Şekspir Vilyam

Romeo və Cülyetta

Vilyam Şekspir

ROMEO VƏ CÜLYETTA

İngilis dilindən tərcümə edəni: Sabir Mustafa

Vilyam Şekspir. Seçilmiş əsərləri. İki cilddə. «Öndər nəşriyyatı», Bakı, 2004, 736 səh.

İştirak edənlər:

Eskal — Verona hersoqu

Paris — gənc zadəgan, hersoqun qohumu

Montekki,

Kapuletti — ıkı duşmən aılənın başcıları

Kapulettinin əmisi

Romeo — Montekkinin oğlu

Merkusio — Hersoqun qohumu, Romeonun dostu

Benvolio — Montekkinin qardaşı oğlu, Romeonun dostu

Tibalt — ledi Kapulettinin qardaşı oğlu

Lorenso,

Covanni — Fransiskan rahibləri

Baltazar,

Samson — Romeonun nökəri

Qreqori — Kapulettinin nökərləri

Piter — Cülyettanın dayəsinin nökəri

Abram — Montekkinin nökəri

Əczaçı

Üççalğıçı

Merkusionun və Parisin nökərləri

Ledi Montekki Montekkinin arvadı

Ledi Kapuletti Kapulettinin arvadı

Cülyetta Kapulettinin qızı

Cülyettanın dayəsi

Verona şəhər əhli, hər iki ailənin qohumları, kişilər və qadınlar, maska taxmış adamlar, keşikçilər və xidmətçilər.

Xor.

Hadisələr Verona və Mantuyada cərəyan еdir.

PROLOQ

Xor gəlir

Хоr.

Veronada iki nəcib ailə

Köhnə ədavətlə alışdı, yandı.

Paxıllıq təzədən döndü gur selə,

Əllər qana batdı, qana bulandı.

Düşmən nəsillərdə cütqoşa ulduz

Verdi ürəyini saf məhəbbətə.

Onların taleyi dönük, uğursuz,

Həlaki son qoydu bu ədavətə.

Nakam aşiqlərin müdhiş ölümü,

Bədbəxt ataları titrədən fəsad,

Ağır peşimançılıq, bəxtin zülmü

Alar vaxtmızı ikicə saat.

Əgər tamaşaya diqqəт versəniz,

Səhvsiz göstərməyə çalışarıq biz.

Xor gedir

BİRİNCİ PƏRDƏ

Birinci səhnə

Veronada bir meydan. Qılınc və qalxan qurşamış Samson və Qreqori gəlirlər.

Samson. Qreqori, bax ha, biz buradan kömür aparmayacağıq.

Qreqori. Yox, canım, onda biz alçalıb kömürçü olarıq ki!

Samson. Mən demək istəyirəm ki, əgər onlar qanımızı qaraltsalar, biz qanıqara getməyəcəyik, qılınclar işə düşəcək.

Qreqori. Hə, dostum, nə qədər sağsan, başım dik tut.

Samson. Mən coşdum, qurtardı, kim gəldi, fərqi yoxdu, tez vururam.

Qreqori. Ancaq bir əngəli var, tez vursan da, səni tez coşdurmaq çox çətin məsələdir.

Samson. Montekki nəslinin hətta iti də məni hirsləndirib coşdura bilər.

Qreqori. Coşmaq yerindən tərpənmək deməkdir. İgidlik isə yerində dayanmaqdır. Birdən yerindən tərpənəndə dabanına tüpürüb əkilərsən, ha…

Samson. Əgər o nəslin iti məni acıqlandırıb coşdursa, yerimdə möhkəm dayanacağam. Montekkilərdən olan hər bir kişinin və ya qızın önündə divar olsa belə, bir həmlədə yerindən götürəcəyəm.

Qreqori. Bu göstərir ki, sən zəif bir qulsan, çünki yalnız zəiflər divara sığınırlar.

Samson. Bu doğrudur. Qadınlar zəif olduqları üçün həmişə divara qısılırlar. Buna görə mən do Montekkilərin kişilərini divardan atacaq, qızlarını isə divara qısacağam.

Qreqori. Bir de görüm, ağalarımız vuruşur, yoxsa onların nökərləri biz, hə?

Samson. Mənim üçün hamısı birdir. Bu gün necə bir yırtıcı vəhşi olduğumu hamıya göstərəcəyəm. Kişilərə divan tutacaq, qızlara qarşı amansız olacağam. Mən onların başını kəsəcəyəm.

Qreqori. Qızların başını?

Samson. Hə, qızların başını və ya onların bəkarət mücrüsünü. Necə istəyirsən, elə də başa düş.

Qreqori. Qoy onu hiss edənlər başa düşsün.

Samson. Onlar mənim dayanmaq qabiliyyətimi yaxşı hiss edirlər. Bilirlər ki, necə gözəl bir vücudam.

Qreqori. Yaxşı ki, balıq deyilsən. Balıq olsaydın, ancaq durna balığı olardın. Cəld tərpən, qılıncını hazır tut. Odur, iki nəfər Montekkinin evindən buraya gəlir.

Abram və Baltazar daxil olurlar.

Samson. Elə bil ki, qılıncı sıyırmışam. Sən aranı qat, dalında durmuşam.

Qreqori. Necə? Dalımda daldalanıb qaçırsan?

Samson. Sən məndən qorxma.

Qreqori. Yox bir, mən səndən qorxuram?!

Samson. Elə edək ki, qanun bizim tərəfimizdə olsun.

Qoy davanı birinci onlar başlasınlar.

Qreqori. Onların yanından keçəndə mən ağızburnumu əyəcəyəm. Qoy istədikləri kimi də yozsunlar.

Samson. İstədikləri kimi yox, cəsarət etdikləri kimi.

Mən onlara dil çıxardacağam. Onlar buna dözsələr, rüsvay olacaqlar.

Abram. Siz bizə dil çıxardırsınız, cənab?

Samson. Mən öz dilimi çıxardıram, cənab.

Abram. Siz bizə dil çıxardırsınız, cənab?

Samson (Qreqoriyə yavaşca). Hə, desəm, qanun bizim tərəfimizdə olarmı?

Qreqori (Samsona yavaşca). Yox.

Samson. Yox, cənab. Mən dilimi sizə çıxarmıram. Dil mənimdir, istəyirəm, çıxardıram.

Qreqori. Siz dava axtarırsınız, cənab?

Abram. Mən? Xeyr, cənab.

Samson. Əgər dava axtarırsınızsa, mən sizin hüzurunuzda hazır. Mənim ağam sizin ağanızdan əskik adam deyil.

Abram. Artıq da deyil.

Samson. Nə deyirəm, cənab.

Qreqori (Samsona yavaşca). De ki, artıqdır. Odur, ağamızın qohumlarından biri buraya gəlir.

Samson. Artıqdır, cənab.

Abram. Yalan deyirsiniz.

Samson. Kişisiniz, qılıncınızı çəkin. Qreqori, göstər onlara öz güclü zərbəni (Vuruşurlar).

Benvolio daxil olur.

Benvolio.

Saxlayın qılıncı, durun, axmaqlar,

Nə iş tutursunuz, heç bilirsiniz?!

Onların silahlarını qılıncla vurub salır.

Tibalt gəlir.

Tibalt.

Necə? Vuruşursan gədəgüdəylə,

Benvolio, bəri dön, ölümünə bax!

Benvolio.

Vuruşuram yalnız barışıq üçün.

Qılıncı qına qoy, ya da qılıncla

Kömək et, onları aralayaq biz.

Tibalt.

Vuruşub, danışma, gəl, barışıqdan,

Cəhənnəmə, bütün Montekkilərə,

Bir də sənə nifrət etdiyim kimi,

Mən nifrət edirəm barışığa da.

Hazırlaş, al, gəldi, qorxağın biri.

Vuruşurlar.

Hər iki nəslin tərəfdarları gəlib vuruşanlara qoşulurlar.

Sonra şəhərlilər əllərində dəyənək və balta daxil olurlar.

Şəhərliər.

Vurun, kötəkləyin, döyün bunları, Ölsün Montekkilər,

Kapulettilər!

Kapuletti əynində xalat ledi Kapuletti ilə gəlir.

Kapuletti.

Bu nə qalmaqaldır? Ehey, cəld olun,

Uzun qılıncımı gətirin mənə!

Ledi Kapuletti.

Sənə çox yaraşar qoltuq ağacı,

Kişi, qılınc sənin nəyinə gərək?

Kapuletti.

Dedim qılıncımı, öz qılıncımı!

Bax, qoca Montekki durub həyətdə,

Mənim acığıma qılınc oynadır.

Montekki və ledi Montekki gəlirlər.

Montekki. Ey bic Kapuletti!

Qoy gedim, arvad.

Ledi Montekki.

Bir addım da olmaz! Az haray qopar,

Düşməni axtaran fəlakət tapar.

Hersoq öz məiyyəti ilə daxil olur.

Hersoq.

Dinclik qatilləri, dinsiz xainlər,

Siz ey qılıncını qonşu qanıyla

Boyayan alçaqlar, eşidirsiniz?

Ey insan cildində vəhşi heyvanlar,

Ədavət odunu al qan seliylə

Söndürən axmaqlar, sizinləyəm mən.

Salın yadınıza qorxunc cəzanı,

Bu saat ləkəli əllərinizdən

Mənfur silahları yerə atın siz.

Dinləyin Hersoqun qəti hökmünü.

Qoca Kapuletti, qoca Montekki,

Siz cəfəng, mənasız bir söz üstündə

Üç qırğın törədib, pozduz üç dəfə

Bizim küçələrin sakitliyini.

Veronanın qoca müşavirləri

Soyunub abırlı libaslarını,

Titrək əllərində köhnə silahlar

Sizin ədavəti məhv etmək üçün

Üç dəfə məhv etdi öz dincliyini.

Kim bir də bu yerdə dincliyi pozsa,

Mənə həyatıyla cavab verəcək.

Bu dəfə hamınız dağılın, gedin.

Gəlin, Kapuletti, gedək mənimlə.

Siz isə, Montekki, nahardan sonra

Əmrimi bilməkçün gəlin saraya.

Bir daha deyirəm, burda qalan kəs

Ölüm cəzasına məhkum olacaq.

Montekki, ledi Montekki və

Benvoliodan başqa hamı gedir.

Montekki.

Aranı kim qatdı yenə təzədən,

Danış, qardaş oğlu, sən görə bildin?

Benvolio.

Mən bura gələndə sizin düşmənin

Nökərləri ilə bizim nökərlər

Əlbəyaxa olub vuruşurdular.

İstədim onları aralayım mən,

Bu zaman qaçaraq qudurğan Tibalt

Gəlib başı üstə qılınc oynatdı.

Dəng etdi söyüşlə qulaqlarımı,

Qılıncla havanı kəsib doğradı

Hava da rişxəndlə fıt çaldı ona.

Elə ki, vuruşduq, səsə adamlar

Yığışdı, qızışdı qılınc döyüşü.

Bu vaxt Hersoq gəlib kəsdi döyüşü.

Ledi Montekki.

Bəs Romeo hanı?

Gördünmü bu gün?

Yaxşı ki, sovuşdu o bu davadan.

Benvolio.

Xanım, şərqin qızıl pəncərəsindən

Günəş baxmamışdan bir saat əvvəl

Darıxıb mən evdən çıxdım gəzməyə.

Şəhərdən qərbdəki o əncirlikdə

Gördüm bu tezlikdə gəzir oğlunuz.

Bir azca irəli addımlamışdım,

O bilib gizləndi sıx, qalın yerdə.

Mən özüm bilirəm, insanlar bəzən

Təsəlli tapırlar yalqız qalanda.

Onu izləmədim buna görə də,

Məndən həvəs ilə qaçan adamdan

Mən də həvəs ilə qaçdım uzağa.

Montekki.

Deyirlər o gəzir orda səhərlər,

Çoxaldır ahıyla göydə buludu,

İnci göz yaşıyla çəməndə şehi.

Şərqdə yatan işıq ilahəsinin

Qızıl yatağından qara örtüyü

Günəş şəfəqiylə götürən kimi,

Nurdan qaçır evə kədərli oğlum,

Çəkilir gizlincə öz otağına,

Tutur pərdə ilə pəncərələri

Çevirir gündüzü zülmət gecəyə.

Bunun səbəbini tapmasaq əgər,

Oğlum bu zülmətdə məhv ola bilər.

Benvolio. Buna səbəb nədir, möhtərəm əmi?

Montekki. Bilmirəm, heç nədən yoxdur xəbərim.

Benvolio. Onu heç tutmusuz sorğusuala?

Montekki.

Bəs necə, həm özüm, həm də dostlarım.

O isə dərdini eşidir yalnız,

Nə qədər haqlıdır, deyə bilmərəm.

Ancaq elə sirli, qapalıdır ki,

Müşküldür öyrənmək onun qəlbini.

İçini qurd yeyən gül qönçəsitək

Havaya yaymayır gözəl ətrini,

Günəşə göstərmir ləçəklərini.

Bu qəmin səbəbi olsaydı əyan,

Tezliklə tapardıq biz ona dərman.

Benvolio.

Bir baxın, o gəlir, çəkilin yana,

İndi mon öyrənim, nə olmuş ona.

Montekki.

Sənə tale özü eyləsin kömək,

Öyrən həqiqəti. Xanım, biz gedək.

Montekki və ledi Montekki gedirlər.

Romeo daxil olur.

Benvolio. Sabahın xeyir!

Romeo. Nə? Məgər sabahdır?

Benvolio. Vurdu yenicənə saat doqquzu.

Romeo.

Necə də uzundur qəmli saatlar!

İndi burdan gedən mənim atamdı?

Benvolio.

Bəli! Əmi oğlu, bir söylə görüm,

Hansı qəm uzadır bu saatları?

