlatego właśnie nie byłam zaskoczona, gdy znaleźliśmy obiekt.

— Żadną miarą — stwierdził stanowczo — trójząb nie mógł uruchomić kodu alarmowego. Nawet wtedy, gdyby znajdował się na skraju pola widzenia teleskopu. A to wydaje mi się nieprawdopodobne, zważywszy jak daleko poszłaś wzdłuż rowu. Jest zbyt mały, by uruchomić alarm na obcy przedmiot. A poza tym, pod występem był niedostrzegalny. — Dale przerwał na kilka sekund. — Nie sprawdziłaś żadnego z obrazów w podczerwieni wykonanych w czasie obserwacji, co? Możemy je jutro przetworzyć i sprawdzić, czy da się odtworzyć obraz tego, co uruchomiło alarm.

Carol czuła się dziwnie zawiedziona, gdy otwierała drzwi swego pokoju w motelu. To tylko zmęczenie, pomyślała sobie nie chcąc się przyznać, że rozmowa z Dałem nie spełniła jej oczekiwań. Położyła teczkę na krześle i znużona poszła do łazienki, by umyć twarz. Dwie minuty później zasnęła w bieliźnie na łóżku. Wszystkie ciuchy rzuciła w kąt pokoju.

We śnie znowu była małą dziewczynką ubraną w sukienkę w żółtoniebieskie pasy, którą rodzice podarowali jej na siódme urodziny. Carol spaceruje ze swoim ojcem po Northridge Mali w zabiegany sobotni ranek. Mijają wielki sklep ze słodyczami. Puszcza rękę ojca, biegnie do sklepu i przez ścianki szklanej gablotki wpatruje się w czekolady.

Wskazuje jakieś turkawki z mlecznej czekolady, gdy duży mężczyzna zza wystawy pyta ją, czego sobie życzy.

We śnie Carol nie może dosięgnąć lady i nie ma pieniędzy. — Gdzie jest twoja matka, dziewczynko? — pyta sprzedawca. Carol potrząsa głową i mężczyzna powtarza pytanie. Ona staje na palcach i mówi mężczyźnie poufnym szeptem, że matka za wiele pije i że to ojciec zawsze kupuje jej cukierki.

Mężczyzna uśmiecha się, ale wciąż nie daje jej czekoladek. — A gdzie jest twój ojciec, dziewczynko? — pyta ponownie sprzedawca. W gablotce Carol widzi ujęte w ramę dwóch piramid z czekolady, odbicie życzliwie uśmiechającego się mężczyzny, który stoi za nią. Nagle odwraca się, by sprawdzić czy to jej ojciec. Ale ten mężczyzna nie jest jej ojcem. Ma groteskowo zniekształconą twarz. Carol przestraszona odwraca się z powrotem w stronę czekoladek. Sprzedawca zabiera teraz cukierki, pora zamknięcia sklepu. Carol zaczyna płakać.

— Gdzie jest twój ojciec, dziewczynko? Gdzie jest twój ojciec? Dziewczynka we śnie łka. Otaczają ją duzi ludzie, wszyscy zadają jej pytania. Dłońmi zatyka uszy.

— Odszedł! — krzyczy w końcu Carol. — Odszedł.

Zostawił nas i odszedł, a teraz jestem całkiem sama.

CYKL 447

1

Na głębokim czarnym tle usianym gwiazdami, nitki galaktyki Mlecznej Drogi wyglądają jak cieniutkie wiązki światła domalowane przez artystę. Tu, na dalekim krańcu Zewnętrznej Muszli, obok początku tego, co Koloniści nazywają Przełęczą, nic nie nasuwa myśli o nadmiernej aktywności Kolonii, która ma miejsce około dwudziestu czterech cykli świetlnych stąd. Przeraźliwa, nieprzerwana cisza stanowi tło zapierającego dech w piersiach piękna czarnego nieba, nakrapianego migocącymi gwiazdami.

Nagle z pustki wyłania się mały, międzygwiezdny kurierski robot. Szuka i w końcu odnajduje ciemnego sferycznego satelitę o średnicy około trzech mil, którego łatwo byłoby przeoczyć w wielkiej panoramie nieboskłonu. Czas mija. Zbliżenie ujawnia ruch na satelicie. Łagodne, sztuczne światła rozjaśniają teraz część jego powierzchni. Automatyczne pojazdy pracują na obrzeżach obiektu, najwyraźniej zmieniając jego kształt. Zewnętrzne struktury są rozmontowywane i zabierane do odległego rejonu tymczasowego składowania. W końcu pierwotny kształt satelity zupełnie znika i ostają się jedynie dwie równoległe szyny stopu metali zbudowane z części o długości około dwudziestu jardów każda; z tych części, które pozostały po znikającym właśnie satelicie. Każda z równoległych szyn ma dziesięć jardów szerokości; odpowiadające sobie segmenty dzieli odległość okołu stu jardów.

Trwają regularne loty do rejonu składowania — dopóty, dopóki nie wyczerpią się użyteczne zapasy materiału a szlak nie osiągnie długości prawie dziesięciu mil. Potem ruch zamiera. Szyny znikąd donikąd trwają w przestrzeni niby milczące pozostałości jakiejś gwałtownie przerwanej, wielkiej inżynierskiej roboty. Czy tak było? Tuż spod pary odznaczających się jasnym blaskiem na wschodniej części nieba szyn wyłania się jakaś plama. Rośnie, aż opanowuje wschodnią ćwiartkę nieba. Dwanaście, nie, szesnaście wielkich międzygwiezdnych transportowych statków błyskających jasnoczerwonym światłem wprowadza do rejonu defiladę automatycznych pojazdów. Widmowe szyny donikąd zostają teraz otoczone przez nowych przybyszy. Otwiera się pierwszy statek transportowy wyłaniając osiem małych wahadłowców; każdy z nich podąża tyłem w kierunku wielkich transportowych kontenerów. Wahadłowce oczekują w ciszy na zewnątrz potężnych statków.

Ostatni pojazd, jaki przybywa, to malutki kosmiczny holownik, który ciągnie długi, wysmukły obiekt. Wygląda on jak dwa połączone końcami japońskie wachlarze. Pokryty jest przeźroczystą, zabezpieczającą osłoną z bardzo cienkiego materiału. Osiem małych, jak kolibry ruchliwych pojazdów tańczy wzdłuż obiektu, tak jakby go zarazem strzegły, prowadziły i badały stan jego zdrowia.

Wielkie statki transportowe o kształtach przypominających dawne sterówce otwierają się ujawniając swoją zawartość. Większość z nich przewozi części szyn poukładane w ogromne stosy. Małe wahadłowce wyładowują części a potem zestawiają je w grupy ciągnące się milami w obu kierunkach istniejących już szyn. Kiedy części szyn są już prawie wyładowane, cztery wahadłowce zbliżają się do boku jednego z gigantycznych transportowych statków i oczekują, aż otworzą się na oścież ukryte w środku drzwi.

Z wnętrza tego statku wyjeżdża osiem maszyn, które rzucają się na każdą z czterech par wahadłowców, ostrożnie łamią na części i zabierają z powrotem do ciemnej wnęki ładowni. Parę chwil później wyłania się z tego wielkiego statku podłużne urządzenie, zespół połączony. Po ukończeniu jednego zadania system konstrukcyjny podlega kolejnej przemianie. Poczynając od dwóch końców długiego ramienia rozdziela się na kawałki i monolityczna struktura znika przekształcając się w tysiące oddzielnych, ale podobnych składników. Te małe urządzenia łączą się w grupy z poszczególnymi odcinkami szyn. Uważnie mierzą wszelkie wymiary i sprawdzają wszystkie złącza między sąsiadującymi odcinkami. Potem, jakby na sygnał, szyny na czterech końcach segmentu torów zaczynają zakręcać i wznosić się. Skręcają do góry, ciągnąc za sobą resztę torów. Dwie długie równoległe linie przekształcają się ostatecznie w gigantyczny podwójny pierścień o promieniu ponad stu mil, który wygląda jak zawieszony w przestrzeni kosmicznej diabelski młyn.

Gdy podwójny pierścień zostaje ukończony, układ konstrukcji ponownie zmienia konfigurację. Jego części podnoszą długi wysmukły obiekt, który kształtem przypomina dwa złączone końcami japońskie wachlarze. Pod troskliwym nadzorem kolibrów obiekt zostaje dźwignięty i ustawiony na swoje miejsce jako oś północpołudnie podwójnej pierścieniowej budowli. Niektóre z kolibrów wytwarzają niedostrzegalne, cienkie kable i przymocowują oś z obu końców do struktury pierścienia. Pozostałe malutkie mechaniczne ścigacze produkują sieć, która oplata się wokół środkowego odcinka i łączy wielką antenę z osią wschód— zachód.

Antena, teraz połączona z podtrzymującą ją strukturą, otwiera się w kierunku północnego i południowego bieguna pierścienia. Przy bliższym zbadaniu okazuje się, że kolibry właśnie rozdzielają poszczególne zwoje. Rozwierają się one, aż całe wnętrze pierścienia pokrywa się mieszaniną sieci, ożebrowań. Wstępne rozwinięcie zostaje ukończone.

Zespół komunikacyjny przechodzi z kolei przez dokładny autotest. Wypada on pomyślnie i stacja zostaje uznana za gotową do działania. W ciągu kilku godzin falanga robotów z zamieszkałego wszechświata zbiera porozrzucane wokół przypadkowe części i załadowuje je do wielkich statków transportowych. Potem roboty znikają w ciemnościach otaczających stację tak szybko, jak przybyły, zostawiając samej sobie pierścieniową budowlę, jako świadectwo obecności istot myślących we wszechświecie.

Wokół bezmiernej Zewnętrznej Muszli, której każda z dwustu pięćdziesięciu sześciu sekcji jest większa od Kolonii, wykonano — w czasie Cyklu 446 — ponad tysiąc podobnych budowli próbując w ten sposób rozszerzyć możliwości komunikacyjne. To ostatnie z grupy bardzo trudnych przedsięwzięć w rejonie Przełęczy. Budowę siedmiokrotnie wstrzymywano z powodu niemożliwej do przyjęcia ilości wad produkcyjnych, które były dziełem odległej o ponad dwa świetlne milicykle głównej fabryki. Po parokrotnych próbach rozwiązania problemu zakłady trzeba było w końcu zamknąć i właściwie zbudować od podstaw.

Opóźnienia w wykonaniu projektu wyniosły w sumie czternaście milicykli, mniej więcej tyle, ile Rada Inżynierów zakładała w analizie możliwych niepowodzeń, załączonej do Proklamacji Cyklu 446.

Gdy zbliża się wielka chwila, w sercu Kolonii zamiera wszelka normalna działalność. W ostatnim nanocyklu nie prowadzono działalności finansowej, zawieszano działalność rozrywkową. Pustoszały nawet porty kosmiczne. Dokładnie o 446.9, po trwającej dwieście milicykli debacie i dyskusji prowadzonej w Radzie Przywódców, ma być przedstawiony rządowy plan na następną erę, z którym zapozna się wszelkie rozumne stworzenia w Kolonii.

Zgodnie z harmonogramem uruchomiono gigantyczne przekaźniki i Proklamacja Cyklu 447 zaczęła wypływać z informacyjną prędkością stu trylionów bitów informacji na jeden pikocykl. Rzeczywista szybkość danych wypływających z potężnego źródła jest znacznie wyższa, ale redukują by ją dostosować do wymagań skomplikowanego systemu kodowania oraz wewnętrznej kontroli błędów.

Tylko w Kolonii, odbiorcy wyposażeni w specjalne algorytmy dekryptażu mogą uporządkować przekaz na każdym poziomie. A wewnętrzna kontrola spójności każdego pakietu danych w transmisji zmniejsza prawdopodobieństwo otrzymania błędnej informacji, nawet z wielkiej odległości, praktycznie do zera. Zgodnie z zaleceniami organizacji i agend na rzecz Proklamacji powstałych w Erze Geniuszu między Cyklem 371 a 406, pierwszy mikrocykl transmisji stanowi pełne streszczenie całego planu. Dwieście nanocykli tego streszczenia jest poświęconych każdemu z pięciu działów kierowanych przez Radę Przywódców: administracji, informacji, komunikacji, transportu i eksploracji. Po zaplanowanej przerwie, która trwa czterysta nanocykli i ma umożliwić odbiorcy dostrojenie pasma sygnału, rozpoczyna się Proklamacja bieżącego Cyklu 447.

Trwa długo. Zakończy się dopiero po dwudziestu mikrocyklach. Cztery pełne mikrocykle zostają wykorzystane na szczegółowe omówienie głównych projektów, które mają być podjęte w każdej z pięciu dziedzin. W kręgu szczególnego zainteresowania Komitetu do spraw Zewnętrznej Muszli, grupy która zarządza olbrzymim zewnętrznym regionem na kresach obszaru w jurysdykcji Kolonistów, znajduje się plan Działu Eksploracji, który zapowiada repatriację do Zewnętrznej Muszli prawie miliona gatunków z Zoosystemu # 3.

Transmisja Proklamacji, bogata w informacje, które można przekładać na język, obrazy, dźwięki i inne wrażenia zmysłowe w zależności od tego, jakie istoty ją odbierają, na ile zaawansowany jest ich sprzęt deszyfrujący, stanowi początek rządowych działań w każdym cyklu. Terenowe ciała czy administracyjne agencje wraz z podporządkowanymi im komórkami wykonawczymi układają następnie, w oparciu o Proklamację, swoje plany tak, by były one zgodne z planami ogłoszonymi przez Radę Przywódców.

Procedurę tę szczegółowo określają Artykuły Kolonialnej Konfederacji.

Proklamację transmituje się na całą Kolonię i na pobliskie rubieże Wewnętrznej Muszli za pośrednictwem gigantycznych stacji komunikacyjnych usytuowanych wzdłuż szlaków transportowych. Owe stacje, a właściwie centra informacji, gdzie w rozbudowanych bibliotekach przechowuje się przez okres stu cykli wszelkie przekazy informacyjne Kolonii, wzmacniają sygnał i retransmitują go do następnej stacji, odległej o około dziesięć mikrocykli świetlnych.

Rubieże Kolonii (a tym samym skraj Wewnętrznej Muszli) poszerzano na mocy Dekretu o Granicach zawartego w Proklamacji Cyklu 416. Do Kolonii włączono wszystkie obszary w promieniu trzech świetlnych milicykli od administracyjnego centrum. W ten sposób na przykład, zanim Proklamacja dotrze do Kompleksu Zoologicznego Mamutów (układ trzech gwiazd i dziewiętnastu planet, z których cztery są sztuczne) na skraju Kolonii, wiadomość musi zostać przekazana przez trzysta stacji.

Komitet Kuratorów Zoologicznych niecierpliwie oczekuje Proklamacji, w której spodziewa się znaleźć odzew na swój postulat rozszerzenia Kompleksu Zoologicznego. Już wcześniej, w Cyklu 429, Komitet planował ekspansję Kompleksu chcąc poradzić sobie z nagłym wzrostem populacji, jaki odnotowano w cyklach 426, 427 i 428 za sprawą wielkiego przełomu w dziedzinie inżynierii genetycznej.

W owym czasie jednak prośba została odrzucona, a Rada Przywódców zarządziła repatriację, zamierzając w ten właśnie sposób rozwiązać problem liczebności populacji.

W cyklach 430–436 populację Kompleksu Zoologicznego utrzymywano na nie zmienionym, w przybliżeniu, poziomie dzięki temu, że pospolite gatunki odsyłano regularnie z powrotem do miejsc, z których pochodziły.

Ale oto w początkach Cyklu 437 nastąpił gwałtowny wzrost zainteresowania biologią porównawczą. Pobudziło je odkrycie w Sektorze 28 Zewnętrznej Muszli piątej kategorii form życia, nazwanej przez Radę Biologów „Typem E”. Ekspedycje do tego rejonu, jakie miały miejsce po odkryciu, wykazały nie tylko to, że Typ E stanowił w sektorach 28–33 dominującą formę życia, ale także i to, że w tych sektorach obecny był również, co zaskakujące, Typ A. I oto po raz pierwszy zdarzyło się, że naturalna ewolucja w którymś z rejonów sprzyjała powstaniu innych form życia aniżeli Typ A i doprowadziła do wykształcenia się hybryd. Pragnienie poznania tych niezwykłych stworzeń zaowocowało, w cyklach 440 i 441, ekspedycjami podjętymi na rzecz zagrożonych gatunków kierowanymi do Zewnętrznej Muszli oraz stworzeniem, w Cyklu 442, kilku światów specjalnie po to, by zbadać nowe formy życia Typu E.

Wiele spośród tych nowych gatunków świetnie rozwijało się w Systemie Zoologicznym # 3, co Komitetowi Kuratorów ponownie przysporzyło problemów z wielkością populacji i przestrzenią. Zwłaszcza brak przestrzeni stanowił dotkliwy problem, tym większy, że trzeba było posegregować wszystkie gatunki reprezentujące Typ E, i dlatego, że nastąpiła ich gwałtowna reprodukcja. Stąd, gdy zaczęto planowanie działań na Cykl 447, Komitet Kuratorów Zoologicznych zaproponował niewielki rozrost Kompleksu sugerując nie tylko to, by czwarty system zoologiczny przeznaczyć wyłącznie na formy życia Typu E, ale także i to, by podjąć energiczną kampanię na rzecz zakończenia repatriacji z Kolonii oraz z Wewnętrznej Muszli wszystkich gatunków o współczynniku agresji poniżej 14.

Komitet Kuratorów był zdumiony skalą repatriacji z Zewnętrznej Muszli, jaką zakładano w planie Proklamacji Cyklu 447. W trakcie ożywionej roboczej dyskusji, której katalizatorem była ta nieoczekiwana propozycja, ponównie okazało się, że niebezpieczeństwo, iż formy życia umieszczone w Wewnętrznej Muszli powrócą na planety, z których pochodziły, istnieje nadal. Komitet decyduje się tymczasowo na niezwykły krok — przedstawia Radzie Przywódców „Proklamację Niezgody”. W jej projekcie Kuratorzy wykazują, że nad nowymi formami życia Typu E przeprowadzono wiele eksperymentów genetycznych, że ewolucyjne możliwości nowych gatunków są niepewne, że obserwacja miejsc ich występowania w Zewnętrznej Muszli oraz badania warunków są nieadekwatne i że współczynniki agresji nie są jeszcze dla wielu grup odpowiednio zestawione.

Komitet Kuratorów Zoologicznych doszedł do wniosku, że o tych wszystkich czynnikach należy powiedzieć już w trakcie pierwszych debat. Dlaczego więc nadal propagowano taktykę repatriacji? Czyżby stanowiła część jakiegoś nowego dalekosiężnego projektu, który całkiem obniży rangę zoologicznej informacji? Chyba że owa taktyka miała znaczenie ściśle polityczne i możliwe, że wiązała się z Orędziem Mocarstwa Nr 2.

2

Proklamacji Cyklu 447 towarzyszy oficjalny komentarz kluczowych organizacji Rady, utrzymany w duchu zasad regulujących na Kolonii szerzenie i ochronę ważnych, historycznych informacji. Oto wyjątki ze sprawozdania Rady Inżynierów, szczególnie interesujące z punktu widzenia tych, których dotyczy projekt repatriacji do Zewnętrznej Muszli:

„…Początkowo repatriacji dokonywano ornalże bez przygotowania, po prostu masowo przenosząc stworzenia różnych gatunków do rejonów, z których pochodziły, bądź do podobnego środowiska w którymś z pobliskich sektorów.

W tym celu spędzano odurzone stworzenia z ich miejsca w Zoo i załadowywano je do wielkich statków transportowych, w których panowały takie warunki jak w ich środowisku, a potem wypuszczano je w nowym miejscu. Ta procedura sprawdzała się w przypadku niewielkich operacji podejmowanych na bliskie odległości. Była do tego tania. Miała jednak wiele poważnych wad, które sprawiały, że nie można jej było zastosować w wypadku działań długodystansowych.

Działania repatriacyjne spowodowały przede wszystkim zatrzymanie rozwoju ontogenetycznego. Stworzenia były przestraszone przenosinami i tym, że w czasie transportu miały z konieczności mniej miejsca do ruchu. Po ulokowaniu zaś w nowych miejscach niepokoiły je choćby minutowe różnice w czasie. Ich pamięć, mimo że elektronicznie wyczyszczona, zachowała silne poczucie straty, które zakłócało tok przystosowania. Wszystkie te okoliczności doprowadziły w sumie do znacznego wzrostu współczynnika agresji na poziomie filogenetycznym, co w wypadku niektórych gatunków zostawi ślady na dziesięć do piętnastu pokoleń…

…Jeżeli idzie o ograniczenia, jakie narzuca konstrukcja statków kosmicznych, to zarówno odległość, jak i wielkość proponowanych przewozów uniemożliwiają transport dojrzałych okazów dopóty, dopóki gruntownie nie zbada się problemów biologicznych i ewolucyjnych. Gdy Proklamacja Cyklu 432 domagała się wzrostu repatriacji z Kolonii i z Wewnętrznej Muszli, w Radzie Inżynierów zapanowała panika, ponieważ było oczywiste, że takie przedsięwzięcie narzuci im konieczność zbudowania statków kosmicznych wielkości planety. Na szczęście Komitety Inżynierii Biologicznej i Zaawansowanych Robotów zaproponowały, żeby przyszłe przewozy udoskonalić transportując zamrożone zygoty i używając superinteligentnych robotów jako zoomonitory.

Po przezwyciężeniu nielicznych problemów, technika zygot była mniej więcej gotowa do zastosowania, przynajmniej w odniesieniu do form życia typu A i B, które przeważały w Kolonii. Wskaźniki skuteczności repatriacji są w ostatnich dziesięciu cyklach bardzo wysokie, nawet dla bardziej pod tym względem kłopotliwych typów C i D. Nie należy jednak spodziewać się, że zostaną one utrzymane po ogłoszeniu Proklamacji Cyklu 447. Nie tylko dlatego, że niektóre formy życia dopiero pojawiły się w Kompleksie Zoologicznym, i że są najmniej znane, ale także dlatego, że w wielu wypadkach będą one repatriowane do odległych, ledwie zbadanych biologicznych środowisk, w których monitoring przeprowadza się nieczęsto, tylko co trzysta, czterysta milicykli. Niektóre z bardziej zaawansowanych form Typu E zbyt krótko żyją, żeby można je było badać: zaledwie pięć czy sześć milicykli, co oznacza, że między kolejnymi kontrolami postępu może minąć pięćdziesiąt do stu pokoleń…

…Uogólniając; jest to wielkie wyzwanie dla inżynierii. Wiele pojazdów transportowych będzie latało poza standardowe bazy materiałowe transportu, a zatem muszą osiągnąć zdolność poszukiwania surowców na własną rękę. Warunki w docelowych środowiskach mogą się zmieniać, dlatego dostosowanie i przetwarzanie naszych informacji będzie odgrywało zasadniczą rolę w tym projekcie. Elementy elektroniczne będą miały więcej defektów, tak że wydłuży się czas lotów.

Oznacza to, że należy doskonalić i wypróbowywać systemy niestandardowe. „

Z Rady Historyków:

„Nasz komentarz do planu repatriacji do Zewnętrznej Muszli jest w zasadzie negatywny. Pożyteczne byłoby rozpocząć od przypomnienia wszystkim Kolonistom, że nasza Rada najdłużej spośród wszystkich, jakie wchodzą w skład Zarządu prowadzi nieprzerwaną działalność badawczą. Dwie z naszych grup bezpośrednio pamiętają Erę Geniuszu dzięki licznym pokoleniom biologicznej odnowy. Jest więc naturalne, że nasze podejście do każdego proponowanego projektu polega na tym, by oszacować jego treść w kategoriach roli w ogólnej ewolucji lub/i w strategii naszego społeczeństwa.

Nie jest naszym pragnieniem ostudzić młodzieńczy zapał, który przenika osiągnięcia nowej nauki i wzrusza perspektywą wielkiej przygody; chcielibyśmy raczej ocenić znaczenie ogólnych wysiłków Kolonii i określić możliwy wpływ, jakie wszystkie dostrzeżone zmiany będą miały na podstawową taktykę…

…Proponowany program repatriacji to kolejny krok w groźne szaleństwo rozpasanego frontieryzmu, któremu według naszej opinii początek dał Dekret o Granicach z Cyklu 416.

Zamiast dyskutować o szczegółach proponowanego planu bez odnoszenia go do jego historycznego kontekstu (istnieją doskonałe opisy elementów tego planu w raporcie sporządzonym przez Radę Inżynierów; niektóre ze znaczących zagrożeń, które są do przewidzenia w krótkim czasie, wymienia raport Rady Biologów), pragnęlibyśmy nakreślić jego niebezpieczeństwa, dołączając do tego obszerny akt oskarżenia całej kategorii ryzykownych przedsięwzięć zainicjowanych przez Dekret o Granicach…

…Usprawiedliwienia frontieryzmu zawsze brzmią na pozór dobrze. Jego obrońcy twierdzą, że nowa informacja powoduje, w natłoku zwykłych zdarzeń, społeczną zmianę i że ta zmiana, która wiąże się z „nowym poglądem na świat”, prowadzi w konsekwencji do regularnej rewizji naszej kultury.

Ogólnie rzecz biorąc historia potwierdza tezy obrońców frontieryzmu i trudno mieć wątpliwości co do tego, dlaczego tak entuzjastycznie popierano zarówno propozycję repatriacji, jak i inne podobne przedsięwzięcia. Jednak korzyści, jakie czerpiemy z nowych informacji, nie są nieograniczone, zwłaszcza że badania dowodzą, iż nowe informacje mają także ujemny wpływ na podstawową strukturę społeczeństwa lub też zgoła przekraczają możliwości intelektualne najbardziej wykształconych grup. W tych przypadkach rozprzestrzenianie nowych informacji w społeczeństwie, zamiast wzbogacać i budować, zakłóca porządek i w istocie podważa bezpieczeństwo stabilnych instytucji.

Doskonały przykład skutków frontieryzmu przyjmowanego bez zastrzeżeń można dostrzec w wydarzeniach ostatnich trzydziestu cykli, które doprowadziły do przyjęcia Orędzia Mocarstwa # 2 w trakcie Cyklu 444. Ten proces zainicjował w istocie Dekret o Granicach, który ustanowił nowy obszar w jurysdykcji Kolonistów. Dawna centralna Kolonia nie miała sztywnych granic. Znaczący rozwój dokonywał się w zasięgu zaledwie dwóch świetlnych milicykli od administracyjnego centrum. Najdalej położona od centrum, stale utrzymywana stacja znajdowała się w owym czasie w odległości dziesięciu nulicykli. Dekret wydany w Cyklu 416 uporządkował pobliską przestrzeń stwarzając cztery koncentrycznie ułożone światy i rozszerzając samą centralną Kolonię do promienia trzech świetlnych milicykli. Określił także strefy trzech Muszli, pośród których Muszla Zewnętrzna została zdefiniowana jako rejon między dwunastym a dwudziestym czwartym milicyklem od administracyjnego centrum.

Ta Zewnętrzna Muszla obejmowała pięćdziesiąt tysięcy nie zbadanych systemów gwiezdnych i była tysiąc razy większa od starej, centralnej Kolonii. W okresie między Cyklami 425 a 430, prawie połowa głównych inicjatyw zawartych w proklamacjach cykli tyczyła tak czy inaczej eksploracji Zewnętrznej Muszli. (Godzi się przypomnieć, że w czasie tych pięciu cykli zastanawiano się, poświadczają to dokumenty, czy taka gwałtowna ekspansja bazy naszej wiedzy nie rnoże aby doprowadzić do nieprzewidzianych skutków, ale negatywiści, jak ich nazywano, przepadli w morzu zbiorowej fascynacji eksploracyjnym szaleństwem). Potem, w Cyklu 433, nowa klasa naszych międzygwiezdnych bezzałogowych pojazdów, zaprojektowanych specjalnie po to, by badały i klasyfikowały liczne światy Zewnętrznej Muszli, natknęła się podczas wyprawy na wielki, opuszczony statek kosmiczny nieznanego pochodzenia. W trakcie starannych, przeprowadzonych na miejscu badań bezskutecznie starano się skorelować inżynieryjne elementy statku z którąś ze znanych technologii podróży kosmicznych.

Rada Przywódców, ignorując ostrzeżenia licznych komitetów, odholowała tajemniczy statek z powrotem do jednego z rozwiniętych miast Wewnętrznej Muszli. Tam go wystawiono i szczegółowo zbadano. Potwierdziły się początkowe przypuszczenia. Statek nie pochodził z żadnego miejsca w granicach Kolonii. Rada Inżynierów doszła do wniosku, że techniczna biegłość budowniczych statku była w przybliżeniu taka, jaką mieli Koloniści w Erze Geniuszu. Ale kiedy ten statek został zbudowany? I skąd pochodził? I najważniejsze: kto go zbudował?

Rada Przywódców, postanawiając przywrócić opuszczony statek cywilizacji ostatecznie sprawiła, że niepokojące pytanie o jego pochodzenie pozostanie najważniejszą kwestią, jaka będzie zaprzątała umysły Kolonistów. Chaotyczne poszukiwania wszelkich możliwych informacji ponownie zaczęły destabilizować kulturę. Krążyły plotki wyjaśniające nierozwiązane i niepokojące kwestie. Przeważała opinia, że statek jest prototypem zbudowanym przez Kolonistów, który nigdy nie został wdrożony do produkcji i który z jakiegoś powodu pominięto w oficjalnej Encyklopedii Pojazdów Kosmicznych.

Ta opinia potwierdzała generalną skłonność Kolonistów do wiary w to, że z natury rzeczy przewyższali wszelkie inne formy życia.

Zaistniała nawet możliwość, by ostatecznie rozproszyć owe wątpliwości, ale Rada Przywódców ożywiła zbiorowe niepokoie ogłaszając w Proklamacji Cyklu 434, że dalekosiężny nowy projekt Kolonii zakłada rozbudowę nowej generacji urządzeń odbiorczych w Zewnętrznej Muszli. Zadaniem tych urządzeń miało być przechwytywanie i dekodowanie wszelkich spójnych radiowych emisji pochodzących z Przełęczy.

Był to wyraźny sygnał, że przywódcy byli przekonani, iż milczący statek pochodzi spoza Kolonii.

W Cyklach 435 i 436 fale niepokojących informacji zachwiały Kolonią. Najpierw przedwcześnie ogłoszono, że udało się odszyfrować wiele przekazów spoza Kolonii. Ten przeciek potwierdzała szerząca się plotka o mocarstwach położonych gdzieś w galaktyce i o tym, że niektóre z nich ewolucyjnie stoją znacznie wyżej od Kolonii. Ta przerażająca myśl zakorzeniła się na dobre pół cyklu, zanim Rada Astronautów w odpowiedzi na rozpowszechniane półprawdy ostatecznie nie obwieściła, że zaledwie garść tych przekazów można przypisać Mocarstwu # 2, którego centrum aktywności znajdowało się w odległości około dwustu świetlnych milicykli.

Wkrótce potem kolejne zaskakujące oświadczenie Rady niedwuznacznie stwierdzało, że przekazy Mocarstwa # 2 pochodzą ze źródła położonego nie dalej niż w odległości stu pięćdziesięciu świetlnych milicykli, a więc trzy razy większej niż wynosi średnica obszaru pozostającego pod panowaniem Kolonii!

W Cyklu 438, zanim odebrano Orędzie Przywódcy, zlekceważono radę, żeby Kolonia rozważnie rozporządzała zasobami informacji. Co prawda, utajniono pośpiesznie plany sporządzone na wypadek katastrofy wyciszając niepokój o to, że Mocarstwo # 2 może prowadzić nasłuch wszystkich naszych transmisji. Te działania uznano powszechnie za krok we właściwym kierunku. Jednak w tym samym czasie zintensyfikowano eksplorację Zewnętrznej Muszli, która doprowadziła do odkrycia nowych form życia Typu E i w konsekwencji do tego, że ukrywano fakt organizowania obław na zagrożone gatunki. Wszelkie sugestie, by ograniczyć program badań i zmniejszyć ich tempo, lekceważono. I rzeczywiście, w Cyklu

442, Kompleks Zoologiczny stworzył kilka sztucznych planet tylko po to, by nadal prowadzić eksperymenty nad możliwościami genetycznymi form życia Typu E.

Wtedy nadeszło Orędzie od Mocarstwa # 2. Proste, bezpośrednie, przerażające. Zakodowane było w naszym najpilniej strzeżonym algorytmie szyfrowania. Potwierdzało fakt, że wzajemnie wiemy o swoim istnieniu i proponowało rozpoczęcie dwustronnej komunikacji. Nic więcej. Zakończenie Orędzia…

…To nie obawa przed wrogim nastawieniem Mocarstwa # 2 uzasadnia nasz sprzeciw wobec kontynuowania eksploracji Zewnętrznej Muszli. Przeciwnie. Jako historycy uważamy, że narastające obawy co do możliwej agresji ze strony Mocarstwa # 2 są nieuzasadnione. Badania wykazały, że zależność między wysokością współczynnika agresji a zdolnością przekształcenia się w społeczeństwo zdolne dotrzeć poza granice pojedynczego systemu słonecznego, jest odwrotnie proporcjonalna. W istocie, prawdopodobieństwo, że społeczeństwo rozwinięte w tym stopniu co nasze mogłoby zachować agresję i żądzę terytorialnej ekspansji w swym ogólnym psychologicznym wizerunku, jest znikome.

Niemniej jednak tak pamiętne wydarzenia, jak przyjęcie Orędzia od Mocarstwa # 2 domagają się refleksji i syntezy a nie dalszych eksploracji. Nasze zasoby powinniśmy wykorzystywać na to, by zgłębić i zrozumieć ogólną skalę skutków, jakie Orędzie wywrze na nasze społeczeństwo, nie zaś marnować je na zuchwałe projekty repatriacyjne. To kwestia priorytetu. I jeszcze raz potwierdza się, że obrońcy frontieryzmu, którzy przedkładają informacyjny i technologiczny rozwój nad stabilność naszego społeczeństwa, są ślepi na to, że ich niebezpieczne dążenia prowadzą do zguby…

PIĄTEK

1

Nick Williams obudził się o piątej rano i nie mógł z powrotem zasnąć. Jego wyobraźnia była zbyt pobudzona nieustannym tropieniem wydarzeń poprzedniego dnia i ich możliwych następstw w dniu nadchodzącym.

To samo zjawisko często mu się przydarzało, gdy był w średniej szkole w Yirginii, a potem parę razy podczas studiów na Harvardzie, zwykle tuż przed wielkimi zawodami pływackimi. Jeżeli jego organizm był za bardzo podniecony, umysł nie mógł wyłączyć się na tyle, by pozwolić mu zasnąć.

Przez prawie całą następną godzinę leżał w łóżku usiłując zmusić się do dalszego spania dla odmiany folgując swoim rojeniom, że to co znalazł poprzedniego dnia, jest dopiero zaczątkiem znaleziska — bezmiaru drogocennych skarbów. Nick uwielbiał fantazjować. Zawsze z łatwością wyobrażał sobie wszystkie sceny z powieści, które tak uwielbiał czytać. Teraz przez chwilę widział nagłówki z Miami Herold obwieszczające o odkrytym przez niego złotym skarbie zatopionym w okolicach wybrzeża Key West.

Około szóstej Nick zrezygnował z podejmowanych prób zaśnięcia i wstał z łóżka. Obok szafki stała mała torba.

Wyciągnął z niej złoty trójząb, aby na niego popatrzeć, tak jak to robił cztery czy pięć razy poprzedniej nocy. Co to takiego — pytał sam siebie. To musi mieć jakieś praktyczne zastosowanie, bo jak na ozdobę jest zbyt brzydkie.

Amanda będzie wiedziała. Jeżeli ktokolwiek może mi powiedzieć, skąd to pochodzi, to na pewno ona.

Przeszedł przez sypialnię do rozsuwanych szklanych drzwi i rozchylił zasłonę. Prawie dniało. Za małym balkonem na zewnątrz widział plażę i ocean. Jego mieszkanie znajdowało się na trzecim piętrze i miało niczym nie przesłonięty widok spokojnego brzegu. Ponad wodą unosiła się we wdzięcznym szyku para brązowych pelikanów czekając na okazję, by zejść w dół, do wody i złapać nie podejrzewającą niczego rybę pływającą zbyt blisko powierzchni. Nick zobaczył dwoje ludzi około siedemdziesiątki, którzy powoli spacerowali wzdłuż brzegu. Trzymali się za ręce i spokojnie rozmawiali. Kobieta parę razy odchodziła, by podnieść muszlę i włożyć ją do małej, zapinanej na zamek błyskawiczny torebki.

Nick wrócił do drzwi, wziął dżinsy, które poprzedniej nocy rzucił na podłogę. Wciągnął je na slipy i poszedł do salonu niosąc torbę z trójzębem. Ostrożnie położył złoty przedmiot na stole, gdzie mógł go obejrzeć, a potem zawrócił do otwartej kuchni, aby nastawić maszynkę do kawy i włączyć radio.

Pominąwszy książki, salon Nicka umeblowany był dokładnie tak jak setki nadbrzeżnych mieszkań na Florydzie: wygodna kanapa i fotele w kolorze jasnego kremu; parę jasnozielonych paproci w charakterze ozdoby. Dwa małe obrazy przedstawiające wodne ptactwo na pustej plaży ozdabiały ściany. Jasnobeżowe zasłony, które harmonizowały z dywanem, stanowiły ramę dla szerokich, rozsuwanych drzwi prowadzących na balkon z trzcinowymi meblami.

To książki przydawały mieszkaniu pewnego charakteru.

Wzdłuż ścian naprzeciw kanapy, między salonem a sypialnią, znajdowała się duża drewniana szafa na książki.

Zajmowała prawie całą przestrzeń między rozsuwanymi drzwiami naprzeciw balkonu a drzwiami sypialni. Mimo że ogólnie mieszkanie sprawiało wrażenie zabałaganionego (gazety i sportowe magazyny porozrzucane na stoliku do kawy, odzież i ręczniki na podłodze w sypialni i w łazience, brudne naczynia w zlewie, zmywarka do naczyń otwarta i zapełniona do połowy), to biblioteczka była najwyraźniej dobrze utrzymana. Było tam chyba ze czterysta czy pięćset książek, na czterech półkach; broszury, książki i cała reszta starannie ułożone według kategorii.

Z przodu każdej grupy książek, z zewnętrznej strony półki widniała przyklejona taśmą kartka papieru identyfikująca kategorię. Nick skończył A Fan’s Notes w czwartek i już włożył książkę z powrotem na właściwe miejsce na półce (pod kategorią „Ameryka XX wiek, AG”), tuż obok tuzina innych książek Williama Faulknera. Potem wybrał do poczytania w łóżku dziewiętnastowieczną francuską powieść Pani Bovary Gustawa Flauberta. Nick czytał już wcześniej tę książkę, w czasie drugiego roku studiów na Harvardzie, i nie miał o niej najlepszego zdania. Jednak ostatnio zaskoczyło go, że znalazł ją na kilku listach dziesięciu najlepszych powieści wszechczasów, obok takich arcydzieł jak Zbrodnia i kara Dostojewskiego. Hmm, może za pierwszym razem czegoś nie zauważyłem, myślał sobie poprzedniej nocy postanawiając przeczytać książkę ponownie.

Nie był jednak w stanie skupić się na niezwykle szczegółowych opisach życia w prowincjonalnej Francji sprzed stu pięćdziesięciu laty. Gdy śledził historię rozkosznej Emmy Bovary, kobiety, dla której pustka jednostajnego życia była wystarczającym powodem do romansów, które w końcu wywołały skandal w jej miasteczku, niejeden raz nurtowała go myśl o własnym życiu. Nie był w stanie wciągnąć się w powieść i w duchu wciąż powracał do perspektyw, jakie otwierał złoty przedmiot znajdujący się w torbie.

Pijąc poranną kawę wciąż obracał przedmiot w dłoniach. Wtedy zaświtał mu pomysł. Poszedł z powrotem do drugiej sypialni naprzeciw kuchni, a następnie do pralni i otworzył drzwi do ustępu. Ten klozet najczęściej służył Nickowi za magazyn. W kącie ubikacji znajdowały się cztery kartony pełne rupieci, które wziął z sobą do kupionego przed siedmiu laty mieszkania. Przez cały ten czas nie otworzył kartonów ani razu. Ale pamiętał, że w jednym z nich była paczka z fotografiami obiektów, jakie zabrali z wraku Santa Rosa. Może jak popatrzę na te zdjęcia, myślał sobie usiłując znaleźć właściwy pojemnik, zobaczę coś, co przypomina ten przedmiot.

W końcu znalazł właściwy karton i wyciągnął go na środek salonu. Swego czasu jego zawartość musiała być dobrze uporządkowana, bo znajdowały się tam skoroszyty z klasyfikującymi etykietami umieszczonymi wewnątrz. Ale papiery, fotografie i wycinki z gazet w większości powypadały z pierwotnych miejsc i teraz były rozrzucone po całym pudle w chaotycznej gmatwaninie. Nick wydobył wycinki z Miami Herald. Pożółkły przez lata i zostały zepchnięte do jednego rogu. Pięcioro ludzi, w tym Nick, figurowało na wielkiej fotografii z pierwszej strony.

Przerwał na chwilę i spojrzał na zdjęcie oraz na nagłówek. To naprawdę było tak dawno. Prawie osiem lat, od kiedy znaleźliśmy Santa Rosa. Nagłówek identyfikował pięcioro osób na fotografii jako załogę Neptuna, łodzi która odnalazła stary hiszpański okręt o nazwie Santa Rosa, zatopiony w Zatoce Meksykańskiej jakieś piętnaście mil na północ od Dry Tortugas; złote i srebrne przedmioty o wartości ponad dwu milionów dolarów, jakie odzyskano ze statku, ułożone były przed szczęśliwą, uśmiechniętą załogą. Od lewej do prawej stali: Greta Erhard, Jake Lewis, Homer Ashford, Ellen Ashford i Nick Williams. To było zanim zaczęli się obżerać, myślał sobie Nick. Ellen jadła przez Gretę, ponieważ wydawało jej się, że w ten sposób usprawiedliwi to, co stało się z Homerem. A Homer jadł, bo mógł sobie na to pozwolić, zupełnie jak ze wszystkim innym u niego. Dla niektórych ludzi ograniczenia są jedyną rzeczą, która ich ratuje. Jeżeli mają wolność, wpadają w szał.

Nick pogrzebał głębiej w kartonie szukając w nim ze dwudziestu fotografii, które przedstawiały największe ze złotych przedmiotów, jakie odzyskali z Santa Rosa. W końcu zaczął odnajdywać niektóre ze zdjęć, po cztery, pięć, w różnych częściach tego, co było teraz beznadziejną stertą na dnie kartonu. Za każdym razem, gdy znajdował jakieś nowe fotografie, wyciągał je, uważnie na nie patrzył, a potem kręcił głową przyznając, że ten złoty trójząb nie przypomina żadnego przedmiotu z Santa Rosa.

Na dnie kartonu Nick natknął się na żółty skoroszyt owinięty starannie gumową opaską. Pomyślał najpierw, że może to ten, który zawiera resztę zdjęć z Santa Rosa.

Rozwinął go i pośpiesznie otworzył. Z wnętrza wyśliznęły się fotografie 8x11 pięknej kobiety tuż po trzydziestce i upadły na podłogę. Potem wypadły odręczne notatki, kilka listów w kopertach, i wreszcie jakieś dwadzieścia stron maszynopisu z podwójnym odstępem. Nick westchnął. Jak to możliwe, że nie rozpoznał tego skoroszytu?

Kobieta na portrecie miała długie, czarne włosy, lekko przyprószone na czole siwizną. Ubrana była w ciemnoczerwoną, bawełnianą bluzkę nieznacznie rozchyloną pod szyją, na której widniał potrójny sznur pereł. Niebieskim atramentem, który kontrastował z czerwienią bluzki, ktoś w dolnym prawym rogu napisał wspaniałym, wręcz artystycznym pismem: „Mon Cher — Je t’aime. Moniąue. „

Nick uklęknął, by zebrać porozrzucaną zawartość skoroszytu. Uważnie przypatrywał się portretowi, a jego serce na chwilę zgubiło rytm, gdyż przypomniał sobie, jaka była piękna. Zaczął składać zapisane kartki. W nagłówku jednej z nich widniały duże litery: „MONIQUE”, a pod tym — „napisał Nicolas C. Williams”. Zaczął czytać.

„Niezwykłość życia polega na jego nieprzewidywalności.

Życie każdego z nas zmienia się nieodwołalnie przez to, czego prawdopodobnie nie możemy przewidzieć. Każdego dnia rano wychodzimy do pracy albo do szkoły, albo i do sklepu spożywczego i w dziewięćdziesięciu przypadkach na sto wracamy nie przeżywszy zdarzenia, które byśmy zapamiętali choćby na miesiąc. W te dni nasze życie ślizga się po banalności, w podstawowym jednostajnym rytmie codziennej egzystencji. Ale nadchodzi inny dzień, magiczny dzień, dla którego żyjemy.

Tego dnia określony zostaje nasz charakter. Zaczynamy rozwijać się w przyśpieszonym tempie, przekształcamy się uczuciowo. Czasami, może jeden jedyny raz w życiu, pojawi się ciąg tych magicznych dni, jednego po drugim. Tak pełnych życia, zmian, i wyzwań, że doświadczenie ich zmienia nas całkowicie, a nasze dusze wypełnia bezgraniczną radością. W tym czasie często w pełni odczuwamy oczywistość tego niewiarygodnego cudu, że się po prostu żyje. Jest to opowieść o jednym z takich magicznych okresów.

W Forcie Lauderdale panowała wiosenna przerwa. Nasz sezon pływacki w Harvardzie właśnie się skończył i mój wuj w prezencie na moje dwudzieste pierwsze urodziny oddał mi do dyspozycji na parę tygodni swoje mieszkanie na Florydzie, tak żebym mógł uwolnić się od podwójnych rygorów, studiowania i pływania. „

Nick nie zaglądał do tych kartek przez prawie dziesięć lat. Gdy odczytał kilka pierwszych akapitów, wyraźnie przypomniał sobie ekstazę, w jakiej zostały one napisane.

To było dwie noce przed party. Tego wieczoru miała jakieś towarzyskie zobowiązania i wróciła zbyt późno, żeby przyjść z samego rana. Nie mogłem zasnąć. Była to pierwsza noc od tygodnia, której nie spędzałem z nią. Na chwilę przerwał, skłębiły się dawne emocje powodując oszołomienie i lekkie mdłości. Znowu odczytał pierwszy akapit. To było także przed bólem, przed niesamowitym, piekielnym bólem.

W radio przez prawie trzydzieści minut grała muzyka Nick słyszał ją, wiedział że to było to, ale nie potrafił zidentyfikować żadnego z utworów. Muzyczne tło. Teraz, właśnie w chwili, gdy jego wspomnienia o Moniąue były najbardziej przejmujące, „stacja muzyki klasycznej i rock’n’rollowej z Miami WMIM na częstotliwości 99.9” nadawała grany do znudzenia w 1984 roku przebój Cindy Lauper Time after Time. Wydawało się, że natężenie muzyki wzrasta. Nick musiał usiąść i złapać oddech. Póki nie słyszał piosenki, radził sobie ze wspomnieniami o Moniąue. Ten utwór jednak, jedyny jaki puszczał na odtwarzaczu w swoim samochodzie prawie co noc, gdy jeździł z Fortu Lauderdale do Palm Beach, by się z nią zobaczyć, niósł z sobą całą jego młodzieńczą miłość, radość i obawę, którymi naznaczony był ten romans. Nick był przygnębiony. Gdy usiadł na kanapie i słuchał, gorące łzy trysnęły z jego oczu i popłynęły po policzkach. Lying in my bed, I hear the clock tick, and think of you… Caught up in circles, confusion is nothing new… Flash back, warm nights, almost left behind… Suitcase of memories…Time after Time.

2

You say, go słów, I fali behind… The second hand unwinds… „Brenda pochyliła się i ściszyła głos w odtwarzaczu. — To ja, panie Stubbs, słowo, Brenda Goldfine, nie poznaje mnie pan? — krzyczała do starego człowieka w niebieskim mundurze, który siedział na taborecie w małej okrągłej wieży pośrodku drogi. — A tam, z tyłu, to Teresa Silver. Nie czuje się zbyt dobrze. No, niech pan otworzy bramę i nas wpuści.

Strażnik zszedł ze swojego stołka i powoli podszedł do starego pontiaka Nicka. Spisał numer rejestracyjny do notatnika, a potem przystanął przy samochodzie od strony Brendy. — Tym razem niech będzie, Brendo, ale to nie jest zgodne z przepisami. Wszyscy goście, którzy po godzinie dziesiątej wieczorem wjeżdżają do Windsor Cove, muszą rozliczać się z czasu.

W końcu strażnik podniósł szlaban i Nick ruszył do przodu. — Ten facet siedzi tam jak drzazga w dupie — powiedziała Brenda do Nicka mlaskając w czasie rozmowy gumą.

Nick słyszał o Windsor Cove, albo raczej czytał. Kiedyś, będąc w domu swojego wuja w Potomac w Marylandzie, natrafił na numer magazynu Town and Country i przeczytał o poczciwym życiu w Windsor Cove. Teraz, gdy jechał mijając posiadłości w najbardziej prestiżowej części Palm Beach, wystawa miejscowego bogactwa wywarła na nim wrażenie.

— O, tam. To jest dom Teresy — Brenda pokazała kolonialny budynek usytuowany okołu stu jardów od drogi. Nick wjechał na długi, kolisty podjazd i zatrzymał się przed ścieżką prowadzącą przed front domu. Rezydencja była imponująca. Pełne dwa piętra, sześć białych kolumn o wysokości ponad dwudziestu stóp, bogate drzwi, których szczyt był zwieńczony witrażem przedstawiającym białą czaplę w locie na tle błękitnego nieba pełnego kędzierzawych chmur.

Brenda odwróciła głowę. Jej przyjaciółka na tylnym siedzeniu leżała nieprzytomna. — Posłuchaj — powiedziała do Nicka — lepiej ja to załatwię. Pójdę, porozmawiam z panią Silver i wytłumaczę jej, co się stało i tak dalej. Bo ty możesz zabrnąć. Pani Silver czasami pochopnie wyciąga wnioski.

Gdy Brenda dotarła do frontowych drzwi i chciała zadzwonić, okazało się, że są otwarte. Atrakcyjna kobieta w czerwonej jedwabnej bluzce i w szykownych czarnych spodniach już czekała. Nick odgadł, że to o niej pewnie mówił strażnik. Nie mógł wiele wywnioskować z rozmowy, ale zauważył, że matka Teresy zadawała pytania. Po paru minutach Brenda wróciła do samochodu z panią Silver.

— Nie powiedziałaś mi, że ona nadal jest nieprzytomna.

— Nick usłyszał niezwykły matowy głos. Brzmiał w nim do tego jakiś obcy akcent, chyba europejski. — Wiesz, Brendo, to absolutnie ostatni raz, że ona z tobą gdzieś jedzie.

Ty po prostu nie potrafisz jej dopilnować. Nawet nie jestem pewna, czy usiłujesz — głos miała podenerwowany, ale nie ostry.

Nick otworzył drzwi i wysiadł z samochodu. — To facet, o którym pani opowiadałam — powiedziała Brenda. — Gdyby nie on, Teresa być może nadal leżałaby na plaży.

Pani Silver wyciągnęła rękę. Nick uścisnął ją z pewnym zakłopotaniem. Nie wiedział, jak się podaje rękę kobiecie.

— Zdaje się, że jestem pana dłużniczką, młody człowieku — powiedziała pani Silver z wdzięcznością. — Brenda powiada, że to pan uratował Teresę od tych wszystkich okropności. — Światło ulicznych lamp igrało na jej posągowej twarzy. Dłoń miała delikatną, zmysłową. Nick poczuł subtelny zapach jej perfum, chyba egzotycznych.

Utkwiła w nim wzrok, nie mrugnąwszy okiem, natarczywie.

— Tak, proszę pani — powiedział Nick niezgrabnie.

— To znaczy, no, musiała zbyt dużo wypić i wydawało mi się, że młodzi ludzie, z którymi była, nie za bardzo panowali nad sobą. — Przerwał. Wciąż patrzyła mierząc go wzrokiem. Coraz bardziej go to poruszało i nie rozumiał, dlaczego. — Ktoś musiał jej pomóc, a przypadkiem tam byłem…

Pani Silver ponownie mu podziękowała i zwróciła się do Brendy. — Twoja matka czeka na ciebie, moja droga.

Zostaniemy na zewnątrz, póki nie dotrzesz do domu.

Zamrugaj światłami, żebyśmy wiedzieli, że już tam jesteś.

Brenda wyglądała na szczęśliwą, że może się oddalić.

Umknęła w noc, w kierunku najbliższego domu odległego o jakieś sto jardów.

W milczeniu patrzyli, jak szesnastolatka znika w ciemnościach. Nick przyłapał się, że ukradkiem spogląda na profil pani Silver. Coraz bardziej denerwowało go to, co odczuwał i z czego zaledwie zaczynał zdawać sobie sprawę. Jezu, ależ ona jest piękna. I młoda. Jak to może być, że jest matką tej dziewczyny? Zmagał się z mętlikiem myśli, gdy zobaczył, że w oddali mrugają światła.

— W porządku — powiedziała zwracając się z uśmiechem do Nicka. — Brenda jest w domu. Teraz możemy zająć się Teresą. — Na chwilę przerwała i roześmiała się.

— Ach, prawie zapomniałam. Właściwie nie jesteśmy sobie przedstawieni. Jestem matką Teresy, Monica Silver.

— Nick Williams — odpowiedział. Znowu utkwiła w nim swe ciemne oczy.. Wydawało się, że w odbitym świetle ich wyraz zmienił się. W jednej chwili była wróżką, w następnej uwodzicielką, potem bardzo przyzwoitą mieszkanką Palm Beach. Chyba że tak mu się zdawało. Nie wytrzymał jej spojrzenia. Gdy odwracał oczy, na policzkach czuł rumieniec. — Musiałem ją przenieść z plaży na parking — powiedział nagle wracając z powrotem do swojego samochodu i otwierając jego tylne drzwi. Nastolatka opierała się o nie. Omalże nie wypadła. Nie dawała oznak życia. Podniósł Teresę i przerzucił ją sobie przez ramię. — Więc nie ma problemu. Dla pani ją przeniosę.

Przywykłem.

W milczeniu szli ścieżką w kierunku domu, Monica Silver kilka kroków przed nim. Nick obserwował ją. Poruszała się lekko, jak tancerka o niemalże idealnej figurze.

Ciemne włosy miała upięte z tyłu w kok. Muszą być bardzo długie, pomyślał z zachwytem wyobrażając sobie, jak opadają na jej piękne plecy.

W Palm Beach był ciepły i wilgotny wieczór. Nick spocił, zanim dotarli do wejścia. — Czy może mi pan wyświadczyć jeszcze jedną przysługę, Nick? — zapytała pani Silver. — Czy mógłby ją pan zanieść na górę, do jej pokoju? Mojego męża nie ma, cała służba już poszła spać, a ja mam poważne wątpliwości, czy Teresa zdoła się pozbierać w najbliższej przyszłości na tyle, by wejść po schodach, nawet przy mojej pomocy.

Nick postępował zgodnie ze wskazówkami pani Silver, po wejściowych schodach wniósł Teresę przez atrium do salonu. Potem przez taras na górze i schodami lewej kondygnacji do jej sypialni na drugim piętrze.

Sypialnia była ogromna. Teresa miała w swym pokoju królewskich rozmiarów łoże, cztery plakaty, gigantyczny telewizor i całą gablotę z filmami video oraz system dźwiękowy, który byłby chlubą wszelkich rock’n’rollowych kapel. Wszędzie było widać plakaty i fotografie z Bruce’em Springsteenem. Nick położył delikatnie Teresę na jej łóżku.

Wymruczała „dziękuję”, co stanowiło dla niego wskazówkę, że jest co najmniej częściowo przytomna. Matka pochyliła się nad nią i ucałowała.

Nick pozostawił je same i schodami zszedł do salonu.

Nie mógł uwierzyć, że istnieją takie domy. Sam salon był większy aniżeli jego dom w Falls Church, w którym dorastał. Gdy zszedł ze schodów, błąkał się po całym pokoju. Na ścianach wisiały oryginalne obrazy, z sufitu zwisały kryształowe żyrandole, a artystyczne przedmioty i antyki widać było zarówno na stołach, jak w każdym kącie i zakamarku. Za dużo było tego wszystkiego. Czuł się przytłoczony.

Na ramieniu poczuł dotknięcie ręki i mimowolnie wzdrygnął się. Monica Silver zbeształa go. — Na miłość boską, ależ pan nerwowy. To tylko ja. — Odwrócił się i spojrzał na nią. Czy wydawało mu się, że jakoś inaczej uczesała włosy i przez te kilka chwil, gdy jej nie widział, zrobiła nowy makijaż? Po raz pierwszy ujrzał ją w pełnym świetle.

Była najpiękniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek spotkał.

Zaparło mu dech i poczuł zawrót głowy. Kiedy rozmawiali przed domem, nie był w stanie przyjrzeć się jej skórze, teraz przyłapał się na tym, że wpatruje się w jej nagie ramiona i śledzi wspaniały zarys jej szyi. Jej skóra była gładka jak kość słoniowa. Domagała się dotknięcia. Pilnuj się, Williams, usłyszał wewnętrzny głos, albo wyjdziesz na niegodziwca. Próbował zapanować nad sobą. Ale bezskutecznie.

Nie mógł oderwać od niej oczu.

Prowadziła go dokądś. Wyobraźnia Nicka rozszalała się.

Monica przywiodła go do małego pokoju ze stolikiem i poprosiła, by usiadł.

— Przynajmniej to mogę zrobić — powiedziała — żeby odwdzięczyć się za to, co pan zrobił dla Teresy. Na pewno jest pan głodny. A my mamy przecież wspaniałe jedzenie po wczorajszym party.

Nick znajdował się w kąciku śniadaniowym, tuż obok kuchni. Po lewej stronie były drzwi prowadzące na patio i dalej na dwór, na dziedziniec na tyłach. Wokół ogromnego basenu nadal paliły się światła. Widział wypielęgnowane ogrody z kwitnącymi różami, szezlońgami, kolorowymi parasolkami i białe, żelazne stoliki z kręconymi, ażurowymi nogami. Nie mógł uwierzyć, że to wszystko rzeczywiście widzi. Miał wrażenie, że przeniesiono go do innego świata. Świata, który istniał jedynie w książkach i w filmach.

Monica Silver postawiła na stole jedzenie: wędzony łosoś, cebula, kapary, kremowy ser, dwa gatunki chleba, do tego danie z jakiejś ryby, której nie znał. — To marynowany śledź — powiedziała z uśmiechem dostrzegając zdziwienie na jego twarzy. Podała mu kieliszek z winem. Wziął go i bezwiednie spojrzał jej w oczy. Sparaliżowało go. Poczuł słabość i bezwład, jakby go wciągało do jej głębokich, brązowych, czarujących oczu, do jej świata bogactwa, luksusu i piękna. Kolana miał z waty, serce biło nrzyśpieszonym rytmem, w palcach czuł mrowienie.

Nalała białego wina, najpierw do jego kieliszka, potem do swojego. — To znakomity burgund Cios de Mouches

— powiedziała trącając się z nim kieliszkiem. — Wypijmy toast.

Promieniała. Był zniewolony. — Za szczęście — powiedziała.

Rozmawiali ponad trzy godziny. Nick dowiedział się, że Monica Silver dorastała we Francji, że jej ojciec był drobnym handlarzem futer w Paryżu i że swego męża Aarona (największego z wielkich montrealskich futrzarzy) poznała, gdy był pomocnikiem jej ojca w sklepie. Miała siedemnaście lat, kiedy zaczął zalecać się do niej. Pan Silver już po siedmiu dniach znajomości oświadczył się, a ona od razu go przyjęła, mimo że jej przyszły mąż był o dwadzieścia lat od niej starszy. Przeniosła się do Montrealu i wyszła za niego przed ukończeniem osiemnastego roku życia. Teresa urodziła się w dziewięć miesięcy później.

Nick powiedział jej, że na Harvardzie studiuje angielski i francuski, że chce zdobyć dobre wykształcenie humanistyczne i przygotować ‘się albo do studiów prawniczych, albo do zdobycia stopnia naukowego. Jak tylko dowiedziała się, że jest na trzecim roku filologii francuskiej, zaczęła z nim rozmawiać w swoim ojczystym języku. Od tej chwili miała na imię Moniąue. Nie rozumiał wszystkiego, co do niego mówiła, ale to było nieważne. Treść rozumiał, a jej dramatyczny głos i do tego brzmienie obcego języka jedynie potęgowały siłę wyrazu, już wzmożoną przez wino i jej urodę.

Nick usiłował także od czasu do czasu mówić po francusku. Bez względu na swe skrępowanie czuł, jak go wprost porywa magia tej scenerii oraz ich narastająca wzajemna skłonność. Oboje śmiali się z jego pomyłek. Poprawiała go czarująco i z wdziękiem, zawsze dodając: Mais vous parlez franfais tres bien”. Tak było na początku wieczoru. Później, gdy ich rozmowa stała się bardziej osobista (Nick opowiadał o swoich problemach z ojcem; Moniąue zastanawiała się głośno, czy matka ma cokolwiek do powiedzenia nastoletniej córce, czy też może mieć tylko nadzieję, że przekazała jej pewne podstawowe wartości), przeszli na intymniejszą formę „ty”. To wytworzyło między nimi dodatkową bliskość, która pogłębiła się w godzinach porannego świtu.

Moniąue opowiadała o Paryżu, o uroku ulic, o barach bistro, o muzeach, o historii. Nick wyobrażał sobie to wszystko i czuł się przeniesiony do miasta świateł. Opowiadała mu o swoich dziewczęcych marzeniach, o spacerach w szesnastej dzielnicy wśród bogactwa, o tym, że obiecywała sobie, że pewnego dnia… Wsłuchiwał się zachwycony z nieomal błogim uśmiechem na twarzy. Na koniec Moniąue zmuszona była mu powiedzieć, że pora, by poszedł, ponieważ wcześnie rano ma lekcję tenisa. Było po trzeciej.

Przeprosił, gdy ruszyli do wyjścia. Roześmiała się i powiedziała, że było to zabawne. Przy drzwiach wspięła się na palce i pocałowała go w policzek. Kiedy poczuł dotknięcie jej warg, serce podskoczyło mu do gardła. — Zadzwoń kiedyś — powiedziała z figlarnym uśmiechem, gdy zamykała za nim drzwi.

Przez ponad trzydzieści godzin Nick nie myślał o niczym innym, tylko o Moniąue. Rozmawiał z nią w myślach przez cały dzień; w snach był jej kochankiem. Zadzwonił raz, drugi, trzeci za każdym razem trafiając na automatyczną sekretarkę. Za trzecim razem zostawił numer swojego telefonu i zaproponował, by Moniąue postarała się skontaktować z nim, o ile pozwoli jej na to rozkład zajęć.

Drugiego dnia w południe, licząc od owego wieczora w rezydencji Silverów w Palm Beach, zaczął się uspokajać rozumując, że nie ma sensu dłużej czcić wizerunku kobiety, która jest czyjąś żoną. Późnym popołudniem wyszedł na łażę pograć w siatkówkę ze studentami jakiegoś college’u, których poznał w czasie swoich pierwszych dni na Florydzie Właśnie zaserwował zdobywając punkt, gdy wydało mu się, że ktoś woła go po imieniu. Bezbłędnie rozpoznał silny głos obcym akcencie.

Przez chwilę wydawało mu się, że to sen. Nie dalej niż dziesięć jardów od niego stała na piasku Moniąue. Miała na sobie błyszczące bikini w czerwonobiałe pasy a jej długie, czarne włosy spływały po plecach do samej talii.

Gra w siatkówkę utknęła. Koledzy gwizdnęli. Podszedł do niej. Pulsowało mu w skroniach; z trudem zaczerpnął oddechu przez ściśnięte gardło. Moniąue uśmiechnęła się i wsunęła rękę pod jego ramię. Wyjaśniła mu, że zabrała Teresę do Lauderdale na małą szkolną potańcówkę, a że był taki upał…

Spacerowali po plaży i rozmawiali. Słońce zachodziło.

Nie zwracali uwagi na otaczających ich ludzi. Łagodne fale obmywały ciepłą wodą ich stopy. Moniąue uparła się, że zjedzą coś w mieszkaniu Nicka. Zatrzymali się, by kupić tuńczyka, pomidory, cebulę i majonez do kanapek. Zimne piwo, ziemniaczane chipsy i kanapki rozstawione na nie nakrytym, laminowanym stole stanowiły obiad. Na deser była miłość. W trakcie ich pierwszego pocałunku Nick omalże osiągnął orgazm, a namiętność sprawiła, że próba zdjęcia jej kostiumu wypadła niezgrabnie i była komiczna.

Moniąue uspokoiła go, uśmiechnęła się, starannie złożyła swoje bikini i strój plażowy, a potem naga przylgnęła do niego na łóżku. Po dwóch pocałunkach Nicka ogarnął paroksyzm pożądania. Brutalnie rozłożył się na Moniąue i zaczął ruszać biodrami. Moniąue, zrazu trochę strwożona, nieco go przyhamowała, a potem delikatnie wprowadziła w siebie.

Ciało Moniąue było prawie doskonałe. Piękne, pełne, o sterczących piersiach (wróciły oczywiście do kształtu po tym jak karmiła Teresę, ale skąd Nick mógł o tym wiedzieć i co go to obchodziło?); wysmukła talia, krągły tyłeczek (nie z tych chłopięcych, jakie mają naprawdę chude kobiety), nogi o naprężonych mięśniach, których kształt utrzymywały liczne ćwiczenia. Jednak to skóra, wspaniała skóra koloru kości słoniowej wprowadzała Nicka w zachwyt.

Jakże była miękka w dotyku i delikatna.

Wydawało się, że jej usta idealnie pasują do jego ust.

Nick był przedtem z dwiema kobietami, z kosztowną prostytutką podarowaną mu w charakterze prezentu gwiazdkowego przez kolegów z drużyny pływackiej Harvardu, kiedy odkryli, że Nick po pierwszym roku nadal jest prawiczkiem, i z Jennifer Barnes z Radcliffe, jego od czasu do czasu stałą dziewczyną w trakcie drugiego roku. Gdy całowali się, zęby Jennifer zawsze szczękały o jego. Ale nie był to jedyny kłopot ich związku. Jennifer była fizykiem i jej podejście do seksu było omalże kliniczne. Mierzyła wielkość, długość trwania, częstotliwość a nawet jakość wytrysku. Po trzech „odbytych zgodnie z harmonogramem seansach” z Jenny, Nick stwierdził, że nie warto.

Zaparło mu dech, gdy wśliznął się w Moniąue. Oboje wiedzieli, że to już zaraz. Dziesięć sekund później osiągnął szczyt i chciał się wysunąć. Moniąue jednak mocno przycisnęła rękoma jego pośladki przytrzymując go na miejscu a potem zręcznie (jak ona to zrobiła?) przekręciła się tak, że znalazła się na górze. Nick nie wiedział, co się dzieje.

Jego niewielkie doświadczenie podpowiadało mu, że wysunięcie się to następna czynność po orgazmie. Nie miał pojęcia, co Moniąue wyprawia. Powolutku, z oczami półprzymkniętymi jakby nuciła klasyczną muzykę, Moniąue kołysała się w przód i w tył silnie przyciskając wargi sromowe do bezwładnego teraz penisa. Po paru minutach, gdy kołysząc się zaczęła się wciskać biodrami i zabrakło jej tchu, Nick ku własnemu zdumieniu zauważył, że on znowu rośnie. Teraz całkiem zamknęła oczy, rytm stał się bardziej wyraźny, a jej pchnięcia z lekkim bólem odczuwał w kościach Był naprężony i zaczął podejmować jej ruch, lekko wraz z nią się obracając.

Monłque pochyliła się do przodu, uśmiechnięta, skupiona zacisnęła powieki w oczekiwaniu na orgazm. Przenikliwie odczuwała rozkosz tego, że Nick znowu był. Idealnie synchronizując własne przeżycia i całkowicie panując nad sytuacją miękko opadła i zaczęła pieszczotliwie drażnić sutki Nicka w takim rytmie, w jakim się wciskała. Nickiem wstrząsnęło, bo żadna kobieta, która się z nim kochała, nie dotykała jego piersi. Ogarniała go dzika namiętność. Moniąue wzmagała pieszczotę i wręcz zaczęła go szczypać, kiedy spostrzegła (i poczuła) jego reakcję. Gdy fala po fali rozkosznej ulgi przechodziła przez jej ciało, Nick wydał głośny, jękliwy krzyk i w ciągu piętnastu minut miał drugi orgazm. Pod koniec całkowicie oddał się rozkoszy wydając zwierzęce dźwięki i bezwiednie drżąc z zaspokojenia.

Hałaśliwa i niekontrolowana reakcja trochę go zawstydziła, ale przyjazne nastawienie Moniąue i jej figlarne pieszczoty upewniły go, że wszystko jest w porządku.

Poszła do toalety, wyciągnęła jedną z jego trzech koszul i ubrała ją. Poły sięgały Jej prawie do kolan (Moniąue miała pięć stóp i pięć cali a Nick miał odrobinę mniej niż sześć stóp i dwa cale) i wyglądała w niej zupełnie jak ulicznica: uśmiechnięta, długowłosa i w męskiej koszuli.

Nick zaczai mówić, że ją kocha, ale podeszła do niego i położyła palec na jego wargach. Potem pocałowała go czule i powiedziała, że musi odebrać Teresę; wskoczyła pod prysznic — na co nie miała więcej niż minutę — ubrała się, znowu go pocałowała i wyszła za drzwi. Przez ten cały czas Nick nie ruszał się. Gdy wyszła, usnął. Nic mu się nie śniło.

Przez następne osiem dni był u szczytów szczęścia.

Codziennie widywał Moniąue, najczęściej w jej rezydencji w Palm Beach, ale czasami w mieszkaniu jego wuja.

Kochali się przy każdej okazji i zawsze było inaczej.

Moniąue lubiła niespodzianki. Za drugim razem, na przykład, Nick wszedłszy do jej domu zobaczył, że Moniąue pływa nago na plecach w basenie. Powiedziała mu, że całej służbie dała tego dnia wolne. Przez dziesięć minut dokazywali i śmiali się na trawie miedzy ogrodem a basenem.

Rozmawiali po francusku. Moniąue wykładała mu o jedzeniu i o winach. Dzielili się wiedzą o literaturze francuskiej. Pewnej namiętnej nocy rozmawiali o Symfonii pastoralnej Gide’a, zarówno przed, jak i po tym jak uprawiali miłość. Moniąue broniła pastora i śmiała się z Nicka, który upierał się, że niewidoma Gertruda była „niewinna”. Innego wieczoru, gdy jako preludium do seksu wspólnie czytali Balcon Jeana Geneta, Moniąue poprosiła, by Nick włożył czarną maskę na Halloween i by ubrał biały, obcisły kostium.

Dni pełne magii miłości i czułości pędziły nieubłaganie.

Kiedyś Nick zjawił się w rezydencji i Moniąue powitała go w niesamowitym długim futrze z foki alaskijskiej z wykończeniami z błękitnego lisa wokół szyi, na klapach i mankietach. Nigdy nie dotykał czegoś równie miękkiego, nawet jej kusząca skóra nie była tak miękka. Swawolna kochanka nastawiła do oporu klimatyzację, mogła więc mieć na sobie tylko swój ulubiony płaszcz. Pod spodem nie miała nic.

Tego wieczoru, po tym jak się kochali, ubrała nagiego Nicka w jedno z bobrowych futer swego męża wyjaśniając tylko, że „obecność pół tuzina futer w Palm Beach to nasza sprawa” i że „lubimy mieć co pokazać naszym przyjaciołom i znajomym na wypadek, gdyby ich to zaciekawiło”.

Za każdym razem gdy się spotykali, Nick z rosnącym zapałem ponawiał swoje miłosne wyznania. Moniąue odpowiadała zwykle je t’aime, ale nie dawała odpowiedzi na natarczywe pytania Nicka o przyszłość. Unikała wszelkich pytań tyczących jej związku z panem Silyerem, powiedziała tylko, iż jest on pracoholikiem i że większą część roku spędza w Montrealu. Posiadłość w Palm Beach kupił przede wszystkim dlatego, że Moniąue nie lubiła zimna i chciała bardziej niż w Montrealu udzielać się towarzysko.

Okres od Bożego Narodzenia do Wielkiej Nocy spędzała zwykle tutaj. Teresa, której właśnie skończyły się wiosenne ferie w ekskluzywnej prywatnej szkole, przyjeżdżała możliwie najczęściej, by pomieszkać ze swoją matką.

Moniąue dawała krótkie, lapidarne odpowiedzi na pytania o jej obecne życie. Z uniesieniem jednak mówiła o dzieciństwie spędzonym w Paryżu. Nigdy nie krytykowała męża ani nie narzekała na ich małżeńskie życie. Niemniej powiedziała Nickowi, że dni z nim spędzone to najszczęśliwszy okres w jej życiu. Opowiadała także trochę o swoich przyjaciołach, ale Nick ani razu nie spotkał żadnego z nich.

Zawsze byli tylko we dwoje.

Pewnego dnia zabrała go swoim cadillakiem do Key Largo, by trochę ponurkować w Ośrodku Rekreacji Pennecamp. Jak zwykle miała na palcu obrączkę. Tego właśnie dnia Nick przyrzekł sobie, że wydobędzie z niej jakąś odpowiedź na temat przyszłości; niezmienny widok jej obrączki upokarzał go. Poprosił, żeby ją zdjęła. Grzecznie odmówiła, potem gdy nalegał, rozzłościła się. Zjechała z autostrady w okolicach bagien na północ od Keys i wyłączyła silnik.

— Faktem jest, że mam męża — powiedziała stanowczo — i zdjęcie obrączki niczego nie zmieni. Jestem w tobie zakochana, co do tego nie ma wątpliwości, ale od samego początku wiedziałeś, w jakiej jestem sytuacji. Jeżeli nie możesz już tego znieść, to może powinniśmy sobie po prostu powiedzieć, że to koniec.

Jej odpowiedź wstrząsnęła Nickiem. Myśl, że mógłby istnieć bez niej5 przeraziła go. Przeprosił i powiedział, że ją kocha. Zaczai namiętnie ją całować a potem wskoczył na miejsce z tyłu. Powiedział, że pragnie jej zaraz, w tej chwili.

Z niechęcią dołączyła do niego i odbyli stosunek na tylnym siedzeniu jej cadillaka. Przez resztę dnia Moniąue była milcząca i zamyślona.

W piątek, dokładnie tydzień po tym jak się spotkali, Moniąue zabrała Nicka do sklepu z męską garderobą, aby — z okazji kolacji z przyjaciółmi, jaką urządzała u siebie w sobotni wieczór — wybrać mu krawat. Tak więc doczekał się, że będzie z nią widywany. I teraz, pomyślał Nick, powie coś o naszej przyszłości. Nicka oczekiwano w Bostonie w poniedziałek rano, a jego rodzice spodziewali się go w sobotę wieczorem w Falls Church. Był pewien, że będzie w stanie jechać przez cały dzień (a w razie potrzeby przez całą noc, bo tak naładowała go miłość do Moniąue), by zdążyć na poniedziałkowe wykłady.

Pełen nadziei i marzeń zjawił się w sobotę wieczorem w rezydencji Silverów. Wyglądał wytwornie w swym letnim smokingu, a za uśmiech, z jakim powitał w drzwiach Monique, mógłby dostać order. Mimo że obok stał odźwierny, wręczył jej tuzin czerwonych róż, ucałował i powiedział, że ją kocha. — Oczywiście, że tak — odpowiedziała swobodnie — czy nie tak jak wszyscy? — Wprowadziła go do środka i przedstawiła czwórce pozostałych ludzi, którzy również wcześniej przyszli, jako młodego człowieka, który pewnego dnia w Lauderdale uratował Teresę. Potem Moniąue wymówiła się. Taki miała zwyczaj, jak później dowiedział się Nick. Zapraszała kilkoro wybranych przyjaciół, aby na przyjęcie przyszli wcześniej. Witała ich w swobodnym stroju a potem znikała, by jakąś godzinę później, gdy wszyscy już przybędą, powrócić w wielkim stylu. Gdy Moniąue z wdziękiem wchodziła po schodach, oczy Nicka śledziły ją z wyrazem niekłamanego podziwu.

— Czyż nie jest wspaniała? — zapytał Nicka swobodnie zachowujący się szpakowaty mężczyzna około pięćdziesiątki, który zaproponował mu martini. Nazywał się Clayton.

— Kiedyś, gdy Aaron był w Montrealu, spędziłem z nią cały weekend na ich jachcie. Wydawało mi się, że zaprosiła mnie w dywersyjnych celach — roześmiał się. — Ale się pomyliłem. Po prostu potrzebowała czyjegoś towarzystwa, a ze mną mogła rozmawiać o Francji i Europie. Chodź — ujął Nicka pod ramię. — Przedstawię cię wybranej grupie, która dzisiaj została zaproszona wcześniej.

Pozostali uprzywilejowani goście potraktowali Nicka z najwyższą uprzejmością, on jednak wystrzegał się ich pytań o Moniąue. Poza tym był chłopakiem z Południa i jeżeli cokolwiek można było powiedzieć o ich związku, to jej rzeczą było o tym mówić. Odpowiadał więc uprzejmie, ale powściągliwie i z pominięciem szczegółów.

Jedna z dwóch kobiet przy barze, która przedstawiła się jako Jane ktośtam, powiedziała, że jest najdawniejszą przy jaciółką Moniki w Palm Beach. (Wszyscy mówili o niej Monica. Dla niego niepodobieństwem było nazywać ją inaczej niż Moniąue. Zastanawiał się, czy oni domyślają się, w czym rzecz, albo czy Moniąue im powiedziała). Jane była pod czterdziestkę, pulchna i miała ochrypły głos solidnej pijaczki i notorycznej palaczki. Kiedyś musiała być naprawdę pociągająca, ale żyła zbyt szybko i zbyt intensywnie. Była to jedna z tych osób, które wszystkich dotykają w trakcie rozmowy. Denerwowała Nicka.

Zaczęli nadchodzić pozostali goście. Jane i Clayton (on jako Clayton Poindexter III z Newport i Palm Beach) zachowywali się tak, jakby pod nieobecność Moniąue pełnili honory pana i pani domu. Przedstawiali go wszystkim. Nick wypił trzy lub cztery martini i w ciągu godziny spędzonej w rezydencji co najmniej siedem razy opowiedział historię z Teresą.

Przez ten czas był już wyraźnie pod dobrą datą. Podśpiewywał sobie biorąc kolejne martini z tacy podawanej przez jednego ze służących. Alkohol podtrzymywał go na duchu i sprawiał, że Nick czuł się lekko i swobodnie. Był na patio, gdzie rozmawiał z Anną, „towarzyszką konnych wycieczek” Moniąue, uroczą kobietą lat około dwudziestu pięciu, gdy usłyszał rozproszone oklaski dobiegające z salonu.

— To Monica — powiedziała Anna. — Zobaczmy.

Wielkie schody w kolonialnej rezydencji Silverów prowadziły na podest, może sześć stóp powyżej poziomu podłogi salonu, a potem rozdzielały się i prowadziły dalej, na drugie piętro. Moniąue stała na podeście i przyjmowała oklaski. Miała na sobie prostą dzianinę w stylu marynarskim, która zdawała się doskonale przylegać do kształtów jej idealnego ciała. Z tyłu był głęboki dekolt, sięgający prawie dokładnie końców efektownie rozpuszczonych włosów (obróciła się dookoła, by zadowolić dobrą czterdziestkę gości), a z przodu biegły dwa cienkie paski materiału od ramion do talii zakrywając starannie piersi, ale tak, że zostawało sporo miejsca do podziwiania. Nick zachwycony widokiem swej królowej krzyknął z przejęciem, nieco za głośno: — Brawo, brawo. — Moniąue jakby nie usłyszała jego okrzyku. Odwróciła się i spojrzała w kierunku szczytu schodów.

Dobra chwila upłynęła, zanim Nick zrozumiał to, co widzi. Dystyngowanie wyglądający mężczyzna po pięćdziesiątce w wykonanym na zamówienie smokingu zszedł po schodach eksponując niezwykły pierścień z szafirem na małym palcu. Podszedł do Moniąue i objął ją w talii.

Wspięła się na palce i pocałowała go. Uśmiechnął się i uprzejmie pomachał oklaskującym ich zgromadzonym gościom. Razem zeszli ze schodów do salonu.

Kto to jest, myślał Nick i mimo ginu i wermutu, i wszystkich tych niesamowitych uczuć, powracała odpowiedź:

— To jest jej mąż, Aaron. Co on tutaj robi? Dlaczego mi nie powiedziała? A potem wszystko potoczyło się już szybko. Jak ona mogła mi to zrobić? Kocham ją, ona mnie kocha, a tu, coś nie tak. To nie może być.

Nick usiłował oddychać, ale czuł, jakby wielki kawał ziemi przygniatał mu pierś. Instynktownie odwrócił się od widoku Moniąue i Aarona schodzących pod ramię ze schodów. Gdy odwracał się, wylał martini na ramię Anny.

Przeprosiny wypadły niezręcznie. Teraz, całkiem już skonsternowany, zatoczył się na bar rozpaczliwie próbując z}apać oddech i przerwać łomotanie w piersiach. Nie. Nie jsfie mogła tego zrobić. To jakaś pomyłka. Nie wierzył własnym oczom. Szybko wypił kolejkę martini, ledwie świadomy kłębiących się uczuć, które go dręczyły i tego, co się wokół działo.

— To on. — Usłyszał za plecami jej głos, głos który oznaczał wszystko co cenne i ważne w życiu, głos miłości.

Tym razem jednak przeraził się. Odwrócił się: na wprost niego stała Moniąue i Aaron.

— Więc w końcu przyszło mi poznać tego młodego człowieka, o którym tyle słyszałem — powiedział Aaron.

Był miły, przyjazny, w jego głosie słychać było jedynie wdzięczność. Wyciągnął rękę. Moniąue uśmiechała się.

Boże, jaka ona jest piękna. Nawet teraz, kiedy powinienem ją nienawidzieć. Nick machinalnie uścisnął rękę Aarona i w milczeniu przyjął podziękowania za to, że pomógł Teresie w trudnej chwili. Nie odezwał się ani słowem. Odwrócił się, by spojrzeć na Moniąue. Wspięła się na palce i pocałowała go w policzek. A te wargi… Jak ja ciągle pragnę tych warg. Dlaczego? Dlaczego? Co się z nimi dzieje?

Nick nagle zdał sobie sprawę, że w oczach ma łzy. Boże jedyny, zbiera mi się na płacz. Bezgranicznie zażenowany nagle przeprosił i wyszedł na patio. Teraz łzy popłynęły po policzkach. Bał się, że klapnie na trawę. Zaczął krzyczeć jak dziecko. Zmieszany, zawstydzony chodził po ogrodzie ze zwieszoną głową i bezskutecznie usiłował odzyskać regularny oddech.

Na łokciu poczuł czyjąś rękę. To Jane, ostatnia osoba pod słońcem, jaką Nick chciałby w tej chwili widzieć. — Za parę minut wyjdzie, żeby się z tobą zobaczyć. Najpierw zrobią z Aaronem rundkę, wiesz, jak to jest na tych przyjęciach, gdy jest się gospodarzem. — Zapaliła papierosa. Myślał, że zwymiotuje. Odwrócił się szybko prosząc, by wyrzuciła papierosa i stracił równowagę.

Może to alkohol, może adrenalina, może po prostu było tego za wiele. W głowie coraz bardziej mu się kręciło.

Mimowolnie, chcąc złapać równowagę, oparł się o Jane.

Opacznie to zrozumiała. Potem przycisnął głowę do jej ramienia. — Tak, tak — powiedziała. — Nie bierz tego tak serio. Znajdziecie jeszcze z Moniką trochę czasu dla siebie.

Aaron będzie tutaj tylko przez parę dni a potem wraca z powrotem do Montrealu, do pracy. Poza tym — powiedziała z zapałem — jeżeli jesteś chociaż trochę taki dobry, jak mówi Monica, to będę zachwycona mogąc zająć się tobą, gdy ona będzie z Aaronem. — Nick odepchnął ją i zatoczył się do tyłu. Czuł się, jakby dostał obuchem w głowę. Dopiero później sens komentarza Jane zaczął powoli przenikać do jego wnętrza, a na powierzchnię wypłynęła mieszanina nieopanowanego bólu i gniewu. Co?

Co? Co za kurestwo. Jak się stąd wydostać? Gdzie jest wyjście? — pomyślał od razu, gdy tylko zrozumiał sens wydarzeń mijającego dnia. Kiedy chodził przed frontem domu, czuł, że gdzieś z głębi duszy przebija się na zewnątrz głos, którego nijak nie mógł wyciszyć. Był to jęk bólu, prawdziwy, niepowstrzymany, zwierzęcy krzyk całkowitej rozpaczy. Tysiące lat kultury sprawiły, że było nie do pomyślenia, aby ludzka istota wydała z siebie taki krzyk.

To głośne i pożałowania godne wycie, które potężniało nocą w Palm Beach jak syrena policyjnego wozu, przyniosło jednak Nickowi ulgę. Gdy uczestnicy przyjęcia próbowali ustalić, co słyszą, Nick wsiadł do swego pontiaka 1977 i odjechał.