Romeo. Onları qısaldan gücün yoxluğu.

Benvolio. Sevirsən?

Romeo. Yoxluğu.

Benvolio. Sevgi yoxluğu?

Romeo.

Onun sevgisinin yoxluğu, bəli,

Mən onu sevirəm, o sevmir ancaq.

Benvolio.

Oh, sevgi zahirən nə qədər zərif,

Daxilən nə qədər sərtdir, qəddardır.

Romeo.

Məhəbbət kor olur, gözsüz də özü

İstədiyi yerə aparır bizi.

Harda nahar edək? Nəydi o hayküy?

Danışma, eşitdim hər şeyi özüm.

Mənə nifrət qorxunc, sevgi dəhşətdir.

Ah, rüsvayçı sevgi, ah, qəşəng nifrət,

Ah, hər şey və heç şey, həm nur, həm zülmət.

Ah, ağır yüngüllük, ciddi əyləncə,

Gözəl niyyətlərin çirkin vəhdəti,

Qurğuşun bir lələk, aydın bir tüstü,

Boş məna, soyuq od, xəstə sağlamlıq!

Yuxusuz bir yuxu, daş kimi mürgü!

Budur mənim eşqim, o müdhiş sevgi.

Sən buna gülmürsən?

Benvolio.

Yox, əmi oğlu,

Ürəyim ağlayır.

Romeo. Neçin, qardaşım?

Benvolio. Sənin könlündəki dərdə, nisgilə.

Romeo.

Günahlar törədir məhəbbət elə.

Ağır qəm yükündən əsir bədənim,

Dərdinlə dərdimi artırdın mənim.

Qayğınla inlətdin qəmqubarımı,

Daha çox göynətdin yaralarımı.

Məhəbbət yanıqlı ahdır, amandır,

Odlu ürəklərdən qalxan dumandır.

Elə ki, kənara dağılar, uçar,

Aşiqlər gözündə Günəş nur saçar.

Elə ki, toplaşar ürəkdə, qanda,

Dəryalar alışar göz yaşlarında.

Məhəbbət ağıllı bir dəlilikdir,

Acıdır zəhərdən, şirindir baldan.

Hələlik, qardaşım.

Benvolio.

Səbr elə bir an,

Dayan, mən də gəlim, tək getsən əgər,

Sənin müsibətin məni məhv edər.

Romeo.

Eyvah! İtirmişəm özümü tamam,

Romeo, hanı o, ah, mən hardayam?

Benvolio. Sən, gəl, ciddi danış, kimi sevirsən?

Romeo. Necə? İnildəyim, zarıyım gərək.

Benvolio.

İnildəmək niyə, zarımaq niyə?

Mənə ciddi de ki, kimdir sevdiyin?

Romeo.

Vəsiyyət etməyi xəstə adamdan

Ciddi tələb etmək yamandır, yaman.

Hə, ciddi sevirəm mən bir qadını.

Benvolio. Duymuşdum, düz dəydi oxum nişana.

Romeo.

Sən bir nişançısan — çox mahir, zirək,

O qadın olduqca qəşəngdir, qəşəng.

Benvolio. Qəşəng do vurarlar qəşəng nişanı.

Romeo.

Yanıldın, sözündə həqiqət hanı?

Qalıb Diananın saflığı onda,

Onu vura bilməz heç Kupidon da.

O dürrün bəkarət zirehi almaz,

Ona məhəbbətin oxları batmaz.

Onu şirin sözlər salmaz kəməndə,

Alovlu baxışlar yandırmaz odda,

Qızıl da, daşqaş da aldada bilməz.

Ən zəngin malikə odur dünyada,

Əvəzsiz sərvəti gözəlliyidir.

Fəqət bu sərvəti bu gözəlliyi

Aparar özüylə zülmət məzara.

Benvolio. Yoxsa and içib ki, bakir qalacaq?

Romeo.

Bəli, xəsislikdən hədər solacaq.

Saflığı hüsnünü salıb zindana,

Vermir gözəlliyi övladlarına.

Olduqca ağıllı, qəşəngdir o qız,

Qalmışam çarəsiz, ümidsiz, yalqız.

Ölmüşəm, son dəfə dərdli ürəyim

Vurur ki, bu dərdi sənə söyləyim.

Benvolio. Eşit sözlərimi, gəl, unut onu.

Romeo. Öyrət unutmağı sən mənə, öyrət.

Benvolio.

Azadlıq, sərbəstlik ver gözlərinə,

Başqa gözəllərə diqqət ilə bax.

Romeo.

Bu daha da gözəl göstərər onu.

Qəşəng xanımların üzündən öpən

Xoşbəxt maskaların zülmət qoynunda

Günəş üz axtarır baxışlarımız.

Korlar itirdiyi göz işığını

Əvəzsiz sərvəti unuda bilməz.

Dünya gözəlini sen göstər mənə,

Hüsnünə baxdıqca görəcəyəm ki,

Daha çox gözəldir mənim ilahəm.

Hələlik, mən getdim.

Ah, bu dünyada

Mənə unutmağı kim öyrədər, kim?!

Gərək dərd içində ömrüm puç olsun.

Benvolio.

Qoy səni öyrətmək mənə borc olsun.

Hər ikisi gedir.

İkinci səhnə

Küçə. Kapuletti, Paris və nökər gəlirlər.

Kapuletti.

Montekki mənimtək cərimələndi.

Məncə, bizim kimi yaşlı adama

Dinc, rahat yaşamaq çətin olmazdı.

Paris.

Hörmət sahibisiz hər ikiniz də,

Heyf, çoxdan bəri çəkişirsiniz.

İndi cavabınız mənə nədir bəs?

Kapuletti.

Əvvəl nə demişdim deyirəm yenə,

Mənim ciyərparəm hələ uşaqdır.

Onun hələ yoxdur heç on dörd yaşı,

Qoy iki bahar da gül açıb solsun,

Gül balam yetişib gəlinlik olsun.

Paris. Ondan daha gənclər ana olurlar.

Kapuletti.

Tezcə yetişənlər tez də solurlar.

Bütün ümidimi uddu bu torpaq,

Yeganə ümidim qızımdır ancaq.

Onunla danışın, mehriban Paris,

Çalışın, könlünü ələ alın siz.

Onun arzusudur mənim hər arzum,

Ürəkdən razıyam razısa qızım.

Köhnə bir adətə edib ehtiram,

Qonaqlıq verirəm mən də bu axşam.

Qonağım gələcək dəstəbədəstə,

Buyurun, yeriniz gözlərim üstdə.

Qonaq çoxaldıqca şənlənər məclis,

Siz kasıb evimdə aləm görərsiz.

Göyün çırağını kölgədə qoyan

Canlı ulduzlara olarsız heyran.

Yazın ilk sevinci, ilk müjdəsitək,

Füsunkar aprelin tər qönçəsitək

Canlı qönçələrə nəzər salarsız,

Hüsnündən, səsindən ləzzət alarsız.

Seçin özünüzə tale ulduzu,

Sevin ən layiqli, ən gözəl qızı.

Qızım elə gözəl olmasa da, bax,

Onların sayını artırar ancaq.

Di gəlin, gedəyin!

(Xidmətçiyə bir kağız verərək).

Romeo.

Bəli, oxuyuram dönük bəxtimin

Acı dərdlərini, bəlalarmı.

Nökər. Bunu öyrənmisiz özünüz yəqin,

Yazılmış kağızı oxuyarsınız?

Romeo.

Bəli, hərfləri, həm də o dili

Bilsəm, oxuyaram.

Nökər.

Düz deyirsiniz,

Sağlıqla qalın.

(Getmək istəyir).

Romeo. Zarafat edirdim.

Dayan, oxuyum (Kağızı açıb oxuyur). «Senyor Martino qadını və qızları ilə; Qraf Anselmo gözəl bacıları ilə; dul ledi Vitruvno; Senyor Plaçensio və onun sevgili bacısı qızları; Merkusio və onun qardaşı Valentin; əmim Kapuletti, arvadı və qızları ilə; gözəl bacım qızı Rozalina; Liviya; Senyor Valensio və onun əmisi oğlu Tibalt; Lusio və şən Yelena» (Kağızı verir). Ən gözəl məclisdir, söz ola bilməz. Yaxşı, hara dəvət olunur bunlar?

Nökər. Ora, yuxarıya.

Romeo. Yəni haraya?

Nökər. Bizim evimizə, şam yeməyinə.

Romeo. De, kimin evinə?

Nökər. Mənim ağamın.

Romeo.

Ah, mən doğrudan da hər şeydən əvvəl Gərək bunu səndən soruşa idim.

Nökər. Mən özüm bunu sizə sualsızsorğusuz deyə bilərəm. Mənim ağam məşhur varlı dövlətli Kapulettidir. Əgər sizin Montekki nəsli ilə qohumluğunuz yoxdursa, xahiş edirəm, buyurun, bir piyalə şərab nuş edin. Sağlıqla qalın!

Gedir.

Benvolio.

Sənin qəlbən sevib məftun olduğun

Gözəl Rozalinaın şam eyləyəcək

Veronanın məşhur gözəlləriylə

Kapulettinin bu qonaqlığında.

Sən də get oraya, ayıq gözlərlə

Onu o güllərlə müqayisə et,

Başına gələcək ağılın, huşun,

Qarğa görünəcək sənin qu quşun.

Romeo.

Ah, mömin gözlərim dönüksə, qardaş,

Belə dəhşət olmaz bu təhqir kimi.

Acı göz yaşlarım oda dönsün kaş,

Qoy yansın gözlərim bir kafir kimi.

Dünya yaranandan bu günə qədər

Elə bir gözəli görməyib bəşər.

Benvolio.

Onu sən görmüsən həmişə yalqız,

Yanında olmayıb başqa gözəl qız.

Büllur tərəzidir gözümüz bizim,

Gözəllik çəkirik hər vaxt, əzizim.

Hər iki gözündə o durub ancaq,

Gəl, biz bir gözünə başqa gül qoyaq.

Gün kimi nur saçan o nadir gövhər

O gülün yanında adi görünər.

Romeo.

Gedərəm, özgə qız mənə nədir, nə?!

Yalnız baxmaq üçün onun hüsnünə.

Gedirlər.

Üçüncü səhnə

Kapulettinin evində bir otaq.

Ledi Kapuletti ile dayə gelirlər.

Ledi Kapuletti. Dayə, qızım hanı? Çağır yanıma.

Dayə. And olsun on iki yaşımda ikən

İtirdiyim qızlıq bəkarətimə,

Mən onu çağırdım. Ey körpə quzum,

Mənim tovuz quşum, ay qız Cülyetta!

Allah, özün saxla, bu qız hardadır?

Cülyetta daxil olur.

Cülyetta. Gəldim, nə var belə?

Dayə. Anan çağırır.

Cülyetta. Anacan, burdayam, nədir sözünüz?

Ledi Kapuletti.

Fikrimiz budur ki… Dayə, indi get,

Sən məni qızımla bir az tək burax.

Bizim danışmalı bir sirrimiz var.

Yox, dayan, qulaq as, sən ki qızımı

Yaxşı tanıyırsan körpəliyindən.

Dayə.

Doğrudur, mən onun yaşını sizə

Danışa bilərəm saatbasaat.

Ledi Kapuletti. Hələ on dörd yaşı tamam olmayıb.

Dayə.

Mərc gələrdim mən öz on dörd dişimdən,

Heyf ki, ağzımda on dörd diş qalır,

Hələ on dörd yaşı tamam olmayıb.

Məhsul bayramına nə qalır, xanım?

Ledi Kapuletti. Düz iki həftədən bir azca artıq.

Dayə.

Ya artıq, ya əskik, nə fərqi vardır.

Məhsul bayramının əvvəllərində

Onun on dörd yaşı tamam olacaq.

Susanna onunla həmyaşıd idi.

Allah rəhmət etsin təkcə balama,

Onu Allah aldı mənim əlimdən.

Gözlərimin ağıqarası idi.

Xanım, mən deyəndir, bayramqabağı

Onun on dörd yaşı tamam olacaq.

Yaxşı yadımdadır, inanın mənə.

Bu gün zəlzələdən on bir il keçir.

Zəlzələ olanda Cülyettanı mən

Döşümdən kəsmişdim, unutmaram heç

O günü qiyamət gününə qədər.

Döşümün ucuna yovşan sürtmüşdüm,

Göyərçin damının yanında rahat

Əyləşib, özümü günə verirdim.

Mantuyadaydnımız onda ağamla.

Görürsünüz, necə yaddaşım vardır,

Məməni ağzına alantək uşaq

Hiss etdi yovşanın acılığını.

Döşümü buraxdı, yana dartındı,

Yamanca turşutdu ağızbumunu.

Bu vaxt silkələndi göyərçin damı,

Nə əmrə, nə hökmə yoxdu ehtiyac,

Yerimdən sıçrayıb qaçdım kənara.

O vaxtdan indiyə on bir il keçir.

Onda ayaq üstdə dururdu körpə,

Yox a, nə deyirəm, xaça and olsun,

Onda qaçırdı o yan basabasa,

Bir gün bundan qabaq yıxılmışdı bərk,

Alnı yerə dəyib yaralanmışdı.

Zarafatcıl idi rəhmətlik ərim,

Allah şad eləsin onun ruhunu,

Qızı qucağına götürüb dedi:

«İndi yıxılırsan sən üzü üstə,

Elə ki, böyüdün, a qəşəng qızım,

Onda dalı üstə yıxılacaqsan.

Elədirmi, Cüli?» Bu canım haqqı,

Qızcığaz səsini kəsib, «hə» dedi.

Zarafat necə də düşür yerinə!

Min il yaşasam da, çıxmaz yadımdan,

«Elədirmi, Cüli?» dedi rəhmətlik,

Daha ağlamayıb o da, «hə» dedi.

Ledi Kapuletti. Di qurtar söhbəti, bəsdir bu haqda.

Dayə. Yaxşı, xanım. Ancaq yada düşəndə

Saxlaya bilmirəm gülməyimi mən.

Möhkəm zədələnib şişmişdi alnı,

Olmuşdu beçənin pipiyi boyda

Uşaq acıacı sızıldayırdı.

«Bəli, qızım, dedi rəhmətlik ərim, –

İndi yıxılırsan sən üzü üstə,

Elə ki, böyüdün, kamala doldun,

Onda dalı üstə yıxılacaqsan.

Elədirmi, Cüli?» Ağlamadı qız,

İşə bax, səsini kəsib, «hə» dedi.

Cülyetta. Sən də səsini kəs, rica edirəm.

Dayə.

Daha danışmaram. Qoy tanrı özü

Səni penahında saxlasın, qızım.

Mənim böyütdüyüm gül balalarım

Ən gözəli sənsən. Arzum tək budur:

Yaşayıb, görəydim sənin toyunu.

Ledi Kapulleti.

Toy dedin, hə, elə Cülyetta, qızım,

Gəlmişəm toy haqda danışım mən də.

Bir de, ərə getmək istəyirsənmi?

Cülyetta. Bu şərəf barədə düşünməmişəm.

Dayə.

Sən şərəf söylədin! Ay bərəkallah,

Heyf, süd ananam, yoxsa deyərdim,

Ananın döşündən ağıl əmmisən.

Ledi Kapuletti.

Di indi fıkirləş. Veronada, bax,

Sendən genc xanımlar artıq anadır.

Sən yaşda mən səni çoxdan doğmuşdum.

Sözü qısa deyim, bilirsən, qızım,

Cəsur, igid Paris səni istəyir.

Dayə.

Xanım qız, xanım qız, oğlan, nə oğlan!

Yoxdur belə oğlan bütün dünyada.

Elə bil, heykəldir, mumdan tökülüb.

Ledi Kapuletti. Görməyib Verona belə bir çiçək.

Dayə. Doğrudan, çiçəkdir, lap xalis çiçək.

Ledi Kapuletti.

De görüm, xoşuna gəlirmi qraf?

Bu axşam olacaq ziyafətdə o.

Gözəl bir kitabdır o gözəl insan,

Gözəllik qələmi zinət vuranda

Ondan qüdrətini əsirgəməyib.

Oxu bu kitabı, sən tap birbəbir,

Qəşəng yazıların mənası nədir?!

İncə cizgilərin öyrən sirrini,

Necə tamamlayır biribirini.

Bir məna, bir hikmət olmasa aşkar,

Onun cavabını gözlərdə axtar.

Bu sevgi kitabı təzə bir çələng,

Qiymətli kitaba qəşəng cild gərək.

Gözəldir gül bağda, balıq ümmanda,

Zahir də, batin də qəşəng olanda.

Nadir kitabların qızıl sözləri

Qızıl naxışlarla oxşar gözləri.

Qraf da hüsnünlə qəşəng görünər,

Bundan kiçilməzsən sən zərrə qədər.

Dayə.

Kiçilmək, yox bir a, böyümək, əşşi,

Hə, canım, qadını kökəldir kişi.

Ledi Kapuletti. Kəsə de, könlünə yatırmı qraf?

Cülyetta.

Nə deyim, mənimçün çətindir cavab.

Sevgi yaranırsa xoş baxış ilə,

Mən ona baxaram nəvaziş ilə.

Fəqət əmrinizin çərçivəsindən

Kənara çıxmaram bir addım da mən.

Xidmətçi daxil olur.

Xidmətçi. Xanım, qonaqlar gəldilər. Yemək verildi. Sizi çağırırlar. Hamı kiçik xanımı soruşur. Mətbəxdə dayənin qarasınca söyüb rüsvay edirlər. Hər şey son dərəcə altüst olub. Mən gedib qonaqlara qulluq etməliyəm. Buyurun, bu saat gəlin.

Xidmətçi gedir.

Ledi Kapuletti. Gəlirik. Cülyetta, qraf gözləyir.

Dayə.

Get, qızım, bəxtini gözlətmə əbəs, Bu xoşbəxt günlərə xoşbəxt gecə gəz.

Gedirlər.

Dördüncü səhnə

Küçə.

Romeo, Merkusio, Benvolio beş, ya altı nəfər üzü maskalı, əli məşəlli adamla başqaları ilə birlikdə gelirlər.

Romeo.

Necə? Təmtəraqlı nitqmi söyləyək,

Yoxsa daxil olaq dinməzsöyləməz?

Benvolio.

Belə uzunçuluq indi dəb deyil.

Gözlərində qalın yun şal sarğısı,

Əllərində nazik, ensiz taxtadan

Düzəlmiş rəngbərəng tatar kamanı,

Qarğaları qovan uyuqlar kimi,

Qəşəng xanımları qorxuya salan

Kupidona yoxdur ehtiyacımız.

Yerdən suflyorun köməyi ilə

Səhnədə birtəhər şer söyləyən

Aktyor da bizə gərək deyil heç.

Nə hesab edirlər etsinlər bizi,

Bir azca rəqs edib, çıxıb gedərik.

Romeo. Mənə məşəl verin, rəqs bacarmaram.

Könlümdə qaranlıq tutqunlaşsa da,

Sizə nurlu məşəl tuta bilərəm.

Merkusio.

Yox, dostum, bizimlə oynamalısan.

Romeo.

Mən yox, mümkün deyil, inanın mənə.

Sizin başmağınız yüngüldür, fəqət

Mənim ürəyimdə dərd qurğuşundur.

Tərpənib durmağa qoymur yerimdən.

Merkusio.

Axı, sən aşiqsən. Eşq tanrısından

Yerdən uçmaq üçün bir cüt qanad al.

Romeo.

Məhəbbət tanrısı öz oxu ilə

Məni elə ağır yaralayıb ki,

Yüngül qanadları saxlamaz məni.

Eşq yükü altında çöküb qalmışam.

Merkusio.

Gözlə ha, yıxılıb eşqi əzərsən,

Bu zərif şey dözməz bu ağırlığa.

Romeo.

Məgər eşq zərifdir? Yox, yox, düz deyil.

Çox kobud, çox qaba, çox qudurğandır,

Ürəyə sancılır bir tikan kimi.

Merkusio.

Əgər eşq kobudsa, sən də kobud ol,

O səni sancanda sen də sanc onu.

Üzümü gizlədim, mənə maska ver.

Maskanı taxır.

Bu da belə, maska maska üstündən.

Kim məni eybəcər sayırsa saysın,

Qoy mənim yerimə maska qızarsın.

Benvolio.

Di gəl, qapını döy, keçək içəri,

Elə girən kimi rəqsə başlayaq.

Romeo.

Məşəli mənə ver, qoy qayğısızlar

Hissiz qamışları ayaqlasınlar.

Men şam tutacağam, atalar demiş,

Oyuna baxacam tamaşaçıtək.

Əylənmək gözəldir, ancaq kədərdən

Lap əldən düşmüşəm.

Merkusio.

Polislər demiş,

Hə, siçan tələyə düşüb nəhayət.

Sən düşsən məhəbbət bataqlığına,

Bu ifadə üçün bağışla məni,

Qulaqlarmadək batsan palçığa.

Çıxarda bilərik səni, əzizim.

Cəld ol, biz ki gündüz şam yandırırıq.

Romeo. Yox, niyə? Yox, niyə?

Merkusio.

Vaxt keçir artıq.

Burda hədər yerə yubanmaqla biz,

Çıraq yandırırıq elə bil gündüz.

Eşit məsləhəti, qəmin yox olar,

Beş başda beş dəfə ağıl çox olar.

Romeo.

Maskarad, bu yaxşı düşünülmüşdür,

Fəqət ora getmək ağılsız işdir.

Merkusio. Agah et, nə üçün?

Romeo.

Düzü, bu gecə

Bir yuxu görmüşəm.

Merkusio. Mən də.

Romeo. Nə, necə?

Merkusio. Gördüm, yalan deyir yuxu görənlər.

Romeo. Yuxum yanlış olmur heç zərrə qədər.

Merkusio.

Oh! Belə de, belə, mən gördüm onda

Məlikə Meb durub sənin yanında.

Benvolio. Məlikə Meb! Yaxşı, kimdir o elə?

Merkusio.

Bütün pərilərin mamaçasıdır.

Merlərin şəhadət barmağındakı

Üzüyün qaşında yanan əqiqdən

Boyca böyük deyil. Məlikə hər vaxt

Kiçik mığmığalar qoşulmuş kiçik

Faytonunda rahat gəzib dolaşır

Yatan insanların burunlarında.

Düzəlib faytonun incə, upuzun

Oxları hörümçək ayaqlarından,

Üstü cırcırama qanadlarından,

Xamutu nur saçan şeh damcısından,

Qamçısı yüngülcə sübh dumanından.

Çəyirtkə sümüyü cilovlarıdır,

Hörümçək torusa yan qayışları.

Gözləri yuxulu tənbəl qızların

Dırnaqları altda törəyən, artan

Balaca qurdlardan xeyli balaca

Boz çuxalı hünü sürür faytonu.

Pərilərin mahir karet ustası

Ya o dügkər dələ, ya qoca böсək.

Faytonu düzəldib qoz qabığından.

Gecələr məlikə bu cahcalalla

Çapır faytonunu, çapır dördnala,

Keçir aşiqlərin beyinlərindən,

Onlar sevişirlər yuxularında.

Ötür əyanların dizləri üstdən,

Onlar da yuxuda təzim görürlər.

Dəyir hakimlərin barmaqlarına,

Onlar da yuxuda rüşvət alırlar.

Keçir xanımların dodaqlarından,

Xanımlar məst olur odlu öpüşdən,

Dadlı konfetlərə hərislik üstdə

Onlara məlikə hirslənir teztez,

Örtür sızanaqla əndamlarını.

Əyanın burnuna dırmaşan kimi,

Ədavət iyindən sevinir əyan.

Donuz quyruğundan bir tük qoparıb,

Keşişin burnunu qıdıqlayanda

Artıq qazanc görür keşiş röyada.

Əsgərin boynuna çıxır arabir,

O da röyasında kəsilmiş başlar,

İspan qılıncları, qanlı döyüşlər,

Dərinliyi beş fut qədəhlər görür,

Gəlir qulağına şeypur səsləri,

Yuxudan dik qalxır qorxu içində,

Bir dua oxuyub yatır təzədən.

Həmin bu raəlikə gecə atların

Yalmı hörərək düyünlər salır.

Adamın saçını keçəlləşdirir,

Açan tapılarsa bunları əgər,

O saat baş verir böyük fəlakət.

Qızlar uzananda arxası üstə,

Həmin bu əcinnə öyrədir necə

Hamilə qalmağı, uşaq doğmağı.

Həmin bu Meb…

Romeo.

Sus, sus, Merkusio, sus!

Elə danışırsan boşboş şeylərdən.

Merkusio.

Düzdür, yuxulardan danışıram mən,

Onlar meyvəsidir boş xəyalların,

Həmişə havatək etibarsızdır,

Həmişə yel kimi üzüdönükdür:

Elə bir yel kimi hərdən şəfqətlə

Oxşayır şimalın buzlu köksünü,

Hərdən də nifrətlə kükrəyir, coşur,

Can atır sinəsi şehli cənuba.

Benvolio.

Dediyin bu külək yaman əsir ha,

Bizi özümüzdən uzaqlaşdırır.

Yaman gecikirik şam yeməyinəe.

Romeo. Qorxuram tez gedək.

Qəlbimə damıb,

Bəxtim ulduzlardan asılıb artıq.

Duyuram, başlanır bu ziyafətdən

Acı taleyimin qorxunc günləri.

Hansı bir dəhşətli, müdhiş qüvvəsə

Vaxtsız ölümümü yaxınlaşdırır.

Qoy olsun, tükənsin mənfur həyatım,

Tale sükanımı tutan o qüvvə

Ömür yelkənimi aparsın mənim.

Gedəyin, cənablar!

Benvolio. Çal, təbili çal!

Gedirlər.

Beşinci səhnə

Kapulettinin evində salon.

Çalğıçılar gözləyirlər.

Xidmətçilər gəlirlər.

Birinci xidmətçi. Bəs Anton Potpən hardadır? Niyə gəlib kömək eləmir? Heç olmasa boşqabları aparardı, boşqabları yuyardı!

İkinci xidmətçi. İşin hamısını biriki adamın öhdəsinə buraxmaq yaxşı deyil, onların əli natəmiz olanda bu çox pisdir.

Üçüncü xidmətçi. Stulların, servantın yerini dəyişin, gümüş qablardan ehtiyatlı olun. Sən, əzizim, mənə bir az şəkərçörəyi saxla, əgər xətrimi istəyirsənsə, qapıçıya tapşır, qoy o, Susanna Qrayndstonu, Nellini içəri buraxsın. Anton Potpən!

Üçüncü xidmətçi. Nə var, burdayam, nə bağırırsan?

Birinci xidmətçi. Böyük otaqda səni gözləyirlər, səni çağırırlar, səni tələb edirlər, səni axtanrlar.

Üçüncü xidmətçi. Bizimdə bir canımız var da, balam. Eyni vaxtda həm burada, həm də orada ola bilmərik ki!

İkinci xidmətçi. Zirək olun, uşaqlar, zirək olan çox yaşayar, çox yaşayan çox qazanar. Gedirlər.

Kapuletti, Cülyetta və başqa ev adamları daxil olurlar, qonaqlan və maska taxıb gələnləri qarşılayırlar.

Kapuletti.

Möhtərəm ağalar, xoş gəlmisiniz!