Jechał na południe w kierunku Fort Lauderdale. Jego serce wciąż waliło jak oszalałe, dygotał. Nie był w stanie logicznie myśleć. W jego wyobraźni pojawiały się przypadkowe, nie powiązane obrazy. W centrum każdego z nich była Moniąue. Moniąue w futrze z foki, Moniąue w biało-

— czerwonym kostiumie kąpielowym, Moniąue w stroju z dzisiejszego wieczoru (Nick drgnął, bo tuż za kadrem wyobraźni spostrzegł Aarona schodzącego po schodach).

Czyżby to wszystko było bez znaczenia? Czyżby to była era? Nick był zbyt młody, by mógł znać pośrednie odcienie życia. Dla niego istniała kwestia czarne czy białe; cudowne albo nie. Albo Moniąue kochała go namiętnie i pragnęła porzucić swe życie w luksusach, żeby go poślubić, albo po prostu używała go do zaspokojenia swych seksualnych potrzeb i własnego ego. Byłem więc, myślał dalej, gdy przybył do mieszkania swego wuja w Fort Lauderdale, kolejną jej zabawką. Byłem jak jej futra, konie, jachty i ciuchy.

Poprawiałem jej samopoczucie.

Przepełniony wstrętem do samego siebie, przygnębiony ponad miarę, z rozdzierającym mózg bólem, którego nie spowodowało martini, Nick pośpiesznie pakował swoje ubrania. Nie wykąpał się ani nic nie zjadł. Zniósł do samochodu dwie walizki, zostawił wypożyczony smoking i wyjechał w kierunku międzystanowej drogi nr 95. Zanim do niej dotarł, parę chwil wcześniej zjechał na pobocze i pozwolił sobie na kilka łez. To wszystko. W tej chwili zdobył odporność, która miała go cechować w następnych dziesięciu latach życia. Nigdy więcej, powiedział sobie.

Nigdy więcej nie pozwolę, żeby jakaś suka zrobiła ze mnie durnia.

Dziesięć lat później, wczesnego marcowego ranka w swoim mieszkaniu w Key West Nick Williams siedząc przy stoliku do kawy bezmyślnie bawił się złotym przedmiotem i ponownie przeżywał straszne cierpienie, jakie na tamtym przyjęciu sprawił mu widok Moniąue z mężem. Pogrążony w myślach przypomniał sobie z głębokim smutkiem także i to, że gdy dotarł do drogi nr 95, skręcił w lewo i pojechał na południe, do Miami i do Keys, zamiast na północ w kierunku Bostonu. Wówczas nie potrafiłby wytłumaczyć, dlaczego. Może powiedziałby, że Harvard nie ma sensu po historii z Moniąue, albo że chce studiować życie a nie książki. Nie rozumiał, że jego pragnienie, by zacząć wszystko od początku, brało się stąd, że nie mógł uporać się z samym sobą.

Przez pięć lat nie wspominał Moniąue. Tego rana po raz pierwszy zdołał nabrać dystansu do przywoływanych emocji i spojrzeć na cały romans z nieco szerszej perspektywy.

Zrozumiał, że jego ślepa, młodzieńcza namiętność uodporniła go na cierpienie, ale nadal nie był skory sądzić, że Monique była bez winy. Wspomnienia jednak już go nie niszczyły. Zabrał trójząb i podszedł do okna. Może to wszystko teraz się łączy, pomyślał. Nowy skarb. Ostateczna utrata młodzieńczego niepokoju. Myślał o Carol Dawson. Była drażniąca, ale jej siła urzekała go. Niepoprawny marzyciel widział Carol w swych ramionach i wyobrażał sobie ciepło i słodycz jej pocałunku.

3

Carol zafascynowana obserwowała, jak ośmiornica chwyta swoją ofiarę długimi mackami. — Ciekawe, jak by to było mieć osiem ramion — powiedział Oscar Burcham. — Wyobraź sobie tylko strukturę mózgu, jaka jest potrzebna, by oddzielić wszystkie wejścia, by określić, który bodziec pochodzi od którego ramienia, by skoordynować wszystkie macki w przypadku obrony albo w trakcie poszukiwania pożywienia.

Carol roześmiała się i odwróciła do swego towarzysza.

Stali przed szklaną ścianą we wnętrzu niewyraźnie oświetlonego budynku. — Ach, Oscarze — powiedziała do starego człowieka o jasnych oczach. — Nigdy się nie zmienisz. Tylko ty potrafisz myśleć o tych wszystkich żyjących istotach jak o biologicznych systemach wyposażonych w struktury. Czy nigdy nie zastanawiałeś się nad ich uczuciami, ich snami, nad tym jakie mają wyobrażenie o śmierci?

— Ależ zastanawiałem się — powiedział Oscar z błyskiem w oku. — Choć tak naprawdę nie jest możliwe, by ludzkie istoty, mimo że mają wspólny język i rozwinięte umiejętności komunikacyjne, mogły prawdziwie opisać ich uczucia. Jak na przykład możemy mówić o poczuciu samotności u delfinów? Jeżeli w nasz sentymentalny sposób przypiszemy im ludzkie uczucia, to będzie śmieszne — na chwilę przerwał i zastanowił się. — Nie — ciągnął dalej.

— Badania naukowe przynoszą owoce, jeżeli prowadzi się je na takim poziomie, który zapewnia nam rozumienie uzyskanych odpowiedzi. Ostatecznie sądzę, że wiedząc, w naukowym sensie, jak te stworzenia funkcjonują, łatwiej możemy dotrzeć do ich ilorazów emocji, aniżeli prowadząc psychologiczne eksperymenty, których rezultatów nie da się zinterpretować.

Carol zbliżyła się i czule go pocałowała. — Oscarze, tak poważnie traktujesz wszystko, co mówię. Nawet wtedy, gdy sobie zmyślam, zawsze przejmujesz się moimi uwagami. — Przerwała i odwróciła wzrok. — I tylko ty się przejmujesz.

Oscar cofnął się raptownie i obie ręce położył na prawym ramieniu Carol. — Jakaś zadra… wiem to na pewno… prawie zawsze tak jest… A, wiem — spojrzał na nią chytrze. — Nie przystoi. I to ty, wzięta, wręcz słynna reporterka jeszcze cierpisz na coś, co można by określić jedynie jako krańcową niepewność. Co do czego? Czy dzisiaj rano miałaś starcie z szefem?

— Nie — odpowiedziała Carol gdy przechodzili przez pokój do innej części akwarium. — No, chyba coś w tym rodzaju. Ty wiesz, jaki on jest, zwraca uwagę na wszystko.

Dalej pracuję nad tym reportażem z Key West. Dale przyjeżdża na lotnisko, żeby mnie zabrać. Bierze mnie na śniadanie i wciąż dokładnie mi mówi, co powinnam robić, żeby ukryć swoje zadanie. Jego sugestie są w większości trafne i doceniam jego pomoc w kwestiach technicznych, no ale w jaki sposób on ze mną rozmawia? Jakby myślał, że jestem głupia albo coś w tym stylu.

Oscar spojrzał na nią uważnie. — Carol, moja droga, on rozmawia w ten sposób ze wszystkimi, łącznie ze mną. To nic nie znaczy. Jest absolutnie przekonany o swojej wyższości, a w jego życiu nie zdarzyło się nic, co by zmieniło to przekonanie. Został milionerem sprzedając własne patenty, zanim ukończył MIT.

Carol była zniecierpliwiona i przygnębiona. — Ja to wszystko wiem, wierz mi. Ale ty znowu go bronisz. Dale i ja jesteśmy prawie od roku kochankami. Wszystkim opowiada, jaki to ze mnie jest dumny, jak wiele zawdzięcza inspiracji z mojej strony. Ale kiedy jesteśmy razem, traktuje mnie jak idiotkę. Dziś rano spierał się nawet o to, co powinnam zjeść na śniadanie. Chryste Panie, byłam nominowana do nagrody Pulitzera, a facet, który chce się ze mną ożenić myśli, że nie potrafię przyrządzić sobie śniadania.

Stali przed wielkim zbiornikiem z krystalicznie czystą wodą. Jakieś pół tuzina małych wielorybów kręciło się w zbiorniku czasami podpływając pod powierzchnię dla nabrania powietrza. — Na samym początku przyszłaś i zapytałaś mnie o zdanie, moja młoda przyjaciółko — ciągnął spokojnie. — A ja ci powiedziałem, że wasze dusze nie pasują do siebie. Czy pamiętasz, co mi powiedziałaś?

— Tak — odpowiedziała z ponurym uśmiechem. — Zapytałam cię, co naukowy szef MOI może w ogóle wiedzieć o duszy. Przykro mi, Oscarze. I wtedy było mi przykro, byłam taka uparta. Czarno na białym Dale wyglądał na wielkiego, a ja potrzebowałam twojej aprobaty.

— Zapomnij o tym — przerwał jej. — Wiesz, jak mi na tobie zależy, ale naukowca nigdy nie oceniaj zbyt nisko.

Niektórzy z nich — powiedział uogólniając — chcą poznać fakty i koncepcje, żeby móc zrozumieć ogólną naturę wszystkiego, włączając w to domniemaną duszę. Weź takie wieloryby — Oscar rozpędzał się zręcznie zmieniając teat — Od prawie dziesięciu lat robimy mapę ich mózgu wyznaczając miejsca właściwe różnego rodzaju funkcjom i usiłując odnieść strukturę mózgu wieloryba do mózgu istoty ludzkiej. W zasadzie udało nam się. Wydzieliliśmy funkcję języka, która kieruje ich śpiewem: umiejscowiliśmy ośrodek fizycznej kontroli wszystkich części ciała. I rzeczywiście, znaleźliśmy w mózgu wieloryba obszar, który odpowiada równoważnej funkcji w mózgu ludzkim, ale wciąż pozostaje problem, czy tajemnica, jeżeli wolisz.

Jeden z wielorybów przerwał regularny okrężny ruch po zbiorniku. Wydawało się, że ich obserwuje. — Istnieje duży obszar ich mózgu, któremu nie jesteśmy w stanie przypisać jakiejś szczególnej funkcji. Parę lat temu pewien błyskotliwy naukowiec, po wysłuchaniu pieśni wielorybów podczas ich wędrówki, skojarzył te pieśni z ich zachowaniem.

Założył, że ta duża, nie oznaczona na mapie część ich mózgu stanowi obszar wielowymiarowej pamięci. Jego hipoteza opierała się na tym, że wieloryby gromadzą w tym obszarze wszystko co postrzegają, włączając w to dźwięki, brzmienia, widoki a nawet uczucia i że ożywiają je podczas wędrówki, by uniknąć nudy. Nasze testy zmierzają do potwierdzenia tej teorii.

Carol była zaintrygowana. — Myślisz, że one składają w tym obszarze cały zespół wrażeń zmysłowych poczynając od czegoś tak ważnego jak to, że się cielą, a potem w czasie szczególnej nudy na trasie swej wędrówki mają w jakimś sensie powtórkę na żądanie? To fascynujące, moja pamięć pobudza mnie przez cały czas. Byłoby wspaniale, gdybym w jakiś sposób potrafiła tam wejść, dosłownie, i mogła wyciągnąć co chcę, łącznie z uczuciami — roześmiała się.

— Bywało tak, że w lecie nie mogłam sobie przypomnieć, jak to wspaniale jeździć na nartach i byłam prawie przerażona, że podobne odczucie powtórzy się nadchodzącej zimy.

Oscar pomachał wielorybowi, który odpłynął. — Bądź ostrożna — powiedział. — Inni ludzie także myśleli, że byłoby fantastycznie, gdyby nasza pamięć była pełniejsza.

Jak w komputerze. Ale przypuśćmy, że mamy doskonałą, wielowymiarową pamięć, jak ta, którą hipotetycznie posiadają wieloryby i przyjmijmy, że tak samo brakuje nam kontroli wejścia, która cechuje ludzką pamięć w jej obecnej postaci. Wiesz, to co sobie przypominamy nie podlega naszej indywidualnej kontroli, a więc byłyby problemy, jako gatunek moglibyśmy być wręcz niefunkcjonalni.

Pieśń, obraz, zapach, nawet smak ciasta mógłby nas nagle zmusić, żebyśmy na nowo całkowicie poddali się emocjom związanym ze śmiercią kogoś ukochanego. Moglibyśmy znowu doświadczać bolesnej walki między naszymi rodzicami albo nawet bólu swoich własnych narodzin.

Oscar milczał przez chwilę. — Nie — powiedział w końcu. — Ewolucja oddała nam przysługę. Nie mógł rozwinąć sę mechanizm kontroli wejścia do naszej pamięci. Ewolucja wyposażyła naszą pamięć w proces naturalnego zacierania się. Po to, by nas chronić, by nie mogły nas zniszczyć nasze pomyłki i w ogóle to, co się już zdarzyło.

— Carol Dawson, Carol Dawson, proszę niezwłocznie zgłosić się do sali konferencji audiowizualnych obok biura dyrektora.

Głośnik zakłócił spokój akwarium w MOI. Carol uściskała Oscara. — Było wspaniale, Ozi, jak zwykle — powiedziała. Oscar skrzywił się, jak zawsze, gdy zdrabniała jego imię. — Wygląda na to, że skończyli już wywoływanie zdjęć. Nawiasem mówiąc wydaje mi się, że cała ta sprawa z pamięcią wielorybów jest fascynująca. Chciałabym wrócić i zrobić o tym film. Może któregoś dnia w przyszłym tygodniu. Przekaż, proszę, moje pozdrowienia dla córki i wnuka.

Carol tak była pochłonięta dyskusją z Oscarem, że na chwilę zapomniała, po co tak wcześnie z rana przyleciała do Miami. Teraz na nowo poczuła przenikające ją podniecenie, gdy z akwarium pojechała z powrotem do głównego budynku administracji MOI. Przy śniadaniu Dale był przekonany, że przegląd obrazów w podczerwieni ujawni coś interesującego. — Poza tym — wnioskował — urządzenie, które sygnalizuje pojawienie się obcych obiektów, zostało uruchomione powtórnie. A na wizualnych obrazach niczego nie widać. Zatem albo obserwacja w podczerwieni wywołała alarm, albo algorytm nie zadziałał prawidłowo.

Druga możliwość jest bardzo mało prawdopodobna, skoro osobiście zaprojektowałem przepływ danych, a moi najlepsi programiści sprawdzili go, jak już został zakodowany.

Dale był nadzwyczaj podniecony, gdy szedł do sali konferencyjnej. Carol zaczęła mu zadawać pytania, ale została uciszona przez energiczny przeczący ruch głową, po którym nastąpił uśmiech i powitanie. Dale rozmawiał z dwoma technikami od przetwarzania obrazu. — W porządku, to znaczy wszystko gra? Pokazujcie obrazy w tej kolejności. Każdy z nich będę wywoływał. — Technicy wyszli z pokoju.

Dale podszedł i chwycił Carol. — Nie uwierzysz w to — powiedział. — Co za traf, co za pieprzony traf! — uspokoił się nieco. — Ale najpierw jedna rzecz. Przyrzekłem sobie, że ci tego nie popsuję. — Wskazał jej miejsce przy konferencyjnym stole naprzeciw wielkiego ekranu, a potem usiadł obok niej.

Wcisnął przełącznik zdalnego sterowania. Na górze, na dużym ekranie pojawił się nieruchomy kadr z trzema wielorybami w okolicach rafy pod łodzią. Na prawo wyraźnie było widać szczelinę. Dale spojrzał na Carol. — Widzę — wzruszyła ramionami. — W czym rzecz? Robiłam zdjęcia moją podwodną kamerą i po prostu są dobre.

Dale odwrócił głowę z powrotem na ekran i jeszcze parę razy nacisnął przycisk. Kolejne kadry przedstawiały otwór w rafie. W końcu pojawiło się zbliżenie niewielkiego refleksu świetlnego z lewej strony pod szczeliną. Dale znowu spojrzał na Carol. — Mam podobne powiększenie — powiedziała w zamyśleniu. — Ale nie można stwierdzić, czy to coś istnieje rzeczywiście, czy też jest to wytwór procesu fotograficznego. — Na chwilę przerwała. — Chociaż fakt, że dwie zupełnie różne techniki odnajdują światło dokładnie w tym samym miejscu, nasuwa przypuszczenie, że nie jest to zniekształcenie powstałe w czasie obróbki. — Zaciekawiona pochyliła się do przodu. — No i co dalej?

Dale nie mógł zapanować nad sobą. Podskoczył i zaczął chodzić po pokoju. — Co jeszcze? — zaczął. — Może zaproszenie dla ciebie na obiad u Pulitzera w Nowym Jorku? Teraz pokażę ci taką samą sekwencję obrazów z tym jednak, że wykonanych w podczerwieni z sekundowym opóźnieniem. Obserwuj uważnie, zwłaszcza sam środek szczeliny.

Pierwszy ze zrobionych w podczerwieni obrazów obejmował ten sam obszar pod łodzią, jaki pokazywał pierwszy obraz wizualny. Jednak na obrazie w podczerwieni widać było termiczne zróżnicowanie. W przetworzeniu, każdemu pixelowi, jako jednostkowemu elementowi obrazu, przypisano właściwą mu temperaturę w oparciu o promieniowanie podczerwone obserwowane w tej części kadru. Punkty o podobnej temperaturze były potem grupowane w trakcie komputerowego przetwarzania i przypisywano im ten sam kolor. Dzięki temu procesowi tworzyły się izotermiczne obszary o tej samej z grubsza temperaturze, które łączył ten sam kolor. W rezultacie na pierwszym obrazie wieloryby były czerwone. Większość roślinności rafy była niebieska a woda o ustalonej temperaturze tworzyła mroczne szare tło. Chwilę trwało, zanim Carol przyzwyczaiła się do obrazu. Dale uśmiechał się triumfująco.

Nim Carol miała okazję skupić się na dwóch małych obszarach, jednym czerwonym, drugim brązowym, na dole, w środku otworu w rafie rozpoczął się proces kadrowanią. W ciągu kilku sekund zbliżenie szczeliny w podczerwieni jasno pokazało, dlaczego Dale był taki podniecony.

— Mówiłem ci, że coś jest pod łodzią. — powiedział podchodząc do ekranu i wskazując na brązowy, wydłużony obiekt. Z jednego końca był cylindrycznego kształtu, a stożkowaty z drugiego. Obraz szczeliny został powiększony tak, że prawie całkowicie wypełniał ekran. Nawet przy powiększeniu jakość obrazu w podczerwieni była znakomita. Wewnątrz otworu można było dostrzec trzy lub cztery różne — kolory. Jednak tylko dwa, brązowy i czerwony, zachowywały ciągłość dzięki znaczącej liczbie pixli.

— Jasna dupa — powiedziała Carol mimowolnie podnosząc się z miejsca i podchodząc do Dale’a. — Ten brązowy przedmiot to chyba ten zaginiony pocisk. Przez cały czas był pod nami. — Wzięła wskaźnik i pokazywała nim miejsca na ekranie. — Ale ten czerwony obszar?

Wygląda jak uśmiech bez kota z Alicji w Krainie Czarów.

— Nie jestem do końca przekonany — odpowiedział Dale. — Ale prawdopodobnie nie jest to coś, co ma zasadnicze znaczenie. Ale mam szalony pomysł. Właściwie opiera się on na tym, co mi powiedziałaś o dziwnym zachowaniu wielorybów tam na dole. Może to jest głowa innego wieloryba ustawiona tyłem do światła, wychylona z jaskini. Chyba że ten otwór to co innego. O, tutaj, spójrz na to. Wykonując niewielkie zbliżenie otrzymujemy pojedynczy obraz, który pokazuje oba czerwone izotermiczne obszary. Zobacz, że czerwony obszar pośrodku szczeliny i czerwień twoich wartujących wielorybów wyglądają tak samo. Jeżeli to trochę naciągnąć, to oba obszary mają porównywalną temperaturę. Nie jest to dowód, ale z pewnością podtrzymuje moje przypuszczenia.

Myśli Carol gnały do przodu. Planowała już swój następny ruch. Ważne było, że to ona odnalazła ten pocisk, zanim ktokolwiek dowiedział się, że on tam jest. Musiała wracać do Key West tak szybko, jak tylko to możliwe.

Zabrała swoją torebkę i teczkę. — Czy ktoś może mnie podwieźć na lotnisko, Dale? Zaraz zadzwonię do porucznika Todda i znowu trochę go postraszę. Rozumiesz, żeby był trochę ostrożniejszy i żebyśmy trochę zyskali na czasie.

— Przerwała, myśląc o tysiącu rzeczy naraz. — Ale nie mogę zadzwonić do niego nie wzbudzając żadnych podejrzeń… i muszę podjąć jakieś kroki, żeby załatwić łódź na jutro rano, a przy okazji, myślę że znajdziesz dla mnie jakieś wydruki tych fotografii.

Dale kiwnął głową. — Znajdę — powiedział. — Ale najpierw usiądź i odpręż się przez chwilę. Chcę ci coś jeszcze pokazać. Nie wiem, czy to jest zjawisko rzeczywiste, ale jeżeli jest… — Carol zaczęła protestować, ale w sposobie jego zachowania było coś, co kazało jej się zgodzić.

Usiadła. Wdał się w rozważania o algorytmach wyjaśniając, w jaki sposób informacje na fotografiach mogą być opracowywane tak, by uwydatnić poszczególne zjawiska i umożliwić łatwiejszą interpretację.

— W porządku, w porządku — skwitowała — wystarczą mi podstawy. Już i tak wiem, że ty i twoi inżynierowie jesteście bystrzy.

Dale ponownie puścił na ekran pierwszy obraz w podczerwieni, który przedstawiał trzy wieloryby pod łodzią w pełnym ujęciu. — Ten obraz nie posiada zbytniej termicznej ziarnistości. Każdy pixel obszaru koloru czerwonego, na przykład, nie odpowiada ściśle tej samej temperaturze.

W rzeczywistości rozrzut temperatur w granicach tego samego koloru wynosi w przybliżeniu pięć stopni. Jeżeli teraz rozciągniemy obraz i sprawimy, że izotermiczne obszary będą miały rozrzut jedynie dwóch stopni, wówczas otrzymamy ten obraz.

Na nowym obrazie widniały trzy różne kolory. Trudno było dostrzec indywidualne rysy, a dodane punkty sprawiały, że obraz był niesłychanie trudny do zinterpretowania. Część przodu jednego z wielorybów była teraz w innym kolorze aniżeli reszta zwierzęcia.

— Granica dokładności sprzętu po przełożeniu danych widm na temperatury wynosi około jednego stopnia. Gdybyśmy teraz pokazali inny fragment tego samego obrazu wraz z odnoszącymi się do niego izotermicznymi obszarami, które teraz pokrywają całkowity zakres jednego stopnia, wówczas obraz stałby się omalże groteskowy. A jest dwadzieścia różnych kolorów na oznaczenie izotermicznych obszarów i ponieważ zakłócenia lub błąd w każdym punkcie mają tę samą wielkość co rozrzut w izotermicznych obszarach, jest właściwie niemożliwe zobaczyć trzy wieloryby o znanych nam kształtach. Opowiadam ci o tym wcześniej, by się upewnić, że wiesz, że to co mam ci do przekazania, może być zupełną pomyłką. Niemniej jest to fascynujące.

Kolejny obraz rzucony na ekran stanowił zbliżenie oceanicznego dna tuż ponad rowem, wzdłuż którego podążała Carol, gdy zawróciła, by znaleźć początek śladów. Znajome równoległe linie ledwie były widoczne na obrazie w podczerwieni. Szczelina znajdowała się tuż przy lewym krańcu obraz. Po obu stronach rowu niebieski kolor przechodził czasami w zielony, który oznaczał dwie rafy. Carol, zdziwiona, spojrzała na Dale’a.

— To zbliżenie ma taką samą pięciostopniową ziarnistość jak obraz w dużej skali. Tu nie ma nic godnego uwagi.

— Wyświetlił kolejny obraz. — Ani tutaj. Liczba kolorów z powrotem rośnie tu do dziesięciu. Ale spójrz na to. — Na ekran wjechał jeszcze jeden obraz. Trudno było zrozumieć, co obraz przedstawia, jeszcze trudniej go zinterpretować.

Nie mniej niż dwadzieścia kolorów łączyło różne płaszczyzny w na pozór przypadkowych układach. Bodaj jedyną rzeczą regularną na tym obrazie były skały w tle. Żyły na niej korale i inne morskie stworzenia. I to te skały w tle tak podnieciły Dale’a.

— To właśnie chciałem, żebyś zobaczyła — powiedział wskazując ręką na skały po obu stronach rowu. — Rafy różnią się kolorem. Z jakiejś nieznanej i zupełnie niewytłumaczalnej przyczyny całe skalne tło tej rafy jest zakodowane na żółtozielono. A po przeciwnej stronie, parę stóp za rowem, skalne tło rafy jest żółte. Różnica jednego stopnia.

Przecież jeżeli żółte fragmenty przeplatają się z żółtozielonymi i odwrotnie, to powiedziałbym, że dane są najwyraźniej nieczytelne a to, co widzimy, to zakłócenia. Jednak ten obraz jest nie do podważenia.

Carol pogubiła się. Widziała, że skały w jednej rafie są żółtozielone a po przeciwnej stronie żółte. Ale nic to jej nie mówiło. Potrząsnęła głową. Domagała się dalszych wyjaśnień.

— Nie rozumiem — powiedział Dale kończąc gwałtownym gestem. — Jeżeli te dane są prawdziwe, to znaleźliśmy coś nadzwyczaj ważnego. Albo tam na dole struktury rafy jest coś, co sprawia, że rafa jest jednolicie cieplejsza, albo — i przyznaję, że zabrzmi to niewiarygodnie — jedna z tych dwóch wcale nie jest rafą a czymś innym, co udaje rafę.

4

Znaleźć miejsce do parkowania obok domu Amandy Winchester w Key West w powszedni dzień było prawie niemożliwością. Przystań Hemingwaya ożywiła starą część miasta, w której mieszkała Amanda. Jak zwykle jednak nie uwzględniono konieczności parkowania. Wszystkie odmalowane i odnowione dziewiętnastowieczne rezydencje wzdłuż Eaton Street i Caroline Street miały tablice w rodzaju „Nie próbuj nawet parkować, jeżeli tu nie mieszkasz”. Było to jednak bezcelowe. Ludzie pracujący w sklepach wokół przystani parkowali, gdzie im było wygodnie. W ten sposób unikali wysokich opłat parkingowych na terenie przystani po bezowocnych poszukiwaniach miejsca do parkowania Nick Williams postanowił zostawić auto obok jakiegoś sklepu i dojść do domu Amandy. Był dziwnie niespokojny.

Część swojego podenerwowania zawdzięczał podnieceniu, ale także i temu, że, czuł się trochę winny, Amanda była głównym sponsorem ekspedycji Santa Rosa i, jak znaleźli skarb, Nick spędził z nią sporo czasu. Amanda, Nick i Jake Lewis, wszyscy troje sądzili, że Homer Ashford i jego obie kobiety ukryli gdzieś część skarbu, a potem wyłudzili od nich swoje udziały. Nick i Amanda wspólnie starali się znaleźć dowód, że Homer ich okradł. Nigdy jednak nie udało im się niczego dowieść w przekonujący sposób.

W tym okresie Amanda i Nick byli ze sobą dość blisko.

Widywali się właściwie co tydzień i przez pewien czas traktował ją jak swoją ciotkę czy babkę. Ale mniej więcej po roku przestał składać jej wizyty. W owym czasie nie zrozumiał tego, ale prawdziwa przyczyna, dla jakiej zaczynał jej unikać, była taka, że Amanda, jak dla niego, okazała się zbyt uczuciowa. A do tego zbyt nachalna. Zadawała mu zbyt wiele trudnych pytań o to, co robił w życiu.

Tego właśnie rana nie miał w zasadzie żadnego wyboru, Amanda była w Keys powszechnie znana jako ekspert w dziedzinie zatopionych skarbów. Jej życie składało się z dwóch części: skarby i teatr. A wiedzę w każdej z tych dziedzin miała wręcz encyklopedyczną. Nick nie uprzedził jej telefonicznie, ponieważ nie planował rozmawiać o trójzębie, jeżeli ona nie chciałaby spotkać się z nim. Dlatego z pewnym drżeniem nacisnął dzwonek u drzwi werandy jej okazałego domu.

Młoda kobieta tuż po dwudziestce podeszła do drzwi i uchyliła je. — Tak — powiedziała wciskając przezornie twarz w szczelinę.

— Nazywam się Nick Williams — powiedział. — Chciałbym się widzieć z panną Winchester, o ile to możliwe. Czy jest? — chwila wahania. — Jestem starym…

— Moja babcia jest dzisiaj od rana bardzo zajęta — ucięła. — Może pan zadzwoni i umówi się. — Zaczęła zamykać drzwi zostawiając go z torbą na werandzie. Potem Nick usłyszał inny głos, stłumioną rozmowę i drzwi rozwarły się na oścież.

— No, na miłość boską — powiedziała Amanda wyciągając ramiona. — Odwiedziny młodego dżentelmena.

Wejdź, Nick i ucałuj mnie. — Nick był zakłopotany.

Wszedł i przez grzeczność ucałował starszą kobietę.

Wyswobodziwszy się z jej objęć, zaczai się usprawiedliwiać. — Przepraszam, że cię nie odwiedzałem. Chciałem, ale tak jakoś, moje zajęcia…

— W porządku Nicki, rozumiem — przerwała mu uprzejmie Amanda. Wzrok miała tak przenikliwy, że wprowadzał w błąd co do jej wieku. — Wchodź i opowiadaj, co się z tobą do tej pery działo. Nie widziałam cię odkąd, do licha, to już parę lat upłynęło, odkąd piliśmy koniak po Tramwaju. — Wprowadziła go do pomieszczenia, które stanowiło kombinację studia i salonu. Posadziła go obok siebie na kanapie. — Wiesz, Nicki, myślałam o twoich uwagach na temat aktorki grającej rolę Blanche DuBois.

Były najtrafniejsze z tych, jakie słyszałam przez ten cały czas, jak sztuka szła. Co do niej, miałeś rację, nie powinna była grać Blanche. Ta kobieta po prostu nie miała pojęcia co to jest pożądanie seksualne u kobiety.

Nick rozejrzał się. Pokój niewiele zmienił się od ośmiu lat, gdy odwiedził go po raz ostatni. Wysoki sufit, może piętnaście stóp; wzdłuż ścian szafy z książkami, których pełne półki piętrzyły się do sufitu. W pokoju uwagę przyciągało wiszące naprzeciw drzwi olbrzymie płótno przedstawiające Amandę i jej męża, jak stoją przed swoim domem na przylądku Cod. W tle częściowo był widoczny nowy ford 1955. Amanda na obrazie promieniała urodą.

Była tuż po trzydziestce, ubrana w białą, długą wieczorową suknię. Jej mąż był w czarnym smokingu. Prawie łysy, na skroniach krótkie, jasne, siwiejące włosy. Miał dobre, ciepłe oczy.

Amanda zapytała Nicka, czy chce herbaty. Skinął głową, jej wnuczka, Jennifer, zniknęła w korytarzu. Amanda odwróciła się i ujęła ręce Nicka. — Cieszę się, że przyszedłeś, Nicki. Tęskniłam za tobą. Od czasu do czasu słyszę coś tu i tam o tobie albo o twojej łodzi, ale takie wiadomości z drugiej ręki często są zupełnie nieprawdziwe.

Co porabiałeś? Nadal przez cały czas czytasz? Masz dziewczynę?

Roześmiał się. Amanda wcale się nie zmieniła. Nigdy nie była amatorką banalnych rozmów. — Dziewczyna? — powiedział Nick. — Ten sam problem co zwykle. Te, które są inteligentne, okazują się albo bezczelne, albo uczuciowo głupie, albo jedno i drugie. Te, które są wrażliwe i uczuciowe, nigdy nie czytają książek. — Z jakiegoś powodu przyszła mu na myśl Carol Dawson i nie zastanawiając się dodał — Z wyjątkiem może… — ale nie dokończył, a w zamian powiedział: — Potrzebuję kogoś takiego jak ty.

— Nie, Nicki — zaprzeczyła Amanda nagle poważniejąc. Złożyła ręce na kolanach i przez chwilę patrzyła po pokoju. — Nie — powiedziała po cichu, a jej głos nabrał siły, gdy z powrotem odwróciła się, by spojrzeć na Nicka.

— Nawet ja nie jestem wystarczająco doskonała dla ciebie.

Pamiętam dobrze wszystkie twoje fantastyczne wizje pięknej, młodej boginki. W jakiś sposób połączyłeś wszystko to, co najlepsze w kobietach z twoich ulubionych powieści z twoimi młodzieńczymi marzeniami. Zawsze wydawało mi się, że stawiasz kobiety na piedestale. Muszą być królowymi lub księżniczkami. Ale w dziewczynach, z którymi akurat się spotykasz, poszukujesz słabości, znaków pospolitości i oznak tego, co w zachowaniu najbardziej zwykłe.

Zupełnie jakbyś liczył na to, że okaąą się niedoskonałe, że wykryjesz rysy w ich urodzie tak, żeby usprawiedliwić swój brak zainteresowania.

Nadeszła Jennifer z herbatą. Nick poczuł się nieswojo.

Zapomniał już, jak to jest rozmawiać z Amandą. Zgłębianie uczuć i jej spontaniczne obserwacje wyjątkowo niepokoiły go tego rana. Nie przyszedł do niej po to, by analizowała jego nastawienie do kobiet. Zmienił temat.

— Co do skarbu — powiedział schylając się, by podnieść torbę. — Wczoraj, gdy nurkowałem, znalazłem coś bardzo interesującego. Pomyślałem, że może ty wcześniej widziałaś już coś takiego. — Wyjął trójząb i podał go Amandzie. Omalże go nie upuściła, ponieważ nie była przygotowana na to, że jest taki ciężki. — Na litość boską — powiedziała. Jej chuda ręka, w której trzymała przed sobą złoty trójząb, drżała z wysiłku. — Z czego to może być zrobione? — zdziwiła się. — To jest za ciężkie na złoto.

Nick pochylił się do przodu i zabrał przedmiot. Trzymał go, podczas gdy Amandą wodziła palcami po wyjątkowo gładkiej powierzchni. — Nigdy niczego takiego nie widziałam, Nicki. Nie potrzebuję wyjmować wszystkich książek i fotografii dla porównania. Taka doskonałość wykończenia była nieosiągalna w technologii, jaka panowała w Europie w czasie lub po erze galeonów. To musi być współczesne, ale nie umiem powiedzieć ci nic więcej. Gdzieś ty to znalazł?

Opowiedział jej zaledwie zarys historii, jak zwykle starannie uważając, by nie dać jej zasadniczych informacji.

Nie była to kwestia umowy z Carol i Troyem. Poszukiwacze skarbów tak naprawdę nikomu nie ufają. Ale podzielił się z Amandą myślą, że być może ktoś ukrył właśnie ten przedmiot, a i pozostałe, żeby je później wydobyć. Nick uparł się, że ten jego pomysł stanowi bardzo wiarygodne wytłumaczenie śladów na dnie oceanu.

— Twój scenariusz wydaje mi się bardzo nieprawdopodobny — powiedziała Amandą. — Chociaż muszę przyznać, że jestem zbita z tropu i wcale nie mam lepszego — wyjaśnienia. Może panna Dawson ma jakieś informacje, Piątek które rzucą trochę światła na pochodzenie tych rzeczy. Ale prawie na pewno się nie pomyliłam. Osobiście widziałam czy przeglądałam fotograficzne zbliżenia każdego co bardziej znaczącego fragmentu skarbu odkrytego w Keys w ciągu ostatniego wieku. Mógłbyś mi dzisiaj pokazać jakąkolwiek rzecz a prawdopodobnie powiedziałabym ci, w którym z europejskich krajów została wykonana i w której dekadzie. Jeżeli ten przedmiot pochodzi z zatopionego statku, to jest to współczesny statek. Prawie na pewno po drugiej wojnie światowej. Prawie na pewno nie mogę ci pomóc.

Nick włożył z powrotem trójząb do torby i zbierał się do wyjścia. — Poczekaj chwilę, zanim pójdziesz Nicki — powiedziała Amanda i wstała. — Chodź tu. — Wzięła go pod rękę i podprowadziła tuż przed wielki obraz. — Polubiłbyś Waltera, on także był marzycielem. Uwielbiał poszukiwać skarby. Co roku spędzaliśmy tydzień albo dwa na jachcie na Karaibach pod pozorem szukania skarbów. A tak w ogóle po to, by wzajemnie dzielić się marzeniami. Od czasu do czasu znajdowaliśmy na dnie oceanu różne przedmioty, których nie znaliśmy i snuliśmy dziwaczne domysły, żeby wyjaśnić ich pochodzenie. Prawie zawsze znajdowało się jakieś prozaiczne wyjaśnienie, które było poniżej naszych wyobrażeń.

Nick stał obok niej z torbą na prawym ramieniu. Amanda odwróciła się do niego i miękko położyła rękę na jego przedramieniu. — Ale to nieważne. Nieważne, mimo że po tych wszystkich latach zostaliśmy prawie z pustymi rękami.

Bo zawsze odnajdywaliśmy prawdziwy skarb. Naszą wzajemną miłość. Zawsze wracaliśmy do domu odnowieni, roześmiani i pełni wdzięczności, że życie umożliwiło nam wspólne spędzenie kolejnego tygodnia, dziesięciu dni, w czasie których roiliśmy sobie, fantazjowaliśmy i razem tropiliśmy skarby.

Oczy miała czułe i pełne oddania, głos niski, ale pełen uczucia. — Nie wiem, kiedy i czy w ogóle przyjdziesz, Nicki, ale jest parę spraw, o których swego czasu chciałam ci powiedzieć. Jak chcesz, możesz o nich nie myśleć, bo to bredzenie starej moralizatorki, ale już nigdy mogę nie mieć okazji, by ci o nich powiedzieć. Masz wszelkie zalety, które kochałam w Walterze. Inteligencję, wyobraźnię, wrażliwość, ale coś jest nie tak. Jesteś samotny z wyboru. Twoje marzenia o skarbie i intensywność twojego życia, to nie ty.

Bardzo mi przykro, że to widzę. — Na chwilę przerwała i z powrotem spojrzała na obraz. Potem pozbierała myśli i mówiła jakby do siebie. — Bo kiedy będziesz miał siedemdziesiąt lat i spojrzysz wstecz na to, czym było twoje życie, nie będziesz pamiętał o tym, co robiłeś sam. Będziesz sobie przypominał nieznaczne dotknięcia, chwile gdy twoje życie wzbogacało się dzięki sekundom spędzonym z przyjacielem czy z ukochaną. Właśnie to wspólne odczuwanie cudu zwanego życiem pozwala nam pogodzić się z tym, że jesteśmy śmiertelni.

Nick nie był przygotowany na poruszające spotkanie z Amandą. Myślał, że skończy się w minucie, że zapyta ją o trójząb, a potem odejdzie. Patrząc wstecz zdał sobie sprawę, że przez te wszystkie lata traktował Amandę bardzo niedelikatnie. Ofiarowała prawdziwą przyjaźń, a on nią wzgardził wyrzucając ją zupełnie ze swojego życia, kiedy ich wzajemne stosunki przestały mu już odpowiadać.

Skrzywił się, gdy zrozumiał, jakim jest samolubem.

Kiedy szedł powoli ulicą bezmyślnie patrząc na wygodne, stare domy zbudowane ponad sto lat temu, wziął głęboki oddech. Zbyt wiele wrażeń, jak na jeden poranek.

Najpierw Moniąue, potem Amandą. I zanosi się na to, że trójząb nie rozwiąże żadnego z moich problemów. Zabawne, jak to sprawy zawsze się składają.

A jednak zastanowiło go, że może było sporo prawdy tym, co mówiła Amanda. Przyznał, że później czuł się samotny i dumał, czy niezmierna samotność rzeczywiście idzie w parze z nurtującą świadomością własnej śmiertelności z przejściem do tej fazy życia, o której Thomas Wolfe powiedział: „Byliśmy młodzi i tylko dlatego wydawało nam się, że nigdy nie możemy umrzeć. „Nick poczuł zmęczenie; doszedł do końca drogi i skręcił na chodnik prowadzący do parkingu przy sklepie.

Zobaczył ją, zanim ona go spostrzegła. Stała obok swego nowiutkiego czerwonego mercedesa sport coupe. W ręku miała małą, brązową papierową torbę i zaglądała przez okno do samochodu, który stał obok. Był to pontiak 1990 należący do Nicka. Poczuł nagły przypływ adrenaliny wywołany przez gniew. Nabrał podejrzeń. Gdy w końcu dostrzegła go, odezwał się: — No, Greta, cóż za niespodzianka. To chyba zbieg okoliczności, że jesteśmy w tej samej części Key West dzisiaj i to dokładnie o tej samej porze.

— A, Nick, tak mi się wydawało, że to twój samochód.

Jak się masz? — Położyła papierową torbę na masce swego samochodu i podeszła do Nicka z przyjaznym nastawieniem. Albo nie zauważyła, albo zlekceważyła złośliwy ton jego powitania. Miała na sobie żółtą koszulkę bez rękawów i obcisłe, niebieskie szorty. Jej jasne włosy były ściągnięte do tyłu w dwa małe warkoczyki.

— Nie graj przede mną niewiniątka, fraulein — natarł na nią Nick. — Wiem, że nie przyszłaś tu na zakupy — prawie krzyczał. Wolną ręką podkreślał to, co mówił i bronił Grecie dostępu do siebie. — To nie jest przystanek na twojej trasie. Przyszłaś tu, żeby mnie odnaleźć. Więc czego chcesz? — Nick opuścił ramię. Paru przechodniów zatrzymało się, by obserwować wymianę zdań.

Greta przez chwilę wpatrywała się w niego tymi krystalicznie przeźroczystymi oczami. Nie miała żadnego makijażu. Wyglądała jak mała dziewczynka, wyjąwszy zmarszczki na twarzy. — Ciągle jesteś taki wściekły, Nick? Po tych wszystkich latach? Podeszła bliżej i chytrze uśmiechała się patrząc mu w oczy: — Pamiętam pewną noc prawie pięć lat temu — powiedziała figlarnie — gdy nie byłeś taki wściekły i cieszyłeś się, że mnie widzisz. Zapytałeś mnie, czy chcę cię na jedną noc, nie owijając w bawełnę. I ja się zgodziłam.

Byłeś wspaniały.

W chwilowym przebłysku Nick przypomniał sobie deszczową noc, gdy zatrzymał Gretę, jak opuszczała przystań.

Przypomniał sobie także, jak tej właśnie nocy rozpaczliwie pragnął kogoś dotknąć, kogokolwiek. — To był dzień po pogrzebie mego ojca — powiedział szorstko. — I do tego było bez znaczenia. Odwrócił wzrok. Nie mógł znieść jej przeszywającego spojrzenia.

— Nie odniosłam takiego wrażenia — ciągnęła dalej Greta tym samym figlarnym, niemniej jednak pozbawionym emocji tonem. — Czułam cię w sobie, smakowałam twoje pocałunki. Nie powiesz mi…

— Słuchaj — przerwał jej Nick najwyraźniej rozdrażniony. — Czego chcesz? Nie chcę tutaj stać całe rano sprzeczając się z tobą o jakąś głupią noc sprzed pięciu lat.

Przecież wiem, że po coś tu jesteś. Co to takiego?

Greta zrobiła krok do tyłu i rysy jej stwardniały.

— Z ciebie jest bardzo trudny facet, Nick. To byłaby świetna sprawa robić z tobą interesy, gdybyś nie był taki, jak ty to mówisz, gdybyś nie miał drzazgi w dupie. — Na chwilę przerwała. — Przychodzę od Homera. Ma dla ciebie propozycję. Chce wiedzieć, co znalazłeś wczoraj w oceanie.

Chce pogadać o spółce.

Nick roześmiał się triumfująco. — A więc przez cały czas miałem rację. Nasłał cię, żebyś mnie odnalazła. A teraz drań chce rozmawiać o spółce. Ha, nic z tego. Nie obrobicie mnie znowu. Powiedz swojemu chlebodawcy czy kochankowi, czy kim tam on jest, żeby swoją propozycję wsadził sobie w dupę. A teraz, jeśli wybaczysz…

Chciał obejść Gretę i otworzyć drzwi swojego samochodu JLJ mocna ręka chwyciła go za przedramię. — Robisz błąd, Nick. — Jej oczy znowu go przewierciły. — Wielki błąd. Nie stać cię, żeby to zrobić na własną rękę. To co znalazłeś, prawdopodobnie nie ma żadnej wartości. Jeżeli ma, daj mu wydać pieniądze. — Jej oczy kameleona jeszcze raz się przesunęły. — A tak miło byłoby znowu razem pracować.

Nick wsiadł do samochodu i włączył silnik. — Nie da rady, Greta. Tracisz czas. Teraz muszę jechać. — Wycofał z parkingu a potem wyjechał na ulicę. Skarb znowu zajmował jego myśli. Przez chwilę był przygnębiony tym, co powiedziała mu Amanda o trójzębie, ale fakt, że Homer chciał go zobaczyć, dawało Nickowi poczucie siły. Ale, pytał siebie, skąd to wie? Kto wygadał? A może ktoś nas widział?

5

Gdy komandor Winters wrócił do swojego biura po zaplanowanym spotkaniu z wydziałem spraw społecznych, jego sekretarka, Dora, ostentacyjnie czytała miejscową gazetę. — Hm, hm — powiedziała rozmyślnie starając się zwrócić jego uwagę. — Czy to znaczy, że znany mi skądinąd Yernon Winters gra główną rolę w Nocy Iguany dziś wieczorem w teatrze w Key West? Chyba że w tym mieście jest ich dwóch?

Roześmiał się. Lubił Dorę. Murzynka, prawie sześćdziesięcioletnia, dziesięciokrotna co najmniej babka i jedna z nielicznych sekretarek w bazie, które rzeczywiście były dumne ze swej pracy. Wszystkich, włączając w to komandora Wintersa, traktowała jak jedno ze swych dzieci. — To dlaczego nie powiedział mi pan? — zapytała z udawaną obrazą. A gdybym całkiem to przeoczyła? Mówiłam w zeszłym roku, aby zawsze nam pan mówił, kiedy gra.

Ujął ją za rękę i lekko ścisnął. — Chciałem ci powiedzieć, Doro, ale po prostu jakoś wypadło mi to z głowy.

A wiesz, że to, że jestem aktorem nie za bardzo podoba się Marynarce. Dlatego wolałbym za bardzo nie robić szumu.

Ale mam bilety dla ciebie i twojego męża. — Spojrzał na stertę notatek z informacjami na swoim biurku. — Aż tyle tego? A nie było mnie trochę ponad dwie godziny.

— Dwie z nich chyba pilne — powiedziała Dora patrząc na zegarek. — Jakaś panna Dawson z Miami Herold zadzwoni za jakieś pięć minut; ten porucznik Todd wydzwania przez całe rano. Upiera się, że musi się z panem widzieć przed lunchem, bo w przeciwnym razie nie będzie mógł odpowiednio przygotować się do popołudniowego spotkania. Zostawił dziś rano obszerną informację w pana tajnej poczcie. Zaraz pewnie wścieknie się na mnie, bo przecież nie mogłam przerwać pana spotkań, by o tym powiedzieć. Czy to naprawdę takie ważne?

Komandor Winters wzruszył ramionami i otworzył drzwi do swojego biura. Ciekawe czego Todd chce, myślał.

Chyba powinienem sprawdzić swoją pocztę, zanim pobiegnę na spotkanie z szefem. — Czy wprowadziłaś do komputera pozostałe informacje? — zapytał Dorę nim zamknął drzwi. Skinęła głową. — W porządku, porozmawiam z panną Dawson, jak zadzwoni. Powiedz Toddowi, że zobaczę się z nim za piętnaście minut. — Usiadł za biurkiem i włączył swój komputer. Uruchomił podkatalog telepoczty i spostrzegł, że rano pojawiły się w nim już trzy nowe hasła. W tym jedno jako „ściśle tajne”. Podał swoją tożsamość, włączył słowny kod „ściśle tajne” i zaczął odczytywać przekaz porucznika Todda.

Zadzwonił telefon. Po kilku sekundach zgłosiła się Dora i powiedziała, że to panna Dawson. Zanim zaczęli, komandor zgodził się, że wywiad może być na videofonie i że można go nagrać. Przypominał sobie Carol z jej sporadycznych wystąpień w telewizji i od razu ją poznał. Na wstępie wyjaśniła mu, że korzysta z dostępu do środków łączności na międzynarodowym lotnisku w Miami.

— Panie komandorze — powiedziała nie tracąc czasu.

— Mamy nie potwierdzoną informację, że Marynarka zaangażowała się w poszukiwanie czegoś bardzo ważnego i tajnego w Zatoce Meksykańskiej między Key West a Everglades. Zarówno pańscy ludzie od kontaktów z prasą, jak porucznik Todd zdementowali tę informację i z pytaniami odesłali do pana. Nasz informator powiedział nam, a oba te fakty sprawdziliśmy, że po Zatoce pływa dzisiaj duża ilość pomocniczych okrętów i że pan chciał wypożyczyć nowoczesny oceaniczny teleskop z Instytutu Oceanograficznego w Miami. Czy mógłby pan to skomentować?

— Oczywiście, proszę pani — komandor przybrał najlepszy ze swych uśmiechów. Na porannym spotkaniu z admirałem starannie wypróbował odpowiedź. — To doprawdy zadziwiające, jak rozchodzą się plotki, zwłaszcza wtedy, gdy ktoś podejrzewa Marynarkę o nikczemne postępki.

— Zaśmiał się półgębkiem. — Te wszystkie działania stanowią po prostu część przygotowań do rutynowych manewrów, które mają się odbyć w przyszłym tygodniu.

Ludzie z obsługi statków badawczych trochę zardzewieli, więc chcieli poćwiczyć w tym tygodniu. Co do teleskopu z MOI, zamierzaliśmy go wykorzystać w naszych manewrach, by sprawdzić jego przydatność w ocenianiu podwodnych zagrożeń. — Spojrzał wprost do kamery. — To tyle, proszę pani. Nic szczególnego się nie dzieje.

Carol obserwowała komandora na monitorze. Spodziewała się kogoś obdarzonego powierzchownością nieodpartego autorytetu, a ten człowiek miał w oczach łagodność, jakąś wrażliwość, dość niespotykaną u wojskowego oficera. Nagle wpadła na pewien pomysł. Podeszła blisko do swojej kamery. — Panie komandorze — powiedziała z sympatią, — Pozwoli pan, że zadam hipotetyczne pytanie.

Jeżeli Marynarka testowałaby nowe rodzaje pocisków i jeden próbny pocisk zboczyłby z kursu i może nawet zagroziłby zaludnionym obszarom, czy nie byłoby prawdopodobne, że odwołując się do racji narodowego bezpieczeństwa, Marynarka zaprzeczyłaby, że coś takiego miało miejsce?

W oczach komandora na ułamek sekundy pojawiło się wahanie. Wyglądał tak, jakby pytanie poruszyło go. Potem odzyskał panowanie nad sobą. — Trudno odpowiadać na takie hipotetyczne pytania — zaczął oficjalnie. — Ale mogę stwierdzić, iż rzeczą Marynarki jest dopilnować, by opinia publiczna była poinformowana o jej działalności.

Jedynie wtedy, gdy przepływ informacji mógłby w znaczący sposób zagrozić naszemu narodowemu bezpieczeństwu, zaczyna działać cenzura.

Wywiad zmierzał do szybkiego końca. Carol osiągnęła swój cel. Cholera, zaklął w duchu Winters gdy Dora oznajmiała mu, że porucznik Todd czeka, by się z nim spotkać. Powinienem był się spodziewać tego pytania. Ale skąd ona wie? Czy w jakiś sposób przechytrzyła Todda albo jakiegoś innego oficera? Chyba że ktoś w Waszyngtonie puścił farbę.

Winters otworzył drzwi do swojego biura i porucznik Todd jak burza wpadł do pomieszczenia. Towarzyszył mu drugi porucznik, wysoki, szeroki w ramionach, o krzaczastych brwiach, którego Todd przedstawił jako porucznika Ramireza z Wydziału Wywiadu Marynarki Wojennej.

— Czy przeczytał pan moją informację? Co pan sądzi? Mój Boże, przecież niewiarygodne, co ci Rosjanie wyprawiają.

Nie miałem pojęcia, że są tacy bystrzy — Todd prawie krzyczał chodząc w podnieceniu po biurze.

Winters obserwował, jak porucznik ciska się po pokoju.

Temu młodemu człowiekowi bardzo się śpieszy, żeby dostać się gdzieś wyżej. Niecierpliwość sączy się ze wszystkich jego porów, ale co, na Boga, on opowiada o Rosjanach?

I co robi z nim ten meksykański mięśniak?

Proszę usiąść — odpowiedział komandor wskazując krzesła naprzeciw swego biurka. Spojrzał surowo na porucznika Todda. — I proszę zacząć od wyjaśnień. Co robi tu porucznik Ramirez? Zna pan rozporządzenia.

W zeszłym tygodniu mieliśmy wszyscy na ten temat szkolenie. Tylko oficerowie w randze od komandora wzwyż są, w razie konieczności, upoważnieni do udzielania informacji.

Todd od razu zaczął się bronić przed zarzutami. — Panie komandorze — wziął oddech — sądzę, że mamy tu do czynienia z międzynarodowym incydentem, zbyt poważnym, ażeby go ograniczać do kwestii związanych z projektami specjalnymi i z systemami inżynierii. O ósmej trzydzieści rano zostawiłem panu wiadomość, by zechciał mnie pan skontaktować z ASAP, bo tam zrobili znaczne postępy w pracy nad planem „Złamana Strzała”. Do dziesiątej nie miałem od pana wiadomości, mimo że parokrotnie jeszcze usiłowałem pana złapać przez telefon. Wtedy zacząłem się martwić, że tracimy cenny czas. Skontaktowałem się z Ramirezem, żeby on i jego ludzie mogli przystąpić do działania.

Todd wstał z krzesła. — Panie komandorze — ponownie rozpoczął podnosząc w podnieceniu głos — może tego dostatecznie nie wyjaśniłem w mojej pocztowej informacji, ale mamy niepodważalny dowód, że ktoś wysłał komendę, aby Pantera zboczyła z trasy zaraz po tym jak uruchomiony został APRS. Specjalnie w tym celu zbadaliśmy niepełne dane telemetryczne i mamy potwierdzenie, że na dwie sekundy przed tym jak pocisk zboczył z kursu, odbiorniki komend powariowały.

Uspokójcie się, poruczniku Todd i siadajcie — Winters był poirytowany. Nie tylko tym, że Todd nonszalancko nie zważał na rozporządzenia, ale i tym, że wprost mu zarzucił brak reakcji na jego informację. Komandor rozpoczął swój dzień od spotkania z admirałem, który domagał się sprawozdania z całej tej sprawy „Złamana Strzała”.

Dlatego aż do powrotu z wydziału spraw społecznych był w swym biurze, wyjąwszy kilka minut, nieobecny.

Gdy Todd z powrotem usiadł, Winters ciągnął: — Proszę mi oszczędzić histerii i osobistych wniosków. Domagam się od pana faktów i tylko faktów; i spokojnie, niczego nie przesądzajmy. Oskarżenia, jakie pan sformułował parę minut temu, są bardzo, bardzo poważne. A jeżeli pan zbyt szybko przechodzi do nieumotywowanych wniosków, to według mnie można by mieć wątpliwości co do pana przydatności jako oficera. Dlatego zacznijmy od początku.

W oczach porucznika pojawił się błysk złości. Todd otworzył swój notes. Zaczął mówić monotonnym, starannie wymodulowanym głosem unikając w ten sposób wszelkich przejawów emocji. — Dziś rano, dokładnie o trzeciej czterdzieści pięć obudził mnie aspirant Andrews, który przez prawie całą noc pracował nad wydrukami danych telemetrycznych, jakie odbieraliśmy zarówno ze stacji Canaveral, jak i ze statku opodal Bimini. Jego zadaniem było prześledzić bieg zdarzeń zaprogramowanych na pokładzie rakiety Pantera i, o ile to możliwe, określić na podstawie danych telemetrycznych czy na pokładzie rakiety tuż przed tym jak zboczyła z kursu, miały miejsce jakieś nieprzewidziane zdarzenia. Wydawało nam się, że w ten sposób może uda się uchwycić przyczyny.

— W cywilu aspirant Andrews był detektywem. Jak pan wie, system danych jest całkowicie ograniczony przez zakres częstotliwości fal. A więc pliki danych telemetrycznych pojawiają się, do pewnego stopnia, w sposób sztuczny, co oznacza, że wiele spośród wartości danych, które kierowały zachowaniem rakiety w czasie gdy zmieniła ona kierunek lotu, zostało przesłanych na ziemię dopiero parę minut później po tym, jak pocisk zboczył z trasy, a stacje nasłuchu parokrotnie na przemian traciły i odzyskiwały jego ślad.

Todd mówił, a komandor zapisywał coś w małym kołonotatniku. Po minucie Winters skończył i podniósł wzrok na Todda i Ramireza. — Mam w takim razie uwierzyć — powiedział z sarkazmem — że na tej podstawie chcecie oskarżyć Związek Radziecki i postawić na baczność wywiad Marynarki? A może coś jeszcze macie?

Todd wyglądał na zmieszanego. — To znaczy — ciągnął dalej Winters podnosząc teraz głos — że Rosjanie znali kod ćwiczebnych komend i w ciągu dwóch sekund we właściwym czasie wysłali gdzieś z okolic wybrzeża Florydy ponad trzysta rozkazów. I to wydaje się wam bardziej prawdopodobne niż to, że w systemie oprogramowania 4.2 jest jakiś błąd? Mój Boże, poruczniku, niechże pan ruszy głową. Zmory pana nawiedzają? Jest rok 1994, na arenie międzynarodowej właściwie żadnego napięcia, a panu wydaje się, że Rosjanie są aż tak głupi, żeby narażając na szwank odprężenie ściągać z kursu pocisk amerykańskiej Marynarki, zwłaszcza że ciągle jest w trakcie prób? Nawet gdyby mogli spowodować, by ten pocisk poleciał do wyznaczonego przez nich miejsca, w którym mogliby go ukryć i potem dokładnie przebadać rekonstruując jego technologię, to dlaczego mieliby podejmować tak straszne ryzyko dla stosunkowo niewielkich korzyści?

Todd i Ramirez nie odzywali się w trakcie przemowy komandora. Ramirez, nieprzyjemnie zażenowany, zaczął wyglądać jej końca. Z Todda także już uszła cała chłopięca pewność siebie. Splótł palce i w roztargnieniu zaczął trzaskać stawami. Po dłuższej chwili Winters kontynuował, stanowczo, ale bez rozdrażnienia obecnego na początku jego przemówienia.

Sporządziliśmy wczoraj szczegółowy roboczy spis, poruczniku. Zakładaliśmy, że do dzisiaj będzie gotowy.

Niech pan jeszcze raz sprawdzi oprogramowanie 4.2 i zwróci szczególną uwagę na to, czy gdyby zestawić go z układem ćwiczebnych komend, można by wychwycić błędy, jakie wyszły w czasie testowania pojedynczego modułu lub całości. Może szkopuł tkwi w podprogramie odbiorczym komend, którego przy tym odpaleniu nie poprawiono. I chce, żeby na popołudniowe spotkanie przedstawił mi pan listę możliwych awarii, które da się wyjaśnić przy pomocy danych telemetrycznych, a więc inaczej, nie odwołując się do obcych sił, które wysłały komendę. A potem proszę powiedzieć, co pan planuje zrobić, by wykonać analizę każdego możliwego przypadku awarii i żeby skrócić tę listę.

Ramirez wstał z zamiarem wyjścia. — W tych okolicznościach, panie komandorze, uważam że moja obecność jest tutaj co najmniej niestosowna. Powierzyłem już sprawę paru ludziom i zawaliłem śledczą robotę, aby sprawdzić, czy na tym obszarze Rosjanie podejmowali ostatnio wojskową czy cywilną działalność. Temu przedsięwzięciu nadałem najwyższy priorytet. Po tej rozmowie wydaje mi się, że powinienem zawiesić…

— Nie, niekoniecznie — przerwał mu komandor Winters. — W tych okolicznościach trudno byłoby się panu wytłumaczyć. — Spojrzał na obu skręcających się ze wstydu młodych poruczników. — A nie chcę być mściwy i stawiać was obu do raportu, chociaż twierdzę, że obaj działaliście pochopnie i poza regulaminem. Nie, poruczniku, proszę kontynuować działania wywiadowcze. Mogą ewentualnie mieć pewne znaczenie. Tylko proszę nie robić z tego wielkiej sprawy. Ja biorę odpowiedzialność.

Ramirez podszedł do drzwi. Był wyraźnie wdzięczny.

— Dziękuję, panie komandorze — powiedział szczerze.

— Bo przez chwilę myślałem, że się wpakowałem w straszny kanał. Odebrałem bardzo pouczającą lekcję.

Winters zasalutował oficerowi wywiadu i zwrócił się do Todda, który także najwyraźniej przygotowywał się do wyjścia. Podszedł do obrazu Renoira i udawał, że mu się przygląda. Zaczai spokojnie, nie odwracając się w stronę młodszego oficera. — Czy mówił pan coś reporterce, pannie Dawson, o pocisku albo czy ona wspominała panu o tym w trakcie rozmowy?

— Nie, panie komandorze, niczego takiego nie było — stwierdził Todd. — Odpowiadała wręcz wymijająco, gdy zapytałem ją, o czym słyszała.

— Albo ma jakieś poufne informacje, albo dużo, dużo szczęścia — powiedział niby do siebie komandor Winters.

Podszedł bliżej do obrazu i wyobrażał sobie, że słyszy muzykę, którą na pianinie gra młodsza z sióstr. Dzisiaj słyszał sonatę Mozarta, ale nie był to właściwy czas na słuchanie. Poza tym ten młody człowiek musi dostać solidną nauczkę, pomyślał odwracając się.

— Czy pan pali, poruczniku? — zapytał proponując Toddowi papierosa. Młody człowiek potrząsnął głową.

— Ja palę — powiedział Winters. Włożył do ust pali maiła i zapalił. — Mimo, że jest tysiąc powodów, dla których nie powinienem. Za to prawie nigdy tego nie robię w pobliżu ludzi, którzy nie palą. To kwestia okoliczności.

Podszedł do okna, spojrzał przez nie i powoli wypuścił ustami dym. Todd wyglądał na zaintrygowanego. — A teraz — ciągnął Winters — dziwna rzecz, palę i nie zważam na okoliczności. Przez pana. Widzi pan, poruczniku Todd — powiedział raptownie odwracając się — jak sobie zapalę, jestem spokojniejszy. To znaczy, lepiej sobie radzę z własną złością.

Podszedł wprost do porucznika. — Bo do cholery, młody człowieku, jestem o to wściekły. Nie, nie myli się pan, o co. Z jednej strony chciałbym pana oddać dla przykładu choćby i pod sąd wojskowy za nieprzestrzeganie regulaminu. Jest pan za bardzo zarozumiały, zbyt pewny swoich wniosków. To niebezpieczne. Jeżeli się panu coś wymknęło i powiedział pan tej reporterce coś z tego, co tutaj mówił, to fora ze dwora. Ale — Winters przeszedł za biurko i udusił papierosa — zawsze uważałem, że za jedną pomyłkę ludzi nie należy krzyżować.

Usiadł i przechylił się na krześle do tyłu. — Tak między nami mężczyznami, poruczniku. Wystawiam pana na próbę. Nie chcę więcej słyszeć żadnych bzdur o międzynarodowym incydencie. To jest prosty przypadek wady w działaniu próbnego pocisku. Proszę wykonywać swoją pracę uważnie, starannie i dokładnie. Niech się pan nie martwi, sprawdzę czy praca została wykonana właściwie. Armia nie zapomina o pana ambicjach czy talencie, ale jeżeli jeszcze raz postąpi pan w tej kwestii pochopnie, to osobiście dopilnuję, żeby miał pan zapaprane papiery.

Todd stwierdził, że może odejść. Nadal był wściekły.

Teraz bardziej na siebie, ale wiedział, że lepiej nie dać tego po sobie poznać. Wintersa uważał ledwie za kompetentnego starego pryka i nie mógł znieść, gdy on go pouczał. Ale jak na razie nie mam żadnego wyboru, tylko to przyjąć, myślał sobie, gdy opuszczał biuro komandora.

6

Kiedy Nick po spotkaniu z Amandą i po starciu z Gretą wchodził do swojego mieszkania, właśnie zamigotało światło videofonu. Z powrotem wstawił do ubikacji torbę z trójzębem i włączył automatyczną sekretarkę. Na małym trzycalowym monitorze pojawiła się Juliannę. Nick uśmiechnął się pod nosem. Wszystkie informacje dla niego, choćby najbardziej błahe, zostawiała zawsze na video.

— Przepraszam, że ci to mówię Nick, ale właśnie odwołano twój czarter na jutro i niedzielę do Tampa. Powiedzieli, że słyszeli prognozę pogody z zapowiedzią burz. Ale i tak nie wszystko stracone, bo dostałeś od nich zaliczkę — na chwilę przerwała. — Przy okazji; Linda, Corinne i ja wybieramy się dzisiaj do Joego Łazęgi, żeby posłuchać Angie Leatherwood. Może byś wpadł na chwilę chociaż się przywitać? Mogłabym ci nawet postawić drinka.

Cholera, zaklął w duchu Nick. Potrzebuję pieniędzy.

Troy też. Machinalnie wystukał imię Troya na małym pulpicie obok telefonu i czekał, aż Troy podniesie słuchawkę i naciśnie włącznik video. — O, profesor, cześć. Cóż porabiasz w taki piękny dzień w tropikach? — Troy jak zwykle był w dobrym humorze. Nick nie pojmował, jak można być nieustannie w tak dobrym nastroju.

— Coraz gorsze wiadomości, przyjacielu — odpowiedział Nick. — Po pierwsze Amanda Winchester mówi, że nasz trójząb jest współczesny i prawie na pewno nie jest dawnym skarbem. Co do mnie, nie jestem całkiem przekonany. Ale to nie wygląda obiecująco. Po drugie i chyba ważniejsze na krótki dystans, nasz czarter został odwołany.

Nie mamy roboty na weekend.

— Hmm — mruknął Troy i grymas przemknął po jego twarzy — to znaczy, są problemy. — Przez chwilę wydawało się, że Troy nie wie, co powiedzieć. Potem wrócił do zwykłego, pogodnego uśmiechu. — Ej, profesorze, mam pomysł. Skoro dzisiaj po południu obaj nie mamy nic do roboty, to może byś przyszedł tutaj, do sanatorium Jeffersona na jakieś chipsy i piwo. I tak chcę ci coś pokazać.

W każdych innych okolicznościach Nick odrzuciłby propozycję Troya i spędził popołudnie czytając Panią Bovary.

Ale poranek był wystarczająco niespokojny i Nick coraz bardziej zdawał sobie sprawę, że potrzebuje oddechu.

Uśmiechnął się pod nosem. Troy był bardzo zabawnym człowiekiem. Spędzić popołudnie na popijaniu i uciechach, to brzmiało zachęcająco. Poza tym Troy pracował u niego od czterech miesięcy i jeszcze nie mieli okazji, by się bliżej poznać, mimo że wiele godzin spędzali razem na łodzi.

Nick ani razu nie był u Troya w domu.

Dobra — Nick usłyszał swoją odpowiedź. — Przyniosę jedzenie, a ty zdobądź piwo. Spotkamy się za dwadzieścia, trzydzieści minut.

Gdy zatrzymał swój samochód przed małym bliźniakiem w jednej ze starszych dzielnic Key West, Troy właśnie nadchodził. Wracał ze sklepu niosąc dużą papierową torbę z trzema opakowaniami piwa po sześć sztuk. — To powinno nam wystarczyć na popołudnie — mrugnął witając się z Nickiem. Poprowadził go ścieżką przed frontowe drzwi, na których widniała przyklejona karteczka: „Profesorku, wracam migiem. Troy”. Zdjął karteczkę i sięgnął do małego występu nad drzwiami, by poszukać klucza.

Nick nigdy nie zastanawiał się, jak może wyglądać mieszkanie Troya. Z pewnością jednak nie wyobraziłby sobie takiego salonu, jaki ujrzał po wejściu do środka.

Pokój utrzymany był w czystości i umeblowany czymś, co można by nazwać jedynie wczesnobabcinym stylem. Zbieranina starych kanap i foteli nabytych na wyprzedaży bubli (żaden ze sprzętów nie był w tym samym kolorze. Dla Troya nie miało to znaczenia. O meblach myślał w kategoriach funkcjonalności a nie dekoracyjności.) Były ustawione w prostokąt, z długim drewnianym stolikiem do kawy pośrodku. Na stole leżały porządnie poukładane czasopisma elektroniczne i magazyny video. Przede wszystkim jednak rzucał się w oczy najnowszej generacji dźwiękowy sprzęt elektroniczny. Cztery wysokie kolumny starannie rozmieszczone w rogach tak, by wszystkie dźwięki skupiały się na środku pokoju. Jak tylko obaj znaleźli się w salonie, Troy podszedł do kompaktowego odtwarzacza płyt stojącego na szczycie elektronicznej wieży i włączył go. Pokój wypełnił cudowny, bogaty, czarny żeński głos z fortepianem i gitarą w tle.

— To nowy album Angie — poinformował Troy wręczając Nickowi otwarte piwo. Poszedł do kuchni do lodówki, podczas gdy Nick rozglądał się po pokoju. — Jej agent twierdzi, że będzie to złota płyta. Love letters przeszły ledwo zauważone, a mimo to wyciągnęła z tego przeszło ćwierć miliona dolarów nie licząc pieniędzy z trasy koncertowej.

— Jak sobie przypominam, mówiłeś, że ją znasz — powiedział Nick pociągając łyk piwa. Podszedł do stojaka z płytami obok stereofonicznej wieży, na którym znajdowało się sześćdziesiąt czy siedemdziesiąt starannie ułożonych płyt. Z przodu otwartego stojaka widać było okładkę z fotografią pięknej czarnej kobiety. Miała na sobie długą, koktailową suknię. Memories of Enchanting Nights — brzmiał tytuł albumu. — Czy coś jeszcze z opowieści o pannie Leatherwood? — zapytał Nick spoglądając na Troya. — To wspaniała kobieta, jakby się kto pytał.

Troy zaprogramował odtwarzacz płyt na ósmy utwór albumu. — Nawet jakby się nie pytał — roześmiał się serdecznie. — Ta piosenka najlepiej ci wszystko opowie.

Nick usiadł na jednym z dziwnych foteli i słuchał cichej ballady z delikatnym rytmem w tle. Utwór był zatytułowany Let Me Take Care of You, Baby. Opowiadał historię żarliwego wielbiciela, który rozśmieszał piosenkarkę w domu i w łóżku. Pasowali do siebie, byli przyjaciółmi. On jednak nie mógł jej niczego przyrzec, bo jeszcze się nie zdecydował. Dlatego w ostatniej zwrotce kobieta śpiewająca pieśń prosi go, by porzucił pychę, aby mogła być o niego spokojna.

Nick spojrzał na Troya i pokręcił głową.

— Jefferson — powiedział. — Tego za wiele. Nigdy nie wiem, kiedy mówisz serio, a kiedy robisz sobie jaja.

Troy roześmiał się i wstał z kanapy.

— Ależ profesorze — zaprotestował — dzięki temu jest ciekawiej. — Podszedł do Nicka i wziął od niego pustą puszkę po piwie. — Trudno ci uwierzyć, nie? — powiedział wciąż się uśmiechając i patrząc Nickowi prosto w oczy że może twój pierwszy czarny kumpel ma parę wymiarów, których nie dostrzegłeś. — Odwrócił się i poszedł do kuchni. Nick słyszał, jak otwiera puszki z piwem i wrzuca chipsy do miseczki. — No — krzyknął Nick — czekam.

Co to za bomba?

— Angie i ja znamy się od pięciu lat — powiedział Troy z kuchni. — Po raz pierwszy spotkaliśmy się, gdy ona miała zaledwie dziewiętnaście lat i była zupełnie głupiutka życiowo. Pewnej nocy, zaraz po tym jak się tutaj sprowadziłem, byliśmy tutaj i słuchaliśmy albumu Whitney Huston. Angie zaczęła śpiewać.

Troy wrócił do salonu. Na małym drewnianym stoliczku postawił miseczkę napełnioną chipsami i usiadł na fotelu obok Nicka. — A reszta, jak mówią w Hollywood, to cała historia. Przedstawiłem ją właścicielowi miejscowego nocnego klubu. W ciągu roku podpisała kontrakt na nagranie i miałem problem. Była moją kobietą, ale nie stać mnie było na to, żeby ją utrzymywać. — Troy przez kilka chwil był niezwykle, jak na siebie, spokojny i milczący. — To naprawdę cholerna sprawa, kiedy duma stoi na przeszkodzie uczuciu do jedynej kobiety, jaką kiedykolwiek się kochało.

Nick był zaskoczony odkryciem, że intymne zwierzenia Troya poruszyły go. Wychylił się z fotela w geście zrozumienia i lekko dotknął ramienia Troya. Troy szybko zmienił temat. — A ty, profesorze? Ile złamanych serc jest na ścianie w twojej ubikacji? Widziałem, w jaki sposób Juliannę, Corinne a nawet Greta patrzą na ciebie. Dlaczego nigdy się nie ożeniłeś?

Nick roześmiał się i łyknął piwa. — Chryste, to musi być mój szczęśliwy dzień. Wiesz Jefferson, że jesteś drugą osobą, która mnie dzisiaj pyta o miłość mojego życia?

Pierwszą była siedemdziesięcioletnia kobieta.

Nick pociągnął następnego łyka. — Co do Grety — ciągnął — wpadłem dzisiaj na nią. I to nie był przypadek.

Czekała na mnie, gdy rozmawiałem z Amandą. Wiedziała, że coś wczoraj znaleźliśmy i chciała porozmawiać o spółce.

Wiesz coś o tym?

— Pewnie, że tak — odpowiedział ze swobodą Troy.

— Homer chyba kazał nas śledzić. Ostatniej nocy, gdy kończyłem pracę na łodzi, Greta czekała na mnie, żeby wyciągnąć wiadomości. Obserwowała, jak wychodziłeś z torbą i albo domyślała się, albo wiedziała, że coś znaleźliśmy. Niczego jej nie powiedziałem, ale i nie zaprzeczałem.

Nie zapominaj, że Ellen widziała Carol i mnie w biurze przystani z całym tym pełnym bajerów sprzętem.

— Tak, wiem — powiedział Nick — i oczywiście nie spodziewałem się, że uda mi się całkiem zachować to w tajemnicy. Po prostu byłoby miło, gdybyśmy mogli znaleźć więcej skarbów, o ile one istnieją, zanim oni zaczną się wścibiać i śledzić każdy nasz ruch.

Obaj w milczeniu pili piwo. — Ale udało ci się uniknąć odpowiedzi na moje pytanie — odezwał się w końcu Troy ze złośliwym uśmieszkiem. — Było o kobietach. Jak to jest, że facet taki jak ty, przystojny, wykształcony, najwyraźniej nie pedał, nie ma stałej kobiety?

Nick przez chwilę zastanawiał się. Badawczo przyglądał się przyjaznej, szczerej twarzy Troya i postanowił skoczyć na głęboką wodę, — Nie jestem pewien, Troy — powiedział poważnie — ale myślę, że chyba je wszystkie odepchnąłem. Zawsze okazywało się, że coś w nich nie tak i miałem wymówkę. — Nowa myśl zakradła się do umysłu Nicka. — Może w jakiś sposób na tym zyskuję. Pytałeś o złamane serca. Największe z nich, u mnie w ubikacji, to moje własne. Zostało rozbite na kawałki, gdy byłem młodym chłopakiem. Przez kobietę, która pewnie nawet mnie nie pamięta.

Troy wstał i podszedł do odtwarzacza płyt, by zmienić muzykę. — Wysłuchajcie nas obu — powiedział żartobliwie — borykających się z nieskończoną złożonością żeńskiego gatunku. Może one zawsze będą zwariowane, tajemnicze i cudowne. A przy okazji, profesorze… — na twarz Troya powrócił charakterystyczny uśmiech — podjąłem ten temat, by cię przestrzec. O ile nie gubię się w domysłach, ta reporterka namierzyła cię. Lubi wyzwania. A ty, jak na razie, dajesz tylko negatywne sygnały, skromnie mówiąc.

Nick podskoczył na krześle w nagłym przypływie energii.

— Idę po następne piwo, chłoptasiu. Aż do tej chwili wydawało mi się, że rozmawiam z kimś, kto jest obdarzony intuicją i wyrozumiałością. Teraz natomiast okazało się, że rozmawiam z jakimś głupim czarnym, któremu wydaje się, że „gówniarz” to słowo pieszczotliwe. — W drodze do kuchni zatrzymał się na chwilę, by wziąć chipsa. — A tak przy okazji — krzyknął do Troya. — przez telefon mówiłeś, że chciałeś mi coś pokazać. Czy to był ten album Angie Leatherwood, czy coś innego?

Troy natknął się na niego w holu, gdy Nick wracał z piwem. — Nie — powiedział szczerze. — To było coś innego. Ale chciałbym najpierw z tobą porozmawiać, by się upewnić… no, nie jestem pewien dlaczego, może żeby się przekonać, że mnie nie zlekceważysz.

— O czym ty mówisz? — Nick był nieco zdezorientowany.

— O tym tutaj — powiedział Troy pukając w zamknięte drzwi w holu naprzeciw salonu. — To moje dziecko.

Pracowałem nad tym przecież ponad dwa lata. Przez większość czasu sam, trochę mi w tym pomagał Lanny, artystyczny młodszy brat Angie. Teraz chcę, żebyś to wypróbował. Będziesz moim pierwszym alfa testerem.

— Do diabła, pogubiłem się… Co to jest alfatester?

— Nick znowu zmarszczył brew usiłując nadążyć za tokiem rozmowy. Dwa szybkie piwa na pusty żołądek sprawiły, że miał już lekki szmer.

— Mój wynalazek — Troy powoli sączył każde ze słów — to gra komputerowa. Pracowałem nad nią prawie dwa lata. A ty zagrasz w nią jako pierwszy niewtajemniczony.

Nick wykrzywił twarz, jakby właśnie połykał szczególnie cierpki kawałek grapefruita. — Ja?! Chcesz, żebym zagrał w grę komputerową? Chcesz, żeby ktoś całkowicie pozbawiony koordynacji oka z ręką, nawet wtedy, gdy jest całkiem trzeźwy, usiadł i strzelał do wrogów albo do uciekających bomb, albo do toczących się w szalonym tempie kamiennych kuł. Temu mogą sprostać jedynie młodzieniaszkowie. JefTerson, straciłeś rozum. To ja, Nick Williams, facet którego nazywasz profesorem; człowiek, który siedzi i dla rozrywki czyta książki.

— I bardzo, bardzo dobrze — odpowiedział Troy śmiejąc się serdecznie z wybuchu Nicka. — Jesteś idealnym alfatesterem. Moja gra nie należy do tych, które sprawdzają refleks. Chociaż jest w niej kilka miejsc, gdzie tempo jest bardzo szybkie. Mój wynalazek to gra przygodowa. Jest trochę jak powieść, z wyjątkiem tego, że jej uczestnicy decydują o zakończeniu. Adresuję ją do szerokiej rzeszy odbiorców. Jest w niej wiele niezwykłych, technicznych sztuczek. Z rozkoszą popatrzyłbym, jak sobie radzisz.

Nick wzruszył ramionami i Troy wziął to za powściągliwie wyrażoną zgodę. Otworzył drzwi do czegoś, co miało stanowić sypialnię. Zamiast niej oczy Nicka powitał omalże fantasmagoryczny widok kolekcji elektronicznego sprzętu, który wypełniał każdy kąt i zakamarek całkiem dużego pokoju. Nick miał wrażenie kompletnego chaosu. Po chwili jednak, gdy parę razy zamrugał oczami i potrząsnął głową, dostrzegł jakiś porządek w mieszaninie przyrządów obserwacyjnych, monitorów, kabli, komputerów i leżących luzem, nie połączonych części. Po jednej stronie pokoju, w odległości dziesięciu stóp od gigantycznego ekranu stało krzesło. Między tym krzesłem a ekranem znajdował się niski stolik z pulpitem. Troy skinął na Nicka, by usiadł.

Moja gra nazywa się Dziwna przygoda — powiedział w podnieceniu — i rozpocznie się, jak tylko zapakuję dyski a ty będziesz gotowy przy pulpicie. Ale zanim zaczniesz, muszę ci jeszcze parę rzeczy powiedzieć. — Uklęknął obok Nicka i wskazał na pulpit. — Tutaj znajdują się trzy główne klawisze, o których masz pamiętać, gdy będziesz planował grę. Pierwszy klawisz, X, zatrzymuje zegar.

Z chwilą rozpoczęcia gry — zegar zaczyna chodzić. Gdy chodzi, ty zużywasz swoje życiowe zasoby. Przyciśnięcie klawisza X pozwala zatrzymać się i pomyśleć. To jedyny sposób, by ochłonąć bez płacenia kary.

— Jeszcze ważniejszy od klawisza X jest klawisz R.

Pozwala ci wykupić czy, jak ty byś powiedział, uratować grę. Zaraz zrozumiesz, o czym mówię. Nie grałeś przedtem w skomplikowane komputerowe gry, ale wierz mi, musisz nauczyć się prawidłowo ratować grę. Gdy wciśniesz klawisz R, wszystkie parametry gry, w którą grasz, zostają wpisane do specjalnej bazy danych, która posiada jedyny w swoim rodzaju identyfikator. Potem w jakiejś chwili w przyszłości możesz odwołać się do identyfikatora i gra rozpocznie się dokładnie w tym miejscu, w którym ją uratowałeś. Tak można by scharakteryzować ratowanie życia. Jeżeli wybierzesz w tej grze drogę ryzykowną, a twoja postać skończy umierając, wówczas ratując życie unikniesz cofania się do początku gry.

Nick był zdumiony. To był zupełnie inny Troy, aniżeli ten, którego do tej pory znał. Prawda, że bywał zaskoczony, że niemałe wrażenie wywierały na nim zdolności jego mata, który potrafił naprawić właściwie każdą część elektronicznego wyposażenia łodzi. Ale w najśmielszych snach nie potrafiłby sobie wyobrazić, że Troy schodząc z jachtu idzie do domu, żeby popracować przy podobnych częściach, ale w znacznie bardziej twórczy sposób. Teraz ten sam uśmiechnięty Murzyn kazał mu usiąść na krześle przed gigantycznym ekranem i cierpliwie, jak dzieciaka, uczył go.

Nick ledwie mógł się doczekać, co będzie dalej.

— Wreszcie — powiedział Troy patrząc pytająco, czy Nick jeszcze za nim nadąża — jest klawisz P, klawisz pomocy. Kiedy po prostu zaczyna brakować ci wyobraźni i nie wiesz co zrobić, możesz nacisnąć P. Wtedy otrzymasz kilka rad, jak możesz postąpić. Ale muszę cię ostrzec przed jednym: gdy korzystasz z pomocy, zegar nieprzerwanie chodzi. A jest kilka miejsc w grze, na przykład podczas bitwy, gdy naciśnięcie klawisza P może być zgubne. Ponieważ w tym czasie, gdy otrzymujesz pomoc, jesteś w istocie pozbawiony obrony. P jest najbardziej użyteczne, gdy znajdujesz się w bezpiecznym miejscu i usiłujesz ułożyć ogólną strategię.

Wciąż kucając Troy wręczył Nickowi mały kołonotatnik i dał mu znak, by go otworzył. Na pierwszej stronie widniał napis „Słownik komend”. Na każdej z następnych znajdowały się poszczególne hasła wypisane czytelnym pismem; pod nimi wyjaśnienie, jaki efekt wywoła naciśnięcie stosownego klawisza. — A tutaj pozostałe komendy, wszystkiego pięćdziesiąt — powiedział Troy. — Ale nie musisz uczyć się ich na pamięć. Pomogę ci. Niektórych nauczysz się, gdy przez chwilę pograsz. Najważniejsze komendy uruchamia się za pomocą naciśnięcia jednego klawisza, inne wymagają naciśnięcia dwóch.

Nick przewertował kołonotatnik. Zauważył, że klawisz P wywoływał komendę „patrz”, ale do określenia narzędzia, jakiego używało się patrząc, konieczne było jeszcze jedno hasło. P — po którym następowało l oznaczało na przykład patrzenie oczami. P-8 oznaczało patrzenie przez ultradźwiękowy spektrometr, bez względu na co się patrzyło. Nick był już zdruzgotany. Spojrzał na swojego przyjaciela, który był zajęty końcowym przeglądem sprzętu.

Troy podszedł i spojrzał na Nicka. — Teraz — powiedział — myślę, że jesteś już gotowy. Jakieś pytania?

— Tylko jedno, mój panie i przewodniku — odpowiedział Nick z udawaną potulnością. — Czy mogę prosić o jeszcze jedno piwo, zanim narażę swą męskość w niesamowitym, stworzonym przez ciebie świecie?

Nick właściwie nie był jeszcze gotów do rozpoczęcia samej gry, bo już po tym, jak Troy załadował trzy kompaktowe dyski, nastąpiły wstępne czynności. Na ekranie pojawiły się pytania i Nick w odpowiedzi musiał wprowadzić swoje dane: nazwisko, rasa, wiek, płeć. Spojrzał na Troya przekrzywiając w zaciekawieniu głowę i z osobliwym wyrazem twarzy. — W tej chwili nie zadawaj pytań — powiedział mu Troy. — Wkrótce wszystko się wyjaśni. Ekran wypełnił następnie obraz pięknej, otoczonej pierścieniami planety, który przypominał o tym, co artysta może zrobić z Saturna używając ulubionego przez siebie koloru purpury. Planeta była widoczna od strony bieguna. Pierścienie wyglądały jak pola tarczy do strzałek. Iskrzyły się na nich rozsiane sporadycznie niewielkie plamki światła wskazując, że obok obserwatora znajdowało się słońce, gwiazda albo coś innego, co stanowiło źródło odbitych świateł. Był to uroczy obrazek. Na trzy, cztery sekundy pojawił się na nim tytuł gry, Dziwna przygoda. W tle słychać było łagodną klasyczną muzykę. Z głośników dochodził poważny i najwyraźniej skrępowany głos Troya, który tłumaczył wstępne warunki gry. Nick powstrzymywał się, by nie zachichotać, gdy go usłyszał.