Buyurun, ayağı qabarsız olan

Xanımlar sizinlə rəqs eləsinlər.

Hə, gözəl sənəmlər, indi görək kim

Oynamaqdan boyun qaçıracaqdır?

Kim ki, naz eləyib çəksə özünü,

Demək, ayağında döyənəyi var.

Necədir, hədəfə düzmü vurmuşam?

Bir vaxtlar vardı ki, maska geyərək

Qəşəng xanımların qulaqlarına

Mən də şirin sözlər pıçıldayardım.

Artıq keçdi, keçdi, keçdi o vaxtlar.

Romeo, Merkusio, Benvolio və başqaları daxil olurlar.

Siz xoş gəlmisiniz, dostlar, buyurun.

Siz də, çalğıçılar, başlayın görək.

Yol verin, yol verin, qızlar oynasın.

Musiqi. Qonaqlar rəqs edirlər.

İşığı artırın, ey xidmətçilər!

Çəkin stulları tez bir kənara.

Sobanı söndürün, yaman istidir.

Kapuletti əmi, deyən, əyləncə

Qəlbinizə yatır, yox, yox, əyləşin.

Bizim rəqs eləmək vaxtımız keçib.

İndi mənə deyin, sonuncu dəfə

Biz maska taxmışıq neçə il əvvol?

Qoca Kapuletti. Mənə elə gəlir, otuz il olar.

Kapuletti.

Necə? Ola bilməz! O qədər olmaz.

O vaxt toyu idi Luçensionun.

Biz də maska geyib, rəqs elədik ha,

Ondan keçər ancaq iyirmi beş il.

Qoca Kapuletti.

Çox olar, çox olar, Luçensionun

Oğlu çox böyükdür, otuz yaşı var.

Kapuletti.

Yox a, nə deyirsiz, onun oğlu ki,

Ondan ayrılalı ikicə ildir.

Romeo.

O gənci hüsnüylə nura qərq edən

O ayüzlü kimdir?

Xidmətçi. Bilmirəm, cənab.

Romeo.

Günəşdir o parlaq işıq, bəlkə də,

Bütün məşəlləri qoyub kölgədə.

Odur bu gecənin ürək sevinci,

Zənci qulağında ən nadir inci.

Qızların içində durur o çiçək

Qarğalar içində ağ göyərçintək.

Neçə ki, rəqs bitib, yetməyib sona.

Mən kirpik çalmadan baxacam ona.

Onun əllərinə azca toxunmaq –

Ən böyük səadət tək budur ancaq.

Könlüm sevibdirmi indiyə qədər?

Gözüm gözəlliyi görübmü məgər?

Yox, yox, bilməmişsən heç zaman bunu

Əsl gözəlliyin nə olduğunu.

Tibalt.

Səsindən bilinir o Montekkldir.

Gətir qılıncımı, oğlan.

Bu nədir?

Əclaf maska taxıb, cürət eyləyib,

Gəlib lağa qoysun şənliyimizi?

And olsun nəslimin şərəfinə, bil,

Onu murdar etmək heç günah deyil.

Kapuletti. Nə üçün, əzizim, belə coşmusan?

Tibalt.

Montekki burdadır, o alçaq, nadan

Acıqca bu axşam gəlib ki bizə,

İstehza eyləsin şənliyimizə.

Kapuletti. Bu gənc Romeodur?

Tibalt. Bu rəzil odur.

Kapuletti.

Sakit ol, onunla işin olmasın.

Aparır özünü nəcib, təmkinli.

Doğrusu, tanınır Veronada o

Namuslu, qeyrətli bir cavan kimi.

Dünyanın varını versələr mənə,

Evimdə mən onu təhqir etmərəm.

Sən də səbirli ol, gəl, fikir vermə.

Hörmət edirsənsə mənim arzuma,

Üzünü gülər tut, qaşqabaq tökmə,

Qaşqabaq yaraşmır qonaqlığa heç.

Tibalt.

Əclaf qonaq gəlsə, bəs yaraşarmı?

Mən dözə bilmərəm bu arsızlığa.

Kapuletti.

Dözərsən, mən səni məcbur edərəm.

Deyirəm dözərsən, sus, harın uşaq!

Bu evin sahibi mənəm, yoxsa sən?

Bu dözə bilməyir! Allah, sən saxla!

Bu, indi şənlikdə dava salacaq.

Burda xoruzlanmaq istəyirsən, hə?

Burda kişi yalnız bir sənsən indi?

Tibalt. Əmi, axı, bu ki, rüsvayçılıqdır.

Kapuletti.

Çəkil, get, çəkil, get, davakar uşaq,

Qabalıq adama ziyan gətirər.

Hələ bir mənə də ağıl verirsən?!

Ayıbdır, özünü ədəbli apar…

İşıq ver, gur işıq! Sakit ol, yoxsa

Sakit eyləyərəm səni mən özüm.

Bu nədir, nə olub? Şənlənin, dostlar!

Tibalt.

Səbirlə qəzəbim sönməyir mənim,

Gedirəm, titrəyir bütün bədənim.

Onun bu gəlişi indi xoşsa da,

Ən acı fəlakət açar dünyada.

Gedir.

Romeo. (Cülyettaya).

Ləyaqətsiz əlim müqəddəs, qəşəng

Mehraba toxundu, bağışla məni.

Dodaqlanm iki fəqir zəwartək

Yuyar bir öpüşlə həmin ləkəni.

Cülyetta.

Əlinə çox sərtsən, mehriban zəvvar,

O ki sədaqətlə yandırır çıraq.

Mömin zəvvar üçün pirin eli var,

Onların əlləri öpüşür ancaq.

Romeo. Onların dodağı yoxdurmu məgər?

Cülyetta. Vardır dua üçün, bilir tanrı da.

Romeo.

Ey müqəddəs pirim, mərhəmət göstər,

Əllərtək xoşbəxt et dodaqları da.

Cülyetta. Pirlər tərpənmədən yetişir dada.

Romeo.

Tərpənmə, tərpənmə, çatım murada.

(Onu öpür).

Yudu günahımı dodağım artıq.

Cülyetta. Mənim dodağımı etdi günahkar.

Romeo. Qaytar günahımı, ey sönməz işıq!

Cülyetta. Günahın əfv oldu, mehriban zəvvar.

Dayə. Anan. söz deyəcək, çağırır səni.

Cülyetta gedir.

Romeo. Anası kimdir ki? Dayə. Hə, cavan oğlan,

Bu evin sahibi, xanımıdır o.

Özü də ismətli, ləyaqətlidir.

Danışdığın qızın dayəsiyəm mən,

O qızı kim alsa, dünyada yəqin,

Ən zəngin xəzinə qazanacaqdır.

Romeo.

Kapuletti, qızı! Ah, ürək, ürək,

Həyatım düşmənə borc getdi, demək!

Benvolio. Gedək, əla keçdi bu gün əyləncə.

Romeo. Qorxuram, gətirə mənə işgəncə.

Kapuletti.

Yox, hara? Cənablar, getməyin hələ.

Dayanın, bir azca qəhvə də için.

Vaxtdır, gedirsiniz? Sizə yaxşı yol!

Təşəkkür edirəm hamınıza mən.

Ey, bura işıq ver! Gedəyin biz də,

Doğrudan da, gecdir, yatmaq lazımdır.

Cülyetta və dayədən başqa hamı gedir.

Cülyetta. Dayə, küncdə duran o cənab kimdir?

Dayə. Qoca Tiberonun oğlu, varisi.

Cülyetta. Bəs indi qapıdan o çıxan oğlan?

Dayə. Hə, o da, mən bilən, gənc Petruçodur.

Cülyetta. Bəs rəqs eyləməyən, o yana gedən?

Dayə. Onu tanımıram.

Cülyetta. Öyrən adını! (Dayə gedir).

Əgər o evlisə, dəhşət budur bax, Gəlinlik yatağım məzar olacaq.

Dayə (qayıdaraq).

Adı Romeodur. O, Montekkinin

O mənfur düşmənin bircə oğludur.

Cülyetta.

Yarandı öz sevgim öz nifrətimdən,

Ah, onu tez gördüm, gec tanıdım mən.

Qorxunc bir eşq oldu qismətim mənim,

Çaldı ürəyimi qəddar düşmənim.

Dayə. Nə dedin, nə dedin?

Cülyetta.

Bu, bir şerdir,

Bir gəncdən öyrəndim rəqs eyləyəndə.

Səhnə arxasından kimsə çağırır: «Cülyetta!»

Dayə.

Bu saat, bu saat!.. A solmaz çiçək, Artıq hamı getdi, gəl biz də gedək.

Gedirlər.

PROLOQ

Xor gəlir.

Xor.

Köhnə eşq can verir öz yatagında,

Təzə eşq tac alır ondan, nə işdir?!

Ö gül əvəzsizdir sevda bağında,

İndi Cülyettanın yanında heçdir.

İndi Romeo da sevildi, sevdi,

İlahi baxışla sehrləndi o.

Fəqət düşmənçilik dəhşətli devdi,

Dəhşətli yaralar aldı

Romeo.

Qaldı ürəyində pak arzuları,

And içib, əhd kəsib, ilqar tutmadı.

Cülyetta harada görəydi yarı,

Əzabdan gecələr bir an yatmadı.

Fəqət eşq güc verdi, vaxt isə fürsət,

Bütün əngəlləri yıxdı sədaqət.

Gedir.

İKİNCİ PƏRDƏ

Birinci səhnə

Kapulettinin bağının divarının yanında döngə. Romeo daxil olur.

Romeo.

Könlüm burda ikən hara gedim mən? Axmaq dünya, mərkəzini tap indi. (Divarı aşıb uzaqlaşır).

Benvolio və Merkusio gəlirlər.

Benvolio. Romeo! Qardaşım!

Merkusio.

O, ağıllıdır,

Vallah, yatır evdə yorğandöşəkdə.

Benvolio.

Qaçıb, bu divardan aşdı o, bağa.

Əziz Merkusio, sən çağır onu.

Merkusio.

Çağırmaq nədir ki? Yalvararam da,

Romeo! Ey şıltaq, ey dəli aşiq!

Görün, heç olmasa, ah şəkilində,

Ya bircə misra de, mənə bəs edər,

Ya inlə, ya da ki, qafiyələndir

Məhəbbəti yalnız səadət ilə.

Xəbərçi, gözəllik ilahəsinə

Sən o, Veneraya bir doğru söz de.

Lağ et onun oğlu kor Kupidona.

Elə ox atıb ki, o eşq Allahı,

Kral Kofetuaqadın düşməni

Bir dilənçi qıza aşiq olubdur.

Eşitmir, tərpənmir, cavab vermir o,

Yazıq ölüb, mənsə hey yalvarıram.

Səni and verirəm, səni Romeo,

Qəşəng gözlərinə Rozalinanım,

Onun gül üzünə, al dodağına,

İncə ayağına, düz qılçasına,

Əsiməsim əsən sağrılarına,

Orda toxunulmaz qonşulara da,

Çıx, öz şəkilində sən görün bizə.

Benvolio. Səni eşitsəydi, acıqlanardı.

Merkusio.

Axı, nəyə görə? Mən çağırsaydım

Rozalina üçün başqa bir kəsi,

Onda hirslənməyə haqqı olardı.

Mən ki, and verirəm onun ruhuna,

Özü də ən təmiz, gözəl niyyətlə,

Sevdiyi naminə görünsün bizə.

Benvolio.

Gedək, ağacların arasında o

Gizlənib, sığınıb nəmə, zülmətə,

Qaranlıq yaraşır kor məhəbbətə.

Merkusio.

Kor məhəbbət vura bilməz hədəfi.

İndi o əyləşib ağac altında,

Arzu eləyir ki, sevgilisi kaş

Yetişmiş, çərdəksiz əzgil olaydı,

Ağacdan düşəydi ağzına onun.

Boğazında qalar, dayan, Romeo!

Əgər o partlamış əzgil olarsa,

Sən də suyu axan armud olarsan.

Gecən xeyrə qalsın, gedirəm yatım

Bu açıq, bu soyuq havada indi.

Gedək, Benvolio?

Benvolio.

Gedək, doğrusu,

Gizlənən adamı gəzmək nahaqdır.

Gedirlər.

İkinci səhnə

Kapulettinin bağı. Romeo daxil olur.

Romeo. Yara görməyənlər gülər yaraya.

Cülyetta eyvanda görünür.

Dayan bir! Eyvanda o işıq nədir?

Ora Qızıl Şərqdir, Cülyetta Günəş!

Çıx, ey parlaq Günəş, paxıllığından

Sənə kin bəsləyən bu Ayı öldür.

Sən ondan daha çox gözəlsən deyə,

Qəmdən xəstələnib, rəngi saralıb.

Ona xidmət etmə, onun sarımtıl,

Solğun libasını əyninə geymə,

Belə libasları təlxəklər geyər.

Ah, mənim həyatım, ah, mənim eşqim!

Görəsən, bilirmi kim olduğumu?!

Dodağı tərpənir, danışmır fəqət. Bu nədir?

Gözləri danışır onun.

Cavab verəcəyəm, çox sırtığam mən,

Axı, danışmayır o ki mənimlə.

İki ən işıqlı, ən parlaq ulduz

Vacib bir iş üçün göydən gedəndə

Qəşəng gözlərinə yalvarıb onun:

Onlar gələnədək şəfəq saçsınlar.

Ah, onun gözləri gül camalıyla

Göydə nur saçsaydı həqiqətən də,

Onun yanağının al şəfəqləri

Dan yeri çırağı utandırantək

Bütün ulduzları utandırardı.

Elə nur yayardı onun gözləri,

Quşlar cəhcəh vurub qanadlanardı,

Gecəni işıqlı səhər sanardı.

Əlinə söykəyir yanağını, bax!

Onun yanağına toxunmaq üçün

Kaş onun əlində əlcək olaydım.

Cülyetta.

Ah, yazıq halıma!

Romeo.

O nəsə dedi.

Danış, yenə danış, gözəl mələyim. Yerdən insanların matmat baxdığı,

Tənbəl buludların arası ilə

Büllur, saf havanın qoynunda uçan

Göylərin qanadlı qasidi kimi,

Bu zülmət gecədə başının üstdə

Sən necə nurlusan, necə qəşəngsən!

Cülyetta.

Romeo, nə üçün sən Romeosan?

Üz döndər atandan, əl çək anandan.

Yox, əgər sən bunu istəmirsənsə,

Onda, gəl, and iç ki, sevirsən məni,

Özün Kapuletti olmayım heç vaxt.

Romeo (özözünə). Mən yenə dinləyim, ya cavab verim?

Cülyetta.

Yalnız sənin adın düşməndir mənə,

Sən özün Montekki deyilsən, axı.

Nə əlin, ayağın, nə qaşın, gözün,

Nə do ki, dünyada insana məxsus,

Başqa heç bir üzvün Montekki deyil.

Lap başqa ad olsun, adda nə var ki?

Qızılgülə başqa bir ad versələr,

Onun gözəl ətri dəyişər məgər?

Romeo rütbəsiz, adsız da elə

Kamal zirvəsində durardı belə.

Romeo, gəl, üzvü hisson olmayan

Təkcə bu adını sən at üstündən,

Əvəzində bütün varlığımı al.

Romeo.

Səni öz sözündən tutacağam mən.

Mənə sevgilim de, mən də adımı

Uəyişim, Romeo olmayım daha.

Cülyetta.

Qaranlıq gecədə gizli sirrimdon

Ey xəbərdar olan, söylə, sən kimsən?

Romeo.

Müqəddəs ilahə, bilmirəm indi

Sənə öz adımı necə deyim mən? Nifrət eyləyirəm adıma özüm,

Çünki mənim adım sənə düşməndir.

Kağız üzərinə yazılmış olsa,

Onu tikətikə parçalayardım.

Cülyetta.

Səndən hələ yüz söz eşitməmişəm,

Səsin, gör, necə də tanışdır mənə.

Ah, sən Romeosan, Montekkisənmi?

Romeo.

Heç biri deyiləm, gözəl məleykə,

Çünki hər iki ad xoşuna gəlmir.

Cülyetta.

Bura necə gəldin, nə üçün gəldin?

Hündürdür, möhkəmdir bağın hasarı.

Qəflətən rast gəlsən qohumlarıma,

Ölüm olacaqdır burda qismətin.

Romeo.

Uçdum eşqin zərif qanadlarıyla,

Eşqi daş divarlar saxlaya bilməz.

Hər şeyə qadirdir ülvi məhəbbət,

Mənə qohumların nə edə bilər?

Cülyetta. Səni görən kimi öldürəcəklər.

Romeo.

İyirmi qılıncdan sənin gözlərin

Daha qorxuludur, daha dəhşətli.

Lütf elə, sən mənə nəvazişlə bax,

Bu məni qoruyan zireh olacaq.

Cülyetta. Kaş ki, onlar səni görməyəydilər.

Romeo.

Gecənin pərdəsi gizlədər məni.

Layiq deyiləmsə sevginə əgər,

Rast olum onların nifrətinə mən.

Sənin saf eşqindən məhrum olmaqdan

Onların əlində ölmək yaxşıdır.

Cülyetta. Axı, kim gətirdi səni bu yerə?

Romeo.

Məhəbbət, məhəbbət köməkçim oldu. O məsləhət verdi aydın, səmimi,

Mən də ona verdim öz gözlərimi.

Dənizçi deyiləm, fəqət yenə də

Olsaydm dünyanın o başında sən,

Bu nadir inciyə qovuşmaq üçün

Sonsuz ümmanları üzüb keçərdim.

Cülyetta.

Qaranlıq üzümü gizlətməsəydi,

Mənim sözlərimi eşitdiyinçün

Od tutub yanardım xəcalətimdən.

Sözümü danardım ədəb naminə,

Ancaq riyakarlıq nəyə gərəkdir?

Məni sevirsənmi? İnanıram ki,

«Bəli» deyəcəksən. Bilirəm bunu,

And içib, yalan da deyə bilərsən.

Axı, deyirlər ki, Yupiter özü

Sevgiyçün içilən andlara gülür.

Ah, əziz Romeo! Doğrusunu de,

Məni sevirsənmi? Əgər düşünsən,

Könlümü çox asan almısan ələ,

Tökərək inadla qaşqabağımı,

Sənə «yox» cavabı verərəm ki, mən

Xeyli yalvarasan, ancaq dünyanı

Mənə versələr də, etmərəm bunu.

Ah, gözəl Montekki, həqiqətən də

Bütün varlığımla sevirəm səni.

Bəlkə, buna görə, sən buna görə

Mənim əxlaqımı yüngül sanırsan.

İnan ki, öz saxta hərəkətiylə

Abırlı, ismətli görünənlərdən

Mən daha namuslu, daha sadiqəm.

Mən daha təmkinli ola bilərdim,

Lakin sən eşitdin etirafımı.

Bu işimə görə bağışla məni.

Qaranhq gecənin açdığı bu saf,

Bu coşqun sevgimi yüngüllük sayma,

Romeo. Barlı ağacların başına göydən

Gümüş səpən xoşbəxt Aya and olsun.

Cülyetta.

Ah, hər ay şəklini bir yol dəyişən

Sən o etibarsız Aya and içmə,

Etibarsız olar məhəbbətin de.

Romeo. Bəs nəyə and içim?

Cülyetta.

Heç nəyə heç vaxt; Ya da istəyirsən,

Allah bildiyim, Bakir varlığına özünə and iç.

Onda inanaram sənə ürəkdən.

Romeo. Əgər ülvi sevgim…

Cülyetta.

Dayan, and içmə!

Səni gördüyümə şad olsam da mən,

Bu gecə bu əhddən könlüm şad deyil.

O çox tez, çox ani, çox nagahandır –

Biz şimşək sözünü hələ deməmiş

Çaxan bir şimşəyə yaman bənzəyir.

Gecən xeyrə qalsın, mənim əzizim.

Biz bir də yenidən görüşən zaman

Qoy yayın bu həyat nəfəsi ilə

Bu eşq tumurcuğu qəşəng gül olsun,

Gecən xeyrə qalsın, xeyrə qalsın.

Mənim könlümdəki dinclik, rahatlıq

Sənin də könlündə hökm etsin artıq!

Romeo. Ah, məni beləcə qoyub gedirsən?

Cülyetta. Əzizim, bu gecə nə istəyirsən?

Romeo. Sevgi, vəfa andı andıma qarşı.

Cülyetta.

Bu andı içmişəm mən səndən əvvəl.

Heyf, olan oldu, keçən də keçdi.

Romeo.

Götürmək istərdin andını geri?

Bəs bunun səbəbi nədir, sevgilim?

Cülyetta.

Sənə bildirməkçün sədaqətimi

İstərdim təzədən and içim sənə.

Mənim nəyim varsa, nə arzum varsa,

Səndən də tək onu istəyirəm mən.

Mənim soxavətim sahilsiz dəniz,

Mənim məhəbbətim dərya tək dərin.

Nə qədər bəxş etsəm sənə eşqimi,

O qədər çoxalır ümmanlar kimi.

Dayə içəridən çağırır.

Evdən səsküy gəlir; di get, yaxşı yol.

Sevimli Montekkim, əhdə sadiq ol.

Gəldim, əziz dayə! Mənim sevgilim,

İndi qayıdıram, dayan bir azca (Gedir).

Romeo.

Oh, müqəddəs gecə, müqəddəs gecə!

Qorxuram, gördüyüm bir yuxu ola.

Belə həddən artıq şirin əfsanə,

Belə bir möcüzə həqiqət olmaz.

Cülyetta eyvana qayıdır.

Cülyetta.

Üç kəlmə söz deyim, sonra gedərsən.

Əzizim Romeo, əgər doğrudan

Mənimlə evlənmək istəyirsənsə,

Sübh tezdən yanına göndərəcəyim

Adama bildir ki, harda, nə zaman

Sən kəbin kəsdirmək niyyətindəsən.

Ayağın altına atıb bəxtimi,

Arxanca gəzərəm bütün dünyanı.

Dayə (içəridən). Göyərçin!

Cülyetta.

Gəlirəm, gəlirəm indi.

Yox, əgər niyyətin yaxşı deyilsə,

Xahiş eyləyirəm səndən…

Dayə (içəridən). Göyərçin!

Cülyetta.

Bu saat, bu saat. Gəlmə bir daha,

Məni öz dərdimlə sən yalqız burax.

Sabah mütləq adam göndərəcəyəm.

Romeo. O zaman könlümdə arzufer çiçək…

Cülyetta. Gecən xeyrə qalsın sənin min kərə!

Romeo.

Min yol bu həsrətdir nurlu gözlərə.

Görüşə gedirik üzü gülər, şən,

Elə bil məktəbli qayıdır dərsdən.

Görüşdən gəlirik kədərlə ancaq,

Elə bil məktəbə gedir bir uşaq.

(Yavaşyavaş getməyə başlayır).

Cülyctta yenidən eyvana qayıdır.

Cülyetta.

Sss, Romeo, sss! Ah, sən hardasan?

Əgər ovçu səsi olsaydı məndə,

Səsləyərdim geri öz tərlanımı.

Köləlik tutqun səs, bağıra bilməz.

Mən azad olsaydım, dönədönə hey

Elə qışqırardım, Romeo adı

Yayılardı bütün bu kainata

Dünyanın ən böyük əkssədasıtək.

Romeo.

Yenə mənim ruhum məni çağırır.

Aşiqlərin səsi gecə saf, şirin,

Səslənir ən incə musiqi kimi.

Cülyetta. Romeo!

Romeo. Əzizim!

Cülyetta.

Saat neçədə

Sabah mən yanına adam göndərim?

Romeo. Düz saat doqquzda.

Cülyetta.

Mütləq, əzizim.

Ah, o vaxta kimi dözmək dəhşətdir,

İyirmi ilə qədər görünər mənə.

Unutdum, nə üçün çağırdım səni?!

Romeo. Yaxşı, yadına sal, mən oturum burda.

Cülyetta.

Sən burda yenə də durasan deyə,

Yenə də hər şeyi unudacağam.

Yadımda, fikrimdə tək bu qalacaq:

Necə də gözəldir səninlə olmaq.

Romeo.

Gülüm, sən hər şeyi unutmaq üçün

Hər şeyi unudub qalaram burda.

Cülyetta.

İşıqlaşır. Kaş ki, sevimli quştək

Uzaq getməyəydin yanımdan heç vaxt.

Elə quş kimi ki, qızcığaz onun

Ayağını ipək sapla bağlayıb,

Əlində saxlayır onu hər zaman.

Ayağı zəncirli bədbəxt dustağı

Əlindən buraxır azca kənara,

Qısqanaraq onun azadlığına

Yenə ipək sapı çəkir geriyə.

Romeo. Sənin quşun olmaq istərdim, gülüm.

Cülyetta.

Mən də sənin quşun, ancaq, sevgilim,

Səni öldürərdim nəvazişimlə.

Hələlik, hələlik, di get, yaxşı yol.

Ayrılıq şirin qəm, qəmlə yaşardım.

Səninlə sübhəcən vidalaşardım.

Gedir.

Romeo.

Sənə şirin yuxu, dinclik, əzizim!

Kaş yuxun, dincliyin olaydım özüm!

Rahibin yanına mən gedəm gərək,

Sevincimi deyib, istəyəm kömək.

Gedir.

Üçüncü səhnə

Rahib Lorensonun hücrəsi. Rahib Lorenso əlində bir səbət daxil olur.

Lorenso.

Gülür nurlu səhər zülmət gecəyə,

Dönür şərq buludu əlvan qönçəyə.

Gündüzün yolundan sərxoş olmuştək

Qaranlıq çəkilir səndələyərək.

Neçə ki, gözündən saçıb od, atəş

Büllur şəbnəmləri içməyib Günəş,

Doldurum səbəti mən ehtiyatla:

Şəfalı çiçəklə, zəhərli otla.

Torpaq anasıdır bu təbiətin,

Beşiyi, qəbridir bütün xilqətin.

Qoynuna uşaqtək sığınıb hamı,

Əmir döşlərindən həyat ilhamı.

Qucağı doludur min nemət ilə,

Paylayır hamıya səxavət ilə.

Məzarı beşikdir, beşiyi məzar,

Hər gülü, hər daşı sirli, ecazkar.

Dünyada pisin də faydası vardır,

Yaxşının da yolu, qaydası vardır.

Vaxtında, yerində olmasa məlhəm,

Başa ağrı verər, ürəyə dərdqəm.

Yaxşı pisə dönər pisliklə, şərlə,

Pis yaxşıya dönər yaxşı işlərlə.

Yoxlasaq bu zərif, bu tər çiçəyi,

Zəhərdir, şəfadır hər bir ləçəyi.

Yeyəndə susdurur ürəyimizi,

Qoxlayanda ətri coşdurur bizi.

Vuruşur düşməntək bu cür, bu təhər

İnsanın qəlbində xeyir ilə şər.

Şər qalib gəldimi, məhv olur həyat,

Çiçəyi qurd yeyir sanki o saat.

Romeo daxil olur.

Romeo. Sabahınız xeyir, hörmətli ata!

Lorenso.

Allah amanında, çatın nicata! Kimdir bu tezlikdə axtaran məni?

Gənc oğlum, pərişan görürəm səni.

Belə tez durmağın sübutdur buna,

Nəsə haram qatıb şirin yuxuna.

Qocalıq belədir, adətdir bizdə:

Qayğı keşik çəkir gözlərimizdə.