Podróżnik, bohater gry, znajdował się na kosmicznej stacji, na polarnej orbicie Gunny, największej z planet należących do innego układu słonecznego, którego centralnym ciałem była gwiazda typu G o nazwie Tau Ceti leżąca w odległości zaledwie dziesięciu lat świetlnych od Ziemi.

Tau Ceti posiada w swym systemie osiem głównych ciał, mówił głos Troya, w tym sześć planet i dwa księżyce.

Mapy układu są dostępne u komisarza stacji kosmicznej, ciągnął dalej głos Troya, chociaż pewne obszary nie zostały na nią w całości naniesione. Gdy zaczyna się twoja przygoda, śpisz w swojej kabinie na pokładzie stacji. W twoim osobistym odbiorniku słychać alarm… Głos zamarł i można było usłyszeć dźwięk alarmu. Na gigantycznym ekranie pojawił się obraz wnętrza kosmicznej kabiny prawie w caości wzięty z jednego z licznych, cieszących się powodzeniem filmów science fiction. W górnym prawym rogu ekranu znajdował się cyfrowy zegar gry, który co cztery sekundy przesuwał się o jednostkę. Nick bezradnie spojrzał na Troya, który podpowiadał mu, by wcisnął klawisz P.

W ciągu kilku sekund zorientował się, że klawisze kierunkowe, pomagają mu odnaleźć się pośród specyficznych sprzętów kabiny. Za każdym razem, gdy wciskał klawisz sterowania, obraz na ekranie zmieniał się i był zgodny ze zmieniającym się punktem widzenia. Nick zauważył, że obraz na jego małym telewizorze jest zamazany, skorzystał więc z uwagi Troya i patrzył, póki obraz nie stał się wyraźny.

Wtedy Nick zobaczył na ekranie młodą kobietę. Miała na sobie długi, jaskrawoczerwony płaszcz, który sięgał prawie do podłogi. Najwyraźniej nie pasowała do wnętrza, w którym się znalazła: nieduży, surowy pokój, na którego umeblowanie składało się pojedyncze łóżko, małe biurko i zwykłe krzesło; przez jedyne okno pod sufitem wpadało do pokoju niewiele światła; w okienne szkło wmontowane były grube, pionowe kraty.

Kamera zrobiła zbliżenie jej twarzy. Nick w pokoju Troya wychylił się z fotela. — Ależ… ależ to jest Juliannę — powiedział zaskoczony, gdy kobieta zaczęła mówić.

— Kapitanie Nicku Williams — odezwała się. — Nigdy się nie spotkaliśmy, ale w całej Federacji jest pan znany z niezrównanego męstwa i prawości. Jestem księżniczką Heather z Otheny. Gdy oczekiwałam na wielki bal z okazji intronizacji wicekróla Toom, zostałam porwana przez willensów i osadzona w ich fortecy na planecie Accutar.

Mojemu ojcu, królowi Melsonowi, powiedzieli, że nie zwolnią mnie, póki on nie odstąpi im bogatych w rudy asteroidów w rejonie Endelva.

Nie wolno dopuścić, by to zrobił — kontynuowała z przejęciem księżniczka, a kamera wykonała zbliżenie jej twarzy. — w przeciwnym razie pozbawi naszych ludzi jedynego źródła hanny, klucza do naszej nieśmiertelności.

Moi informatorzy mówią mi, że mój ojciec marnieje rozmyślając nad swym niesamowitym położeniem. Moja siostra, Samantha, odleciała z Otheny z naszą główną dywizją i z ogromnym zapasem hanny. Nie jest jasne, czy zamierza próbować uwolnić mnie, czy zbuntować się przeciw postanowieniom ojca, gdyby zdecydował się oddać asteroidy Endelvy w zamian za moje życie. Zawsze była nieobliczalna…

— Wczoraj willensowie przedstawili mojemu ojcu ultimatum: w ciągu miesiąca musi podjąć decyzję, w przeciwnym razie zostanę ścięta. Kapitanie Williams, proszę mi pomóc. Nie chcę umierać. Jeżeli pan przybędzie i wyratuje mnie, będę dzieliła z panem tron Otheny i tajemnicę naszej nieśmiertelności. Możemy żyć wiecznie jako król i królowa.

Nagle przekaz został przerwany, a obraz zniknął. Ekran ponownie pokazywał wnętrze kabiny Nicka na pokładzie kosmicznej stacji. Nick powstrzymał odruchowe oklaski i spokojnie siedział. Troyowi udało się w jakiś sposób zrobić z Juliannę bardzo wiarygodną księżniczkę Heather.

Ale jak moje imię dostało się do scenariusza? — zastanawiał się. Chciał zapytać, ale na gigantycznym ekranie błysnęła ostrzegawcza informacja mówiąca o tym, że czas mijał a podróżnik nie podejmował działania. Nick odnalazł klawisz X i cyfrowy zegar na ekranie zatrzymał się. Zwrócił się do Troya. — To co mam teraz robić?

Korzystając z pomocy Troya wyposażył się na podróż, odnalazł drogę do portu kosmicznego i wsiadł do małego wahadłowca. Mimo przytyków Troya, że ma małe szansę na przeżycie w „otwartej przestrzeni”, o ile nie poświęci więcej czasu na uważny przegląd innych udogodnień, Nick jednak wyruszył. Była to wspaniała zabawa. Z pulpitu wydawał komendy kontrolując prędkość i kierunek. To, co widział na ekranie, było tak doskonale zsynchronizowane, że miał pełne złudzenie, iż właśnie leci pojazdem w przestrzeń. Gdy manewrował w kierunku swego celu, ku planecie Gunna, dostrzegł na monitorze wiele innych pojazdów, z których żaden jednak nie zbliżył się do jego wahadłowca.

Dopiero tuż za sferą oddziaływania Gunny nadleciał jakiś pojazd o ostro zakończonym dziobie i bez ostrzeżenia wystrzelił w jego kierunku baterię pocisków. Nick nie był w stanie uciec. Ekran wypełnił się ogniem eksplozji, które rozerwały jego wahadłowiec. Potem na monitorze zrobiło się biało, czarno, wreszcie na środku ekranu pozostały tylko białe litery prostego napisu „Gra skończona”.

— Następne piwo? — zapytał Nick zaskoczony odkryciem, że właściwie rozczarowała go śmierć jego postaci.

— Jasne, kapitanie — odpowiedział Troy. Poszli do kuchni. Troy otworzył lodówkę i wyciągnął następne dwa piwa. Jedno wręczył Nickowi. Profesor nadal był pochłonięty myślami o grze. — O ile dobrze zapamiętałem, na mapie zaznaczono cztery sektory kosmicznej stacji — powiedział na głos Nick. — A ja wszedłem tylko do dwóch.

Czy zechciałbyś mi opowiedzieć o dwóch pozostałych?

— Pominąłeś bar samoobsługowy i bibliotekę — powiedział Troy zaskoczony, że Nicka wciąż to ciekawiło. — Bar nie jest aż tak ważny — dodał ze śmiechem — chociaż nie wiedziałem, że nigdzie się nie ruszasz, jeżeli najpierw nie zjesz. Ale biblioteka…

— Nie mów mi — powiedział Nick przerywając mu.

— Niech pomyślę. W bibliotece mógłbym dowiedzieć się o willensach i o Otheńczykach, czy jak tam oni się nazywają, którzy mogą żyć wiecznie a także tego, kto to właściwie jest wicekról Toom. — Pokręcił głową. — No, no, Troy.

Muszę przyznać, że wywarło to na mnie więcej niż niejakie wrażenie. Nie mam pojęcia, jak można coś takiego wymyśleć. I chyba właśnie trochę w tym zasmakowałem.

Rozumiem, że jesteś gotów do dalszej gry, profesorze? odpowiedział Troy dziękując szerokim uśmiechem za pochwałę. — Jedna rada: gdy znajdziesz się w bibliotece, zajrzyj do Encyklopedii pojazdów kosmicznych, żebyś mógł potem przynajmniej rozpoznać wrogi statek. Inaczej nigdy nie dotrzesz do najbardziej podniecających części gry.

Popołudnie mijało szybko. Nick stwierdził, że wyprawa w wymyślony świat gry Troya znakomicie go odprężyła: to pokrzepienie, jakiego potrzebował po porannych wspomnieniach Moniąue. Troy wiedział, że Nick wciągnął się w grę i że był nią przejęty. Poczuł przypływ twórczej dumy, a jego wiara w to, że Dziwna przygoda stanie się jego biletem do krainy sukcesu, odrodziła się.

Nick umierał parokrotnie w trakcie swych bezskutecznych poszukiwań księżniczki Heather. Raz, gdy wylądował na nie oznaczonej na mapie planecie Thenii, Murzyn o jaszczurczej głowie podszedł do niego i powiedział, by opuścił planetę, bo na Thenii spotkają go same kłopoty.

Nick zlekceważył go i wyjechał ze swego wahadłowca łazikiem. O włos uniknął erupcji wulkanu, ale tylko po to, by zostać pochwyconym i pożartym przez gigantycznego, zaślinionego grzyba, który wypływał z ziemi tuż obok miejsca lądowania jego wahadłowca.

W innym wcieleniu Nick spotkał Samanthę, siostrę księżniczki Heather, którą w tych paru scenach grała przyjaciółka Juliannę, Corinne. Tak naprawdę to Troy upozował Corinne, by wyglądała jak Susie Q, słynna królowa porno z początku lat dziewięćdziesiątych, a większość obrazów, które pojawiały się na ekranie, wziął z jej świńskiego klasyka „Przyjemnie, że aż boli”. Zręczna kombinacja oryginalnych obrazów z ujęciami zapożyczonymi dawała iluzję uczestnictwa w filmie z Susie Q., w którym oferowała ona swoje seksualne rozkosze nie do odrzucenia.

Samantha, czyli Susie Q., czyli Corinne uwiodła Nicka a potem zadźgała go na śmierć małym sztyletem, gdy nagi, pełen oczekiwań leżał na łóżku. Przy tej sposobności obaj mężczyźni wypili ostatnich sześć puszek piwa, a połączenie pornograficznych scen z alkoholem sprawiło, że ich rozmowa stała się ordynarna i zdegenerowana. — Cholera — krzyknął Nick błagając Troya, by powtórzył scenę, w której naga Samantha/Susie Q. zbliża się do kamery, by wziąć do ust jego stojącego penisa. — Nigdy, przenigdy nie słyszałem o grze komputerowej, w której prawie cały czas się dmucha. Człowieku, jesteś zboczony. Geniusz, tak, zgoda.

Ale absolutnie popaprany. Co cię skłoniło, na Boga, żeby włączyć do tej gry sceny erotyczne?

— Ech, stary — roześmiał się Troy obejmując ramieniem Nicka, gdy prawie zataczając się wchodzili do pokoju — nazwa gry robi obroty. I właśnie tutaj w Entertainment Software (wziął ze stołu magazyn) stoi, że siedemdziesiąt dwa procent, siedemdziesiąt dwa pieprzone procenty, mój przyjacielu, wszystkich ludzi, którzy kupują gry komputerowe, to osoby płci męskiej w wieku od szesnastu do dwudziestu czterech lat. I czy wiesz, że ta grupa lubi do tego science fiction? Seks, stary. Nie widzisz, jak jakiś nastoletni łebek czmycha do swojego pokoju, żeby zagrać w taką grę i sobie dymnąć? Hejaaaa! — Troy padł na jeden z foteli i grzmotnął się w pierś.

— Jesteś pomylony, Jefferson — powiedział Nick obserwując popisy Troya. — Nie wiem, czy jeszcze kiedy będę mógł zostać z tobą sam na sam na łodzi. Ty jesteś patentowany bzik. Już widzę recenzje: „Dziwna przygoda” przedstawia spotkanie z Susie Q., królową pornografii, w podziemnym zamku na asteroidzie Vitt. No właśnie, jak u licha zdobyłeś te wszystkie filmowe sceny?

— Mnóstwo poszukiwań i ciężka praca, profesorze odpowiedział Troy nieco już spokojniej. — Lanny z trójką swoich przyjaciół spędził chyba z tysiąc godzin oglądając dla mnie filmy, starając się znaleźć odpowiednie ujęcia. I nic z tego oczywiście by nie wyszło, gdyby nie nowoczesne metody przechowywania danych. Teraz możemy przechowywać doskonałe cyfrowe wersje wszystkich filmów, jakie kiedykolwiek wyprodukowano w Stanach Zjednoczonych, w magazynie nie większym od tego domu.

Możliwości bazy danych wykorzystałem do cna.

Nick zgniótł w rękach puszkę po piwie. — To fantastyczne. Naprawdę. Tylko, że ja nie znam się na sexbiznesie.

Ale dlaczego chcesz, żeby gracz na początku gry podawał do rejestru swoją rasę? Czy nie sądzisz, że to niektórych zrazi? Wcale nie zauważyłem w tej grze czegoś, co opierałoby się na informacji o rasie.

Troy, mimo że był pijany, w momencie spoważniał i prawie wytrzeźwiał. — Posłuchaj, stary — powiedział dobitnie. — I seks, i rasa stanowią część życia. Może i prawda, że ludzie grają w gry komputerowe przede wszystkim dla rozrywki i że wolą, by pewnych kwestii nie podsuwać im wtedy, gdy się bawią, ale mogłem sobie chyba pozwolić na pewną swobodę twórczą. Rasa to zwykła rzecz i wydaje mi się, że pomijanie jej tylko powiększa problem.

Troy ożywił się: — Ej, profesorze. Człowiekjaszczurka, który cię ostrzegał na Thenii, był czarny. A ty i tak zrobiłeś swoje, mimo ostrzeżenia. A jakby był biały? Zawróciłbyś i poszedł z powrotem do wahadłowca? Murzyn grający w grę spotyka na Thenii białego człowiekajaszczurkę.

To część zabawy, stary. W scenariuszu jest ze dwadzieścia takich urozmaiceń, które są oparte na informacjach o rasie.

Nick najwyraźniej nie dowierzał. — Naprawdę — powiedział Troy wstając, by wrócić do pokoju, w którym grali. — Pokażę ci. Zobacz, jak zacznie się gra, jeżeli wprowadzisz informację, że jesteś Murzynem płci męskiej.

Nick poszedł za Troyem. Jego ciekawość wyraźnie rosła.

Troy włączył grę i Nick wprowadził dane biograficzne zmieniając swoją rasę z białej na czarną. Tym razem, gdy telewizyjny obraz kabiny na stacji kosmicznej nabrał ostrości, okazało się, że księżniczka Heather jest czarna! Księżniczką była sama Angie Leatherwood. — No, niech mnie — powiedział Nick patrząc na rozpromienionego Troya.

— Bystrzak z ciebie, panie Jefferson. — Wyszedł z pokoju znowu kręcąc głową i chichocząc. Troy wyłączył grę i wyszedł za nim.

— W porządku — zaczął Nick, gdy już z powrotem znaleźli się w salonie Troya i zasiedli na kanapie. — Już ostatnie pytanie, a potem na jakiś czas zapomnimy o grze.

Jak wprowadziłeś do tego moje nazwisko? Przyznaję, że to robiło wrażenie.

— To oryginalny pomysł Lanny’ego oparty na filmie o terapii mowy. Lanny spędził cały dzień na ćwiczeniach wymawiając dźwięki wszystkich samogłosek i spółgłosek.

Potem te głoski zestawiliśmy razem przy pomocy tego, co się nazywa audioanalityczną techniką ciągłości. — Troy roześmiał się. Pławił się w komplementach i rósł. — Ale ma to swoje wady. Nasz interpreter umie czytać tylko proste angielskie słowa. Trzeba będzie to poprawić, jeżeli sprzedamy tę grę dalej.

Nick wstał. — Zabrakło mi superlatywów. Przy okazji, czy jest was więcej, bracia, siostry, co? Chyba powinienem ostrzec resztę świata.

— Na razie tylko ja — odparł Troy, a nieobecny uśmiech przemknął po jego twarzy. — Miałem brata Jaimiego, sześć lat starszego ode mnie. Byliśmy sobie bardzo bliscy. Zginął w wypadku samochodowym, gdy miałem czternaście lat.

Zapadło niezręczne milczenie. — Przykro mi — powie dział Nick ponownie poruszony szczerością Troya. Ten wzruszył ramionami z trudem panując nad powracającym nagle wspomnieniem.

Nick zmienił temat. Mówił o łodzi, a potem przez kilka minut o Homerze i jego załodze. Nagle spojrzał na zegarek.

Jezu Chryste — jęknął. — Jest po czwartej. Czy aby o czwartej nie mieliśmy się spotkać z Carol Dawson?

Troy podskoczył na fotelu. — No pewnie. Wyszło na to, że tacy z nas wspólnicy, co całe popołudnie spędzają pijąc piwo i grając w gry.

Uścisnęli się, wyrzucili do śmieci puste puszki po piwie i wyszli z domu kierując się w stronę samochodu Nicka.

7

Carol była wyraźnie poirytowana. Siedziała w sali łączności w Marriotcie i palcami bębniła w biurko wsłuchując się w sygnał telefonu. Zaklekotało, a potem odezwał się głos Nicka. — W tej chwili nie ma mnie w domu. Ale jeżeli… — zniecierpliwiona pstryknęła przełącznikiem i ze złośliwym grymasem dokończyła zdanie dając upust swemu zniechęceniu: — Ale jeżeli podasz swoje nazwisko, numer i czas, kiedy dzwoniłeś, skontaktuję się, jak tylko wrócę. Cholera. Cholera. Wiedziałam, że powinnam zadzwonić przed wyjazdem z Miami.

Wybrała inny numer. Odezwała się Berenice i od razu połączyła ją na video z doktorem Dałem Michaelsem.

Carol nie zawracała sobie głowy powitaniami. — Czy wiesz, że nie znalazłam tego głupiego drania? Nie ma go na łodzi, nie ma w domu. Nikt nie wie, gdzie jest. Powinnam była zostać w Miami i zdrzemnąć się.

Carol nie opowiadała zbyt wiele Dale’owi o Nicku i Troyu. A to, co powiedziała o Nicku, nie było pochlebne.

— A czego się spodziewałaś? — odpowiedział Dale. — Przecież chciałaś amatorów jako przykrywki. Dlaczego miałoby ci się zdawać, że łatwo go będzie znaleźć przed spotkaniem? Takie typy zwykle zostają w łóżku z panienką, aż nie znajdą jakiegoś powodu, żeby wstać — zachichotał. Carol poczuła się dziwnie poirytowana pogardliwym komentarzem Dale’a na temat życia erotycznego Nicka.

Chciała coś powiedzieć, ale postanowiła się powstrzymać.

— Słuchaj, Dale — powiedziała — czy ta linia telefoniczna jest całkiem bezpieczna? Mam parę delikatnych spraw do omówienia.

Uśmiechnął się: — Nie ma zmartwienia. Mam czujniki, które świecą, jeżeli gdzieś na linii pojawi się najmniejsza nie wyjaśniona przerwa. Nawet po twojej stronie.

— Dobra — uspokoiła się Carol. Wyciągnęła notes i rzuciła okiem na odręcznie sporządzoną listę. — O ile Arnie Webler zna się na tym — powiedziała patrząc w kamerę video — nie ma żadnego prawnego zakazu ratowania własności rządu Stanów Zjednoczonych pod warunkiem, że zwróci się ją prawowitemu właścicielowi zaraz po odzyskaniu. Praktycznie więc nie popełnię przestępstwa wyciągając ten pocisk. — Odfajkowała pierwszą sprawę ze swej listy.

— Ale o czymś jeszcze myślałam przylatując tu z Miami. Ta rzecz jest do tego czymś w rodzaju pocisku sterowanego. Co będzie, jak wyleci w powietrze? Wariatka jestem, że przejmuję się czymś takim? Chyba że pocisk w jakiś sposób unieszkodliwił się, skoro przez parę dni tkwił w piasku i w słonej wodzie?

Dale roześmiał się. — Czasami jesteś boska. Mam całkowitą pewność, że nowy pocisk zaprojektowano tak, by działał albo w wodzie, albo w powietrzu, i nie wydaje mi się, żeby piasek mógł naruszyć jego co wrażliwsze części w tak krótkim czasie. A to, że nie eksplodował sugeruje przede wszystkim, że nie został uzbrojony, z wyjątkiem może małego niszczącego urządzenia, które mogło, ale nie musiało jeszcze się zepsuć. Odzyskując ten pocisk podejmujesz określone ryzyko. Nadal zakładam, że zrobisz podwodne zdjęcia, a potem opublikujesz relację. Wyłowienie pocisku po to, by go pokazać, nie wydaje mi się większym wyczynem niż reportaż. Poza tym, jest niebezpieczne.

Carol była rzeczowa. — Już mówiłam ci w samochodzie, ze masz prawo mieć swoje zdanie. Marynarka mogłaby dowodzić, że w jakiś sposób podrobiłam zdjęcia. Nie może jednak zaprzeczyć, że pocisk fizycznie istnieje i że widzi go publiczność telewizyjna całego kraju. Chcę, żeby ten reportaż miał jak największe oddziaływanie.

Odfajkowała następną sprawę z listy w swoim notesie.

— Aha, zapomniałam ci powiedzieć dziś rano, że spotkałam tutaj kapitana innej łodzi, właściwie kawał padalca, starszego, tęgiego gościa imieniem Homer. Chyba od razu mnie rozpoznał. Duży, drogi jacht i tak dalej. Dziwna załoga…

— Czy nazywał się Ashford? Homer Ashford? — przerwał jej Dale.

Carol skinęła głową. — To ty go znasz?

— Pewnie — odpowiedział Dale. — Przewodził wyprawie, która odnalazła skarb Santa Rosa w 1986 roku. Ty także go poznałaś, chociaż oczywiście nie pamiętasz. Wraz z żoną gościli na bankiecie z okazji nagrody MOI na początku 1993 roku. — Dale przerwał. — Jasne. Teraz sobie przypominam. Solidnie się wtedy spóźniłaś z powodu tych pogróżek Juana Salvadora. Ale dziwne, że nie zapamiętałaś ich, zwłaszcza jego żony. To była taka wielgachna, gruba baba i wydawało jej się, że masz na sobie męską piżamę.

Wszystko to powoli, ale dokładnie zaczęło się układać w pamięci Carol. Przypomniała sobie dziwny wieczór, zaraz po tym jak zaczęła chodzić z Dałem. Puściła do Heralda tekst o handlu kokainą i wysunęła przypuszczenie, że kubański radny, Juan Salvador rozmyślnie utrudniał policji śledztwo. Tego dnia, w południe, do wydawcy jej gazety zadzwonił informator, któremu zazwyczaj można było ufać, i powiedział, że senor SaWador właśnie zawarł kontrakt na życie Carol. Herold przydzielił jej ochronę i zalecił, by zmieniła rozkład swoich zajęć tak, by nie można było określić, gdzie przebywa.

Tego wieczoru, kiedy w MOI odbywał się bankiet, Carol znalazła się w kłopocie. Ochroniarza miała przy sobie zaledwie od trzech godzin, a już czuła się skrępowana i ograniczona. Groźba autentycznie ją jednak przestraszyła. Na bankiecie przyglądała się każdej twarzy szukając zamachowca i czekając, aż ktoś wykona pierwszy ruch.

Gdy w czternaście miesięcy później siedziała w sali łączności w Hotelu Marriott, mgliście przypominała sobie spotkanie z Homerem. Miał na sobie smoking i był z jakąś wesołą, tęgą kobietą, która chyba przez dwadzieścia minut chodziła w kółko za nią. Znowu ta moja przeklęta pamięć, pomyślała Carol. Od razu powinnam go była rozpoznać.

Ależ jestem głupia!

— Jasne — powiedziała do Dale’a — teraz ich sobie przypominam. Ale z jakiej okazji oni znaleźli się na tym bankiecie?

— Tamtego wieczoru czciliśmy naszych głównych dobroczyńców — odparł Dale. — Homer i Ellen wsparli w znaczący sposób nasze próby stworzenia podwodnej straży. No i rzeczywiście, z łatwością przetestowali w Key West wiele naszych prototypów. Do tego solidne dane testowe. To było najlepsze opracowanie na temat reakcji elektronicznego strażnika na działania intruza, jakie kiedykolwiek ułożono. No i Homer Ashford pokazał nam, jak można okpić MQ-6…

— Tak, tak — Carol pokiwała głową uświadamiając sobie, że próg jej wytrzymałości nadal był skrajnie niski.

— Dzięki za informację. Jest za kwadrans czwarta. Wybieram się do przystani, żeby spotkać się z Nickiem Williamsem i postanowić coś na jutro. Jeżeli będzie coś nowego, zadzwonię do ciebie wieczorem.

Ciao — powiedział Dale Michaels starając się, bez powodzenia, by zabrzmiało to w sposób wyrafinowany — i proszę, uważaj na siebie.

Carol z westchnieniem odłożyła słuchawkę. Pomyślała, czy nie powinna poświęcić minuty lub dwóch na zastanowienie się nad tym, dokąd z Dałem zmierzają. Albo nie zmierzają, bo w tym wypadku i tak może być. Myślała o wszystkim, co trzeba było zrobić. Zamknęła notes i wstała. Nie teraz, zdecydowała. Nie mam teraz czasu na myślenie o Dale’u. Ale jak tylko znajdę wolną chwilę w tym moim zwariowanym życiu, to pomyślę.

Carol była naprawdę wściekła, gdy szła z powrotem do zarządu przystani. Z ogniem w oczach podeszła do biurka informacyjnego. — Proszę pani — nieprzyjemnie odezwała się do Juliannę — jak już piętnaście minut temu mówiłam, miałam tu o czwartej spotkać się z Nickiem Williamsem i z Troyem Jeffersonem. A teraz, jak pani widzi, jest czwarta trzydzieści.

Wskazała zamaszystym gestem cyfrowy zegar, co zmusiło Juliannę do podniesienia oczu. — Obie niezależnie ustaliłyśmy, że pana Williamsa nie ma w domu — ciągnęła Carol — więc czy zamierza pani podać mi teraz numer telefonu pana Jeffersona, czy mam zrobić scenę?

Juliannę nie lubiła Carol, czy raczej jej pozy narzucającej się wyższości. Nie ustąpiła.

— Jak pani powiedziałam — odparła uprzejmie, ale podwyższonym, zjadliwym tonem — zwyczaje przystani zabraniają nam podawać numery telefonów niezależnych właścicieli łodzi i członków ich załóg. To tajemnica. Otóż gdyby miała pani u nas formalny czarter — kontynuowała smakując chwilę swego triumfu — to naszym obowiązkiem byłoby pomóc pani. Ale jak już mówiłam wcześniej, nie mamy żadnego dokumentu…

— Do cholery, wiem — odpowiedziała z wściekłością Carol. Cisnęła na biurko kopertę z fotografiami. — Nie jestem debilką. Już to przerabiałyśmy. Mówiłam pani, że miałam spotkać się z nimi tutaj o czwartej. Więc jeżeli chce mi pani pomóc, to proszę mnie skontaktować z pani zwierzchnikiem, zastępcą kierownika czy z kimkolwiek.

— Świetnie — powiedziała Juliannę rzucając Carol pełne wzgardy spojrzenie. — Jeżeli zechce pani tam spocząć, sprawdzę, czy uda mi się znaleźć…

— Nie zechcę — krzyknęła rozdrażniona Carol. — Chcę się z nim zaraz widzieć. To jest bardzo pilna sprawa.

A teraz proszę podnieść słuchawkę i…

— Czy coś nie tak? Może będę mógł pomóc. — Carol odwróciła się. Tuż za nią stał Homer Ashford. Obok, po prawej stronie bramy prowadzącej na nabrzeża, Greta rozmawiała cicho z wielką, masywną kobietą. (To Ellen.

Teraz ją sobie przypominam, pomyślała Carol.) Ellen uśmiechała się do Carol. Greta wprost przeszywała ją spojrzeniem.

— O, kapitan Homer, cześć — powiedziała słodko Juliannę — Miło, że pan pyta, ale nad wszystkim chyba panuję. To panna Dawson po prostu dawała mi do zrozumienia, że nie akceptuje mojego wyjaśnienia zwyczajów przystani. Zamierza czekać, aż…

— Może pan potrafi mi pomóc — przerwała Carol nie słuchając. — Miałam tu mieć o czwartej spotkanie z Nickiem Williamsem i z Troyem Jeffersonem. Nie pojawili się.

Czy zna pan przypadkiem numer telefonu Troya?

Kapitan Homer popatrzył na nią podejrzliwie i wymienił porozumiewawcze spojrzenie z Ellen i Greta. Z powrotem zwrócił się do Carol. — No, to prawdziwa niespodzianka ponownie panią tu spotkać. Bo właśnie rozmawialiśmy o pani dzisiaj rano mając nadzieję, że przyjemnie spędziła pani wolny czas w Key West. — Przerwał czekając na efekt. — Właśnie, ciekawe, dlaczego znowu pani tu przyszła, zaraz na następny dzień? Bo, o ile dobrze słyszałem, pragnie pani widzieć Williamsa i Jeffersona w nadzwyczaj pilnej sprawie. To chyba nie ma nic wspólnego ze sprzętem, który wczoraj pani tu przyciągnęła, co? Albo z tą małą, szarą torbą, której Williams pilnuje od zeszłej nocy?

Ho, ho, pomyślała Carol, gdy Greta i Ellen krążyły wokół niej. Jestem otoczona. Kapitan Homer zamierzał wziąć zalakowaną kopertę leżącą na biurku Juliannę, ale Carol powstrzymała go.

— Jeżeli nie ma pan nic przeciwko, kapitanie Ashford, — powiedziała dobitnie odsuwając jego ręce od koperty i wkładając ją po pachę. Ściszyła głos. — Chciałabym z panem porozmawiać na osobności — spojrzała wymownie na dwie kobiety. — Czy możemy na chwilę wyjść na parking?

Homer łypnął oczami jak paciorki. Potem jego twarz przystroił ten sam obleśny uśmiech, który Carol widziała na Ambrosii. — Oczywiście, moja droga — powiedział.

Wyszedł z Carol i od drzwi krzyknął do Grety i Ellen.

— Czekajcie tutaj, ja tylko na chwilę.

Potrzeba jest matką wynalazku, pomyślała sobie Carol, gdy wyprowadziła Homera Ashforda za drzwi. To wynajduj, suko. Zaraz. W tej chwili!

Spacerem podeszli na parking. Carol odwróciła się w pół kroku od Ashforda z konspiracyjną miną. — Wie pan, domyślił się pan, dlaczego tu jestem — powiedziała. — Nie chciałam, żeby to tak wyszło. Wydawało mi się, że byłby z tego lepszy materiał, gdyby nikt nie wiedział, że to robię.

Ale jak na mnie jest pan za bystry. — Homer głupkowato wyszczerzył zęby. — Ale prosiłabym pana, żeby jak najmniej ludzi o tym wiedziało. Może pan powiedzieć swojej żonie i Grecie, ale proszę, już nikomu więcej. Herald chce, żeby to było z zaskoczenia.

Homer wyglądał na zakłopotanego. Carol wychyliła się i prawie że wyszeptała mu do ucha. — Cała kolumna sobotniego magazynu. Czwarty tydzień kwietnia. Niesamowite, co? Roboczy tytuł „Marzenie: być bogatym”.

Relacje o ludziach takich jak pan, jak Mel Fisher, jak ta czwórka z Florydy, z której każdy wygrał ponad milion dolarów na loterii; o tym, jak nagły przybytek odmienia ludzkie życie. Robię cały materiał. Zaczynam od skarbu ze względu na kwestie ogólne.

Wiedziała, że kapitan Homer waha się. Zmyliła jego czujność. — Wczoraj po prostu chciałam szybko sprawdzić pana łódź, zobaczyć jak pan żyje, jak można by to sfotografować. Trochę się zdenerwowałam, gdy tak szybko mnie pan rozpoznał. Ale już zaplanowałam, żeby najpierw wyruszyć z Williamsem. — Carol roześmiała się. — Mój sprzęt do poszukiwania skarbów z MOI zmylił go. Jemu nadal wydaje się, że jestem najprawdziwszą poszukiwaczką skarbów. Prawie że skończyłam z nim wczoraj. Dzisiaj przyjechałam z powrotem tylko po to, żeby dokończyć parę drobnych spraw.

Czujność opuściła Homera Ashforda, gdy Carol powiedziała o tym, że zmyliła Nicka Williamsa, ale nawet teraz nie był pewien, czy wierzyć w tę gładką historyjkę dziennikarki. Myślał sobie, że była prawdopodobna. Nadal jednak nie rozstrzygnięta pozostawała pewna kwestia. — Ale co takiego Williams nosi w tej torbie? — zapytał.

— To nic takiego — powiedziała Carol wyczuwając jego nieufność. Uniosła brwi i znowu roześmiała się. — Czy raczej, prawie nic. Wydobyliśmy wczoraj po południu bezwartościową starą ozdobę. Mogłam więc sfotografować przebieg akcji wydobywania. Powiedziałam mu, żeby dzisiaj dał to do oszacowania. Myśli, że jestem dziwaczka.

Trzyma to w torbie, bo go to krępuje i nie chce, żeby ktokolwiek go z tym zauważył.

Carol lekko trąciła kapitana Homera łokciem w żebra.

Kręcił głową. Docierało do niego, że słyszy zręczne łgarstwo, ale widać na tyle zręczne, że nie mógł przeniknąć podstępu. Na chwilę zmarszczył brwi. — To, jak się domyślam, chce pani z nami porozmawiać, gdy pani skończy z tamtymi dwoma…

Właśnie wtedy, najniespodziewaniej dla Carol, Nick i Troy wjechali na parking przystani. Byli jeszcze trochę pijani i wygłupiali się. — Oczy mi się chyba wywróciły powiedział Troy, gdy zauważył, że Carol rozmawia z kapitanem Homerem. — Przesyłają do mojego mózgu obraz pięknej i bestii. To panna Dawson z naszym ulubionym tłustym kapitanem. A o czym rozmawiają, domyślasz się?

— Nie wiem — powiedział Nick natychmiast się opanowując — ale jestem, do cholery, pewien, że się dowiem.

Jeżeli nas przechytrzy… Szybko odstawił samochód na parking i już chciał wysiadać, gdy Troy wyciągnął rękę i powstrzymał go.

— Dlaczego nie pozwolisz, żebym ja sobie z tym poradził? — zapytał. — Humor to może być tutaj najlepsza wejściówka.

Nick pomyślał przez chwilę. — Może masz rację — powiedział w końcu. — Pójdziesz pierwszy.

Troy pojawił się na widoku, gdy Carol i kapitan Homer właśnie kończyli rozmowę. — Czeeeeść, aniołku — odezwał się z odległości czterdziestu jardów. — Co jest?

Carol rozpoznała Troya i uniosła rękę, ale nie odwróciła się, by go przywitać. — A zatem Columbia 2748, tuż za uzdrowiskiem „Pelikan”? Jutro wieczorem o ósmej trzydzieści?

— Zgadza się — odpowiedział Homer Ashford. Kiwnął głową w kierunku Troya i zbierał się do odejścia. — Czekamy na ciebie. Przynieś dużo taśmy, bo to długa historia — cmoknął ustami w charakterystyczny dla siebie sposób.

— I bądź przygotowana, że zostaniesz na małe party.

Gdy Troy podszedł do Carol, Homer znajdował się już w połowie schodów. — Dzień dobry, kapitanie. Do widzenia, kapitanie — powiedział po cichu wciąż błaznując.

Nachylił się i pocałował Carol w policzek. — Jak tam, aniołku…

— Fuj — Carol cofnęła policzek. — Czuć od ciebie jak z browaru. Nic dziwnego, że musiałam was obu szukać po całym mieście. — Spostrzegła Nicka, który szedł przez parking w ich stronę. Niósł torbę. Podniosła głos. — No, pan Williams, cóż za niespodzianka. Jak to miło, żeście obaj zdołali zleźć ze swoich stołków w barze wystarczająco wcześnie, aby nie spóźnić się na spotkanie. — Spojrzała na zegarek. — No, no — powiedziała z sarkazmem — na pewno jesteśmy spóźnieni. Ciekawe, skoro piętnaście minut czeka się na zwyczajnego profesora, to jak długo należy czekać na profesora farbowanego?

— Odwal się z tymi bzdurami, panno wszechwiedząca — powiedział Nick reagując złością na jej zaczepki. Dołączył do nich a potem złapał oddech. — My też mamy z tobą na pieńku — ciągnął. — Co właściwie robiłaś z tym gnojkiem Ashfordem?

W głosie Nicka zabrzmiała groźba. Carol podskoczyła.

— Patrzcie go — odparowała — typowy samiec. Zawsze zwala odpowiedzialność na kobietę. „Ej, suko, zapomnij, że jestem aroganckim chamem, że się spóźniłem, bo to i tak była twoja wina… „, tak mówi.

— No, no, no — wtrącił się Troy. Carol i Nick patrzyli na siebie groźnie. Oboje zaczęli rnówić naraz, ale Troy im przerwał. — Dzieciaki, dzieciaki, proszę. Mam coś ważnego do powiedzenia. — Spojrzeli na niego. Podniósł ręce, żeby ich uspokoić, potem przyjął uroczystą pozę i udawał, że czyta. — Sto osiemdziesiąt i siedem lat temu nasi przodkowie powołali do życia na tym kontynencie nowe państwo…

Carol pierwsza pękła. — Troy — powiedziała śmiejąc się mimo złości — ty to jesteś. Przynajmniej masz poczucie humoru.

Roześmiany Troy uderzył Nicka pięścią w ramię. — Jak wypadłem, profesorze? Dobrze bym odegrał Lincolna? Czy sympatyczny Murzyn może zagrać Lincolna dla białych ludzi?

Nick niechętnie uśmiechnął się i zapatrzył w żwir drogi, podczas gdy Troy paplał. Kiedy skończył, Nick przemówił pojednawczym tonem. — Przykro mi, że się spóźniliśmy.

Zapomnieliśmy, która godzina — Tutaj jest trójząb.

Carol zauważyła, jak wielką trudność sprawiły mu przeprosiny. Przyjęła je z wdzięcznością i ze zdawkowym uśmiechem. — Zatrzymaj trójząb jeszcze przez chwilę — powiedziała po chwili milczenia. — Musimy porozmawiać o paru innych sprawach. — Rozejrzała się. — Ale to chyba nie jest właściwe miejsce i czas.

Nick i Troy rzucili jej pytające spojrzenie. — Mam kilka bardzo ekscytujących wiadomości — wyjaśniła. — Niektóre z nich są tutaj, na odbitkach waszych zdjęć, które wywołałam dzisiaj rano. Teleskop odebrał w podczerwieni sygnał ze szczeliny wysyłany przez duży obiekt czy obiekty.

— Zwróciła się do Nicka. — Może być więcej skarbów.

Nie mamy pewności, co przedstawiają fotografie.

Nick sięgnął po kopertę. Carol przytrzymała ją. — Nie teraz i nie tutaj. Zbyt wiele oczu i uszu. Słowo, mówię ci.

Teraz musimy sobie wszystko ułożyć. Czy możecie jutro wczesnym rankiem zabrać mnie i przygotować się do wydobycia przedmiotów o ciężarze jakichś dwustu funtów?

Oczywiście zapłacę za ponowne wynajęcie jachtu.

— Fiu — gwizdnął Nick — dwieście funtów! Ledwie mogę się doczekać, żeby obejrzeć zdjęcia. — Nagle otrzeźwiał. — Trzeba będzie wypożyczyć dźwig i…

— Teleskop jeszcze mam i znowu możemy go wykorzystać — Carol spojrzała na zegarek. — Teraz jest prawie piąta, ile czasu potrzebujecie na przygotowania?

— Trzy godziny, najwyżej cztery — powiedział Nick szybko obliczając. — Oczywiście z pomocą Troya — dodał.

— Z największą przyjemnością, moi przyjaciele — odpowiedział Troy. — A skoro Angie zarezerwowała specjałnie dla mnie stolik u Joego Łazęgi na swój występ dziś wieczorem o dziesiątej trzydzieści, to dlaczego nie mielibyśmy tam się spotkać, a szczegóły przesunąć na jutro?

— Angie Leatherwood to twoja przyjaciółka? — zapytała Carol, na której oczywiście wiadomość ta zrobiła wrażenie. — Nie widziałam jej od czasu jej sukcesów…

— Na chwilę przerwała i wręczyła Nickowi kopertę. — Obejrzyj te zdjęcia, jak będziesz sam. Cała ta seria została wykonana tuż pod łodzią, tam, gdzie nurkowaliśmy. Niektóre z nich to oczywiście powiększenia pozostałych. Trochę czasu może ci zająć, zanim wzrok przyzwyczai się do tych wszystkich kolorów. Ale to ten brązowy obiekt czy obiekty. — Carol widziała, że obaj rwali się do zdjęć. Szła z nimi do samochodu Nicka. — To spotkam się z wami u Joego Łazęgi jakieś piętnaście po dziesiątej. — Odwróciła się i poszła do miejsca, w którym zaparkowała swój samochód.

— Carol, chwileczkę. — Nick zatrzymał ją. Czekała, podczas gdy Nick z niespodziewanym skrępowaniem starał się coś wykombinować, by w uprzejmy sposób zadać jej pytanie. — Czy zechciałabyś nam powiedzieć, dlaczego rozmawiałaś z kapitanem Homerem? — zapytał w końcu taktownie.

Patrzyła przez chwilę na nich obu, a potem roześmiała się. — Wpadłam na niego, gdy byłam w biurze i usiłowałam dodzwonić się do was, chłopaki. Chciał się dowiedzieć, co to za rzecz wczoraj wydobyliśmy. Zbiłam go z tropu mówiąc, że robię duży artykuł o wszystkich członkach załogi, która osiem lat temu znalazła skarb Santa Rosa.

Nick spojrzał na Troya z udawanym oburzeniem. — Widzisz, Jefferson — powiedział z przesadną emfazą. — Mówiłem ci, że istnieje uczciwe wyjaśnienie.

Obaj pomachali jej na pożegnanie, gdy odchodziła w stronę swojego samochodu.

8

Poruczniku Todd — powiedział komandor z irytacją.

— Zaczyna mi się wydawać, że marynarka przeceniła pańską inteligencję lub pańskie doświadczenie, albo jedno i drugie. Nie pojmuję, jak pan może nadal choćby dopuszczać taką możliwość, że Pantera została sprowadzona z kursu przez Rosjan, zwłaszcza w świetle nowych informacji, jakie pan przedstawił dzisiaj po południu.

— Ależ panie komandorze — odpowiedział zajadle młody człowiek. — Ta hipoteza jest nadal aktualna. Pan sam powiedział na spotkaniu, że dobra analiza niepowodzeń nie wyklucza żadnej rozsądnej możliwości.

W biurze komandora znajdowało się dwóch ludzi. Komandor podszedł do okna i spojrzał. Na zewnątrz było prawie ciemno. Powietrze stało: ciężkie, nieruchome i wilgotne. Burze przemieszczały się nad oceanem w kierunku południa. Baza była omalże pusta. W końcu spojrzał na zegarek, ciężko westchnął i z powrotem podszedł do porucznika Todda. Nieznacznie uśmiechnął się.

— Słuchał pan uważnie, poruczniku. Z tym, że zasadnicze znaczenie ma tutaj słówko „rozsądnej”. Przyjrzyjmy się faktom. Jeśli się nie przesłyszałem, pański zespół analizy danych telemetrycznych stwierdził dziś po południu, że w trakcie lotu, już nad wybrzeżem w okolicach New Brunswick, zwiększyła się liczba nie przyjętych komend?

I że tych komend było ponoć ponad tysiąc, gdy pocisk leciał nad wybrzeżem atlantyckim? Jak pan proponuje wytłumaczyć to wszystko w kategoriach pańskiego scenariusza? Czyżby rozwinęli w szyk całą flotę statków wzdłuż trasy tylko po to, by zmylić i przechwycić jeden jedyny próbny pocisk marynarki?

Komandor Winters stanął teraz dokładnie na wprost wyższego od siebie, młodego porucznika. — Chyba że pan twierdzi — ciągnął z sarkazmem zanim Todd zdołał odpowiedzieć — iż Rosjanie mają jakąś nową tajną broń, która leci obok pocisku z prędkością sześciu machów i po drodze z nim rozmawia. No, poruczniku, na jakich rozsądnych podstawach oparte jest pana twierdzenie, że ta pańska dziwaczna rosyjska hipoteza jest nadal do przyjęcia?

— Panie komandorze — porucznik Todd nie poddawał się — żadne z pozostałych możliwych wyjaśnień zachowania pocisku nie jest na tym etapie ani trochę bardziej sensowne. Sam twierdzi pan, że to prawdopodobnie kwestia programu. Jednak nawet nasi najbardziej biegli programiści nie mogą sobie wyobrazić innego wytłumaczenia faktu, że tylko dwie komendy nie zostały wykonane. Sprawdzili wszystkie diagnostyczne dane wewnętrznego oprogramowania, które zostało dokładnie przebadane, i nie stwierdzili żadnych usterek. Poza tym przegląd oprogramowania przed jego wydaniem wskazuje, że zaledwie na sekundy przed rozpoczęciem lotu wszystko działało bez zarzutu.

— A wiemy jeszcze więcej. Ramirez dowiedział się z Waszyngtonu, że w ciągu ostatnich czterdziestu ośmiu godzin dały się zauważyć znaczące ruchy rosyjskiej floty podwodnej w pobliżu wybrzeża Florydy. Nie chcę powiedzieć, że rosyjska hipoteza, jak pan to nazwał, stanowi rozwiązanie. Po prostu, dopóki nie mamy więcej sensownych wyjaśnień tych zakłóceń, to podtrzymywanie teorii, która być może potwierdzi to, że Pantera została przechwycona, ma sens.

Winters potrząsnął głową. — W porządku, w porządku — powiedział w końcu. — Nie rozkazuję panu, żeby pan to skreślił. Rozkazuję jednak, żeby w ten weekend skoncentrował się pan na poszukiwaniach pocisku w oceanie i żeby pan ustalił, co mogło wywołać, komputer czy oprogramowanie, anomalie w przyjmowaniu komend i zmianę kierunku lotu. Musi istnieć wyjaśnienie, które nie łączy się z operacjami na wielką skalę przeprowadzanymi przez Rosjan.

Todd zamierzał obejść Wintersa i wyjść. — Chwileczkę — komandor zatrzymał go mrużąc oczy. — Chyba nie muszę panu przypominać, kto poniesie odpowiedzialność, jeżeli ktoś z zewnątrz zwęszy tę rosyjską aferę, co, poruczniku Todd?

— Nie, komandorze… panie komandorze — padła odpowiedź.

— Więc dalej — powiedział Winters. — I proszę mnie informować, czy są jakieś znaczące postępy.

Komandor Winters śpieszył się. Zaraz po wyjściu Todda zadzwonił do teatru i powiedział Melvinowi Burtonowi, że chyba się spóźni. Szybko pojechał do baru, pożarł hamburgera z frytkami i pojechał w kierunku przystani.

Przybył do teatru, gdy większość zespołu była już przebrana. Melvin spotkał go przy drzwiach. — Teraz szybko, komandorze, nie mamy czasu do stracenia. Charakteryzacja musi się udać za pierwszym razem. — Nerwowo spojrzał na zegarek. — Jest pan na ambonie dokładnie za czterdzieści dwie minuty. — Komandor wszedł do męskiej garderoby, zdjął mundur i włożył surowe, białoczerwone szaty protestanckiego biskupa. Za drzwiami garderoby chodził w tę i z powrotem Melvin i dokonywał w myślach ostatecznego przeglądu.

Gdy kurtyna podniosła się, Winters był na ambonie.

Silnie przeżywał zwykłą na premierze tremę. Spojrzał ponad trzema rzędami zgromadzonych na scenie wiernych w stronę zapełnionej widowni teatru. W drugim rzędzie dostrzegł swoją żonę Betty i syna Hapa. Szybko przesłał im uśmiech, zanim ucichły oklaski. Gdy rozpoczął kazanie Shannona, trema ustąpiła.

Krótki prolog przeleciał szybko. Światła ściemniły się po raz kolejny na piętnaście sekund, równocześnie zmieniła się dekoracja i był już w końcowej scenie, kiedy to idzie do hotelowego pokoju wciąż mamrocąc pod nosem zdania ze swego listu. ShannonWinters usiadł na łóżku. Usłyszał szmer dobiegający z kąta pokoju i podniósł wzrok. To CharlotteTiffani. Jej wspaniałe kasztanowe włosy spadały na ramiona. Miała na sobie niebieską jedwabną koszulę nocną z wycięciem pośrodku, które całkowicie wypełniały jej krągłe, sterczące piersi. — Larry, ach Larry, wreszcie jesteśmy razem — usłyszał jej głos. Podeszła i usiadła obok niego na łóżku. Nozdrza wypełnił mu zapach jej perfum.

Objęła ramieniem jego głowę, przycisnęła usta do jego ust, natarczywie, mocno. Cofnął się. Jej wargi podążyły za nim, potem jej ciało. Oparł się plecami na łóżku. Nie przestając go całować podsunęła się bliżej. Przycisnęła biust do jego piersi. Objął ją, najpierw lekko, a potem leżąc na plecach zamknął ją w objęciach.

Światła zgasły na kilka sekund, potem zapaliły się.

CharlotteTiffani zsunęła się z Wintersa i położyła się obok niego na łóżku. Słyszał jej ciężki oddech. Dobiegł ich głos.

— Charlotto. — Potem znowu, z głośnym pukaniem do drzwi. — Charlotto, wiem że tam jesteś. — Drzwi nagle otworzyły się. Kochankowie unieśli się na łóżku. Światła zgasły i spadła kurtyna. Rozległy się głośne i długotrwałe oklaski.

Komandor Yernon Winters otworzył drzwi i wypadł na zewnątrz. Znalazł się w uliczce wiodącej do teatru. Drzwi, nad którymi znajdowała się pojedyncza żarówka pokryta owadami, wychodziły na mały drewniany podest z kilkoma schodami prowadzącymi na chodnik. Zszedł i zatrzymał się przy murze z czerwonej cegły. Wyciągnął papierosa i zapalił.

Obserwował kłąb dymu. W oddali zalśniła błyskawica, potem chwila ciszy poprzedzającej grzmot przetaczającej się burzy. Ponownie głęboko odetchnął i usiłował pojąć, co czuł w ciągu tych pięciu czy dziesięciu sekund z Tiffani.

Ciekawe, czy wiedzą, myślał. Ciekawe, czy dla każdego było to oczywiste. Gdy przebierał się po zakończeniu pierwszego aktu sztuki, zauważył zdradzieckie ślady na swoich spodniach. Wypuścił dym i skrzywił się. I to taki podlotek. Mój Boże. Na pewno wie. Musiała poczuć, gdy była na mnie.

Podniecenie mimowolnie na chwilę powróciło, gdy przypomniał sobie, jak Tiffani przycisnęła się do niego. Zabrakło mu tchu. Dały o sobie znać pierwsze przejawy poczucia winy. Mój Boże, pomyślał znowu. Kim ja jestem? Ohydnym, starym facetem. Z jakiegoś powodu przyłapał się na myśli o Joannie Carr, o nocy sprzed prawie dwudziestu pięciu laty. Przypomniał sobie chwilę, gdy ją brał…

— Komandorze — usłyszał głos. Odwrócił się. Na podeście stała Tiffani w koszulce i w dżinsach. Długie włosy opadały jej na ramiona. Schodziła po schodach zmierzając w jego stronę. — Komandorze — odezwała się ponownie z tajemniczym uśmiechem — poczęstuje mnie pan papierosem?

Zaniemówił, osłupiał. Nie odpowiedział. Machinalnie sięgnął do kieszeni i wyciągnął paczkę pali maili. Dziewczyna wzięła jednego, ubiła paznokciem i wsunęła go do ust.

Winters w końcu ocknął się i wyciągnął zapalniczkę. Osłoniła ogień w jego drżącej ręce i łapczywie zaciągnęła się.

Winters zauroczony obserwował, jak wciągała dym.

Przypatrywał się jej ustom, białej szyi, widział, jak jej piersi unoszą się, gdy rozkoszowała się dymem. Z tą samą napiętą uwagą przyglądał się, jak opadają, a dym wypływa z jej ściągniętych ust.

Stali obok siebie spokojnie, bez słowa. Nad oceanem rozbłysła kolejna błyskawica, przetoczył się następny grzmot. Za każdym razem, gdy Tiffani wkładała papierosa do ust, Winters, zahipnotyzowany, śledził każdy jej ruch.

Zaciągała się głęboko, z przejęciem, mocno, a nikotyna ożywiała jej ciało. Wiedział jedynie to, że ma zamęt w głowie.

Jest piękna, taka piękna. Młoda, świeża, pełna życia. I te włosy. Z jaką rozkoszą owinąłbym je wokół swojej szyi…

To nie jest jednak podlotek. To młoda kobieta. Musi wiedzieć, co czuję, moją fascynację… pali tak jak ja.

W całkowitym skupieniu. Rozkoszuje się…

— Uwielbiam burzliwe noce — Tiffani przerwała milczenie. Blask kolejnej błyskawicy rozświetlił niebo. Przysunęła się do niego bliżej a potem wyciągnęła szyję, by przebić się wzrokiem przez grupę drzew zasłaniających widok chmur, w których pojawiały się błyskawice. Lekko otarła się o niego. Przeszedł go prąd.

Miał sucho w ustach. Jego ciało wypełniała fala pożądania, które ledwie sobie uświadamiał. Nie potrafił nawet zareagować na jej uwagę. Zapatrzył się w narastającą burzę i po raz ostatni zaciągnął się papierosem.

Ona także skończyła palić i rzuciła niedopałek na chodnik. Gdy odwróciła się do Wintersa a ich oczy spotkały się, ostatnie smugi dymu błądziły po jej ustach. Dmuchnęła kokieteryjnie i komandor poczuł wybuch żądzy w kroczu.

Opanował się. W milczeniu weszli do teatru.

Oklaski trwały. Winters podprowadził do końcowego ukłonu kobiety, które grały role Maxine i Hannah, dokładnie tak jak to sobie zaplanowali przed rozpoczęciem przedstawienia. Oklaski przybrały na sile. Ponownie spojrzał na miejsce, które przed przerwą zajmowali Betty i Hap. Teraz było puste. Z widowni dobiegł go okrzyk: — Charlotte Goodall. — Natychmiast zareagował. Odprowadził z powrotem obie panie do szeegu, w jakim ustawiony był cały zespół i podszedł do Tiffani. Przez chwilę nie wiedziała, o co chodzi. Potem jej twarz opromienił uśmiech i Tiffani wzięła Wintersa za rękę.

Podszedł z nią na proscenium. Ich ręce splotły się w silnym uścisku. Była to dla niej niezwykła chwila. Gdy usłyszała, że aplauz widowni znowu rośnie, była bliska łez.

Stał obok, a ona z wdziękiem kłaniała się. Skończyła, znowu ujęła go za rękę i z powrotem dołączyła do zespołu ustawionego w jednej linii.

Gdy przebierali się, Melvin, Marc i Amanda oczekiwali za kulisami. Entuzjastycznym powinszowaniem nie było końca. Zwłaszcza Melvin nie posiadał się z radości. Przyznał, co prawda, że podczas prób miał pewne obawy, powiedział jednak, że wszyscy byli cudowni. Reżyser zwierzył się Wintersowi, że scena z Tiffani w sypialni była znakomita. Wintersa ogarniały najprzeróżniejsze uczucia.

Cieszył się ze swojego występu w sztuce i z przyjęcia publiczności, ale głowę zaprzątały mu inne, bardziej osobiste sprawy. Co się stało z Betty i z Hapem? Dlaczego wyszli w przerwie? Wyobraził sobie Betty, jak obserwuje scenę miłosną z Tiffani. Przez chwilę odczuwał niepokój, gdy sobie uprzytomnił, że ona patrząc z widowni mogła się domyślić, że jej mąż wcale nie grał, że był podniecony, dokładnie tak samo jak postać, którą grał.

Jak z tym było u Tiffani, nie próbował zastanawiać się i nie mógł nawet o tym pomyśleć nie doznając równocześnie poczucia winy. Kiedy z powrotem wkładał mundur, znowu zapragnął poczuć smak jej pocałunków i przeżyć chwilę pożądania, jak wtedy, gdy razem palili w uliczce papierosy. Nie mógłby jednak wyjść poza sferę myśli o pożądaniu. Wina powodowała uczucie przygnębienia, a po udanej premierze przygnębiony być nie chciał.

Gdy komandor Winters wychodził ze wspólnej męskiej garderoby, przed drzwiami czekała na niego Tiffani. Włosy miała splecione w warkocz, twarz zmytą z charakteryzacji.

Znowu wyglądała jak podlotek. — Komandorze — powiedziała omalże z pokorą — czy zechce mi pan wyświadczyć uprzejmość? — Uśmiechnął się przyzwalająco. Skinęła na niego i poszedł za nią do holu, który przylegał do pomieszczeń za kulisami.

Rudowłosy mężczyzna mniej więcej w wieku komandora nerwowo chodził po holu paląc papierosa. Widać było, że jest skrępowany i że czuje się nie na miejscu. Obok niego wyzywająca brunetka, może po trzydziestce, żuła gumę i od czasu do czasu szeptem z nim rozmawiała. Mężczyzna najwyraźniej doznał ulgi, kiedy spostrzegł Wintersa ubranego w mundur.

— No cóż, komandorze — odezwał się, gdy Tiffani przedstawiła go jako swego ojca — dobrze, że pana widzę.

Niewiele wiem o sprawach aktorstwa, ale martwię się, że czasami nie wychodzi to na zdrowie mojej córce. — Zerknął na swoją żonę, macochę Tiffani i ściszył głos. — Wie pan, komandorze, nigdy za wiele ostrożności z tymi wszystkimi mydłkami, ciotami i cudakami aktorami. Ale Tiff opowiadała mi, że w zespole jest prawdziwy oficer marynarki, prawdziwy komandor. Najpierw jej nie wierzyłem.

Tiffani ze swoją macochą dawały panu Thomsonowi wyraźne znaki. Mówił zbyt wiele. — Jestem zawodowym oficerem marynarki — paplał, podczas gdy Winters nadal milczał. — Prawie dwadzieścia pięć lat. Podpisałem, kiedy byłem zaledwie osiemnastoletnim chłopakiem. Dwa lata później poznałem matkę Tiff…

— Tatusiu — przerwała mu — obiecałeś, że nie będziesz mnie stawiał w niezręcznej sytuacji. Po prostu zapytaj go.

Pewnie jest zajęty.

Komandor z pewnością nie był przygotowany na spotkanie z ojcem Tiffani. Właściwie nigdy nawet przez chwilę nie pomyślał o jej rodzicach, jednak nie było to od rzeczy, skoro tam stał słuchając pana Thomasa. Poza tym, Tiffani była dopiero uczennicą młodszych klas szkoły średniej i oczywiście mieszka w domu, myślał, razem z rodzicami.

Pan Thomas wyglądał na bardzo poważnego człowieka.

Winters w momencie poczuł strach. Nie, nie, myślał, nie mogła im niczego powiedzieć, mimo wszystko to za prędko.

Moja żona i ja gramy w brydża — mówił pan Thomas — na turniejach par. I w ten weekend jest wielki turniej strefowy w Miami. Jutro rano wyjeżdżamy, a wrócimy dopiero późną nocą w niedzielę.

Winters był zakłopotany. Pogubił się. Co go obchodzi, co Thomasowie robią ze swoim wolnym czasem? W końcu pan Thomas doszedł do sedna. — Zadzwoniliśmy więc do kuzynki Mae w Marathon i zapytaliśmy ją, czy zabrałaby naszą córkę wieczorem po jutrzejszym przedstawieniu. Ale to by znaczyło, że Tiff musiałaby przepuścić bankiet. Tiff podsunęła myśl, że może pan zechciałby odprowadzić ją bezpiecznie do domu po bankiecie i — pan Thomas uśmiechnął się uprzejmie — po ojcowsku dopilnować jej, gdy mnie nie będzie.

Winters instynktownie spojrzał na Tiffani. Na ułamek sekundy ledwie uchwycił jej zmysłowe spojrzenie, które przeszyło go jak meteor. Potem z powrotem była podlotkiem, który usilnie prosi ojca, by pozwolił iść na bankiet.

Komandor dobrze odegrał swoją rolę. — Zgoda, proszę pana — odpowiedział. — Cieszę się, że będę mógł panu pomóc. — Czule pogłaskał Tiffani. — Zasłużyła sobie, żeby iść na bankiet. Ciężko pracowała. — Na chwilę przerwał. — Ale mam parę pytań. Z pewnością będzie tam szampan, a bankiet pewnie przeciągnie się do późna. Czy ona ma jakąś wyznaczoną godzinę? Jak państwo uważają…

— Proszę robić to, co pan uzna za stosowne — uciął krótko pan Thomas. — Mae i ja całkowicie panu ufamy.

— Mężczyzna uścisnął Wintersowi dłoń. — I bardzo dziękuję. A, przy okazji — dorzucił gdy odwracał się z zamiarem wyjścia — był pan wspaniały, chociaż muszę przyznać, że zaniepokoiłem się, gdy pieścił się pan z moją córką. Z tego pedała, co napisał tę sztukę, musiał być chyba niezły cacuś.

Macocha Tiffani wymamrotała przez gumę podziękowania, natomiast dziewczyna powiedziała „Do jutra” gdy całą trójką odchodzili. Komandor sięgnął do kieszeni po następnego papierosa.

Było około jedenastej, kiedy w końcu dotarł do domu.

Betty i Hap spali, zgodnie z jego przewidywaniami. Po cichu minął pokój swego syna, ale zatrzymał się przy drzwiach pokoju Betty. Winters, człowiek z gruntu delikatny, spędził parę chwil na wahaniu: co ważniejsze, sen Betty czy to, że pragnie wyjaśnień? Postanowił wejść i obudzić ją.

Usiadł w ciemności na brzegu jej łóżka. Był podenerwowany i to go zdziwiło.

Spała na wznak, przykryta po szyję schludnie ułożonym prześcieradłem i bardzo cienkim kocem. Lekko potrząsnął ją za ramię. — Betty, kochanie — powiedział. — Jestem.

Chciałbym z tobą porozmawiać. — Poruszyła się. Znowu potrząsnął. — To ja, Yernon.

Betty usiadła na łóżku i włączyła światło na stoliku. Pod lampką znajdował się mały obrazek przedstawiający twarz Chrystusa, mądrą twarz człowieka po trzydziestce czy coś koło tego; okoloną brodą, o poważnym spojrzeniu. Wokół głowy błyszczała aureola. — O Boże — powiedziała mrużąc oczy i przecierając je — co się dzieje? Wszystko w porządku? — Betty nigdy nie była szczególnie ładna. A w ostatnich dziesięciu latach zupełnie zaniedbała swój wygląd i do tego przybrała na wadze dwadzieścia funtów.

— Tak — odpowiedział. — Chciałem po prostu porozmawiać. I dowiedzieć się, dlaczego ty i Hap tuż po przerwie wyszliście z przedstawienia.

Betty spojrzała mu prosto w oczy. Była to kobieta prostolinijna, wręcz szorstka. Życie miało być według niej proste i uczciwe. Jeżeli prawdziwie wierzysz w Boga i w Jezusa Chrystusa, to nie wątpisz. W nic.

Yernon — zaczęła — często zastanawiałam się, dlaczego zdecydowałeś się występować w takich dziwnych sztukach. Ale nigdy nie narzekałam na to, zwłaszcza że była to chyba jedyna rzecz, jaka po Libii i po tym okropnym zajściu na plaży pobudzała cię do czegoś dobrego.

Zmarszczyła brwi i wydawało się, że na chwilę nachmurzyła twarz. Potem ciągnęła dalej we właściwy sobie, zwięzły sposób. — Ale Hap nie jest dzieckiem. Staje się młodym mężczyzną. A wysłuchiwanie jak jego ojciec, choćby w sztuce, mówi o Bogu jako „przewrażliwionym staruszku” i „zgrzybiałym” delikwencie chyba nie umocni jego wiary.

— Odwróciła wzrok. — I myślę, że równie niepokojące było to, że widział jak obmacujesz tamtą młodą dziewczynę. Ogólnie rzecz biorąc — powiedziała patrząc z powrotem na swego męża i podsumowując całą sprawę — pomyślałam, że sztuka jest bezwartościowa, niemoralna, że nie warto na niej zostać.

Winters poczuł, że narasta w nim gniew, ale jak zwykle nie poddał mu się. Zazdrościł Betty jej niezachwianej wiary, tego, że potrafiła dostrzegać Boga we wszystkich codziennych czynnościach. On sam czuł się od dzieciństwa oddzielony od Boga, a jego własne bezowocne poszukiwania nie przyniosły na razie efektu. Parę rzeczy jednak Winters wiedział na pewno. Jego Bóg roześmiałby się i ulitował nad postaciami Tennessee Williamsa. I nie cieszyłyby go bomby spadające na małe dzieci.

Nie spierał się z żoną. Pocałował ją po bratersku w policzek i zgasił światło. Przez chwilę tylko zastanawiał się. Jak dawno to było? Trzy tygodnie? Ale nie mógł sobie dokładnie przypomnieć, kiedy. Ani nawet czy było, czy nie było dobrze. „Poszaleli”, mawiała Betty ilekroć świadomość jego pragnień brała w niej górę nad zasadniczym brakiem zainteresowania. Pewnie to normalne u par w naszym wieku, myślał z nutą usprawiedliwienia, gdy rozbierał się w swoim pokoju.

Leżał po ciemku w pościeli i nie mógł zasnąć. Uczucie podniecenia, tak intensywne, najpierw w trakcie przedstawienia, a potem znowu tam, w uliczce, nieustannie go nawiedzało. Do tego obrazy. Kiedy zamykał oczy, znowu widział, jak delikatne i kokieteryjne usta Tiffani wypuszczają ostatnią smużkę dymu. Nadal czuł te namiętne pocałunki, do których go zmusiła w czasie sceny w sypialni.

A potem to szczególne spojrzenie, gdy jej ojciec prosił go o opiekę nad nią po bankiecie. A może mu się zdawało?

Parę razy układał się na łóżku usiłując odegnać obrazy, jakie podsuwała mu wyobraźnia: Bezskutecznie. W końcu, gdy leżał na wznak, pojął, że w jeden jedyny sposób mógł się uwolnić od takiego napięcia. Najpierw poczuł się winny, nawet zawstydzony, jednak obrazy z Tiffani nieprzerwanie napływały do mózgu.

Dotknął się. Obrazy z całego dnia nabrały ostrości i zaczęły przechodzić w rojenia. Leżała na nim, w łóżku, tak jak w czasie przedstawienia, a on odwzajemniał jej pocałunki. Na krótką chwilę opanował go strach. Utrzymał się w ryzach. Jednak fala rozpaczliwych emocji usunęła ostatni zakaz. Ponownie stał się młodzieńcem, samotnym ze swą bujną wyobraźnią.

Zmieniła się sceneria jego wyobrażeń. Leżał nago na ogromnym, królewskich rozmiarów łożu w bogato urządzonym pokoju o wysokich sufitach. Tiffani zbliżała się do niego z rozświetlonej łazienki, naga. Jej długie kasztanowe włosy spadały kaskadami na ramiona okrywając sutki jej piersi. Namiętnie zaciągnęła się papierosem i wyrzuciła go do popielniczki stojącej obok łóżka. Nie odrywała wzroku od jego oczu, gdy powoli, omalże z pieszczotą wypuszczała z ust ostatnią smużkę dymu. Weszła do jego łóżka. Poczuł aksamit jej skóry; na szyi i piersiach łaskotanie jej długich włosów.

Całowała obejmując jego głowę; delikatnie lecz namiętnie. Jej język nęcąco igrał na jego wargach. Ułożyła się tuż przy nim i przylgnęła biodrami. Ujęła w dłoń jego penisa i delikatnie ścisnęła. Był całkowicie naprężony. Ścisnęła ponownie, potem z wdziękiem uniosła swe ciało i włożyła g° głęboko w siebie. Poczuł magiczne wilgotne ciepło a potem niemal natychmiast eksplodował.

Siła i intensywność wyobraźni oszołomiła go. Gdzieś w środku odezwał się głos, który domagał się przezorności, przestrzegał przed strasznymi konsekwencjami, gdyby rojenie miało się ziścić. Ale kiedy leżał samotny i wyczerpany w swym podmiejskim domu, odsunął poczucie winy, lęki i pozwolił sobie na niezrównaną rozkosz: sen po przeżytym orgazmie.

9

Joe Łazęga to była w Key West instytucja. Ulubiony bar Hemingwaya i jego barwnej załogi potrafił szybko dostosować się do wielostronnej ewolucji miasta, które przyszło mu symbolizować. Niejeden z obywateli starego miasta omal nie dostał apopleksji, gdy bar wyparł się swej historycznej lokalizacji w śródmieściu i przeniósł się do rozległego kompleksu handlowego, który otaczał przystań. Gdy już klub otwarto ponownie w nowym, dobrze klimatyzowanym pomieszczeniu, niektórzy z nich przyznawali, co prawda niechętnie, że lampy od Tiffany’ego, długi drewniany bar, wąskie lustra od sufitu do podłogi i pamiątki stu lat w Key West, że wszystko to zostało zaaranżowane na nowo w taki sposób, że zachowała się atmosfera starego baru.

Tak się złożyło, że u Joego Łazęgi występowała, jako gwiazda, Angie Leatherwood, kiedy z rzadka i na krótko powracała do miasta, w którym się urodziła. Jeszcze gdy miała dziewiętnaście lat, Troy zdołał namówić pięćdziesięcioletniego nowojorczyka nazwiskiem Tony Palazzo, by zrobił jej przesłuchanie. Tony słuchał przez pięć minut jej śpiewu, a potem wykrzyknął podkreślając swoje uwagi gwałtownymi gestami: — Nie tylko przyprowadziłeś mi dziewczynę tak piękną, że zapiera dech. Nie, przyprowadziłeś mi także dziewczynę, która śpiewa jak słowik.

Mamma mia. Nie ma sprawiedliwości na świecie. Moja córka Carla zabiłaby, żeby tak śpiewać. — Tony stał się najbardziej zagorzałym wielbicielem Angie i bezinteresownie wspierał jej karierę. Angie nigdy nie zapomniała, co dla niej zrobił i ilekroć była w mieście, śpiewała u Joego Łazęgi. Taka była.

Stolik Troya stał z przodu, na środku sali, jakieś dziesięć stóp od sceny. Nick i Troy już usadowili się przy małym okrągłym stoliku i dopijali pierwsze drinki, gdy pięć minut przed pół do jedenastej przyszła Carol. Przeprosiła i wymamrotała coś o syberyjskich parkingach. Jak tylko przyszła, Nick wyciągnął kopertę ze zdjęciami i obaj mężczyźni powiedzieli jej, że według nich obrazy są fascynujące. Nick zaczął zadawać pytania o fotografie, podczas gdy Troy przywołał kelnera. Nick i Carol zajęci byli wstępną rozmową o obiektach w szczelinie, kiedy na stole pojawiły się nowe drinki. Nick właśnie napomknął, że jeden z przedmiotów wygląda jak nowoczesny pocisk. Była dziesiąta trzydzieści pięć. Światła zgasły, potem zapaliły się na znak, że rozpoczyna się występ.

Angie Leatherwood była doskonałą wykonawczynią.

Podobnie jak wielu najlepszych piosenkarzy nigdy nie zapominała, że to publiczność jest gościem, że to ona kreowała jej wizerunek, że ona potęgowała mistykę jej oddziaływania. Zaczęła od tytułowej piosenki ze swego nowego albumu The Memories of Enchanting Nights, a potem śpiewała różne piosenki Whitney Huston składając hołd tej wspaniałej piosenkarce, której talent pobudził w Angie pragnienie śpiewania. Potem dowiodła swej wszechstronności wykonując cztery piosenki o różnych rytmach: jamajskie reggae, wyciszoną balladę ze swego pierwszego albumu Love Letters, omalże idealną imitację Diany Ross z jej starych, najlepszych utworów, Where Did Uur Love Go? i wspomnienie o jej niewidomym ojcu zatytułowane The Mań with Yision — ten utwór, który silnie oddziałał na emocje, zaśpiewała z przejęciem.

Każdy utwór witał grzmot oklasków. W klubie wyprzedano wszystkie miejsca, nie wyłączając stojących wzdłuż baru o długości stu stóp. Rozstawiono siedem ogromnych ekranów video, aby dać wrażenie bliskości z Angie tym, którzy znajdowali się z dala od sceny. To był jej tłum, to byli jej przyjaciele. Parę razy Angie prawie się zawstydziła, bo oklaski i brawa nie milkły. W czasie występu niewiele rozmawiano przy stoliku Troya. Każdy z trójki zwrócił uwagę na utwór, który szczególnie przypadł mu do gustu (ulubioną piosenką Carol była The Greatest Love of Ali Whitney Huston), ale nie było czasu na rozmowę. Swoją przedostatnią piosenkę Let Me Take Care of You, Baby Angie zadedykowała swemu „najdroższemu przyjacielowi” (Nick kopnął Troya pod stolikiem) a potem zakończyła najbardziej znanym kawałkiem z Love Letters. Publiczność zgotowała jej owację na stojąco i hałaśliwie gwizdała o bis.

Nick wstał i zauważył, że po dwóch mocnych drinkach był nieco oszołomiony i do tego odczuwał dziwne emocje, chyba z powodu podświadomych skojarzeń wywołanych przez miłosne piosenki, które śpiewała Angie.

Angie wróciła na scenę. Gdy wrzawa opadła, dało się słyszeć jej miękki, pieszczotliwy głos. — Wszyscy wiecie, że Key West to dla mnie bardzo szczególne miejsce. To tutaj dorastałam i chodziłam do szkoły. Do tego miejsca sprowadza się większość moich wspomnień. — Przerwała i oczami przebiegła publiczność. — Jest tyle piosenek, które przywracają wspomnienia i związane z nimi uczucia. Ale ze wszystkich najbardziej lubię melodię przewodnią z musicalu Cats. Więc, Key West, to dla ciebie.

Słychać było jeszcze sporadyczne oklaski, kiedy akompaniujący Angie syntetyzer zagrał wprowadzenie do Memories. Publiczność nadal stała, gdy Angie słodkim głosem rozpoczęła tę piękną piosenkę. Nick usłyszawszy ją od razu przeniósł się myślami do Centrum Kennedy’ego w Waszyngtonie, gdzie w czerwcu 1984 roku z matką i ojcem oglądali ten musical w kinie. Wtedy to przyjechał wreszcie do domu, by wyjaśnić rodzicom, dlaczego nie mógł wrócić na Harvard po wiosennych feriach, które spędził na Florydzie. Próbował, ale nijak nie umiał zacząć swej opowieści przed rozczarowanym ojcem i załamaną matką. — To kobieta… — to wszystko, co potrafił powiedzieć. Potem zamilkł.

Było to smutne pojednanie. Gdy odwiedził rodzinny dom w Falls Church, u jego ojca odkryto w okrężnicy pierwsze złośliwe polipy. Usunięto je. Lekarze byli spokojni o najbliższe siedem lat jego życia, podkreślali jednak, że rak okrężnicy często powraca i daje przerzuty na inne części ciała. W długiej rozmowie z nagle osłabionym ojcem, Nick obiecał skończyć studia w Miami. Ale niewielka to była pociecha dla starszego człowieka: marzył o tym, że ujrzy swego syna jako absolwenta Harvardu.

Projekcja musicalu Cats w Centrum Kennedy’ego była według Nicka tylko średnio zajmująca. W środku przyłapał się na tym, że zastanawia się, ilu ludzi, którzy to oglądają, wie, że autorem literackiego materiału piosenek jest T. S. Eliot, ten poeta, który nie tylko zachwycał się kocimi dziwactwami, ale nawet zdarzyło mu się napisać poemat rozpoczynający się od opisu wieczoru, który „rozpływał się po niebie jak pacjent odurzony eterem na operacyjnym stole”. Ale gdy stara kotka o przywiędłej urodzie weszła na scenę i zaczęła śpiewać piosenkę o „słonecznych dniach”, Nicka poruszyło, tak jak i całą widownię. Nie wiedział dlaczego, ale w kotce ujrzał Moniąue w przyszłości. Gdy przejmująco czysty sopran osiągnął punkt kulminacyjny Nick zapłakał skrywając łzy przed rodzicami.

— Dotknij mnie… To proste odejść… zostawić ze wspomnieniem… moich słonecznych dni… Tylko dotknij mnie… zrozumiesz szczęście…

Głos Angie nie był co prawda tak przenikliwy jak sopran w Waszyngtonie, ale brzmiał z tym samym natężeniem i tak samo wywoływał smutek u kogoś, kto wszelkie radości pozostawił już za sobą. W kącikach oczu Nicka pojawiły się łzy. Jedna spłynęła po policzku.

Światła sceny oświetliły jego twarz. Carol dostrzegła łzę, okno cierpienia i sama z kolei wzruszyła się. Po raz pierwszy poczuła głęboką sympatię, prawie afekt dla tego niedostępnego, samotnego niemniej dziwnie pociągającego człowieka.

Ach, Carol, jakże inaczej mogłoby być, gdybyś raz w życiu nie poddała się emocjom. Gdybyś po prostu pozwoliła człowiekowi na chwilę samotności, rozdarcia czy słabości. Mogłaś odezwać się później, gdy będzie spokojniej, poniekąd wygodniej. Wspólne przeżycie tej chwili mogłoby nawet zapoczątkować zbliżenie między wami. Ale ty musiałaś klepnąć go po ramieniu, nawet zanim on sam zdał sobie sprawę, że płacze, musiałaś naruszyć jego cenne pojednanie z samym sobą. Byłaś intruzem. Co gorsza, on twój uśmiech odebrał jako szyderstwo a nie wyraz sympatii i wycofał się jak przestraszony żółw. To pewne, że wszelkie twoje zabiegi o przyjaźń odrzuci jako nieszczere.

To zajście umknęło Troyowi. Dlatego był kompletnie zaskoczony, gdy odwróciwszy się po końcowych oklaskach zauważył niechybnie wrogie nastawienie Nicka. — Czy nie była cudowna, aniołku? — powiedział do Carol. — A ty jak, profesorze? Po raz pierwszy widziałeś ją jak śpiewa?

Nick kiwnął głową. — Była wspaniała — powiedział omal z niechęcią. — I chce mi się pić. Czy człowiek może się czegoś napić w tym lokalu?

Troy był lekko urażony. — No, wybacz nam — powiedział. — Przykro mi, że występ trwał tak długo. — Starał się przywołać kelnera. — Co go gryzie, aniołku? — powiedział do Carol.

— Carol wzruszyła ramionami. Potem, usiłując rozluźnić atmosferę, wychyliła się w stronę Nicka, który siedział oparty o stolik. Klepnęła go w ramię. — Hej, Nick — powiedziała. — Zażyłeś gorzką pigułkę?

Nick prędko cofnął rękę i w odpowiedzi wymruczał coś, co trudno było dosłyszeć. Odwrócił się od rozmawiających i zobaczył, że do stolika zbliża się Angie. Machinalnie wstał a Carol i Troy poszli w jego ślady. — Byłaś fantastyczna — powiedziała Carol trochę za głośno, jak tylko Angie znalazła się na tyle blisko, że na pewno mogła usłyszeć.

— Dzięki… Cześć — Angie podeszła do stolika. Usiadła na krześle, które wysunął dla niej Troy. Przez kilka chwil z wdzięcznością przyjmowała pochwały od ludzi, którzy siedzieli przy najbliższych stolikach. Potem siadła wygodniej i uśmiechnęła się. — Pani to pewnie Carol Dawson — odezwała się swobodnie pochylając się w stronę reporterki.

Żywa Angie była jeszcze piękniejsza niż na fotografii z okładki płyty. Karnację miała ciemnobrązową, nie całkiem czarną. Makijaż był stonowany, tak że w połączeniu z bladoróżową szminką eksponował naturalne zalety jej urody i zęby, których niemal idealną biel podkreślał wspaniały uśmiech. Mało że piękna, była uosobieniem kobiecości. Do tej pory jeszcze żaden fotograf nie umiał oddać naturalnego ciepła, jakie promieniowało z Angie.

— A ty, to pewnie Nick Williams — powiedziała wyciągając rękę do Nicka, który, skrępowany i niepewny, nadal stał, mimo że Troy już usiadł. — Troy tyle mi o tobie opowiadał w ciągu ostatnich kilku dni, że możemy się czuć przyjaciółmi. Twierdzi, że przeczytałeś wszystkie warte przeczytania powieści jakie kiedykolwiek napisano.

To oczywiście przesada — Nick był wyraźnie zadowolony z pochwały. Rozluźnił się. W końcu usiadł. Zamierzał rzucić kolejną uwagę, lecz Carol włączyła się do rozmowy i przerwała mu.

— Czy sama napisałaś tę piękną piosenkę o niewidomym? — zapytała zanim Angie miała czas usadowić się i pozbierać. — To chyba bardzo osobiste wyznanie.

— Tak — odpowiedziała Angie uprzejmie, bez śladu rozdrażnienia z powodu napastliwego zachowania Carol.

— Większość moich tekstów biorę z innych źródeł, ale czasami sama piszę. Gdy jest jakiś szczególny temat. — Uśmiechnęła się przelotnie do Troya i ciągnęła dalej. — Mój ojciec jest niezwykłym, uroczym człowiekiem, niewidomy od urodzenia, ale niesamowicie rozumie życie, wszystkie strony życia. Bez jego cierpliwości i rad pewnie nigdy nie miałabym odwagi, żeby zaśpiewać. Byłam zbyt nieśmiała i wstydliwa. Ale, gdy byliśmy dziećmi, ojciec wpoił nam wszystkim, że jest w nas coś niezwykłego, coś niepowtarzalnie naszego i że jedną z największych radości życia jest odkrywanie i rozwijanie tego szczególnego talentu.

— A ta piosenka, Let Me Take Care of You, Baby, rzeczywiście napisałaś ją dla Troya? — Nick wyrzucił z siebie pytanie, zanim Angie dokończyła zdania i tym samym zniszczył dyskretną aurę, jaką wytworzyła Angie uroczym opisem ojca. Nick siedział jak na szpilkach i wydawało się, że z jakiegoś powodu jest niespokojny i poruszony. Troy znowu zaczął się zastanawiać, co takiego zaszło między Nickiem a Carol, co umknęło jego uwadze.

Angie spojrzała na Troya. — Chyba tak — powiedziała z uśmiechem pełnym zadumy — mimo że na początku miała to być wesoła piosenka, beztroskie myśli o zabawie w miłość. — Na chwilę przerwała. — To mówi o czymś poważnym. Czasami trudno być kobietą, której się powiodło. To przeszkadza…

— Amen, amen — wtrąciła się Carol, gdy Angie chciała dalej rozwinąć myśl. To był jeden z ulubionych tematów i postanowiła nie popuścić. — Większość mężczyzn nie umie postępować z kobietą, która odniosła choćby minimalny sukces zwłaszcza, gdy kobieta jest w świetle reflektorów. — Spojrzała na Nicka a potem ciągnęła dalej. — Nawet teraz, w 1994 roku, nadal istnieją niepisane prawa, których się przestrzega. Jeżeli chcesz być w stałym związku z mężczyzną, to musisz przestrzegać trzech „nie”: nie dopuść, by pomyślał, że jesteś inteligentniejsza od niego; nie proponuj pierwsza seksu i, nade wszystko, nie zarabiaj więcej niż on. W tych trzech dziedzinach ich ego jest najbardziej przewrażliwione. A jeżeli podważysz ego jakiegoś mężczyzny, nawet żartem, to przepadło.

— Wygląda, że jesteś ekspertem — odpowiedział Nick z sarkazmem. Jego wrogość była wyraźna. — Ciekawe, czy którejś z tych twoich wyzwolonych kobiet zdarzyło się, że mężczyznę zraził nie sam sukees, ale stosunek kobiety do swego sukcesu. To co osiągasz w życiu nie jest w sensie osobistym bzdurą. Najbardziej ambitne i agresywne kobiety, jakie poznałem (teraz on spojrzał na Carol) stają na głowie, żeby ze związku mężczyznakobieta zrobić coś w rodzaju zawodów. Nie pozwolą mężczyźnie, choćby na chwilę, mieć złudzeń, że żyje w patriarchalnym społeczeństwie. Myślę, że niektórzy z tych mężczyzn celowo się kastrują…

— O to chodzi — Carol z triumfem wpadła mu w słowo. Trąciła łokciem Angie, która uśmiechała się, ale widać było, że złośliwy ton tej rozmowy nadal ją krępuje. — Oto magiczne słowo. Gdy tylko kobieta chce coś zakwestionować i nie przyjmuje jakiejś głębokiej męskiej prawdy jak objawienia, to znaczy że usiłuje „wykastrować” albo „pozbawić męskości”…

Dobra — stanowczo wkroczył Troy. Pokręcił głową.

— Wystarczy. Zmieńmy temat. Myślałem, że może będziecie umieli we dwoje spędzić wieczór, ale widzę, że nie, skoro zaczynacie w ten sposób.