Qayğı qalan yerdə heç yuxu qalmaz,

Cavanlıq başqadır, qayğısı olmaz.

Harda gənc uzanır, bir qaydadır bu,

Orda taxta çıxır zər taclı yuxu.

Odur ki, gəlişin bildirir mənə:

Nəsə bir fəlakət üz verib sənə,

Yox, belə deyilsə, deməli, onda

Gecə olmamısan öz yatağında.

Romeo.

Düzdür, yatmamışam, getdi möhnətim,

Yuxudan şirindir istirahətim.

Lorenso.

Özün keç günahdan, Allahtaala,

Rozalina ilə olmusan, bala?

Romeo.

Rozalina ilə? Yox, əziz atam,

Unutmuşam onun adını tamam.

Lorenso. Nədir o yuxudan şirin möcüzə?

Romeo.

İndicə hər şeyi deyərəm sizə.

Düşmənimlə birgə kefdə idim mən,

Ah, o yaraladı məni qəfildən.

Mən də yaraladım onu eləcə,

Ölümcül bir yara aldıq biz gecə.

Mənə də, ona da çarə gərəkdir,

Müqəddəs əlacın bizə köməkdir.

Görürsüz, nifrətim yox qənimə də,

Əlac axtarıram düşmənimə də.

Lorenso.

Oğlum, açıq danış, aydın de, nə var?

Tapmaca dərdə həb tapmaca olar.

Romeo. Fikrim həqiqətdir, sözlərim yəqin,

Sevirəm qızını Kapulettinin.

Sevgiylə bağlanıb ürəklərimiz,

Nikahla bərkidin bu sevgini siz.

Biz necə, nə zaman, harada pünhan

Görüşüb, danışıb kəsmişik peyman –

Yolda danışaram, ruhani ata,

Mən ona butayam, o mənə buta.

Sizə yalvarıram, güldürün bizi,

Elə bu gün kəsin kəbinimizi.

Lorenso.

Müqəddəs Fransisk!

Işlər var nə cür!

Bu nə dəyişiklik, nə dönüklükdür?

Sən nə tez unutdun Rozalinanı?

Bəs sən olmamışdın onun heyranı?

Gənclərin sevgisi görəsən nədir?

Eşqi könlündə yox, gözlərindədir.

Bu solmuş, saralmış yanaqlarından

Nə qədər göz yaşı axdı bir zaman?!

Nalən duman kimi tutdu səmanı,

Günəş qurutmayıb o ahfəğanı.

İniltin səslənir qulaqlarımda,

Göz yaşın iz salıb yanaqlarında.

Hanı o məhəbbət, o sevgi hanı?

Dəyişdin, unutdun Rozalinanı?

Əgər kişilərdə yoxsa dəyanət,

Neçin qadınları edək məzəmmət?

Romeo. Məni bu eşq üçün danlayırdınız.

Lorenso. Həddini keçirdin, bununçün yalnız.

Romeo. Dediniz: dəfn elə məhəbbətini.

Lorenso.

Dedim: unudasan qəmmöhnətini.

Demədim bir eşqi yerə gömüb, sən

Başqa birisini çıxar qəbirdən.

Romeo.

Məni danlamayın, bu canlı aftab

Veribdir sevgimə sevgiyle cavab. O mənim eşqimlə açılan güldü,

Axı, o əvvəlki belə deyildi.

Lorenso.

Rozalina yaxşı bilirdi ki, sən

Sevgi sözlərini əzbərləmisən.

Yaxşı, di gəl gedək, gənc hərdəmxəyal,

Köməyə hazıram mən sizə dərhal.

Sizin bu eşqiniz qoy açsın çiçək,

Ədavət dostluğa çevrilsin gərək.

Romeo. Tez gedək, tez gedək mümkünsə əgər.

Lorenso. Tələsmə, tez qaçan tez də büdrəyər.

Gedirler.

Dördüncü səhnə

Küçə Benvolio ilə Merkusio daxil olurlar.

Merkusio.

Görən, bu Romeo harada qaldı?

Deməli, bu gecə evə gəlməyib?

Benvolio. Gəlməyib. Öyrəndim mən nökərindən.

Merkusio.

Ah, o Rozalina, qəlbi daş gözəl

Ona ki bu qədər işgəncə verir,

Biçarə, yəqin ki, dəli olacaq.

Benvolio.

Kapulettinin o qardaşı oğlu

Tibalt Romeoya məktub göndərib.

Merkusio. Meydan oxumaqdır bu, vicdan haqqı.

Benvolio. Romeo da ona cavab verəcək.

Merkusio.

Əli qələm tutan hər savadlı kəs

Cavab verə bilər hər bir məktuba.

Benvolio.

Yox, o göstərəcək necə lazımsa,

Hücuma hücumla cavab verəcək. Merkusio.

Vay, yazıq Romeo, o artıq ölüb. Ağbəniz pərinin qara gözləri onu ağır yaralayıb. Eşqin nəğməsi onun qulaqlarmı deşikdeşik eləyib. Məhəbbətin oxu onun ürəyinin düz ortasından keçib. O, Tibaltın qarşısında necə davam gətirəcək?

Benvolio. Nə üçün, axı, nədir bu Tibalt?

Merkusio. Səni inandırıram ki, o, nağıldakı pişiklər padşahı Tibaltdan daha amansızdır. Pis işlərdə başçıdır. Elə qılınc oynadır ki, elə bil notla mahnı oxuyursan. Ritmi, məsafəni və ölçünü çox dəqiq bilir. Bir, iki, üçüncüdə qılıncı köksünə sancır. Zərif qönçələrin əsl qənimidir. Duel ölüsüdür, duel. Yüksək dərəcəli zadəgandır. Qılınc oynatmağın əsl bilicisidir. Ah, o ölməz passado! O punto reserso! O hay!

Benvolio. O nə deməkdir?

Merkusio. Cəhənnəm olsun o əzilibbüzülən ədabazları, yeni dil quraşdıranları! Elə ancaq bunu eşidirsən: «Həzrətiİsa haqqı, ən yaxşı qılıncdır! Ən ucaboy kişidir! Ən gözəl qəhbədir!» Özün de, ulu babam, bu qan qaraldan əcnəbi milçəklərin qulağımıza girməsi kədərli deyilmi? Bu xarici moda düşkünləri, bu pardonnezmoislər yeni dəbə elə aludə olublar ki, təzə tumanda köhnə skamyalarda rahat əyləşə bilmirlər. Ah, onların bonları, onların bonları.

Romeo daxil olur.

Benvolio. Romeo gəlir, Romeo gəlir!

Merkusio. Bir bax, qurudulmuş balığa oxşayır. Ah, insan bədəni, sən necə də balıqlaşdın! İndi onun başında yalnız

Petrarkanın nəğmələri kimi gözəl şerlər dolanır. Onun sevgilisinin yanında Laura mətbəxdə qabyuyandan artıq bir şey deyil. Düzdür, Lauranm aşiqi ona daha gözəl nəğmələr qoşmuşdur.

Başqalarına gəldikdə də belədir. Didona pintidir. Kleopatra isə qaraçıdır. Yelena və Hero qəhbədirlər.

Tizbanın qəşəng ala gözləri olsa da, gözəllikdə onunla müqayisə edilə bilməz. Senyor Romeo, bonjur. Bu da sənin gen fransız şalvarına bir fransız salamı. Sən dünən axşam bizə yaxşı kələk gəldin.

Romeo.

Sabahınız xeyir ikinizin də,

Necə kələk gəldim axı mən sizə?

Merkusio. Aradan çıxdın, cənab, aradan çıxdın.

Məgər bunu başa düşmürsən?

Romeo. Bağışla, əziz Merkusio, işim çox vacib idi.

Mənim kimi işi olan adam ədəb qaydalarını poza bilər.

Merkusio. Sənin kimi işi olan adam dizi üstə çöküb, baş əyməyə məcbur olar desən, daha doğru çıxardı.

Romeo. Demək istəyirsən ki, salam verərdi.

Merkusio. Sən çox incəliklə hədəfə vurdun.

Romeo. Bu çox nəzakətli izahat oldu.

Merkusio. Hə də, mən əsl nəzakət çiçəyiyəm.

Romeo. Yəqin ki, qərənfilsən.

Merkusio. Tamamilə doğrudur.

Romeo. Deyirəm axı, mənim rəqs ayaqqabılarıma taxılan çiçəklər niyə belə qəşəngdir.

Merkusio. Yaxşı dedin. Bu zarafatınla ayaqqabıların yırtılana kimi arxamca gəl. Əgər birinin altı deşilməyib, salamat qalsa, sənə kömək eləyər.

Romeo. Ah, bir ayaqqabı altı qədər dözümsüz və dəyanətsiz zarafat! O necə də deşilməyib salamat qalsın.

Merkusio. Əziz Benvolio, aramıza gir, bizi ayır.

Mənim hazırcavablığım kəsərdən düşür.

Romeo. Qamçıla, mahmızla, tənbəli qamçıla, mahmızla, yoxsa mən onu ötəcək və qışqıracağam: yarışı uddum!

Merkusio. Dayan bir, əgər sənin hazırcavablığın ovda çöl qazlarına bir şahin kimi cumubsa, mən doğrudan da uduzdum; ona görə ki, sənin hiss üzvlərinin birində olan alıcı quş mənim bütün beş hiss üzvümdəkindən çoxdur. Bəlkə, məni də qaz hesab edirsən?

Romeo. Sən mənim yanımda qazdan başqa heç vaxt heç şey olmamısan.

Merkusio. Bu zarafat üçün mən sənin qulağım qırparam.

Romeo. Yox, mənim mərhəmətli qazım, elə iş tutma.

Merkusio. Sənin hazırcavablığın çox acıdır, lap istiot kimidir.

Romeo. Yağlı bir qaz üçün acı istiot gözəl bir ədviyyə olmazmı?

Merkusio. Ah, sənin hazırcavablığın yumşaq dəriyə bənzəyir. Onu uzununa da, eninə də çəkib uzatmaq olar.

Romeo. Mən eninə sözünü dartıb, o qədər uzadaram ki, qaz sözünə əlavə edəndə sən dünyada ən böyük qaz olarsan.

Merkusio. Nə deyirəm ki? Bu, eşq ahuflarından yaxşı deyilmi? Hə, indi səninlə danışmaq olar. İndi sən Romeosan.

İndi sən tərbiyə və təbiətin etibarı ilə əvvəlki adamsan.

Dostum, sənin bu sarsaq məhəbbətin əlindəki ağacı gizlətməyə bir deşik tapmayıb, ağzından köpük daşadaşa o yanbu yana qaçan dəliyə bənzəyir.

Benvolio. Burda kəs, burda kəs!

Merkusio. Son istəyirsən ki, burda mən öz nitqimin quyruğunu kəsim?!

Benvolio. Belə olmasa, nitqin çox uzanar.

Merkusio. Ah! Sən yanılırsan. Mən onu qısaltmaq istəyirdim. Nitqim lap sonuna gəlib çatmışdı. Həqiqətən də, fikrim vardı ki, onu davam etdirməyim.

Romeo. Baxın, gözəl tamaşa buna deyərlər.

Dayə və Piter daxil olurlar.

Merkusio. Yelkən, yelkən!

Benvolio. Özü də iki dənə: tuman və şalvar.

Dayə. Piter!

Piter. Nə buyurursunuz?

Dayə. Menim yelpiyimi ver, Piter.

Merkusio. Mərhəmətli Piter, tez elə, qoy üzünü gizlətsin.Yelpiyi üzündən gözəldir.

Dayə. Sabahınız xeyir, xeyirxah cənablar!

Merkusio. Axşamınız xeyir, qəşəng xanım.

Dayə. Məgər axşamdır?

Merkusio. Sənə deyirəm, az olmaz, çünki saatın ədəbsiz əli indi günortanın qamçısının düz üstündədir.

Dayə. Ayıb deyil? Sən necə adamsan?

Romeo. Elə adamdır ki, xanım, Allahtaala onu özözünü ələ salmaq üçün yaradıb.

Dayə. Doğrudan, yaxşı dediniz: özözünü ələ salmaq üçün, belə dediniz, hə? Cənablar, kim mənə deyə bilər, gənc Romeonu harada tapmaq olar?

Romeo. Mən deyə bilərəm. Ancaq siz onu tapanda gənc Romeo indi axtardığınızdan bir az yaşlı olacaq. Əgər pis düşməsə, deyərdim ki, bu adı daşıyan insanların ən cavanı mənəm.

Dayə. Yaxşı dediniz.

Merkusio. Necə? Heç pis yaxşı olarmı? Doğrusu, yaxşı yerinə düşdü. Ağıllı sözdür, ağıllı sözdür.

Dayə. Cənab, Romeo sizsinizsə, mənim sizə deməyə bir neçə gizli sözüm var.

Benvolio. Görərsən, onu bişirib, şama dəvət edəcək.

Merkusio. Aradüzəldən, aradüzəldən, aradüzəldən, qap onu.

Romeo. Nədir, nə tapmısan?

Merkusio. Dovşan deyil, cənab. Yox, bu elə dovşandır ki, qurumuş, kiflənmiş pəhriz piroqunun içindən çıxıb.

Oxuyur.

Qoca, boz dovşan

Kifsənib yaman,

Nə yaxşı yeməkdir, pəhriz zamanı.

Kifsənməsəydi,

Qırx nəfər nəydi,

Yəqin, doydurardı bütün dünyanı.

Romeo, evə getmirsən?

Biz sizə nahar etməyə gedirik.

Romeo. Bu saat, gəlirəm.

Merkusio.

Əlvida, Nuhu gəmidə görən xanım, əlvida!

Xanım, xanım, xanım…

Merkusio ilə Benvolio gedirlər.