Problem w tym — ciągnęła Carol lekceważąc prośbę Troya i zwracając się teraz do Angie — że mężczyźni się boją. Ich hegemonia w świecie Zachodu jest zagrożona przez to, że pojawiły się kobiety, które nie mają ochoty być tylko zapładniane. Bo kiedy byłam w Stanford…

Przerwała i odwróciła głowę, gdy usłyszała szurgot odsuwanego krzesła. — Z całym szacunkiem, panno Leatherwood. — Nick wstał trzymając w ręce krzesło. — Chyba przeproszę. Z przejęciem słuchałem pani muzyki, ale nie chcę więcej pani narażać na złe maniery. Życzę, żeby szczęście nadal pani sprzyjało w karierze i mam nadzieję, że któregoś dnia spędzi pani ze mną i z Troyem trochę czasu na łodzi. — Odwrócił się do Troya. — Spotkamy się na przystani o ósmej rano. — Na koniec spojrzał na Carol. — Z tobą także, jeżeli jeszcze chcesz płynąć. O mydłkach ze Stanford możesz nam opowiedzieć, kiedy wyruszymy, na środku Zatoki.

Nie czekał na odpowiedź. Zabrał kopertę i przez tłum ruszył w kierunku wyjścia. Gdy zbliżał się do drzwi, usłyszał, że ktoś go woła. — Nick. Hej, Nick. Tutaj! — To Juliannę. Kiwała na niego ręką od pobliskiego stolika zapełnionego kieliszkami i popielniczkami. Ona, Corinne i Linda znajdowały się w otoczeniu pół tuzina mężczyzn, jednak Juliannę posunęła się i wyciągnęła wolne krzesło.

Nick podszedł do jej stolika.

Pół godziny później Nick był już bardzo pijany. Juliannę, która od czasu do czasu ocierała się o jego nogi, w połączeniu z widokiem olbrzymich piersi Corinne (teraz były przykryte, ale pamiętał je z gry Troya), do tego sporadyczne spojrzenia Carol rzucane poprzez dym z papierosów, wszystko to sprawiło, że był podniecony. A niech to, Williams, pomyślał sobie od razu, jak tylko przysiadł się do grupy Juliannę. Znowu zawaliłeś. A miałeś tu idealną okazję, żeby ją oczarować. Może nawet zdobyć. Pół godziny później jednak, po wypiciu, jego uczucia przywodziły na myśl lisa Ezopa. Tak czy owak, jest jak na mnie zbyt agresywna. Sława. Pewnie za bardzo twarda w środku.

I zimna w łóżku. Jeszcze jedna cwaniara. Ale nadal obserwował ją z oddali.

Usunięto dodatkowe krzesła, które przyniesiono specjalnie na występ Angie Leatherwood, żeby zrobić miejsce do tańca. Dalszą część wieczoru poprowadził discjockey. Można było tańczyć do różnych nowoczesnych kawałków, oglądać skandaliczne, nadprogramowe muzyczne video na wielkich ekranach, czy porozmawiać, bo muzyka nie była zbyt głośna. Ludzie, którzy otaczali Nicka, pochodzili w większości z przystani. Podczas przerwy w tańcach, zaraz po tym jak Nick szybko opróżnił kolejny kieliszek teąuili, Linda Quinland wychyliła się w jego stronę znad stolika. — No, Nick — powiedziała — zdradź nam swój sekret. Co wczoraj z Troyem znaleźliście?.->

— Nic szczególnego — odparł Nick. Pamiętał o umowie, ale zaskoczyło go, że naprawdę chciał o tym porozmawiać.

— Plotka mówi co innego — wtrącił jeden z mężczyzn przy stoliku. — Wszyscy wiedzą, że dziś rano zaniosłeś coś do Amandy Winchester. No, powiedz nam co to było.

Nowy statek ze skarbem znaleźliście?

— Może — powiedział Nick z pijackim grymasem na twarzy — po prostu może. — Drugi silny impuls popychał go jednak do tego, by opowiedzieć tę historię i pokazać im zdjęcia. Powstrzymał się. — Nie mogę o tym rozmawiać — powiedział tylko.

W tej chwili dwaj krzepcy młodzi mężczyźni, typowi krótko ostrzyżeni oficerowie marynarki w mundurach, zatoczyli się wprost na stolik Nicka. Jeden z nich był ciemny, w typie Hiszpana. Pewni siebie, wręcz aroganccy.

Ich nadejście przerwało rozmowę. Biały porucznik położył rękę na ramieniu Juliannę. — W porządku, ślicznotko — powiedział bezczelnie. — Marynarka czuwa. Może ty i ta twoja przyjaciółka — kiwnął na Corinne, za którą stał Ramirez — zatańczyłybyście z nami? mv, cs,Ł

— Nie, dziękuję — odpowiedziała grzecznie z uśmiechem Juliannę. Todd spojrzał na nią z góry. Trochę się chwiał i po jego oczach wyraźnie było widać, że solidnie popił.

— To znaczy, powiesz mi, że wolisz tu siedzieć z tymi miejscowymi błaznami niż zatańczyć z przyszłymi admirałami? — Juliannę poczuła, jak jego ręka zaciska się na jej ramieniu. Rozglądała się po stoliku usiłując go zignorować.

Toddowi nie spodobała się odmowa. Zdjął rękę z ramienia Juliannę i wskazał na piersi Corinne. — Chryste, Ramirez, miałeś rację. Są monstrualne. Przyssałbyś się do takiego? — Oficerowie roześmieli się prostacko. Corinne płonęła ze wstydu.

Partner Lindy Quinlan, silny chłopak, podniósł się z krzesła. Tylko on w tym towarzystwie dorównywał wzrostem Toddowi i Ramirezowi. — Słuchajcie, chłopaki — odezwał się z rozwagą — pani powiedziała bardzo grzecznie, że nie. Nie ma potrzeby ubliżać ani jej, ani jej przyjaciołom…

— Widzisz go, Ramirez — przerwał mu Todd — ten typek powiedział, że my komuś ubliżyliśmy. To jest ubliżanie, jak się podziwia wielkość czyichś cycków? — Zachichotał ze swego dowcipu. Ramirez dał znak, żeby odejść, ale Todd machnął na niego ręką.

Pijany Nick przez cały wieczór gotów był wybuchnąć.

— Wynocha stąd, gnojki — powiedział spokojnie, ale stanowczo. Nadal siedział obok Juliannę.

— Kogo nazywasz gnojkiem, kurczaczku? — spytał wojowniczo porucznik Todd. Odwrócił się do Ramireza.

— Bo uwierzę że będę musiał trzepnąć w łeb tego bałwana.

Ale Nick go uprzedził. Szybko podniósł się, wyprowadził zdradliwy cios pięścią, trafił Todda prosto w twarz i posłał w fikołkach do tyłu, na inny zastawiony szkłem stolik.

Todd razem ze stolikiem runął na podłogę, a Nick ruszył za nim. Ramirez zaczął odciągać Nicka, ale ten odwrócił się i jego także uderzył sierpowym. Ramirez popchnął Nicka, który stracił grunt pod nogami i przewrócił się na Juliannę. Następny zastawiony stolik runął na podłogę.

Carol, Angie i Troy zauważyli rozróbę z odległej części sali. W samym jej środku rozpoznali Nicka. — Uuua — powiedział Troy wyskakując, by pomóc przyjacielowi.

Carol była tuż za nim. Gdy dopadli do przeciwległego krańca sali, akcję opanowali już dwaj klubowi bramkarze.

Tymczasem Nick i Todd, nadal na podłodze, usiłowali doprowadzić się do porządku. Todd powoli podnosił się na nogi.

W trakcie walki Nickowi wypadła koperta z fotografiami, część z nich wysunęła się na podłogę. Ramirez podniósł je zauważywszy jaskrawe kolory. Zdjęcie, które leżało na wierzchu, najwyraźniej przedstawiało zbliżenie brązowego pocisku.

— Ej — powiedział do chwiejącego się Todda — spójrz na to.

Carol zadziałała niezwłocznie. Przeszła obok Ramireza, chwyciła kopertę ze zdjęciami i zanim zdołał cokolwiek powiedzieć, krzyknęła — Nick, nie, nie wierzę. Jak mogłeś znowu się upić? — Przyklęknęła na podłodze obok niego i wolną ręką kołysała jego głowę. — Kochanie — mówiła, gdy on wpatrywał się w nią z niedowierzaniem — obiecałeś, że przestaniesz.

Zaskoczony tłum patrzył, jak Carol całuje Nicka w usta.

Troy spojrzał zdumiony. — Troy — krzyknęła chwilę później, gdy Nick usiłował ochłonąć. — Troy, gdzie jesteś?

No, podaj mu rękę. — Troy rzucił się i pomógł Nickowi podnieść się na nogi. — Zabieramy go do domu — oznajmiła gapiom. Oboje z Troyem chwycili go pod ramiona i cała trójka potykając się ruszyła do drzwi nocnego klubu.

Przy wyjściu minęli kierownika. Carol powiedziała mu, że przyjdzie nazajutrz uregulować rachunki. Wyszli na ulicę prawie niosąc Nicka.

Gdy oddalali się od Joego Łazęgi, Carol odwróciła się i zobaczyła, że część tłumu wyszła za nimi na ulicę.

Ramirez i Todd, który wciąż rozcierał policzek, stali na czele grupy z wyrazem zakłopotania na twarzach. — Dokąd go zabieramy, aniołku? — spytał Troy, gdy nie mogli być już słyszani. — Nawet nie wiemy, gdzie zaparkował swój samochód.

— Nieważne — odpowiedziała Carol. — Przynajmniej, póki jesteśmy na widoku.

Zdezorientowana trójka skręciła na prawo, w tę samą uliczkę za teatrem, w którym trzy godziny wcześniej skończyło się przedstawienie Nocy Iguany. Tuż obok, po lewej stronie znajdował się mały, pusty plac. Carol zatrzymała ich na jego skraju, przed zagajnikiem i obejrzała się, by sprawdzić czy nikt ich nie śledzi. Ciężko odetchnęła i rozluźniła chwyt. Spoconą twarz mimowolnie otarła kopertą, którą odebrała Ramirezowi.

Nick prawie już się pozbierał. — Nie miałem pojęcia — wymamrotał wyswobadzając rękę, za którą trzymał go Troy — że tak się o mnie troszczysz. — Chciał ją objąć.

— Nie troszczę się — powiedziała Carol z naciskiem.

Odepchnęła jego ręce i cofnęła się. Nick nie zrozumiał i nadal się zbliżał. — Przestań! — krzyknęła na niego ze złością. — Przestań, pijany durniu.

Starała się go powstrzymać, ale on parł do przodu.

Zanim Troy ruszył, by go chwycić, Carol trzasnęła go silnie w twarz. Nick, zaskoczony, stracił grunt pod nogami i padł brzuchem na trawę.

Carol, nadal wściekła, pochyliła się nad nim i używając całej siły przekręciła go na plecy. — Nigdy, przenigdy nie używaj wobec mnie siły — wrzasnęła. — W żadnej sytuacji.

Rzuciła mu kopertę na brzuch i szybko podniosła się. Spojrzała na Troya, ze wstrętem potrząsnęła głową i odeszła uliczką.

SKŁAD I PRÓBA

Pod elektronicznym mikroskopem wyglądają jak mocno skręcone sprężynki z małym ogonkiem. Umieszczone w wodzie czy w jakiejś innej cieczy sprawiają wrażenie, że się rozciągają i spod ogona wysuwają wypustki długości kilku angstremów, które umożliwiają poruszanie się.

W mieszaninie o objętości kropli wody są ich miliony.

Dokładnie sprawdza się je laserem, który ponadto liczy je i sortuje oświetlając mikroskopijne drobiny. Kiedy liczenie jest już zakończone, mniejszą część mieszaniny przelewa się do metalowego zbiornika, a następnie do zlewki w kształcie butli, która zawiera inną ciecz, koloru szmaragdowego.

Sprężynki poruszają się na oślep błądząc dookoła zlewki.

Obce mechanizmy regularnie zakłócają spokój zielonoszmaragdowego płynu. Wokół wewnętrznej strony zlewki maleńkie czujniki rejestrują temperaturę, ciśnienie, jak również dokładne właściwości chemiczne i elektryczne cieczy.

Jakiś parametr jest nie w pełni doskonały. Mały zawór odmyka otwór u podstawy zlewki i do zielonego roztworu wtryskiwana jest nowa substancja chemiczna. Stałe pomiary kontrolują proces dyfuzji. W końcu ciecz nabiera odpowiednich właściwości i równowaga ponownie zostaje osiągnięta.

Teraz wszystko jest gotowe. Do zbiornika wrzuca się tysiące małych kulek. Część z nich unosi się na powierzchni, ale większość pogrąża się w cieczy. W każdej z kulek osadzone jest skomplikowane techniczne urządzenie, niewiarygodnie zminiaturyzowane. Na powierzchni kulek znajdują się czujniki, które badają ciecz w pobliżu sprężynek. Nadajnik o wysokiej częstotliwości, umieszczony tuż obok czujników, kieruje do sprężynek sygnał i przyciąga je. Wokół każdej kulki rośnie skupisko sprężynek. Teraz, co jakiś czas, niewielkie przyrządy w środku porowatej zewnętrznej części pastylki zbierają te sprężyny, następnie składają na elektrycznie naładowane urządzenia nośne i przesyłają w stronę wgłębienia w środku kulki. W tym wgłębieniu znajduje się pojedyncza, czarna bezkształtna plama, która nieustannie zmienia wygląd, w miarę jak przemieszcza się w niej nieprzeźroczysta substancja poddająca się działaniu nieznanego bodźca. Tę plamę otacza żółta maź, która wypełnia pozostałą część wgłębienia.

Pierwsza sprężynka zsuwa się ze swego nośnika, a potem lokalizuje i penetruje plamę. Sprężynkę widać w chwili, gdy kieruje się do środka. W ułamkach sekund jednak rozpada się i zostaje zniszczona. Pozostałe sprężynki spalają się We wgłębieniu w regularnych odstępach czasu i wszystkie, po penetracji, usiłują dotrzeć do pewnego szczególnego miejsca na plamie. W końcu jednej z wielu udaje się i plama zmienia kolor na jaskrawoczerwony. Następnie w porowatej części kulki gwałtownie wydziela się do żółtej mazi jakiś enzym, który zmienia jej kolor na bliższy zielonemu i wszystkie pozostałe sprężynki znikają, najwidoczniej wchłonięte przez strukturę kulki. Teraz sama kulka w całości wydłuża się i w szmaragdowej cieczy buduje się miniaturowy ruchomy układ. Potem — starannie unikając przypadkowych połączeń — składają się w łańcuch zapłodnionych kuleczek, które jedna za drugą przechodzą przez okrągłą, przepuszczalną błonę w dnie zlewki.

Ciecz zagęszczona kuleczkami przelatuje przez wąską rurkę i dociera do częściowo zamkniętego pojemnika o rozmiarach w przybliżeniu takich jak zlewka. W środku tego przeźroczystego słoja mechaniczne, podobne do łyżek instrumenty zanurzają się w strumień cieczy i wyłapują kulki. Unoszą je, a potem wstrzymują na chwilę dopływ cieczy do gazu zamkniętego w słoiku. W ciągu paru sekund każda z kulek rozdwaja się, a ich skorupki najwyraźniej rozpuszczają się tak, że we wnętrzu słoja widać tylko szereg małych czerwonych punktów otoczonych żółtawą mazią i zawieszonych w niewidocznym gazie.

Maź powoli rozprzestrzenia się po słoju, aż wypełni całą wolną przestrzeń między czerwonymi punktami. Gdy szmaragdowy strumień ginie przechodząc w krople, w końcu całkiem znikając maź zestala się w żel i wypełnia otwory, przez które ciecz wpływała i wypływała. W słoju jest parę tysięcy czerwonych kropek zanurzonych w żółto-

— zielonym żelu. W trakcie tego procesu nie podlegają one żadnej dostrzegalnej zmianie.

Czas mija. We wnętrzu słoja ustaje aktywność. Od czasu do czasu przez otwory, którymi przedtem wpływała ciecz, wprowadzane są do słoja mechaniczne sondy sprawdzające trwałość żelu. W końcu przeźroczysty słój zostaje przeniesiony z miejsca składowania i umieszczony na ruchomej taśmie, która teraz przenosi go wraz z paroma dziesiątkami innych słoi zawierających inne przedmioty (niebieskie ołórazu wyparowują. Następnie wszystkie bryły żelu zostają spowite przez ręcemanipulatory w niewiarygodnie cienkie osłony ze spojonych włókien. Po jakimś czasie taki jednostkowy zespół jest automatycznie wyciągany z suszarki i pakowany do złotej metalowej osłony, której kilka warstw ma stanowić ostateczne zabezpieczenie wewnętrznych warunków.

Składniki hipergolicznego paliwa mieszają się wybuchając ciągłym płomieniem, który wydobywa się przez dyszę rakiety. Wysmukły pojazd wznosi się; najpierw powoli, ale później z zadziwiającą prędkością. Zanim osiągnie zenit swego lotu, uruchamia się wyrzutnia jego dziwnego, paraboidalnego ładunku, a pod spodem latającego bumerangu zapalają się mikroskopijne silniki. W punkcie szczytowym całej trajektorii ładunek nagle eksploduje i rozpada się na kawałki, których setki opadają na powierzchnię planety w na pozór przypadkowych miejscach.

Przy bliższym zbadaniu okazuje się, że każdy z kawałków powstałych w efekcie eksplozji jest wykonany ze złotego metalicznego materiału i pokryty plastikiem. Do plastiku przymocowany jest czujnik, który po kontrolowanym wybuchu wprowadza niezbędne korekty w końcowej części trajektorii. Plastikowe kawałki spadają na dziwną hybrydyczną planetę, najwyraźniej sztuczną, sądząc po dziwacznym ukształtowaniu jej powierzchni i ugrupowaniach chmur, które można rozpoznać z wysokości dziesiątek mil; do tego rozsiane licznie jeziora wypełnione cieczami o różnych barwach; topografia powierzchni, na której obszary pustynne występują na przemian z łąkami, nagimi górami i kanionami. Czwartą część planety pokrywają chmury. Tu i ówdzie białe i pierzaste, miejscami są ciemne i skłębione.

Niektóre z chmur aktywnie wypiętrzają się, zmieniają wraz z tchnieniami burzy. Pozostała część zachmurzonego obszaru jest statyczna — niewielkie smugi bieli ciągnące się po niebie.

Jeden z plastikowych pojazdów spada przez mglisty wał chmur do szmaragdowego morza. Plastik zostaje na powierzchni, ale zamknięty złoty metaliczny przedmiot zanurza się na trzydzieści stóp w wodzie i spada na dno oceanu.

Przez dwa lub trzy dni na jego powierzchni nie zachodzą żadne widoczne zmiany. Potem na górze zaczyna się formować wypukłość, która przechodzi w dużą narośl. Teraz następuje metamorfoza: twarda metalowa powierzchnia wypukłości robi się miękka i upodabnia się do organicznej błony. Mimo że błona jest gruba i spoista, od czasu do czasu wybrzusza się, co sugeruje, że po drugiej stronie metalowej bariery coś się dzieje.

W końcu na powierzchnię szmaragdowego oceanu wynurza się cienki czarny pręt, swego rodzaju sonda. Potem pojawia się druga sonda, trzecia — obie o długich czarnych prętach jak pierwsza, ale każda wyposażona w uderzająco odmienne oprzyrządowanie rozmieszczone wzdłuż całej długości. Na błonę naciska coś większego, raz, drugi, wreszcie przedziera się. Cóż za dziwadło! Ma aerodynamiczny kształt, długa jest na trzy cale, składa się z dwóch segmentów połączonych przegubem. Przód ma w kształcie stożka; tył zaś jest długi, wysmukły, zwęża się w szpic.

W przedniej części, prócz trzech sond, ma ponadto jeszcze cztery składane wysięgniki czy ramiona, po dwa z boku każdego segmentu.

Podpływa do pobliskiej podwodnej rośliny. Rozkłada wieloczłonowe wysięgniki i zaczyna roślinę badać. Przy pomocy szeregu niezwykłych instrumentów studiuje ją przez parę chwil, a potem oddala się. Te same czynności powtarza przy każdej napotkanej roślinie. W końcu znajduje taką, która jej się „podoba” i szczypcami usuwa jej główny liść. Liść zostaje starannie złożony i zabrany do obiektu ze złotą błoną.

Do dziwnego furażera dołącza partner, kopia jego samego oraz dwie tłuste ryby o licznych ramionach. Ta druga para zmyka na bok i zaczyna przekształcać dno oceanu.

Mijają dni. Obiekt wyposażony w sondy nieustannie pracuje przynosząc do swojej bazy coraz więcej najprzeróżniejszych roślin i zwierząt. Tymczasem ryby z ramionami skonstruowały z dostępnego piasku, muszli i żywych stworzeń prawie tysiąc mikroskopijnych, wodoszczelnych domów. Te rybie istoty także nieustannie pracują. Ich kolejne zadanie to przetransportować czerwone punkty, pojedynczo, ze złotej kolebki do ich nowych domów.

Gdyby mieć do dyspozycji mikroskop okazałoby się, że wewnątrz czerwonych punktów, w czasie ich transportu, rozwijała się pewna struktura przydająca im określonego i indywidualnego charakteru. Punkty nadal są jednak bardzo małe. Gdy wraz z osłonami z żelu zostają już implantowane do domków, furażerowie zatrzymują się regularnie w czasie każdej podróży i zostawiają część swoich zbiorów.

W tym samym czasie ryby wyposażone w kończyny, architekci i budowniczowie prostokątnych domków, przystępują do dalszej pracy nad przeźroczystymi, podobnymi do igloo domami dla zarodków jeszcze jednego gatunku.

Rok później. Na szmaragdowe jezioro pada światło księżyca. Kilkaset wijących się w podnieceniu szyj, jedne w kolorze błękitu królewskiego, inne bladoniebieskie, wyciąga się ku górze w poszukiwaniu księżyca. Głowy zwrócone we wszystkich kierunkach. Na każdej z nich widać ze dwadzieścia różnych otworów i wgłębień. Szyje podnoszą się i opuszczają. Milczące węże szukają czegoś.

Od strony księżyca zbliża się dziwaczny statek. Swobodnie można go porównać do młodych węży: jego bliźniacze wieże wystają około ośmiu stóp nad powierzchnię wody i około sześciu nad kwadratową platformę o boku długości piętnastu stóp, która tworzy dno łodzi. Górna powierzchnia platformy jest nieregularna, pofalowana i poznaczona wgłębieniami. Platforma unosi się spokojnie na powierzchni wody.

Statek wpływa między węże i staje. Węże rozdzielają się na dwie grupy w zależności od koloru ich szyj, a potem ustawiają po jednej i drugiej stronie statku w uporządkowane szeregi i rzędy. Ze statku dobiega pojedynczy dźwięk w tonacji bmoll, który brzmi, jak wydobyty z fletu.

Rychło ton zostaje podjęty we wszystkich rzędach i szeregach, przez każdego z węży po obu stronach łodzi. Potem ze statku słychać drugi dźwięk, który także przypomina brzmieniem flet i bieg zdarzeń powtarza się. Lekcja muzyki trwa cztery godziny i obejmuje zarówno tony, jak akordy.

Trwa, aż część węży po obu stronach statku traci głos.

Ćwiczenie kończy się próbą występu węży o szyjach w kolorze błękitu królewskiego, ale jej rezultatem jest przykra kakofonia.

Na statku każdy dźwięk, gest, każda reakcja dorastających węży jest uważnie kontrolowana i rejestrowana. Oryginalny projekt funkcjonowania łodzi opiera się na głównych elementach kontroli samej kolebki. Chociaż część złotej metalicznej materii (tak samo jak części długiego czarnego pręta, a nawet tłustej ryby wyposażonej w nogi) pojawiają się w komputerze, który pracuje na statku, to jednak pierwotne składniki jego masy pochodzą z niezliczonych miejscowych skał i organicznej materii dobytych z dna szmaragdowego jeziora. Statek jest najdoskonalszym nauczycielem muzyki, właściwie idealnym syntetyzerem wyposażonym w mikroprocesory, które nie tylko rejestrują wszelkie reakcje uczniów, ale także zawierają oprogramowanie, które pozwala na eksperymenty w dziedzinie indywidualnych metod nauczania.

Ale ten zmyślny robot zaprojektowany przez sztuczną inteligencję zgromadzoną wokół zygot węży i niemal w całości zbudowany ze związków chemicznych zawartych w surowcach, jakie znajdowały się w pobliżu miejsca lądowania, sam jest z daleka obserwowany i badany przez doświadczonych inżynierów. Obecna próba znajduje się w początkowej fazie i przebiega wspaniale. To już trzecia konfiguracja, którą próbuje nauczyciel — najtrudniejsza część projektu: kolebki, która zabierze zygoty węży z powrotem na Kantorę. Pierwszy projekt był zupełnie nieudany. Zarodki do wieku dojrzewania rozwijały się dobrze, ale nauczyciel w ogóle nie był w stanie wykształcić ich na tyle, by potrafiły zaśpiewać pieśń płci. Drugi projekt był lepszy; węże zdołały nauczyć się wykonywać symfonię zalotów i do życia powołane zostało nowe pokolenie istot tego gatunku. Jednak ta grupa dorosłych węży nie potrafiła z kolei nauczyć śpiewać swego potomstwa.

W celu przestudiowania tego problemu sprowadzono najlepszych bioinżynierów Kolonii. Po zbadaniu kwadrylionów bitów informacji związanych z rozwojem węży i innych pokrewnych gatunków odkryli oni osobliwą współzależność pomiędzy stopniem wykształcenia zapewnionego przez rodziców, a zdolnością tego dziecka — po osiągnięciu dojrzałości — do samodzielnego nauczania własnego potomka. Pakiet sztucznej inteligencji odpowiedzialny za pierwsze sześć miesięcy życia węży został wobec tego przeprojektowany tak, aby włączyć do działań namiastkę matki, której jedynym zadaniem miało być obejmowanie i przytulanie dorastających węży w regularnych odstępach czasu. Testy podsystemu wypadły pomyślnie; ta drobna zmiana we wczesnym okresie wychowania sprawiła, że dorosłe węże potrafiły nauczyć swe dzieci śpiewu.

Ta pokazowa próba trwa przez ponad cztery milicykle.

Pod koniec tego okresu okazuje się, że sprawdzian wypadł bezwzględnie pomyślnie. Sztuczne jezioro wypełniło pokolenie silnych, zdrowych węży w liczbie około dwudziestu pięciu tysięcy. Zastrzeżenia co do przyszłego rozwoju tyczą jedynie próby. Ostatecznie te węże, które przeszły próbę, zostają przetransportowane do innego miejsca w Kompleksie Zoologicznym, a kantoreańskie węże trafiają na listę gatunków gotowych do repatriacji w formie zygot.

SOBOTA

1

Nad łagodnym oceanem wschodzi księżyc w pełni. Troy wpatruje się w jego promienie obserwując ich migotanie na spokojnej tafli wody. Przed nim w wodzie pojawia się Angie. Ma na sobie jednoczęściowy obcisły kostium kąpielowy. Jest zanurzona po pas. Przywołuje go ruchem ręki i on idzie przez wilgotny piasek w stronę wody. Jest boso i także ma na sobie biały kostium kąpielowy. Woda jest zadziwiająco ciepła. Angie zaczyna śpiewać. Jej cudowny głos spowija go, gdy zbliża się do niej wzniecając lekkie fale.

Pieszczą się, całują. Ona przyciąga go z zachęcającym uśmiechem. Troy czuje, że jest podniecony. Nagle powietrze przeszywa dźwięk syreny burząc nocną ciszę. W jednej chwili morze traci spokój, wzburza się. Troy zaniepokojony odwraca się i patrzy na brzeg. Nie zauważa nic szczególnego. Patrzy z powrotem na ocean. Angie zniknęła. Troyowi wydaje się, że w oddali, blisko horyzontu widzi narastającą, potężną falę. Syrena znowu wyje i Troy dostrzega w świetle księżyca wielką, bezkształtną masę unoszącą się na fali.

Zbliża się do obiektu. Potężna fala nabiera w tej odległości kształtu omal wypełniającego ekran jego snu. Bezwładnym obiektem okazuje się czarne ciało ubrane w czerwony podkoszulek i dżinsy. Dźwięk syreny wzmaga się. Troy odwraca ciało i patrzy w twarz. To jego brat, Jaimie.

Troy Jefferson leżał sztywno na łóżku. Serce waliło mu jak młot. Wyobraźnia przechodziła ze świata snu w rzeczywistość. Na zewnątrz wyła syrena. Sądząc po częstotliwości ocenił że to policyjny wóz lub karetka przemknęła właśnie przed jego drzwiami. Otrząsnął się i wyczołgał z łóżka.

Cyfrowy zegar na skraju stolika wskazywał 3.03.

Poszedł do kuchni. Otworzył lodówkę i nalał sobie szklankę grapefruitowego soku. Wsłuchiwał się w oddalającą syrenę, póki jej dźwięk zupełnie nie zamarł. Potem z powrotem ruszył do małego pokoju, w którym sypiał.

W korytarzu zatrzymał go dźwięk drugiej syreny, jeszcze głośniejszy, który zdawał się zbliżać ku niemu. Przez chwilę wydawało mu się, że głos dobiega go z zewnątrz i wtedy przypomniał sobie dźwięk innej syreny w środku innej nocy. Serce znowu zaczęło mu łomotać. — Jaimie — powiedział do siebie omal bezwiednie.:— Dlaczego musiałeś umrzeć?

Wciąż widział wydarzenia tamtego wieczoru. Pierwszy plan był idealnie ostry, obrazy ani trochę nie wyblakły. Na początku wspomnienia pojawili się we trójkę: Jaimie, Troy i ich matka. Siedzieli cicho przy obiedzie jedząc pieczonego kurczaka z tłuczonymi ziemniakami. Tego popołudnia Jaimie dopiero co przyjechał do domu z Gainesville na wiosenną przerwę i zanim zasiedli do jedzenia, raczył swojego piętnastoletniego brata opowieściami o futbolu i o uniwersyteckim życiu. Jaimie przez całe dzieciństwo Troya był jego idolem. Przystojny, inteligentny, wygadany był także obdarzony niewiarygodnymi sportowymi talentami. Dzięki temu drugi rok studiów zaczynał jako obrońca drużyny Florida Gators i skaptowano go do drużyny Ali American na następny sezon. Troy bardzo dotkliwie odczuł brak Jaimiego, gdy brat po raz pierwszy wyjechał na uniwersytet, ale w ciągu ośmiu miesięcy, jakie potem nastąpiły, nauczył się akceptować jego nieobecność i wyglądać wakacyjnych wizyt.

— No, brachu — powiedział Jaimie z uśmiechem, gdy skończył obiad i odsunął talerz. — A co z tobą? Skończyłeś już następny trymestr? Stopnie wystarczająco dobre, żeby zostać astronautą?

— No pewnie, że tak — powiedział Troy skrywając dumę. — Ale dostałem B z plusem na naukach o społeczeństwie, bo mój nauczyciel uważał, że zająłem antyamerykańskie stanowisko w moim wypracowaniu o Kanale Panamskim.

— B z plusem jest od czasu do czasu chyba do przyjęcia — roześmiał się Jaimie zdradzając wyraźne przywiązanie do młodszego brata. — Ale założę się, że Burford nie miał zbyt wielu B, gdy był w dziewiątej klasie.

Ilekroć Troy przywoływał w pamięci ten fatalny wieczór, kiedy zginął jego brat, zawsze przypominał sobie wzmiankę o Guionie Burfordzie, pierwszym czarnym amerykańskim astronaucie. To wszystko było tak bolesne, że jego pamięć nie zmierzała bezpośrednio do wstrząsającego wspomnienia brata umierającego w jego ramionach, ale prawie zawsze zbaczała ku szczęśliwym chwilom, do wspomnień, które były prawie tak wyraziste jak chwila śmierci, ale radosne i krzepiące, nie zaś bolesne i przygnębiające.

Gorące lato, ostatnie przed śmiercią Jaimiego Jeffersona. W wilgotny dzień pod koniec sierpnia Jaimie umówił się po raz trzeci na spotkanie ze swoim trenerem futbollu.

Zamierzał prosić go o zwolnienie z dwóch dni treningów.

Chciał zabrać swojego młodszego brata Troy a, by zobaczył start kosmicznego wahadłowca. W czasie dwóch pierwszych spotkań trener zdecydowanie sprzeciwiał się, ale niebawem przestał protestować. — Pan wciąż nie rozumie, trenerze — powiedział Jaimie dobitnie na początku trzeciego i ostatniego spotkania w tej sprawie. — Mój młodszy brat nie ma ojca, a to jest matematyczny i naukowy geniusz. Osiąga najlepsze wyniki w tych wszystkich standardowych testach zdolności. Potrzebuje przykładu, trzeba żeby się dowiedział, że czasami mogę zrobić poza sportem coś wartościowego.

— Trener pozwolił się w końcu ubłagać i dał Jaimiemu pozwolenie. Zrozumiał, że i tak wyjedzie, bez względu na okoliczności. Jaimie bez przystanku przejechał przez Florydę swoim wysłużonym chevroletem. W Miami zabrał brata i dalej bez snu jechał następne cztery godziny do Cocoa Beach. Na miejsce przybyli w środku nocy. Jaimie, już wyczerpany, zaparkował samochód w rejonie plaży, obok siedmiopiętrowego budynku na ulicy biegnącej wzdłuż najładniejszej części wybrzeża. — W porządku, braciszku — powiedział. — Teraz prześpimy się.

Jednak Troy nie był w stanie zasnąć. Był zbyt podniecony myślą o zaplanowanym na następny wieczór starcie wahadłowca; ósmy start w ogóle, a pierwszy, który odbywał się w nocy.

Wyczytał wszystko, co dało się znaleźć o astronaucie Burfordzie i o planach misji. Następnie wyobrażał sobie, że jest już przyszłość i że to on, Troy Jefferson jest astronautą, który ma wylecieć w kosmos. Poza wszystkim, Burford był żywym dowodem na to, że to naprawdę możliwe, by czarny Amerykanin mógł osiągnąć wyżyny w społeczeństwie i dzięki swojej inteligencji, osobowości i ciężkiej pracy stać się bohaterem.

O wschodzie słońca Troy wygramolił się z samochodu i poszedł na pobliską plażę. Było bardzo spokojnie. Znalazł się tam w towarzystwie zaledwie kilku biegaczy i spacerowiczów, do tego paru tych dziwacznych krabów, których oczy poruszają się do przodu i do tyłu na swego rodzaju słupkach, gdy wbiegają bokiem do dziur w piasku. Na północy, gdzie widać było bazę sił powietrznych, Przylądek Canaveral, Troy dostrzegł wyrzutnie dla bezzałogowych rakiet, ale oczyma wyobraźni widział pośród nich wyrzutnię przygotowaną dla wahadłowca. Zastanawiał się, co właśnie w tej chwili robi astronauta Burford. Co je na śniadanie? Czy jest z rodziną, czy z kosmiczną załogą?

Jaimie obudził się około południa. Wczesne popołudnie bracia spędzili razem na plaży śmiejąc się i baraszkując w falach. Potem kupili kilka hamburgerów i pojechali do Centrum Kosmicznego imienia Kennedy’ego. Jaimie wymusił na pewnym entuzjaście, samodzielnym pracowniku badań kosmicznych, bilety wstępu na obszar zastrzeżony dla YIPów.

Na miejsce przybyli tuż przed zapadnięciem zmierzchu.

W odległości czterech mil widać było imponujący, wyniosły kształt wahadłowca. Statek składał się ze stacji orbitalnej wyniesionej na szczyt, z zewnętrznego zbiornika koloru pomarańczowego i dwóch rakiet pomocniczych po bokach.

Wahadłowiec stał pionowo przy swej wyrzutni. Zaczęło się końcowe odliczanie.

Nic, co Troy przeżył w swoim życiu nie mogło ani trochę równać się z tym, że tej nocy zobaczy wystrzelenie wahadłowca. Gdy wsłuchiwał się w odliczanie przekazywane przez głośniki w strefie dla VIPów, był przejęty oczekiwaniem, ale jeszcze nie grozą. Jednak w chwili, gdy odpalono silnik a noc Florydy wypełnił czerwonopomarańczowy blask i soczyste, białe chmury kłębiącego się dymu, Troyowi o mało oczy nie wyskoczyły z orbit. Widok gigantycznego statku, który powoli i majestatycznie unosił się w niebo ciągnąc za sobą długi, wysmukły płomień, w połączeniu z niesamowitym dźwiękiem nieustannego ryku przerywanego dziwnymi odgłosami, naprawdę przyprawiał o gęsią skórkę. Łzy napłynęły mu do oczu i przeszedł go dreszcz.

Stał obok swego brata Jaimiego i mocno trzymał go za rękę, gdy wyciągając szyję śledził unoszący się coraz wyżej i wyżej płomień, póki nie znikł na nocnym niebie.

Po obejrzeniu startu znowu przespali się w samochodzie.

Potem Jaimie podrzucił Troya na przystanek autobusowy w Orlando i skierował się z powrotem do Gainesville na trening. Troy czuł, że po tym przeżyciu stał się innym człowiekiem. Przez następny tydzień obsesyjnie śledził lot.

Burford został jego bohaterem, nowym idolem. Podczas dwóch pierwszych trymestrów mijającego roku szkolnego Troy intensywnie przykładał się do nauki. Miał cel. Chciał zostać astronautą. Owej marcowej nocy Troy nie wiedział, że zaledwie siedem miesięcy później zdobędzie inne doświadczenie, pustoszące i głęboko wstrząsające, które całkowicie przesłoni grozę, jaka odczuwał podczas startu wahadłowca. Wtedy, gdy jego brat Jaimie zatrzyma się obok jego pokoju przed wyjściem z domu o ósmej i powiedział:

— Skoczę do Marii, brachu. — Pewnie wybierzemy się do kina.

Maria Alvarez miała osiemnaście lat i jeszcze uczyła się w starszej klasie szkoły średniej. Od paru lat była stałą dziewczyną Jaimiego. Pochodziła z kubańskiej rodziny i mieszkała w Little Havana wraz z ośmiorgiem rodzeństwa.

Troy uściskał brata. — Cieszę się, że tu jesteś, Jaimie.

Tyle rzeczy chcę ci pokazać. W szkole zrobiłem dla ciebie słuchawki…

— Wszystko chcę obejrzeć — przerwał mu brat. — Ale jutro, z samego rana. A teraz nie siedź zbyt długo. Astronauci potrzebują dużo snu, żeby być w pogotowiu — Jaimie uśmiechnął się i wyszedł z pokoju Troya. Były to ostatnie słowa, jakie Troy od niego usłyszał.

Nigdy nie mógł sobie przypomnieć, co usłyszał najpierw, gdy obudził się w środku tej nocy. Straszny lament jego matki mieszał się z bliskim wyciem syren tworząc gmatwaninę wstrząsających, niemożliwych do zapomnienia dźwięków. Troy w samych spodenkach od piżamy dopadł do drzwi i wybiegł na frontowe podwórko. Dźwięk syreny karetki zbliżał się. Matka stała przy końcu krótkiej ścieżki przed domem i pochylała się nad ciemnym ciałem rozciągniętym częściowo na ulicy przed samochodem Jaimiego i częściowo na ich podwórku. Trzech policjantów i pół tuzina zaciekawionych gapiów tłoczyło się wokół oszalałej z bólu matki. — Usiłował — usłyszał, jak mówi jeden z policjantów, gdy w panice starał się uzmysłowić sobie, co się stało — jakoś dostać się do domu. To było niemożliwe.

To niesamowite po tym, ile krwi stracił. Chyba ze cztery razy dostał w brzuch…

Płacz jego matki znowu narastał. W tej chwili Troy poskładał wszystko razem i rozpoznał leżące na plecach ciało. Przeszedł go dreszcz, zaparło mu dech i wtedy padł na kolana obok głowy swojego brata. Jaimie z trudem łapał oddech, miał otwarte oczy, ale niczego chyba nie widział.

Troy kołysał głowę brata. Spojrzał na jego brzuch.

Czerwona koszula była przesiąknięta krwią, która nieprzerwanym strumieniem lała się z miejsca tuż nad genitaliami. Krew była wszędzie. Na dżinsach Jaimiego, na ziemi.

Troy zaniemówił. Potem dostał mdłości. Nie ulżyło. Gorące łzy napełniły mu oczy.

— To chyba porachunki gangsterów, pani Jefferson — powiedział beznamiętnie policjant. — Pewnie jakaś pomyłka. Wszyscy wiedzą, że Jaimie nie zadawał się z takimi typami. — Przybyli reporterzy. Błyskały światła kamer.

Narastał dźwięk syren.

Oczy Jaimiego zrobiły się puste. Żadnego znaku, że oddycha. Troy przycisnął jego głowę do piersi. Instynktownie wiedział, że Jaimie nie żyje. Bezwiednie zaczai szlochać.

— Nie — mamrotał. — Nie, nie mój brat, nie Jaimie. On nigdy nie zrobił nikomu krzywdy.

Ktoś usiłował dodać mu otuchy. Klepnął go po ramieniu. Troy gwałtownie otrząsnął się. — Zostawcie mnie!

— krzyknął przez szloch. — On był moim bratem. On byłmoim jedynym bratem. — Po paru chwilach z czułością ułożył głowę Jaimiego na ziemi. Potem pogrążył się w zupełnej rozpaczy.

Jakieś dziesięć lat później, w marcu 1994 roku, prawie o trzeciej nad ranem Troy Jefferson był w domu sam, gdy zbudziło go wspomnienie tej strasznej chwili. Na nowo odczuł tę rozdzierającą serce stratę i znowu dotarło do niego, bardzo wyraźnie, że większość jego młodzieńczych pragnień umarło wraz z bratem, że porzucił marzenia o wyższych studiach, o tym że będzie astronautą, ponieważ nierozerwalnie wiązały się z pamięcią o nim.

W ciągu trzech lat po śmierci Jaimiego jakoś przebrnął przez średnią szkołę. Jednak to, by ustrzec Troya przed zupełnym porzuceniem nauki, wymagało połączonych wysiłków matki, szkoły i władz miasta. Jak tylko ukończył szkołę, wyjechał z Miami, a raczej uciekł. Chciał być z dala od tego, co się zdarzyło i tego, co mogło się stać. Przez prawie dwa lata błąkał się zatem bez celu po Północnej Ameryce, młody, samotny czarny człowiek pozbawiony miłości i przyjaźni, szukający czegoś, co pozwoliłoby mu przezwyciężyć uczucie pustki, które nieustannie mu towarzyszyło.

Tak więc w końcu dotarłem do Key West, pomyślał Troy kilka lat później, gdy nad ranem ponownie układał się w łóżku, aby pospać jeszcze parę godzin. I z jakiegoś powodu poczułem się tu dobrze. Może to była odpowiednia chwila. Albo może nauczyłem się wystarczająco dużo, by wiedzieć, że życie toczy się dalej. Ale w jakiś sposób mam już Jaimiego za sobą, mimo że rany nigdy się nie zagoiły. Odnalazłem zagubionego Troya. Chyba że tylko mam taką nadzieję.

Nagle powrócił do wyobraźni sen gwałtownie przerwany przez dźwięk syren. Angie w świetle księżyca, w białym kostiumie kąpielowym. Była piękna. A teraz dokończymy pewną sprawę — Troy roześmiał się do siebie. Wracał do snu skupiając się na obrazie Angie.

2

Dzień dobry, aniołku — powiedział Troy z szerokim uśmiechem, gdy Carol zbliżała się do Florida Queen.

— Gotowi do połowu!

Wyskoczył z łodzi i krzyknął do Nicka, który znajdował się na rufie, za osłoną. — Już jest, profesorze! Wyjdę na parking i wezmę jej sprzęt.

Carol dała mu klucze od swojego samochodu i Troy skierował się w stronę biura przystani.

Carol przez kilka chwil chodziła po nabrzeżu, zanim Nick wyłonił się zza osłony. — Zejdź na łódź — powiedział z nachmurzoną miną. Ciemną ścierką przecierał jakiś ciężki łańcuch. Czuł się strasznie. Miał okropnego kaca.

I wciąż martwił się wydarzeniami poprzedniej nocy. Carol najpierw nic nie powiedziała. Nick przerwał czyszczenie łańcucha i czekał, aż przemówi.

— Nie za bardzo wiem, jak to powiedzieć — zaczęła dobitnym, ale przyjemnym głosem. — Ale to dla mnie ważne, żebym to powiedziała, zanim wsiądę na łódź.

Chrząknęła. — Nick — zabrzmiało to stanowczo. — Nie chcę dziś nurkować z tobą. Będę nurkowała z Troyem.

Rzucił jej pytające spojrzenie. Stał w słońcu i bolała go głowa. — Ale Troy… — zaczął.

— Wiem, co chcesz powiedzieć — przerwała mu. — Że nie ma wystarczającego doświadczenia i że byłoby to niebezpieczne. Spojrzała mu prosto w oczy. — To nie ma dla mnie znaczenia. Mojego doświadczenia wystarczy dla nas obojga. Wolę nurkować z Troyem. Odczekała kilka sekund. — Chyba że nie życzysz sobie…

Tym razem to Nick przerwał Carol. — W porządku, w porządku — powiedział odwracając się tyłem. Był zaskoczony, gdy stwierdził, że jest i wściekły, i dotknięty. Ta kobieta ciągle przysrywa, pomyślał sobie. A mnie się wydawało… Wrócił na drugą stronę osłony, by skończyć przygotowania przy małym ratunkowym dźwigu, który wypożyczyli i wczoraj w nocy zamontowali. Już parokrotnie posługiwali się tym starym sprzętem w innych wyprawach, jego montaż był prosty i nie przysparzał wielu problemów.

Carol weszła na łódź i położyła swoje zdjęcia na stoliku obok koła sterowego. — Gdzie jest trójząb? — zapytała.

— Pomyślałam, że dziś rano jeszcze rzucę na niego okiem.

— Dolna szuflada po lewej stronie, pod sprzętem do nurkowania — padła szybka, ostra odpowiedź.

Wyciągnęła szarą torbę z szuflady, otworzyła ją i wyjęła złoty trójząb. Trzymała go za środkowy, długi pręt. Z jakiegoś powodu sprawiał dziwne wrażenie. Carol z powrotem włożyła przedmiot do torby i wydobyła go po raz drugi. W rękach znowu trzymała ciężki trójząb. Nadal sprawiał dziwne wrażenie. Przypomniała sobie, jak chwyciła za pręt pod nawisem, w wodzie i powoli zacisnęła wokół niego dłoń. Jest grubszy, pomyślała.

Obracała przedmiot w rękach. Co się ze mną dzieje?

— myślała. Zwariowałam? Jak to może być grubszy?

Przyjrzała mu się jeszcze raz z większą uwagą. Tym razem wydało jej się, że poszczególne zęby widelca wydłużyły się i że wyraźnie wzrósł jego ciężar. Do licha, czy to możliwe?

Carol wyciągnęła fotografie, które przyniosła. Wszystkie zostały wykonane pod wodą. Była jednak pewna, że zauważyła dwie drobne zmiany od czasu, gdy fotografowała trójząb. Środkowy pręt wydawał się grubszy, a zęby widelca rzeczywiście sprawiały wrażenie dłuższych.

— Nick — powiedziała głośno. — Nick, możesz tu przyjść?

— Właśnie jestem w środku roboty — usłyszała nieprzyjazny głos z drugiej strony osłony. — Czy to ważne?

— Nie, to znaczy tak — odpowiedziała Carol. — Ale to może chwilę poczekać.

Jej wyobraźnia pracowała na przyśpieszonych obrotach.

Istnieją tylko dwie możliwości, myślała logicznie wnioskując. Albo się zmienił, albo nie. Jeżeli się nie zmienił, to ja chyba jestem nawiedzona. Bo w końcu jest chyba zdecydowanie grubszy. Ale jak mógł się zmienić? Albo zmienił się sam z siebie, albo coś go zmieniło. Albo ktoś go zmienił.

Ale kto? Nick, ale jak on mógłby…

Nick podszedł do niej. — Tak? — odezwał się chłodnym, omalże wrogim tonem. Był wyraźnie poirytowany.

Carol wręczyła mu trójząb. — No — powiedziała uśmiechając się i patrząc wyczekująco.

— No, co? — powiedział zupełnie zmieszany tym, co się dzieje i wciąż zły o wcześniejsze zajście.

— Czy dostrzegasz różnicę? — ciągnęła Carol wskazując głową trójząb, który trzymał w ręku.

Nick obrócił przedmiot zębami do dołu. Promień słońca odbił się od złotej powierzchni i poraził jego oczy. Zmrużył je. Potem przerzucał przedmiot z ręki do ręki, przyglądał mu się pod różnymi kątami. — Chyba się pogubiłem — powiedział w końcu. — Czy chcesz mi powiedzieć, że coś w nim się zmieniło?

Trzymał go w wyciągniętej ręce. — Tak — odpowiedziała. — Nie wyczuwasz? Środkowy pręt jest grubszy, aniżeli był w czwartek, a zęby poszczególnych elementów widelca są na końcach nieco dłuższe. Nie uważasz, że jest cięższy?

Nickowi nieprzerwanie pulsowało w obolałej głowie.

Patrzył to na Carol, to na trójząb. O ile mógł stwierdzić, nic się nie zmieniło.

— Nie, nie uważam — powiedział. — Wydaje mi się, że jest taki sam.

— Ależ ty jesteś ciężki — upierała się zabierając mu trójząb. — Popatrz na tę fotografię. Sprawdź na niej długość widelca w porównaniu do całego pręta, a potem spójrz tutaj. Jest różnica.

W postawie Carol było coś takiego, co rzeczywiście drażniło Nicka. Zawsze zdawała się zakładać, że ma rację i że wszyscy pozostali są w błędzie.

— To absurd — Nick prawie krzyczał — a ja mam mnóstwo roboty. Na chwile przerwał, a potem dalej ciągnął: — Jak, do diabła, mógł się zmienić? To jest metalowy przedmiot, na miłość boską. Nie wydaje ci się? Tak sobie po prostu urósł? Bzdura!

Pokręcił głową i zbierał się do odejścia. Po paru krokach odwrócił się: — Tak czy inaczej nie możesz zdawać się na fotografie — powiedział bardziej umiarkowanym tonem.

— Podwodne zdjęcia zawsze zniekształcają przedmioty…

Zbliżał się Troy z wózkiem i ze sprzętem Carol. Z gestów, nawet nie słysząc słów, mógł wnosić, że znowu są przy tym. — No, no — powiedział podchodząc. — Nie mogę was zostawić samych ani na minutę. O co walczysz od rana, profesorze?

— Ta twoja przyjaciółka, rzekomo inteligentna reporterka — protekcjonalnym tonem odpowiedział Nick patrząc na Carol — upiera się, że nasz trójząb zmienił kształt.

Jak rozumiem, w ciągu nocy. Chociaż jeszcze nie wytłumaczyła, jak. Zechciałbyś udzielić jej wyjaśnień na temat wskaźników refrakcji czy cokolwiek to jest, co paprze obraz na podwodnych zdjęciach? Bo mnie ona nie uwierzy.

Carol zwróciła się do Troya: — Ależ on się zmienił!

Słowo. Dokładnie przypominam sobie to pierwsze wrażenie. Teraz jest inny.

Troy rozładował wózek i wciągnął oceaniczny teleskop na pokład Florida Queen. — Aniołku — zasugerował odwracając wzrok od trójzębu, który trzymała. — Nie umiem stwierdzić, czy się zmienił czy nie, ale jedno mogę ci powiedzieć, że za pierwszym razem, gdy go znalazłaś, byłaś bardzo podniecona i do tego byłaś pod wodą. W tym układzie nie ufałbym swojej pamięci.

Carol popatrzyła na obu mężczyzn. Zamierzała kontynuować dyskusję, ale Nick nagle zmienił temat. — Czy wiesz, panie Jefferson, że nasza klientka, panna Dawson, zamówiła twoje usługi jako partnera do nurkowania na dzisiaj? Nie chce nurkować ze mną — znowu wpadł w zgryźliwy ton.

Troy, zaskoczony, spojrzał na Carol. — To naprawdę świetnie, aniołku — powiedział szybko — ale Nick naprawdę jest ekspertem. Ja ledwie zaczynam.

— Wiem o tym — burknęła wciąż zła z powodu efektów poprzedniej rozmowy. — Ale ja chcę nurkować z kimś, komu mogę zaufać, z kimś, kto zachowuje się odpowiedzialnie. Wiem dosyć o nurkowaniu, żeby starczyło za nas dwoje.

Nick odwrócił się na pięcie i odszedł. — Chodź, Jefferson — powiedział. — Już zgodziłem się, by panna wszystkowiedząca postawiła na swoim. Tym razem. Przygotujmy łódź i skończmy montaż tego jej teleskopu.

— W końcu ojciec rozwiódł się z moją matką, kiedy miałam dziesięć lat — mówiła Carol do Troya. Siedzieli we dwoje na krzesłach na dziobie łodzi. Parokrotnie dokładnie omówili sposób zachowania pod wodą. Potem Carol coś wspomniała o swoich pierwszych doświadczeniach na łodzi, o szóstych urodzinach spędzonych na rybackiej łodzi ze swoim ojcem. W końcu oboje z przyjemnością pogrążyli się w rozmowie o dzieciństwie. — Rozstanie było okropne — wręczyła Troyowi puszkę coli. — Myślę, że można w jakiś sposób być szczęśliwym w ogóle nawet nie znając swojego ojca.

— Wątpię — odpowiedział poważnie Troy. — Odkąd pamiętam oburzał mnie fakt, że inne dzieci mają oboje rodziców. Mój brat Jaimie usiłował coś oczywiście poradzić. Ale niewiele mógł zrobić. Celowo dobierałem sobie przyjaciół, którzy mieli w domu ojców — roześmiał się.

Pamiętam jednego ponurego, czarnego chłopaka. Nazywał się Willi Adams. Miał co prawda w domu ojca, ale dla rodziny to był kłopot. Ten starzejący się mężczyzna, wtedy pod sześćdziesiątkę, nie pracował i po prostu cały dzień siedział w bujanym fotelu przed frontem domu na werandzie i pił piwo. Ilekroć szedłem do jego domu pobawić się, zawsze wynajdywałem jakąś wymówkę, by spędzić nieco więcej czasu siedząc obok Adamsa. Willi kręcił się niespokojnie i nie był w stanie zrozumieć, dlaczego chcę słuchać, jak jego ojciec opowiada swoje stare, pewnie nudne historie. Pan Adams był na wojnie koreańskiej i uwielbiał opowiadać o swoich przyjaciołach, o bitwach, a zwłaszcza o koreańskich kobietach i o tym, co nazywał ich sztuczkami. Tak czy inaczej zawsze można było stwierdzić, kiedy pan Adams zamierza rozpocząć jedną ze swych opowieści.

Wbijał wzrok przed siebie, jakby uważnie przypatrywał się czemuś w oddali i mówił niby do siebie, niby do wszystkich „prawdę gadaj”. Potem recytował opowieść, prawie jakby, ją czytał z książki: Odparliśmy północnych Koreańczyków do Jalu i dowódca naszego batalionu powiedział, że oni są gotowi poddać się, mówił. Mieliśmy dobre samopoczucie, rozmawialiśmy o tym, co wszyscy będziemy robili, gdy wrócimy do Stanów, ale wtedy z Chin wylała się wielka żółta horda…

Troy przerwał, wpatrywał się w ocean. Carol z łatwością ujrzała go jako młodego chłopaka, który siedzi na werandzie ze swoim zakłopotanym przyjacielem Willim i wysłuchuje historii opowiadanych przez człowieka, który beznadziejnie zanurzony był w przeszłości, niemniej jednak był ojcem, którego Troy nigdy nie miał. Przysunęła się do Troya i dotknęła jego przedramienia. — To ładny obrazek — powiedziała. — Ty pewnie nigdy się nie dowiedziałeś, jak bardzo uszczęśliwiłeś tego człowieka słuchając jego opowieści.

Po drugiej stronie osłony siedział Nick Williams. Czytał Panią Bovary i usiłował, bez powodzenia, nie zwracać uwagi na uporczywego kaca i na rozproszone urywki rozmowy, które przypadkowo do niego docierały. Zaprogramował układ nawigacji tak, by łódź automatycznie powróciła do czwartkowego miejsca ich nurkowania. Nie potrzebował więc niczego więcej robić. Z pewnością przyłączyłby się do wspólnej rozmowy, ale po swym wcześniejszym starciu z Carol, w trakcie którego wyraźnie dała do zrozumienia, że nie chce mieć z nim nic wspólnego, nie zamierzał do nich dołączać. Teraz to on powinien ją koniecznie zlekceważyć, w przeciwnym razie mogłaby dojść do wniosku, że jest po prostu kolejnym mydłkiem.

A poza tym ta książka mu się podobała. Czytał właśnie ten fragment, kiedy to Emma Bovary całkowicie oddaje się romansowi z Rudolphem Boulangerem. Nick widział, jak Emma wymyka się ze swego domu w małym francuskim, prowincjonalnym miasteczku, i pędzi przez pola, by paść w ramiona swego kochanka. Ilekroć czytał powieść z piękną ciemnowłosą bohaterką, prawie zawsze w przeszłości wyobrażał sobie Moniąue. Ciekawe jednak, że Emma Bovary, którą sobie wyobrażał czytając książkę na łodzi, była Carol Dawson. I niejeden raz tego rana w trakcie czytania Flaubertowskich opisów namiętności Emmy i Rudolpha Nick widział siebie w roli nauczyciela u francuskich ziemian, który kocha się z EmmąCarol.

Automatyczny system nawigacji, który prowadził łódź w czasie gdy Nick czytał, składał się z prostego nadawczo-

— odbiorczego układu i z małego miniprocesora. Wykorzystując światowy system współpracujących satelitów, oprogramowanie procesora bardzo dokładnie ustalało pozycję łodzi, a potem kierowało przeprogramowanym algorytmem sterowania do żądanego celu. Zwrotne połączenie z satelitą dostarczało niezbędnych informacji, dzięki którym można było korygować oceaniczną trasę łodzi.

Gdy Florida Queen znajdowała się w odległości mili od miejsca nurkowania, odezwał się sygnał systemu nawigacji.

Nick podszedł do pulpitu sterowniczego i przełączył na sterowanie ręczne. Carol i Troy wstali z krzeseł. — PamiętaJ Powiedziała. — Główny cel naszego nurkowania to sfotografować i wydobyć wszystko, co znajdzie się w tej szczelinie. Jeżeli będziemy mieli potem wystarczająco dużo czasu, wrócimy pod występ, w którym znaleźliśmy trójząb.

Carol odeszła i włączyła monitor sprzężony z oceanicznym teleskopem. Stała zaledwie kilka stóp od Nicka. Nie zamienili ani słowa, odkąd łódź opuściła Key West. — Powodzenia — powiedział cicho.

Spojrzała na niego, by sprawdzić, czy mówił serio czy znowu z sarkazmem. Nie była w stanie stwierdzić. — Dziękuję — bąknęła na wszelki wypadek.

Troy podszedł do Carol, która stała przy monitorze.

Wydobyła z koperty fotografie. Można je było wykorzystać, żeby dokładnie określić miejsce kotwiczenia. Przez kilka minut udzielała Nickowi wskazówek w oparciu o to, co widziała przez teleskop wprowadzając niewielkie korekty do pozycji łodzi. W końcu oceaniczne dno pod nimi wyglądało prawie dokładnie tak jak w czwartek, gdy widzieli wieloryby. Z jedną zasadniczą różnicą.

— No, a gdzie ta dziura w rafie? — spytał niewinnie Troy. — Chyba nie jestem w stanie znaleźć jej na monitorze.

Gdy Carol spojrzała na ekran monitora, jej serce przyśpieszyło rytmu. Rzuciła okiem na fotografie. Gdzie jest ta szczelina? Przecież nie mogła zniknąć. Łódź dryfowała z planowanego miejsca nurkowania i Nick podprowadził ją z powrotem. Teraz Troy wyrzucił przez burtę kotwicę.

Ale Carol wciąż nie mogła dostrzec żadnego śladu po szczelinie. Nie mogła tego zrozumieć.

— Nick — powiedziała w końcu. — Czy mógłbyś nam pomóc? Byliśmy tam na dole razem i oboje widzieliśmy dziurę. Czy Troy i ja coś pomieszaliśmy?

Nick odszedł od koła sterowego i wpatrywał się w monitor. Jego także to zaintrygowało. Ale wydawało mu się, że dostrzega inne rzeczy na oceanicznym dnie, które również wyglądały nieco inaczej. — Ja także nie widzę dziury, ale może to po prostu oświetlenie. Byliśmy tam ostatnim razem po południu a teraz jest dziesiąta rano.

Troy odwrócił się do Carol. — Może Nick powinien nurkować z tobą. Był tam przedtem, widział szczelinę i wie, jak odnaleźć występ. Wszystko co wiem, to wiem z obrazów.

— Nie — powiedziała szybko Carol. — Chcę nurkować z tobą. Nick pewnie ma rację, nie możemy dostrzec szczeliny z powodu różnicy oświetlenia. Zabrała swoją podwodną kamerę i obeszła osłonę w kierunku rufy łodzi. — Zbierajmy się.

Troy w milczeniu wzruszył ramionami, jakby mówił do Nicka — spróbuję. Chwilę później podążył za Carol.

3

Ależ Richard — oponował Ramirez. — Moglibyśmy się wpakować w niezłe tarapaty.

— Nie widzę, w jaki sposób — odpowiedział porucznik Todd. — Czy w ogóle ktokolwiek musi wiedzieć? Poza tym Marynarka zbudowała system przede wszystkim dla swoich własnych okrętów. A my pozwalamy z niego korzystać właściwie każdemu. Wszystko, co możemy zrobić, to sprawdzić główny rejestr, uwzględnić zjawisko Dopplera i czas ich kodu identyfikacyjnego.

— Ale podpisaliśmy konwencję morską ograniczającą nasz dostęp do prywatnych rejestrów, z wyjątkiem przypadków ratowania życia albo zagrożenia narodowego bezpieczeństwa. Nie mogę tak po prostu zastukać do skorowidza danych satelitarnych dlatego, że ty i ja podejrzewamy pewną łódź o nielegalną misję. Za mało znaczymy.

Słuchaj, Roberto — przekonywał gwałtownie Todd. — Jak ci się wydaje, kto nam da przyzwolenie? Nie mamy fotografii, mamy tylko twoje słowo. Nie, musimy działać na własną rękę. Jeśli nie mamy racji, wtedy nikt się o tym nie dowie. Jeśli mamy rację, przyszpilimy tego drania, obaj zostaniemy bohaterami i nikt nie będzie nas rozliczał z tego, co zrobiliśmy.

Ramirez milczał przez kilka sekund. — Nie wydaje ci się, że powinniśmy poinformować przynajmniej komandora Wintersa? Mimo wszystko, on jest oficerem odpowiedzialnym za to śledztwo w sprawie Pantery.

— Absolutnie nie — powiedział szybko porucznik Todd. — Słyszałeś go na wczorajszym spotkaniu. Jemu się wydaje, że już wypadliśmy z szeregu. Nic nie sprawiłoby mu większej przyjemności, niż dosolenie nam wszystkim.

Jest zawistny. — Todd spostrzegł, że Ramirez wciąż był niezdecydowany. — Wiesz, co ci powiem? Zadzwonimy do niego po tym, jak znajdziemy łódź.

Porucznik Ramirez potrząsnął głową. — Bez różnicy.

I tak przekraczamy nasze kompetencje.

— Cholera — powiedział Todd z irytacją. — Powiedz mi, co trzeba zrobić i ja to zrobię, bez ciebie. Biorę na siebie całe ryzyko. — Przerwał i spojrzał Ramirezowi prosto w oczy. — Nie mogę, do kurwy, tego pojąć. Wy, Meksykanie, chyba rzeczywiście jesteście bez jaj. Ty jako właściwie jedyny widziałeś pocisk na fotografii, a… — Oczy Ramireza zwęziły się. Głos mu stwardniał. — Dosyć, Todd. Musimy zdobyć dane, ale jeżeli okaże się, że to niewypał, sam własnoręcznie skręcę ci kark.

— Wiedziałem, że dasz się przekonać — odpowiedział porucznik Todd z uśmiechem, gdy podążał za Ramirezem do dowództwa.

Komandor Winters włożył dodatkowo do turystycznej lodówki opakowanie coli, a potem ją zamknął. — Coś jeszcze? — krzyknął przez drzwi do żony i syna — zanim pdholuję to do samochodu?

— Nie, ojcze — padła odpowiedź z podjazdu. Komandor wziął lodówkę i wyniósł ją przez rozsuwane drzwi.

— Ho, ho — powiedział, gdy ładował ją do otwartego bagażnika samochodu. — Tego jedzenia i picia wystarczy dla tuzina ludzi.

— Szkoda, że nie przyjdziesz, ojcze — powiedział Hap.

— Inni ojcowie tam będą.

— Wiem, wiem — odpowiedział Winters. — Idzie twoja matka, a ja muszę przygotować na dzisiejszy wieczór pewne tajne sprawozdanie. Uścisnął syna. — Poza tym Hap, rozmawialiśmy już o tym. Ostatnio nie czuję się dobrze na kościelnych imprezach. Wydaje mi się, że religia stoi pomiędzy Bogiem a człowiekiem.

— Nie zawsze tak uważałeś — wtrąciła Betty z drugiej strony samochodu. — Tak naprawdę, to zawsze uwielbiałeś kościelne pikniki. Grałeś w softball, pływałeś i całymi wieczorami śmialiśmy się. W jej głosie znać było ślad rozgoryczenia. — No, Hap — powiedziała po chwili — nie możemy się spóźnić. Podziękuj ojcu za pomoc w pakowaniu.

— Dzięki, tato. — Hap wsiadł do samochodu a Winters zamknął za nim drzwi. Pomachali sobie na pożegnanie, gdy pontiac cofał z podjazdu na ulicę. Kiedy odjechali, Winters zadumał się: muszę spędzać z nim więcej czasu.

Potrzebuje mnie. Jeżeli teraz, tego nie zrobię, wkrótce będzie za późno.

Odwrócił się i poszedł do domu. Przy lodówce zatrzymał się i otworzył ją. Nalał sobie szklankę pomarańczowego soku. Pijąc rozglądał się bezmyślnie po kuchni. Betty już uprzątnęła naczynia po śniadaniu i włożyła je do zmywarki. Kuchenne blaty były wyszorowane. Poranna gazeta leżała starannie złożona na śniadaniowym stoliku. Kuchnia była schludna, uporządkowana. Tak jak jego żona.

Betty czuła wstręt do wszelkiego bałaganu. Winters przyommał sobie pewien poranek, gdy Hap był jeszcze w pieluchach i gdy mieszkali w Norfolk w Yirginii. Chłopczyk walił rękami w kuchenny stół i nagle machnął ramieniem strącając na podłogę filiżankę Betty i dzbanek ze śmietanką. Oba naczynia rozbiły się powodując bałagan w całej kuchni. Betty nagle przerwała swój posiłek. Po jakimś czasie wróciła do zimnej jajecznicy, ale nigdzie nie pozostał najmniejszy ślad, ani na podłodze, ani na szafce, ani nawet w koszu na śmieci. Wszystkie potłuczone kawałki zapakowała porządnie do kosza, a potem całą torbę wyrzuciła do śmietnika na zewnątrz.

W kuchni Wintersów, obok lodówki wisiała na ścianie mała makatka z prostym napisem, „Bo Bóg tak umiłował świat, Jan 3, 16”. Yernon Winters każdego ranka patrzył na makatkę w kuchni, ale właściwie przez całe miesiące, może nawet lata, nie czytał słów. Tego właśnie sobotniego poranka przeczytał je i czuł się poruszony. Pomyślał o Bogu Betty, o Bogu bardzo podobnym do tego, którego czcił w dzieciństwie i w latach młodości w Indianie. Spokojnego, opanowanego, mądrego starca, który siedział gdzieś tam w niebiosach obserwując wszystko, wszystko wiedząc, który gotów był wysłuchać naszych modlitw i na nie odpowiedzieć. Był to taki prosty, piękny obraz. — Ojcze nasz, który jesteś w niebie — powiedział przywołując powtarzaną w kościele setki, a może tysiące razy modlitwę. — Święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jako w niebie tak i na ziemi… I czym jest dla mnie Twoja wola, starcze? — myślał Winters nieco zaskoczony swoim bluźnierstwem. Przez osiem lat pozwalałeś mi dryfować, nie zważałeś na mnie, doświadczałeś mnie jak Hioba.

A może karałeś mnie. Podszedł do kuchennego stołu i usiadł. Pociągnął łyk pomarańczowego soku. Ale czy zostanie mi wybaczone? Jeszcze nie wiem. Ani razu przez ten cały czas nie dałeś mi wyraźnego znaku, mimo moich modlitw i moich łez. Raz, myślał, zaraz po Libii, zastanawiałem się, że może…

Było to na plaży. Pamiętał, że przysypiał leżąc na plecach na dużym, wygodnym ręczniku. W oddali słyszał fale i dziecięce głosy. Czasami wychwytywał głos Hapa lub Betty. Grzało letnie słońce, odprężało go. Jego promienie zaczęły się przeciskać przez powieki. Winters otworzył oczy. Nie widział zbyt wiele, ponieważ słońce było jaskrawe, a do tego oczy poraził mu jakiś metaliczny blask.

Dłonią przysłonił czoło. Nad nim stała mała dziewczynka o długich włosach. Miała może roczek. Wpatrywała się w niego. Blask pochodził z długiej metalowej przepaski w jej włosach.

Winters zamknął oczy i ponownie je otworzył. Teraz widział ją lepiej. Lekko poruszyła głową i błysk zniknął.

Ale wciąż uporczywie wpatrywała się w niego bez wyrazu.

Miała na sobie tylko pieluszkę. Zorientował się, że jest cudzoziemką. Może Arabka, pomyślał patrząc w jej głębokie, brązowe, migdałowego kształtu oczy. Nie poruszyła się, ani nie odezwała. Po prostu wpatrywała się w niego bezlitośnie, dogłębnie, jakby nie zauważała, że ją widzi.

— Cześć — powiedział spokojnie Winters. — Kim jesteś?

Mała arabska dziewczynka nie dała po sobie poznać, że cokolwiek usłyszała. Po paru sekundach nagle wskazała na niego palcem, a na jej twarzy pojawiła się złość. Winters wzdrygnął się i gwałtownie usiadł. Jego szybki ruch wystraszył ją. Zaczęła płakać. Wyciągnął do niej rękę, ale odsunęła się, pośliznęła, straciła równowagę i upadła na piasek.

Gdy padała, uderzyła o coś ostrego i krew z rany na głowie pociekła aż na ramiona. Dziewczynka, wystraszona najpierw upadkiem, potem widokiem własnej krwi, zaczęła zanosić się od płaczu. Winters, gdy zobaczył krew tryskającą na piasek, przezwyciężywszy lęk pochylił się nad dzieckiem. Cos dziwnego przemknęło mu przez myśl i postanowił podnieść arabską dziewczynkę, by ją ukoić. Odepchnęa go gwa townie, z niepohamowaną wściekłością i zaskakującą u malucha siłą. Wyswobodziła się. Znowu upadła na bok, a krew ze zranionej głowy spryskała jasnobeżowy piasek czerwonymi plamami. Wpadła w zupełną histerię.

Szlochała tak bardzo, że często traciła oddech. Twarz wykrzywiał jej strach i złość — Znowu pokazała na Włntersa.

Po paru sekundach z piasku podniosła ją para brązowych ramion. Wtedy dopiero Winters zauważył, że wokół są inni ludzie. Bardzo wielu ludzi. Dziewczynkę podniósł mężczyzna, który był chyba jej ojcem. Niski, przysadzisty Arab, mniej więcej dwudziestopięcioletni, w jasnoniebieskim kostiumie kąpielowym. Trzymał córkę osłaniając ją ramieniem. Wyglądało to, jakby spodziewał się ataku. Pocieszał wystraszoną, młodą żonę, której szlochy mieszały się z gorączkowym płaczem dziewczynki. Oboje rodzice patrzyli na Wintersa oskarżycielskim wzrokiem. Matka przyłożyła ręcznik do krwawiącej głowy dziecka.

— Nie chciałem jej zranić — powiedział Winters i w miarę jak mówił uświadamiał sobie, że cokolwiek powie, zostanie to źle zrozumiane. — Upadła i uderzyła o coś głową, a ja… — Arabska para powoli wycofywała się. Winters odwrócił się do pozostałych, może dziesięciu ludzi, którzy nadeszli słysząc płacz dziewczynki. — Nie zamierzałem jej zranić — powtórzył głośno. — Po prostu… — urwał.

Wielkie łzy spływały mu z twarzy na piasek. Mój Boże, myślał, ja płaczę. Nic dziwnego, ci ludzie…

Usłyszał inny płacz. Betty i Hap nadchodzili z tyłu. Gdy Arabowie oddalali się ze swoim krwawiącym dzieckiem, pięcioletni Hap widząc krew na rękach ojca wybuchnął płaczem i ukrył twarz w sukience matki. Rozszlochał się.

Winters spojrzał na swoje dłonie, potem na ludzi stojących wokół. Odruchowo schylił się i usiłował wyczyścić ręce w piasku. Głos szlochającego syna akcentował bezskuteczność próby starcia krwi z dłoni.

Komandor Winters klęczał na piasku i po raz pierwszy od chwili incydentu spojrzał na swoją żonę, Betty. W jej twarzy dostrzegł skrajne przerażenie. Spojrzał błagalnie, z prośbą o otuchę. Ale jej oczy zaszkliły się i sama padła na kolana bacząc, by nie odtrącić zapłakanego syna, który przylgnął do jej boku. Betty zaczęła się modlić. — Dobry Boże — powiedziała przymykając oczy.

Tłum powoli rozpraszał się. Kilkoro ludzi podeszło do arabskiej rodziny, by przekonać się, czy nie potrzebują jakiejś pomocy. Winters, wstrząśnięty własnym zachowaniem, pozostał na piasku na kolanach. W końcu Betty wstała. — No, no, wszystko będzie dobrze — pocieszała Hapa. Bez słowa, ostrożnie podniosła ręczniki oraz plażową torbę i zaczęła iść w kierunku parkingu. Komandor podążył za nią.

Opuścili plażę i pojechali z powrotem do Norfolk, gdzie mieszkali. I nigdy o to nie zapytała, myślał Winters gdy osiem lat później siedział na kuchennym stole. Wręcz nie pozwalała mi o tym mówić. Co najmniej przez trzy lata, jakby nic się nie zdarzyło. Od wielkiego święta wspomina o tym, ale nadal nie rozmawiamy.

Wypił sok pomarańczowy i zapalił papierosa. Gdy zapalał, od razu pomyślał o Tiffani i o poprzedniej nocy. Myśl o nadchodzącym wieczorze budziła w nim jednocześnie strach i podniecenie. Odczuł także osobliwe pragnienie modlitwy. A teraz, dobry Boże, pomyślał ostrożnie, znowu mnie doświadczasz. Nagle poczuł gniew. A może śmiejesz się ze mnie, a może nie wystarczyło, że mnie porzuciłeś, zostawiłeś własnemu losowi. Może nie będziesz zadowolony, póki nie zostanę poniżony?

Znowu chciało mu się płakać. Wytrzymał jednak. Zgasił papierosa i wstał. Podszedł do lodówki i ze ściany obok zdjął makatkę z wersetem z Biblii. Chciał wyrzucić ją do kosza na śmieci, ale po chwili wahania zmienił zdanie i wsadził ją do jednej z kuchennych szuflad.

Carol płynęła szybko, jakieś sześć stóp nad rowem.

Zbliżali się do ostatniego zakrętu. Zrobiła kilka zdjęć czekając, aż Troy ją dogoni. Wskazała mu miejsce pod sobą, gdzie ślady skręcały w lewo, a potem znowu popłynęła, tym razem wolniej, podążając po śladach w kierunku nawisu. Tu nic się nie zmieniło. Dała Troyowi znak, by trzymał się z tyłu i ruszyła na dół, w kierunku rowu, ostrożnie, jak wtedy gdy była z Nickiem. Bardzo uważnie przeszukiwała teren pod nawisem. Niczego nie znalazła.

Pokazała Troyowi na migi że nic nie ma. Potem, po wykonaniu kolejnej szybkiej serii zdjęć, zawróciła i oboje popłynęli z powrotem po śladach w stronę łodzi, gdzie wcześniej spędzili już piętnaście minut na bezowocnych poszukiwaniach szczeliny widzianej w czwartek. W tajemniczy sposób zniknęła. Wszystkie ślady, mimo że niektóre zatarte, nadal zbiegały się pod rafą, gdzie zaledwie dwa dni wcześniej widniał otwór. Carol pogmerała ręką, szturchnęła, nawet w paru miejscach naruszyła rafę (czego jako miłośniczka środowiska nie znosiła robić, ale była pewna, że otwór tam jest), jednak szczeliny nie znalazła. Gdyby Troy nie widział tego miejsca tak wyraźnie, najpierw na monitorze oceanicznego teleskopu, potem na zdjęciach, gotów byłby pomyśleć, że to po prostu wspólny wytwór wyobraźni Nicka i Carol.

Gdy Carol, pogrążona w myślach, skręciła w prawo nad głównym rowem porzucając jego odnogę, która prowadziła pod nawis, była na tyle nieostrożna, że nieznacznie otarła się o koralowy wyrostek. Na ręce poczuła ukłucie igły.

Spojrzała i zobaczyła, że krwawi. Dziwne, pomyślała, ledwie dotknęłam. Przywołała w myślach chwilę sprzed dziesięciu minut, gdy szukając szczeliny brutalnie odsuwała koral i wodorosty. Nawet się nie zadrasnęłam.

W głowie zaświtał jej niesamowity pomysł. Podekscytowana szybko popłynęła wzdłuż rowu do miejsca, gdzie wcześniej znajdowała się szczelina. Troy nie mógł nadążyć.

Odległość była duża, ale Carol pokonała ją w jakieś cztery, pięć minut. Sprawdziła regulator ciśnienia czekając na swego towarzysza. Gdy dopłynął, wymienili znaki kciukiem i Carol bezskutecznie usiłowała wyjaśnić Troyowi na migi swój pomysł. Wreszcie śmiało wyciągnęła rękę i chwyciła kawałek koralu. Spojrzała na Troya i zobaczyła, że skrzywił się i szeroko otworzył oczy. Rozwarła dłoń. Żadnych ran, zadrapań, krwi. Troy, zdziwiony, podpłynął do niej, żeby przyjrzeć się kolonii korali, którą właśnie poruszyła. Dotknął, chwycił rękami ten dziwny koral i nie pokaleczył się. Co jest?

Carol odciągnęła teraz koral i wodorosty od rafy. Troy ze zdumieniem obserwował, jak potężny płat schodził jak kołdra…

Usłyszeli głośny syk, zaledwie na ułamki sekund przed tym, jak poczuli szarpnięcie. W rafie za nimi otworzyła się gigantyczna rozpadlina i wszystko co było wokół, Troy, Carol, ławice ryb, wszelkie rośliny i niesamowite masy wody, zostało wciągnięte do otworu. Prąd był bardzo silny, ale kanał, w którym się znaleźli, nie był zbyt szeroki, bo Carol i Troy parokrotnie uderzyli o coś, co sprawiało wrażenie metalowej obudowy. Nie było czasu na zastanawianie. Niosło ich jak na ślizgawce i można było tylko czekać, aż podróż skończy się.

Ciemność przeszła w głęboki półmrok i prąd wyraźnie osłabł. Carol i Troy oddaleni od siebie o jakieś dwadzieścia stop usiłowali, każde na własną rękę, pozbierać się i uzmysłowić, co się dzieje. Wyglądało na to, że znaleźli się w zewnętrznym pierścieniu wielkiego, kolistego zbiornika a przez cały czas krążąc, przepływali co dziewięćdziesiąt stopni przez jakieś śluzy. Zbiornik miał około dziesięciu stop głębokości. Carol przekręciła się na plecy i spojrzała w górę. Nad sobą ujrzała mnóstwo dużych kształtów, niektóre z nich w ruchu. Sprawiały wrażenie wykonanych z metalu lub z plastiku. Nie mogła nigdzie dostrzec Troya.

Usiłowała uczepić się ściany zbiornika,1 by zatrzymać się i rozejrzeć. Bezskutecznie. Nie była w stanie przeciwstawić się prądowi.

Zrobili trzy czy cztery okrążenia nie widząc się wzajemnie. Troy zauważył, że z ich pierścienia powoli znikały wszystkie ryby i rośliny i wyglądało na to, że po drodze odbywa się coś w rodzaju selekcji. Nagle prąd przybrał na sile i Troyem rzuciło do przodu i na dół, a potem przez półotwartą śluzę cisnęło go ponownie w ciemność. Nad wodą pojawiła się nikła poświata i gdy prędkość nurtu ponownie zmalała, poczuł., że coś przyciska się do jego prawego ramienia.

Troy wynurzył się na stopę ponad powierzchnię wody.

W przyćmionym świetle nie mógł wyraźnie dostrzec tego, co uczepiło się jego ramienia. Wyraźnie to jednak czuł. To coś go przytrzymywało. Troy obejrzał się i zobaczył, że podpływa do niego, koziołkując, ciało Carol. Chwycił ją wolną ręką. Gdy ją poczuła, od razu wczepiła się. Uspokojona wynurzyła głowę z wody i usiłowała dosięgnąć tułowia Troya. Kiedy prąd wzmógł się, udało jej się mocno do niego przylgnąć. Złapała oddech a ich oczy ukryte za maskami spotkały się na chwilę.

Wtedy, nieoczekiwanie, napór zelżał. Gdy z powrotem znaleźli się w wodzie, prąd nie wydawał się już tak silny.

Bez większych trudności udało im się uniknąć ponownego rozdzielenia. Po jakichś piętnastu sekundach nurt wody całkiem osłabł. Znajdowali się w pomieszczeniu, które sprawiało wrażenie wielkiego pokoju. Woda spływała wpadając do niewidzialnego otworu na drugim końcu pomieszczenia. Wreszcie zniknęła. Oboje, wstrząśnięci i wyczerpani, zaczęli się podnosić.

Carol z trudem stanęła na nogi. Troy pomógł jej a potem wskazał na regulator. Z największą ostrożnością wyciągnął ustnik i wypróbował atmosferę otoczenia. Jeden oddech, potem następny. O ile mógł stwierdzić, oddychał zwykłym powietrzem. Wzruszył ramionami i w przypływie odwagi zdjął także i maskę. — Heej — krzyknął bojaźliwie — jest tu kto? Macie gości.

Carol powoli ściągnęła maskę i regulator. Sprawiała wrażenie oszołomionej. Oboje rozglądali się. Nad nimi, na wysokości około dziesięciu stóp znajdował się sufit. Całe pomieszczenie było z grubsza takie duże jak obszerny salon w ładnym podmiejskim domu. Ściany jednak miało zupełnie niezwykłe. Nie były to równe powierzchnie, które w miejscu styku tworzyłyby kąty proste, lecz duże krzywizny, jedne wklęsłe, drugie wypukłe, na przemian czerwone i niebieskie. Carol nie namyślając się ruszyła wokół pomieszczenia i zaczęła robić zdjęcia. Szła oczywiście powoli, bo krępował ją niewygodny strój do nurkowania.

— Oj, chwileczkę, panno Dawson — powiedział Troy z niepewnym uśmiechem. Ściągnął płetwy i podążył za nią.

— Zanim zrobisz jeszcze trochę zdjęć, może zechcesz wytłumaczyć swemu niedoświadczonemu czarnemu koledze, gdzie my do kurwy jesteśmy? To znaczy, ostatnie co pamiętam, to to że zeszliśmy pod łódź, żeby poszukać dziury. Chyba ją znalazłem, ale muszę powiedzieć, że to trochę peszy być w gościnie u nie wiadomo kogo. Zechciałabyś zapomnieć na chwilę o dziennikarstwie i powiedzieć mi, dlaczego jesteś taka opanowana?

Carol znajdowała się przed jedną z wklęsłych niebieskich płyt ściany. Na wysokości jej oczu widniały w płycie dwa lub trzy wgłębienia ułożone w koła czy raczej w elipsy.

Jak myślisz, co to jest? — zastanawiała się głośno. Głos miała przytłumiony, jakby dobiegał z oddali. — Carol!

Troy prawie krzyczał. — Przestań. Natychmiast przetan. Nie możemy sobie — tutaj rozkosznie spacerować, jakbyśmy zwiedzali jakiś wzorcowy dom. Musimy się naradzić. Gdzie my jesteśmy? Jak się stąd wydostaniemy? Zapewniam cię, że z dna oceanu jest do brzegu trochę więcej niż dwie godziny! Chwycił ją za ramiona i potrząsnął.

Powoli przytomniała. Rozejrzała się powoli po całym pomieszczeniu, a potem spojrzała na Troya. — Jezu — powiedziała. — Cholera. — Spostrzegł, że lekko drży i chciał ją objąć. Dała mu znak, by ją zostawił. — Nic mi nie jest.

Prawie nic. — Carol wzięła parę głębokich oddechów, a potem uśmiechnęła się: — Tak czy inaczej na pewno mam tu niesamowity materiał. Znowu rozejrzała się po pomieszczeniu. — Troy — powiedziała marszcząc brew — jak się tutaj dostaliśmy? Nie widzę drzwi, wyjścia, nic.

— Dobre pytanie — skomentował Troy. — Bardzo dobre pytanie, na które chciałbym znać odpowiedź. Myślę, że te wariackie kolorowe ściany obracają się. Wydaje mi się, że gdy byłem pod wodą, widziałem, że ściany kręciły się. Jedyne, co możemy zrobić, to odepchnąć je i znaleźć wyjście. — Usiłował wcisnąć ręce w szczelinę, w miejscu połączenia czerwonych i niebieskich części ściany. Nie udało mu się.

Carol zostawiła Troya i zaczęła chodzić po pomieszczeniu. Przystanęła i szybko zdjęła niewygodny strój do nurkowania. Została w samym kostiumie kąpielowym. Wydawało się, że zamierza zbadać i sfotografować każdą z płyt.

Troy zdjął butlę z gazem i kombinezon. Z brzękiem rzucił je na jasną metalową podłogę. Przez chwilę obserwował Carol.

— Carol, Carol! — krzyknął i na jego twarzy pojawił się szeroki, wymuszony uśmiech. — Czy zechciałabyś mi powiedzieć, co my właściwie robimy? To znaczy, mimo wszystko, aniołku, może mógłbym ci pomóc?

— Szukam czegoś, co mówi „zjedz mnie” albo „wypij mnie” — odpowiedziała z nerwowym uśmiechem.

— No jasne — mruknął Troy — tego należało się spodziewać.

— Pamiętasz Alicję w Krainie Czarowi — zapytała Carol spod przeciwległej ściany pokoju. Trafiła na długą wąską wypukłość, która przypominała uchwyt. Wystawała z jednej z czerwonych płyt. Kiwnęła na niego ręką. Podszedł, oboje usiłowali przekręcić uchwyt. Bezskutecznie. Porażka zniechęciła Carol.

Troyowi wydało się, że dostrzegł u niej pierwsze oznaki paniki, gdy zobaczył, jak zapamiętale błądzi oczami przeszukując pomieszczenie. Podniósł się i niczym żołnierz stanął na baczność.

Do synka swego mów surowo i bij go, jeśli kicha:

Chce tylko dręczyć, daję slowo, Więc niech nie budzi licha — Zrób awanturę maluchowi… Stłucz go, gdy zacznie prychać… Bo on to wszystko na złość robi… I wie, jak się naprzykrzać.

Głęboki mars na twarzy Carol świadczył, że wydawało jej się, iż Troy na chwilę postradał rozum. — To była chyba Królowa Kier — roześmiał się Troy. — Dokładnie nie jestem pewien. Ale nauczyłem się tego do przedstawienia, gdy byłem w piątej klasie. Carol odprężyła się i mimo strachu także roześmiała. Podeszła i pocałowała Troya w policzek. — Ostrożnie, tylko ostrożnie — powiedział mrugając oczami. — Czarni łatwo się podniecają.

Carol wsunęła rękę pod ramię Troya, gdy przestali — krążąc po pokoju — badać ściany w poszukiwaniu jakiegoś śladu prowadzącego do wyjścia. Żart Troya sprawił, że Carol poczuła się swobodniej. — Gdy byłam w ósmej klasie, mój czarny nauczyciel powiedział, że Alicja to rasistowska powieść. Twierdził, że to znamienne, że Alicja śledziła właśnie białego królika. Powiedział, że żadna miła biała dziewczynka nigdy nie wytropiłaby w dziurze czarnego królika. — Zatrzymał się przed następną czerwoną płytą. — No no — powiedział. — A tutaj co mamy?

Z daleka czerwona płyta przypominała pozostałe. Jednak z bliska, z odległości kilku stóp, wzorki złożone z małych białych kropek były z wierzchu naznaczone punktami czerwonej farby. Szereg prostokątnych pól obwiedzionych białymi kropkami ozdabiał środek płyty. — Hej, aniołku — powiedział Troy na próżno naciskając pola — nie wydaje ci się, że to przypomina klawiaturę?

Carol dołączyła do Troya i zaczęła się zabawa. Prawie przez minutę stali przy czerwonej płycie dotykając palcami każdego z obrysowanych pól i mocno naciskając.

Nagle Carol odeszła od płyty, odwróciła się i ruszyła na wprost. — Dokąd idziesz? — krzyknął Troy. Carol odwróciła się i omal się nie potknęła o leżący na podłodze sprzęt do nurkowania. — Mam zwariowany pomysł — zawołała.

— Nazwij to kobiecą intuicją, albo czym tam chcesz.

— Wyciągnęła rękę w stronę czerwonej płyty, przy której mocowali się z uchwytem. Teraz z łatwością go odciągnęła i natychmiast usłyszała zgrzyt. Odskoczyła przestraszona, gdy cała płyta odwinęła się ujawniając ciemny otwór wystarczająco duży, by wjechała do niego ciężarówka. Troy podszedł i oboje wpatrywali się w próżnię.

— Jasna dupa — zdumiał się — Czy mamy tam wejść?

Carol skinęła głową: — Jestem pewna, że tak.

Spojrzał na nią z dziwnym wyrazem twarzy. — A skąd to wiesz?

— Bo to jest jedyne stąd wyjście — odpowiedziała.

Troy rzucił ostatnie spojrzenie na dziwny pokój o powyginanych kolorowych ścianach. To, co powiedziała Carol, było bezsprzecznie logiczne. Wziął głęboki oddech, chwycił Carol za rękę i oboje weszli do czarnego tunelu.

Z ledwością mogli dostrzec bladą smugę światła padającą za nimi z pokoju, w którym pozostawili sprzęt do nurkowania. Wewnątrz czarnego jak smoła korytarza pouszali się bardzo powoli, ostrożnie. Troy jedną ręką trzymał się ściany, drugą obejmował Carol. Głos ich ciężkich oddechów przyśpieszonych strachem odbijał się od kolistych ścian. Nie rozmawiali. Troy dwukrotnie zatrzymał się. Odśpiewał dwie linijki popularnej piosenki, by zagłuszyć własny niepokój, ale Carol powstrzymała go. Chciała wszystko słyszeć, gdyby dobiegły ich jakieś inne dźwięki.

W pewnym momencie ścisnęła jego rękę i zatrzymała się.

— Słuchaj! — nakazała szeptem. Troy wstrzymał oddech.

Zapanowała kompletna cisza, choć z oddali dochodził do nich bardzo cichy dźwięk, który nie całkiem potrafiła zidentyfikować. — To muzyka — powiedziała Carol. — Wydaje mi się, że słyszę muzykę.

Troy wytężył słuch. Bezskutecznie, dźwięk był poniżej jego progu słyszalności. Pociągnął Carol za rękę. — To pewnie w twojej głowie — powiedział. — Chodźmy.

Skręcili i światło za nimi znikło. W tunelu przebywali już jakieś piętnaście minut. Carol ogarniało zwątpienie. — A co, jeżeli prowadzi donikąd? — zapytała Troya.

— To nie miałoby sensu — odpowiedział szybko. — Ktoś zbudował to w jakimś celu. To jest oczywiście korytarz łączący różne pomieszczenia. Zamilkł.

— Kto to zbudował? — zastanawiała się Carol. To pytanie nurtowało ich oboje podczas intensywnego marszu ciemnym korytarzem.

— Następne dobre pytanie — Troy przez chwilę wahał się, zanim dokończył odpowiedzi: — Chyba Marynarka Stanów Zjednoczonych. Myślę, że jesteśmy w jakimś ściśle tajnym, podwodnym laboratorium, o którym nikt nic nie wie — Oczywiście, pomyślał nie wypowiadając tego na głos, bo nie chciał niepokoić Carol, to mogli być także Rosjanie. W tym przypadku tkwimy po same uszy w łajnie.

Jeżeli Rosjanie mają wielkie, tajne laboratorium tak blisko Key West, to nie będą zachwyceni…

— Troy, spójrz — zawołała z ożywieniem Carol. — Widzę światło. Jednak ktoś tu jest. — Tunel rozdzielał się na dwie części. Na końcu jednej z odnóg, która ostro skręcała w lewo, wyraźnie było widać rozświetloną połać. Wciąż trzymając się za ręce, ruszyli raźno w kierunku światła.

Troy czuł, że serce bije mu szybciej.

Carol prawie pędziła do nowego pomieszczenia. Oczekiwała, że wreszcie się odnajdą, że tajemnicza przygoda dobiegnie końca i że wszystko się wyjaśni. Doznała jednak strasznego zawodu — rozglądała się po małym, owalnym pokoju z takimi samymi dziwnymi płytami na ścianach (z tym, że płyty były nie czerwone i niebieskie jak w poprzednim pomieszczeniu, a brązowe i białe). — Co to za miejsce?

— zaniepokoiła się. — I jak się stąd wydostaniemy?

Troy stał pośrodku pokoju z głową zadartą do góry.

Wpatrywał się w wielki łuk sufitu, jakieś trzydzieści, trzydzieści pięć stóp ponad nimi. — Uuu — krzyknął — to jest ogromne.

Pomieszczenie jaśniało przytłumionym światłem, którego źródło stanowiły płyty z półprzeźroczystego materiału, chyba kryształu, wprawione w sufit.

Brązowe i białe płyty tworzące ściany osobliwego pokoju miały zaledwie dziesięć stóp wysokości, ale były na tyle wysokie, że uniemożliwiały im zajrzenie na zewnątrz. Mieli dziwne poczucie swobody i zarazem ograniczenia. Z jednej strony, najpierw tunel a potem ten mały pokój wielkości dziecięcej sypialni w niewielkim domku, sprawiały, że odczuwali klaustrofobię; z drugiej strony jednak, wrażenie przestrzeni, jakie dawało katedralne sklepienie, było wyzwalające.

— No? — zapytała zniecierpliwiona Carol czekając, aż Troy obejdzie pokój i go zbada. Zauważył, że brązowe i białe płyty ścienne miały tylko lekkie krzywizny i tym samym bardziej przypominały zwykłe ściany niż te w pokoju, w którym byli najpierw.

— Przepraszam, aniołku — odpowiedział — zapomniałem pytania.

Pokręciła głową. — Jest tylko jedno pytanie, panie Jefferson. Wydaje mi się, że zadałeś mi je podczas ostatniego postoju w naszej podróży. Spojrzała na zegarek. — Za jakieś piętnaście minut skończy się nam ostatecznie zapas powietrza. O ile się nie mylę, nasz przyjaciel Nick zaraz pewnie zacznie się martwić. A my nadal nie mamy pojęcia… Co ty robisz?

Przerwała, bowiem Troy uklęknął by pociągnąć małą gałkę na jednej z brązowych płyt w rogu pokoju. — To są szuflady, aniołku — powiedział, kiedy spodnia część płyty wysunęła się na parę cali ze ściany. — Jak w kredensie.

Otworzył drugą szufladę. — I coś w nich jest.

Carol sprawdziła. Sięgnęła do drugiej szuflady, którą otworzył Troy, i wyciągnęła rdzawego koloru bryłę o rozmiarach piłki do tenisa. Powierzchnia piłki była bardzo osobliwa: ani gładka, ani regularna, tylko poznaczona, zwłaszcza po jednej stronie, bruzdami i drobnymi guzkami wokół nich niczym powierzchnia pikli. W pozostałych miejscach również widniały bruzdy. W słabym świetle Carol oglądała kule. — Widziałam już coś takiego — powiedziała. — Ale gdzie? — zastanawiała się przez kilka sekund. — Mam — obwieściła zadowolona, że pamięć jej dopisała — wygląda to dokładnie tak jak model Marsa w Państwowym Muzeum Lotnictwa i Astronautyki.

— W takim razie ja mam chyba Ziemię — odezwał się Troy pokazując bryłę w przeważającej części niebieskiego koloru, którą wydobył z górnej szuflady. Stali obok siebie i w przyćmionym świetle przyglądali się kulom, które trzymali w rękach. — Cholera — krzyknął w końcu Troy obracając się i spoglądając w sufit. — Mamy dosyć, kimkolwiek jesteś. Wyłaź zaraz i przedstaw się.

Poza echem głosu Troya nic nie usłyszeli. Carol, chcąc zając się czymkolwiek, kontynuowała poszukiwania. W sąsiedniej płycie znalazła następny zestaw trzech szuflady otwierała pierwszą z nich, Troy rzucił niebieską kulę w stronę czegoś, co wyglądało na wyjście: ciemny otwór między płytami po drugiej stronie pokoju. Bryła uderzyła z głuchym odgłosem w białą płytę obok wyjścia i zaczęła spadać na podłogę. Jednak zanim jej dotknęła, podskoczyła, jakby pociągnięta z góry, i zatrzymała się pośrodku pokoju, jakieś pięć stóp nad podłogą. Zaczęła się obracać.

Troy szeroko otworzył oczy. Podszedł do bryły i umieścił dłoń między kulą a wysokim sufitem usiłując znaleźć linki.

Nic. Bryła Ziemi obracała się nieprzerwanie powoli zakreślając w powietrzu okrąg. Troy delikatnie pchnął kulę.

Poruszyła się, ale gdy minęło oddziaływanie siły, jakiejś użył, bryła powróciła do poprzedniego położenia i konty — kontynuowała swój ruch. Troy odwrócił się. Carol, obrócona do niego plecami, bezskutecznie przeszukiwała kolejny zestaw szuflad. Kulę Marsa nadal trzymała w lewej dłoni.

— Ej, Carol — powiedział Troy powoli — mogłabyś przyjść tu na chwilę?

— Oczywiście — odpowiedziała nie patrząc. — Jezu, Troy, te szuflady pełne są różnych… — Odwróciła się i w tej chwili zauważyła bryłę Ziemi zawieszoną w powietrzu nad podłogą. Uniosła brwi. — A to sztuczka — powiedziała. — Prawdziwa sztuczka. Nie wiedziałam, że byłeś także magikiem. — Głos jej zamarł. Spostrzegła zakłopotanie na twarzy Troya. Podeszła do niego, by przyjrzeć się bliżej.

Oboje stali w milczeniu przez prawie dziesięć sekund obserwując niebieską piłkę do softballu, która powoli obracała się w powietrzu. Następnie Troy wziął od Carol bryłę Marsa i podrzucił ją od dołu pod wysoki sufit.

Zatoczyła w górze łuk i najzwyczajniej spadała, póki nie znalazła się tuż nad podłogą. Wtedy, tak jak poprzednio bryła niebieska, kula Marsa podjęła właściwy sobie ruch.

Uniosła się jakieś pięć stóp od podłogi, z wolna zaczęła się obracać i zawisła w powietrzu obok niebieskiej bryły przedstawiającej Ziemię.

Carol chwyciła Troya za rękę. Zadrżała, a potem odzyskała panowanie nad sobą. — Jest w tym cpś, co budzi mój niepokój — powiedziała. — A tak w ogóle, to lepiej bym sobie radziła, gdyby przynajmniej jakaś gąsienica zapytała, kim jesteś? Przynajmniej miałabym jakieś pojęcie o tym, z czym mam do czynienia.

Troy odwrócił się i podprowadził Carol do uchylonych szuflad. — Gdy podróżowałem stopem, wpadłem raz na takiego starego brodacza — zaczął wyjmując z szuflady piłkę do koszykówki pokrytą na zwrotnikach pasami i wstęgami w odcieniu czerwieni i oranżu. Obiema rękami podrzucił wielkiego Jowisza do góry. Carol, wciąż zafascynowana, patrzyła, jak Jowisz dołącza do pozostałych dwóch brył krążących wokół pustego środka.

— Prowadził starą, zdezelowaną półciężarówkę i palił trawę. Najpierw trochę pogadaliśmy. Zadawał mi pytania, a ja zacząłem odpowiadać. Ale po dwóch zdaniach przerywał mi i mówił: — Gówno wiesz, człowieku. I to była jego odpowiedź na wszystko.

Troy opowiadał swoją historię i metodycznie opróżniał po kolei sześć szuflad. Wszystkie przedmioty, jakie znalazł, rzucał na środek pokoju. Spoglądał na nie mimochodem, jakby był świadkiem codziennego zdarzenia. Każda kolejna bryła powtarzała ruch poprzedniej. Pięć stóp nad podłogą uformował się prawie cały działający model układu słonecznego.

— W końcu ta zabawa zmęczyła mnie i zamilkłem.

Kawał drogi przejechaliśmy w milczeniu. Była piękna, jasna noc. Wychylił głowę przez okno, aby popatrzeć na gwiazdy. Wreszcie, kiedy już przestał patrzeć, zapalił kolejnego skręta, poczęstował mnie i wskazał za szybę, na gwiazdy. — Qni wiedzą, człowieku, oni wiedzą — powiedział. Parę mil dalej, gdy wypuszczał mnie z samochodu, wychylił się i w jego oczach dostrzegłem szaleństwo. — Pamiętaj wyszeptał — gówno wiesz. Ale oni wiedzą.

Kiedy Troy skończył opowiadać, Carol podeszła do niego i z ostatniej szuflady wydobyła dwie garści mikroskopijnej wielkości drobiazgu. W dotyku cząstki były trochę lepkie. Strząsnęła je z rąk a one cudownie poleciały wokół pokoju i połączyły się w system pierścieni Saturna i Uranu.

Ze zgrozą spojrzała na Troya.

— Czy ta dziwna historyjka ma puentę? — zapytała.

— Muszę przyznać, że jestem zdumiona nonszalancją, z jaką traktujesz to diabelstwo. Bo ja prawie mam odjazd.

Zupełny.

Troy wskazał na miniatury planet unoszące się w powietrzu. — Tego co widzimy nie sposób wytłumaczyć w kategoriach naszego doświadczenia. Albo oboje nie żyjemy, albo przenieśliśmy się do jakiegoś nowego wymiaru, albo też ktoś zabawia się nami. Uśmiechnął się do Carol.

— Jeżeli już musisz wiedzieć, aniołku, sram ze strachu, ale tak jak ten stary, zatwardziały hipis ciągle sobie powtarzam: „oni wiedzą”. To mi przynosi jakąś ulgę.

Usłyszeli cichy odgłos przesuwania i do pokoju, przez otwór, jaki utworzył się między brązową i białą płytą zaraz na prawo od wyjścia, wpadł snop jasnego światła. Carol machinalnie cofnęła się i na chwilę zamknęła oczy. Troy także najpierw odskoczył, ale potem przysłonił dłonią oczy i obserwował. Płyty nadal rozsuwały się, aż otwór poszerzył się o jakieś dwie stopy. Pokój zaczął wypełniać się światłem. Troy ujrzał wielką rozświetloną kulę, która powoli przechodziła przez otwór.

— Jezu — jęknęła Carol gdy otworzyła oczy. Na swe miejsce w planetarium sunął świetlisty jasny glob wielkości olbrzymiej plażowej piłki zalewając cały pokój swoimi promieniami. Planety krążące po orbicie zalśniły od strony słońca jego odbitym światłem. Carol stała sparaliżowana, po twarzy bezgłośnie płynęły łzy. Nie mogła się poruszyć, ani wydobyć głosu. Była zupełnie przytłoczona.

Troy także był przerażony, ale jeszcze nie na tyle, by poraziło to jego zdolność działania. Chwilę później jednak ujrzał w wejściu coś, co sprawiło, że przeszedł go dreszcz zgrozy. Miał duszę na ramieniu. Przymrużył oczy, a potem spojrzawszy spod powiek nabrał pewności, że wyobraźnia nie płata mu figli. Odruchowo odwrócił się, by ochronić Carol i zasłonić przed nią to, co sam właśnie zobaczył.

— Nie patrz teraz — szepnął — mamy gościa.

— Co? — Carol była kompletnie zdezorientowana i oszołomiona.

Troy chwycił ja za ramiona i razem przesunęli się kilka kroków na prawo. Spojrzał przez ramię i znowu to zobaczył.

— Do wyjścia — powiedział odwracając się. Nie był w stanie dłużej ukrywać paniki.

Po oczach Carol było widać, że odkryła powód przerażenia Troya. Nie miała pojęcia, co to jest, ale wiedziała, że jest wielkie, groźne i zupełnie różne od wszystkiego, co kiedykolwiek widziała lub sobie wyobrażała. To coś weszło do pokoju. Usłyszała wściekłe, bezładne okrzyki Troya, ale nie zrozumiała ich sensu. Znowu spojrzała i oniemiała.

Otworzyła usta do krzyku, ale zrazu nie wydała żadnego dźwięku. Upadła na kolana. W uszach słyszała krzyk, ale wydawał jej się daleki, obcy. Mózg przesyłał informację, która mówiła „krzyczysz”, ale to z jakiegoś powodu wydawało się niemożliwe. To ktoś inny musiał krzyczeć.

Coś zbliżało się w jej stronę. W tej chwili miało około ośmiu stóp wzrostu, ale nieustannie zmieniało kształt i wielkość, gdy falistym ruchem posuwało się przez pokój. Cokolwiek to było, Troy i Carol mogli w to wejrzeć a miejscami nawet widzieć na wylot. Przeźroczysta błona ograniczająca to coś z zewnątrz była wokół owinięta pasem nieustannie kipiącej, płynnej materii, która przemieszczała się przy każdym ruchu. Poruszało się to jak ameba, ale ze zdumiewającą prędkością. Tuż za zewnętrzną błoną coś miało rozrzucone małe czarne punkty, które miotały się na wszystkie strony, najwyraźniej kierując nieustannymi przekształceniami. W pobliżu środka korpusu coś miało ponadto pół tuzina kawałków szarej, nieprzeźroczystej materii, każdy o powierzchni około stopy kwadratowej. Ale to nie korpus był taki przerażający. Z górnych partii wysuwały się dziesiątki wypustek, w większości długiego, wysmukłego kształtu, które — osadzone w korpusie — przypominały igły wbite w poduszeczkę. Przeźroczysta amebokształtna konstrukcja wyglądała, jakby była uniwersalnym układem transportowym, który może przenosić właściwie wszystko. Jego wyposażenie stanowił system ruchomych prętów, z których każdy był groźny, jako że ich zakończenia przypominały igły, ręce, szczotki, zęby a nawet miecze i armaty.

W wyobraźni Carol wyglądało to jak atak ciężkozbrojnego czołgu, który w jednej chwili mógł zmieniać wielkość i poruszać się na niewidzialnych gąsienicach we wszystkich właściwie kierunkach.

Gdy Troy spostrzegł, że to coś mierzy w Carol, przesunął się w bok starając się zapanować nad strachem i usiłując złapać oddech. Coś nagle wyciągnęło na zewnątrz, na odległość trzech stóp, swoje najdłuższe ramię — czerwonawy plastikowy przyrząd, który rozdwajał się na dwa krótsze zęby w odległości stopy od korpusu i zatrzymało je zaledwie sześć cali przed oczyma Carol. Krzyknęła i odepchnęła je z całej siły, ale ono zaraz odskoczyło z powrotem na miejsce. Troy chwycił kulę Jowisza i z całej siły rzucił nią w sam środek tego czegoś. Bezkształtna masa oparła się uderzeniu i natychmiast cofnęła swe wyciągnięte wypustki. Za chwilę jednak przekształciła się i tak ułożyła swą materię, że kula swobodnie mogła przez nią przelecieć.

Jowisz, zamiast uderzyć w podłogę po przeciwnej stronie, uniósł się w powietrze i wrócił, by zająć właściwe miejsce w modelu układu słonecznego.

Coś przestało napierać na Carol. Usadowiło się na środku pokoju miotając na wszystkie strony wrzecionowa tymi wypustkami. Wyglądało, że podejmuje decyzję. Troy odważnie chwycił pręt z urządzeniem chwytnym niczym szczotką i usiłował oderwać go od korpusu. Do zawiasu, którym ów pręt był przymocowany natychmiast wpłynęła rdzenna klarowna materia i wzmocniła połączenie. Jednak działanie Troya spowodowało wyraźną zmianę w zachowaniu. Coś ruszyło za nim. Troy upewnił się, że to coś nie zmieni kierunku ruchu i bacząc na kolejne manewry czerwonego przyrządu z dwoma zębami skinął na Carol, by się wycofywała. Potem nagle rzucił się do drzwi lekko potykając się o wyciągnięty pręt.

Coś było w ciężkiej rozterce. Z zaskakującą szybkością stało się niskie i przysadziste — mogło poruszać się znacznie szybciej i skuteczniej. Zespół rozwiniętych ramion skupił się w zwartym układzie ruchowym i coś wypadło za drzwi.

Carol została sama. Klęczała na podłodze. Model systemu słonecznego znajdował się nad nią po prawej stronie.

Przez dobrą minutę nie poruszała się. Po prostu wpatrywała się bezmyślnie w obracające się planety i nadsłuchiwała odgłosów stóp Troya, od czasu do czasu dobiegających ją z oddali. W końcu, po — dłuższej chwili, wstała. Powoli zrobiła kilka kroków nabierając pewności, że wszystko jest w porządku, a potem podeszła do otworu między płytami.

Wyjście prowadziło na korytarz, który biegł w dwóch kierunkach.

Troy opuszczając pokój skierował się na prawo. Przypomniała sobie, że ma aparat. Cofnęła się, żeby zrobić kilka zdjęć zawieszonych planet, a potem podążyła śladem Troya. Szła powoli ciemnym holem często odwracając się, by umiejscowić światło dochodzące z pokoju, który właśnie opuściła. Sufit miała teraz nisko nad głową. Dalej korytarz rozdzielał się na dwie odnogi; w obu było ciemno. Nadsłuchiwała odgłosów. Znowu wydało jej się, że słyszy muzykę, ale nie mogła stwierdzić, skąd dobiega.

Tym razem wybrała lewą odnogę korytarza, który niedługo po tym jak skręciła zwęził się. Wydawało się, że koliście zakręca w tę stronę, z której przyszła. Zamierzała już zawrócić i cofnąć się po swoich śladach, gdy nagle usłyszała wyraźne dwa odgłosy, coś jakby głuche dudnienie, po którym nastąpił odgłos skrobania. Nabrała powietrza i opanowując strach powoli ruszyła przed siebie w ciemność. Mniej więcej po kolejnych dwudziestu stopach doszła do niskich drzwi usytuowanych po prawej stronie.

Pochyliła się nieco i zajrzała. W mrocznym świetle dostrzegła niezwykłe zarysy kształtów kolejnego małego pokoju o ścianach wyłożonych znanymi jej kolorowymi, wygiętymi płytami. Wczołgała się przez drzwi i wstała.

Jak tylko Carol dotknęła podłogi pokoju, na niektórych płytach włączyły się przyćmione punktowe światła. Jej wejście spowodowało dwa czy trzy dźwięki jakiegoś instrumentu muzycznego. Brzmiał jak organy i znajdował się najwyraźniej w innej części przestrzeni pomieszczenia zamkniętego jak katedra szeroko sklepionym sufitem. Zaskoczona przystanęła. Przez kilka sekund stała nieruchomo, potem uważnie rozejrzała się po nowym otoczeniu.

W tym pokoju płyty były bardzo jasne, na przemian purpurowe i złote, maksymalnie wygięte. Znajdowały się w nim trzy przedmioty nieznanego przeznaczenia. Jeden wyglądał jak stolik do pisania, drugi jak podłużna niska ławka, z jednego końca szeroka i zwężająca się w szpic na końcu drugim; trzeci natomiast sprzęt przypominał bardzo wysoki słup telefoniczny, którego i czubek, i podstawa były połączone napiętymi szesnastoma cienkimi strunami — na wysokości mniej więcej jednej trzeciej od podstawy otoczony był on szerokim pierścieniem.

Carol mogła przejść między strunami. Pierścień wykonany ze złotego metalicznego materiału znajdował się parę stóp powyżej jej głowy, prawie na wysokości szczytu ściennych płyt. Carol dotknęła jednej ze strun i poczuła drganie.

Struna wydała niski, stłumiony dźwięk. Odsunęła się od niej i spróbowała szarpnąć. Zabrzmiał głęboki, liryczny ton, podobny do dźwięku harfy. Carol uświadomiła sobie, że znajduje się we wnętrzu instrumentu muzycznego. Ale jak na nim grać? Przez parę chwil błąkała się po pokoju usiłując bezskutecznie znaleźć coś, co mogłoby być smyczkiem. Wiedziała, że nie zagra na tej harfie, jeżeli będzie musiała biegać między strunami i każdą z osobna szarpać.

Podeszła do stolika. Od razu pojęła, że to także muzyczny instrument. Wyglądał znacznie bardziej obiecująco. Na stoliku znajdowały się wgłębienia, wszystkiego w sumie sześćdziesiąt cztery, ułożone w osiem rzędów i osiem szeregów. Naciśnięcie każdego z klawiszy wywoływało inny dźwięk. Mimo że Carol jako dziecko pobierała przez pięć lat lekcje gry na fortepianie, trudno jej było na tym dziwnym stoliku ułożyć akordy, żeby zagrać choć jeden takt Cichej nocy tak, aby ani razu się nie pomylić. Zadowolona z siebie uśmiechnęła się i na chwilę odprężyła.

W czasie tej chwili wytchnienia nagle zaczęły grać wielkie organy, które słyszała, gdy wchodziła do pokoju. Mogła już dość dokładnie stwierdzić, że znajdują się gdzieś w górnych rejonach przestrzeni katedry. Poczuła gęsią skórkę, bo muzyka była piękna i do tego znowu jej się przypomniało, że wkroczyła do niezwykle dziwnego świata. Co to za muzyka? — myślała. Brzmi jak jakaś uwertura. Przez kilka sekund słuchała. Ale przecież… to wprowadzenie do Cichej nocy! Bardzo pomysłowe.

Do dźwięku organów dołączyło kilka innych, które rozlegały się skądś spod sklepienia. Instrumenty grały złożoną wersję kolędy, której melodię Carol tak starannie wystukiwała na stoliku do pisania. Katedrę wypełniło piękne brzmienie. Carol spojrzała do góry, a potem przymknęła oczy. Zaczęła obracać się wokół, jak w tańcu.

Gdy ponownie je otworzyła, w odległości zaledwie cala od swojej twarzy zobaczyła coś, co wyglądało na mały optyczny przyrząd. Zdrętwiała z przerażenia.

Kiedy ona grała przy stoliku, to coś bezgłośnie stanęło za nią i cierpliwie czekało rozpostarłszy swe wypustki, aż Carol odwróci się. Było teraz mniej więcej jej wzrostu i bliższa część przeźroczystego korpusu znajdowała się na wyciągnięcie ręki. Gdy Carol stała bez ruchu ledwie oddychając, pięć czy sześć ramion wysunęło się, by ją dotknąć.

Mały palczasty przyrząd zeskrobał trochę naskórka z jej nagiego ramienia, miecz obciął trochę jej włosów. Cieniutki sznurek przymocowany do jednego z długich prętów owinął się wokół jej nadgarstka. Szczeciniasty układ wielkości szczoteczki do zębów wędrował po jej piersi łaskocząc przez strój kąpielowy sutki, po aparacie fotograficznym, który miała zawieszony na szyi. Odbierała równocześnie tyle różnych wrażeń, że pogubiła się, który z bodźców rejestruje. Przymknęła oczy i starała się na czymś skupić.

Na czole poczuła ukłucie igły.

Trwało to w sumie mniej więcej minutę i wkrótce było po wszystkim. Coś zabrało swoje wypustki, cofnęło się o parę stóp i stało obserwując ją na odległość. Carol czekała. Po kolejnych dwudziestu sekundach ramiona schowały się, jak wtedy, gdy to ścigało Troya i opuściło pokój.

Carol nadsłuchiwała odgłosów. Znowu panowała kompletna cisza. Odsunęła się od stolika do pisania i usiłowała pozbierać myśli. Mniej więcej po minucie purpurowe i złote płyty ścienne zaczęły rozsuwać się na boki. Zachodziły na siebie i układały się w regały. Potem korytarze wokół muzycznego pokoju ścieśniły się i automatycznie ułożyły części swych ścian w zgrabne stosy. Carol stwierdziła, że stoi w ogromnym pomieszczeniu przykryty sklepieniem katedry. W oddali znikał jej niesamowity przeciwnik. Machając wypustkami przeszedł przez boczne drzwi oddalone o jakieś dwadzieścia pięć jardów i zginął jej z oczu.

Rozejrzała się. Ani śladu Troya. Pomieszczenie miało ściany kremowobiałe, nijakie, dość mdłe po barwnych płytach poprzednich pokoi, i dwoje drzwi pośrodku przeciwległych ścian. Poza instrumentami muzycznymi, które stłoczone razem w jednym końcu tak obszernego pomieszczenia sprawiały teraz wrażenie niestosownych, jedynym przedmiotem, jaki zauważyła, był mały dywan, który wisiał na ścianie po lewej stronie. Przed sobą, w odległości dwudziestu pięciu jardów, miała wielkie, wychodzące na ocean okno. Nawet stąd mogła dostrzec i rozpoznać niektóre z przepływających ryb.

Carol od razu ruszyła do okna. Gdy była w połowie drogi, na wysokości drzwi, zatrzymała się na kilka sekund i zrobiła parę zdjęć tego wielkiego pokoju. Dziwne, mały dywan nie był tam, gdzie,jak pamiętała, znajdował się poprzednio. Kiedy szła, w jakiś sposób się przemieścił.

Bardzo powoli zbliżyła się do niego. Od chwili, gdy wyssało ich z Troyem z oceanu, niesamowite doświadczenia Carol sprawiły, co zrozumiałe, że była ostrożna. Kiedy podeszła bliżej, stwierdziła, że płaski przedmiot leżący na podłodze, wcale nie jest dywanem. Patrząc z góry dostrzegła zawiły wewnętrzny wzór, niby złożoną sieć przemyślnych, elektronicznych podzespołów. Na powierzchni widniały dziwne zwoje i geometryczne figury. Carol nie bardzo znała się na tym, niemniej przypominały jej one projekty Dale’a, które pewnej nocy pokazywał jej w swoim mieszkaniu. Linie symetrii były wyraźnie zaznaczone i, rzeczywiście, każda z czterech ćwiartek dywanu była identyczna.

Miał około sześciu stóp długości, trzy stopy szerokości i dwa cale grubości; dominował kolor ciemnoszary, chociaż można było dostrzec pewne wariacje. Barwa niektórych większych części musiała być skomponowana według jakiegoś misternie ułożonego planu. Carol rozróżniła układy podobnych elementów w kolorze czerwonym, żółtym, niebieskim i białym. Zaskakiwała harmonia wszystkich kolorów — nasuwało się przypuszczenie, że projektanci starali się wziąć pod uwagę względy estetyczne.

Carol przyklękła obok dywanu i przyglądała mu się z coraz większą uwagą. Miał gęsto splecioną powierzchnię.

Im uważniej patrzyła, tym więcej szczegółów odnajdywała.

Nadzwyczajne, pomyślała. Ale co to u licha jest? I jak to się porusza? Chyba że mi się zdawało. Położyła rękę na powierzchni. Poczuła lekkie mrowienie, jakby delikatny elektryczny wstrząs. Wsunęła rękę pod spód i nieznacznie uniosła dywan: był ciężki. Wyciągnęła dłoń.

Zdziwienie przemogło w niej teraz pragnienie ucieczki z tego osobliwego świata. Zrobiła zdjęcie dywanu i zaczęła odchodzić w stronę okna. Po kilku krokach szybko odwróciła się i jeszcze raz spojrzała na dywan. Znowu poruszył się i znowu był obok niej. Ruszyła w stronę okna obserwując dywan kątem oka. Gdy tak przeszła następnych kilka kroków, zobaczyła, że dywan wybrzuszał szybko swoją środkową część, podciągając do przodu część tylną. Pół sekundy później przedni skraj dywanu ruszał do przodu a środek rozpłaszczał się na podłodze. Ten manewr powtarzał się sześć czy osiem razy i dywan szybko zrównywał się z Carol.

Mimo sytuacji, w jakiej się znajdowała, roześmiała się.

Nadal była spięta i miała wysoki poziom adrenaliny, ale wielobarwny dywan, który pełzał jak gąsienica, miał w sobie coś stanowczo komicznego. — Ha — powiedziała na głos — mam cię. Teraz jesteś mi winien wyjaśnienia.

Carol z pewnością nie spodziewała się reakcji na swoją uwagę. Niemniej już po chwili dywan zaczął zachowywać się w inny sposób. Najpierw zaczął faliście pulsować wzdłuż całej swej powierzchni, wytwarzając cztery czy pięć fałd między przednim a tylnym skrajem. Po szybkiej parokrotnej zmianie kierunku ruchu fal, dywan wykonał kolej-

ną sztuczkę. Przytrzymał przedni kraniec przy podłodze, jakby pod spodem miał przyssawki, a tylną część całkiem oderwał od podłogi. W tej pozycji miał jakieś sześć stóp wzrostu. Wydawało się, że patrzy na Carol.

Była zdumiona. — No, sama się o to prosiłam — powiedziała na głos, wciąż zdumiona błazeństwami dywanu.

Teraz wydawało jej się, że dywan daje jej znaki, żeby podeszła do okna. Zwariowałam, pomyślała, i to całkiem.

Troy miał rację. My chyba umarliśmy. Dywan wybrzuszył się na podłodze i popędził w stronę okna opadając w saltach jak zabawka. Carol podążyła za nim. A to numer, pomyślała obserwując, jak dywan w jakiś sposób przedostał się przez szybę do oceanu. A Alicji wydawało się, że jest w Krainie Czarów.

Dywan’zabawiał się w wodzie śmigając między ławicami ryb i dokuczając jeżowcowi, który mocno przylgnął do rafy. W końcu powrócił do pokoju i stanął w pozycji pionowej. Zachlapał podłogę wykonując serię szybkich równoczesnych falistych ruchów wszerz i wzdłuż skutecznie strząsając ze swej powierzchni pozostałości wilgoci.

Potem zwrócił się w stronę Carol i najwyraźniej zachęcał ją, by wyszła przez okno, wprost w wody oceanu.

— Słuchaj no, płaski — powiedziała chichocząc i zastanawiając się, co by tu jeszcze powiedzieć. Teraz wiem, że jestem obłąkana. Stoję tutaj i rozmawiam z dywanem, do tego wiem, że on mi odpowie. — Rozumiem już, że próbujesz mnie stąd wyciągnąć. Jest jednak kilka rzeczy, których… — Dywan przerwał jej wydostając się szybko przez okno na zewnątrz. Wykonał kilka szybkich ruchów i wrócił do pomieszczenia, w którym była Carol. Raz jeszcze otrząsnął się i stanął sztywno w pionie, jakby chciał powiedzieć „popatrz, jakie to łatwe”.

Jak już mówiłam — zaczęła znowu Carol — może zwariowałam, ale chciałabym uwierzyć, że naprawdę mogę w jakiś magiczny sposób przejść przez to okno. Problem PO ega na tym, że wszędzie na zewnątrz jest woda. Nie potrafię oddychać w wodzie bez sprzętu do nurkowania.

Zgubiłam go gdzieś w tym labiryncie. Bez niego zginę…

Dywan nie poruszył się. Carol powtórzyła swoje oświadczenie używając starannie dobranych gestów, żeby wyjaśnić, o co jej chodzi. Potem zamilkła. Po krótkim oczekiwaniu dywan znowu zaczął się poruszać. Zbliżył się do niej ostrożnie. Jednocześnie naprężył się we wszystkich kierunkach tak, że w zdumiewający sposób niemal podwoił swoje naturalne rozmiary.

Carol nie przejęła się tym zbytnio. Po tym, co się wydarzyło, prawie nie była w stanie dziwić się czemukolwiek. Nawet elastycznemu dywanowi, który ściągnąwszy razem dwa swoje górne rogi utworzył nad jej głową stożek.

Carol cofnęła się kilka kroków przed ogromnym teradywanem. — Aha — domyśliła się — chyba rozumiem.

Chcesz uformować kieszeń powietrzną, w której będę mogła oddychać. — Stała przez chwilę zastanawiając się i kręcąc głową. — Dlaczego nie? — powiedziała w końcu. — To nie jest wcale dziwniejsze od tego, co już się zdarzyło.

Zamknęła oczy i z dywanem unoszącym się wokół głowy ruszyła w stronę okna. Kiedy poczuła na ciele miękki w dotyku plastik wzięła głęboki oddech. Nagle woda otoczyła ją szczelnie, z wyjątkiem małej przestrzeni powyżej szyi.

Z trudem udało jej się zachować reguły obowiązujące w nurkowaniu. Podczas wynurzania usiłowała, co sześć, siedem stóp, wyrównywać ciśnienie. Kiedy była blisko powierzchni, dywan odpłynął. Wzięła ostatni oddech i wystrzeliła na powierzchnię.

Florida Queen unosiła się na falach pięćdziesiąt jardów od niej. — Nick — wrzasnęła z całych sił. — Nick, tutaj.

— Jak szalona popłynęła w kierunku łodzi. Fale załamywały się nad jej głową. Znowu widziała łódź; na niej postać z profilu rozglądała się stojąc na burcie. — Nick — krzyknęła ponownie, gdy zebrała siły. Tym razem usłyszał i odwrócił się. Zaczęła machać rękami.

5

Nick obserwował Carol i Troya na monitorze. Tuż po ich pierwszym zejściu pod wodę, kiedy to pod dnem łodzi szukali szczeliny w skałach. Szybko znużyło go jednak oglądanie, jak zataczają koła, więc wrócił na swój leżak do czytania powieści. Potem jeszcze kilka razy podchodził do ekranu, ale nie mógł ich dostrzec. Carol i Troy zniknęli badając obszar pod występem skalnym. Skończywszy Panią Bovary Nick raz jeszcze sprawdził monitor.

Zaskoczyło go nieco odkrycie, że szczelina była znowu wyraźnie widoczna pod dnem Flońda Queen. Dwa dni wcześniej wydawała mu się znacznie większa, prawdopodobnie z powodu światła słonecznego padającego wówczas prosto znad jego głowy. Krzątaninę na łodzi przerwał mu ręczny alarm sygnalizujący, że Carol i Troyowi zostało powietrza tylko na pięć minut. Nick zaczął chodzić tam i z powrotem patrząc na obrazy, które za pośrednictwem teleskopu ukazywały się na ekranie. Pod dnem łodzi nie było żadnego śladu Carol i Troya. Zaczynał się denerwować. Mam nadzieję, że uważają, pomyślał. Nagle uświadomił sobie, że od dłuższego czasu przestali być widoczni i że właściwie wcale nie widział żeby penetrowali szczelinę, ich główny cel. W miarę upływu czasu zaczął się niepokoić.

Jest tylko jedno wyjaśnienie, pomyślał walcząc z ogarniającymi go złymi przeczuciami. Nie ma ich tak długo, musieli więc natrafić na coś interesującego w pobliżu skalnego nawisu lub gdzieś dalej. Przez moment wyobraził sobie, że Carol i Troy odkryli górę skarbów, pełną przedmiotów wyglądających jak dziwny trójząb znaleziony przez nich w czwartek. Nerwowo bębnił palcami po zegarku. Została jeszcze minuta do momentu kiedy musi im braknąć powietrza. Raz jeszcze niespokojnie sprawdził monitor. Poczuł, ze serce bije mu coraz szybciej. Musi im brakować powietrza, pomyślał, nawet jeśli bardzo oszczędnie go używali, musi im teraz braknąć. Przez chwilę zaniepokoił się, że to usterka przyrządów pomiarowych, ale szybko przypomniał sobie, że po przybyciu na łódkę sprawdził obydwa. Poza tym to niemożliwe, żeby zepsuły się oba na raz. Coś musiało im się przytrafić.

Upłynęła kolejna minuta. Nick uświadomił sobie, że nie ma żadnego planu na wypadek, gdyby się nie zjawili.

Błyskawicznie przemyślał wszystkie możliwości działania, które miał do wyboru.

Były dwie, całkowicie różne. Mógł ubrać swój strój do nurkowania i poszukać ich wzdłuż rowu, między szczeliną a występem skalnym. Mógł również założyć, że Carol i Troy podnieceni czymś, co odkryli, po prostu zapomnieli sprawdzić wskaźniki powietrza i w rezultacie zostali zmuszeni do wypłynięcia tam, gdzie zabrakło im tlenu. Jeśli zanurkuję za nimi, pomyślał, prawdopodobnie nie znajdę ich na czas. Nick przez chwilę miał sobie za złe, że nie przygotował się odpowiednio na tę ewentualność. Założenie kombinezonu i sprawdzenie własnego aparatu do nurkowania zajęłoby mu wiele cennych minut. To przesądza sprawę. Muszę przyjąć, że są gdzieś w pobliżu i unoszą się na powierzchni. Raz jeszcze spojrzał przelotnie na ekran i podszedł do burty łodzi. Obserwował nieco wzburzony teraz ocean. Nie dostrzegł najmniejszego śladu.

Włączył silnik i podniósł kotwicę. Określił szybko w myśli przybliżony kierunek występu skalnego i zaczął sterować w jego stronę, utrzymując silnik na bardzo niskich obrotach. Niestety, zza steru nie mógł zobaczyć monitora teleskopu, zaś osłona ograniczała widoczność z tyłu. Krążył więc nerwowo między sterem, ekranem a burtami łodzi.

Narastał w nim gniew, tak jak poprzednio strach i frustracja. Minęło pięć minut od czasu, kiedy powinien im się wyczerpać zapas powietrza. Cholera, pomyślał Nick, wciąż dopuszczając do siebie myśli o nieszczęściu. Jak mogli być tak nieostrożni. Nie powinienem puszczać ich we dwoje.

Zaczął obwiniać samego siebie, potem pomyślał o Carol.

Pozwoliłem tej kobiecie wodzić się za nos. Przywołam ją do porządku, kiedy ich znajdę. Skierował łódź ostro na lewo. Wydawało mu się, że słyszy głos. Podbiegł do burty.

Nie mógł się zorientować, skąd dochodzi ten dźwięk. Po dwóch, trzech sekundach usłyszał go ponownie. Odwrócił się i zobaczył, że ktoś macha. Pomachał również i podbiegł do steru, żeby zmienić kierunek łodzi. Potem ze schowka wyciągnął mocną linę i obwiązał ją wokół belki relingu, obok drabinki. Kiedy łódź dopływała do Carol, Nick rzucił jej linkę i przełączył silnik na jałowy bieg. Wciągając ją na pokład jednocześnie wypatrywał na powierzchni wody Troya. Nie mógł go jednak dojrzeć. Carol bez trudu złapała linkę.

— Nie uwierzysz… — zaczęła. Próbowała złapać oddech postawiwszy stopę na pierwszym szczeblu.

— Gdzie jest Troy? — przerwał Nick wskazując na ocean. Carol wspięła się na następny szczebel. Widać było, że jest krańcowo wyczerpana. Nick wziął ją za rękę i wciągnął na pokład. Stanęła na uginających się nogach.

— Gdzie Troy? — powtórzył gwałtownie. — I co się stało z waszym sprzętem do nurkowania?

Carol wzięła głęboki oddech — Ja… nie wiem… gdzie jest Troy — wyjąkała — zostaliśmy wessani…

— Ty nie wiesz? — wrzasnął wściekle Nick cały cz#s obserwując powierzchnię oceanu. — Wybierasz się nurkować, wypływasz bez ekwipunku i nie wiesz, gdzie jest twój partner? Dziwne. — Mała fala uderzyła w łódź. Carol uniosła dłoń w geście protestu, ale ruch łódki podciął jej nogi. Upadła ciężko na kolana krzywiąc się z bólu. Nick wisiał nad nią i ciągle wrzeszczał. — Słuchaj, mądralo, poszukaj lepiej do cholery jakiejś odpowiedzi! Troy zginie, jeśli go zaraz nie znajdziemy. A jeśli zginie, to będzie twoja wina.

Carol instynktownie skuliła się w obawie przed gniewem rosłego mężczyzny. Była wyczerpana, bolały ją kolana, a ten człowiek wrzeszczał jej prosto w twarz.

Nagle dała upust swym emocjom. — Zamknij się, gnojku i zejdź ze mnie! — Wymachiwała ramionami uderzając Nicka w nogi i w żołądek.

— Nic nie wiesz — wysapała po zaczerpnięciu nowego oddechu. — Gówno wiesz! Oparła głowę na dłoniach i zaczęła płakać.

W tej chwili ożyły w jej pamięci dawno pogrzebane już wspomnienia. Jej pięcioletni brat szlochał histerycznie okładając ją pięściami… Broniąc się uniosła ręce.

— To twoja wina, Carol — piszczał. — On odszedł przez ciebie. — Pamiętała gorące łzy w oczach. — To nieprawda, Richie, to nieprawda. To nie była moja wina — Carol spojrzała przez łzy na Nicka. Ten cofnął się i patrzył zakłopotany. Wytarła oczy i kolejny raz głęboko odetchnęła.

— To nie była moja wina — powiedziała wolno i dobitnie. Nick wyciągnął rękę, żeby pomóc jej wstać, ale odtrąciła ją.

— Przepraszam — wymamrotał.

Stanęła na nogi. — Teraz, jeżeli zamkniesz się i posłuchasz — ciągnęła dalej — powiem ci, co się wydarzyło.

Rafa pod łodzią wcale nie jest rafą… O Boże… to jest tutaj…

Nick zauważył wyraz konsternacji na twarzy Carol.

Patrzyła ponad nim na drugą burtę łodzi. Odwrócił się.

W pierwszej chwili nie zauważył niczego. Potem dostrzegł dziwny płaski przedmiot przypominający dywan poruszający się w kierunku teleskopu. Skrzywił się i odwrócił do Carol z wyraźnym zdziwieniem na twarzy. Kiedy usiłowała mu coś wyjaśnić, dywan, w sobie tylko wiadomy sposób, wpełzł na burtę i plasnął o pokład łodzi. Gdy Carol zaczęła mówić, błyskawicznie ustawił się przed monitorem. Wydawało się, że patrzy na obrazy z dna oceanu pokazywane przez teleskop. Nie było czasu na długie wyjaśnienia.

— Co jest, kurwa! — powiedział Nick i podszedł, żeby zatrzymać szczególnego gościa. Kiedy tylko cal dzielił jego dłoń od dywanu, poczuł w końcach palców silny elektryczny wstrząs.

— Auu! — krzyknął odskakując do tyłu. Potrząsnął ręką i przyglądał się jej zdumiony. Dywan nadal stał przed ekranem. Spojrzał na Carol, jakby potrzebował pomocy.

Ale ona obserwowała całą scenę z rozbawieniem. — Ta rzecz to jeden z powodów, dla których nurkowanie jest takie fascynujące — powiedziała nie robiąc nic, aby mu pomóc. — Nie wydaje mi się, żeby to zrobiło ci jakąś krzywdę. To coś prawdopodobnie ocaliło mi życie.

Nick chwycił mały podbierak na ryby wiszący na konstrukcji podtrzymującej osłonę i powoli podszedł do dywanu. Kiedy zbliżył się, dywan odwrócił się sprawiając wrażenie, jakby patrzył. Nick rzucił się do przodu z podbierakiem. Dywan zwinnie odskoczył i Nick stracił równowagę.

Upadł naprzeciw monitora podpierając się rękami.

Carol zaśmiała się głośno przypominając sobie pierwsze spotkanie z Nickiem. Tymczasem dywan wpełzł na monitor i owinął się szczelnie wokół układu danych teleskopu.

Nick z pokładu obserwował zabiegi dywanu badającego komputer i kręcił głową z niedowierzaniem.

— Co to jest, u diabła? — krzyknął do Carol. Podeszła i z wdziękiem wyciągnęła do niego rękę chcąc pomóc mu wstać. Starała się w ten sposób wyrazić swój żal z powodu wcześniejszego wybuchu. — Nie mam pojęcia — odparła.

Początkowo myślałam, że to może jakiś skomplikowany robot Marynarki Wojennej, ale to jest zbyt zaawansowane technicznie, zbyt inteligentne. Lewą wolną ręką wskazała na niebo. — Oni wiedzą — powiedziała z uśmiechem.

Ta uwaga przypomniała jej o Troyu. Spoważniała. Podeszła do burty łodzi i utkwiła wzrok w oceanie. Tymczasem Nick stanął obok monitora mając dywan i komputer w zasięgu rąk. Wyglądało na to, że dywan wnikał swoimi częściami do wnętrza urządzeń elektronicznych. Przez kilka sekund Nick obserwował zafascynowany szaloną gonitwę różnych cyfrowych wskaźników na obudowie komputera.

— Hej, Carol — powiedział — podejdź tutaj i spójrz na to. Ta cholerna rzecz jest z plastiku lub z czegoś takiego.

Początkowo nie zareagowała. Po chwili jednak odwróciła się w jego stronę i spytała cicho. — Co powinniśmy zrobić z Troyem?

— Jak tylko wyrzucimy stąd tego cholernego intruza;

— Nick odpowiedział teraz spod osłony, gdzie szukał swoich przyborów kuchennych — systematycznie przeszukamy teren. Mógłbym zanurkować i sprawdzić, czy uda mi się go znaleźć.

Wyciągnął wielki kuchenny widelec z plastikową rączką i najwyraźniej zamierzał przy jego pomocy oddzielić dywan od komputera.

— Na twoim miejscu nie próbowałabym tego — upomniała go Carol. — Jak skończy, to odejdzie.

Było już jednak za późno, bo Nick z rozmachem wbił widelec w dywan opasujący przyrządy elektroniczne. Rozległ się dźwięk podobny do wystrzału i cienka, niebieska błyskawica przebiegła przez widelec odrzucając Nicka potężnym kopnięciem. Wszystkie alarmy włączyły się cyfrowe wskaźniki zgasły. Z monitora teleskopu zaczął się wydobywać dym. Dywan spadł na podłogę i zaczął lekko falować.

Robił to podobnie jak w wielkiej sali z oceanem za oknem, gdzie widziała go Carol. Chwilę później odezwały się alarmy systemu nawigacyjnego. Wskazywały, że zarówno aktualna lokalizacja łodzi, jak i pamięć komputera, zawierająca wszystkie dane pozwalające komunikować się przez satelitę zostały wymazane.

Nick stał z wyrazem zdumienia na twarzy. Wśród dymu i hałasu rozcierał prawą rękę od przegubu aż po bark.

— Jestem sparaliżowany — powiedział — nic nie czuję w ręce. — Dywan nadal falował na dnie łodzi. Carol wzięła wiadro, nabrała wody zza burty i polała monitor. Nick nie ruszał się. Ciągle stał w tym samym miejscu patrząc bezradnie i szczypiąc się w rękę. Carol polała go resztką wody.

— Cholera — mamrotał cofając się bezwolnie. — Dlaczego to zrobiłaś?

— Ponieważ musimy znaleźć Troya — powiedziała idąc w kierunku tablicy rozdzielczej. — Nie możemy tu czekać cały dzień. Zapomnij o tym cholernym dywanie i o swojej ręce. Życie mężczyzny to wyzwanie.

Zwiększyła prędkość łodzi. Tak jak przewidywała, dywan ponownie stanął, zakręcił się wokół własnej osi i wpełzł na burtę. Nick próbował go zatrzymać, ale dywan był już poza łodzią i błyskawicznie zniknął w wodzie.

Podczas gdy Carol prowadziła Flor idą Queen zataczając kręgi o coraz większym promieniu, Nick stał przy burcie wypatrując Troya.

Po godzinie doszli do wniosku, że dalsze poszukiwania nie mają sensu. Już kilkakrotnie opłynęli łodzią cały rejon.

Mieli przy tym duże trudności, bo ich system nawigacyjny przestał działać. Nie znaleźli jednak żadnego śladu po Troyu. Kiedy tylko okazało się, że ramię jest w porządku, Nick ubrał swój kombinezon do nurkowania i prześledził trasę od szczeliny do nawisu skalnego i z powrotem. Wciąż ani śladu Troya. Nick miał wprawdzie ochotę zbadać podwodną szczelinę, ale dziwna opowieść Carol wydała mu się całkiem prawdopodobna, więc nie chciał ryzykować wessama do tajemniczego podwodnego laboratorium. Poza tym, gdyby zginął, Carol nie miałaby żadnych szans na doprowadzenie z powrotem łodzi do Key West bez sprawnego systemu nawigacyjnego.

Kiedy opływali rejon, opowiedziała mu całą historię swojej wyprawy. Nick był wprawdzie przekonany, że mocno przesadziła, nie widział jednak w jej opowieści żadnych niedorzeczności. W końcu on również widział dywan na Florida Queen. Przyznał w duchu, że Carol i Troy doświadczyli w wielkim podziemnym gmachu czegoś niesamowitego, a technologii, z którą mieli do czynienia nie można było porównać z niczym, co do tej pory widzieli.

Mimo to niechętnie przyjmował do wiadomośei niefrasobliwe wyjaśnienie Carol, że wszyscy troje spotkali istoty pozaziemskie. Nickowi nie wydawało się możliwe, by pierwszy kontakt mógł się odbyć w takich powszednich okolicznościach. Chętnie jednak przyznał, że dywan był zjawiskiem niezwykłym, dalece przekraczającym jego wyobrażenia. Ponieważ nie miał technicznego wykształcenia, nie mógł kategorycznie stwierdzić, że nie zostało to stworzone przez ludzi.

Rzeczywiście, myślał uważnie szukając na horyzoncie punktów orientacyjnych przed wyruszeniem w drogę powrotną do Key West, co za znakomity kamuflaż. Przypuszczam, że Rosjanie albo nasza Marynarka Wojenna chcieli w ten sposób wszystkich wprowadzić w błąd. Przerwał w pół myśli i uzmysłowił sobie, że jeżeli miał rację i było to spotkanie z istotami ludzkimi, to nadal mogli znajdować się w poważnym niebezpieczeństwie. Ale dlaczego pozwolili odejść Carol i dlaczego nie skonfiskowali mojej łodzi?

Nick odnalazł wzrokiem małą wyspę i uświadomił sobie, że leży poza ich kursem. Zmienił kierunek łodzi. Pokręcił głową. To wszystko było bardzo zawikłane.

— Nie zgadzasz się ze mną, że spotkaliśmy jakieś istoty pozaziemskie? — Carol podeszła do Nicka i tym pytaniem zbiła go z tropu.

— Nie wiem — odpowiedział powoli. — To chyba zbyt pochopnie powiedziane. Poza tym łodzie podwodne i inne, posługujące się sonarem, przeszukują wody Zatoki Meksykańskiej co najmniej raz lub dwa razy do roku. Gdybyśmy mieli do czynienia z jakąś pozaziemską inwazją, pewnie zostałaby ona odkryta wcześniej. Uśmiechnął się. — Przeczytałaś za dużo powieści science fiction.

— Przeciwnie — odpowiedziała utkwiwszy w nim wzrok — moje doświadczenia z najnowszymi technologiami są na pewno większe niż twoje. Zrobiłam serię materiałów o Instytucie Oceanograficznym w Miami, gdzie widziałam wiele niesamowitych, już zrealizowanych pomysłów. I nic, absolutnie nic nie przypominało mi dywanu, ani wielkiej ameby. Bardzo mało prawdopodobne, że jest jakieś inne niż fantastyczne wyjaśnienie wszystkich tych rzeczy. Przerwała na chwilę. — Poza tym — ciągnęła dalej — może laboratorium pojawiło się całkiem niedawno, może zostało zbudowane dopiero ostatnio, albo ktoś je tu przetransportował?

Nick poczuł się niepewnie, kiedy wygłaszała swój komentarz. Znowu zaczyna, pomyślał, taka pewna siebie, zarozumiała i wyzywająca. Prawie jak mężczyzna. Przyznał w duchu, że użyła przekonujących argumentów. I z pewnością miała o wiele większą wiedzę na temat nowoczesnych technologii niż on. Nick postanowił nie kłócić się. Przynajmniej nie teraz. Zapadło milczenie. Carol zauważyła, że Nick przestaje być jej obojętny. Spostrzegła również, że jego twarz ściągnęła się, kiedy okazało się, że’ma nad nim przewagę. Och, zreflektowała się, daj spokój. Opamiętaj się i postępuj rozważnie. Zdecydowała zmienić temat.

Ile czasu zajmie nam dopłynięcie do przystani? — spytała. W czwartkowe popołudnie była bowiem zbyt podniecona, żeby zastanawiać się nad drogą powrotną.

Mniej niż dwie godziny — odparł Nick. Uśmiechnął się. -. Naturalnie, jeżeli się nie zgubimy. Przez ponad pięć lat me sterowałem ręcznie na tych wodach.

— I co masz zamiar powiedzieć, kiedy tam dopłyniemy?

Nick spojrzał na nią i spytał: — Komu?… O czym?…

— No wiesz, o tym naszym nurkowaniu, o Troyu.

— Spojrzeli po sobie. Nick w końcu przerwał milczenie.

— Proponowałbym, żeby nic o tym nie mówić do czasu… do czasu, kiedy się upewnimy — powiedział cicho. -.Potem, jeżeli Troy pojawi się, nie będzie problemu…

— A jeżeli nie pojawi się nigdy — głos Carol załamał się — wtedy oboje głęboko wdepniemy w gówno, panie Williams! — Powaga sytuacji powoli stawała się dla nich jasna.

— Ale kto, według ciebie, kiedykolwiek uwierzy w tak nieprawdopodobną historię? — zadumał się po chwili.

— Nawet twoje zdjęcia nie stanowią wystarczająco mocnego dowodu na potwierdzenie naszej opowieści. Teraz można stworzyć na komputerze każdą fotografię. Pamiętasz morderstwo w Miami, w zeszłym roku? Zdjęcie stanowiące alibi i uznane formalnie za dowód zostało sfabrykowane.

Później komputer wykrył i udowodnił oszustwo. — Przerwał. Carol słuchała z przejęciem. — Ktokolwiek zbudował ten obiekt, może go zdemontować w każdej chwili. A poza tym: dlaczego pozwolili nam odejść? Nie, mówię raz jeszcze, poczekajmy trochę. Co najmniej dwadzieścia cztery godziny. I przemyślmy starannie, co powinniśmy zrobić.

— Zgadzam się z tobą, chociaż nie całkiem z tych samych powodów. — Carol pokiwała głową z aprobatą.

Obawiała się bowiem tkwiącej w niej dziennikarskiej żyłki, i chciałaby zastrzec dostęp do sensacyjnej informacji. Miała jednak nadzieję, że jej ambicja w tym względzie nie będzie przeszkodą w podjęciu korzystnej dla Troya decyzji.

— Nick — powiedziała w końcu ostrożnie — nie wydaje ci się jednak, że narażamy Troya na niebezpieczeństwo nie zawiadamiając władz?

— Nie — odparł natychmiast. — Podejrzewam, że gdyby zamierzali go zabić, już to zrobili lub zrobią wkrótce.

Ta część rozmowy była dla Carol zbyt zdawkowa. Podeszła do burty łodzi i raz jeszcze spojrzała na morze. My-

Myślała o Troyu i o tym, co się wydarzyło odkąd ich wessało w szczelinę. On pomógł jej przetrzymać. Nie ulega wątpliwości. Jego poczucie homoru i przytomność umysłu pomogły jej i pewnie ocalił życie odwracając uwagę tego czegoś.

Za tą zabawną powierzchownością krył się ciepły, wrażliwy mężczyzna. Bardzo trzeźwy, myślała. Chyba było w nim wiele bólu. Przez chwilę Carol przekonywała samą siebie, że z Troyem jest wszystko w porządku, bo w jej głowie zakiełkowało ziarno wątpliwości. Zastanawiała się, dlaczego już nie natknęła się na niego tam na dole. Ale przecież jej pozwolili uciec. Nie mogła znaleźć sobie miejsca. Cholera, naprawdę nie wiadomo, którą wersję wybrać. Znowu niepewność. Nienawidzę niepewności. To nie w porządku.

Głęboki smutek, ciężkie i niszczące uczucie znane z przeszłości, ogarnęło Carol. Nie mogąc zapanować nad sytuacją czuła się beznadziejnie. Jej oczy wypełniły się łzami.

Nick podszedł i bez słowa stanął obok. Zauważył łzy, ale nie odezwał się. Położył tylko rękę na jej dłoniach i po chwili odszedł.

— Z Troya zapowiadał się dobry przyjaciel — powiedziała Carol usiłując ukryć to, co rzeczywiście myślała.

Nagle jej naturalne mechanizmy obronne załamały się wobec potrzeby podzielenia się tym, co naprawdę czuła.

Spojrzała w dół na wodę.

— To nie dlatego jestem wytrącona z równowagi. Płaczę z powodu niepewności. Nie znoszę nie wiedzieć — przerwała i wytarła oczy. Nick milczał. Nie zrozumiał dokładnie tego, co powiedziała, ale domyślał się, że coś szczególnego zaszło między nimi pod wodą. Łagodna fala trąciła burtę łodzi. — To przypomina moje dzieciństwo, po tym jak odszedł ojciec — ciągnęła cicho. — Wciąż wierzyłam, ze może wróci. Cała trójka, Richie, mama i ja, wmawialiśmy sobie nawzajem, że to tylko tymczasowa separacja, że któregoś dnia przekroczy próg i powie: jestem w domu.

Nocą leżałam w łóżku i nasłuchiwałam odgłosu jego samochodu na podjeździe.

Łzy popłynęły znowu, wielkie krople spływały jej po policzkach i spadały w bezmiar oceanu. — W moich marzeniach przychodził wziąć nas na kolację albo wybrać się gdzieś z nami w sobotę. Pomagałam mamie ubrać się odpowiednio, szczotkowałam jej włosy — Carol zaniosła się szlochem. — Ściskałam go w drzwiach, a potem prowadziłam do mamy i mówiłam: czy ona nie jest piękna? To trwało sześć miesięcy. Nigdy nie mogłam przewidzieć, co się wydarzy z dnia na dzień. Niepewność zniszczyła mnie i wpędziła w chorobę. Błagałam w duchu ojca, żeby dał mamie jeszcze jedną szansę. Richie podsuwał mu nawet możliwość kupna domu w sąsiedztwie, jeśli nie mogli mieszkać razem z mamą. Moglibyśmy w końcu być razem — uśmiechnęła się ponuro i wzięła głęboki oddech. — Pewnego razu ojciec pojawił się naprawdę i wziął mamę na weekend do San Francisco. Byłam taka podniecona. Przez trzydzieści sześć godzin moja przyszłość rysowała się jasno.

Byłam najszczęśliwszą dziesięciolatką w dolinie San Fernando. W niedzielę wieczorem, kiedy wrócili do domu, mama była kompletnie pijana. Miała opuchnięte oczy i rozmazany makijaż. Cała była w nieładzie. Przeszła obok nas i weszła do swojego pokoju. Tata, Richie i ja staliśmy w salonie płacząc i ściskając się. Wtedy zrozumiałam, że wszystko skończone.

Ucichła, ale Izy nadal płynęły. Popatrzyła na Nicka błagalnym wzrokiem. — O wiele łatwiej byłoby raz porządnie wypłakać się i mieć to wszystko z głowy. Ale nie, wciąż ta nadzieja i niepewność. Więc każdego dnia, każdego cholernego dnia, moje małe serce pękało od nowa. — Carol raz jeszcze wytarła oczy. Potem popatrzyła na ocean i krzyknęła z całej siły. — Chcę zaraz wiedzieć, co się stało z Troyem! Nie każ mi wiecznie czekać. Nie mogę tego znieść.

Odwróciła się do Nicka. Bez słowa oparła głowę na jego piersi. Objął ją.

6

Nick stał przed drzwiami do mieszkania Troya. Wyciągnął rękę i na framudze znalazł klucz. Raz jeszcze zapukał, po czym ostrożnie otworzył drzwi. — Hej! — zawołał. — Jest tu kto?

Carol weszła za nim do salonu. — Nie wiedziałam, że byliście tak bliskimi przyjaciółmi — powiedziała oglądając z wyraźnym zainteresowaniem zbieraninę mebli Troya.

— Nie sądzę, żebym komukolwiek powiedziała, gdzie trzymam moje klucze.

Nick nie znalazł w salonie tego, czego szukał. Wyszedł do przedpokoju, minął dużą sypialnię z magazynkiem na podwodny ekwipunek. Dalej była mniejsza sypialnia, w której sypiał Troy. — Nie do wiary — krzyknął do Carol, która zatrzymała się w korytarzu przy drzwiach do pierwszej sypialni. Gapiła się na ogromny gąszcz elektronicznego wyposażenia, które wypełniało każdy możliwy zakamarek. — Dopiero wczoraj byłem tutaj pierwszy raz, więc naprawdę nie wiem, gdzie… Dobrze, myślę, że coś znalazłem. Podniósł arkusz wydruku komputerowego leżący pod przyciskiem na stole, obok łóżka Troya. Był datowany na piętnastego stycznia 1994 roku i zawierał około dwudziestu nazwisk, adresów i numerów telefonu.

Nick znalazł Carol w korytarzu. Przeczytał szybko stronę i pokazał jej.

— Niewiele tutaj jest. Numery telefonów i adresy magazynów z wyposażeniem elektronicznym i oprzyrządowaniem. Kupę numerów do Angie Leatherwood, prawdopodobnie, kiedy była ciągle w trasie. Wskazał jedną z notatek. — To musi być jego matka, Kathryn Jefferson, Carol Gables na Florydzie, ale nie ma numeru telefonu dołączonego do adresu. — „„>.

Carol wzięła arkusz od Nicka i sprawdziła.

— Nigdy nie słyszałam, żeby wspominał o kimkolwiek prócz Angie, matki i brata Jaimiego. Żadnych przyjaciół czy rodziny. Mam wrażenie, że ostatnio nieczęsto widywał się z matką. Czy kiedykolwiek mówił coś przy tobie o jakichś innych krewnych?

— Nie — odparł Nick.

Weszli do kolejnego pokoju. Nick na próżno naciskał guziki i kręcił przełącznikami omijając poukładany ekwipunek Troya. Stanął i pomyślał przez chwilę. — To znaczy, Angie jest pierwsza. — Powiemy jej od razu i poczekamy…

Nagle usłyszeli odgłos otwieranych i zamykanych drzwi wejściowych. Obydwoje zastygli w bezruchu. Minęła sekunda i Nick krzyknął donośnym, ale niepewnym głosem.

— Hej, jesteśmy tutaj, w sypialni! — Nie było odpowiedzi.

Usłyszeli ciche kroki w korytarzu. Nick instynktownie ruszył do przodu, żeby osłonić Carol. Chwilę później w drzwiach pojawił się Troy. Wszedł do pokoju. — Ho, ho — powiedział szczerząc zęby w uśmiechu. — Jak żyję, nie spotkałem jeszcze pary włamywaczy w swoim własnym domu.

Carol podbiegła do niego i zarzuciła mu ręce na szyję.

— Troy! — jej słowa przeszły w szybkie staccato — to cudownie cię widzieć. Gdzie byłeś? Przestraszyłeś nas na śmierć. Myśleliśmy, że zginąłeś.

Troy odwzajemnił uścisk Carol i mrugnął do Nicka:

— No, no. Co za przyjęcie. Powinienem znikać częściej.

Wyciągnął dłoń do Nicka. Na chwilę jego twarz spoważniała. — Mówiąc serio, jedno takie doświadczenie stanowczo wystarczy.

Carol cofnęła się i Troy zobaczył arkusz komputerowy w ręku Nicka. — Zamierzaliśmy zawiadomić twoją rodzinę — zaczęła. Troy sięgnął po wydruk. Carol zauważyła, że na prawym przegubie ma bransoletę, której nigdy przedtem nie widziała. Była szeroka na półtora cala, a jej ogniwa wyglądały na zrobione ze szczerego złota. — Gdzie to znalazłeś? — spytała podnosząc jego rękę do góry, żeby przyjrzeć się bransolecie.

Nick nie mógł się dłużej powstrzymać. Zanim Troy zdołał odpowiedzieć na pytanie, wtrącił się do rozmowy.

— Carol ostatni raz widziała cię, jak znikałeś w głębi podwodnego korytarza, ścigany przez sześciostopową amebę. Jak, do diabła, udało ci się uciec? Przeszukaliśmy cały rejon…

Troy uniósł ręce. Lubił być w centrum zainteresowania.

— Przyjaciele, przyjaciele, poczekajcie chwilkę, dobra?

Opowiem wam tę historię po załatwieniu naturalnych potrzeb. Odwrócił się i wszedł do łazienki. Nick i Carol usłyszeli znajome dźwięki. — Weźcie piwo z lodówki i wejdźcie do salonu — krzyknął Troy zza zamkniętych drzwi łazienki. — Cieszmy się tym, co jest.

Dwie minuty później Nick i Carol siedzieli na wielkiej kanapie w salonie. Troy klapnął na fotel obok nich akurat wtedy, kiedy Nick pociągnął potężny łyk piwa. — Dawno temu — zaczął Troy z łobuzerskim uśmieszkiem — był sobie młody czarny chłopak zwany Troyem Jeffersonem.

Nurkując z przyjaciółmi, zniknął na blisko dwie godziny w tajemniczej budowli na dnie oceanu. Kiedy wyplątał się ze swej podwodnej przygody, został uratowany przez płetwonurków z amerykańskiej marynarki wojennej, którym zdarzyło się być w pobliżu w tym samym czasie. Wkrótce potem młody Troy został przywieziony wojskowym helikopterem z powrotem na Key West. Tam go długo przesłuchiwano, pytając skąd wziął się sam na wodach Zatoki Meksykańskiej w odległości dziesięciu mil od najbliższej wyspy. Godzinę później został zwolniony, chociaż nikt ani trochę nie wierzył w jego historię.

Spoglądał to na Nicka, to na Carol. — Oczywiście dodał, tym razem już serio — nie opowiedziałem im tego, co się naprawdę zdarzyło. Nie ma mowy, żeby uwierzyli w prawdę.

Carol pochyliła się do przodu. — Więc marynarka wojenna wyłowiła cię tuż po tym, jak odpłynęliśmy? Odwróciła się do Nicka: — Z jakiegoś powodu musieli nas śledzić.

Tam musiała być ta rakieta, pomyślała, ale gdzie dokładnie? Czy marynarka już ją znalazła? Czy to jej ludzie są związani z tym odjazdowym laboratorium? Wszystko bez sensu…

— Szukaliśmy cię ponad godzinę — powiedział Nick.

Poczuł się teraz winny, że tak szybko przestali. — Nie przyszło mi do głowy, że mogłeś wciąż być na dole, w tym miejscu, cokolwiek by to było. Oczywiście, nie mogliśmy bez końca krążyć dookoła. Wszystkie nasze urządzenia elektroniczne zostały spalone przez tę śmieszną, podobną do dywanu rzecz, która wyszła z morza. Więc straciliśmy wszystkie przy…

— Nie przejmuj się tym — odparł Troy wzruszając ramionami — postąpiłbym tak samo. Poza tym teraz już wiem, że spotkałeś jedną z najbardziej charakterystycznych postaci mojej opowieści. Czy przypadkiem nie spotkałeś również jednego z wartowników? Wielka kula wypełniona przeźroczystą galaretą, podobna do ameby, z niewielkimi schowkami w środku i z przewodami zwisającymi ze szczytu?

Nick pokręcił głową. — Strażnik? — spytała pośpiesznie Carol marszcząc brwi. — Dlaczego nazywasz to strażnikiem?

— Strażnik, wartownik, jak zwał tak zwał. „Oni” powiedzieli, że strażnicy strzegą głównego ładunku statku.

— Troy popatrzył uważnie po zdumionych twarzach przyjaciół. — Tu wypada mi wrócić do pierwszego pytania — kontynuował. — To „oni” dali mi tę bransoletę. Jest to rodzaj przyrządu służącego do komunikowania się. Nie umiałbym wyjaśnić, jak to działa, ale wiem, że „oni” słuchają, obserwują, a także przesyłają informacje dla mnie. Tylko część z nich rozumiem.

Carol znowu poczuła się przytłoczona. Cała ta złożona sytuacja zyskiwała według niej nowy wymiar. Setki pytań cisnęło się jej na usta. Nie mogła się zdecydować, które zadać najpierw.

Tymczasem Nick wstał. — Czekaj — powiedział nieco zdezorientowany — czy ja dobrze słyszałem? Czy powiedziałeś że dostałeś od kosmitów bransoletę komunikacyjną, a potem uwolnili cię? Następnie marynarka wojenna wyłowiła cię i przywiozła z powrotem do Key West? Jezu Chryste, Jefferson, masz przywidzenia. Zachowaj swoją wyobraźnię do tej komputerowej gry. Proszę, powiedz nam prawdę.

— Przecież mówię — odparł Troy. — Naprawdę…

— Jak oni wyglądali? — przerwała mu Carol. Dziennikarski nawyk zaczynał brać górę. Wyjęła z torebki mały magnetofon wielkości wiecznego pióra. Troy nie pozwolił go jednak włączyć. — Na razie, aniołku — powiedział — zostanie to tylko między nami… I tak nie sądzę, żebym któregoś z nich widział. Tylko strażnicy i dywany, i przypuszczam, że to tylko swego rodzaju maszyny, roboty.

Owszem, inteligentne, ale kontrolowane przez innych.

— Jezu — przerwał Nick. — Mówisz poważnie?

Zaczął się irytować. To zmienia się w najdziwniejszą bzdurę, jaką kiedykolwiek słyszałem. Strażnicy, dywany, roboty. Nic nie rozumiem. Kim są „oni”? Co „oni” robią w oceanie? I dlaczego dali tę bransoletę? Podniósł jedną z małych poduszek leżących na kanapie i cisnął nią w głąb pokoju.

Carol zaśmiała się nerwowo. — Nie tylko Nick czuje się sfrustrowany, Troy. Przecież byłam z tobą na dole, ale muszę przyznać, że trudno mi uwierzyć w twoją opowieść.

Może powinniśmy przestać ci przerywać i pozwolili mówić.

Opowiedziałam już Nickowi, co się zdarzyło w pokoju z układem słonecznym do chwili, kiedy uciekłeś przed strażnikiem. Zacznij, jeśli możesz, od tego momentu i opowiedz swoją historię w logicznym porządku.

— Nie jestem pewien, czy istnieje tu coś takiego jak porządek logiczny, aniołku — odparł Troy dostosowując się do żartobliwego tonu Carol. — Ten cały epizod nie tworzy logicznej całości. Strażnik dopadł mnie w końcu w ślepym korytarzu, a potem znieczulił jednym ze swych przewodów. Wyglądało na to, że śnię, ale sny były realne.

Podobne odczucia miałem jako nastolatek po walce na pięści. Poczułem po tym lekki szok. Wiedziałem, że żyję, ale miałem bardzo słabe reakcje. Rzeczywistość jakby łagodnie oddalała się hen daleko.

— No i potem pojawił się inny strażnik, o podobnym kształcie, ale z inną zawartością zatopioną w galarecie.

Zaprowadził mnie do pomieszczenia, które, jak myślę, było pokojem przesłuchań. Nie wiem dokładnie, jak długo tam przebywałem. Rozciągnęli mnie na podłodze, gdzie byłem badany wieloma różnymi instrumentami. Odczuwałem to tak, jakby mój mózg pracował bardzo szybko, ale nie mogę przywołać żadnych konkretnych myśli. Niektóre obrazy pamiętam. To był mecz o mistrzostwo stanu Floryda.

Uwolniłem brata, Jaimiego, przerwałem linię obrony i po przebiegnięciu czterdziestu pięciu jardów uzyskałem punkt.

Potem na przegub nałożono mi bransoletę i miałem wrażenie, że ktoś do mnie mówi. Bardzo cicho, być może nawet w obcym języku, ale rozumiałem to, co mówiono.

— Mówili mi — ciągnął Troy z napięciem w twarzy — że to, co nazwaliśmy laboratorium, w rzeczywistości jest pojazdem kosmicznym z innej planety. Na Ziemi przytrafiło im się awaryjne lądowanie. Potrzebują czasu na przeprowadzenie poważnej naprawy. „Oni”, to znaczy ktoś, kto zbudował statek, oczekują od nas pomocy. Ode mnie i od ciebie. Chcą, żeby zdobyć pewne części niezbędne im do naprawy. Potem będą mogli kontynuować swoją podróż.

Nick siedział na podłodze naprzeciwko Troya. Obydwoje, Carol i on, chłonęli każde jego słowo. Kiedy skończył, siedzieli w milczeniu przez prawie trzydzieści sekund.

— jeżeli ta historia jest prawdziwa — powiedział w końcu Nick — znaczy to, że jesteśmy…

Rozległo się głośne pukanie do drzwi. Wszyscy troje aż podskoczyli — Kiedy pukanie powtórzyło się po chwili, Troy podszedł do drzwi i lekko je uchylił.

— jesteś tu, ty gnojku — Carol i Nick usłyszeli szorstki, gniewny głos. Kapitan Homer Ashford przecisnął się przez drzwi. W pierwszej chwili nie zauważył Nicka i Carol.

— Umówiliśmy się, a ty nas oszukałeś. Jesteś już od dwóch godzin… — Kapitan Homer dostrzegł kątem oka, że w pokoju były jeszcze inne osoby. Odwrócił się do Grety, która nie zdążyła wejść do mieszkania.

— Nie zgadłabyś — powiedział. — Nick Williams i panna Dawson także tutaj są. Nic dziwnego, że nie mogliśmy jej zastać w hotelu.

Greta wkroczyła do salonu. Jej jasne, pozbawione wyrazu oczy nie zatrzymały się na każdym z nich trojga dłużej niż na sekundę. Carol wydawało się, że widzi w jej spojrzeniu ślad lekceważenia, ale nie była tego pewna. Homer zwrócił się do Carol. Jego głos przybrał bardziej pokojowy ton. — O drugiej widzieliśmy was dwoje, jak wracaliście z wyprawy — powiedział z fałszywym uśmiechem. — Dziwne, ale nie zauważyliśmy Troya. — Mrugnął do Carol i odwrócił się, tym razem do Nicka. — Znalazłeś dzisiaj jakieś interesujące drobiazgi, Williams?

Nick nigdy nie ukrywał, że wręcz nie znosi kapitana Homera. — Ależ oczywiście kapitanie — odpowiedział szyderczo. — Czy uwierzy pan, że znaleźliśmy najprawdziwszą górę złotych i srebrnych sztabek? Wyglądały jak te z Santa Rosa, które mieliśmy na łodzi pewnego popołudnia jakieś osiem lat temu. Pamiętasz? To było zanim Jake i ja kazaliśmy tobie i Grecie je wyładować.

Głos Homera stał się nieprzyjemnie zjadliwy. — Powinienem podać was do sądu o zniesławienie. To zamknęłoby ci mordę raz na zawsze, Williams. Miałeś swój dzień w sądzie. Teraz albo przestaniesz pieprzyć, albo napytasz sobie biedy.

Gdy Homer i Nick obrzucali się nawzajem groźbami i obelgami, Greta kroczyła wyniośle po salonie, jakby była u siebie w domu. Zdawała się nie pamiętać nie tylko o rozmowie, ale i o obecności innych osób.

Miała na sobie biały obcisły podkoszulek i błękitne szorty. Chodziła wyprostowana, eksponując sterczące piersi. Carol zaintrygowało jej zachowanie. Obserwowała Gretę, która właśnie zatrzymała się i przeglądała płyty Troya.

W końcu wyciągnęła jedną, z Angie Leatherwood na okładce i zaczerwieniła się. Tych dwoje musi łączyć coś podejrzanego, pomyślała Carol podsłuchując Troya, który tłumaczył Homerowi, że tego popołudnia był zajęty i że zamierzał wybrać się do niego później. Co ich łączy? Jaką rolę odgrywa w tym tłusta Ellen? Carol przypomniała sobie, że była umówiona tego wieczoru na wywiad z całą trójką. Ale nie jestem pewna, czy rzeczywiście chcę się tego dowiedzieć, dumała.

— Dzwoniliśmy, żeby pani wieczorem wzięła ze sobą kostium kąpielowy — zwrócił się do Carol kapitan Homer.

Nie usłyszała pierwszej części jego wypowiedzi, bo obserwowała przemarsz Grety przez pokój. — Proszę mi wybaczyć — powiedziała uprzejmie. — Czy mógłby pan powtórzyć to, co pan mówił? Obawiam się, że wyłączyłam się na moment.

— Powiedziałem, że powinna pani przyjść wcześniej, około ósmej — odparł Homer. — I niech pani weźmie ze sobą kostium. Mamy bardzo interesujący i niezwykły basen. — Podczas tej wymiany zdań, Greta stanęła za Nickiem i błyskawicznie objęła go ramionami. Na oczach wszystkich obecnych w pokoju potarła go lekko czubkami piersi i wybuchnęła śmiechem, kiedy podskoczył. — Nikki, ty zawsze to lubiłeś — powiedziała uwalniając go po chwili. Carol zauważyła gniewny błysk w oczach Homera.

Nick zaczął coś mówić, ale zanim zdążył zaprotestować, Greta już wyszła frontowymi drzwiami.

— Zadzwoń do mnie koniecznie, kiedy skończysz tutaj

— Homer zwrócił się do Troya przerywając kłopotliwą ciszę — Musimy uporządkować parę spraw. — Starszy mężczyzna odwrócił się niezdarnie i bez dodatkowego komentarza wyszedł za Gretą. Wsiedli do mercedesa, zaparkowanego przed domem Troya.

— Na czym stanęliśmy? — powiedział Troy zmieniając temat. Zamknął drzwi za Homerem i Gretą.

— Ty — rzekł Nick z naciskiem — opowiadałeś nam zadziwiającą historię i prawie doszedłeś do punktu kulminacyjnego. Miałeś zamiar powiedzieć, co możemy zrobić dla kosmitów, którzy wylądowali tutaj, na Ziemi, żeby pomóc im zreperować pojazd. Ale wcześniej chciałbym usłyszeć od ciebie kilka wyjaśnień. Nie wiem czy wierzyć w te niestworzone brednie, które nam opowiedziałeś. Muszę przyznać, że nie można ci odmówić posiadania bujnej wyobraźni. W tej chwili interesują mnie jednak nie istoty z innych planet, lecz te rzeczywiste, marne kreatury, które właśnie wyszły. Czego oni chcą? Czy są w jakiś sposób wmieszani w naszą przygodę?

— Minutkę, Nick — włączyła się Carol. — Zanim zmienimy temat, chciałabym wiedzieć, jakiej pomocy chcą od nas ci kosmici? Telefonu? Nowego statku kosmicznego?