Dayə. Buna bax bir, əlvida! Deyin görüm, cənab, bu sırtıq çərçi kimdir ki, ədəbsizlik dağarcığı kimi belə dolubdaşır.

Romeo. Dayə, bu özü deyib, özü eşitməyi sevən adamdır. Bir dəqiqədə bir ayda deyəcəyindən daha çox cəfəngiyat üyüdüb tökə bilər.

Dayə. Əgər mənim haqqımda pis bir söz desə, onun canını alaram. Mən onun kimi iyirmi belə sırtıq bambılıya cavab verərəm. Hərgah özüm bacarmasam, məni müdafiə edənlər tapılar. Alçaq haramzada! Mən onun üçün əzilibbüzülən qızlardan deyiləm. Mən onun üçün əyyaş, pozğun qadınlardan deyiləm (Piterə). Sən də yanımda müqəvva kimi durub gözünü döyürsən. Hər yetən əclafın özü istədiyi kimi məni elə salmağına dözürsən.

Piter. Mən ki hələ bir kişinin özü istədiyi kimi sizi ələ saldığını görməmişəm. İnanın, belə olsaydı, cəld qılıncımı sıyırardım. Elə ki, görürəm, yaxşı döyüş üçün bir səbəb var, qanun da mənim tərəfimdədir, mən də başqaları kimi heç nədən çəkinmədən tez qılıncımı işə salıram.

Dayə. Bir Allah şahiddir ki, hələ də hirsimdən özümə gəlməmişəm, bütün bədənim əsir. Alçaq haramzada! Ah, cənab, axı mənim sizə bir sözüm vardı. Dediyim, gənc xanımım sizi axtarıb tapmağı xahiş etmişdi. Onun xahiş edib, tapşırdığı sözləri hələlik özümdə bir sirr kimi saxlayıram. Əvvəlcə, icazə verin, sizə deyim, əgər siz onu yoldan çıxarmaq istəyirsinizsə, necə deyərlər, bu kobud bir hərəkət olardı. Çünki xanımım çox gəncdir, buna görə də onu aldadırsınızsa, bu doğrudan da, pis və eybəcər bir işdir.

Romeo. Mehriban dayə, məndən xanımına salam söylə. Mən sənə söz verirəm ki…

Dayə. Safqəlbli oğlan, mən ona elə beləcə də deyəcəyəm. İlahi, ilahi, o necə də sevinəcək!

Romeo. Sən ona nə deyəcəksən, mehriban dayə? Mən hələ heç nə deməmişəm.

Dayə. Mən ona deyəcəyəm ki, cənab, siz söz verdiniz. Belə işi, mənim anladığıma görə, ancaq nəcib bir adam görə bilər.

Romeo. Ona de, bu axşam bir bəhanə ilə ibadət etməyə kilsəyə gəlsin.

Orda, hücrəsində rahib Lorenso

Kəsəcəkdir bizim nikahımızı.

Al, zəhmət haqqıdır bu da səninçün.

Dayə. Yox, yox, götürmərəm bircə peni də.

Romeo. Di yaxşı, di götür verilən payı.

Dayə. Bu axşam dediniz? Yaxşı, gələcək.

Romeo.

Dayan monastırın arxasında sən,

Yanına gələcək mənim xidmətçim. Bir kəndir nərdivan verəcək sənə. Həmin nərdivanla bu gecəyarı, çıxacam səadət zirvəsinə mən. Yaxşı yol! Xidmətin əvəzsiz qalmaz. Yaxşı yol! Salam de xanımına sən.

Dayə. Allah xoşbəxt etsin sizi, fəqət, ser…

Romeo. Söylə, sözün nədir, mehriban dayə?

Dayə.

Sizin xidmətçiniz etibarlıdır? Yəqin, eşitmisiz?! Belə deyirlər: Saxlar iki adam sirri o zaman Onlardan birisi çıxsın aradan.

Romeo. İnanın, möhkəmdir o, polad kimi.

Dayə. Yaxşı, ser… Mənim xanımım dünyanın ən gözəl qızıdır. İlahi, ilahi!.. O, balaca uşaq olanda… Ah, bu şəhərdə Paris adlı zadəgan bir oğlan var. Senyoranı almaq üçün dəridənqabıqdan çıxır. Ancaq qız, o gözəl qəlbli maral, onu görməkdənsə qurbağanı, əsl qurbağanı görməyi daha üstün tutur. Mən arabir xanımı acıqlandırıb deyirəm: Paris sənə daha çox yaraşan ərdir. Sizi inandırıram, mən belə deyəndə o, kətan kimi ağarır. Məni bir başa salın, cənab, saf məhəbbət çiçəyi rozmarinlə Romeo sözü eyni hərflə başlamır ki?

Romeo. Bəli, mehriban dayə. Burda nə var? Hər iki söz er hərfi ilə başlayır.

Dayə. Siz necə də lağlağıçısınız! O, it hərfidir. Onu deyəndə elə bil itlər mırıldaşır: Er hərfi, yox, belə deyil. Mən bilirəm ki, sizin adınız başqa hərflə başlayır. Xanım sizin adınızla rozmarini uyğunlaşdırıb, elə gözəl sözlər danışır ki, eşitsəniz, xoşunuza gələr.

Romeo. Məndən xanımına salam söylə.

Dayə. Baş üstə, lap min dəfə salam söylərəm (Romeo gedir). Piter!

Piter. Nə buyurursunuz?

Dayə. Yelpiyimi götür, düş qabağıma, cəld ol.

Gedirlər.

Beşinci səhnə

Kapulettinin bağı. Cülyetta gəlir.

Cülyetta.

Dayəni göndərdim saat doqquzda,

O, yarım saata qayıtmalıydı.

Yəqin ki, tapmayıb.Yox, ola bilməz!

Ah! Dayə ləng gedir, sanki topaldır.

Xəyal olmalıdır eşqin qasidi;

Zülmət təpələrdə qara kölgəni

Qovlayan Günəşin şəfəqlərindən

On dəfə artıqdır onun sürəti.

Göyərçinlər çəkir, qanad çаlaraq,

Gözəl Veneranm arabasını.

Elə bunun üçün yel kimi uçan

Tanrı Kupidonun qanadları var.

Günorta yerinə yetişdi Günəş.

Düz üç saat keçir indiyə kimi,

O hələ də gəlib çıxmır ki, çıxmır.

Onun ürəyində ülvi məhəbbət,

Qanında gəncliyin odu, atəşi

Olsaydı, ox kimi süzər, süzərdi.

Mənim sözlərimi əziz yarıma,

Onun sözlərini mənə deyərdi.

Qocalarsa süstdür lap ölü təhər,

Tutqundur, ağırdır qurğuşun qədər.

Dayə və Piter gəlirlər.

Ah, Allah, o gəlir. Ah, əziz dayə,

Söylə, nə xəbər var, gördünmü onu?

Göndər, getsin nökər.

Dayə. Sən qapıda dur.

Piter gedir.

Cülyetta.

Mənim qəşənq dayəm! Aman, ilahi!

Söylə, üzündəki bu kədər nədir?

Xəbər qəmlidirsə, sən sevinclə de.

Əgər yaxşıdırsa, yaxşı nəğməni

Tutqun qaşqabaqla bu cür korlama.

Dayə.

Yorulmuşam, gözlə, dincəlim bir az.

Sınır qılçalarım, uf, uf, ölürəm,

Belə də üzücü qaçaqaç olar?

Cülyetta.

Verərəm mən sənə qılçalarımı,

Sən, gəl, əvəzində o xəbəri ver.

Danış, yalvarıram, sevimli dayəm!

Dayə.

Hara tələsirsən, nə olub axı? Gözləyə bilməzsən məgər bir azca?

Görürsən nəfəsim kəsilir mənim.

Cülyetta.

Necə kəsilir ki, sənin nəfəsin.

Bu sözü deməyə nəfəsin vardır.

Sənin üzrlərin, bəhanələrin

Uzundur ən uzun nağıldan belə.

Qısa de, xəbərin xeyirdir, ya bəd?

Qalan sözlərini sonra deyərsən.

Aydın de, xəbərin xeyirdir, ya bəd?

Dayə. Deməliyəm ki, sən o qədər də yaxşı oğlan tapmamısan. Əri necə tapmağı bilmirsən, axı. Romeo! Yox, mən ona getməzdim. Doğrudur, onun üzü başqa kişilərin üzündən qəşəngdir, qıçları da başqa kişilərin qıçlarından düzdür. Əllərinə, ayaqlarına, boybuxununa söz ola bilməz. Bütün müqayisələrdən daha gözəldir. Demək olmaz ki, o, nəzakət çiçəyidir. Ancaq səni inandırıram ki, o, quzu kimi mehribandır. Öz yolunla get, qızım. Qəlbini Allaha bağla. Necə, sən nahar edibsən?

Cülyetta.

Xeyr, xeyr! Bilirdim mən bunu əvvəl.

Toyumuz barədə o nə söylədi?

Dayə.

İlahi! Necə də ağrıyır başım!

Az qalır bölünsün iyirmi yerə

Bir yandan da belim. Ah, belim, belim!

Tanrı günahım bağışlayarmı?

Məni hey qovursan o yanbu yana,

Deyirsən üzülüm, ölüm yollarda?

Cülyetta.

Bu əziyyət üçün bağışla məni,

Sevimli, istəkli, mehriban dayəm,

De görüm, sevgilim sənə nə dedi?

Dayə. Sevgilin namuslu, ədəbli, mehriban, gözəl və ən ləyaqətli bir insan kimi dedi. Anan haradadır?

Cülyetta.

Anam haradadır? Anam evdədir.

Harda olmalıydı? Başa düşmürəm!

Necə de qəribə cavab verirsən!

«Sevgilin namuslu insantək dedi:

Anan haradadır?».

Dayə.

Ah, aman Allah,

Belə hirslənirsən? Bir bu qalmışdı?

Ağrıyan belimə təpitmədir bu?

Daha qasidliyə özün gedərsən.

Cülyetta.

Qurtar işgəncəni. O nə dedi, nə?

Dayə.

Bu gün ibadətə gedə bilərsən?

Cülyetta.

Gedərəm.

Dayə.

Rahibin hücrəsinə qaç.

Bir ər səni orda arvad edəcək.

Hə, qanın sıçradı yanaqlarına,

Üzün bu xəbərdən alışıb yandı.

Di sən kilsəyə get, mənsə aparım

Kəndir nərdivanı, yarın bu gecə

Onunla yanına qalxar gizlicə.

Son kef çəkəcəksən, yük çəkim mən də.

Gecə yük altına düşərsən sən də.

Mən nahar edirəm, tez get, yaxşı yol.

Cülyetta.

Qovuşum bəxtimə, əzizim, sağ ol.

Gedirlər.

Altinci səhnə

Rahib Lorensonun hücrəsi. Rahib Lorenso ilə Romeo daxil olurlar.

Lorenso.

Bu müqəddəs işə yar olsun göylər,

Sonra dərdlə bizə cəza verməsin.

Romeo.

Amin! Ancaq bu dərd dəhşət olsa da,

Cülyettayla mənim görüşümüzün

Bir anlıq sevinci önündə heçdir.

Müqəddəs ayinlə, müqəddəs ata,

Birləşdir son bizim əllərimizi.

Sonra ölüm gəlsin, yoxdu bir qorxum,

O çiçək mənimdir desəm, bəsimdir.

Lorenso.

Odlu sevgilərin odlu sonu var;

Öpüşüb məhv olan odtək, barıttək

Alışıb məhv olur zəfər çağında.

Pisdir on şirin bal şirinliyiylə,

İştahı öldürür çox yeyiləndə.

Sən təmkinlə sev ki, sevgi tükənməz,

Gecikər çox lənglə çox tələsən kəs.

Cülyetta gəlir.

Gəl, qızım. Ah, belə incə ayaqlar

Hələ toxunmayıb bu sərt daşlara.

Gözəl yay axşamı mehli havada

Uçan bir hörümçək toru üstündə

Aşiq gəzə bilər, yıxılmaz heç vaxt.

Cülyetta. Axşamınız xeyir, ruhani ata.

Lorenso. Romeo, bizimçün təşəkkür eylə.

Cülyetta.

Ürəkdən gələcək təşəkkür üçün

Onun da axşamı qoy xeyir olsun.

Romeo.

Ah! Qəşəng Cülyetta, nəhayətsizsə

Sənin səadətin mənimki qədər,

Onu dillə demək mümkünsə hərgah,

Havanı məst etsin qoy gül nəfəsin.

Şirin sözlərinin musiqisiylə

Əks elə ilahi görüşümüzün

Bizə bəxş etdiyi bu səadəti.

Cülyetta.

Sevgi sözlə deyil, işlə zəngindir,

Öyünər mənayla, bərbəzəklə yox.

Dilənçilər saya bilər varını,

Sonsuz xəzinədir mənim saf eşqim,

Mən saya bilmərəm yarısını da.

Lorenso.

Gedəyin, tezcənə qurtaraq işi.

Müqəddəs kilsədə ülvi ayinlə

İkiniz bir canda birləşənədək

Sizin üstünüzdə göz olum gərək.

Gedirlər.

ÜÇÜNCÜ PƏRDƏ

Birinci səhnə

Veronada meydan. Merkusio, Benvolio və xidmətçilər daxil olurlar.

Benvolio.

Gedək, Merkusio, rica edirəm,

Bu gün çox istidir, yaman bürküdür.

Gəzirlər hər yerdə Kapulettilər,

Onlara biz bu gün əgər rast gəlsək,

Davadan yayına bilməyəcəyik.

Damarda qan coşur bürkü olanda.