Najpierw wyjaśnij, o co im chodzi, a potem przejdź do Homera i jego przyjaciółki. — Nie traktowała Grety poważnie. Nick przyjął zdarzenie z Gretą z humorem. Udawał, że został dotknięty. Potem skinieniem głowy dał znak, ze przystaje na sugestię Carol. Troy wyciągnął z kieszeni arkusz papieru i wziął głęboki oddech. — Po pierwsze, musicie zrozumieć, że nie jestem jeszcze całkowicie pewien, czy właściwie odczytałem wszystkie ich informacje. Ten konkretny przekaz, w którym wymieniają rzeczy, jakich od nas potrzebują, jest powtarzany co pół godziny. Moja interpretacja tego nie zmieniła się od półtorej godziny i sądzę, że jest właściwa. To długi wykaz i oczywiście, nie będę udawał, że rozumiem, dlaczego oni tego wszystkiego potrzebują. Jestem jednak pewien, że to was bardzo zainteresuje.

Troy zaczął czytać sporządzoną odręcznie listę.

— Oni chcą angielski słownik i gramatykę, to samo dla czterech innych głównych języków, encyklopedię życia roślinnego i zwierzęcego, krótką historię świata, opracowanie statystyczne określające aktualną polityczną i ekonomiczną sytuację świata i studium porównawcze na temat głównych istniejących religii. Kompletne materiały zawierające publikacje z ostatnich dwóch lat, z co najmniej trzech znaczących dzienników, zestawienie zawierające wyniki badań nad bronią, zarówno już stosowaną, jak i tą, z którą dopiero robi się próby. Dalej, encyklopedię sztuki, z uwzględnieniem technik dźwiękowych i video. Czterdzieści siedem funtów ołowiu i pięćdziesiąt osiem funtów złota.

Kiedy skończył, Nick gwizdnął. Na prośbę Carol Troy wręczył jej arkusz. Nick przeczytał go jeszcze raz ponad jej ramieniem chłonąc każdy szczegół. Żadne z nich nic nie powiedziało. Zamilkli. — Wierzcie lub nie — dodał Troy po chwili namysłu. — Pierwsze osiem pozycji łatwo zdobyć. Wracając z nabrzeża do domu zatrzymałem się w bibliotece publicznej w Key West. Za niewielką opłatą przygotują mi komplet dysków zawierających wszystkie informacje, o które proszą. Najtrudniejsze są pozycje z końca listy. W tym miejscu potrzebuję waszej pomocy.

Troy znowu przerwał, żeby zorientować się, czy Nick i Carol słuchają go.

— Nie jestem pewien czy rozumiem — Nick chodził powoli dookoła pokoju z listą w dłoni. — Ty chcesz lub, jeśli wolisz, „oni” chcą, żebyśmy wrócili do laboratorium, pojazdu czy cokolwiek to jest z tymi wszystkimi informacjami i do tego z ołowiem i złotem? — Troy potwierdził skinieniem głowy. — Ale pięćdziesiąt osiem funtów złota? To jest warte około miliona dolarów. Gdzie to możemy zdobyć?

I co „oni” z tym zrobią?

Troy przyznał, że nie zna odpowiedzi na te pytania.

— Mam przeczucie — dodał — oparte na tym co, jak mi się zdaje, oni mówią, że nawet jak częściowo zaspokoimy ich potrzeby, to znacznie ułatwimy im zadanie. Zrobimy to, co będziemy w stanie i to im chyba wystarczy.

Nick kręcił głową z niedowierzaniem. — Wiesz, Carol — powiedział wręczając jej listę z powrotem — nigdy, nawet w przypływie najdzikszej fantazji, nie wymyśliłbym tak zawiłej i szalonej kombinacji. Cała ta historia jest tak niewiarygodna i fantastyczna, że nie sposób jej przyjąć.

To czysty wybryk wyobraźni.

Troy uśmiechnął się. — A więc, czy mimo wszystko pomożecie? — spytał.

— Nie powiedziałbym — odparł Nick. — Wciąż mam wiele pytań. No i oczywiście nie mogę wypowiadać się za pannę Dawson. Jednak pomysł odegrania roli dobrego samarytanina wobec kosmitów jest bardzo pociągający.

Oczywiście, jeżeli jest w tym jest ziarno prawdy.

Przez następne pół godziny Carol i Nick zadawali Troyowi wiele pytań. Zręcznie uniknął rozmowy na temat Homera i Grety wyjaśniając szybko, że w czwartkowy wieczór umówił się, iż będzie informował ich o wszystkim, co zdarzy się na pokładzie Florida Queen w zamian za krótkoterminową pożyczkę. Podkreślił także, że nigdy nie miał zamiaru tak naprawdę przekazywać im jakichkolwiek prawdziwych informacji. Czuł się w tym względzie w porządku, bo i tak miał do czynienia zvoszustami. To wyjaśnienie nie do końca zadowoliło Nicka. Czuł, że Troy nie powiedział całej prawdy. Miał coraz więcej wątpliwości odnośnie opowiedzianej historii. Ale jakie jest inne wytłumaczenie? Widziałem ten dywan na własne oczy. Jeśli to nie jest kosmita lub ich wytwór, musiałby to być bardzo zaawansowany technicznie robot zaprojektowany przez Rosjan lub przez naszych. W miarę jak zadawał Troyowi pytania, w jego głowie powstawał alternatywny scenariusz zdarzeń, wprawdzie mało prawdopodobny, niemniej jednak wyjaśniający wszystkie wypadki ostatnich trzech dni w sposób równie racjonalny, co zwariowana historia Troya o pojeździe kosmicznym z innej planety.

Coś mi się wydaje, rozmyślał Nick, że Troy i to łajno Homer współpracują z Rosjanami. A ta cała sprawa jest tylko przykrywką dla spotkań, na którym będą przekazywane nielegalne informacje. Homer zrobi wszystko dla pieniędzy, ale po co miałby to robić Troy? Jego udział w akcji sprzedaży amerykańskich tajemnic obcemu państwu był największą słabością alternatywnego wyjaśnienia Nicka. Prawdopodobnie Troy potrzebował dodatkowych pieniędzy na elektroniczny sprzęt niezbędny do jego komputerowych projektów. Z pewnością nie mógł zaoszczędzić wystarczającej sumy ze swojej marnej pensji, myślał dalej Nick. Przypuszczam więc, że te komputerowe dyskietki, o których mówił, zawierają, zamiast tych wszystkich zwariowanych danych, które wymienił, tajne informacje wojskowe. No a złoto może być zapłatą dla niego. Albo dla kogoś jeszcze.

Nick zadał jeszcze kilka pytań. Troy przyznał, że nie rozumiał dokładnie, co „oni” mówili mu przez bransoletę i dlaczego potrzebują ołowiu i złota. Mamrotał coś o tym, że złoto i ołów trudno wytworzyć przez transmutację i to wszystko.

Z kolei Carol była coraz bardziej przekonana, że historia opowiedziana przez Troya jest prawdziwa. To, że nie umiał odpowiedzieć na wszystkie pytania, nie przeszkadzało. Prawdę móWiąc dodawało to jej nieco fantastycznego charakteru. Gdyby potrafił na poczekaniu odpowiedzieć na wszystkie pytania, byłaby mniej pewna, że to wszystko naprawde się wydarzyło. Zarzucając swoje dziennikarskie nawyki poczuła się zaintrygowana, a nawet do pewnego stopnia oczarowana wizją przybyszów z innego świata, którzy potrzebują jej pomocy.

Carol, wyrabiając sobie pogląd w tej kwestii, w równym stopniu kierowała się intuicją, co logiką. Przede wszystkim ufała Troyowi. Obserwowała go uważnie, kiedy odpowiadał na pytania i nie dostrzegła najmniejszej oznaki kłamstwa. Nie miała wątpliwości. On wierzył w to, że mówi prawdę. Ale czy było tak, czy też był manipulowany i kierowany przez kosmitów, których miałby reprezentować — tego nie była pewna. To była zupełnie inna sprawa.

Ale w jakim celu? zastanawiała się. Nie możemy zbyt wiele dla nich zrobić. Informacje, o które proszą, z wyjątkiem tych, które dotyczą broni, są względnie nieszkodliwe. Na razie odsunęła na bok przypuszczenia, że jej przyjaciel Troy stał się dla „obcych” nic nie znaczącym pionkiem.

Zauważyła natomiast, że Nick stawał się coraz bardziej podejrzliwy. Wydawało mu się bardzo dziwne, że trzech nurków marynarki wojennej znalazło się akurat w tym miejscu, gdzie jeden z dywanów wyprowadził Troya na powierzchnię. Relacja Troya z przesłuchania w Key West była tak zagmatwana, że Nick znowu zaczął tracić panowanie nad sobą.

— Chryste, Jefferson — powiedział — ty masz albo bardzo krótką, albo bardzo wygodną pamięć. Mówisz nam, że marynarka wojenna przetrzymywała cię prawie przez godzinę, a ledwie pamiętasz ich pytania i nie masz pojęcia, dlaczego cię przesłuchiwali. To po prostu brzmi niewiarygodnie.

Troy zezłościł się: — Cholera, Nick, mówiłem ci, że byłem zmęczony. Miałem za sobą jakiś eksperyment dokonany na moim mózgu. Wydawało mi się, że ich pytania nie mają żadnego sensu. Przez cały czas czułem się tak, jakby w mojej głowie próbował odezwać się jakiś głos.

Nagle Nick zwrócił się do Carol. — Chyba zmienię zdanie. Nie chcę brać udziału w tej grze. Irytują mnie, ale mogę się z nimi dogadać, jeżeli trzeba. Ale marynarka wojenna przestraszyła mnie. Musiał być jakiś powód, dla którego nas śledzili. To nie mógł być tylko cholerny przypadek. Może Troy coś o tym wie, a może nie. Nie umiem tego rozstrzygnąć. To wszystko zaczyna mi brzydko pachnieć.

Wstał zamierzając wyjść. Carol skinęła na niego, żeby jednak usiadł i nieco ochłonął. — Słuchajcie no — powiedziała półgłosem. — Muszę wam coś wyznać. Wydaje mi się, że teraz jest najlepsza pora, by to zrobić. Nie przyjechałam tutaj do Key West, żeby oglądać wieloryby — spojrzała na Nicka — ani po to, by szukać skarbów. Przyjechałam tu, żeby sprawdzić pewną plotkę. Podobno nowa rakieta marynarki wojennej zboczyła z kursu i rozbiła się w Zatoce Meksykańskiej — przerwała na parę sekund, aby wiadomość mogła do nich dotrzeć. — Prawdopodobnie powinnam wam o tym powiedzieć wcześniej. Ale nigdy nie udało mi się trafić na właściwy moment… bardzo was przepraszam.

— Myślałaś, że rakieta była w szczelinie — powiedział po chwili Troy — to dlatego wczoraj wróciłaś.

— A my mieliśmy znaleźć ją dla ciebie i w ten sposób dostarczyć ci światowej sensacji — dodał szyderczo Nick.

— Wykorzystywałaś nas przez cały czas.

Szczerość przeprosin Carol mimo wszystko osłabiła poczucie, że zostali oszukani.

— Możesz to i tak nazwać — przyznała Carol — ale jako dziennikarka nie patrzę na to w taki sposób.

W pokoju narastało napięcie. Szczególnie spięty wydawał się Nick. — Teraz nie ma to żadnego znaczenia — ciągnęła dalej. — Najważniejsze jest to, że znalazłam wyjaśnienie obecności marynarki wojennej w miejscu, gdzie nurkowaliśmy. Przez ostatnie dwa dni przeprowadziłam wiele poszukiwań we wszystkich możliwych kierunkach na temat tajnych działań, podjętych w celu znalezienia pocisku przez marynarkę wojenną. Wczorajszej nocy ten meksykański porucznik dobrze przyjrzał się naszym najlepszym fotograficznym zbliżeniom pocisku. Niewątpliwie ktoś musiał skojarzyć jedno z drugim.

— Słuchaj, aniołku — odezwał się Troy po kolejnej chwili milczenia. — Nic nie wiem o pocisku. Zraniłaś mnie wystarczająco, bo mnie okłamałaś. Jestem jednak pewien, że miałaś swoje powody. Teraz chciałbym się tylko dowiedzieć, czy pomożecie mi zebrać te rzeczy dla kosmitów czy obcych, czy jak ich tam zwał.

Zanim Carol zdążyła odpowiedzieć, Nick wstał znowu i ruszył w kierunku drzwi. — Jestem bardzo głodny — obwieścił. — Muszę to wszystko przemyśleć. Jeśli nie masz nic przeciwko temu, Troy, zjem wczesną kolację i odpowiem ci później, wieczorem.

Carol uświadomiła sobie, że ona także jest niezwykle głodna. Kończył się długi, wyczerpujący dzień, a ona nie miała nic w ustach od śniadania, Ciekawiła ją reakcja Nicka na jej wyznania. — Czy mogłabym się do ciebie przyłączyć? — powiedziała. Wzruszył niezobowiązująco ramionami, jakby mówił „rób co chcesz”. Carol uściskała Troya: — Spotkajmy się wszyscy w moim pokoju, w Mariotcie o siódmej trzydzieści. Muszę tam być, żeby się przygotować do wywiadu z tymi trzema gadami. Możecie mi udzielić, chłopaki, jakichś wskazówek?

Próba rozładowania atmosfery w pokoju niezbyt się powiodła. Troy wyraźnie niepokoił się. Na jego twarzy znać było przejęcie, wręcz powagę.

— Profesorze — zwrócił się do Nicka cichym, bezbarwnym głosem — wiem, że nie dałem wszystkich odpowiedzi na twoje pytania. Nie potrafię odpowiedzieć nawet na moje własne. Ale jedną rzecz wiem na pewno: nic podobnego nie zdarzyło się jeszcze na ziemi, w każdym razie nikt o tym nie pisał. Istoty, które zbudowały ten statek kosmiczny, są dla nas tym, czym my jesteśmy dla mrówek lub pszczół, oczywiście, gdy te będą mogły nas rozumieć. Poprosili nas troje o pomoc w sprawie ich pojazdu. Powiedzieć, że to jedyna szansa w życiu to i tak kolosalnie mało. Byłoby wspaniale, gdybyśmy mogli wspólnie usiąść i rozważać tę sprawę tygodniami lub nawet miesiącami, ale nie możemy, czas ucieka. Marynarka wojenna z pewnością wkrótce ich znajdzie, może już ich zresztą znalazła. Może to spowodować tragiczne skutki dla wszystkich ludzkich istot na naszej planecie. „Oni” wyjaśnili mi jednoznacznie, że ich misja musi być wypełniona, że muszą naprawić swój pojazd i kontynuować podróż, nawet jeśli musieliby wejść w kolizję z całym ziemskim systemem, to i tak osiągną swój cel.

— Wiem, że wszystko to brzmi nieprawdopodobnie — ciągnął Troy — być może nawet absurdalnie. Mam jednak zamiar zebrać sztabki ołowiu od kolegów płetwonurków i przywieźć dyskietki z biblioteki. Z waszą pomocą lub bez.

Chcę być na ich statku kosmicznym jutro o świcie.

Podczas tej przemowy Nick obserwował Troya bardzo uważnie. Odnosił wrażenie, jakby to nie Troy, ale ktoś lub coś innego przemawiało za jego pośrednictwem. Lodowaty dreszcz przebiegł mu po plecach. Cholera, zaklął w duchu, wszyscy jedziemy na tym samym wózku. Jestem wmieszany w tę sprawę tak samo jak oni. Skinął na Carol, żeby ruszyła za nim i podszedł do drzwi.

Mówiłem wam już dwa razy — głos był znużony i znudzony — wyjechałem nurkować z przyjaciółmi, Nickiem Williamsem i Carol Dawson. Ona miała kłopoty ze swoim ekwipunkiem i zdecydowała szybko wrócić na łódź. Znaleźliśmy szczególnie interesującą rafę, o kilku niezwykłych właściwościach. Nie byliśmy pewni, czy uda nam się ponownie ją zlokalizować, więc zdecydowałem, że zostanę i poczekam na powrót Carol. Kiedy ostatecznie wynurzyłem się po pół godzinie, nie zastałem ani ich, ani łodzi.;;

Magnetofon zatrzeszczał. Dwaj porucznicy spoglądali na siebie. — Cholera, Ramirez, wierzysz w historię tego drania? Chociaż trochę? — Drugi mężczyzna pokręcił głową. — No więc dlaczego do diabła pozwoliłeś mu odejść? Ten czarny gówniarz siedział tu przez godzinę i robił z nas durniów, dawał śmiechu warte odpowiedzi na nasze pytania, a tym w końcu zwolniłeś go.

— Nie możemy nikogo zatrzymać bez dowodu wykroczenia — odparł Ramirez cytując wojskowy regulamin.

— A pływanie w oceanie nawet dziesięć mil od brzegu, aczkolwiek dziwne, nie stanowi przewinienia. — Ramirez zauważył, że jego kolega siedział nachmurzony. — Poza tym nie miał ani jednej wpadki, za każdym razem opowiadał dokładnie tę samą historię.

— To znaczy te same brednie — porucznik Richard Todd odchylił się do tyłu na swoim fotelu. Dwaj mężczyźni siedzieli przy małym stoliku w pokoju wytapetowanym na biało. Naprzeciwko nich, na stole, obok pustej popielniczki stał magnetofon. — Nawet on sam nie wierzył w to, co opowiadał. Siedział z bezczelnym uśmieszkiem na swoim czarnym pysku, bo wiedział, że nie możemy go o nic oskarżyć — Tedd z powrotem oparł nogi fotela na podłodze i uderzył pięścią w stół. — Doświadczony płetwonurek nigdy nie zostałby sam na pięć minut, a co dopiero trzydzieści. Zbyt wiele może się wydarzyć. Jeśli byli jego przyjaciółmi, dlaczego u diabła go zostawili? — Todd wstał i zaczął gwałtownie gestykulować. — Otóż powiem ci dlaczego, poruczniku. Ponieważ wiedzieli, że wszystko z nim w porządku, że został wyłowiony przez rosyjską łódź podwodną. Cholera. Mówiłem ci, że powinniśmy wziąć jedną z tych nowych łodzi. Prawdopodobnie moglibyśmy wtedy rozpoznać tę ich przy użyciu zaawansowanego sprzętu elektronicznego.

Podczas wykładu Todda, Ramirez bawił się leniwie popielniczką. — Naprawdę wierzysz, że ta trójka wmieszana jest w tę sprawę z Rosjanami? Według mnie to wszystko wydaje się naciągane.

— Pieprzone A — odparł Todd — wszystko to wydaje się bez sensu. Każdy inżynier, z którym rozmawialiśmy, potwierdził, że wykluczone, żeby równocześnie nastąpiła usterka mechanizmu rakiety i błąd w danych telemetrycznych na stacji nasłuchu. A więc to Rosjanie sprawili, że pocisk zboczył z kursu.

Todd coraz bardziej podniecał się wyjaśniając dalsze elementy spisku.

— Rosjanie wiedzieli, że będą potrzebowali pomocy miejscowych do określenia właściwego położenia rakiety w oceanie. Wynajęli więc Williamsa z załogą, żeby poszukał rakiety, a następnie ujawnił gdzie ona jest. Planowali przetransportować ją jedną ze swych łodzi podwodnych.

Dołączenie do zespołu tej Dawson było majstersztykiem.

Jej poszukiwania zahamowały śledztwo, bo skoncentrowaliśmy się na poczynaniach prasy.

Porucznik Ramirez roześmiał się. — To co mówisz, zawsze brzmi przekonująco, Richard. Ale my wciąż nie mamy ani okrucha dowodu. Podobnie jak ty, nie wierzę w historię Troya Jeffersona, ale powodów dla których on kłamie może być wiele. Dla nas ważny jest tylko jeden z nich. Co do twojego wyjaśnienia, pozostaje sprawa zasadnicza: dlaczego Rosjanie mieliby zadawać sobie tyle trudu, by zdobyć pocisk Pantera?

— Ty, ja, a nawet komandor Winters możemy nie znać całej prawdy o tych rakietach — błyskawicznie skontrował Todd. — One mogą być zaprojektowane do przenoszenia całkiem nowej, przełomowej broni, o jakiej jeszcze nawet nie słyszeliśmy. Dla marynarki wojennej to nic nowego zastosować taki kamuflaż, by ukryć prawdziwy cel… Przepał, żeby pomyśleć. — Dla nas nie jest ważne, czym kierują się Rosjanie. Mamy dowód na spisek. Nasze zadanie to zlikwidować go.

Ramirez nie odpowiedział od razu. Nadal popychał popielniczkę dookoła stołu. — Nie widzę tego w ten sposób — powiedział w końcu wpatrując się w Todda. — Nie widzę konkretnych, solidnych dowodów żadnego spisku.

Odkładam moje śledztwo do czasu, kiedy komandor Winters osobiście rozkaże podjąć dalsze działania — popatrzył na zegarek. — Przynajmniej będę mógł spędzić sobotni wieczór i niedzielę z rodziną. Podniósł się do wyjścia.

— A jeżeli dostarczę ci dowód? — spytał Todd nie usiłując ukryć oburzenia postawą Ramireza.

— Dowód przekona równie dobrze Wintersa — odparł chłodno Ramirez. — Wystarczająco dużo ryzykowałem podejmując to zadanie. Nie będzie żadnej dodatkowej akcji bez instrukcji odpowiednich władz.

Winters nie był pewien, czy znajdzie coś odpowiedniego.

Zazwyczaj starannie unikał centrów handlowych, szczególnie w sobotnie popołudnia. Jednak kiedy leżał na kanapie oglądając mecz baseballu i popijając piwo, przypomniał sobie jaki był zachwycony, kiedy Helen Turnbull, która grała Maggie, podarowała mu po premierze Kotki na gorącym, blaszanym dachu komplet uroczych tacek. — Boję się, że jest to w teatrze zanikająca tradycja — powiedziała doświadczona aktorka, kiedy jej dziękował — ale dawanie drobnych prezentów po premierze to nadal mój sposób na wyrażanie wdzięczności tym ludziom, z którymi lubiłam pracować.

Centrum przy sobocie było zatłoczone kupującymi i komandor Winters miał poczucie, że dziwnie rzuca się w oczy, jakby wszyscy patrzyli tylko na niego. Przez parę minut kręcił się w kółko, zanim przyszło mu do głowy, jaki prezent mógłby jej kupić. Coś prostego, oczywiście, pomyślał. Nic, co mogłoby być niewłaściwie zrozumiane. Jakaś drobna pamiątka. Oczami wyobraźni ujrzał Tiffani taką, jaka pojawiła się w jego rojeniach poprzedniego wieczoru tuż przed zaśnięciem. Ta wizja, pośród tłumu kupujących, zawstydziła go. Błyskawicznie przywołał inny obraz, najzupełniej do przyjęcia. Tiffani — podlotek w czasie jego rozmowy z jej ojcem. Jej włosy, pomyślał przypominając sobie warkocze. Kupię jej coś do włosów.

Wszedł do sklepu z upominkami i próbował znaleźć coś sensownego w natłoku drobiazgów pokrywających ściany i wyłożonych na ladach. — Czy mogę panu pomóc?

— Winters podskoczył, kiedy pojawiła się przy nim sprzedawczyni. Pokręcił głową. Dlaczego to zrobiłeś? — powiedział do siebie. Oczywiście, że potrzebujesz pomocy. W przeciwnym razie nigdy się nie zdecydujesz.

— Przepraszam, młoda damo — prawie krzyknął za odwróconą sprzedawczynią — Myślę, że przydałaby mi się jakaś porada. Chcę kupić prezent — Winters znów poczuł się, jakby wszyscy go obserwowali. — Dla mojej kuzynki — dodał szybko. Sprzedawczyni była brunetką około dwudziestki o dość pospolitej urodzie, ale twarz miała pełną entuzjazmu.

— Czy ma pan coś szczególnego na myśli? — spytała.

Miała długie włosy, jak Tiffani. Winters odprężył się nieco.

— Tak jakby — powiedział. — Ona ma piękne długie włosy. Jak pani. Czy mógłbym wybrać dla niej coś specjalnego? Są jej urodziny. Znowu poczuł dziwny niepokój, którego nie mógł zrozumieć. — Jakiego koloru? — spytała dziewczyna.

Pytanie nie miało sensu. — Jeszcze nawet nie wiem, czego chcę. — odparł zmieszany. — A na pewno nie wiem, jaki wybrać kolor.

Dziewczyna uśmiechnęła się. — Jakiego koloru włosy ma pana kuzynka? — powtórzyła bardzo wolno, prawie tak jakby mówiła do opóźnionego w rozwoju.

— Ach, oczywiście — Winters zaśmiał się — rudobrązowe kasztanowe — powiedział — i są bardzo długie. Już to mówiłeś, szepnął wewnętrzny głos, zachowujesz się jak głupiec. Sprzedawczyni skinęła na niego i przeszli w głąb sklepu. Wskazała na małą okrągłą gablotkę ze szkła pełną grzebieni o różnych kształtach i rozmiarach. — To byłby znakomity prezent dla pana kuzynki — powiedziała. — Kiedy wymawiała słowo „kuzynka”, w jej głosie pojawił się jakiś nowy ton. Zaniepokoiło to Wintersa. Czyżby coś wiedziała? Jedna z jej przyjaciółek? A może była na spektaklu? Wziął oddech i uspokoił się. Raz jeszcze zdumiała go zmienność własnych emocji.

Na jednej z małych półek były dwa pięknie do siebie pasujące brązowe grzebienie z odrobiną złota na górze.

Jeden z nich był wystarczająco duży, żeby upiąć jej wspaniałe włosy w kok nad karkiem. Drugi, mniejszy grzebień idealnie nadawał się na ozdobę boku lub tyłu fryzury.

— Wezmę tamte, ze złoceniem u góry — powiedział do dziewczyny. — Proszę je zapakować. — Sprzedawczyni zręcznie sięgnęła do wnętrza wskazanej szkatułki i wyciągnęła grzebienie. Poprosiła Wintersa, żeby chwilę poczekał, a ona tymczasem zapakuje prezent. Zniknęła na zapleczu sklepu zostawiając go samego. Położę je na jej stoliku w garderobie, pod koniec przerwy, pomyślał. Wyobraził sobie scenę z Tiffani wchodzącą do garderoby, gdzie na wprost lustra znajduje prezent ze swoim nazwiskiem. Winters uśmiechnął się, wyobrażając sobie jej reakcję. W tym momencie jakaś kobieta z kilkuletnią córeczką potrąciła go niechcący. — Przepraszam — powiedziała nie rozglądając się wokół siebie. Obie biegły żeby obejrzeć wielkanocny koszyk wiszący na ścianie.

Sprzedawczyni skończyła pakować prezent i stała przy kasie. Kiedy Winters zbliżył się do lady, wręczyła mu karteczkę, na której w lewym górnym rogu wydrukowano słowa: „Szczęścia w dniu urodzin”. Winters wpatrywał się w nią przez kilka sekund. — Nie — powiedział w końcu — bez kartki. Kupię inną w moim sklepie.

— Gotówką czy czekiem? — spytała go dziewczyna. I Winters wpadł w panikę. Nie wiem, czy mam przy sobie wystarczającą ilość gotówki, pomyślał, i w jaki sposób wytłumaczyłbym się z tego czeku przed Betty? Otworzył portfel i przeliczył pieniądze. Uśmiechnął się do dziewczyny, kiedy okazało się, że ma prawie pięćdziesiąt dolarów i powiedział: — Zapłacę gotówką. — Rachunek wynosił tylko trzydzieści dwa dolary, wliczając podatek.

Komandor Winters poczuł przypływ dobrego humoru i omalże wyskoczył ze sklepu. Jego wcześniejsze zdenerwowanie znikło bez śladu. Zanim opuścił klimatyzowane wnętrze centrum handlowego, zaczął pogwizdywać. Mam nadzieję, że ona lubi ozdobne grzebienie, powiedział sam do siebie. Potem znowu się uśmiechnął. Jestem przekonany, że polubi.

8

Nick wlał resztę z butelki chablis do kieliszka Carol.

— Nie przypuszczam, żebym kiedykolwiek mógł zostać dziennikarzem — powiedział. — A osiągnąć w tym sukces, to brzmi tak jak zostać szpiclem.

Carol podniosła do ust kęs pieczonej ryby z kalafiorem.

— Tylko nieznacznie różni się od innych zawodów. Problemy etyczne zdarzają się zawsze, kiedy życie osobiste i zawodowe wchodzą z sobą w konflikt. Skończyła przeżuwać, połknęła i ciągnęła dalej. — Myślałam, że może powinnam była powiedzieć tobie i Troyowi, w piątek wieczór, ale jak wiesz to nie wyszło.

— Gdybyś powiedziała — Nick odsunął talerz dając do zrozumienia, że skończył posiłek — wszystko przebiegałoby inaczej. Obawiałbym się niebezpieczeństwa i prawdopodobnie to ja byłbym z tobą w tamtym miejscu. Kto wie, co potem mogłoby się zdarzyć.

— Miałam już gorsze starcia — Carol napiła się wina.

Chciała zakończyć temat. Po swojemu. — Tuż po ukończeniu Stanford pracowałam dla San Francisco Cronicle. Przyjaźniłam się z Lucasem Tiptonem, kiedy wybuchła afera narkotykowa Warrior. Użyłam naszych wspólnych kontaktów dla zdobycia unikatowych materiałów związanych ze sprawą. Lucas nigdy mi tego nie wybaczył. Do problemów więc przywykłam. Jest sprawa, jest problem.

Podszedł kelner i dolał im kawy. — Teraz, kiedy po raz trzeci skończyłam wyrażać ubolewanie — stwierdziła dosadnie — mam nadzieję, że możemy wrócić do ważniejszych tematów. Muszę ci powiedzieć, Nick, że twój pomysł z rosyjskim spiskiem jest dla mnie całkowicie niedorzeczny.

Najsłabszym elementem jest Troy. To po prostu niemożliwe, żeby mógł być szpiegiem. To absurdalne.

— Bardziej absurdalne niż to, że pojazd kosmiczny obcych wymaga naprawy na dnie Zatoki Meksykańskiej?

— z sarkazmem odciął się Nick. — Poza tym widzę wyraźny motyw. Pieniądze. Widziałaś całe to wyposażenie potrzebne do projektów komputerowych?

— Angie, prawdopodobnie tylko za tygodniowe tantiemy, mogłaby pokryć wszystkie te komputerowe wydatki — odparła Carol. Sięgnęła przez stół i oparła dłoń na ramieniu Nicka. — Nie zaprzeczaj, wiesz przecież, że są takie związki, gdzie kobieta wnosi finansowy wkład. Ona go kocha. Nie mam najmniejszych wątpliwości, że ona mogłaby zaoferować mu pomoc!

Wobec tego dlaczego w czwartek wieczorem próbował pożyczać pieniądze ode mnie i od kapitana Homera?

Do diabła, Nick, nie wiem! — Carol zaczynała się irytować. — To i tak nie ma nic do rzeczy. Jedynie pewność, że zginę, mogłaby mnie teraz powstrzymać przed wycofaniem się. Bez względu na to, jaka jest prawda, to jest na pewno sensacja. Dziwi mnie, że się wahasz. Myślałam, że jesteś poszukiwaczem przygód.

Patrzyła przez stół prosto na Nicka. Wydawało mu się, że widzi figlarny błysk czający się w jej nieruchomym spojrzeniu. Jesteś fascynującą kobietą, pomyślał. Chociaż trochę mnie obrażasz. Odkryłem twoją drugą twarz. Przypomniał sobie, jak dobrze się czuł trzymając ją na łodzi po południu w objęciach. Pod tą warstwą agresji ukrywa się inna osoba. Piękna i inteligentna. W jednej chwili twarda jak skała, w następnej delikatna jak mała dziewczynka.

Nick był teraz pewien, że nadzieja na jakikolwiek związek z Carol wiązała się z tym, że udzieli pomocy Troyowi. Nie interesowali ją mężczyźni, którzy nie starali się wykorzystać każdej szansy.

— Poszukiwaczem byłem dawniej — odparł w końcu Nick obracając w dłoni pusty kieliszek. — Teraz nie wiem, co się stało. Przypuszczam, że parę razy sparzyłem się i to nauczyło mnie ostrożności. Zwłaszcza jeżeli idzie o ludzi.

Muszę jednak przyznać, że gdybym mógł być obserwatorem i patrzyłbym na to z dystansu, cała sprawa wydałaby mi się absolutnie fascynująca.

Carol dopiła wino i postawiła kieliszek na stole. Nick milczał. Dziewczyna bębniła palcami o blat i uśmiechała się. — No — powiedziała wbijając w niego wzrok i unosząc filiżankę z kawą — podjąłeś już decyzję?

Zaśmiał się. — W porządku, w porządku, zrobię to.

Teraz on z kolei wyciągnął rękę. Dotknął jej ramienia.

— Z wielu powodów.

— Dobra — powiedziała. — Teraz, kiedy już klamka zapadła, czy mógłbyś mi pomóc w tym wywiadzie z kapitanem Homerem i jego załogą? Ile warte było to wszystko, co wydobyłeś z Santa Rosa? I kto to był Jake? Muszę działać tak, jakbym traktowała tę historię serio — Carol położyła swój magnetofon na stole i włączyła go.

— Oficjalnie uzyskaliśmy ponad dwa miliony dolarów.

Jake Lewis i ja otrzymaliśmy po dziesięć procent. Amanda Winchester dostała zwrot poniesionych kosztów plus dwadzieścia pięć procent zysku, zaś resztę — Homer, Greta i Ellen — Nick przerwał, ale Carol ponagliła go, by mówił dalej. — Jake Lewis był jedynym bliskim przyjacielem, jakiego miałem. Niezwykła osobowość. Uczciwy, inteligentny, lojalny, ciężko pracował. A do tego kompletnie naiwny. Zakochał się po uszy w Grecie. Manipulowała nim, ile wlazło, a potem wykorzystała jego uczucie do swoich celów.

Nick spojrzał przez okno małej restauracji na mewy unoszące się nad wodą w zapadającym powoli zmierzchu.

— Wieczorem, kiedy wróciliśmy z wielką zdobyczą, zgodziliśmy się z Jake’em, że musimy czuwać na zmianę przez całą noc. Nawet wtedy w zachowaniu Homera, Ellen i Grety było coś szczególnego. Nie mieszkali jeszcze razem, ale już im nie ufałem. Kiedy Jake miał czuwać, Greta go uwiodła. Żeby to uczcić, jak później mówił. Czuł się wobec mnie winny, że jej uległ. A potem zasnął. Kiedy się obudziłem, większa część skarbu znikła.

Długo tłumiony gniew zawrzał w Nicku. Carol obserwowała go czujnie. Zauważyła narastającą pasję. — Jake’a nie interesowały pieniądze. Próbował nawet namówić Amandę i mnie, żebyśmy dali spokój z sądem. Taki to był człowiek.

Pamiętam, jak mówił: Nick, przyjacielu, zarobiliśmy po dwieście tysięcy na głowę. Nie możemy udowodnić, że tego było więcej. Dajmy sobie z tym spokój. Homer oszukał go, a Greta przekręciła go jeszcze bardziej. A on nic, wcale go to nie ruszało. Niewiele ponad rok później ożenił się z królową nart wodnych z Winter Haven, kupił dom w Orlando i poszedł do pracy jako inżynierkonstruktor rakiet kosmicznych.

Na zewnątrz pociemniało. Nick rozpamiętywał przeszłość sprzed ośmiu lat przypominając sobie swój wybuch Arthur C. Clarke & Gentry Lee słusznego oburzenia. — Nigdy ich nie zrozumiem — powiedziała Carol cicho. Włączyła magnetofon. Nick odwrócił się i spojrzał na nią marszcząc brwi. — No wiesz, ludzi takich jak twój przyjaciel Jake. Nieograniczona zdolność regeneracji, bez chowania uraz. Cokolwiek by się przytrafiło, otrząsają się jak po wyjściu z wody, i beztrosko żyją dalej. Czasami żałuję, że nie jestem taka. Wtedy nie przejmowałabym się niczym.

Spoglądali na siebie w łagodnym świetle. Nick położył rękę na jej dłoniach. Teraz mamy znowu delikatną, małą dziewczynkę. Poczuł w głębi serca wzruszenie. Zobaczyłem to w niej dwukrotnie, jednego dnia. — Carol — powiedział cicho — chciałbym ci podziękować za to popołudnie. No wiesz, za to, że podzieliłaś się ze mną swoimi uczuciami.

Czuję się, jakbym zobaczył prawdziwą Carol Dawson.

— Zobaczyłeś — uśmiechnęła się i natychmiast dała do zrozumienia, że ponownie uniosła swoją tarczę ochronną.

— Czas pokaże, czy to nie był błąd. Cofnęła dłonie. — Teraz mamy jednak coś zupełnie innego do załatwienia. Wracajmy do naszego trójkąta. Czym się zajmują i z czego żyją?

— Proszę? — Nick był wyraźnie zmieszany.

— Mój przyjaciel, doktor Dale Michaels z Instytutu Oceanograficznego w Miami powiedział mi, że kapitan Homer i Ellen mają tutaj jakieś niezwykle skomplikowane urządzenia. Nie pamiętam dokładnie, jak on to określił.

— Chyba się mylisz — przerwał Nick. — Znam ich od dziesięciu lat i wiem, że nie bywają nigdzie poza eleganckim domem Homera i pokładem Ambrosii.

— Informacje Dale’a były zawsze dokładne. Akurat wczoraj powiedział mi, że Homer Ashford testował najnowocześniejsze na przestrzeni ostatnich pięciu lat podwodne systemy zabezpieczające i że jego sprawozdania…

— Zaraz, poczekaj — Nick pochylił się do przodu.

— Nie jestem pewien, czy dobrze zrozumiałem. Powtórz.

To może być bardzo, bardzo ważne.

Carol zaczęła raz jeszcze. — Jednym z najnowszych produktów MOI są podwodne systemy zabezpieczające, ściśle mówiąc roboty, które chronią podwodne farmy przed pomysłowymi złodziejami, a także przed dużymi rybami czy wielorybami. Dale powiedział, że Homer zbiera pieniądze na badania i następnie testuje prototypy.

— Sukinsyn! — Nick wstał. Rozsadzało go podniecenie.

— Jak mogłem być takim głupcem? Oczywiście, oczywi — ście…

Teraz z kolei Carol pogubiła się. — Czy mógłbyś mi powiedzieć, o co tutaj chodzi?

— Pewnie — odpowiedział Nick — ale teraz musimy się śpieszyć. Pójdziemy do mojego mieszkania, żeby spojrzeć na pewną starą mapę i zabrać nowy, sprawny system nawigacyjny do łodzi. Po drodze wszystko ci wytłumaczę.

Nick wetknął kartę do automatycznego czytnika i drzwi garażu otworzyły się. Wyjechał samochodem i zatrzymał się. — No więc widzisz — powiedział do Carol. — Wiedział, że niczego nie będziemy mogli znaleźć. Pozwolił nam obserwować obydwa jego domy i posiadłość, którą kupił pod nową rezydencję, w Pelican Point. Nic nie znaleźliśmy, bo to, czego szukaliśmy, było ukryte gdzieś w głębi oceanu.

— Czy wtedy sprawdzaliście wodę wokół jego nowej posiadłości?

— Tak. Z Jake’em nurkowaliśmy tam nie raz. Znaleźliśmy bardzo ciekawą podziemną grotę, ale ani śladu skarbów z Santa Rosa. Chyba w ten sposób podsunęliśmy im pomysł. Założyłbym się, że przenieśli to wszystko właśnie tam, rok lub dwa po wyjeździe Jake’a. Homer prawdopodobnie ocenił, że tam będzie bezpieczne. Na pewno zamartwiał się na śmierć, że ktoś odkryje te skarby w oceanie.

Widzisz, wszystko się zgadza. Zwłaszcza to, że angażuje się w badania nad podwodnymi strażnicami.

Carol skinęła głową i uśmiechęła się lekko. — To z pewnością ma większy sens niż twój pomysł, że Troy pracuje dla Rosjan. Wysiedli z auta.

— Jak myślisz, ile tego zostawili? — spytała Carol, kiedy skierowali się do windy.

— Kto wie? — odpowiedział Nick. — Może ukradli trzy miliony z pięciu. — Pomyślał przez chwilę. — Nadal muszą mieć tego mnóstwo. W przeciwnym razie Greta już by odeszła.

Drzwi windy otworzyły się i Nick wcisnął guzik na trzecie piętro. Carol westchnęła ciężko.

— Co się dzieje? — spytał.

— Jestem wykończona — powiedziała. — Czuję się, jakbym była na karuzeli, która kręci się coraz szybciej. Tak dużo wydarzyło się przez ostatnie trzy dni. Nie jestem pewna, czy mogłabym znieść jeszcze więcej. Muszę teraz złapać drugi oddech.

— Magiczne dni — podsumował Nick, kiedy wysiadali z windy. — To są rzeczywiście magiczne dni.

Spojrzała na niego z zaciekawieniem. Zaśmiał się: — Wyjaśnię ci później moją starą teorię — powiedział. Wybrał sekwencję numerów na małej płytce na drzwiach i zamek ustąpił. Odsunął się na bok z udawaną galanterią i Carol weszła pierwsza. Zobaczyła straszliwy bałagan.

Mieszkanie było kompletnie zdemolowane. W salonie leżały rozrzucone na podłodze, kanapie, fotelach wszystkie cenne książki Nicka. Wyglądało na to, że ktoś wyjmował każdą z osobna z półki w poszukiwaniu luźnych kartek i następnie odrzucał. Nick oglądał zniszczenia. — Cholera — powiedział. Podobnie splądrowana była kuchnia.

Wszystkie szuflady otwarte, dzbanki, garnki, nakrycia stołowe rozrzucone na podłodze i szafkach. W mniejszej sypialni na środek zostały wyciągnięte tekturowe pudła z pamiątkami Nicka. Ich zawartość leżała rozrzucona wokół.

— Co za huragan grasował w tym miejscu? — spytała Carol lustrując cały ten bałagan. — Nie spodziewałam się, że jesteś dobrą gospodynią, ale to lekka przesada. — Nick nie był w stanie śmiać się z tego, co powiedziała Carol.

Sprawdził główną sypialnię i okazało się, że ona także była przetrząśnięta. Wrócił do salonu. Zaczął zbierać swoje ukochane powieści i starannie układać je na stoliku do kawy. Skrzywił się, kiedy znalazł zaczytany egzemplarz Obcego Camusa. Grzbiet książki był uszkodzony.

— To nie jest dzieło wandali — powiedział do Carol, która przyklękła, aby mu pomóc… — Oni szukali czegoś konkretnego.

— Czy odkryłeś już, co mogło zginąć?

— Nie — pokręcił głową podnosząc następną powieść z okaleczoną okładką. — Ale te dranie faktycznie spieprzyły moje książki. Ułożył kolekcję dzieł Faulknera na wolnym fotelu.

— Już rozumiem, dlaczego Troy był pod takim wrażeniem — powiedziała. — Czy przeczytałeś wszystkie te książki? — Nick skinął głową. Carol schyliła się po jedną z tych, które upadły pod stolik telewizyjny. — O czym to jest? — wzięła książkę do ręki. — Nigdy o tym nie słyszałam. — Nick ułożył następny tuzin książek na stoliku do kawy. — O, to fantastyczna powieść — powiedział entuzjastycznie zapominając na chwilę, że jego mieszkanie zostało zniszczone i zaśmiecone. — Cała historia jest opowiedziana poprzez wymianę listów między głównymi bohaterami. Rzecz dzieje się w osiemnastowiecznej Francji. Para głównych bohaterów, znudzonych arystokratów, umacnia swój niebezpieczny związek dzieląc się szczegółami swych dziwnych miłostek. Oczywiście z innymi kochankami. Książka wywołała wielki skandal w Europie.

— Nie jest to podobne do typowego Harleąuina — zauważyła Carol równocześnie starając się zapamiętać tytuł tej książki. Nick wstał i przeszedł do mniejszej sypialni.

Zaczął porządkować zawartość tekturowych pudeł. — Stąd zginęła część rzeczy — zawołał do Carol. Przestała układać książki i przyłączyła się do niego. — Przepadły wszystkie moje fotografie skarbu z Santa Rosa, nawet wycinki z gazet. To zastanawiające — powiedział. Carol stała obok niego, naprzeciwko pudeł. Zmarszczyła brwi.

— Czy trójząb jest nadal na łodzi?

— Tak — odpowiedział. Przestał przetrząsać papiery.

— W dolnej szufladzie szafki z elektronicznym oprzyrządowaniem. Widzisz tu jakiś związek?

Skinęła głową. — Myślę, że po to tutaj przyszli. Nie wiem dlaczego, ale wydaje mi się to pewne. — Nick podniósł duży, żółty album leżący na podłodze i włożył go do jednego z tekturowych pudeł. Wypadła fotografia i kilka kartek maszynopisu. Podczas gdy Nick grzebał w papierach Carol podniosła zdjęcie. Przyjrzała mu się i przeczytała francuski podpis. Ku swojemu zaskoczeniu poczuła ukłucie zazdrości. — Piękna — skomentowała. Zauważyła perły — Do tego bardzo bogata i wyrafinowana. Nie wygląda, że w twoim typie.

Wręczyła Nickowi fotografię Moniąue. Mimo że starał się być nonszalancki, zarumienił się. — To było dawno temu — mruknął pośpiesznie wpychając zdjęcie do albumu.

— Naprawdę? — zwątpiła Carol przyglądając się mu uważnie. — Wygląda, jakby była mniej więcej w naszym wieku. To nie mogło być zbyt dawno temu.

Nick był poruszony. Włożył do pudeł jeszcze trochę wyrzuconych materiałów i spojrzał na zegarek. — Jeśli chcemy spotkać się z Troyem u ciebie w hotelu, powinniśmy wkrótce wyjść. Wstał. Carol nadal klęczała na podłodze ze wzrokiem utkwionym w niego.

Jej ciekawość została pobudzona. Wyszła za Nickiem z mieszkania. Weszli do windy. Nadal czuł się nieswojo.

Strzał w dziesiątkę, pomyślała. Chyba odkryłam tajemnicę pana Williamsa, pomyślała. Kobieta o imieniu Moniąue.

Uśmiechnęła się, kiedy przepuścił ją, jak wychodzili z windy. Poza tym, ten człowiek kocha swoje książki.

Pokój Carol w Marriotde miał dwa wejścia. Główne prowadziło z korytarza wychodzącego na hol. Ale były też drugie drzwi, prowadzące do ogrodu i na basen. Kiedy ćwiczyła rano, zawsze wybierała wejście z ogrodu.

Rozmawiając na błahe tematy zbliżyli się do pokoju od strony holu. Carol wyjęła elektroniczną kartę. Gdy zaczęła wkładać ją do zamka, usłyszeli dziwny dźwięk dobiegający z jej pokoju; jakby uderzenie metalu o metal. Zanim Carol zdążyła coś powiedzieć, Nick zatkał jej usta dłonią. — Czy ty też to słyszałeś? — szepnęła cicho. Pokiwał głową.

Gestykulując usiłował dowiedzieć się, czy jest jakieś inne wejście do pokoju. Wskazała mu drzwi prowadzące na tereny hotelowe, na końcu korytarza.

Wschodnią, przylegającą do basenu część porastały palmy i krzewy tropikalne. Nick i Carol zboczyli z chodnika wiodącego do basenu i podkradli się pod okna jej pokoju.

Weneckie żaluzje były zaciągnięte. Przez szczelinę między żaluzjami a parapetem mogli jednak zobaczyć wnętrze.

Początkowo pokój wydawał się całkowicie ciemny. Potem pojedynczy promień latarki oświetlił na krótką chwilę jedną ze ścian. Obok telewizora zdążyli dostrzec ludzką sylwetkę, ale nie byli w stanie jej rozpoznać. Latarka zapaliła się ponownie i światło wydobyło z mroku drzwi wiodące na korytarz. Były zamknięte. W krótkim błysku Carol zobaczyła, że wszystkie szuflady w komodzie są otwarte.

Nick podczołgał się pod oknem do kwietnika, przy którym była Carol.

— Zostań tutaj i obserwuj — szepnął. — Idę po coś z samochodu. Nie mogą zorientować się, że tu jesteś.

Ścisnął ją za ramię i zniknął. Carol została sama, niemal przyklejona do ściany. Raz jeszcze błysnęła latarka oświetlając elektroniczne urządzenia rozłożone na łóżku. Carol bezskutecznie usiłowała dojrzeć, kto trzyma latarkę. Dotkliwie odczuwała upływ czasu. Intuicja podpowiadała jej, że intruz był już gotowy do wyjścia. Nagle uzmysłowiła sobie, że siedząc na zewnątrz pod oknem jest całkowicie odsłonięta. Wracaj, Nick, mówiła do siebie, śpiesz się albo mnie posiekają na kotlet. Sylwetka w pokoju przesunęła się w kierunku drzwi do ogrodu i zatrzymała się. Carol poczuła gwałtowne przyśpieszenie tętna. Akurat w tym momencie wrócił zdyszany Nick. Przyniósł z bagażnika samochodu długi, żelazny łom. Carol pokazała mu, by stanął przy drzwiach. Bo intruz zamierzał wyjść.

Zobaczyła sylwetkę kładącą dłoń na klamce i przywarła płasko do ziemi. Nick był już za drzwiami, przygotowany do zadania potężnego ciosu temu, kto opuści pokój. Drzwi otworzyły się. Nick wziął zamach.

— Troy — krzyknęła Carol z kwietnika. Odskoczył w ostatniej chwili, ledwie, ledwie unikając uderzenia łomu.

Carol zerwała się na równe nogi i podbiegła uściskać Troya. — Wszystko w porządku? — zapytała.

Jego oczy były okrągłe ze strachu — Jezu, profesorze, — wymamrotał patrząc na łom trzymany przez Nicka.

— Mogłeś mnie zabić.

— Cholera, Jefferson — krzyknął ciągle jeszcze podniecony Nick. — Dlaczego nam nie powiedziałeś, że to ty?

I co robiłeś w pokoju Carol? — spojrzał na Troya oskarżycielsko.

Troy wycofał się do środka i zapalił światło. Pokój był zdewastowany. Wyglądał jak mieszkanie Nicka. Carol zwróciła się do Troya: — Dlaczego u licha…

— Ja tego nie zrobiłem, aniołku — odparł. — Słowo honoru. Spojrzał na parę przyjaciół. — Siadajcie — powiedział — to potrwa sekundę.

Carol badawczo oglądała pokój. — Jasna dupa — powiedziała wściekle. — Wszystkie moje aparaty fotograficzne i filmy znikły. I cały system teleskopowy, łącznie z jednostką postprocesorową. Dale mnie zabije. — Zajrzała do jednej z otwartych szuflad. — Te gnojki wzięły również moje zdjęcia z pierwszego nurkowania. Były w dużej kopercie, w górnej szufladzie po prawej stronie.

Carol usiadła na łóżku. Wyglądała na oszołomioną.

— Cały komplet zdjęć, który tam w środku zrobiłam, został skradziony. To za wiele jak na sensacyjny reportaż — powiedziała.

Nick starał się ją pocieszyć. — Kto wie, może to odzyskasz. Poza tym masz jeszcze negatywy z pierwszego nurkowania.

Carol pokręciła głową. — To nie to samo. — Przez chwilę zastanawiała się. — Cholera — powiedziała. — Kiedy wychodziłam, powinnam była wziąć ze sobą wywołany film — spojrzała na obu mężczyzn i nieco rozpogodziła się.

— No cóż, jutro będzie lepiej — skwitowała.

Troy nadal czekał cierpliwie ze swoimi wyjaśnieniami.

Dał znak Nickowi, żeby usiadł obok Carol. — Zrobię to szybko i sprawnie — powiedział. — Same fakty. Przybyłem tutaj około siódmej. Przyszedłem wcześniej, bo chciałem coś zamontować w twoim telewizorze. Dlaczego? Wyjaśnię później. Ludzie z hotelu nie daliby mi klucza do twojego pokoju, więc wszedłem tutaj i oszukałem czytnik karty zainstalowany w drzwiach. To żaden problem dla kogoś, kto wie, jak to działa. Kiedy tylko pojawiło się zielone światło, główny zamek puścił. Wtedy usłyszałem trzaśniecie drzwi do ogrodu. Ktoś był w pokoju. Widziałem go przez moment, jak znikał „za rogiem budynku. To był potężny mężczyzna. Nikt, kogo od razu bym rozpoznał.

Poruszał się z trudnością, jakby dźwigał coś ciężkiego.

— Część oceanicznego teleskopu — odgadła Carol.

— Dalej — wtrącił Nick. — Co się stało potem? Chcę usłyszeć, dlaczego pracowałeś po ciemku w pokoju Carol?

Założę się, że i na to masz odpowiednią historyjkę.

— To proste — spokojnie wyjaśniał Troy. — Obawiałem się, że złodziej lub złodzieje mogą wrócić. Nie chciałem, żeby mnie zobaczyli.

— Jesteś zadziwiający, Jefferson — odpowiedział Nick.

— Należysz do ludzi, którzy tłumaczą gliniarzowi, że przekroczyli ograniczenie prędkości, ponieważ chcieli zdążyć na stację benzynową, zanim zabraknie im benzyny.

— I gliniarz by mu uwierzył — zauważyła Carol. Wszyscy roześmiali się. Napięcie w pokoju opadło.

— W porządku — powiedział Nick. — Teraz powiedz nam, co zrobiłeś z telewizorem. Nawiasem mówiąc, jak to zainstalowałeś w środku? Myślałem, że wszystkie hotelowe odbiorniki są podłączone do alarmu.

— Tak, są — odparł Troy — ale systemy alarmowe łatwo można unieszkodliwić. Jestem w tym niezły. Ktoś podsuwa hotelarzom pomysł, że mogą ochronić swoją własność dzięki tym alarmom. Ale włamywacz z łatwością może dowiedzieć się, który system został zainstalowany, kupić schemat obwodu i całkowicie unieszkodliwić alarm.

Troy rozejrzał się po pokoju, następnie sprawdził na swoim zegarku, która dokładnie godzina. — Zobaczmy — powiedział. — Wy dwoje siądźcie tutaj w fotelach. Stąd będziecie lepiej widzieli. — Nick i Carol wymienili zdziwione spojrzenia i siedli tam, gdzie wskazał Troy. — Teraz — kontynuował zaskakująco poważnym tonem — zobaczycie coś, co jest niepodważalnym dowodem na to, że moja historia o kosmitach jest prawdziwa. Dali mi znać przez tę bransoletę, że dokładnie o siódmej trzydzieści mają zamiar wyświetlić krótki program z wnętrza pojazdu. Jeśli właściwie przetłumaczyłem ich wskazówki i dokonałem prawidłowej modyfikacji odbiornika, ten telewizor powinien teraz odbierać ich transmisję.

Włączył odbiornik i nastawił na kanał czterdziesty czwarty. Ekran śnieżył. — To wspaniałe, Troy — skomentował Nick. — Prawdopodobnie ściągnęli to z seriali i videoklipów. Oglądanie tego wymaga jeszcze mniej inteligencji…

Na ekranie nagle pojawił się obraz. Był dość ciemny, ale Carol natychmiast rozpoznała siebie. Stała tyłem do ekranu poruszając palcami po czymś, co okazało się stołem.

Obrazowi towarzyszyła orkiestralna wersja Cichej nocy wykonywana na instrumentach podobnych do organów.

— To jest pokój muzyczny, o którym ci mówiłam — powiedziała Carol do Nicka. — Ten nibystrażnik miał chyba kamery video we wszystkich swoich wysięgnikach.

Teraz na ekranie pojawiło się zbliżenie oczu Carol. Przez pięć sekund, wspaniałe i przestraszone, wypełniały niemal cały ekran. Mrugnęła dwa razy, zanim kamera cofnęła się i ujęła jej postać z przodu. Stała w kostiumie kąpielowym trzęsąc się z przerażenia. Carol przeszły ciarki na wspomnienie tych okropnych chwil, kiedy strażnik drażnił jej ciało swoimi wypustkami. To wszystko było widać na video, część ujęć nawet w zwolnionym tempie. Jedna z przedstawionych scen pokazywała, jak powoli jeżą się włoski na skórze jej klatki piersiowej. Widać było napięte sutki. O mój Boże, pomyślała. Nie miałam pojęcia, że były takie napięte. To chyba ze strachu. Carol płonęła ze wstydu. Czuła się zażenowana siedząc obok Nicka.

W programie nastąpiła przerwa. W kolejnej scenie wszyscy troje widzieli Troya leżącego gdzieś na podłodze, oplecionego drutami i przewodami tak, że przypominał Guliwera skrępowanego przez liliputów. Kamera objęła cały pokój. W jednym rogu stało dwóch strażników. Ich górne części nie były podobne, ale obydwaj mieli takie same korpusy jak ameba, którą spotkali Carol i Troy. Po przeciwnej stronie pokoju stała obok siebie para dywanów.

Poruszały się, jakby były zajęte konwersacją. Kamera znieruchomiała na jakieś dziesięć sekund. Dywany najwyraźniej przestały rozmawiać i rozpierzchły się w przeciwne strony.

Ostatni kadr transmisji przedstawiał zbliżenie głowy Troya. Do mózgu miał podłączonych ze sto sond i wtyczek. Po chwili ekran znowu zaczął śnieżyć. — Uua — powiedział po chwili Nick. — Czy mogę prosić o powtórkę?

Wstał. — Byłaś niesamowita — zwrócił się do Carol.

— Myślę jednak, że scena z tobą powinna zostać wycięta, jeśli chcemy, by film był dozwolony dla młodzieży.

Spojrzała na niego i lekko się zarumieniła. — Wybacz, Nick, ale nie jesteś zabawny. Specjalistę od humoru już mamy, i wystarczy — wskazała głową na Troya. Spojrzała na zegar obok łóżka. — Oceniam, że mamy tylko jakieś piętnaście minut na ułożenie planu. Nie więcej. Poza tym muszę się przebrać. No, to powiedz Troyowi, jaką podjąłeś decyzję i do jakiego wniosku doszedłeś co do łupu z Santa Rosa, a ja się przebiorę. — Chwyciła bluzkę, spodnie i skierowała się w stronę łazienki.

— Hej, zaraz — zaprotestował Nick. — Nie zastanowimy się nawet, kto włamał się do mojego mieszkania i do twojego pokoju?

Carol zatrzymała się w drzwiach do łazienki. — Są tylko dwie sensowne możliwości — powiedziała. — Albo marynarka wojenna, albo nasi psychiczni przyjaciele z Ambrosii.

Tak czy siak szybko się dowiemy. — Przerwała na chwilę.

Na jej ustach błądził figlarny uśmiech. — Chciałabym, żebyście obaj zastanowili się, w jaki sposób jeszcze dziś wieczorem ukraść Homerowi złoto, zanim jutro rano wrócimy na spotkanie z kosmitami.

9

Carol i Troy po raz ostatni omówili szczegóły. Spojrzała na swój zegarek. — Jest już ósma trzydzieści — powiedziała. — Jeśli bardzo się spóźnię, nabiorą podejrzeń. — Stała obok pontiaca Nicka na parkingu restauracji Pelican Resort leżącej trzy czwarte mili od posiadłości Ashforda w Pelican Point. — Gdzie on jest? — zaniepokoiła się Carol. — Powinniśmy skończyć piętnaście minut temu.

— Uspokój się aniołku — odparł Troy. — Najpierw musimy sprawdzić ten nowy mechanizm. W razie niebezpieczeństwa to może okazać się bardzo ważne. Właściwie nigdy go nie używałem — uściskiem dodał jej otuchy.

— Twoi przyjaciele z MOI ulepszyli go w oryginalny sposób.

Dlaczego musiałam podsunąć tak kretyński pomysł, mówiła do siebie Carol. Gdzie twój rozum, Dawson?

Postradałaś go…

— Słyszysz mnie? — przerwał jej zniekształcony głos-

Nicka. Brzmiał, jakby wydobywał się z dna studni.

— Tak — odpowiedział Troy używając małego walkie-

— talkie wielkości naparstka. — Ale niezbyt wyraźnie. Jak głęboko jesteś?

— Powtórz — nakazał Nick. — Nic nie zrozumiałem.

— Tak, słyszymy cię, ale niezbyt dokładnie — krzyknął Troy. Starannie wypowiadał każde słowo. — Musisz mówić powoli i wyraźnie. Jak głęboko jesteś?

— Jakieś osiem stóp — zabrzmiała odpowiedź.

— Zejdź do szesnastu i spróbuj jeszcze raz — powiedział Troy. — Zorientujemy się, czy to będzie działać w głębszej części groty.

— Jak mu idzie? — spytała Carol, kiedy czekali aż Nick się wynurzy.

— To jest całkiem nowy system wbudowany w regulator — odpowiedział Troy. — Pracuje wtedy, kiedy mówiąc wydychasz powietrze. To mały aparat nadawczoodbiorczy zamontowany w ustniku z przymocowaną słuchawką. Niestety, nie działa poniżej dziesięciu stóp.

Prawie minutę później Carol i Troy usłyszeli bardzo niewyraźny dźwięk. Ledwo można w nim było rozpoznać głos Nicka. Troy wsłuchiwał się przez chwilę. — Nie rozumiemy, Nick. Dźwięk słaby. Wracaj. Carol musi jechać. — Troy wcisnął w urządzeniu guzik, dzięki czemu wiadomość została powtórzona parokrotnie.

Wręczył aparat Carol. — Wszystko gra, aniele. Jesteś gotowa. Około dziewiątej powinniśmy być w wodzie. Pół godziny później, jak dobrze pójdzie, będzie po wszystkim.

Zajmij ich swoimi pytaniami. Powinnaś wyjść najpóźniej o dziesiątej trzydzieści i pojechać prosto do mieszkania Nicka. Będziemy tam z twoim samochodem. — Uniósł brwi. — I mam nadzieję, że ze złotem.

Carol wzięła głęboki oddech i uśmiechnęła się do Troya.

— Boję się — powiedziała. — Wolałabym się spotkać z dywanem lub nawet z którymś z tych strażników, niż z tą trójką. — Otworzyła drzwi samochodu. — Czy naprawdę uważasz, że powinnam jechać autem Nicka? Nie będą w związku z tym czegoś podejrzewali?

— Zastanawialiśmy się już nad tym, aniołku — odparł Troy ze śmiechem. Delikatnie wepchnął ją do samochodu.

— Oni już wiedzą, że jesteśmy przyjaciółmi. Poza tym potrzebujemy twojego kombi na ekwipunek do nurkowania, plecaki, złoto i ołów. — Zamknął drzwi i przez otwarte okno lekko pocałował ją w policzek. — Trzymaj się dzielnie — powiedział. — I nie ryzykuj niepotrzebnie.

Carol uruchomiła samochód i cofnęła na środek parkingu. Pomachała do Troya i zniknęła w ciemnej alei prowadzącej przez bagna na krańce wyspy. Drogę oświetlał jedynie widoczny ponad drzewami księżyc, który zbliżał się do pełni. W porządku, Dawson, pomyślała, teraz już nie możesz się wycofać. Bądź tylko spokojna i ostrożna.

Jechała bardzo powoli. Przemyślała jeszcze raz plan na wieczór. Potem zaczęła myśleć o Nicku. Nie popuści. Tak jak ja. Ciągle nienawidzi Homera i Grety za to, że go oszukali. Nie mógł się doczekać, żeby zanurkować po to złoto. Uśmiechnęła się, gdy skręcała na kolisty podjazd prowadzący do domu Homera Ashforda. Mam tylko nadzieję, że coś tam dla niego zostało.

Po chwili Carol dzwoniła do drzwi. Homer otworzył i przywitał ją. — Spóźniła się pani — powiedział uprzejmie.

— Myśleliśmy, że pani już nie przyjdzie. Greta pływa w basenie. Chce pani przebrać się i dołączyć do niej?

— Dziękuję, kapitanie, ale nie zamierzam dziś wieczorem pływać — odpowiedziała Carol. — Doceniam pańską propozycję, ale jestem tutaj przede wszystkim po to, żeby pracować. Wolałabym zacząć wywiad tak szybko, jak to możliwe. Nawet przed kolacją, jeśli nikt nie będzie miał nic przeciwko.

Homer poprowadził Carol do olbrzymiego salonu i zatrzymał się obok okazałego baru. Na ścianie nad barem wisiała wspaniała rzeźba w drewnie przedstawiająca pływającego Neptuna. Carol poprosiła o trochę białego wina.

Homer bezskutecznie próbował ją namówić na coś mocniejszego.

Na jednym końcu ogromnego salonu stał bilardowy stół.

Po przeciwnej stronie znajdowały się rozsuwane szklane drzwi wychodzące na zadaszone patio, które zwężało się i przechodziło w cementowy chodnik. Carol szła za Homerem, w milczeniu pociągając wino. Chodnik rozgałęział się za wielkimi drzewami i oświetlonym balkonem z lewej strony, po czym okrążał ogromny basen pływacki.

Carol zauważyła, że były dwa baseny. Na wprost niej klasyczny, prostokątny, o wymiarach olimpijskich. Oświetlało go mocne światło. Na jednym jego końcu była zjeżdżalnia i kaskada spadająca na sztuczną skałę otoczoną wodą. Na drugim końcu, od strony oceanu i drugiego basenu, było podwodne jacuzzi wyłożone niebieskimi płytkami, takimi samymi jak te, które okalały górną część głównego basenu. Cały kompleks był tak przemyślnie zaprojektowany, żeby stworzyć wrażenie płynącej wody.

Wydawało się, że jest to ciągły strumień spływający od kaskady w kierunku dużego basenu, dalej w dół do jacuzzi, a potem przechodzący w strugę wijącą się w stronę domu.

Drugi basen był okrągły i ciemny. Kończył się na lewo, na granicy posiadłości, obok czegoś, co wyglądało na mały domek służący do przebierania się. Greta znajdowała się w prostokątnym basenie, na wprost Carol. Pływała pokonując kolejne długości. Jej sprężyste ciało rytmicznie poruszało się w wodzie. Carol, która również była znakomitą pływaczką, przez kilka sekund obserwowała Gretę.

— Jest niezła, co? — Homer szedł obok Carol. Jego podziw rzucał się w oczy. — Nie pozwoli sobie na duży posiłek, jeżeli wcześniej nie trenowała. Nie znosi otyłości.

Homer ubrany był w jasnobrązową hawajską koszulę i brązowe spodnie. Na nogach miał mokasyny, a w ręku trzymał wielką szklankę z drinkiem wypełnioną kostkami lodu. Sprawiał wrażenie odprężonego, nawet przystępnego.

Carol pomyślała, że mógłby uchodzić za emerytowanego bankiera lub prezesa korporacji.

Greta nadal niezmordowanie pływała. Homer wisiał nad Carol, która czuła się coraz mniej swobodnie, jakby ktoś naruszył jej osobiste terytorium. — Gdzie jst Ellen? — spytała zwracając się do potężnego mężczyzny. Odsunęła się od niego nieznacznie.

— Jest w kuchni — odparł Homer. — Kocha gotować, szczególnie kiedy mamy gości. Na ten wieczór przygotowała jedno z jej ulubionych dań. — Oczy zaczęły mu błyszczeć. Pochylił się do Carol. — Kazała mi przyrzec, że nie zdradzę, co mamy na kolację — szepnął poufale.

— Powiem pani tylko tyle, że jest to bardzo silny afrodyzjak.

Fuj, pomyślała Carol, kiedy dotarł do niej zapach oddechu Homera i usłyszała pożądliwy chichot. Jak mogłam zapomnieć, że on jest taki ohydny? Czy on rzeczywiście myśli, że… Carol przypomniała sobie, że ludzie z dużymi pieniędzmi często tracą kontakt z rzeczywistością. Prawdopodobnie część kobiet idzie na to, co on może im ofiarować. Niemal odebrało jej mowę. Myśl o jakimkolwiek erotycznym zbliżeniu z Homerem budziła w niej odrazę.

Greta skończyła pływać. Wyszła z basenu i osuszyła się.

Jej biały, sportowy kostium opinał ciało niczym przeźroczysta pończocha. Nawet z pewnej odległości Carol nie mogła nie widzieć wszystkich szczegółów jej piersi, a także dostrzegalnej przez cienki kostium kępki włosów. Równie dobrze mogła być naga. Homer stał obok Carol i bez skrępowania gapił się jak Greta szła chodnikiem.

— Bez kostiumu? — spytała Greta podchodząc do nich.

Jej oczy wierciły dziury w ciele Carol. Dziennikarka pokręciła przecząco głową. — Przykro mi — powiedziała Greta.

— Homer miał nadzieję, że będziemy się ścigać. — Popatrzyła na kapitana z dziwnym wyrazem twarzy, którego Carol nie zrozumiała. — On uwielbia patrzeć na rywalizujące kobiety.

— Tu nie byłoby żadnej konkurencji — odpowiedziała Carol. Wydawało jej się, że w twarzy Grety widzi napięcie.

— Łatwo by pani wygrała — dodała. — Pani doskonale pływa.

Greta uśmiechnęła się przyjmując ten komplement. Jej oczy wędrowały po ciele Carol. Nawet nie próbowała ukryć, że ją taksuje. — Pani ma również dobre warunki do pływania — powiedziała Greta. — No, może trochę za tłuste pośladki i uda. Radziłabym poćwiczyć…

— Zanim wejdziesz do środka i zmienisz strój — przerwał Homer — może pokażemy pannie Dawson drugi basen? Ruszył w kierunku małego domku. Greta zawróciła bez słowa i poszła za nim. Carol pociągnęła łyk wina. Kto wie, co tu się może dziać, pomyślała. Ci troje od ośmiu lat nie pracują. Zapraszają ludzi, łowią ryby i nurkują dla przyjemności. Zaczęła w niej wzbierać mieszanina odrazy i przygnębienia. Wymyślają rozrywki, żeby się nie nudzić.

Chwilę później Homer otworzył domek. Na dnie drugiego basenu zapalił się teraz rząd reflektorów. Homer przynaglił Carol i dziewczyna weszła do domku. Poprowadzili ją schodami na dół. Poniżej poziomu ziemi był chodnik otaczający wielkie szklane akwarium, które w ciemnościach wyglądało podobnie jak drugi basen kąpielowy.

— Mamy teraz sześć rekinów — powiedział z dumą Homer — do tego trzy czerwone occi, parę mątew i oczywiście setki bardziej typowych ryb i roślin.

— Occi? — zdziwiła się Carol.

— To potoczne określenie ośmiornicy w liczbie mnogiej — wyjaśnił Homer z uśmiechem samozadowolenia. — Naprawdę, poprawna liczba mnoga to octopedes. Większość używa jednak formy octopi i ona występuje najczęściej.

Greta stała z twarzą przyciśniętą do szyby. Obok przepłynęły dwie dziwne ryby. Wyraźnie na coś czekała. Po jakichś dwudziestu sekundach pojawił się szary rekin. Wydawało się, że rozpoznał Gretę. Zatrzymał się tuż przy szybie i przyglądał się. Carol dostrzegła długie ostre zęby i rozpoznała w nim mąko, groźnego, mniejszego kuzyna wielkiego białego rekinaludojada.

— To pieszczoch Grety — powiedział Homer. — Nazywa się Timmy. Jakimś cudem wyćwiczyła go w rozpoznawaniu jej twarzy przez szybę. — Obserwował go przez chwilę. — Od czasu do czasu wchodzi tam popływać z nim, oczywiście wtedy, kiedy rekiny są najedzone.

Rekin trwał nieruchomo wpatrując się w Gretę ślepiami bez wyrazu. Zaczęła bębnić palcami w szybę, w regularnych odstępach.

— Teraz będzie coś podniecającego — powiedział Homer zbliżając się do Grety. — Zjawisko, które zaraz pani obejrzy, biolodzy nazywają typowym odruchem Pawiowa.

Nigdy tego wcześniej nie widziałem. Dopiero u tego rekina.

Mąko powoli stawał się agresywny. Greta zwiększyła tempo. Rekin zareagował bijąc gwałtownie ogonem w wodę. Nagle Greta znikła u szczytu schodów. Carol wydawało się, że w jej oczach dostrzegła obłęd. Spojrzała na Homera szukając wyjaśnienia. — Proszę podejść tu bliżej — skinął na Carol. — Nie chciałaby pani chyba tego przegapić. Greta sama troszczy się o króliki, a Timmy zawsze daje wspaniałe przedstawienie.

Carol nie była pewna, o czym mówi Homer. Z przyjemnością obserwowała piękne akwarium. Zawierało kryształowo czystą morską wodę, z pewnością regularnie wymienianą i oczyszczaną. Zauważyła wiele gatunków gąbek i korali, jeżówce i anemony. Ktoś zadał sobie wiele trudu i wydał mnóstwo pieniędzy odtwarzając środowisko raf koralowych z pełnego morza.

Nagle po przeciwnej stronie akwarium pojawił się biały królik z odciętą głową, wbity na długą pionową tyczkę.

Z jego arterii tryskała jeszcze krew. To rozegrało się błyskawicznie. Rekin doprowadzony do szaleństwa przez krew, zaatakował. Zębami oderwał połowę nieszczęsnego królika. Potem pochłonął resztę, razem z kawałkiem tyczki. Carol ledwie zdążyła odwrócić głowę. Gwałtownie odskoczyła oblewając bluzkę winem.

Próbowała zachować pozory spokoju i sięgnęła do torebki po chusteczkę. Wytarła nią bluzkę. Milczała. W jej wyobraźni pozostał obraz atakującego rekina i wciąż jeszcze nie mogła się uspokoić. Świetny sposób na rozpoczęcie proszonej kolacji, pomyślała. Dlaczego nigdy nie przyszło mi na myśl, że ci ludzie są szaleni?

Homer wciąż był podniecony. — Czy to nie było widowiskowe? Takie autentyczne. Dzika siła tych szczęk, kierowana czystym instynktem. Nigdy nie mam tego dosyć.

Carol wchodziła za nim po schodach. — Świetne widowisko, Greta — usłyszała głos Homera kiedy wychodzili z domku. — Dokładnie na wprost nas. Dwa kęsy i po króliku.

— Wiem, widziałam — powiedziała Greta. Trzymała maskę do nurkowania. To, co zostało z tyczki, leżało na ziemi obok niej. Greta wpatrywała się w Carol starając się odgadnąć jej reakcję. Carol odwróciła oczy. Nie chciała pokazać Greeie, że widowisko wzbudziło w niej obrzydzenie.

— Greta przygotowuje to wszystko w okamgnieniu — kontynuował Homer, gdy szli przez ogród w kierunku domu. Godzinę wcześniej oprawia żywego królika na klocku. Potem, kiedy Timmy jest gotów, ona…

Carol wyłączyła się i nie słuchała tej makabrycznej historii. Nie chcę tego słyszeć, pomyślała. Spojrzała na zegarek. Dziesięć po dziewiątej. No, chłopaki, szybko. Nie jestem pewna czy zniosę tych ludzi przez następną godzinę.

Nick i Troy milcząc płynęli wzdłuż wybrzeża przy blasku księżyca. Wcześniej dokładnie powtórzyli plan. Żadnego dodatkowego oświetlenia do czasu, aż znajdą się w grocie Homera lub przynajmniej dziesięć stóp pod wodą. Troy miał prowadzić i szukać systemów alarmowych, które mógłby unieszkodliwić używając narzędzi wetkniętych w kieszenie stroju do nurkowania. Miał także zwracać uwagę na roboty pełniące funkcję strażnic. Nick natomiast miał płynąć za nim z niezatapialnymi workami. Zamierzali ich użyć do transportu złota. Z parkingu Pelican Resort przeszli na plażę. W odległości stu jardów od ogrodzenia otaczającego posiadłość Homera ubrali stroje do nurkowania i założyli plecaki. Potem przygotowali pojemniki na ubrania i spuścili je do wody. W czasie drogi Troy miał jakieś problemy z przyrządami. Z tego powodu na wyznaczone miejsce przybyli pięć minut później. Zanim weszli do wody, Nick chwycił Troya za ramiona. — Mam nadzieję, że to pieprzone złoto tam jest — powiedział zmienionym przez emocje głosem. — Nie mogę się doczekać widoku ich twarzy, jak je ukradniemy.

Czas naglił. Trzymając się za ręce w ciemnościach zanurzyli się na głębokość około pięciu stóp. Zatrzymali się, wyrównali ciśnienie i powtórzyli tę czynność, kiedy znaleźli się na głębokości około dziesięciu stóp. Wtedy Troy włączył latarkę. Szybko znaleźli właściwy kierunek, skierowali się za róg skały i zagłębili w grocie, która łączyła się z posiadłością Homera.

Troy prowadził. Nie miał kłopotów ze znalezieniem wejścia do naturalnego tunelu wiodącego do podziemnej groty. Tak jak planowali, Nick czekał na zewnątrz tunelu, podczas gdy Troy wpłynął do środka w poszukiwaniu alarmu. Podwodne przejście, którego skalne sklepienie zamykało się nad głową Troya, miało około pięciu stóp szerokości i cztery stopy wysokości. Od razu znalazł metalową skrzynkę przymocowaną do ściany po lewej stronie.

Kiedy ją sprawdził, odkrył, że emitowała dwa laserowe promienie oddzielone od siebie o trzy stopy. Po przeciwnej stronie naturalnego tunelu znajdowały się płytki odbierające promienie. Podpłynął ostrożnie, wyciągnął śrubokręt i rozebrał obudowę. Układ był bardzo prosty. Zakłócenie odbioru promieni przez płytki powodowało otwarcie przekaźnika. Gdy oba przekaźniki były otwarte, prąd mógł płynąć do urządzenia alarmującego. Aby uruchomić alarm, obiekt musiał być na tyle duży, żeby przerwać obydwa promienie równocześnie. Troy uśmiechnął się do siebie.

Przecinając dłonią jeden z promieni upewnił się, że sprawnie przeprowadził akcję. Następnie zamknął na stałe jeden z przekaźników. Zadowolony z efektów swojej pracy przepłynął tunel tam i z powrotem przerywając obydwa promienie równocześnie i przekonując się w ten sposób, że unieszkodliwił system alarmowy.

Wrócił do Nicka. Pokazał mu uniesiony do góry kciuk.

Po przepłynięciu pięćdziesięciu jardów znaleźli się w grocie.

Kiedy wąskie przejście rozszerzyło się, Troy ponownie dał Nickowi znak, żeby się zatrzymał. Sam wpłynął do groty, żeby sprawdzić, czy nie ma w niej pułapki. Nick opuścił stopy na dno tunelu i włączył małą latarkę. Było to idealne miejsce na zasadzkę. Tunel był tutaj tak wąski, że zupełnie uniemożliwiał jakiekolwiek manewry. Zastanawiał się, jak mogą wyglądać podwodne strażnice. Co za miejsce na śmierć, pomyślał nagle. Ogarnął go lęk. Wyłączył latarkę i spojrzał na oświetloną tarczę zegara płetwonurka. Od odejścia Troya minęły już trzy minuty. Dlaczego tak długo go nie ma? — zastanawiał się. Musiał chyba coś znaleźć.

Minęła kolejna minuta. I następna. Przeżywał ciężkie chwile z trudem opanowując początki paniki. Co zrobię, jeśli on nie wróci?

Właśnie gdy już zamierzał na własną rękę wpłynąć do groty, dostrzegł sygnał nadany latarką. Troy wzywał go do siebie i Nick popłynął. Po trzydziestu sekundach byli w tej części groty, gdzie głębokość wody wynosiła zaledwie cztery stopy. Obaj stanęli opierając się płetwami o skały dla zabezpieczenia przed przypadkową falą przypływu. Nick wyjął z ust swój regulator. Zanim się odezwał, Troy przytknął palec do jego ust. — Mów bardzo cicho — szept Troya był ledwie słyszalny. — W tym miejscu może być również alarm dźwiękowy.

W jaskini nie było żadnego oświetlenia; jedynie latarka Troya. Jednakże nad ich głowami widniały dwa rzędy fluorescencyjnych świateł. Jaskinia miała kształt owalu.

W najdłuższym miejscu mierzyła około trzydziestu jardów, w najwęższym — około piętnastu. Obok wylotu tunelu, którym wpłynęli, powierzchnię wody od sklepienia dzieliły zaledwie trzy stopy. Oni natomiast stali w rogu groty, gdzie woda była płytka, a sklepienie znajdowało się na wysokości dziesięciu stóp.

— No, profesorze — Troy nadal szeptał — mam dobrą i złą wiadomość. Zła wiadomość to to, że nie ma skarbu w tej grocie. Dobra — że są dwa inne tunele, wydrążone przez ludzi, które wychodzą z tego miejsca i prowadzą pod posiadłość kapitana Homera. — Przerwał na chwilę i spojrzał na swego towarzysza. — Idziemy po to?

Nick spojrzał na zegarek. Było już dwadzieścia po dziewiątej. Skinął głową. — Drań wydał na to masę pieniędzy.

Musieli ukraść więcej niż przypuszczałem. — Poprawiał swój ekwipunek.

— Zaczniemy od tunelu po lewej stronie. Poprowadzę i tak jak przedtem poszukam przeszkód. — Troy omiótł sklepienie światłem latarki. — Dziwne miejsce, ale piękne.

Wygląda jak z innej planety, co? — Z powrotem zanurzył się w morskiej wodzie. Już pod wodą pokazał Nickowi drogę do pierwszego sztucznego tunelu. Zaczynał się po drugiej stronie groty, jakieś dwanaście stóp poniżej poziomu wody, w jej najniższym punkcie. Był wykonany ze zwykłej okrągłej rury kanalizacyjnej. Jej średnica wynosiła około pięciu stóp, co upodobniało ją do naturalnego przejścia między oceanem a grotą. Troy wpłynął ostrożnie do tunelu. Pływał tam i z powrotem sprawdzając co kilka jardów to jedną, to drugą ścianę. W ostatniej chwili zauważył długą, wąską skrzynkę alarmową. Była osadzona w sklepieniu w miejscu złączenia dwóch części rury. Troy na szczęście zdążył spojrzeć w górę, zanim włączył się alarm.

Ten układ działał na innych zasadach. Kamera lub inny przyrząd optyczny umieszczony w skrzynce na suficie odbierał obrazy z dna tunelu, z powierzchni stopy kwadratowej; dno było przemyślnie podświetlone — źródło światła znajdowało się pod betonową podłogą. Procesor alarmu najwyraźniej zawierał zespół danych porównujących oraz mechanizm, dzięki któremu nieprzerwanie odbierane obrazy mogły być oceniane pod kątem stopnia zagrożenia. To był najbardziej skomplikowany system tego typu, jaki Troy kiedykolwiek widział. Od razu dostrzegł podobieństwo miedzy tym układem, a oceanicznym teleskopem zamontowanym na pokładzie Flońda Queen. To znaczy, że MOI zaprojektował i udoskonalił go, pomyślał. Lepiej, jak będę ostrożny. Założyłbym się, że algorytm jest ustawiony tak, że alarm włącza się również w wypadku uszkodzenia kamery.

Nick płynął wzdłuż ściany tunelu i obserwował, jak Troy próbował otworzyć skrzynkę alarmową nie naruszając instrumentów optycznych. Wyjęcie skrzynki o szerokości prawie dwóch cali spomiędzy części rury sprawiło, że na całym obwodzie powstała szczelina. Dziwne, pomyślał Nick.

Małą latarką poświecił w ciemności szczeliny. Nie spodziewał się zobaczyć niczego poza skalnymi skałami. Co to jest u licha, zdziwił się, kiedy światło padło na coś, co wyglądało jak duże rusztowanie. Było ono ustawione na fragmencie starych torów kolejowych. Nick przyjrzał się jeszcze uważniej. Rozpoznał skrzynię biegów i koło napędowe, ale nie miał pojęcia, do czego te wszystkie mechaniczne urządzenia, razem z tamtymi, mają służyć.

W tym czasie Troy poradził sobie z obudową skrzynki alarmowej, którą usunął nie naruszając kamery. Usiłował zrozumieć wewnętrzny mechanizm układu. Hm, pomyślał, to jest stanowczo zbyt skomplikowane, żeby to rozgryźć w pięć minut. Jeśli uda mi się odizolować alarm, powinno to wystarczyć. Praca pod wodą była ciężka, ale Troy był bystry, a podzespoły elektroniczne ułożono w przejrzysty sposób. Udało mu się w końcu znaleźć alarm i wyłączyć go. Potem Troy przez parę chwil zastanawiał się, dlaczego do układu alarmu podłączono dodatkowo inne podzespoły.

Nick zamierzał pokazać Troyowi, co znalazł w szczelinie między rurami, ale gdy zobaczył jak przyjaciel zmaga się z obwodami w skrzynce, zaczął ponownie niepokoić się upływem czasu. Była już prawie za piętnaście dziesiąta.

Wymienił spojrzenie z Troyem i wskazał na zegarek. Troy niechętnie porzucił swe dociekania i popłynął w głąb tunelu.

Trzydzieści jardów dalej, po lewej stronie znajdowało się coś, co wyglądało jak wejście do łodzi podwodnej. Próbowali razem otworzyć wielkie i ciężkie okrągłe drzwi, ale bez powodzenia. Troy dał Nickowi znak, żeby dalej próbował, a sam popłynął w głąb tunelu.

Trzydzieści jardów od miejsca, w którym znajdowały się okrągłe drzwi, na dnie tunelu spoczywały sztabki złota i inne przedmioty, jakie zostały ze skarbu Santa Rosa. Sam tunel kończył się nagle skalną ścianą. Pod nią leżały złote i srebrne przedmioty, poukładane na wysokość stopy na prawie całej szerokości tunelu. Skarby wcale nie były ukryte. Po prostu rozłożono je na betonowym dnie. Troy niemal wpadł w ekstazę. Dużo tego, pomyślał. Wystarczy dla kosmitów i dla Nicka. Może nawet zostanie trochę dla mnie i dla Carol.

Popłynął z powrotem, żeby odszukać Nicka. Uśmiech na twarzy Troya mówił wszystko. Nick nie posiadał się z radości. Ruszył z przyjacielem w stronę końca tunelu. Kiedy znalazł się przy skarbie, przez kilka minut opływał go dookoła podnosząc każdy wyróżniający się przedmiot i rzucając go z powrotem na dno. Jasna cholera, pomyślał z radością, gdy wraz z Troyem zaczęli wkładać złote sztabki do worków, miałem rację, same sztabki muszą ważyć około stu funtów. Przed wypłynięciem uzgodnili, że wezmą tylko sztabki, pod warunkiem, że one same wystarczą. Były to jedyne przedmioty, co do których mieli pewność, że są z czystego złota. Nawet jeśli weźmiemy pięćdziesiąt osiem dla kosmitów, pięćdziesiąt lub więcej może zostać dla nas. Przeliczył szybko w pamięci. Wypadłoby ponad trzysta tysięcy dolarów na głowę. Uuua!

Przepełniała go radość. Był podniecony i trudno mu było się opanować. Chciało mu się śpiewać, tańczyć, skakać.

Dranie ukradły większą część skarbu, a teraz on odzyskał go z powrotem. Nie ma większego szczęścia, niż wyrównanie starego i bolesnego rachunku. I do tego zrobić to z fasonem. Nick w duchu już świętował. To był jego dzień.

Napełnienie worków nie zajęło im dużo czasu. Obydwaj czuli, że mają nieograniczone zapasy energii. Kiedy skończyli zbierać złote sztabki, Troy wskazał na koniec tunelu.

Nick spojrzał na inne drogocenne przedmioty pozostałe na spodzie. Powinniśmy wziąć wszystko, pomyślał, i nic nie zostawić Homerowi i Grecie. Kompletnie nic. Musiał jednak być praktyczny. Oba worki już prawie wypełnili; i tak były już wystarczająco ciężkie.

Nick popłynął w kierunku oceanu holując za sobą niezatapialny worek pełen złota. Za nim podążał Troy. Gdy minęli masywne drzwi po prawej, Troy znów zaczął myśleć o obwodzie prowadzącym do alarmu w skrzynce pomiędzy dwiema częściami rury. Do czego służą te pozostałe połączenia? Nagle przypomniał sobie schemat, jaki widział kiedyś w fachowym magazynie, przedstawiający nowoczesne mechanizmy zegarowe, które mogły regenerować podzespoły i wymieniać uszkodzone części. Element unieszkodliwiony przez Troya mógł więc, za pośrednictwem procesora w skrzynce alarmowej, zgłosić uszkodzenie. Wobec tego albo mógł zostać wymieniony przez uzupełniającą część systemu, albo jej usunięcie mogło być sterowane przez system. Czyli że w obu przypadkach, pomyślał Troy, system może znowu zadziałać.

Było już jednak za późno. Nick znalazł się w zasięgu optycznego urządzenia i tunel wypełniło światło. Za Nickiem i jego workiem pełnym złota zaczęte zamykać się metalowa brama. Troy tylko dzięki gwałtownemu przyśpieszeniu zdążył dostać się za kratę, która całkowicie zagrodziła tunel. Jego worek został po drugiej stronie.

Nick wpatrywał się w worek Troya, który opadał na dno. Sięgnął przez kratę, chwycił go i próbował ciągnąć.

Nie na wiele się to zdało. Szarpnął bramę, ale metal stawiał zdecydowany opór. Wściekły i zawiedziony zaczął tłuc w nią pięściami. Kiedy przerwał, zaniepokoił go dziwny, wibrujący dźwięk. Odwrócił się, żeby odszukać Troya, ale nigdzie go nie dostrzegł.

Troy był wyczerpany ucieczką. Uszła z niego cała energia. Opadł na dno groty w jej najgłębszym miejscu, w połowie drogi między dwoma sztucznymi tunelami. Wziął kilka głębokich oddechów i sprawdził poziom powietrza. Pozostało mu około dziesięciu minut. Przez moment obserwował Nicka — który, prawie niewidoczny — próbował wyciągnąć worek zza bramy. Cholera, powiedział w myślach Troy przygnębiony utratą złota. Gdybym tylko pomyślał.

Powinienem wiedzieć… Raptem usłyszał niezwykły dźwięk dochodzący z lewej strony. Zaciekawiony podpłynął w kierunku wejścia do drugiego tunelu: wpadł wprost na robotastrażnika.

Jak tylko Troy się pojawił, strażnik sterowany mechanizmem naprowadzającym ruszył na niego. W pierwszej chwili Troy nawet nie usiłował uniknąć napaści, tak był zaskoczony i zafascynowany urządzeniem. Było w kształcie pocisku i miało trzy stopy długości i stopę szerokości w części środkowej. Kiedy znalazło się w odległości około ośmiu stóp od Troya, wystrzeliło mały, ale mocny harpun wielkości kuchennego noża. Troy w ostatniej chwili zrobił unik. Harpun roztrzaskał się uderzając w ścianę obok niego.

Troy czuł, że podniósł mu się poziom adrenaliny. Odpłynął na środek groty. Strażnik nie ruszył jego śladem, skierował się natomiast w stronę naturalnego tunelu prowadzącego do oceanu, jakby zamierzał odciąć drogę ucieczki. Następnie zawrócił i zaczął systematycznie przeszukiwać teren. Do diabła, pomyślał Troy, dlaczego nie odpłynąłem, kiedy była okazja? Zastanawiał się, czy Nick nadal Jest obok bramy.

Ale oto strażnik znalazł się w polu widzenia Nicka, który nie zdawając sobie sprawy, że nie są w grocie sami, wolno płynął w kierunku wyjścia. Gdy dostrzegł strażnika, dzieliło go od niego zaledwie piętnaście stóp. Stanowił łatwy cel dla podwodnej broni. Troy obserwował, jak robot ładuje harpun. O nie, krzyknął w duchu, uważaj Nick!

Nic więcej nie mógł zrobić.

To stało się tak szybko, że ani Troy, ani Nick nie wiedzieli dokładnie, co się wydarzyło. Troy wyjaśniał później, że poczuł nagłe, ciepłe mrowienie w nadgarstku, a następnie coś, promień światła, laser, lub może strumień plazmy wypalił z jego bransolety i zniszczył robotastrażnika, który znieruchomiał. Do Nicka dotarło tylko to, że najpierw Troy odwrócił uwagę robota, który już miał wystrzelić i że potem robot wywrócił się, jakby od uderzenia. Cokolwiek to było, robot przestał działać. Zaraz potem obaj popłynęli w kierunku płytkiej części groty.

Chwilowo byli bezpieczni.

Carol nie mogła uwierzyć, że ostrygi mogą być tak pulchne i soczyste. Ellen siedziała naprzeciwko niej, po drugiej stronie stołu i rosła w dumę.

— Kochanie, czy miałaby pani ochotę na więcej? — uśmiechnęła się podnosząc ogromny garnek z gulaszem z ostryg. Mam zamiar zjeść drugą porcję, pomyślała Carol, do tego ryba zjedzona z Nickiem. Greta byłaby oburzona.

Uśmiechnęła się i skinęła Ellen głową. Tego wieczoru odkryła przynajmniej jedno: ta kobieta była z pewnością znakomitą kucharką. A przy tym bardzo smutną osobą, pomyślała, kiedy Ellen podawała jej kolejną porcję pikantnego gulaszu pełnego bajecznych ostryg Appalachiola.

Przed kolacją, w trakcie dwudziestominutowego wywiadu, Homer osobiście odpowiadał na każde pytanie. Ilekroć było ono kontrowersyjne lub niewygodne, jak wtedy gdy Carol podniosła zarzut, że część wyłowionego skarbu została przez nich troje skradziona i ukryta, zanim odpowiedział, spoglądał na Gretę. Nic dziwnego, Ellen przez cały czas się obżera, została więc wyeliminowana. Czy to jest jeszcze kobieta?

— Ten gulasz jest bajeczny — Carol zwróciła się do Ellen. — Czy byłaby pani tak miła i dała mi przepis?

Ellen była zachwycona. — Oczywiście, kochanie — powiedziała. — Z największą przyjemnością. Carol przypomniała sobie uwagę Dale’a o jej zachowaniu na uroczystym rozdaniu nagród MOI. Zastanawiała się, czy w ciepłej Ellen była choćby szczypta seksu. Nie widzę, stwierdziła Carol, to tylko samotna i głęboko sfrustrowana kobieta.

Nie wyczuwam w niej ani na jotę seksualnego napięcia.

— Proszę pani — odezwał się Homer — przez cały wieczór pani zadawała pytania. Teraz my chcielibyśmy zadać kilka. — Od czasu sceny z rekinem był zaskakująco uprzejmy. Oni czasami muszą być normalni, myślała Carol. W przeciwnym razie nie przetrwaliby. Ale kto wie, kiedy znowu pojawi się Mr Hyde.

— Ja — powiedziała Greta. Pierwszy raz podczas posiłku zwróciła się bezpośrednio do Carol. — Homer mi mówił, że pani jest z doktorem Dałem. Jesteście kochankami, nie?

Nie lubisz owijać w bawełnę, Greta, co? — pomyślała Carol i częściowo uchyliła się od odpowiedzi na to pytanie.

— Doktor Dale Michaels i ja jesteśmy bardzo dobrymi przyjaciółmi. Spędzamy ze sobą dużo czasu, towarzysko i zawodowo.

— To mądry człowiek — powiedziała Greta. Utkwiła w Carol przeźroczyste oczy, w kącikach jej ust pojawił się uśmiech. Co ona usiłuje mi powiedzieć?

Rozmowę przerwał ostry dźwięk alarmu. Carol natychmiast zorientowała się, że stało się coś złego. — Co to jest, u licha? — spytała niewinnie podczas gdy przenikliwy dźwięk rozlegał się coraz głośniej.

Homer i Greta już wstali od stołu. — Przepraszamy — powiedział Homer. — To nasz anty włamaniowy alarm.

Prawdopodobnie fałszywy. Pójdziemy jednak sprawdzić.

Wybiegli z jadalni zostawiając Carol z Ellen. Skierowali się do holu. Muszę pójść za nimi i zorientować się, co się dzieje, pomyślała Carol. Tak nakazywało jej i serce, i rozum. Spojrzała na zegarek. Było pięć po dziesiątej. Powinni już skończyć. Idę do toalety — powiedziała do Ellen.

— Niech pani sobie nie robi kłopotu — dodała kiedy ta chciała wskazać jej drogę. — Jestem pewna, że trafię.

Pobiegła szybko do holu nasłuchując głosów Homera i Grety. Stąpając cicho szła za nimi aż do drzwi dużego pokoju po przeciwnej stronie domu. Były uchylone. — Pojawi się za chwilę — słyszała głos Homera. Potem zapadła cisza. — Cholera — krzyknął — wygląda, że sztabki złota zniknęły. Musieli działać bardzo szybko… obraz jest rzeczywiście bardzo niewyraźny. Tutaj, spójrz.

— Tak — powiedziała Greta — sztabki zniknęły. Ale złoto jest bardzo ciężkie, może złodzieje wpadli w pułapkę w tunelu. Timmy mógłby ich wytropić. — Załatwiłby tych drani — Homer zaśmiał się nerwowo i Carol poczuła ciarki na plecach. Wycofała się powoli do głównego holu. Usłyszała trzaśniecie drzwi. Jezu, poszli wypuścić rekiny. Muszę ostrzec Nicka i Troya.

Weszła do najbliższej łazienki, zamknęła drzwi i odkręciła kurek z wodą. Potem spuściła wodę w muszli i wyjęła małe walkietalkie, które miała pod bluzką, przymocowane taśmą. Przytknęła aparat do ust. — Alarm, alarm — powiedziała. — Wiedzą, że tam jesteście. Grozi wam niebezpieczeństwo. — Powtórzyła wiadomość i wcisnęła guzik tak, żeby przekaz mógł zostać jeszcze parokrotnie powtórzony. Mam nadzieję, że to diabelstwo działa, pomyślała.

Zaczęła chować aparat z powrotem pod bluzką i przykleiwszy go taśmą, spojrzała w lustro. Serce jej zamarło.

W drzwiach stała Ellen. Wlepiła w nią pełne nienawiści oczy. Ich wyraz wskazywał, że wszystko widziała i słyszała.

Zrobiła krok w stronę Carol.

— Zatrzymaj się, Ellen — powoli unosiła ręce do góry.

— Nic do ciebie nie mam. — Tłusta kobieta zawahała się.

— Homer i Greta wykorzystują cię tylko — dodała Carol cicho. — Dlaczego ich nie zostawisz i nie urządzisz sobie życia po swojemu?

Na twarzy Ellen pojawił się gniew. Jej oczy zwęziły się, policzki poczerwieniały. Podniosła swoje wielkie pięści wygrażając nimi Carol. — Nie twój cholerny interes, jak ja żyję — powiedziała groźnie. Ruszyła w kierunku dziewczyny.

Carol chwyciła masywny metalowy wieszak na ręczniki i pociągnęła z całej siły. Pręt wyskoczył ze ściany. Dwa brzoskwiniowe ręczniki i drewniana końcówka spadły na podłogę. Carol potrząsała prętem nad głową. — Nie zmuszaj mnie, żebym cię uderzyła — powiedziała. — Odsuń się i zejdź mi z drogi! Ellen nie ustępowała. Carol starannie wycelowała i uderzyła ją mocno w prawe ramię. Kobieta upadła. — Greta — jęknęła przeraźliwym głosem. — Greta, na pomoc!

Carol wciąż wymachując prętem ostrożnie obeszła Ellen i odwróciła się w stronę drzwi. W holu ruszyła biegiem do salonu i skierowała się w stronę drzwi wejściowych. Tuż obok baru ktoś pochwycił ją od tyłu. Carol upadła ciężko do przodu uderzając twarzą o dywan. Próbowała wywinąć się z rąk Grety, jednak bezskutecznie. Była przygwożdżona. Kilka kropli krwi spłynęło jej z nosa i spadło na dywan.

Obie kobiety ciężko dyszały. Carol starała się przekręcić ciało tak, aby być twarzą do Grety. Na próżno usiłowała się wyswobodzić. Greta silnie przyciskała jej nadgarstki do podłogi. Pochyliła się tak nisko, że ledwie cale dzieliły jej twarz od twarzy Carol. — Próbowałaś uciec, to dlatego tak ci się śpieszyło.

W oczach Grety było coś dzikiego. Carol nie zastanawiając się nad tym, co robi, podniosła głowę i pocałowała ją w usta. Greta zaskoczona zwolniła na chwilę uścisk. Tego właśnie potrzebowała Carol. Wytężając wszystkie siły grzbietem dłoni uderzyła Gretę w bok głowy. Napastniczka była ogłuszona. Carol odepchnęła ją i rzuciła się do drzwi.

Greta za chwilę będzie na nogach. Nie wystarczy mi czasu nawet na otwarcie drzwi samochodu, kalkulowała Carol zbiegając po schodach.

Niemka była zaledwie piętnaście jardów za nią i nabierała rozpędu, kiedy Carol skręciła w alejkę prowadzącą z domu Homera do Pelican Resort. Przez dziesięć lat biegałam trzy razy w tygodniu. To jedyny raz w życiu, kiedy wszystko od tego zależy. Próbowała przyśpieszyć. Greta nadal zmniejszała dystans. Carol była pewna, że za minutę zostanie dopadnięta. Miała przez moment wrażenie, że czuje rękę Grety na swojej bluzce.

Po dwustu jardach Niemka zaczęła odstawać. Carol odważyła się spojrzeć przez ramię dopiero wtedy, kiedy była prawie ćwierć mili od podjazdu prowadzącego do domu Homera. Jej prześladowczyni jeszcze walczyła, ale teraz była pięćdziesiąt jardów za nią. Carol poczuła nowy przypływ energii. Uda mi się, naprawdę uda mi się uciec, pomyślała.

Greta przeszła do marszu. Carol także w końcu zwolniła, ale dopiero gdy już prawie dotarła do restauracji.

Nawet wtedy jeszcze oglądała się za siebie próbując w świetle księżyca dostrzec rywalkę. Teraz wezmę taksówkę i pojadę do mieszkania Nicka, pomyślała. Mam nadzieję, że usłyszeli moje ostrzeżenie i że są bezpieczni.

Zatrzymała się i wytężyła wzrok, ale nie mogła już dojrzeć Grety. Musiała zawrócić, pomyślała. Kiedy patrzyła w kierunku drogi, poczuła na ramionach chwyt silnych rąk. Odwróciła się i zobaczyła roześmiane oczy porucznika Todda.

10

Celowo odczekał, aż reszta aktorów opuści garderobę.

Paczka nie była ukryta. Opakowana w biały papier z ciemnoczerwoną wstążką, była wielkości dużej kostki mydła. Nawet nie wiem czy to od niej, pomyślał Winters rozwiązując kokardę. Był pełen nadziei. Dzisiejsze przedstawienie było nawet lepsze niż poprzednie. A w scenie w sypialni poczuł przez chwilę na wargach lekkie dotknięcie języka Tiffani. Nie musiała tego robić, pomyślał tłumiąc w sobie resztki poczucia winy.

Kiedy otwierał paczuszkę, trzęsły mu się ręce. Wewnątrz leżała srebrna zapalniczka, prosta ale piękna, z inicjałami VW wygrawerowanymi na spodzie. Serce zabiło mu żywiej.

Więc czuje to samo. Poczuł potężny przypływ pożądania.

Wyobrażał sobie scenę, która może nastąpić za trzy, cztery godziny. Zabiera Tiffani do domu, całują się w drzwiach wejściowych, czy zechciałbyś wejść, powie…

— Czuję się śliczna… o tak, śliczna, czuję się śliczna, wesoła i sprytna… — usłyszał jej śpiew. Schodziła do holu.

Pchnęła drzwi do swojej garderoby i zakręciła się dookoła.

Jej włosy upięte wysoko podkreślały wytworną linię szyi.

Złoty połysk na grzebieniu podarowanym przez komandora doskonale harmonizował z kasztanowym odcieniem jej włosów. Miała białą krótką sukienkę z odsłoniętymi raimionami.

No? — powiedziała z radosnym uśmiechem i raz jeszcze się okręciła. — Co o tym sądzisz?

Wyglądasz pięknie, Tiffani — odparł. Przyglądał się JeJ z taką natarczywością, że aż się zarumieniła.

— Och, Yernon — westchnęła. Nastrój zaczynał się zmieniać. — Grzebienie są cudowne. — Wyjęła papierosa z jego paczki i zapaliła jego nową zapalniczką. Głęboko zaciągnęła się, spojrzała mu prosto w oczy i odłożyła papierosa do popielniczki. — Nie wiem, jak ci dziękować — szepnęła.

Podeszła do niego i podała mu ręce. — To był kolejny cudowny wieczór. — Objęła go lewą ręką za szyję i wspięła się, żeby go pocałować. Serce omal mu nie pękło. Poczuła jego podniecenie, kiedy jej usta przytuliły się miękko do jego ust. Pochylił głowę i delikatnie odwzajemnił jej pocałunek. W końcu objął ją i przycisnął.

Wydawało mu się, że mógłby się roztopić w rozkoszy tego pocałunku. Nigdy nie czuł takiego pożądania. Był pewien, że rano z największą przyjemnością umarłby, gdyby mógł przeciągnąć ten pocałunek na całą noc. Przez chwilę doświadczył takiego przypływu miłości, radości i pragnienia, że wszystkie jego zmartwienia i rozpacze odpłynęły. Zapragnął opleść się wokół Tiffani, zamknąć ją w sobie i zapomnieć o całym wszechświecie.

W poszukiwaniu komandora pod garderobę przyszli Melvin i Marc. Mimo że nie starali się zachowywać szczególnie cicho, ani Tiffani, ani komandor Winters nie usłyszeli ich wejścia. Przez uchylone drzwi garderoby zobaczyli całującą się parę. Spojrzeli po sobie i natychmiast instynktownie wyciągnęli do siebie ręce. Z własnego doświadczenia znali problemy miłości, która nie mieści się w ramach akceptowanych norm.

Tiffani i Winters przestali się wreszcie całować. Oparła mu głowę na piersiach. Stała odwrócona plecami do drzwi.

Winters otworzył oczy i zobaczył przed sobą Melvina i Marca. Zbladł, ale dyrektor zrobił uspokajający gest, jakby chciał powiedzieć „wszystko w porządku, to nie nasza sprawa”.

Tamci dwaj umyślnie nieco odczekali, żeby wyglądało na to, iż przyszli dopiero po pocałunku. Komandor poklepał Tiffani po ramieniu i odwrócił ją po ojcowsku. — Wspaniałe przedstawienie, komandorze — powiedział Melvin wchodząc do pokoju. — I kolejny świetny występ w pani wydaniu, młoda damo. — Przerwał. Marc uśmiechnął sie przymilnie i Tiffani bezwiednie poprawiła sukienkę.

Panie komandorze, porucznik Todd czeka na pana na zewnątrz — wtrącił Melvin. — Mówi, że to pilne i prosi o pośpiech.

Winters skrzywił się. Co on tu do diabła tu robi? — pomyślał. Jest po dziesiątej, sobotni wieczór. — Dziękuję, Melvin — odpowiedział. — Powiedz mu, że będę za kilka minut.

Reżyser i jego przyjaciel odwrócili się i wyszli z garderoby. Tiffani sięgnęła po zapalonego papierosa, zaciągnęła się i zwróciła się do Wintersa. — Czy widzieli nas, jak się całowaliśmy? — spytała z obawą.

— Nie — skłamał Winters, ale równocześnie uświadomił sobie niezręczność swojej sytuacji. Najdroższa Tiffani, moja nastoletnia miłości, byliśmy szczęśliwi, ale nie możemy się nawzajem oszukiwać. W końcu możemy zostać odkryci. Spojrzał jej w oczy i dostrzegł w nich błysk młodzieńczej namiętności. Ponownie poczuł przypływ podniecenia.

Pochylił się i mocno ją do siebie przyciągnął. Jeśli ktoś nas razem zobaczy, myślał kiedy jego usta łączyły się z jej ustami, nie będę dbał o żadne pozory, zaryzykuję wszystko.

Winters rzucił papierosa na ziemię i przydeptał go.

Kręcił głową z niedowierzaniem. — Mówicie, że aresztowaliście tych troje? I że trzymacie ich w bazie?

Porucznik Todd był zmieszany. — Ależ panie komandorze, czy pan nie rozumie? Mamy pełen komplet fotografii.

Na trzech z nich wyraźnie widać rakietę. I są jeszcze inne zdjęcia, na których ten czarny jest w jakiejś podwodnej budowli na dnie oceanu. Tak jak przypuszczałem. Czego nam więcej trzeba? W dodatku schwytaliśmy ich na gorącym uczynku. Ni mniej ni więcej tylko wracali z pięćdziesięcioma funtami złotych sztabek w plecakach. Pięćdziesiąt funtów złota!

Komandor Winters odwrócił się i ruszył w stronę teatru.

— Wracajcie do bazy, poruczniku — powiedział niezadowolony. — Będę tam za pięć minut.

Było zrozumiałe, że Melvin i Marc poczekają na Tiffani i komandora z zamknięciem teatru i z wyjściem na przyjęcie. — Czy możesz zabrać ją ze sobą, Melvin? — spytał.

— Mamy wielki bałagan w bazie i wygląda na to, że muszę tam zrobić porządek. — Rozmowa z Toddem otrzeźwiła Wintersa, i to z dwóch powodów. Po pierwsze, przypomniała mu, że poza teatrem istnieje realny świat. Świat, który nie jest zbyt przychylny czterdziestotrzyletniemu komandorowi marynarki wojennej, który ma romans z siedemnastoletnią uczennicą. Po drugie, zaskakujące oświadczenie Todda, które wskazywało, iż rzeczywiście zatrzymał on troje cywilów, wśród których była znana dziennikarka, wstrząsnęło komandorem. Uświadomił sobie, że romans z Tiffani złe wpłynął na jego pracę. Nigdy nie powinienem był sobie pozwolić, żeby ta sprawa tak wymknęła mi się spod kontroli, pomyślał. Od tej chwili ten porucznik nie wykona ani jednego ruchu bez mojej zgody.

— Przykro mi, Tiffani — powiedział ojcowskim tonem.

Uścisnął ją subtelnie i lekko ucałował w czubek głowy.

— Przyjdę na przyjęcie jak tylko będę mógł.

— Pośpiesz się, żebyś zdążył na szampana — powiedziała Tiffani z uśmiechem, Melvin wyłączył światło w teatrze.

Wyszli na zewnątrz.

Winters zaparkował na ulicy, kilkaset jardów dalej.

Pomachał Tiffani, gdy wsiadała do samochodu Melvina.

Ciekawe, czy kiedykolwiek dowiesz się, panienko, pomyślał, że dziś wieczorem niewiele brakowało, żebym wszystko rzucił w diabły. Przywołał w pamięci noc sprzed dwudziestu czterech lat. Chłodną noc na peryferiach Filadelfii, gdy zachował się jak szaleniec i właściwie zgwałcił Joannę Carr. Uruchomił silnik swojego pontiaca i wyjechał na ulicę. To byłoby takie proste, myślał, choć raz zapomnieć o zasadach, o ograniczeniach i na oślep rzucić się na głęboką wodę. Przypomniał sobie pakt z Bogiem zawarty po nocy spędzonej z Joanną. Ty, jak przypuszczam, dotrzymałeś umowy. Zostałem oficerem i dżentelmenem. I mordercą.

Skrzywił się. Skręcił obok okazałego Miyako Gardens i skierował się w stronę bazy. Ze wszystkich sił starał się przestać myśleć o Tiffani, Joannie i seksie. Nie dość, że mam tę historię z Tiffani, to jeszcze w tym samym czasie wyznaczam do ważnego zadania tępego porucznika, który bezceremonialnie wikła w to cywilów próbując udowodnić jakąś bzdurę…

Zatrzymał się na światłach. Powoli zaczynał do niego docierać cały sens tego, co mu powiedział Todd. O Jezu, ja także mogę mieć kłopoty. Bezprawne przeszukanie, nielegalne aresztowanie. Oni zostawili to wszystko Toddowi…

Wjechał na skrzyżowanie. Machinalnie włożył do ust papierosa i zapalił go. Więc powinienem być skruszony. Ale gówno. Ta Dawson jest dziennikarką. Cholernie złe wiadomości…

Przybył do bazy. Pomachał wartownikowi i pojechał tam, gdzie jak mówił Todd, przetrzymywano tę trójkę.

Zatrzymał się przed prostym, białym budynkiem, który stał na małym wzgórzu, jakieś piętnaście stóp nad poziomem ulicy. Porucznik Roberto Ramirez, podenerwowany, czekał na poboczu drogi. W ręku trzymał dwie duże koperty. Ramirez odwrócił się i zawołał w kierunku drzwi wejściowych. Po chwili wszedł Todd. Starannie zamknął drzwi, zszedł po schodach i podszedł do nich. Ramirez właśnie pokazywał Wintersowi fotografie. Trzej mężczyźni przeprowadzili krótką, ale ożywioną rozmowę.

— No więc co się stało, po tym jak otrzymaliście wiadomość ode mnie? — Carol zwróciła się do nich, jak tylko Todd zniknął za drzwiami. Nie mieli zbyt wiele okazji do rozmów bez świadków od czasu, gdy Todd i Ramirez zatrzymali ich na parkingu Pelican Resort.

— Troy gotów był uciekać — zaśmiał się Nick. — Ale ja pomyślałem, że twoje ostrzeżenie dotyczyło tylko robota-

— strażnika. A ponieważ kilka minut wcześniej został unieruchomiony, stwierdziłem, że jesteśmy już bezpieczni. Ciągle byłem wściekły z powodu tego drugiego worka ze złotymi sztabkami. Więc śpieszyłem się z powrotem do bramy.

— Byłem tak zajęty szukaniem sposobu na jego odzyskanie, że chyba zapomniałem o bożym świecie. Nagle poczułem, że Troy szarpnął mnie z tyłu. Może sekundę później dwa lub trzy rekiny, jeden niewątpliwie mąko, raptem uderzyły w bramę. Byłem pewien, że za chwilę rozpadnie się na kawałki.

— Te rekiny były naprawdę groźne, aniołku — wtrącił Troy. — A do tego głupie. Ten wielki uderzył w bramę kilkanaście razy, zanim dał sobie spokój.

— Worek ze złotymi sztabkami natychmiast rozszarpały na kawałki. Chyba nawet połknęły część sztabek. Być w pobliżu to nie było zabawne. — Nick wzdrygnął się.

— Kiedy przymknę oczy, wciąż widzę zęby tego mąko, trzy cale od mojej twarzy. Prawdopodobnie przez całe lata będę miał złe sny.

— Odciągnąłem Nicka w stronę oceanu. Nie chciałem już żadnych skarbów tych podłych drani. Nie wierzyłem, że brama wytrzyma kolejny atak. Wypłynęliśmy stamtąd w rekordowym tempie. Oczywiście, kiedy wracaliśmy do samochodu, żaden z nas nie spodziewał się powitania przez Amerykańską Marynarkę Wojenną… — Troy nagle przerwał. — A swoją drogą, co to za typ, ten Todd? Czego on chce? Pewno myśli sobie, że jest taki chojrak. CiekaWe, czy dlatego jest taki wkurzony, że profesor wczoraj wieczorem położył go na deski?

Carol uśmiechnęła się. Lewą rękę oparła na nodze Nicka powyżej kolana. — Todd jest członkiem grupy inżynierów Marynarki, która poszukuje zaginionych rakiet. Jestem pewna, że on i jego ludzie są odpowiedzialni za włamania do mieszkania Nicka i do mojego pokoju w hotelu. Inaczej nie aresztowaliby nas.

— Jakie mają podstawy, żeby nas tu trzymać? — dopytywał Nick. Opuścił rękę i objął Carol. — Posiadanie złotych sztabek w plecaku nie jest niezgodne z prawem.

Czy my jako obywatele nie mamy żadnych praw chroniących nas przed takimi sytuacjami?

— Pewnie tak — odparła Carol. Ścisnęła dłoń Nicka, a następnie cofnęła rękę. — Ale jako dziennikarka jestem nadzwyczaj zainteresowana tą częścią naszej przygody.

— Możesz sobie mówić, że porucznik Ramirez jest bardzo nerwowy, jednak nie pozwolił Toddowi zadać nam ani jednego pytania, póki nie skontaktuje się z komandorem Wintersem. Równocześnie starał się podnieść nas na duchu.

Jak na zawołanie otworzyły się drzwi wejściowe i do środka weszli trzej oficerowie marynarki wojennej. Z przodu Winters, za nim dwóch poruczników. Nick, Carol i Troy siedzieli na szarych metalowych krzesłach po lewej stronie przedzielonego pomieszczenia, które służyło jako poczekalnia biur na zapleczu budynku. Winters wszedł i oparł dłonie na wielkim szarym biurku.

Jestem komandor Yernon Winters — przedstawił się kierując wzrok kolejno na każdego z nich. — Jak panna Dawson zapewne wie, jestem w tej bazie jednym z oficerów wyższej rangi. Obecnie odpowiadam za tajną operację o kryptonimie „Złamana Strzała”. — Uśmiechnął się jestem pewien, że dziwicie się, dlaczego zostaliście doprowadzeni tutaj, do bazy.

Winters wyciągnął lewą rękę i Ramirez wręczył mu powiększenia w podczerwieni przedstawiające detale rakiety. Pomachał fotografiami przed zatrzymaną trójką.

— Jednym z celów operacji „Złamana Strzała” jest znalezienie rakiety należącej do marynarki wojennej, zagubionej gdzieś w Zatoce Meksykańskiej. Obecny tu porucznik Todd jest przekonany, że wiecie, gdzie jest ta rakieta.

Dlatego podjął działania mające na celu doprowadzenie was tutaj i przesłuchanie. — Głos Wintersa podniósł się i zaostrzył. Komandor zaczai gestykulować. — Jestem pewien, że nie muszę wam przypominać, iż nowoczesne systemy obronne są tym, co naszemu narodowi zapewnia wolność i bezpieczeństwo…

— Niech pan nam oszczędzi patriotycznych wykładów i teatralnych popisów — przerwała mu Carol. — Wszyscy wiemy, że poszukujecie zaginionej rakiety i myślicie, że może to my ją znaleźliśmy. Przykro nam, szukaliśmy jej dzisiaj, ale znowu nie udało nam się jej zlokalizować.

— Wstała. — Teraz niech mnie pan przez chwilę posłucha.

Ten tam pański nadgorliwy porucznik złamał więcej przepisów prawnych niż mogę policzyć. Nie licząc tego, że nas porwał, dokonał włamania, splądrował i zdemolował mój pokój w hotelu i mieszkanie pana Williamsa. Jego ludzie ukradli również fotografie i cenne wyposażenie. — Utkwiła w Wintersie twarde spojrzenie. — Radzę wam, znajdźcie do diabła lepszy powód, dla którego zostaliśmy tutaj przywleczeni, albo przysięgam, załatwię to tak, że wszyscy trzej staniecie przed sądem wojskowym.

Carol spojrzała na Ramireza. Siedział jak na szpilkach.

— Tymczasem — kontynuowała — możecie zacząć składać nam na piśmie oficjalne wyrazy ubolewania, zwrócić nam całą naszą własność i odpowiednio zapłacić za wszystkie wyrządzone szkody. Ponadto, chcę od tego momentu wyłącznego dostępu do materiałów „Złamanej Strzały”.

Jeśli nie zgodzicie się na wszystkie te warunki, to już teraz możecie być przygotowani na to, że w następnym wydaniu Miami Herold przeczytacie o gestapowskich praktykach Amerykańskiej Marynarki Wojennej.

Oho, pomyślał Winters, nie pójdzie łatwo. Ta dziennikarka zamierza bawić się w blefy i pogróżki. Namyślając się wyciągnął papierosa. — Czy mógłby pan tutaj nie palić?

— Carol przerwała mu tok myśli. — To nam szkodzi.

Szlag by trafił tych agresywnych niepalących, pomyślał.

Włożył pali maiła do paczki w kieszeni. W pierwszej chwili gwałtowny atak Carol wytrącił go z równowagi, ale w końcu odzyskał zimną krew. — Otóż, proszę pani — zaczął chwilę później odwracając wzrok od nich trojga i kierując spojrzenie na drzwi. — Jestem w stanie zrozumieć, dlaczego pani może być zdenerwowana tym, co się zdarzyło.

Mógłbym przyznać, że nasi ludzie działali w sposób nieuzasadniony przeszukując wasze pokoje aby znaleźć dowody. Jednakże… — Winters przerwał w pół zdania, odwrócił się i znów spojrzał w stronę Carol, Troya i Nicka. — Jednakże — powtórzył — my mówimy tutaj o zdradzie.

— Ponownie odczekał chwilę, by jego groźba utrwaliła się w ich pamięci. — A nie trzeba pani mówić, że zdrada to poważna sprawa. Poważniejsza nawet od dziennikarstwa.

— Jeśli któreś z was wie, gdzie jest ta rakieta i przekazuje tę informację członkowi jakiegoś obcego rządu, zwłaszcza jednego, który jest postrzegany jako wróg naszych narodowych interesów, znaczy to, że popełnia zdradę.

— Jakiego skręta pan wypalił, komandorze? — odparowała Carol. — Dobrowolnie przyznajemy, że szukaliśmy pańskiej rakiety. Ale to jeszcze nie czyni z nas szpiegów.

Nie macie przeciwko nam dowodów. — Zerknęła na Nicka. Był zachwycony jej wystąpieniem. — Jestem po prostu dziennikarką zbierającą materiały. Wymyślona przez was zdrada to sfabrykowana bzdura.

— Ach tak — wtrącił porucznik Todd nie mogąc się powstrzymać. — A te zdjęcia, gdzie były zrobione? — Pokazał fotografie Troya w pełnym ekwipunku do nurkowania. Zdjęcie zrobione zostało w podwodnym pomieszczeniu o czerwononiebieskich ścianach. Następnie odwrócił się I wskazał plecaki leżące w przeciwległym kącie pokoju.

— I co pani przyjaciele mieli zamiar zrobić z pięćdziesięcioma funtami złota, po wieczornym nurkowaniu?

— W porządku koleś — wyrwał się Troy. Zrobił krok w kierunku porucznika Todda. — Tak to sobie wykombinowałeś, co? Znaleźliśmy rakietę i sprzedaliśmy Rosjanom za pięćdziesiąt funtów złota. A teraz rakieta jest na pokładzie łodzi podwodnej i płynie do Moskwy czy gdzieś tam.

Daj spokój, koleś bądź poważny. Nie jesteśmy aż tacy głupi.

Porucznik Todd wybuchnął gniewem. — Ty czarny bękarcie… — wrzasnął zanim komandor Winters wkroczył między nich. Winters potrzebował trochę czasu do zastanowienia. Pytania Todda nadal pozostawały, mimo wszystko, bez odpowiedzi. Nawet jeśli były jakieś dobre odpowiedzi, nietrudno było zrozumieć, że ktoś opierając się na fotografiach mógł dojść do wniosku, iż w grę może tu wchodzić spisek.

Był jeszcze jeden powód, który dodatkowo uzasadniał działania młodszych oficerów i ekipy śledczej. Jeśli ich teraz wypuszczę, myślał Winters, będzie to znaczyło, że faktycznie przyznajemy się do popełnienia pomyłki na samym wstępie… Ramirez usiłował ściągnąć na siebie uwagę Wintersa. Ten w pierwszej chwili nie zrozumiał, ale Ramirez powtórzył swój gest.

— Przepraszamy na chwilę — powiedział komandor.

Obaj oficerowie wyszli na przedsionek schodów zostawiając Todda z Nickiem, Carol i Troyem. — Co jest poruczniku? — spytał komandor.

— Panie komandorze — odpowiedział Ramirez — moja kariera związana jest z marynarką wojenną. Jeśli wypuścimy tych troje bez formalnego przesłuchania…

— Dokładnie tak samo uważam — przerwał mu gwałtownie Winters. — Wolałbym, żeby tutaj nic się nie zdarzyło. Ale zdarzyło się. Teraz musimy to odpowiednio doprowadzić do końca albo nie wybronimy się z tego, co zrobiliśmy. — Pomyślał przez chwilę. — Ile czasu zabrałoby wam przygotowanie video i aparatury rejestracji dźwięku, żebyśmy mogli przeprowadzić formalne przesłuchanie?

— Jakieś pół godziny — odparł Ramirez. — No, najwyżej trzy kwadranse.

— Zróbmy to. Zanim się przygotujecie, ja ułożę listę pytań. Cholera, zaklął Winters w duchu obserwując, jak Ramirez ruszył energicznie do swojego biura w innej części bazy. Wygląda na to, że faktycznie spędzę tutaj całą noc.

Pomyślał o zmarnowanej okazji z Tiffani. Lepiej zadzwonię do niej i wytłumaczę się, zanim ułożę te pytania. Poczuł nagły przypływ gniewu na porucznika Todda. Co do ciebie, postanowił, jeśli wybrniemy z tego bez szwanku, osobiście dopilnuję żeby cię przenieśli do jakiejś odległej dziury.

Było po jedenastej. Porucznik Todd stał obok drzwi wejściowych. W dłoni trzymał pałkę. Użył jej już wcześniej, wieczorem na parkingu Pelican Resort, chcąc zmusić Nicka do wejścia do samochodu. Nick jeszcze czuł piekący ból na plecach.

— Jak długo to potrwa? — spytał Troy. Stał obok biurka. — Nie moglibyśmy pójść do domu, przespać się i wrócić w poniedziałek rano?

— Słyszałeś, co powiedział tamten człowiek — odparł Todd. Był z siebie wyraźnie zadowolony. — Wyszli, żeby się przygotować do formalnego przesłuchania. Powinniście wykorzystać ten czas i starannie ułożyć swoją wersję.

Todd pałką pocierał wierzch dłoni.

Troy odwrócił się do Carol i Nicka. — W porządku — powiedział i mrugnął okiem. — No, rozwalmy tę melinę Pokonajmy tego głupka i wiejmy stąd. „

— Spróbujcie tylko, gnojki — odezwał się Todd. Trzasnął pałką w puste składane krzesło. — O niczym innym nie marze, jak tylko donieść, że próbowaliście ucieczki.

Nick nie odzywał się po wyjściu Wintersa i Ramireza.

Obserwował pokój i Todda. — Wiesz, poruczniku, co mnie najbardziej w tym martwi? — zwrócił się do swego prześladowcy. — To, że ludziom takim jak ty — kontynuował nie czekając na odpowiedź — wydaje się, że mają władzę nad całym światem. Spójrz na siebie. Myślisz, że jesteś kimś, bo masz nas w ręku. Wiesz, co ci powiem, jesteś gorszy od gówna.

Todd nie starał się kryć niechęci do Nicka. — Przynajmniej dobieram sobie białych na przyjaciół — odparł drwiąco.

— Ogłaszam niniejszym — dorzucił szybko Troy — że nasz kolega, porucznik Toddjest fanatykiem. Z nim moglibyśmy porozmawiać o prawdziwym życiu białych. Przekonajmy się, czy czarnuch nie będzie jego następnym…

— Chłopaki, chłopaki — mitygowała Carol kiedy Todd; zaczął zbliżać się do Troya — chyba wystarczy. W pokoju zapanowała cisza. Troy odwrócił się i usiadł na krześle.

Po chwili pochylił się do Nicka i Carol. Szeptał do nich; niemal przytykając bransoletę do ust. — Wiecie, ludziska — powiedział. — Jeśli zaraz się stąd nie wyniesiemy, możemy tu spędzić całą noc. To przesłuchanie może równie dobrze trwać ze trzy, cztery godziny. To by znaczyło, że Marynarka trafi na nasze miejsce rano, przed nami.

— Ale co możemy zrobić? — spytała Carol. — Musiałby się stać cud, żeby pozwolili nam stąd po prostu wyjść bez przesłuchania.

— Cud, aniołku — powiedział Troy szczerząc zęby — oto czego nam potrzeba. Dobry, staromodny cud. Jak Błękitna Wróżka.

— O czym tak szepczecie, gnojki? — wojowniczy porucznik Todd ruszył w kierunku toalety po zachodniej stronie długiego pomieszczenia. — Skończcie z tym i nie próbujcie niczego. Drzwi na zewnątrz są zamknięte, a klucz mam ze sobą. — Wszedł do toalety nie zamknąwszy za sobą drzwi.

Na szczęście pisuar był po prawej stronie, poza zasięgiem ich wzroku. Kiedy Todd skończył, zaczęło się dziać coś dziwnego. Czuł, jakby wbijano w niego tysiące drobnych igieł. Zaintrygowany odwrócił się w stronę kąta toalety.

To, co zobaczył, było tak przerażające, że dreszcz przemknął jego ciało. W rogu, częściowo niewidoczne z powodu słabego światła, stało coś, co można było określić nie inaczej niż marchewkę o wysokości sześciu stóp. Grubszy koniec stwora chwiał się na czterech pajęczych łapach wrośniętych w podłogę. Coś nie miało rąk. Około pięciu stóp nad ziemią, tuż pod kłębowiskiem błękitnego spaghetii nieznanego przeznaczenia, na szczycie jego głowy były cztery pionowe szczeliny, każda długa na stopę. Przecinały to, co mogło być twarzą. Na zewnątrz każdej ze szczelin zwisało coś dziwnego. Troy wyjaśnił później Nickowi i Carol, że były to sensory, którymi marchewka widziała, słyszała, smakowała i wąchała.

Porucznik Todd nie zamierzał dłużej przyglądać się stworowi. Wydał z siebie przerażający okrzyk i wycofał się szybko z łazienki. Nie zdążył nawet zapiąć rozporka ani schować penisa. Kiedy chwilę później dziwna, pomarańczowa rzecz pojawiła się w drzwiach łazienki, porucznik był już pewien, że to goni właśnie jego. Wytrzeszczył oczy i na pół sekundy zastygł w bezruchu. Następnie, gdy marchewka rzeczywiście ruszyła w jego kierunku”, błyskawicznie odwrócił się, otworzył drzwi wejściowe i wypadł przez nie na zewnątrz.

Na swoje nieszczęście zapomniał o ośmiu betonowych schodach. W panice potknął się, uderzył głową o drugi stopień i stoczył się na dół. Leżał nieprzytomny na chodniku przed budynkiem.

Kiedy Carol po raz pierwszy zobaczyła marchewkę, przytuliła się do Nicka. Potem oboje zerknęli na Troya.

Śmiał się i pohukiwał do siebie: „Kiedy pod gwiazdą złożysz życzenia, kim jesteś, nie ma znaczenia… „. Wydawał się tak ubawiony, że nawet Carol i Nick chwilowo odprężyli się. Jednak kiedy porucznik Todd zniknął za drzwiami a marchewka zwróciła się w ich stronę, trudno im było zachować spokój.

— Wariaci — powiedział Troy z szerokim uśmiechem.

— Naprawdę miałem nadzieję, że to będzie błękitna wróżka. Pomyślałem, że może mnie uczynić bogatym, a może nawet białym.

— W porządku, Jefferson — powiedział Nick. Wyglądał tak, jakby właśnie zjadł cytrynę. — Wytłumacz nam, proszę, cóż to takiego mamy przed sobą?

Troy najpierw podszedł wolno w kąt pokoju i zabrał ich plecaki. — To, profesorze — odparł idąc prosto w kierunku marchewki — jest coś, co możemy nazwać projekcją holograficzną. — Jego dłonie przeszły na wylot przez pomarańczowe ciało. — Gdzieś we wszechświecie są być może prawdziwe stworzenia, które wyglądają tak jak to, ale „oni” przysłali tylko obraz, żeby pomóc nam w ucieczce.

Nick i Carol, nie zamierzali, mimo wyjaśnienia Troya, podchodzić do nieruchomej marchewki bliżej, niż było to absolutnie konieczne. Sunęli z plecakami wzdłuż ściany, póki nie dotarli do drzwi. — Nie martwcie się — zaśmiewał się Troy — to was nie skrzywdzi.

Z prawej strony głowy marchewki zwisał ze szczeliny zupełnie niesamowity sensor. Carol nie mogła oderwać od niego oczu. Wyglądał jak wałek plastra miodu zatknięty na końcu batuty. — Co on tym robi? — spytała Carol wyprzedzając Troya w drzwiach. — Nie wiem, aniołku — odpowiedział — ale musi to być śmieszne.

Nick i Troy dołączyli do Carol na podeście schodów.

Zobaczyli Todda. Zaskoczyło ich oczywiście to, że leży i krwawi. — Czy nie powinniśmy mu pomóc? — zastanawiała się na głos Carol, kiedy Troy zeskoczył już na dół.

— Nie ma mowy — odparł szybko Nick.

Troy pochylił się nad Toddem i uważnie obejrzał nieprzytomnego porucznika od stóp do głów. Klepnął go delikatnie w policzek. Porucznik Todd nie poruszył się.

Troy mrugnął do przyjaciół stojących na szczycie schodów.

— Profesor miał rację — powiedział. — Koleś, ty naprawdę nie jesteś nawet gównem.

— Więc pocałowałam ją — powiedziała Carol ze śmiechem.

— Co zrobiłaś? — spytał Nick. Siedzieli w starym fordzie LTD i jechali w kierunku przystani Hemingwaya.

Po opuszczeniu bazy przeszli półtorej mili pod dom Troya, żeby zabrać samochód. Carol siedziała obok Troya na przednim siedzeniu. Nick zajął miejsce z tyłu, obok plecaków ze złotem i dyskietkami.

Odwróciła się do Nicka. — Pocałowałam ją. — Uśmiechnęła się znowu, kiedy skrzywił się z niesmakiem. — Co miałam zrobić? Ta kobieta jest silniejsza niż większość mężczyzn. Przygwoździła mnie do podłogi. Sposób, w jaki mnie trzymała, podsunął mi ten pomysł…

— Ech, aniołku — Troy lewą ręką klepnął w tablicę rozdzielczą. — Jesteś niesamowita. Co potem zrobiła ta Niemra?

Zwolniła na chwilę uścisk na moich przegubach.

Chyba zastanawiała się, czy odwzajemnić mi pocałunek.

Fuj — odezwał się Nick z tylnego siedzenia — zaraz mnie zemdli.

Czyli że przyłożyłaś jej w głowę i uciekłaś? — spytał Troy. Carol przytaknęła. Troy roześmiał się serdecznie i spoważniał. — Bądź ostrożna, aniołku, jeśli ją kiedykolwiek znowu zobaczysz. Greta nie lubi przegrywać.

— Ale w jednym, Carol, mylisz się — zauważył Nick.

— Greta wcale nie ugania się za kobietami. O wiele bardziej lubi seks z mężczyznami.

Komentarz Nicka wydał się Carol irytujący i drobnomieszczański. Powiedziała do Troya: — Dlaczego tak jest, Troy, że mężczyźni z góry zakładają, że kobieta, która ma związki seksualne z mężczyznami, nie może być zainteresowana uprawianiem seksu z kobietami? Czy to jest kolejny przykład ich wiary we wrodzoną męską wyższość? — Nie czekała na odpowiedź. Odwróciła się ponownie do Nicka i stwierdziła: — W sprawie, o której myślisz, odpowiedź brzmi — nie. Nie jestem lesbijką. Jestem zadziwiająco heteroseksualna. Tak bardzo, jak to tylko możliwe. A to z powodu moich drobnomieszczańskich korzeni. Muszę jednak przyznać, że czasami mam serdecznie dość mężczyzn i czegoś, co nazywam ich małpim demonstrowaniem męskości.

— Ej, — zaczął Nick — nie chciałem zacząć kłótni. Ja tylko sugerowałem…

— Dobrze już, dobrze — przerwała Carol. — Nie ma sprawy. Przyznaję, że trochę za szybko pociągam spust.

— Milczała przez parę sekund. — Przy okazji, Nick, jest jedna rzecz, której ciągle do końca nie rozumiem. Dlaczego kapitan Homer przez cały czas tak usilnie starał się ukryć te skarby? Dlaczego po prostu ich czym prędzej nie sprzedał?

— Z wielu powodów — odparł Nick. — Między innymi bał się, że wyjdzie na jaw, że w naszym procesie złożył fałszywe zeznania. Dzięki temu uniknął płacenia podatków, a złoto przez ten czas zyskało na wartości, i co najważniejsze, Greta musiała być przy nim, jeżeli chciała dostać swój udział. Prawie na pewno co jakiś czas zamienia część na gotówkę, pewnie przez pośrednika. Nigdy jednak nie ma tego tyle, żeby transakcja zwróciła uwagę.

— No więc widzisz, aniołku — powiedział Troy. — On na pewno nie wezwie policji. Musiałby się przyznać do wszystkiego. Założę się, że jest nieźle wkurzony.

Troy zjechał na lewy pas i czekał na zmianę świateł.

Z prawej strony zbliżył się do nich samochód. Carol spojrzała mimochodem w jego kierunku. To był mercedes.

Później, kiedy Carol przypominała sobie to zdarzenie, wydawało jej się, że czas rozciągnął się. Każda sekunda tej minuty zapisała się w jej pamięci w zwolnionym tempie, jak gdyby to wszystko trwało znacznie dłużej. Za kierownicą samochodu Homera Ashforda siedziała Greta. Wbiła w Carol wzrok. Homer siedział obok niej. Wymachiwał pięściami i krzyczał coś, czego Carol nie słyszała przez zamknięte okno. Wpatrywała się w niesamowite oczy Grety.

Jeszcze nigdy nie widziała takiej nienawiści. Błyskawicznie odwróciła się, żeby ostrzec Nicka i Troya: Greta trzymała pistolet wycelowany prosto w nią.

Trzy rzeczy zdarzyły się niemal równocześnie. Carol zrobiła unik, Troy wjechał na skrzyżowanie przy czerwonym świetle ledwie ominąwszy rozpędzony samochód, a Greta wystrzeliła. Pocisk przebił okno i utkwił w drzwiach obok Troya. Carol siedziała skurczona pod deską rozdzielczą. Próbowała opanować się i wyrównać oddech.

Pościg trwał. Była jedenasta trzydzieści. Sobotnia noc w Key West. W dzielnicy willowej panował niewielki ruch.

Ford Troya nie mógł konkurować z mercedesem. Greta jeszcze dwukrotnie znalazła się w dogodnej pozycji i ford został zasypany pociskami. Okna miał popękane i podziurawione, ale żaden z jadących w nim pasażerów nie odniósł ran.

Nick leżał na tylnym siedzeniu. — Jak się da, jedź do centrum — krzyknął do Troya. — Może uda się ich zgubić w ulicznym tłoku.

Troy skulił się za kierownicą tak nisko jak tylko mógł.

Ledwie widział jezdnię i prowadził jak lunatyk, zbaczając i klucząc po całej szerokości czteropasmowej ulicy. Trąbił przy tym jak szalony. Starał się uniemożliwić Grecie odgadnięcie jego kolejnych ruchów. — Gdzie ci gliniarze, kiedy naprawdę ich potrzeba? — wykrzykiwał. — W centrum Key West gonią nas maniacy, strzelają do nas, a tych ani śladu.

Za radą Nicka Troy nagle zawrócił w miejscu na środku ulicy i ruszył w przeciwną stronę. Greta nie była na to przygotowana. Nacisnęła hamulce, wpadła w poślizg, potrąciła zaparkowany samochód i ruszyła w dalszą pogoń.

Uciekali pustą ulicą. Mercedes zmniejszył dystans.

— Oho — powiedział Troy obawiając się kolejnego ataku. Gwałtownie skręcił w lewo, wjechał na parking, zmienił kierunek i ruszył w wąską uliczkę. Po chwili błyskawicznie wjechał na podjazd. Samochód został zalany światłem i Troy wcisnął hamulce. — Wszyscy wysiadać — krzyknął. Kiedy Nick i Carol usiłowali ustalić, co do diabła się stało, Troy oddawał kluczyki do samochodu wysokiemu mężczyźnie w czerwonym uniformie.

— Chcemy się czegoś napić — powiedział. Usłyszeli zgrzyt hamulców mercedesa. — A ci ludzie za nami — Troy zwrócił się głośno do kilku gapiów, wśród których byli dwaj strażnicy parkingu — mają broń i próbują nas zabić.

Było za późno, żeby Homer i Greta zdołali uciec. Troy wjechał na podjazd parkingu Miyako Garden Hotel a kolejny wjeżdżający tam samochód zablokował mercedesa od tyłu. Greta cofnęła uderzając w chłodnicę i zderzak stojącego za mercedesem jaguara. Potem próbowała uciec przeciskając się obok forda Troya. Troy i parkingowy odskoczyli, kiedy uderzyła w otwarte drzwi samochodu. Straciła panowanie nad kierownicą i rozbiła się na budce parkingowego stojącej przy podjeździe. Kiedy Nick i Carol potykając się wysiadali z samochodu, czterech hotelowych strażników otoczyło Grę tę i Homera.

Troy podszedł do przyjaciół. — Ktoś jest ranny? — obydwoje potrząsnęli głowami. Troy uśmiechnął się szeroko.

— Przypuszczam, że zaopiekują się tymi typami — powiedział.

Carol uściskała go. — To był świetny pomysł, żeby tutaj przyjechać. — Jak na to wpadłeś?

— Ptaki — powiedział Troy.

— Ptaki? — powtórzył Nick. — O czym ty, kurwa mówisz, Jefferson?

— Cóż, profesorze — wyjaśnił Troy otwierając drzwi eleganckiego hotelu i wchodząc za przyjaciółmi do otwartego atrium. — Kiedy ostatnim razem omal nas nie złapali, uzmysłowiłem sobie, że mają nas zamiar zabić za to, że ukradliśmy im złoto i zastanawiałem się, czy w niebie naprawdę są ptaki. Matka zawsze mi mówiła, że są.

— Troy — przerwała mu Carol z uśmiechem — czy ty zawsze musisz tak pieprzyć? Przejdźmy do rzeczy.

— Właśnie, aniołku — odpowiedział. — Rozejrzyj się.

— W atrium Miyako Gardens była wspaniała ptaszarnia otoczona z czterech stron cienką jak przędza siatką wznosząca się aż po rzędy świetlików w dachu. Między palmami fruwały setki kolorowych ptaków, co sprawiało, że w hotelowym holu słyszało się odgłosy i czuło się zapach tropiku.

Kiedy pomyślałem o ptakach — Troy nie mógł dłużej powstrzymać szalonego śmiechu — przypomniałem sobie, że jesteśmy w pobliżu tego hotelu i pomysł sam wpadł mi do głowy. — Stali we trójkę i przyglądali się ptakom. Carol znajdowała się między mężczyznami. Wyciągnęła do nich ręce.

REPATRIACJA

Na dnie szmaragdowego oceanu spoczywa statek kosmiczny. Dziwne, rybokształtne stworzenia przepływają obok obserwując przybysza z nieba, a potem na nowo podejmują swą wędrówkę. Trwa końcowy przegląd przed wyjściem. Kiedy dobiega końca, przy dnie statku otwierają się drzwi i pojawia się złota kula o średnicy pięciu cali. Jest przymocowana do powierzchni długiej, wąskiej platformy, która porusza się na gąsienicach. Platforma zjeżdża po małej pochylni a potem sunie po piaszczystym dnie oceanu.

Płaski pojazd znika w oddali ze swoim ładunkiem. Po długiej chwili dziwna, ruchoma platforma powraca na statek bez złotej kuli. Rampa z powrotem wsuwa się w pojazd, drzwi zamykają się i statek kosmiczny jest gotów do startu. Wkrótce potem rusza swobodnie naprzód i wznosi się, póki nie dotrze tuż pod powierzchnię szmaragdowego oceanu. Wtedy zmienia kształt, wysuwa skrzydła, klapy oraz inne urządzenia sterujące, przebija się na powierzchnię wody i przez jakiś czas wygląda jak samolot.

Szybko wzbija się w błękitne, rozświetlone przez dwa słońca niebo. Niemalże natychmiast osiąga prędkość orbitalną. Gdy jest już ponad atmosferą, traci swój aerodynamiczny kształt i robi jedną finałową rundę wokół planety Kantory. Kiedy osiąga właściwą dla swej orbity anomalię, gwałtownie przyśpiesza i pędzi w stronę zimnej, mrocznej przestrzeni międzygwiezdnej. Trzecia dostawa została zakończona, pozostaje dziewięć dalszych w jego trwającej sześćdziesiąt milicykli misji.

Mijają trzy milicykle. Następny cel znajduje się w odległości zaledwie sześciu systemów. To kolejna oceaniczna planeta krążąca po orbicie pojedynczego słońca o wyjątkowej mocy. Czwarta kolebka zostanie złożona tam, na trzecim z kolei ciele, licząc od gwiazdy, na planecie, której czas obrotu wokół centralnie położonego słońca jest taki krótki, że w ciągu jednego milicyklu robi czternaście obrotów.

Zanim dotrze do celu, statek zbacza z drogi. Zanurza się w bogatą w wodór atmosferę największej planety w nowym układzie osiągając tym samym dwa cele. Zmniejsza się jego prędkość w stosunku do położonej w centrum układu gwiazdy, a to na skutek przemiany energii kinetycznej w rozpraszającą się energię cieplną; jego zasób surowców zaś i prostych związków chemicznych, z których przemysłowe urządzenia na pokładzie, wszelkie części pomocnicze i zamienne, zostaje częściowo uzupełniony. Po wyjściu z lotu nurkowego w gęstą atmosferę, międzygwiezdny statek przebywa końcową odległość do celu w ciągu zaledwie sześciuset nanocykli.

Gdy pojazd zbliża się, automatyczne urządzenia wykonują serię dobrze sprawdzonych działań zaprogramowanych po to, by stwierdzić czy warunki na planecie stanowiącej cel misji zmieniły się od czasu ostatnich systematycznych obserwacji przeprowadzonych trzy cykle temu. Jako że zawartość każdej kolebki została zaprogramowana w sposób niepowtarzalny, w oparciu o specyficzne warunki środowiska danej planety, na której zygoty mają rozwijać się, każda znacząca zmiana w tym środowisku może drastycznie zmniejszyć szansę przeżycia repatriowanych gatunków. Na polecenie komputera zostaje uruchomiony zespół zdalnie sterowanych instrumentów badawczych, który ma potwierdzić pierwotnie zaprogramowane dla tej planety warunki. Instrumenty jednak nie potwierdzają zespołu przyjętych w programie założeń. Środowisko zmieniło się.

Nieznacznie, z pewnością nie tak, jakby było przekształcone na wielką skalę w jakimś konkretnym celu przez rozwinięte istoty inteligentne. Wstępne dane natomiast wyraźnie sugerują, że w czasie ostatnich dwóch cykli zamieszkujące planetę istoty dowiodły, że mają niemały wpływ zarówno na wygląd zewnętrzny planety, jak i na jej atmosferę.

Gdy niezwykle czułe przyrządy kontynuują badanie planety, stwierdza się coś jeszcze bardziej osobliwego. Na orbicie tego ciała znajdują się sztuczne satelity, tysiące satelitów. Podróżujące w przestrzeni kosmicznej gatunki uczynią teraz z tej planety swój dom. W centralnym komputerze statku kosmicznego włącza się alarm. Nie przewidywano, żeby zygoty w kolebce przeznaczonej na tę planetę miały wejść w kontakt z jakimiś innymi rozwiniętymi gatunkami.

Niemniej jednak znakomici inżynierowie Kolonii uznali za pewnik, że co najmniej jedna z dwunastu planet — celów misji, może znacznie zmienić się w ciągu trzech cykli, jakie minęły od czasu ostatnich regularnych obserwacji.

Sposób postępowania w nieprzewidzianych wypadkach został zaprogramowany w sekwencji lądowania. Ów protokół w pierwszym rzędzie zalecał uważną analizę nowych warunków na planecie, oszacowanie wpływu tych warunków na te parametry, które dla przetrwania mają zasadnicze znaczenie, a później, przy założeniu że wynik jest zadowalający, przekazanie informacji do elektronicznej struktury odpowiedzialnej za edukację repatriowanych gatunków po opuszczeniu kolebki.

Jeden ze standardowych podprogramów przewidzianych na wypadek zmienionych warunków kieruje kwestiami związanymi z zaskakującym pojawieniem się nowych, podróżujących w przestrzeni kosmicznej gatunków. Zbadać jednego z satelitów krążących po orbicie planety celem oszacowania jego technologicznego poziomu, to pierwsze z serii działań. Statek międzygwiezdny z wielką ostrożnością wyrusza na spotkanie z jednym ze sztucznych satelitów, który zawisł nad jednym obszarem obracającej się planety. To satelita stacjonarny. Statek, przy użyciu wiązki superszybkich algorytmów zgromadzonych w komunikacyjnych makroinstrukcjach, wyłapuje i ustala częstotliwość rozkazów oraz przekazów telemetrycznych swego sąsiada.

Jednak próby przesłania mu polecenia kończą się niepowodzeniem, co może oznaczać, że urządzenia odbiorcze satelity zostały wyposażone w kod ochronny.

Statek patrolujący nie może miarodajnie zbadać stanu technicznego zaawansowania nowych podróżujących w przestrzeni gatunków, o ile nie zdoła przejąć komendy nad satelitą i tym samym ocenić jego możliwości. Protokół postępowania w nieprzewidzianych wypadkach zaleca w tej sytuacji próbę „przechwycenia” satelity celem dokonania badań na miejscu, pod warunkiem, że urządzenia zainstalowane na jego pokładzie nie stwarzają bezpośredniego zagrożenia. To właśnie kwestia tego rodzaju oprogramowania była przedmiotem intensywnych debat prowadzonych przez biuro nadzoru Komitetu Inżynierów kilka cykli temu. Wielu co bardziej doświadczonych inżynierów twierdziło, że podejmowane rozwiązania niosą z sobą ryzyko, jako że satelity reprezentujące jakąś nową cywilizacje mogą być uzbrojone w środki niszczące trudne do rozpoznania i rozbrojenia.

Równocześnie jednak dowodzono, powołując się na świadectwa historii całej galaktyki, że rodzące się cywilizacje rezygnują z wojny i agresji zanim rozpoczynają podróże kosmiczne, a zatem to, że jednoznacznie nie stwierdzono obecności urządzeń niszczących czy ochronnych stanowi wystarczającą przesłankę przemawiającą za tym, by zezwolić na ostrożne przechwycenie i rozmontowanie satelity.

Wszyscy zaś zgadzali się, że szczegółowe informacje na temat poziomu techniki nowych gatunków, jakie uzyska się dzięki „inżynierii wstecznej”, będą miały nieocenioną wartość w końcowym szacunku niebezpieczeństw, na jakie narażone są repatriowane gatunki.

Ze statku kosmicznego wysuwają się zdalnie sterowane ramiona wyposażone w manipulatory. Chwytają satelitę Repatriacja I wciągają go do wielkiego pomieszczenia o wysoko skle-

PIonych sufitach. Armia małych robotów od razu atakuje i rozprasza się po całej powierzchni satelity z sondami i narzędziami. Do pamięci operacyjnej danych pierwotnych komputera pokładowego wprowadza się tryliony bitów danych satelity. Nowy gatunek nie jest bardzo zaawansowany technicznie. To niezwykłe, skoro jego przedstawiciele zbudowali, wystrzelili i utrzymali tyle satelitów.

W pomieszczeniu dochodzi do eksplozji. Statek kosmiczny rozwija swe siły ochronne, by zatrzymać rozrost ognistej kuli i zmniejszyć straty spowodowane przez mały ładunek nuklearny, który satelitę zamienił w parę. Eksplozja zostaje szybko opanowana, na pokładzie międzygwiezdnego statku doszło już jednak do poważnych zniszczeń.

Po eksplozji wielki statek poddaje się dokładnemu autotestowi. Szczegółowe komputerowe analizy szkód wskazują, że prawdopodobieństwo pomyślnego ukończenia misji rozmieszczania kolebek na ośmiu następnych planetach będzie większe, jeżeli misja zostanie zawieszona na czas niezbędny do przeprowadzenia napraw. Główny komputer uwzględniając uwarunkowania stwierdza, że płytkie oceaniczne dno na planecie, która stanowi cel ich misji, będzie idealnym miejscem postoju.

Statek wchodzi w atmosferę. Ponownie przekształca się wysuwając układ płaszczyzn aerodynamicznego sterowania. Trasę jego przelotu raptownie przecina pojazd w kształcie pocisku wystrzelony z samolotu lecącego na dużej wysokości. Statek zbliża się do pocisku i leci obok niego.

Podsłuchuje jego przekaz telemetryczny i jego dane uzgadnia z danymi wydobytymi uprzednio ze sputnika. Komputer statku próbuje złamać szyfr komend pocisku posługująć się swą olbrzymią mocą przetwarzania danych. W końcu udaje mu się i przybysz nawiązuje wzajemny kontakt z pociskiem.

Statek wydaje pociskowi polecenie odczytania podprogramu naprowadzania. Inteligentny komputer w sercu międzygwiezdnego statku wykonuje parę kwadrylionów operacji na sekundę i oblicza program strategii dalszego lotu pocisku. Zostaje on przesłany do jego algorytmu naprowadzania i pocisk w rezultacie wyląduje w oceanie niedaleko miejsca przeznaczonego dla pojazdu kosmicznego. Statek i pocisk, jeden po drugim, zanurzają się w wodach Zatoki Meksykańskiej. Oba spoczywają na dnie oceanu w odległości dwóch mil od siebie.

Po wybuchu satelity, gdy kontrolę nad statkiem przejął dokładnie zakodowany program ochronny, podjęto cztery równoległe czynności. Jeden z procesorów przeszukuje dane archiwalne tyczące tej właśnie planety, żeby stwierdzić które z miejscowych gatunków mogły przejść przez ewolucyjny przełom i w tak szybkim czasie osiągnąć zdolność poruszania się w przestrzeni kosmicznej. Z zespołem tych operacji łączy się ocena wpływu miejscowych rozwiniętych inteligentnych istot na możliwość przetrwania repatriowanych zygot; oceny, która otwiera kwestię kroków, jakie należy podjąć, by zwiększyć prawdopodobieństwo, że embriony będą rosły i rozwijały się.

Trzeci procesor centralnego komputera dokonuje szczegółowej analizy stanu statku kosmicznego, w tym uważnej oceny uzupełnień technicznych i materiałowych niezbędnych do naprawy wszystkich uszkodzonych części. Czwarty główny podprogram kieruje pracami czterech małych płaskich robotów, które wychodzą na zewnątrz do oceanu najpierw po to, by sprawdzić czy leżący w pobliżu pocisk nie jest uzbrojony i czy można zabrać go na pokład, później po to, by sporządzić katalog pobliskiej fauny i flory na wypadek, gdyby potrzebny był jakiś kamuflaż.

Dywany zabierają pocisk do statku celem dokonania dodatkowych badań, które jednak nie dostarczają nowej wiedzy. Techniczne podobieństwa między pociskiem a znalezionym wcześniej satelitą zostają włączone do katalogu danych archiwalnych. Równolegle prowadzona ocena uszkodzeń statku stwierdza, że wszystkie surowce i narzędzia niezbędne do napraw są osiągalne; z wyjątkiem ołowiu i złota, których wytworzenie w transmuterze jest trudne i pochłania dużo czasu. Jeżeli w jakiś sposób da się znaleźć dodatkową ilość złota i ołowiu, statek będzie gotów do opuszczenia planety w ciągu trzech miejscowych dni; jeżeli statek sam będzie musiał wytworzyć złoto i ołów pozyskując te pierwiastki z otaczających wód, wówczas prace nad naprawami zajmą nie mniej niż trzydzieści dni.

Dwa pozostałe procesory doszły do równie interesujących wniosków, tyczących prawdopodobieństwa. Opierając się na danych zebranych w większości podczas obławy na zagrożone gatunki, jaka miała miejsce siedem cykli temu, stwierdziły, że tylko dwa gatunki: jeden ziemny, drugi wodny, mogły prawdopodobnie przejść ewolucyjny przełom i stać się w tak krótkim czasie istotami podróżującymi w przestrzeni kosmicznej. Właściwie, jeżeli gatunek lądowy, ludzie, przetrwał krytyczny moment swego rozwoju (było to mniej więcej w tym czasie, gdy statki zoologiczne Kolonii zabrały z planety kilka okazów gatunku) i nie wymarł, to miał o wiele większą szansę stać się tym gatunkiem, który podróżuje w przestrzeni kosmicznej, co jest jeszcze bardziej prawdopodobne zwłaszcza w świetle eksperymentów przeprowadzonych na jego przedstawicielach w Kompleksie Zoologicznym. Ale jeżeli potomkowie tych dwunożnych, poruszających się w pozycji pionowej, agresywnych stworzeń rzeczywiście zaczęli podróżować w przestrzeni, to, przestrzega komputer, zygoty umieszczone w kolebce mają minimalnie małe szansę na dotrwanie do dojrzałości. Chyba że na miejscu można dokonać jakichś zasadniczych zmian w programie kolebki, a rozwój repatriantów da się zachować w tajemnicy przed ludźmi przez co najmniej milicykl.

Z punktu widzenia całej misji bardziej kłopotliwy jest poddany pod dyskusję wniosek, że w stosunkowo krótkim czasie statek może zostać odkryty przez inteligentnych i możliwe, że wrogo nastawionych mieszkańców tej planety. W razie odkrycia i poważnego zagrożenia, statek mógłby szybko opuścić tę planetę i poszukać innego schronienia, żeby dokonać napraw. Kolejnym rozwiązaniem byłoby wysłać roboty do kopalni tej planety celem wydobycia złota i ołowiu, co właściwie gwarantowałoby możliwość bezpiecznego dotarcia do następnej planety, która obfituje w metale ciężkie.

W obu przypadkach przedwczesne odkrycie przez niechętnych do współpracy Ziemian skazałoby na zagładę kolebkę z zygotami jeżeli dowiedzieliby się, że kolebka pochodzi z pozaziemskiego statku. Stąd pierwszym zadaniem jest sprawdzić, a potem ukryć ziemską kolebkę z dala od pojazdu.

Dywany znajdują na dnie i wyznaczają miejsce w odległości sześciuset czy siedmiuset jardów i platformy przewożą złotą metaliczną kolebkę do miejsca pod skalnym nawisem.

Statek zmienia wygląd swej powierzchni i upodabnia się do otaczającego oceanicznego dna. W ten sposób zmniejsza prawdopodobieństwo, że zostanie odkryty. Centralny komputer po zawiłych analizach całej swej matrycy decyzyjnej dochodzi do wniosku, że prawdopodobieństwo powodzenia całej misji będzie największe, jeżeli uda się zjednać wieloryby albo ludzi, by dostarczyli dodatkowych ilości złota i ołowiu, a także nowych informacji, które należy przekazać do kolebki. Dlatego statek bez zwłoki przeprowadza naprawy, ustawia się w położeniu startowym i przystępuje do dzieła porozumienia się z Ziemianami.

Repatriacja Dane zebrane przez badaczy z Kompleksu Zoologicznego siedem cykli temu (około stu tysięcy ziemskich lat) pozwalają sądzić, że wieloryby i ludzie mieli w owym czasie taki sam w przybliżeniu potencjał inteligencji. Język wielorybów był w tym czasie bogatszy i bardziej złożony od ludzkiego. Specjaliści zbadali go i utrwalili w archiwum jego podstawowe zasady. Statek opierając się na dawnych danych podejmuje próby kontaktu z wielorybami i równocześnie wprowadza w czyn plan porozumienia się z ludźmi.

Ponieważ wieloryby nie zmieniły się od tamtej pory w istotny sposób, próby kończą się częściowym jedynie powodzeniem; wieloryby rozumiały, że się do nich mówi, ale komunikaty wywoływały wśród nich zamieszanie i sprawiały, że były niezdolne do sformułowania odpowiedzi.

Dwa małe stada wielorybów zdołały jednak odczytać przekaz transmitowany przez obcy statek i popłynęły do jego źródła. Roboty dokładnie zbadały wieloryby na statku pokazując nawet jednemu stadu przechwycony pocisk i stwierdziły z absolutną pewnością, że wieloryby nie mogą podróżować w przestrzeni kosmicznej. A zatem to rodzaj ludzki dokonał wielkiego ewolucyjnego skoku i to z jego przedstawicielami należy się skontaktować i w jakiś sposób spowodować, by dostarczyli ołów, złoto i niezbędne informacje. Dalsze próby porozumienia z wielorybami zostają zarzucone.

Zanim na statku określono jaką posłużyć się metodą, by nawiązać kontakt z ludzkością, znakomitej okazji dostarczył przypadek. Podczas końcowej próby z wielorybami, obok przepływały trzy ludzkie istoty. Niesamowitym trafem ta trójka znalazła kolebkę i zabrała ją na ląd. Komputer statku podejmuje kroki zapobiegawcze i zarządza tymczasowe zmiany wewnątrz kolebki zapewniając jej ochronę oraz znacznie częstszą kontrolę jej stanu. Na razie jednak kolebka nie wzbudza większego zainteresowania; ludzkie istoty nie dostrzegają jej związku z kosmicznym statkiem.

Ponadto kolebka z zygotami we wczesnym stadium ich rozwoju posiada program maksymalnej odporności. Pozostając w rękach ludzi przysparza superkosmitom dodatkowych korzyści: odbiornikom w kolebce można polecić, by słuchały rozmów a potem przesyłały do statkumatki informacje, które umożliwią naukę podstaw ludzkiego języka.

Pozaziemskie komputery pracowały na granicy swych możliwości chcąc poradzić sobie z ludzką mową nie narażając równocześnie na niepotrzebne zagrożenia ziemskiej kolebki i całej misji. Komputery miały już zdecydować się na szybkie uderzenie na kopalnie ołowiu i złota, gdy nagle zrozumiały, że trzy ludzkie istoty, które znalazły kolebkę zamierzają powrócić. Wszystkie procesory statku połączyły się, by zaprojektować scenariusz, który zmusi tych ludzi do udzielenia statkowi pomocy. Na ich przyjęcie przekształcono nawet wnętrze statku. Bo jeżeli realizacja scenariusza powiodłaby się, to statek mógłby — co bardzo prawdopodobne — kontynuować swoją misję złożywszy bezpiecznie miliony repatriowanych zygot i nie zakłócając równocześnie głównego biegu życia na Ziemi. A taki pierwotnie był cel misji.

NIEDZIELA

1

Było już po drugiej w nocy, gdy Florida Queen opuściła przystań i wypłynęła na Zatokę Meksykańską. Nick prowadził łódź, Carol i Troy stali przy relingu. — No, aniołku — powiedział Troy — to było niesamowite przeżycie, co? I muszę przyznać, że sam jestem ciekaw, co tym razem odkryjemy, jak zanurkujemy.

— Myślałam, że wiesz, co będzie — odpowiedziała Carol pokazując na jego bransoletkę. — „Oni” nie powiedzieli ci wszystkiego?

— „Oni” powiedzieli mi dużo. I coraz lepiej rozumiem ich informacje. Tylko skąd mam wiedzieć, czy mówią prawdę?

— Swego czasu mieliśmy ten sam problem z tobą — rzucił Nick spod osłony. Łódź znajdowała się już prawie na otwartym morzu. Światła Key West oddalały się. — W ostatecznym rozrachunku, zwłaszcza gdy absolutnie nic nie ma sensu, wszystko sprowadza się do kwestii zaufania.

Gdybym zadał sobie logiczne pytanie, dlaczego w środku nocy wypływam na Zatokę Meksykańską i wiozę złoto, ołów i informacje dla jakichś kosmitów, którzy zatrzymali się tu na ziemi, żeby naprawić…

Carol zaśmiała się i przerwała mu: — Ależ nie sposób logicznie rozważyć całej tej serii wypadków. Troy już o tym mówił. Nie kierujemy się logiką. I nawet nie wydaje mi się, zęby to była sprawa zaufania. — Przerwała i spojrzała na gwiazdy. — TO raczej sprawa wiary.

Troy objął Carol ramieniem i uśmiechnął się. — Zgadzam się z tobą aniołku. Ostatecznie gówno wiemy. Tylko „oni” wiedzą.

Carol ziewnąła. Na łodzi panował spokój. Wszyscy byli bardzo zmęczeni. Po tym jak strażnicy przyskrzynili Homera i Gretę w Miyako Gardens, oczywiście wezwano policję. Przybyła w niespełna dziesięć minut, ale wyglądało na to, że przesłuchanie potrwa całą wieczność. Od Carol, Nicka i Troya zażądano, by każde z nich złożyło oddzielne pisemne zeznanie. Homer i Greta nie przyznali się do niczego, mimo że posiadali broń, którą zabrali im strażnicy, a w samochodzie Troya znaleziono pasującą do niej kulę. Homer zadzwonił do swojego adwokata i spodziewał się, że w ciągu czterech do sześciu godzin zostanie zwolniony za kaucją.

Kiedy cała trójka dotarła wreszcie do przystani (musieli iść pieszo, ponieważ policja zajęła samochód Troya jako dowód) Troy przypomniał sobie, że nie zainstalował jeszcze nowego sprzętu do nawigacji. Montaż i kontrola nowego procesora szły mu bardzo opornie, być może dlatego, że był zmęczony albo i dlatego, że przez jakiś czas dwójka jego przyjaciół zaglądała mu przez ramię wprawiając go w zdenerwowanie.

Tymczasem Carol i Nick zaczęli przeszukiwać łódź chcąc mieć pewność, że na pokładzie znajdują się trzy komplety sprzętu do nurkowania, jako że te, których używali wieczorem, zostały w bazie Marynarki. Nick przypomniał sobie, że załadował na łódź wystarczającą ilość dodatkowego wyposażenia, aby obsłużyć liczną grupę z Tampy, która pierwotnie wyczarterowała Florida Queen na weekend. Miał rację, ale podczas przeglądu okazało się, że jeden z regulatorów działał wadliwie i trzeba go było wymienić na zapasowy.

W czasie marszu z hotelu do przystani, Nick, Carol i Troy jednogłośnie zadecydowali, że wszyscy troje wyruszą na podwodne spotkanie ze statkiem kosmitów. Innego sensownego rozwiązania nie było. Łódź na pewno bez ryzyka mogła zostać na kotwicy. Do tego żadne z nich nie zniosłoby myśli, że ominie go kulminacyjny punkt przygody.

Nick wprowadził do procesora nawigacji współrzędne miejsca nurkowania i włączył autopilota. Zobaczył, że Carol znowu ziewa. To było zaraźliwe. Kiedy otworzył usta w długim odprężającym ziewnięciu, zdał sobie sprawę, jak bardzo jest wyczerpany. Przeszedł za osłonę i w bezładnej stercie zapasów znalazł dwa lekkie materace.

Jeden z nich zaczął nadmuchiwać.

Carol przyszła na tył łodzi, gdy pierwszy materac był już prawie napompowany. Światło lampy na osłonie przydawało jej twarzy blasku. Jest piękna, nawet kiedy jest zmęczona, pomyślał Nick. Wskazał drugi materac. Carol schyliła się i zaczęła pompować. Jest przy tym bardzo zdolna, myślał dalej. Nigdy nie spotkałem kobiety, która byłaby tak dobra w tylu rzeczach.

Nick skończył nadmuchiwać swój materac i położył go na pokładzie. Carol męczyła się, więc pomógł jej napompować do końca drugi materac. Chwycił kilka ręczników i podłożył je pod ich głowy zamiast poduszek. — Musimy się trochę przespać — powiedział tłumacząc się. — Musimy się wszyscy trochę przespać, bo inaczej będziemy za bardzo oklapnięci podczas nurkowania.

Carol skinęła głową i z powrotem zajrzała pod osłonę.

Nie masz nic przeciwko, żebyśmy z Nickiem ucięli sobie krótką drzemkę? — zagadnęła do Troya. Uśmiechnął się przyzwalająco. — Gdybyś chciał skorzystać z materaca — ciągnęła — obudź jedno z nas albo oboje za godzinę.

— Odwróciła się i ruszyła z powrotem. — Aha, Troy — zapytała, zanim wyszła.

— Tak, aniołku — odpowiedział.

— Wiesz, skąd „oni” pochodzą? — pokazała na niebo.

Księżyc zbliżał się do pełni i był tak jasny, że niewiele gwiazd było widać; minął zenit i chylił się ku zachodowi.

Troy spojrzał na niebo i przez blisko minutę trwał w zamyśleniu. — Nie, aniołku — odezwał się wreszcie.

— Myślę, że próbowali mi powiedzieć, może nawet dwa razy, ale tego nie rozumiem. Ale ja to wiem, że pochodzą z innej gwiazdy.

Teraz Troy podszedł do Carol i pocałował ją w policzek.

— Śpij mocno i nie daj się pluskwom — powiedział. — A kiedy się obudzisz, może sama będziesz mogła „ich” zapytać.

Skąd pochodzicie i dlaczego wylądowaliście tutaj, w tym miejscu, o tym czasie? Zasłoniła oczy przed blaskiem księżyca i skupiła uwagę na Syriuszu, rzeczywiście najjaśniejszej gwieździe na niebie. Czy tam jest wasz dom, na innej gwieździe? Matki, ojcowie i bracia? Czy znacie miłość i oceany, i góry, i muzykę? I tęsknotę, i samotność, i lęk przed śmiercią? Nie rozumiała dlaczego, ale łzy napłynęły jej do oczu. Spuściła wzrok i zawróciła w stronę materaców. Nick już się położył. Leżał na boku i miał zamknięte oczy. Carol ułożyła się na materacu obok niego. Wyciągnęła rękę i wsunęła ją w jego dłonie. Przycisnął jej dłoń do ust, delikatnie pocałował i przytulił do swego policzka.

Nick miał osobliwy sen. Znajdował się w głównym holu ogromnej biblioteki publicznej o dwudziestu piętrach zapełnionych książkami. Widział spiralne schody, które prowadziły do stojących na górze regałów. — Ależ pan nie rozumie — tłumaczył bibliotekarzowi, który stał za długim kontuarem. — Te wszystkie książki muszę przeczytać w ten weekend. Bo inaczej nie przygotuję się do poniedziałkowego testu.

— Żałuję, proszę pana — odpowiedział nieśmiały bibliotekarz przestudiowawszy po raz drugi listę Nicka.

— Ale wszystkie egzemplarze tych książek są aktualnie wypożyczone.

Zaczęła go ogarniać panika. Spojrzał w górę, na niesamowicie wysoki sufit i na piętra pełne półek z książkami.

Ma trzecim piętrze zobaczył Carol Dawson, jak oparta o balustradę czytała książkę. Paniczny lęk zaczął ustępować. Będzie orientowała się w materiale, pomyślał sobie we śnie. Popędził do krętych schodów i susami przemierzył dwie kondygnacje.

Kiedy dotarł do Carol, brakowało mu tchu. Czytała jedną z książek, które znajdowały się na jego liście. — O, świetnie — powiedział między jednym a drugim sapnięciem jak tylko cię zobaczyłem, wiedziałem, że jest po kłopocie.

Spojrzała na niego figlarnie. Bez ostrzeżenia wepchnęła rękę w jego dżinsy i złapała za penisa. W odpowiedzi natychmiast pochylił się, żeby ją pocałować. Potrząsnęła głową i cofnęła się. Balustrada puściła a oni spadali, spadali. Zbudził się, zanim uderzyli o podłogę w holu biblioteki.

Przebudzony zadrżał. Carol bacznie mu się przyglądała.

Głowę złożyła na dłoniach, leżała oparta na łokciach.

— Dobrze się czujesz? — zapytała jak tylko otworzył oczy.

Powrót do rzeczywistości po wyrazistym śnie zajął Nickowi kilka sekund. Serce nadal gwałtownie mu łomotało.

— Chyba tak — powiedział. Carol w dalszym ciągu przyglądała mu się. — Dlaczego tak na mnie patrzysz?

— spytał.

— No — zaczęła — zbudziłam się, bo gadałeś. Wydawało mi się nawet, że parę razy usłyszałam swoje imię.

Może sobie to wymyśliłam. Jeśli wolno spytać, często mówisz przez sen?

— Nie wiem — odpowiedział Nick. Zaśmiał się krótko.

— Nikt mi o tym jeszcze nie wspominał.

— Nawet Moniąue? — Carol nie spuszczała Nicka z oczu. Widziała, że wahał się, co odpowiedzieć.

Znów naciskasz, wtrącił się jej wewnętrzny głos. Daj człowiekowi uporządkować sprawy po swojemu.

Nick odwrócił wzrok. — Nie sypialiśmy ze sobą zbyt długo — odpowiedział cicho. Nastąpiła długa pauza. — Poza tym — odezwał się, z powrotem patrząc na Carol — to było dziesięć lat temu. Byłem bardzo młody. A ona była mężatką.

Kiedy spali, Troy zgasił światło na szczycie osłony.

Teraz ich twarze rozjaśniał jedynie blask księżyca. Nadal patrzyli na siebie w milczeniu. Nick nie opowiadał Carol wiele o Moniąue, ale powiedział jej więcej niż komukolwiek nie wyłączając własnych rodziców. Carol wiedziała, ile wysiłku kosztowała go uczciwa odpowiedź na jej pytanie. Z powrotem położyła się na plecy i wyciągnęła rękę do Nicka.

— No więc, panie Williams, tacy jesteśmy. Dwoje samotnych podróżników na oceanie życia. Oboje jesteśmy po trzydziestce. Wielu naszych przyjaciół i szkolnych kolegów już dawno mieszka w tych domach na przedmieściach z dwójką dzieciaków i z psem. Dlaczego nie my? Co jest w nas innego?

Księżyc nad nimi przyśpieszał swój bieg po łuku w dół.

Gdy zaszedł, po przeciwnej stronie pokazało się więcej gwiazd. Nickowi zdawało się, że widzi, jak jedna z nich spada. Żeby nie trzeba było uciekać przed uczuciami. Nick wybiegł myślami w przód i przez chwilę wyobraził sobie, że wiąże się z Carol. Nie pozwoliłaby na to. Przynajmniej nie miałbym żadnych wątpliwości, na czym stoimy.

— Kiedy w piątek rano byłem w domu Amandy Winchester — odpowiedział w końcu na pytanie Carol — powiedziała mi, że szukam kobiety z marzeń, kogoś absolutnie doskonałego i że zwykłym śmiertelniczkom zawsze według mnie czegoś brakuje. — Podparł głowę i spojrzał na Carol. — Ale myślę, że to coś innego. Przypuszczam, że nie chcę się angażować ze strachu przed odrzuceniem.

Czy ja naprawdę to powiedziałem? — dziwił się Nick poruszony do głębi. Czuł, że nie powinien był dzielić się tą myślą. Natychmiast wyzwoliły się jego siły obronne i już gotowił się, by nonszalancko czy bagatelizujące jej odparować.

Tak się jednak nie stało. Carol była spokojna i pogrążona w zadumie. W końcu odezwała się. — Ja bronię się inaczej — powiedziała. — Zawsze rozgrywam to bezpiecznie. Wybieram mężczyzn, których podziwiam i szanuję, intelektualnych partnerów, jeśli wolisz, ale do których nie czuję żadnych namiętności. Ale jak spotykam mężczyznę, który nastraja banjo i dzwonki, uciekam w drugą stronę.

Bo się boję, pomyślała. Boję się, że mogłabym pokochać go tak bardzo, jak kochałam ojca. A nie przeżyłabym, gdybym jeszcze raz miała zostać porzucona.

Poczuła rękę Nicka na policzku. Delikatnie ją pieścił.

Sięgnęła po jego dłoń i uścisnęła. Uniósł się i położył na boku chcąc ją lepiej widzieć. Znać było, że pragnie, by ją pocałował. Ponownie ścisnęła jego dłoń. Powoli, nieśmiało przytknął swoje usta do jej ust. To był czuły, pełen uwielbienia pocałunek, pozbawiony gorączki czy jawnej namiętności; przenikliwe, zręczne pytanie o początek romansu, albo zaledwie pocałunek, jaki wymieniają ludzie, których ścieżki przypadkiem się skrzyżowały. Carol usłyszała banjo i dzwonki.

2

Winters stał sam na pokładzie i spokojnie palił. Płynęli przerabianym trawlerem, niezbyt dużym, ale bardzo szybkim. Port opuścili dopiero po czwartej, ale już prawie dopadali swojej ofiary. Komandor przetarł oczy i ziewnął.

Był zmęczony. Wypuścił dym na ocean. Na wschodzie widać było ledwie nikłą zapowiedź świtu. Wydawało mu się, ze na zachodzie, od strony księżyca zobaczył przyćmione światło innej łodzi.

Ci młodzi ludzie są chyba całkiem pomyleni, pomyślał zastanawiając się nad wypadkami minionego wieczoru. Po kiego diabła uciekli? Czy zepchnęli Todda z tych schodów?

O ileż prościej byłoby, gdyby po prostu tam zostali i poczekali, aż wrócimy.

Przypomniał sobie wyraz twarzy porucznika Ramireza, kiedy ten przerwał mu rozmowę telefoniczną z Betty.

— Przepraszam, panie komandorze — powiedział Ramirez. Nie mógł złapać tchu. — Musi pan szybko przyjść.

Porucznik Todd jest ranny, a nasi więźniowie uciekli.

Powiedział żonie, że nie ma pojęcia, kiedy będzie w domu, a potem dołączył do Ramireza, który szybko wracał do pawilonu administracji. Po drodze Winters myślał o Tiffani, o tym jak trudno mu było wytłumaczyć siedemnastolatce, że nie może po prostu rzucić wszystkiego i spotkać się z nią na przyjęciu. — Ale pracować możesz każdej nocy i każdego dnia, Yernon, a to nasza jedyna okazja, żebyśmy byli razem. — Wypiła już za dużo szampana. Potem, gdy w trakcie rozmowy Winters wyjaśnił, że prawie na pewno wcale nie przyjdzie na przyjęcie i że poprosi Melvina i Marca, żeby odwieźli ją do domu, Tiffani — rozdrażniona — po prostu się wściekła i przestała zwracać się do niego po imieniu. — W porządku, komandorze — powiedziała — chyba zobaczymy się w teatrze w czwartek wieczorem.

Rzuciła słuchawkę i Winters poczuł rozdzierający serce ból. O kurwa, zaklął w duchu, niech to szlag trafi. Wyobraził sobie, że wskakuje do samochodu zapominając o Toddzie, Ramirezie i zagubionym pocisku i jedzie na przyjęcie, żeby wziąć Tiffani w ramiona. Ale nie zrobił tego. Pomimo niewyobrażalnej tęsknoty, nie potrafił wyzbyć się poczucia obowiązku. Jeżeli to ma się stać, pomyślał pocieszając się, to ten żar namiętności znowu zapłonie. Ale nawet przy jego małym doświadczeniu, Winters swoje wiedział. Zbieżność w czasie jest wszystkim w miłosnym związku. Jeśli w krytycznej chwili straci się rozpęd, zwłaszcza gdy rytm namiętności zmierza do kulminacji, nigdy już się go nie odzyska.

Ramirez wezwał już do bazy lekarza, który przyszedł do pawilonu tuż po dwóch oficerach. Kiedy stali tam razem, Ramirez stwierdził, że coś tu nie gra, że Todd nie mógłby potłuc się tak mocno, o ile nie zostałby zrzucony albo zepchnięty z betonowych schodów. Podczas badania lekarskiego porucznik zaczął się poruszać. — Doznał silnego wstrząsu — powiedział lekarz, jak tylko na początku zbadał oczy Todda. — Pewnie nic mu nie będzie, ale rano czeka go straszny ból głowy. Tymczasem przenieśmy go na izbę chorych i zaśzyjmy tę ranę.

Dla Wintersa to było bez sensu. Kiedy cierpliwie czekali w sąsiednim pokoju, aż lekarz i pielęgniarki skończą szyć ranę na głowie porucznika, Winters starał się wykoncypować ewentualny motyw, dla którego Nick, Carol i Troy mogliby zaatakować Todda a potem uciec. Ta Dawson to szykowna i mająca wzięcie kobieta. Dlaczego by to robiła?

Zastanawiał się, że może cała trójka była zamieszana w jakąś wielką transakcję narkotykową. To przynajmniej wyjaśniałoby całą sprawę tego złota. Ale Todd i Ramirez nie znaleźli ani śladu narkotyków. Więc co, u diabła, się dzieje?

Porucznikowi Toddowi nie pozwolono spać podczas zabiegu w sali operacyjnej. Dostał tylko miejscowe znieczulenie. Jednak reagował niezbyt przytomnie na proste pytania lekarza. — To się czasem zdarza przy wstrząsie — powiedział potem oficer medyczny. — Przez dzień czy dwa może być jeszcze taki nieposkładany.

Pomimo tego, około drugiej, zaraz po tym jak ogolono, zszyto i zabandażowano Toddowi głowę, komandor Winters i porucznik Ramirez postanowili zapytać go o to, co się zdarzyło w pawilonie. Trudno było przyjąć do wiadomości odpowiedzi Todda, mimo że powtarzał je, słowo w słowo dwukrotnie. Upierał się, że marchew wielkości sześciu stóp z pionowymi szczelinami na twarzy ukryła się w łazience i wyskoczyła na niego, gdy robił siku. Jak go zaatakowała, wyrwał się, ale gigantyczna marchew ścigała go potem po głównym pomieszczeniu pawilonu.

— A właściwie jak to coś…

— Marchew — przerwał Todd.

— A jak ta marchew was zaatakowała? — ciągnął Winters. Jezu, pomyślał, ten facet zwariował. Tylko jeden guz na głowie a tu kompletny bzik.

— To trudno dokładnie powiedzieć — wolno odpowiedział Todd. — Widzi pan, ona miała takie cztery interesy, które zwisały z tych pionowych szczelin w jej głowie.

Wyglądały zupełnie…

Wszedł lekarz i przerwał. — Panowie — powiedział z perfekcyjnie zawodowym uśmiechem — mój pacjent rozpaczliwie potrzebuje odpoczynku. Niektóre z tych pytań z całą pewnością mogą poczekać do jutra.

Komandora Wintersa ogarnęła konsternacja, kiedy obserwował, jak Todda przewożą na łóżku z sali operacyjnej na izbę chorych. Gdy tylko Todd znalazł się poza zasięgiem słuchu, komandor odwrócił się do porucznika Ramireza. — I co to wszystko według pana znaczy?

— Panie komandorze, nie znam się na medycynie…

— Wiem o tym poruczniku. Niepotrzebna mi pana opinia medyczna. Chcę wiedzieć, co pan sądzi o, hm, sprawie tej marchwi. Niech go diabli, pomyślał Winters.

Czy on nie ma wyobraźni, że nawet nie zareagował na opowiadanie Todda?

— Panie komandorze — odpowiedział Ramirez — sprawa marchwi wykracza poza moje życiowe doświadczenie.

— Skromnie mówiąc, dopowiedział Winters uśmiechając się pod nosem i strzepnął papierosa do wody. Przeszedł do małej budki sterowej i sprawdził urządzenia nawigacyjne.

Byli zaledwie siedem mil od celu i szybko się do niego zbliżali. Zamknął przepustnicę i zostawił łódź na jałowym biegu. Nie chciał podpływać bliżej do Florida Queen, póki Ramirez i dwaj pozostali marynarze nie zajmą pozycji.

Szacował, że do wschodu słońca było jeszcze jakieś czterdzieści minut. Znowu roześmiał się, że Ramirez nie chciał ryzykować komentarza na temat opowieści Todda o marchwi. Ale to dobry oficer. Jedyny jego błąd to ten, że słuchał Todda. Winters przypomniał sobie jak szybko Ramirez, w najdrobniejszych szczegółach, zorganizował ich obecne wyjście; wybrał ten przerobiony trawler, bo był szybki i nie rzucał się w oczy; zerwał dwóch nieżonatych marynarzy, którzy pracowali dla niego w wywiadzie, i otworzył specjalne połączenie między trawlerem a bazą, tak że pozycja Florida Queen była przez cały czas znana.

— Musimy ich ścigać. Naprawdę nie mamy wyboru — powiedział z przekonaniem Ramirez do Wintersa, gdy sprawdzili, że łódź Nicka rzeczywiście opuściła Przystań Hemingwaya tuż po drugiej. — Bo inaczej nigdy nie moglibyśmy, wy tłumaczyć tego, że na samym początku ich aresztowaliśmy.

Winters niechętnie zgodził się i Ramirez zorganizował pościg. Rozkazał młodszym mężczyznom, żeby się trochę przespali, podczas gdy sam układał plan. Jest prosty.

Dobra, chodźcie z nami i odpowiedzcie na pytania albo oskarżymy was o akcję wywrotową z 1991. Teraz, kiedy silnik łodzi pracował na wolnych obrotach, Winters był przygotowany i mógł obudzić Ramireza i dwóch pozostałych ludzi. Z nastaniem świtu zamierzał aresztować Nicka, Carol i Troya.

Wiatr zmienił kierunek i Winters zatrzymał się na chwilę, by sprawdzić pogodę. Odwrócił się w stronę księżyca.

Powietrze nagle wydało się cieplejsze, niemal gorące i przypomniał sobie noc u wybrzeży Libii przed ośmiu laty.

Najgorsza noc w moim życiu, pomyślał. Przez kilka chwil wahał się, czy nie zarzucić tego planu i zadawał sobie Pytanie, czy właśnie nie popełnia kolejnego błędu.

Wtedy usłyszał dźwięk trąbki, po którym — w jakieś może cztery sekundy później — rozległ się dźwięk podobny, ale cichszy. Rozejrzał się po łagodnym oceanie. Nie zauważył niczego. Teraz usłyszał cały zespół trąbek i ich echo. Oba dźwięki dobiegały wyraźnie z zachodu. Wytężył wzrok w stronę księżyca. Na tle jego tarczy ujrzał coś, co wyglądało na grupę pląsających w wodzie węży. Wszedł do sterówki po lornetkę.

Gdy komandor z powrotem podszedł do relingu, zewsząd dobiegała go już wspaniała symfonia. Skąd ta niesamowita muzyka? zdążył jeszcze zapytać zanim do reszty nie poddał się jej hipnotyzującemu pięknu. Porażony stał przy relingu i uważnie słuchał. Muzyka była głęboka, poruszająca, przepełniona tęsknotą. Wintersa porwało nie tylko w jego własną przeszłość, w której zachowały się jego najwcześniejsze wspomnienia, ale przeniosło także na inną planetę, do innej epoki, gdzie dumne i pełne godności węże o niebieskich szyjach przyzywały swych kochanków podczas corocznego krótkiego rytuału płci.

Był urzeczony. Łzy napłynęły mu do oczu. Machinalnie podniósł lornetkę i wycelował w niezwykłe, wijące się kształty. Były, niczym widma, zupełnie przeźroczyste.

Światło księżyca prześwietlało je. Gdy Winters obserwował tysiące tańczących nad wodą szyi rozkołysanych w idealnym rytmie, gdy słyszał muzykę potężniejącą w finałowym crescendo kantoreańskiej symfonii płci, oczy zaszły mu mgłą i przysiągłby, że oto widzi przed sobą w wodzie obraz Tiffani Thomas, że to ona przyzywa go pieśnią tęsknoty i pragnienia. Jej widok i dźwięk muzyki spustoszyły mu serce. Przenikało go uczucie dotkliwej, niepowetowanej straty.

Tak, mówił do siebie gdy Tiffani nadal przywoływała go z oddali. Idę. Przepraszam, kochanie. Jutro przyjdę do ciebie. Będziemy… Przerwał swój wewnętrzny monolog, by otrzeć łzy. Muzyka wchodziła teraz w finałowe crescendo ogłaszając, że właśnie odbywa się godowy taniec par kantoreańskich węży. Winters znowu popatrzył przez lornetkę.

Obrazu Tiffani nie było. Wyregulował ostrość. Zobaczył Joannę Carr, uśmiechnęła się przelotnie i zniknęła. Chwilę później wydało mu się, że tuż pod księżycem tańczy arabska dziewczynka z plaży w Yirginii. Była radosna i wesoła.

Ona także momentalnie zniknęła.

Muzyka była wszędzie. Pełne, potężne wybuchy brzmienia nie tyle zapowiadały rozkosz, ile sprawiały, że rozkosz się przeżywało… Jeszcze raz spojrzał przez lornetkę. Księżyc zachodził. Obraz na jego tarczy nie pozostawiał wątpliwości. Winters wyraźnie widział twarz Betty i Hapa. Oboje uśmiechali się do niego z głębokim, niezmiennym uczuciem. Widział ich, póki księżyc całkiem nie pogrążył się w oceanie.

3

Carol mocowała się poprawiając sprzęt do nurkowania.

— Pomóc ci w czymś, aniołku? — spytał Troy. Podszedł i stanął obok niej w półmroku. Był już całkowicie przygotowany do zadania. — Nie miałam czegoś takiego na sobie od czasu pierwszych lekcji nurkowania — powiedziała denerwując się na niewygodny, staromodny sprzęt.

Troy zapiął jej wokół talii pas z ciężarkami. — Boisz się, co, aniołku? — Carol zrazu nie odpowiedziała. — Ja też.

Mój puls musi być chyba dwa razy szybszy niż normalnie.

Ekwipunek Carol wreszcie ją chyba zadowolił. — Wiesz, Troy, nawet po tych trzech ostatnich dniach mój mózg ledwie może przekonać resztę mojego ciała” że to wszystko dzieje się naprawdę. Wyobraź sobie, że dajesz coś takiego komuś do przeczytania. „Kiedy przygotowywaliśmy się do powrotu na pozaziemski statek kosmiczny… „

— Hej, ludziska, chodźcie tu — zawołał Nick z drugiej strony osłony. Carol i Troy przeszli na dziób łodzi. Nick patrzył na ocean, na wschód. Wręczył Carol małą lornetkę.

— Widzisz światło, tam daleko, zaraz na lewo od tej wyspy?

Carol ledwie mogła dostrzec. — Aha — odpowiedziała.

— Czy to nieprawdopodobne, że gdzieś na oceanie jest jeszcze jedna łódź?

— Oczywiście — odpowiedział Nick. — Ale to światło nie rusza się od piętnastu minut. Po prostu tam jest.

Dlaczego jakaś łódź rybacka albo inna miałaby…

— Ciii — przerwał Troy. Położył palec na ustach. — Słuchajcie — szepnął — słyszę muzykę.

Jego towarzysze stali w milczeniu na pokładzie. Za nimi w oceanie znikał księżyc. Prócz delikatnego plusku wszyscy troje słyszeli coś, co brzmiało jak kulminacja symfonii granej przez całą orkiestrę. Słuchali przez trzydzieści sekund. Brzmienie osiągnęło szczyt, nieznacznie przycichło a potem nagle urwało się.

— To było piękne — zauważyła Carol.

— I niesamowite — powiedział Nick podchodząc do niej. Skąd u licha ta muzyka? Czy ktoś, gdzieś tam wypróbowuje nowy system stereo? Mój Boże, jeżeli ten dźwięk dochodzi z odległości pięciu czy dziesięciu mil, to tam w pobliżu musi być ogłuszający.

Troy odszedł na bok. Intensywnie o czymś myślał. Nagle odwrócił się do towarzyszy. — Wiem, że brzmi to idiotycznie — powiedział do Nicka i Carol — ale myślę, że muzyka była sygnałem, żebyśmy zanurkowali. Chyba że to ostrzeżenie.

— Cudownie — powiedziała Carol. — Akurat tego nam trzeba, żebyśmy nabrali pewności siebie. Jakiegoś ostrzeżenia, jakbyśmy nie dość byli zdenerwowani.

Nick objął ją ramieniem. — Hej, proszę pani, proszę nas teraz nie osłabiać. Po tych wszystkich śmiałych uwagach na temat najbardziej wyjątkowego przeżycia pod słońcem…

— Naprawdę, chodźmy — powiedział Troy niecierpliwie. Sprawiał wrażenie niespokojnego i bardzo poważnego.

— Wyraźnie dostaję wiadomość, że mamy teraz nurkować.

Powaga Troya zmieniła nastrój. Cała trójka w milczeniu pracowała nad zabezpieczeniem ołowiu, złota i dysków w niezatapialnych workach. Niebo na wschodzie już jaśniało. Do wschodu słońca brakowało zaledwie piętnastu minut.

Carol zauważyła, że Nick wydaje się nieco roztargniony.

Chwilę przed opuszczeniem łodzi podeszła do niego. — Wszystko w porządku? — zapytała cicho.

— Tak — odparł. — Próbuję tylko zrozumieć, czy przypadkiem kompletnie nie zwariowałem. Od ośmiu lat myślałem o tym, co bym zrobił, gdybym kiedyś zdobył pełen udział ze skarbu. I właśnie teraz mam to wszystko sprezentować jakimś kosmitom, Bóg raczy wiedzieć skąd.

— Spojrzał na nią. — Tu jest tyle złota, że na długo by starczyło trojgu ludziom.

— Wiem — powiedziała i lekko go uścisnęła. — Muszę przyznać, że też o tym myślałam. Ale tak naprawdę, to część należy do Amandy Winchester, część do Jake’a Lewisa, większość do urzędu podatkowego… — Uśmiechnęła się szeroko. — I to tylko pieniądze. To nic w porównaniu z tym, że jesteśmy jedynymi ludźmi, którzy nawiązali dwustronny kontakt z przybyszami z innej planety.

— Mam nadzieję, że się nie mylisz — westchnął. — Mam nadzieję, że jak jutro się obudzę, nie będę uważał, że popełniłem straszny błąd. Cały ten epizod był tak dziwaczny, że podejrzewam, że nie funkcjonuję normalnie. Nie wiemy nawet, czy ci obcy są do nas przyjaźnie nastawieni…

Carol włożyła maskę. — Nigdy nie dowiemy się wszystkiego — powiedziała. Wzięła go za rękę. — Chodźmy, Nick.

Troy pierwszy znalazł się w wodzie. Nick i Carol poszli w jego ślady. Przed nurkowaniem uzgodnili, że Carol weźmie reflektor i poprowadzi grupę. Z nich trojga mogła poruszać się z największą swobodą, ponieważ każdy z mężczyzn ciągnął niezatapialny worek. Wszystkich niepokoiło, że mogą mieć trudności z trafieniem do statku. Drobiazgowo przedyskutowali działania niezbędne do jego odnalezienia. Niepotrzebnie się martwili. Trzydzieści stóp pod Florida Queen, dokładnie w tym miejscu, gdzie w czwartek była szczelina, widać było światło. Carol pokazała na nie i mężczyźni popłynęli za nią. Gdy podpłynęli bliżej, przekonali się, że źródłem światła jest prostokątna płaszczyzna o długości dwudziestu stóp i szerokości dziesięciu. Dostrzegli tylko coś, co wyglądało jak jakieś tworzywo czy tkanina z łagodnym światłem z tyłu.

Carol zawahała się. Tuż obok niej przepłynął przez oświetloną powierzchnię Troy ciągnąc za sobą niezatapialny worek. Nick i Carol czekali. Carol czuła, że jest spięta.

No, Dawson, pomyślała, teraz twoja kolej. Wzięła głęboki oddech i wpłynęła do środka. Poczuła, że coś, jakby plastik, dotyka jej twarzy. Znalazła się w tunelu. Bystry nurt pociągnął ją w prawo. Zjechała w dół po małej wodnej ślizgawce i osiadła w płytkim zbiorniku nadnie. Podniosła się i zaczęła zdejmować ekwipunek.

Troy stał na podłodze, jakieś dziesięć stóp od brzegu basenu. Obok niego był strażnik, który już wziął worek i zręcznie oddzielał sztabki od dyskietek. Kiedy Carol przyzwyczaiła wzrok do panującego wokół mrocznego światła, zobaczyła że strażnik ładował teraz złoto na małą platformę umieszczoną na gąsienicach na wysokości jednej stopy nad podłogą. Zaraz potem ułożył dyskietki i ołowiane ciężarki na dwóch innych platformach. Dywan, który do tej pory leżał nie zauważony pod ścianą z lewej strony, uniósł się i najwyraźniej uruchomił gąsienice pod platformami, kierując je do pobliskiego korytarza.

Carol ściągnęła maskę i skończyła zdejmować ekwipunek. Znajdowała się w pokoju średniej wielkości, trochę podobnego do tych, na jakie natknęli się z Troyem na początku ich ostatniego nurkowania. Wygięte płyty ścian były tu czarnobiałe. Po lewej stronie, obok płytkiego basenu, znajdowało się okno wychodzące na ocean. Sklepienie było niskie, zaledwie parę stóp nad jej głową, co przyprawiało ją’o klaustrofobię. Więc znowu tu jestem, z powrotem w Krainie Czarów. Tym razem zrobię dużo zdjęć. Sfotografowała pochód dywanu i trzech platform.

Następnie wymieniła obiektywy i zrobiła szybko tuzin zbliżeń strażnika stojącego obok Troya. Miał taki sam amebokształtny korpus jak ten, z którym zetknęła się dzień wcześniej, ale z jego górnej części sterczało tylko pięć instrumentów. Strażnik prawdopodobnie przyzwyczaił się już, że jego zadanie to odbierać od nich trojga przedmioty.

Troy podszedł do Carol. — Gdzie Nick? — spytał. Mój Boże, pomyślała Carol, kiedy się odwróciła i spojrzała w stronę zjeżdżalni i płytkiego basenu. Prawie zapomniałam, skarciła siebie, i nie poczekałam na Nicka. Przecież on nigdy tu na dole nie był…

Nick nie zapanował nad swym wielkim ciałem i obijając się o boki zjeżdżalni wpadł do płytkiego basenu. Za nim runął ciężki worek, który zdzielił go w plecy tuż nad nerkami. Podcięło mu nogi, upadł, a potem znowu wstał.

W kombinezonie płetwonurka, z cienkim plastikowym sznurkiem wokół nadgarstka, do którego przymocowany był worek, wyglądał jak gość z kosmosu.

Carol i Troy śmiali się, gdy Nick gramolił się z basenu.

— Świetnie, profesorze — zawołał Troy. Wychylił się, żeby podać mu rękę. — Fatalnie, że tego wejścia nie mamy na taśmie.

Nick wyjął ustnik. Dyszał. — Serdeczne dzięki, że zaczekaliście, przyjaciele — wyjąkał. Rozejrzał się wokół. — Tak czy owak,’ co to za miejsce?

Tymczasem podszedł strażnik i już ciągnął za torbę jednym ze swych wysięgników. — Zaraz, kosmito — powiedział Nick tłumiąc strach. — Daj mi się najpierw rozeznać.

Strażnik robił swoje. Wysięgnikiem podobnym do noża odciął worek poniżej nadgarstka, do którego worek był przywiązany. Potem chwycił worek ze złotem i ołowiem i w jakiś sposób przecisnął go przez swoją półprzepuszczalną błonę. Kiedy odwrócił się i przeszedł przez pokój, widać było, że worek przylega do urządzeń sterowniczych w jego wnętrzu i że jest nietknięty. Wyszedł tym samym wyjściem, co poprzednio dywan i platformy.

— Było mi miło — zdobył się Nick na słowo, widząc jak dziwny stwór znika z łupem. Skończył zdejmować ekwipunek i podszedł do Troya. — Dobra, JefTerson, ty teraz jesteś szefem, co robimy?

— A więc, profesorze — odpowiedział Troy — o ile wiem, nasze zadanie skończone. Jeżeli chcecie, możemy na nowo się oporządzić i wyskoczyć przez to okienko tam w ścianie. Najwyżej za pięć minut bylibyśmy z powrotem w łodzi. O ile dobrze rozumiem informacje, te nicponie lada chwila będą gotowe do wyjazdu.

— To tyle? Zrobione? — zdumiała się Carol. — To najbardziej przereklamowane przeżycie od czasu mojego pierwszego zbliżenia seksualnego — zauważyła.

Nick przeszedł przez pokój wyraźnie się od nich oddalając. — Dokąd idziesz? — zapytał Troy.

— Za wstęp zapłaciłem ciężką forsę — odpowiedział Nick. — Mam prawo przynajmniej do wycieczki. — Carol i Troy poszli za nim. Przemierzyli pusty pokój i wyjściem między dwiema płytami przeszli na drugą stronę. Wkroczyli do krótkiego, ciemnego korytarza. Na drugim końcu spostrzegli światło. Wynurzyli się w kolejnym pokoju. Był kolisty i znacznie większy. Miał wysokie, katedralne sklepienia, które tak bardzo podobały się Carol podczas ostatniej wizyty.

Ten pokój nie był pusty. Pośrodku, na wprost nich tkwił gigantyczny, zamknięty, półprzeźroczysty cylinder o wysokości około dwudziestu pięciu stóp i o średnicy jakichś dziesięciu stóp u podstawy. Pęki pomarańczowych rur i purpurowych kabli łączyły cylinder z zespołem urządzeń wbudowanych w tylną ścianę. Wnętrze cylindra wypełniała jasnozielona ciecz, w której pływało osiem złotych, różnej wielkości, metalicznych przedmiotów. Każdy był innego kształtu. Jeden wyglądał jak rozgwiazda, drugi jak pudełko, trzeci jak kapelusz do konnej jazdy i jedyne, co było im wspólne, to złota zewnętrzna powłoka. Przy bliższym badaniu, w płynie można było dostrzec cienkie błony. Te płaszczyzny w istocie dzieliły wnętrze cylindra i każdemu ze złotych przedmiotów wydzielały jego własną, jemu przypisaną sferę.

— Dobra, geniuszu — powiedział Nick do Troya po tym, jak przez blisko minutę wpatrywał się w cylinder.

— Wytłumacz, co to mniej więcej jest? — Dla Carol-

— fotografa tu był raj. Prawie skończyła rejestrowanie wszystkich stu dwudziestu ośmiu obrazów, jakie mógł pomieścić jeden minidysk. Sfotografowała cylinder ze wszystkich stron. Zrobiła także zbliżenie każdego z przedmiotów zawieszonych w cieczy, a teraz zajęła się urządzeniami z tyłu, za cylindrem. Przerwała na chwilę, żeby wysłuchać odpowiedzi Troya.

— Otóż, profesorze… — zaczął Troy. Zmarszczył czoło próbując się skoncentrować. — O ile mogę się zorientować w tym, co usiłują mi powiedzieć, ten statek kosmiczny został wysłany z misją na wiele planet, które są rozproszone w tej części galaktyki. Na każdej planecie zostawiają jeden z tych złotych przedmiotów, jakie widzieliście w cylindrze. Zawierają one mikroskopijne zarodki, które tak zostały zaprogramowane genetycznie, aby mogły przeżyć na danej planecie.

Carol podeszła do nich. — Więc statek leci od planety do planety, i spuszcza te pakunki zawierające jakieś nasiona? Coś w rodzaju galaktycznego Miczurina?.-:

— Coś w tym rodzaju, aniołku. Z tym, że w pojemniku są nasiona zarówno roślin, jak zwierząt. Oraz zaawansowane technologicznie roboty, które karmią dorastające stworzenia i opiekują się nimi, aż osiągną one dojrzałość.

Wtedy mogą rozwijać się samodzielnie, bez niczyjej pomocy.

— Wszystko w tym jednym małym opakowaniu? — spytał Nick. Ponownie spojrzał na fascynujące przedmioty zanurzone w cieczy cylindra. Był zachwycony ich złotym kolorem. Wyobraził sobie, że pod zewnętrzną złotą powierzchnią roi się tysiące maleńkich zarodków i oczyma duszy zobaczył, jak to mrowie rozwija się w przyszłości. Było coś przerażającego w tym, że istnieją stworzenia genetycznie zaprogramowane na przeżycie na Ziemi. A co, jeżeli nie są przyjazne? Serce Nicka zabiło mocniej, gdy sobie uświadomił, co go dręczyło, częściowo podświadomie, odkąd uwierzył w opowieść Troya o obcych. Dlaczego najpierw zatrzymali się na Ziemi? Czego oni naprawdę od nas chcą?

Jego umysł pracował na przyśpieszonych obrotach. A co, jeśli trójząb zawiera istoty nadzwyczajnie rozwinięte umysłowo, przeznaczone na Ziemię, pomyślał, wtedy nie ma znaczenia, czy są przyjazne, tak czy inaczej, wcześniej czy później będziemy skończeni.

Carol i Troy rozmawiali ogólnie o tym, w jaki sposób: rozwinięte cywilizacje mogłyby posłużyć się nasionami, aby skolonizować inne planety. Nick nie przysłuchiwał się. Nie mogę powiedzieć Troy owi, ani nawet Carol. Jeżeli obcy dowiedzą się, co zamierzam, będą mnie powstrzymywać.

Chyba lepiej zrobię to zaraz.

— Troy — usłyszał głos Carol, która zaczęła robić jeszcze jedną serię zdjęć przedmiotów w cylindrze — czy to tylko zbieg okoliczności, że trójząb, który znaleźliśmy w czwartek, jest tak podobny do tych pojemników z nasionami?

Nick nie czekał, aż Troy odpowie. — Przepraszam — wtrącił głośno. — Zapomniałem czegoś bardzo ważnego. Muszę wrócić na łódź. Zostańcie tutaj i czekajcie na mnie. Zaraz będę z powrotem.

Wypadł z pokoju, przeleciał przez korytarz i pokój z niskim sufitem i oknem na ocean. Dobra, powiedział do siebie, nic mnie nie powstrzyma. Nie tracąc czasu nawet na założenie ekwipunku do nurkowania Nick wziął głęboki oddech i wskoczył do wody przez okno. Bał się, że zanim dotrze na powierzchnię, rozsadzi mu płuca. Ale udało mu się. Wspiął się po trapie na łódź.

Od razu pobiegł do dolnej szuflady pod półkami ze sprzętem elektronicznym. Sięgnął do środka i chwycił złoty trójząb. Wyczuł, że pręt znacznie pogrubił się. Był teraz niemal dwukrotnie grubszy niż wtedy, gdy trzymał go po raz pierwszy. Carol miała rację. Cholera, dlaczego jej wtedy nie usłuchałem? Całkiem wyciągnął przedmiot z szuflady. Za plecami Nicka właśnie zaczynało wschodzić słońce. W świetle brzasku zobaczył, że trójząb zmienił się jeszcze pod innym względem. Był cięższy. Poszczególne zęby widelca były o wiele grubsze i prawie się zrosły. Na dodatek, na górnej krawędzi szerszej z dwóch płaszczyzn znajdował się otwór.

Nick uważnie się mu przyglądał. Nagle poczuł, że silne ramiona owijają się wokół jego karku i górnej części tułowia zmuszając go do upuszczenia trójzębu na pokład łodzi. — Teraz spokojnie — usłyszał głos pobrzmiewający lekkim akcentem — i wolno się odwrócić. Nic ci nie zrobimy, jeśli nie będziesz stawiał oporu.

Nick odwrócił się. Naprzeciw niego stał komandor Winters z wysokim, tłustym marynarzem, którego nigdy przedtem nie widział” obaj w wodoodpornych kombinezonach.

Porucznik Ramirez wciąż trzymał go z tyłu. Stopniowo zwolnił chwyt i schylił się po trójząb. Wręczył go Wintersowi. — Dziękuję, poruczniku. — powiedział komandor.

— Gdzie twoi kompani, Williams? — spytał Nicka. — Na dole, z moim pociskiem?

Nick najpierw nic nie mówił. To wszystko stało się zbyt szybko. Niespieszne mu było dopuszczać Wintersa do swego planu oddania trójzębu kosmitom. Jak tylko wyczuł zmiany na powierzchni trójzębu, wiedział na pewno, że jest to jeden z pojemników z nasionami.

Winters uważnie oglądał trójząb. — Co to za przedmiot?

— zdziwił się. — Obfotografujcie to, chłopaki.

Nick kalkulował. Jeżeli zatrzymają mnie na bardzo długo, wtedy Carol i Troy na pewno opuszczą statek, a kosmici wystartują. Głęboko odetchnął. Jedyna moja szansa to prawda.

— Panie komandorze — zaczął Nick — proszę bardzo uważnie wysłuchać tego, co teraz powiem. To zabrzmi fantastycznie, wręcz absurdalnie, ale to najprawdziwsza prawda. I jeśli pójdzie pan ze mną, wszystko mogę udowodnić. Los rodzaju ludzkiego może bezwzględnie zależeć od tego, co zrobimy w ciągu najbliższych pięciu minut. — Przerwał, by pozbierać myśli.

Z jakiegoś powodu Wintersowi przyszła na myśl komiczna historyjka o marchwi, którą opowiedział mu Todd. Ale powaga, jaką widział na twarzy Nicka, skłoniła go do dalszego uważnego słuchania. — Zaczynaj, Williams — powiedział.

— Carol Dawson i Troy Jefferson są teraz na pokładzie statku kosmicznego istot pozaziemskich z wyższej cywilizacji, który znajduje się dokładnie pod tą łodzią. Pojazd kosmitów podróżuje od planety do planety pozostawiając pojemniki z embrionalnymi istotami, które są genetycznie zaprojektowane na przetrwanie na danej planecie. Ten złoty przedmiot w pana ręce jest, w pewnym sensie, kolebką stworzeń, które później może rozwiną się na Ziemi.

Muszę zwrócić go kosmitom, zanim odlecą, w przeciwnym razie nasi potomkowie mogą nie przeżyć.

Komandor Winters patrzył na Nicka, jakby ten postradał rozum. Zaczął coś mówić. — Nie — przerwał Nick.

— Proszę wysłuchać mnie do końca. Ten statek zatrzymał się tutaj także dlatego, że wymagał napraw. W swoim czasie myśleliśmy, że znaleźliśmy pański pocisk. To po części dlatego wplątaliśmy się w tę sprawę. Nie wiedzieliśmy o kołysce i o tych stworzeniach. Próbowaliśmy więc pomóc. Kosmici do napraw potrzebowali między innymi złota. Rozumie pan, oni mieli tylko trzy dni…

— Chryste Panie! — krzyknął Winters. — Naprawdę myślisz, że uwierzę w te brednie? To najbardziej naciągana, idiotyczna historia, jaką słyszałem w całym moim życiu.

Jesteś zbzikowany. Kolebki, obcy, którym potrzebne złoto do napraw… Przypuszczam, że zaraz mi powiesz, że mają sześć stóp wzrostu i wyglądają jak marchewki…

— I mają cztery pionowe szczeliny na twarzach — dodał Nick.

Winters obejrzał się. — Powiedziałeś mu? — zapytał porucznika Ramireza. Ramirez pokręcił głową w obie strony.

— Nie — ciągnął dalej Nick szorstko, jako że komandor zamilkł skonsternowany. — Marchew to nie kosmita, a przynajmniej nie jeden z tych superkosmitów, którzy zrobili statek. Marchew to holograficzna projekcja…

Komandor Winters, zmieszany, zamachał rękami. — Nie będę dłużej słuchał tych bzdur, Williams. Przynajmniej nie tutaj. Chcę tylko wiedzieć, czy ty i twoi przyjaciele wiecie, gdzie jest pocisk. Na naszą łódź przejdziesz teraz z własnej woli czy też mamy cię związać?

W tym momencie dziesięcionogi, czarny, podobny do pająka stwór z korpusem o średnicy mniej więcej czterech cali przeszedł niezauważony na skraj osłony sześć stóp nad pokładem. Wyciągnął w ich kierunku trzy czułki, a potem skoczył lądując na karku porucznika Ramireza. — Auuu — wrzasnął porucznik. Upadł za Nickiem na kolana i chwycił czarne stworzenie, które próbowało zakosztować jego szyi. Przez chwilę nikt się nie poruszył. Wtedy Nick porwał z półki olbrzymie szczypce i grzmotnął raz, drugi, wreszcie trzeci, aż w końcu czarne stworzenie puściło.

Wszyscy czterej widzieli, jak spada na pokład i prędko zmyka do kołyski, którą komandor Winters odłożył chcąc pomóc Ramirezowi; skurczył się dziesięciokrotnie i zniknął w środku wchodząc przez miękki, lepki otwór. W ciągu paru sekund maź stwardniała i kołyska znów była twarda na całej powierzchni.

Winters był oszołomiony. Ramirez się przeżegnał. Marynarze wyglądali, jakby mieli zemdleć. — Przysięgam panu, komandorze, że moja opowieść jest prawdziwa — powiedział spokojnie Nick. — Niech pan tylko zejdzie ze mną i sam się przekona. Na dole zostawiłem swój sprzęt do nurkowania, bo śpieszyłem się tutaj, żeby to odnaleźć.

Możemy obaj zejść na mojej ostatniej czynnej butli i razem korzystać z zapasu powietrza.

Wintersowi kręciło się w głowie. Dziesięcionogi pająk był dźwignią, która podważała Ziemię. Komandor miał wrażenie, że wkroczył w strefę mroku. Jeszcze nigdy w życiu nie widziałem, ani nie słyszałem czegoś choćby podobnego, pomyślał. A zaledwie pół godziny temu miałem obłędne halucynacje przy akompaniamencie muzyki. Może tracę kontakt z rzeczywistością. Porucznik Ramirez nadal klęczał. Wyglądał, jakby się modlił. Chyba że dostałem wreszcie znak od Boga.

— Zgoda, Williams — komandor zdziwił się słysząc swój głos. — Pójdę z tobą. Ale moi ludzie zostaną tu, na twojej łodzi do naszego powrotu.

Nick podniósł trójząb i popędził wokół osłony, żeby przygotować sprzęt do nurkowania.

Kilka sekund upłynęło, zanim Carol i Troy zareagowali na nagłe wyjście Nicka. — To dziwne — powiedziała w końcu Carol. — Jak myślisz, czego on zapomniał?

— Nie mam pojęcia — wzruszył ramionami Troy. — Ale mam nadzieję, że szybko wróci. Nie sądzę, żeby zostało dużo czasu do startu. A jestem pewien, że przedtem „oni” nas wyrzucą.

Carol zastanawiała się przez chwilę, a potem odwróciła się, by spojrzeć na cylinder. — Wiesz Troy, te złote przedmioty są dokładnie takie same jak nasz trójząb. Czy mówiłeś…

— Nie odpowiedziałem ci przedtem, aniołku — przerwał Troy. — Ale tak, masz rację. To ten sam materiał. Nie zdawałem sobie sprawy, póki nie zeszliśmy tu dzisiaj, że to, co zabraliśmy za pierwszym razem, było pojemnikiem z nasieniem dla Ziemi. „Oni” może próbowali mi przedtem powiedzieć, być może po prostu ich nie zrozumiałem.

Carol była zafascynowana. Podeszła i przyłożyła do cylindra twarz. Sprawiał wrażenie raczej szkła niż plastiku.

— Więc może nie myliłam się, kiedy wydał mi się cięższy i grubszy… — powiedziała tyleż do siebie, co do Troya.

— A w środku tego trójzęba są nasiona ulepszonych roślin i zwierząt? — Troy w odpowiedzi skinął głową.

Teraz wewnątrz cylindra zapanowało poruszenie. Cienkie, rozdzielające błony rozrastały się w coś, co wyglądało na przewody, które owijały się wokół poszczególnych złotych przedmiotów. Carol załadowała do aparatu fotograficznego nowy dysk i biegała wokół cylindra przystając w najdogodniejszych, dla sfotografowania zachodzącego procesu, miejscach. Troy spoglądał na swą bransoletkę.

— Nie ma wątpliwości, aniołku. Ci kosmici wyraźnie przygotowują się do startu. Może powinniśmy iść.

— Zaczekamy jak długo się da — krzyknęła Carol z drugiej strony pokoju. — Te zdjęcia będą bezcenne.

— Oboje słyszeli teraz niesamowite odgłosy za ścianami.

Dźwięki nie były głośne, ale wytrącały z równowagi, nieregularne i kompletnie obce. Troy zaczai nerwowo chodzić, kiedy usłyszał całą gamę tych głosów. Carol podeszła do niego. — Poza tym, Nick prosił, żebyśmy na niego zaczekali — powiedziała.

— Znakomicie — odpowiedział Troy. — Byle tylko

„oni” też zaczekali. — Wydawał się wyjątkowo zdenerwowany. — Ja nie chcę być na pokładzie tego statku, kiedy będzie opuszczał Ziemię.

— Hej tam, panie Jefferson — powiedziała Carol. — Powinien się pan chyba uspokoić. Odpręż się. Dopiero co sam mówiłeś, że według ciebie wyrzucą nas, zanim odjadą.

— Przerwała i spojrzała badawczo na Troya. — Czy wiesz coś, czego ja nie wiem?

Troy odwrócił się od niej i ruszył w kierunku wyjścia.

Carol pobiegła za nin i złapała go za ramię. — O co chodzi, Troy? — powiedziała. — Co jest nie w porządku?

— Słuchaj, aniołku — odparł nie patrząc na nią. — Sam do tego doszedłem dopiero przed chwilą. I wciąż nie jestem pewien, co to oznacza. Mam nadzieję, że nie popełniłem strasznej…

— O czym ty mówisz? — przerwała mu. — Gadasz bez sensu.

— Pojemnik przeznaczony na Ziemię — wypalił — zawiera także zarodki ludzi. Razem z zarodkami drzew, owadów, traw i ptaków.

Carol stała przed Troyenm próbując zrozumieć, co go tak niepokoi. — Kiedy „oni” przybyli tu dawno, dawno temu — powiedział marszcząc w niepokoju twarz — wzięli okazy różnych gatunków i odesłali do swojego świata.

Tam zostały ulepszone przez inżynierię genetyczną i przygotowane do ewentualnego powrotu na Ziemię. Niektóre z tych okazów były istotami ludzkimi.

Serce Carol zabiło mocniej, kiedy zdała sobie sprawę z tego, co Troy mówi. Więc to tak, powiedziała do siebie.

W pojemniku, który znaleźliśmy, są nadludzkie istoty. Nie tylko lepsze kwiaty i lepsze robaki, ale i lepsi ludzie. Jednak w przeciwieństwie do Troya, Carol nie zareagowała natychmiastowym lękiem. Przepełniała ją ciekawość.

— Mogę je zobaczyć? — zapytała w podnieceniu. Troy nie odpowiedział. — Nadludzkie istoty czy jak tam chcesz je nazwać… — ciągnęła. — Mogę je zobaczyć?

Troy pokręcił głową. — To tylko maleńkie zygoty, aniołku. W twojej ręce zmieściłyby się ich miliardy. Niczego byś nie zobaczyła.

Carol nie dała się przekonać. — Ależ ci faceci mają zdumiewające możliwości technologiczne. Być może mogą… — Przerwała. — Zaraz, Troy, pamiętasz tę marchew w bazie? To była projekcja holograficzna i tak czy inaczej musiała pochodzić z bazy informacyjnej na tym statku kosmicznym.

Carol zostawiła Troya na środku pomieszczenia. Podniosła ręce i spojrzała trzydzieści stóp wyżej, na sklepienie.

— Dobra, kimkolwiek jesteście — zawołała na cały głos — teraz ja czegoś chcę. Nadstawialiśmy tyłki, żeby postarać się o to, czego potrzebowaliście do napraw. Moglibyście się przynajmniej zrewanżować. Chcę się przekonać, jak będziemy kiedyś wyglądać…

Na lewo od nich, niedaleko jednego z wielkich urządzeń połączonych z cylindrem dwie płyty rozsunęły się tworząc korytarz. Na drugim jego końcu dostrzegli światło. — No, chodź — zawołała Carol na Troya. Nie posiadała się z radości. Troy znowu uśmiechnął się podziwiając jej pewność siebie. — Chodźmy sprawdzić, co teraz nasi superkosmici powołali do życia.

Na końcu krótkiego korytarza znajdował się łagodnie oświetlony kwadratowy pokój o szerokości mniej więcej dwudziestu stóp. Pod przeciwległą ścianą, która jaśniała błękitnym światłem — nadawało ono całemu obrazowi surrealistyczny wygląd — stało ośmioro dzieci. Kiedy Caroi i Troy podeszli bliżej, zorientowali się, że to co widzą, nie istnieje realnie, że to tylko złożona sekwencja wyświetlanych przed nimi obrazów. Był przeźroczysty, zawierał jednak takie bogactwo szczegółów, że z łatwością zapomniała, że to jedynie projekcja.

Dzieci miały po cztery, pięć lat. Ubrane były tylko w cienkie, białe przepaski, które zakrywały im genitalia.

Cztery dziewczynki i czterech chłopców. Dwoje z nich było czarnych, dwoje w typie kaukaskim, o niebieskich oczach i blond włosach, dwoje w typie orientalnym, a ostatni chłopiec i dziewczynka, najwyraźniej bliźnięta, wyglądali na mieszańców wszystkich ras. Uwagę Carol natychmiast przykuły ich oczy: ogromne, przenikliwe, — intensywnie błyszczące, skierowane na jarzący się przed nimi globus.

— Kontynenty tej planety — mówił czarny chłopczyk — tworzyły niegdyś w całości jeden ląd, który rozciągał się od bieguna do bieguna. Było to stosunkowo niedawno, około dwustu milionów lat temu. Od tego czasu ruch płyt, na których spoczywały kontynentalne masy, całkowicie zmienił ukształtowanie powierzchni. Tutaj, na przykład, widać jak subkontynent indyjski odrywa się od Antarktydy setki milionów lat temu i przemieszcza się przez ocean aż w końcu zderza się z Azją. W następstwie tego zderzenia i starcia się płyt Himalaje zostały wyniesione do ich obecnej wysokości. To najwyższe góry na planecie.

Kiedy chłopczyk mówił, elektroniczny model Ziemi naprzeciwko niego pokazywał zmiany, o których była mowa.

— Ale jaki to mechanizm powoduje, że płyty i kontynentalne masy przemieszczają się? — spytała maleńka jasnowłosa dziewczynka.

— Psst — szepnęła Carol Troyowi do ucha. — Jak to się dzieje, że mówią po angielsku i znają geografię Ziemi?

— Troy spojrzał na nią, jakby go rozczarowała i wykonał kolisty ruch rękami. Jasne, pomyślała Carol, już przetworzyli te dyski.

…Wówczas materialne efekty tej aktywności były wypychane spod skorupy ziemskiej ku górze. W końcu kontynenty rozdzieliły się. Jeszcze jakieś pytania? — Czarny chłopiec uśmiechał się. Wskazał na model, który miał przed sobą. — Oto co stanie się z bryłami lądów w ciągu następnych pięćdziesięciu milionów lat i później. Ameryki nadal będą przemieszczać się na Zachód odsuwając się od Afryki i Europy, co spowoduje, że południowy Atlantyk stanie się oceanem o wiele większym. Zatoka Perska zamknie się całkowicie, Australia będzie zmierzać na północ, w kierunku równika i naciskać na Azję, a zarówno Zatoka Kalifornijska, jak teren wokół Los Angeles oderwą się od Ameryki Północnej i popłyną ku Północy, na Pacyfik. Za pięćdziesiąt milionów lat Los Angeles zacznie się wsuwać między Wyspy Aleuckie.

Wszystkie dzieci z wielką uwagą obserwowały zmieniającą się kulę ziemską. Kiedy kontynenty na powierzchni modelu przestały się przemieszczać, z grupy nieśmiało wystąpił chłopiec w typie orientalnym. — Zjawisko dryfowania kontynentów, które opisywał Brian, obserwowaliśmy na kilku innych planetach, z których wszystkie w większości pokryte są cieczą. Jutro Sherry pokieruje bardziej szczegółową dyskusją na temat sił wewnątrz planety, które sprawiają, że najpierw poszerza się morskie dno.

Z lewej strony pojawił się obraz strażnika, który usunął zarówno globus, jak i kilka innych nieokreślonych rekwizytów. Chłopczyk czekał cierpliwie aż strażnik skończy pracę, a potem podjął na nowo. — Darła i David chcą teraz podzielić się z nami projektem, nad którym pracowali przez kilka dni. Zagrają, a Miranda i Justin wykonają taniec według własnej choreografii.

Bliźniaki ochoczo zwróciły się do swoich kolegów. Dziewczynka zabrała głos. — Kiedy po raz pierwszy dowiedzieliśmy się o miłości dorosłych i o zmianach, jakich możemy się spodziewać po tym, jak przejdziemy okres dojrzewania, David i ja próbowaliśmy wyobrazić sobie, jakby to było odkryć pragnienia gorętsze niż te, które już znamy. Nasza wspólna wizja przyjęła formę krótkiej kompozycji muzycznej i tańca. Nazywamy go tańcem miłości.

Dwójka dzieci usiadła z dala od grupy, prawie przy ścianie i zaczęła przebierać szybko palcami, jakby pisała na maszynie. Lekka, grana na syntetyzerze melodia, przyjemna i porywająca, wypełniła pokój. Blondynek i orientalna dziewczynka zaczęli tańczyć w środku grupy. Najpierw para tańczyła oddzielnie, każde z nich pochłonięte własnymi czynnościami, jakby nieświadome istnienia drugiego.

Chłopiec przyklęknął, żeby zerwać kwiat błyszczący biało-

— czerwonym kolorem na holograficznym obrazie. Dziewczynka tańcząc odbijała wielką, jasnoniebieską piłkę. Zauważyła chłopca, zbliżyła się do niego i jakby na próbę zaproponowała wspólną zabawę. Chłopiec grał z nią w piłkę, ale ignorował wszystko poza zabawą.

Fantastyczne, pomyślała Carol obserwując, jak dzieci na obrazie poruszają się przed nią z wdziękiem i z precyzją. Te dzieci są cudowne, ale nieautentyczne. Są za spokojne, zbyt opanowane. Gdzie napięcia, konflikty? Pomimo wątpliwości była jednak poruszona sceną, której była świadkiem.

Dzieci w grupie działały jednomyślnie, harmonijnie przechodząc od jednej czynności do drugiej. Wypowiadały się szczerze i bez zahamowań. Procesu uczenia się nie blokowały u nich żadne neurozy.

Taniec trwał. Kiedy chłopiec zaczął zwracać uwagę na swą partnerkę, a ona na ich krótkie spotkania zaczęła wpinać we włosy jego ulubione kwiaty, muzyka stała się głębsza. Do tego ruchy ciał zmieniły się: wesołe, żywe podskoki ustąpiły miejsca wyrafinowanym dwuznacznym gestom obliczonym na rozbudzenie, a następnie podrażnienie rodzącego się libido. Mali tancerze stykali się, odsuwali i z powrotem obejmowali się.

Carol była zachwycona. Jakże inne byłoby moje życie, zastanawiała się, gdybym to wszystko wiedziała w wieku pięciu lat? Przypomniała sobie swoją bogatą przyjaciółkę z obozu sportowego, Jessikę z Laguna Beach, którą w późniejszych latach sporadycznie widywała. Jessica zawsze prowadziła, zawsze była pierwsza. Kontakty seksualne z chłopakami miała, zanim ja zaczęłam miesiączkować.

I patrzcie, co się z nią stało. Ledwie trzydzieści lat, a trzy małżeństwa i trzy rozwody.

Carol próbowała powstrzymać tok myśli, które odwracały jej uwagę od tańca. Nagle przypomniała sobie o aparacie fotograficznym. Właśnie zrobiła pierwsze zdjęcie dzieci, gdy usłyszała za sobą szmer. Korytarzem w ich stronę szedł Nick. W ręku trzymał trójząb.

Nick zaczął coś mówić, ale Troy uciszył go kładąc palec na usta i wskazując na trwający taniec. Jego tempo znowu się zmieniło. Dwójka mieszańców w jakiś sposób sprawiła, że muzyka grała sama (wydawało się, że było zo powtórzenie początkowych fraz, ale bogatsze instrumentalnie i w bardziej złożonym układzie) i dołączyła do blondynka i orientalnej dziewczynki, którzy nadal tańczyli.

— Co to ma być? — powiedział Nick. Z chwilą, gdy się odezwał, cały obraz zginął. Natychmiast zniknęły wszystkie dzieci, taniec i muzyka. Zanim Nick odezwał się, Carol miała wrażenie, że taniec przedstawia przyjaźń między skojarzoną parą a innymi ludźmi. Teraz była zaskoczona, gdy stwierdziła, że jest rozczarowana, a nawet trochę zła.

— No i spieprzyłeś to — mruknęła.

Nick spojrzał po surowych twarzach kompanów. — Jezu — powiedział podnosząc kolebkę — ale powitanie. Ja nadstawiam tyłek, żeby odnaleźć to diabelstwo, a kiedy wracam, wy jesteście wkurzeni, bo przerwałem jakiś tam film.

— Do pańskiej wiadomości, panie Williams — odparła Carol. — To, co oglądaliśmy, to nie był zwyczajny film.

Tak naprawdę te tańczące dzieciaki należą do tego samego gatunku, co te w twoim trójzębie. — Nick spojrzał na nią z powątpiewaniem. — Powiedz mu, Troy.

— Ona ma rację, profesorze. Właśnie doszliśmy do tego, kiedy ciebie nie było. Ten przedmiot, który niesiesz, to pojemnik z zarodkami dla Ziemi. Część zygot w środku to zarodki istot nadludzkich, jak je nazywa Carol. Genetycznie zaprogramowani ludzie, o większych możliwościach niż ty czy ja. Tak jak te dzieciaki, które dopiero co widzieliśmy.

Nick uniósł kołyskę na wysokość oczu. — Sam wykombinowałem, że to jest pojemnik z zarodkami. Ale co to gówno ma wspólnego z ludzkim nasieniem? — rzucił Troyowi spojrzenie. — Mówicie serio, co? — Troy skinął głową. Cała trójka uważnie wpatrywała się w leżący przed nimi przedmiot. Carol spoglądała to na trójząb, to na miejsce, gdzie widać było obraz superdzieci. — To w dalszym ciągu nie wydaje się prawdopodobne — dodał Nick — ale w takim razie nic nie pozostaje dla ostatnich…

— No więc, czego zapomniałeś, Nick? — przerwała mu Carol. — I dlaczego przyniosłeś to z powrotem? — Nick nie odpowiedział od razu. — Nawiasem mówiąc — uśmiechnęła się — przegapiłeś najlepsze przedstawienie w życiu.

— Zapomniałem trójzębu — odpowiedział Nick. — Kiedy przyglądałem się złotym przedmiotom w cylindrze przyszło mi do głowy, że nasz trójząb może być pojemnikiem z zarodkami. A nie dawało mi to spokoju, bo mógłby okazać się niebezpieczny…

Nagle z wielkiego pokoju z tyłu, przez prowadzący tam korytarz, spłynął na nich dźwięk muzyki organowej i przerwał im rozmowę. Nick i Carol spojrzeli na Troya, który przyłożył do ucha swą bransoletkę, jakby jej wysłuchiwał.

Na jego twarzy pojawił się grymas. — Myślę, że to pięciominutowe ostrzeżenie — powiedział Troy. — Odgwizdajmy lepiej końcówkę i zmywajmy się stąd.

Wszyscy troje odwrócili się i z powrotem poszli korytarzem do pomieszczenia z cylindrem. Gdy przybyli, Carol i Troy zdziwili się na widok postaci w niebieskobiałym kombinezonie po drugiej stronie pokoju. Nabożnie klęczała obok cylindra.

— A, tak — powiedział Nick śmiejąc się nerwowo.

— Zapomniałem wam powiedzieć. Wróciłem z komandorem Wintersem…

Komandor Winters czuł się całkiem dobrze w wodzie, mimo że od pięciu lat nie nurkował. Nick płynął tuż obok niego używając zapasowego ustnika podłączonego do butli na plecach Wintersa. Mimo że czas naglił, Nick nie zapominał, że Winters jest w zasadzie nowicjuszem i że nie można go poganiać w pierwszej części nurkowania. Ale kiedy parokrotnie zdecydowanie wzdragał się podpłynąć bliżej światła, Nick zirytował się.

Wziął z zapasowego ustnika ostatni oddech i chwycił Wintersa za ramiona. Gestami wytłumaczył mu, że on, Nick, zamierza przejść przez plastikowy materiał czy cokolwiek to jest i że on, Winters, może za nim płynąć, albo i nie płynąć. Komandor ociągając się podał mu rękę. Nick natychmiast się obrócił i wciągnął Wintersa przez błonę, która oddzielała statek kosmiczny od wód oceanu.

Komandor był absolutnie przerażony, kiedy koziołkował po zjeżdżalni wewnątrz pojazdu. W rezultacie stracił orientację i po wylądowaniu w płytkim basenie, miał kłopoty ze wstaniem. Nick był już poza basenem i rwał się, by odnaleźć swych przyjaciół. — Proszę posłuchać — powiedział Niek jak tylko komandor odzyskał równowagę — zostawię teraz pana na kilka minut. — Wskazał na wyjście po przeciwnej stronie pomieszczenia. — Będziemy w wielkim pokoju o wysokich stropach, zaraz za tą ścianą.

Potem wyszedł niosąc dziwny złoty przedmiot.

Winters został sam. Ostrożnie rozłożył się w kącie płytkiego basenu i metodycznie poukładał swój ekwipunek obok całej reszty sprzętu do nurkowania. Rozejrzał się po pokoju. Zauważył wygięte białoczerwone płyty i również miał wrażenie, że sufit znajduje się bardzo nisko. Według Williamsa, pomyślał, jestem teraz w części obcego statku kosmicznego, który chwilowo zatrzymał się na Ziemi. Jak na razie, pomijając ten pomysłowy jednokierunkowy wjazd, nad którym nie miałem czasu się zastanowić, nie widzę żadnych oznak świadczących o pozaziemskim pochodzeniu…

Podniesiony na duchu logiką swego rozumowania zapuścił się w korytarz na przeciwległej ścianie pokoju. Ale poczucie swobody, jakie dopiero co odzyskał, zupełnie przepadło gdy wszedł do pomieszczenia, w którym dominował widok kolosalnego cylindra ze złotymi przedmiotami pływającymi w jasnozielonej cieczy. Zadarł głowę i wpatrywał się w wysokie katedralne sklepienie. Potem zbliżył się do cylindra.

Dla Wintersa związek między trójzębem, który miał Nick, a przedmiotami w cylindrze był oczywisty. To muszą być dalsze pojemniki z zarodkami przeznaczone dla innych światów, pomyślał Winters i jego krucha logika wnet zniknęła w przypływie wiary. Z marchwiami wielkości sześciu stóp i kto wie z czym jeszcze chcą zaludnić te kilka miliardów światów w samej tylko naszej galaktyce.

Komandor krążył wokół cylindra jak we śnie. W myślach wciąż odtwarzał zarówno to, co powiedział mu Nick, zanim zeszli do wody, jak i zdumiewającą scenę, której był świadkiem, gdy podobny do pająka stwór zmalał i wskoczył w ten złoty przedmiot. Więc to wszystko prawda.

Wszystkie te rzeczy, które mówili naukowcy o ogromnych hordach stworzeń, które mogą istnieć gdzieś tam pośród gwiazd. Zatrzymał się na moment nasłuchując dziwnych odgłosów za ścianą. A my jesteśmy tylko nielicznymi z wielu, wielu dzieci Boga.

Wysoko ponad nim, w pobliżu sklepienia, zaczęła rozbrzmiewać organowa muzyka, podobna w barwie do tego, co słyszała Carol, kiedy kończyła grać „Cichą noc”, ale inna w tonacji. Przypominała Wintersowi muzykę kościelną — Jego reakcja była instynktowna. Uklęknął przed cylindrem i splótł palce w modlitwie.

Muzyka potężniała. Winters słyszał w środku introdukcję do doksologii, krótkiego hymnu, jakiego przez osiemnaście lat słuchał w prezbiteriańskim kościele w Columbus w Indianie. We wspomnieniu znów miał trzynaście lat i siedział w swych ministranckich szatach tuż obok Betty.

Uśmiechnął się do niej i oboje wstali.

„Chwalmy Boga, od którego płyną wszelkie błogosławieństwa. „Chór zaśpiewał początkową frazę hymnu i wyobraźnia Wintersa została zbombardowana sekwencjami wspomnień z wieku dojrzewania i z lat wcześniejszych, suitą epifanicznych obrazów jego prostodusznej i oczywistej bliskości z ojcowskim Bogiem, tym, który znajdował się na ścianie przy jego łóżku, tuż ponad dachem jego domu, no ale nie wyżej niż, powiedzmy, w letnich popołudniowych obłokach płynących nad Columbus. Oto on jako ośmiolatek modli się, by jego ojciec nie odkrył, że to on podpalił pustą parcelę z drugiej strony rezydencji Smithów. Teraz znów mały Yernon, dziesięciolatek, roni gorzkie łzy trzymając w objęciach martwego spaniela, Runtie’ego, i błaga wszechmogącego Boga, by przyjął do nieba duszę zmarłego psa.

W noc poprzedzającą widowisko wielkanocne, w którym po raz pierwszy miał Go odtwarzać w ostatnich godzinach Jego życia, gdy dźwigał krzyż na Kalwarię, jedenastoletni Vernon nie mógł zasnąć. Godziny mijały a w nim narastała panika. Zaczynał się bać, że podda się tremie i zapomni swych kwestii. Wtedy jednak wiedział, co zrobić. Sięgnął pod poduszkę i odszukał Nowy Testament, który stale, dzień i noc tam leżał. Otworzył go na wersie 28 Ewangelii według Mateusza. „Idźcieprzeto chrzcić wszystkie narody… „

To wystarczyło. Potem Yernon pomodlił się o sen.

Życzliwy, opiekuńczy Bóg zesłał na małego chłopca wizję, jak sam podpowiada mu kwestie w jutrzejszym przedstawieniu. Yernon zasnął.

„Chwali Go wszelkie stworzenie na tym padole. „

Zabrzmiała druga fraza hymnu i miejsce akcji ciągu wspomnień Wintersa przeniosło się do Annapolis w Marylandzie. Był teraz młodym mężczyzną na ostatnich latach studiów w Akademii Marynarki Wojennej. Wszystkie obrazy, jakie przepływały mu przed oczyma, prowadziły go do jednego miejsca, do miejsca przed piękną małą protestancką kaplicą w centrum miasteczka uniwersyteckiego.

Albo wchodził do kaplicy, albo z niej wychodził; w śniegu, w deszczu i w spiekocie późnego lata. Wypełniał ślubowanie. Ubił z Bogiem interes, niejako transakcję handlową: ty robisz to co do ciebie należy, a ja to, co do mnie. Nie było już jednostronnej zależności. Życie nauczyło już poważnego młodego aspiranta z Indiany, że Bogu trzeba coś złożyć w ofierze, aby sobie zagwarantować, że wywiąże się On z umowy.

Przez dwa lata chodził do kaplicy regularnie, przynajmniej dwa razy w tygodniu. W rzeczywistości nie modlił się tam. Po prostu wymieniał zwykłe myśli z Bogiem, takim, który czytał New York Timesa i Wall Street Journal. Dyskutowali o wszystkim. Yernon przypominał Mu, że ze swej strony solidnie dotrzymuje umowy i dziękował Mu za to, że On jej dotrzymywał. Ani razu jednak nie mówił o Joannie Carr. Ona była nieważna. Cała sprawa rozgrywała się pomiędzy aspirantem Yernonem Wintersem i Bogiem.

„Chwalmy go ponad niebieskie zastępy”.

Komandor bezwiednie pochylił głowę prawie do podłogi, gdy usłyszał trzecią frazę hymnu. Znał następne stacje swej duchowej podróży. Najpierw opodal wybrzeży Libii, gdy modlił się o śmierć i zagładę rodziny Kadafiego. Kiedy porucznik Winters stał się dojrzałym człowiekiem, Bóg się zmienił. Stanowił teraz władzę wykonawczą, był prezydentem czegoś większego niż państwo, admirałem, sędzią; trochę daleki, ale w prawdziwej potrzebie wciąż dostępny.

W Wintersie natomiast nie zostało nic z przyrodzonej mu pobłażliwości. Stał się surowy i zasadniczy. Zabicie małej arabskiej dziewczynki nie było tym, czym spalenie pustej parceli z drugiej strony rezydencji Smithów. Bóg czynił go teraz osobiście odpowiedzialnym za wszystkie jego uczynki. A było kilka grzechów omalże niewybaczalnych, lalka czynów tak haniebnych, że można by czekać tygodniami, miesiącami a nawet latami w przedsionkach Jego Królestwa, zanim On zgodziłby się wysłuchać błagania o miłosierdzie i próśb o pokutę.

Raz jeszcze przypomniał sobie, jak rozpaczliwie poszukiwał Boga po tym strasznym wieczorze, kiedy to siedząc na tapczanie obok żony oglądał na video materiały dokumentalne z bombardowania Libii. Betty była z niego taka dumna. Nagrała wszystkie odcinki dziennika CBSL które dotyczyły akcji w Afryce Północnej, a potem zaskoczyła go pokazując mu całość po jego powrocie do Norfolk. To właśnie wtedy poraziło go całe okropieństwo tego, co zrobił. O mało nie zwymiotował, gdy kamera pokazała makabryczne skutki wybuchów pocisków, które zostały wystrzelone z „jego” samolotów. Potykając się wypadł na dwór i samotnie błąkał się po nocy aż do świtu.

Szukał Go. Dziesiątki razy w ciągu trzech następnych lat powtarzał się ten rytuał — błądził pośród nocy na przemian to modląc się, to idąc w oczekiwaniu na jakiś znak, że On wysłuchał jego błagalnych próśb. Gwiazdy i księżyc cudownie świeciły, ale nie one mogły mu udzielić rozgrzeszenia, to nie one mogły położyć kres udrękom jego duszy.

„Chwalcie Ojca i Syna i Ducha Świętego. „

W końcu Bóg stał się dla komandora Wintersa ciemnością i pustką. Później, w tych nielicznych chwilach gdy się modlił, już nie odnajdywał w sobie wewnętrznego wyobrażenia Boga, żadnego jego wizerunku w duszy. Była tylko ciemność i mrok, i pustka. Aż do tej chwili. Kiedy klęczał tam przed cylindrem słuchając końcowej frazy doksologii i modląc się do Boga, by wybaczył mu jego zwątpienie, i to że pragnął Tiffani Thomas, i że w ogóle był zagubiony, oczyma duszy ujrzał eksplozję światła. Bóg do niego przemówił! Bóg wreszcie dał mu znak!

Nie znaku potrzebował Winters, nie dowodu, że On w końcu mu przebaczył i przyjął jego pokutę. Potrzebował czegoś więcej. Eksplozja światła w duszy Wintersa to była gwiazda, słoneczne palenisko, w którym z wodoru robi się hel. Gdy jego wewnętrzna kamera wykonała gwałtowny odjazd, Winters ujrzał planety wokół gwiazdy, a na kilku z nich oznaki istnienia inteligencji. W oddali widział inne gwiazdy i inne planety. Tylko w samej tej galaktyce miliardy gwiazd, a w olbrzymich przestrzeniach między galaktykami, jeszcze potężniejsze skupiska gwiazd i planet i żyjących istot rozciągające się na niepojęte odległości we wszystkich kierunkach.

Ciało Wintersa przeniknął dreszcz zachwytu a oczy nabiegły mu łzami, gdy uświadomił sobie, jak dalece Bóg spełnił jego błagania. Nie poprzesta na tym, by udowodnić, że mu przebaczył. Nie, Pan wszystkiego, co wyobrażalne, którego królestwo obejmowało związki chemiczne podniesione do świadomego istnienia na milionach światów w wielkim, niezmierzonym wszechświecie, ten Bóg który był prawdziwie wszechmocny i wszechobecny, wyszedł poza spełnienie próśb Wintersa i objawił mu jedność wszystkiego. Nie ograniczył się tylko do spraw jednej istoty mieszkającej na małej i nic nie znaczącej planecie, która krąży sobie po orbicie zwykłego żółtego słońca w jednym ze spiralnych odgałęzień Mlecznej Drogi; pokazał także, w jaki sposób rodzaj ludzki i zasoby jego inteligencji oraz duchowości wiązały się z każdą cząsteczką każdego atomu w Jego wspaniałym Królestwie.

Kiedy Nick przechodził przez pokój w stronę komandora Wintersa, wzrosło natężenie i częstotliwość dźwięków dochodzących zza ścian. Gdzieś z drugiej strony cylindra, obok jednej z maszyn pomocniczych otworzyły się drzwi i do pomieszczenia weszły poruszające się jak gąsienice dywany. Zaraz za nimi szli dwaj strażnicy i cztery platformy. Na platformach były stosy materiałów budowlanych.

Każdy ze strażników odprowadził po dwie platformy do kąta pokoju, gdzie obaj zaczęli wznosić umocnienia zabezpieczające cylinder.

Dwa dywany zatrzymały się przed Nickiem na środku pokoju. Stały pionowo na krawędziach i wychylały się w stronę wyjścia na ocean. — Mówią nam, że czas iść — powiedziała Carol, kiedy podeszła z Troyem do Nicka.

— Ja to rozumiem — odparł Nick. — Ale nie jestem jeszcze gotów do wyjścia. — Odwrócił się do Troya. — Czy, ta gra ma chociaż jakiś klawisz X? — spytał. — Mógłbym wziąć czas.

Troy zaśmiał się. — Chyba nie, profesorze. I nie ma sposobu, żebyśmy mogli odłożyć grę i spróbowali na nowo.

Nick wyglądał, jakby głęboko się nad czymś zastanawiał. Dywany nieprzerwanie dawały znaki. — No, Nick — Carol chwyciła go za ramię. — Chodźmy, zanim się rozzłoszczą.

Nick nieoczekiwanie wysunął się w stronę jednego z dywanów i wyciągnął złotą kolebkę. — Proszę — powiedział — weźcie to i umieśćcie z pozostałymi, tam w cylindrze, gdzie jego miejsce. — Dywan cofnął się i pokręcił na boki górną częścią swej płaszczyzny. Potem ściągnął razem swoje pionowe boki i pokazał na Nicka.

— Nie potrzebuję bransoletki, żeby zrozumieć ten gest.

— Dywan jasno ci mówi, żebyś zabrał trójząb z powrotem na łódź.

Nick skinął głową i przez chwilę milczał. — Tylko jeden?

— spytał Troya. Troy nie zrozumiał pytania. — Tylko ten jeden pakunek z zarodkami dla Ziemi?

— Chyba tak — odpowiedział Troy po chwili wahania.

Spojrzał na Nicka z wyrazem zakłopotania.

Tymczasem w pokoju panował wzmożony ruch. Strażnicy pracowali w kącie pokoju; zza ścian słychać było odgłosy przesuwanych sprzętów a muzyka organowa stała się głośniejsza i jakby złowieszcza. W dodatku jakaś gigantyczna skarpeta czy pokrowiec podszyty miękkim, giętkim tworzywem rozpostarł się w górze i powoli opadł na cylinder. Komandor Winters rozglądał się po pomieszczeniu z nie ukrywanym zdumieniem. Jego duszę nadal wypełniał spokój piękna i mocy przeżytego objawienia. Nie zwracał większej uwagi na toczącą się rozmowę.

— Oni muszą wziąć to ze sobą — z przekonaniem mówił Nick do Carol i Troya. — Nie rozumiecie? To jeszcze ważniejsze teraz, kiedy wiem, że w środku są ludzkie zarodki. Nasze dzieci nie będą miały szans.

— Ale one są takie piękne, takie rozgarnięte — powiedziała Carol. — Nie widziałeś ich tak jak my. Nie wierzę, żeby te dzieci kiedykolwiek kogoś lub coś skrzywdziły.

— To nie to, że one zamierzałyby nas zniszczyć — przekonywał Nick. — To by się po prostu stało.

Dywany zaczęły podskakiwać. — Wiem, wiem — powiedział Nick, kiedy ponownie wyciągnął w ich stronę kołyskę. — Chcecie żebyśmy poszli. Ale najpierw posłuchajcie mnie. Pomogliśmy wam, teraz proszę, żebyście wy pomogli nam. Boję się tego, co może znajdować się w tym pojemniku, boję się, że to mogłoby zniszczyć równowagę naszej planety. Nasz rozwój Jako gatunku przebiegał powoli, zrywami, trzy kroki w przód, dwa do tyłu. Cokolwiek tu jest, mogłoby zagrażać naszemu przyszłemu rozwojowi.

Albo może nawet całkiem go zatrzymać.

Ruch w pomieszczeniu nie słabł. Mowa Nicka nie wzbudziła w dywanach żadnej widocznej reakcji. Podchodziły teraz na zmianę do wyjścia na wypadek, gdyby głupi ludzie wciąż nie rozumieli polecenia. Nick błagalnie spojrzał na Carol. Odpowiedziała na jego spojrzenie uśmiechem. Po kilku sekundach podeszła i chwyciła go za rękę. Gdy zaczęła mówić, ich oczy spotkały się na chwilę i Nick dostrzegł w jej spojrzeniu nowy wyraz, coś bliskiego podziwu.

— On ma rację, wy wiecie — powiedziała Carol w stronę pary dywanów. — Nie przemyśleliście dość dokładnie skutków waszej misji. Prędzej czy później wasze wyjątkowe embriony, i ludzie, którzy już żyją na tej planecie, spotkają się i to będzie katastrofa. Jeśli pojemnik z zarodkami zostanie znaleziony w początkowym stadium rozwoju waszych nadludzkich istot, jestem pewna, że Ziemianie będą się czuli zmuszeni zniszczyć go. A co innego” do diabła, mieliby zrobić? Trudno dokładnie przewidzieć ogrom zagrożeń, ale nietrudno przyjąć, że istoty genetycznie zaprogramowane przez superkosmitów mogłyby przysporzyć ogromnych problemów gatunkom żyjącym na tej planecie.

Troy stał tuż za Nickiem i uważnie słuchał tego, co mówiła Carol. Wokół trwały przygotowania do startu.

Strażnicy zakończyli budowę dwóch par umocnień, które przylegając do cylindra miały zmniejszyć wibracje podczas startu. Pokrowiec dotykał niemal podłogi i nie było już widać złotych kołysek umieszczonych w cylindrze.

— … Tak więc, jeżeli nie weźmiecie ze sobą tego złotego pojemnika, aby go umieścić w innym świecie, w którym jeszcze nie ma inteligencji, być może dojdzie do niepotrzebnej śmierci. Albo wasze zarodki przepadną, zanim osiągną dojrzałość, albo rdzenni ludzie, tacy jak my, zostaną w końcu pochłonięci, o ile nie od razu zabici, przez istoty zdolniejsze, które wy zaprogramowaliście. Nie jest to chyba zbyt sprawiedliwa zapłata za nasze wysiłki.

Carol przerwała i obserwowała, jak ze szczytu i spod dna cylindra rozwijają się cztery dziwne sznury i skręcając się w powietrzu przywiązują się do umocnień w kątach pokoju. Dywany były coraz bardziej podniecone. Obaj strażnicy skończyli nadzór czynności poprzedzających start. Nagle odwrócili się w stronę czworga ludzi i ruszyli w ich kierunku.

Carol mocniej ścisnęła rękę Nicka. — Może to prawda, że nasz naturalny rozwój to proces powolny i niezupełnie zadowalający — mówiła głosem, do którego powoli zaczęło wkradać się przerażenie, gdy strażnicy szybko się do nich zbliżali — a na pewno jest prawdą, że my, Judzie, popełnialiśmy tutaj błędy, zarówno jako jednostki, jak i zbiorowość. A jednak nie możecie nie zauważać faktu, że my jesteśmy wytworem tego niedoskonałego procesu i że mieliśmy w sobie wystarczająco — dużo — przezorności czy współczucia, czy jak tam to nazwiecie…

— Wstrzymaj się! — krzyknął Troy. Wyrwał Nickowi z ręki kołyskę i rzucił się naprzód zagradzając drogę jednemu z groźnych strażników. Znalazł się w odległości zaledwie paru cali od dwóch niebezpiecznie wirujących prętów z ostrymi narzędziami na końcu. — Wstrzymaj się — krzyknął ponownie. Jakimś cudem wszelki ruch zamarł.

Dywany i strażnicy stali nieruchomo, nie słychać było odgłosów zza ściany, zamilkła nawet organowa muzyka.

— Z nas wszystkich — powiedział na cały głos Troy przechylając głowę do tyłu i kierując ją w stronę sklepienia — ja wiem najwięcej o tym, czym jest wasza misja. I najwięcej mam do stracenia domagając się, byście zrezygnowali z jej części. Jednak zgadzam się z moimi przyjaciółmi.

Troy zdjął bransoletkę, a potem gwałtownie wcisnął ją i kołyskę w strażnika. Miał wrażenie, że zanurza dłoń w gorące ciasto. Puścił oba przedmioty i cofnął rękę.

Strażnik nie poruszył się. Bransoletka i kołyska tkwiły w ciele strażnika, tam gdzie je zostawił Troy.

— Od samego początku zdawałem sobie sprawę, że bransoletka, którą mi daliście, wyposaża mnie w możliwości i zdolności, których z natury nie posiadałem. Nie znając sprawy tłumaczyłem sobie, że to solidna i trwała nagroda za to, że wam pomogłem. I w końcu wydawało mi się, że wreszcie Troy Jefferson stanie się kimś w tym świecie.

Troy minął komandora Wintersa, który ze spokojną obojętnością obserwował to, co się dzieje, i podszedł do Carol i Nicka. W pokoju zapanowała kompletna cisza.

— Kiedy mój brat Jaimie został zabity — cicho podjął Troy — poprzysiągłem, że zrobię wszystko co konieczne, żeby wryć się w ludzką pamięć. W ciągu tych dwu lat, kiedy włóczyłem się po całym kraju, większość czasu straciłem budując zamki na lodzie. Wszystkie moje marzenia sprowadzały się do tego samego. Odkryję coś nowego, doniosłego i z dnia na dzień stanę się bogaty i sławny.

Troy dał Carol szybkiego całusa i mrugnął. — Kocham cię aniołku — powiedział. — i ciebie też, profesorze.

— Potem odwrócił się i stanął na wprost zakrytego cylindra. — Kiedy wychodziłem stąd w czwartek, byłem taki podniecony, że nie mogłem nad sobą zapanować. Ciągle powtarzałem, cholera Jefferson, masz to, staniesz się najważniejszym człowiekiem w dziejach tego pieprzonego świata. Ale ostatnie trzy dni nauczyły mnie czegoś bardzo ważnego, nad czym prawdopodobnie większość z nas w ogóle się nie zastanawia. Tego mianowicie, że proces jest ważniejszy niż końcowy rezultat. Tego właśnie dowiaduje się człowiek marząc, planując czy też dążąc do celu i to jest istotne i wartościowe, a nie osiągnięcie samego celu. Dlatego właśnie wy musicie zrobić teraz to, o co prosi mój przyjaciel.

— Wiem, że wy, kosmici, próbowaliście mi przez te ostatnie kilka minut wytłumaczyć za pośrednictwem tej bransolety, którą mi podarowaliście na całe życie, że nowi ludzie, których tu pozostawicie, poprowadzą nas, istoty prymitywne, w śmiałą i cudowną erę. Może to i prawda.

I zgadzam się, że może skorzystalibyśmy na czyjejś pomocy, skoro nasz ludzki rodzaj pełen jest uprzedzeń i egoizmu i ma masę innych problemów. Ale nie możecie po prostu dawać nam gotowego rozwiązania. Bez korzyści, jakie daje wysiłek zmierzający do doskonalenia się, bez dążenia do przezwyciężania własnych słabości, nie zajdzie w nas, dawnych ludziach, żadna zasadnicza zmiana. Nie staniemy się lepsi. Staniemy się obywatelami drugiej kategorii, zaledwie pomocniczymi wykonawcami waszych planów i zamierzeń.

Zabierzcie więc waszych doskonałych ludzi i pozwólcie nam poradzić sobie z tym samodzielnie. Zasłużyliśmy na szansę.

Gdy Troy skończył, przez kilka sekund nikt się nie poruszył. Potem strażnik drgnął i zaczai się przesuwać.

Troy zbierał się do ataku. Strażnik jednak ruszył do wyjścia tuż obok cylindra.

— Wszystko w porządku — radośnie wykrzyknął Troy.

Nick i Carol ściskali się. Troy chwycił za rękę Wintersa.

Wychodząc, cała czwórka odwróciła się, by po raz ostatni spojrzeć na wielką salę. W tym ostatnim rzucie oka każde z nich ujrzało to pomieszczenie przez pryzmat własnych niezwykłych przeżyć. Za ścianami ponownie odezwały się odgłosy, a dywany, platformy oraz strażnik ruszyli do drzwi obok przykrytego cylindra.

Na pokładzie łodzi znajdowali się dopiero od trzech czy czterech minut, a już woda pod nimi zaczęła się burzyć.

Cała czwórka dziwnie milczała. Zawiedzony porucznik Ramirez chodził po pokładzie próbując nakłonić kogoś, żeby mu powiedział, co wydarzyło się pod wodą. Nawet komandor Winters właściwie ignorował go kiwając jedynie głową, albo udzielając krótkich odpowiedzi na wszystkie jego pytania.

Byli pewni, że statek zaraz wystartuje. Nie wiedzieli, że zanim przebije wodę i skieruje się ku górze, najpierw ostrożnie odpłynie z obszaru, na którym się znajdowali, żeby nie zalała ich olbrzymia fala. Woda falowała przez kilka chwil. Wszyscy wypatrywali na oceanie śladu pojazdu.

— Spójrzcie — wrzasnął z przejęciem komandor Winters wskazując gigantyczną srebrną rakietę wzbijającą się w niebo w odległości mniej więcej czterdziestu pięciu stopni od porannego słońca. Najpierw wznosiła się powoli, potem gwałtownie przyśpieszyła. Nick, Carol i Troy mocno ściskali dłonie obserwując budzące grozę widowisko. Winters podszedł i przystanął obok ich trojga. Po trzydziestu sekundach statek zniknął nad chmurami. Nie było słychać żadnego dźwięku.

— Fantastyczne — powiedział komandor Winters.

Content

Clarke Arthur C., et al Kolebka

Arthur C. Clarke, Gentry Lee Kolebka

ZAGROŻONE GATUNKI

CZWARTEK

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

CYKL 447

1

2

PIĄTEK

1

2

3

4

5

6

7

8

9

SKŁAD I PRÓBA

SOBOTA

1

2

3

5

6

8

9

10

REPATRIACJA

NIEDZIELA

1

2

3