Merkusio. Sən elə bir gencə bənzəyirsən ki, o, meyxanəyə girən kimi qılıncını belindən açıb stolun üstünə qoyaraq deyir: «Allah eləsin, mənim sənə heç bir ehtiyacım olmasın!» Fəqət ikinci badəni türəndən sonra, doğrudan da, heç bir ehtiyac olmadan qılıncı sıyırıb, qulluqçunun qarnına soxur.

Benvolio. Məgər mən elə gəncə bənzəyirəm?

Merkusio. Bəli, bəli, sən İtaliyada ən qızğın gənclərdən birisən. Sənə azca toxunan kimi, o saat qızışırsan, qızışan kimi, o saat hamının üstünə cumursan.

Benvolio. A, bu nə deyir?

Merkusio. Yox, belə deyil? İndi burda sənin kimi iki nəfər olsaydı, tezliklə ikisini də itirərdik, çünki ikisi də birbirini öldürərdi. Saqqalının tükü sənin saqqalının tükündən bir dənə artıq və ya əskik olan adamla bu dəqiqə döyüşərsən. Qoz sındıran adamla bu dəqiqə dalaşarsan, nə var ki, sənin gözlərin qoz rəngindədir. Sənin gözündən başqa hansı göz döyüş üçün belə səbəb görə bilər?

Yumurtanın içi ağsarıyla dolduğu kimi sənin başın da davadalaşla dolub. Ancaq bu davadalaşdan sənin başın çalxalanmış yumurta kimi laxlayıb. Küçədə öskürüb sənin günəqarşıda yatan itini oyadan adamla savaşmırdın? Pasxa bayramından qabaq öz təzə köynəyini geyinən dərziylə sən döyüşmürdün? Təzə ayaqqabısını köhnə qaytanla bağladığına görə bir başqasıyla vuruşan son deyildin? İndi gəlib mənə dalaşmamaq barədə dərs verirsən!?

Benvolio. Mən sənin kimi dalaşqan olsaydım, həyatımın sığorta kağızını hamı satın alardı.

Özü də bu iş bir saat on beş dəqiqəyə başa gələrdi.

Merkusio. Sığorta kağızı! Ay, ay, başı boş!

Benvolio. Başıma and olsun, odur, gəldilər.

Merkusio. Dabanıma and olsun, veciınə deyil.

Tibalt və başqaları daxil olurlar.

Tibalt.

Siz arxamca gəlin, danışım gərək İndi mən onlarla necə lazımdır. Cənablar, sizlərə bircə sözüm var.

Merkusio.

Bircə sözünüz var?

Qoy iki olsun.

Sözü tamamlasın qılınc zərbəsi.

Tibalt. Bunun üçün siz mənə bir səbəb tapsanız, cənab, onda görərsiniz ki, mən onu da bacarıram.

Merkusio. Özünüz bir səbəb tapa bilməzsiniz, gərək başqası tapsın?

Tibalt. Merkusio, siz də Romeonun çalğıçılar dəstəsinə qoşulmusunuz?

Merkusio. Çalğıçılar dəstəsi! Bu nə sözdür? Demək, siz bizi küçə çalğıçısı elədiniz? İndi ki, belə oldu, sizin üçün elə bir hava çalım ki, qiyamətə qədər qulaqlannızdan getməsin. Bu da mənim skripkamın yayı, bu saat sizi oynamağa məcbur edər. Lənət şeytana! Çalğıçılar dəstəsi!

Benvolio.

Burda adam çoxdur, səsküy nə lazım? Ya gəlin çəkilək bir xəlvət yerə. Ya işi çürüdək səssizsəmirsiz, Ya da ayrılağın, baxırlar bizə.

Merkusio.

İnsana verilib göz baxmaq üçün.

Baxsınlar, mən burdan gedən deyiləm.

Romeo daxil olur.

Tibalt. Rahat olun, gəldi mənim adamım.

Merkusio.

Özümü asaram, belə alçalsa.

Siz çölə getsəniz, yoldaşlıq edər,

Hə, o bu mənada adamınızdır.

Tibalt.

Romeo, qəlbimdə sənə bəslənən

Sonsuz nifrətimi deməyə bundan

Yaxşı söz tapmıram: son, sən əclafsan!

Romeo. Tibalt, soni mənə sevdirən qüvvət

Sənə bağışlayır bu qəzəbini.

Mən əclaf deyiləm. Odur ki, sağ ol.

Görürəm, sən məni tanımayırsan.

Getmək istəyir.

Tibalt.

Sənin dözülməyən təhqirlərini

Bu sözlər heç cürə əfv edə bilməz.

Bu saat geri dön, qılıncını çək!

Romeo.

Təhqir etməmişəm səni heç vədə,

Əksinə hədsizdir könlümdə sevgin.

Bunun səbəbini sonra bilərsən.

Ey adı adımtək sevimli olan,

Əziz Kapuletti, sən buna inan.

Merkusio.

Ah, miskin, şərəfsiz, alçaq itaət!

Bu murdar ləkəni qan yuyar ancaq.

(Qılıncını sıyırır).

Siçan tutan Tibalt, rədd olacaqsan?

Tibalt. De görüm, sən məndən nə istəyirsən?

Merkusio. Hörmətli pişiklər şahı, sənin doqquz canından yalnız birini. Əgər arzu eləsən, yerdə qalan səkkizini də almağa hazıram. Qılıncının qulağından dartıb, qınından çıxart. Cəld ol, yoxsa mənim qılıncım sənin hər iki qulağını kəsib atar.

Tibalt. Sənin qulluğunda hazıram hər vaxt (Qılıncını sıyırır).

Romeo. Merkusio, tez qoy qılıncı qına.

Merkusio. Ağa, di buyurun, növbə sizindir.

Vuruş urlar.

Romeo.

Benvolio, gəl, biz qılıncımızla

Vurub yerə salaq silahlarını.

Cənablar, ayıbdır, vuruşursunuz?

Axı, vuruşmağı qadağan edib

Hersoq Veronanın küçələrində.

Əziz Merkusio, Tibalt, dayanın!

Tibalt Romeonun qolunun altından vurub Merkusionu yaralayır.

Öz adamları ilə aradan çıxır.

Merkusio.

Mən yaralanmışam. İkinizində

Ocağınız keçsin, həyatım sönür.

O getdi, özü də sağ və salamat?

Benvolio. Necə?

Yaralandın?

Merkusio.

Azca cızılıb,

Elə bu da bəsdir. Hanı nökərim?

Ey, ey, cüvəllağı, qaç, həkim çağır.

Nökər gəlir.

Romeo. Ürəkli ol, dostum, yaran çox deyil.

Merkusio. Hə, quyu kimi dərin, kilsə qapısı qədər enli deyil. Ancaq bu da kifayətdir. Sabah məni axtarsan, meyitimi taparsan. Mənim işim bitib. Mən bu dünyadan köçməliyəm. İkinizin də ocağınız keçsin! Lənət şeytana, it də, siçovul da, siçan da, pişik də adamı ölümcül cırmaqlaya bilərmiş! Ah, lovğa, alçaq, kitab üzrə vuruşmaq öyrənən dələduz! Son iblis kimi hardan peyda olub aramıza soxuldun? Məni sənin qolunun altından vurub yaraladı.

Romeo. İstəyirdim sizə yaxşılıq edim.

Merkusio.

Benvolio, məni tez evə apar.

Az qalır qəşş edim. İkinizin də

Ocağınız keçsin! Necə də məni

Məzarda qurdlara yem elədiniz. Nə yaman məhv oldum, ikinizin də…

Merkusio ilə Benvolio gedirlər.

Romeo.

Hersoqun ən yaxın qohumudur o,

Mənim əsl dostum. O mənə görə

Sağalmaz, ölümcül bir yara aldı.

Biz qohum olsaq da bir saat əvvəl,

Tibalt ləkələdi mənim adımı.

Ah, qəşəng Cülyetta, sənin gül hüsnün

Qəlbimi incəltdi qadın qəlbitək.

Mum kimi yumşaldı polad xislətim.

Benvolio qayıdır.

Benvolio.

Romeo, Romeo, ah,

Merkusio! Öldü o mərd insan!

O igid insan!

Yerə nifrət edib, vaxtından çox tez

Onun cəsur ruhu uçdu göylərə.

Romeo.

Bu nəhs gün gətirər sonsuz fəlakət,

Əvvəli qorxuncdur, axın dəhşət.

Tibalt qayıdır.

Benvolio. Yenə azğın Tibalt gəlir bu yana.

Romeo.

O sağdı, o çatdı şöhrətəşana.

Merkusio öldü. Zərif yumşaqlıq,

Zərif buludların qoynuna yüksəl.

Qoy alovlu qəzəb bələdçim olsun.

Tibalt, əclaf sənsən, başımız üstdə

Durub tənha ruhu Merkusionun,

Gözləyir ki, ona yoldaş olasan.

İndi ya sən, ya mən, ya hər ikimiz

Uçub getməliyik onunla birgə.

Tibalt. Onunla dost idin, yaramaz uşaq,

İndi onunla da sən gedəcəksən.

Romeo. Qılınc həll eyləyər bu məsələni.

Vuruşurlar. Tibalt yıxılır.

Benvolio.

Şəhər əhli gəlir, Romeo, tez qaç.

Artıq Tibalt öldü, sən ələ keçsən,

Hersoq asdıracaq səni o saat.

Durub matmat baxma, tez aradan çıx.

Romeo. Taleyin əlində oyuncağam mən.

Benvolio. Neçin dayanmısan, ölüm gəzirsən?

Romeo gedir. Şəhərlilər gelir.

Birinci şəhərli.

Tibaltmı öldürüb Merkusionu?

O qatil, o quldur hayana qaçdı?

Benvolio. Odur uzanıbdır.

Birinci şəhərli.

Senyor, qalx yerdən,

Hersoqun adından hökm edirəm mən.

Dustaqsan, dur gedək, əmrə qulaq as.

Hersoq öz əyanları ilə, Montekki, Kapuletti isə öz arvadları ilə və başqaları daxil olurlar.

Hersoq. Saldı bu davanı hansı yaramaz?

Benvolio.

Mərhəmətli Hersoq, mən bircəbircə

Deyim bu nəhs dava başlandı necə.

Bu adam öldürdü Merkusionu,

Cavan Romeo da öldürdü onu.

Ledi Kapuletti.

Tibalt, göz işığı, ciyərparası!

Əziz qardaşımın əziz balası.

Ah, Hersoq, ah, ərim, axdı qanımız.

Bizə nə dağ çəkdi gör düşmanımız!

Ədalətli Hersoq, qana qan gərək,

Bu saat Montekki versin can gərək.

Hersoq. Bu qanlı davaya kimdir səbəbkar?

Benvolio.

Tibaltdır bu işə bais, hökmdar.

Ağır təhqir etdi o, Romeonu,

Romeo ədəblə ona dedi ki,

Davanın, dalaşın mənası yoxdur,

Bu həm də cinlədər əlahəzrəti.

Bu hörmət, bu izzət, bu mehribanlıq

Davakar Tibaltı sakit etmədi.

O daha da qızıb, Merkusionun

Köksünə yönəltdi polad qılıncı.

Coşqun Merkusio coşdu bu zaman,

Dəhşətlə çırpıldı qılınc qılınca.

Romeo araya girib qışqırdı:

«Aralanın, dostlar! Ayrılın, dostlar!»

Qorxunc zərbələri qorxu bilmədən

O öz silahıyla dəf eləyirdi.

Qılıncı yeridib qərəzkar Tibalt

Qolunun altından gənc Romeonun

Öldürdü yenilməz Merkusionu.

O qaçdı, tezliklə qayıtdı yenə.

İntiqam fikrinə düşdü Romeo,

Vuruşma od saçdı ildırım təkin.

Onları ayırmaq istəyirdim ki,

Tibalt bir tir kimi yerə uzandı.

İşi belə görüb qaçdı

Romeo.

Mənim bu sözlərim doğrudur tamam,

Tanrı qənim olsun yalan danışsam.

Ledi Kapuletti.

Yaxın qohumudur o, Montekkinin,

Qanı məcbur edir, düz demir, yəqin.

Yığılıb bir yerə iyirmi nəfər,

Yalqız bir adama qəsd eləyiblər.

Hökmdar, siz haqqa eyləyin kömək,

Romeo canidir, o ölsün gərək.

Hersoq. Romeo Tibaltı, Tibaltsa onu –

Öldürüb əzizim Merkusionu.

Onun necə çəkim ağır yasını,

Onun kim verəcək qan bahasmı!

Montekki.

Romeo suçsuzdur, unutmaq olmaz,

O öz dostu üçün alıbdır qisas.

Bu ki qanunladır.

Hersoq.

Bu günah üçün

Mən onu təcili edirəm sürgün.

Sizi dərdə salan kinli ədavət

Mənim də qanımı tökdü, nəhayət.

İki ailənin qanlı savaşı

Mənim də evimə saldı göz yaşı.

Elə bir cərimə kəsim ki sizə,

Ədəbi dərs olsun hər ikinizə.

Qəlbimi yumşaltmaz nə ağısızı,

Yumaz göz yaşınız günahınızı.

Kəsin yalvarışı! Getsin Romeo.

Əgər burda qalsa, öləcəkdir o.

Qaldırın cəsədi, bu müsibətdir,

Qatili əfv etmək bir cinayətdir.

Gedirlər.

İkinci səhnə

Kapulettinin bağı. Cülyetta daxil olur.

Cülyetta.

Siz ey ayaqları od saçan atlar,

Qərbə günbatana çapın dördnala

Febin oğlu Faston sürsəydi sizi,

Qızıl arabanı aparmışdınız,

Aləmi qaranlıq tutmuşdu çoxdan.

Gəl, gəl, aşiqlərin sirdaşı gecə,

Gəl, çək hər tərəfə qara pərdəni.

Kənar gözdən uzaq, yad dildən uzaq

Romeo gizlicə gəlsin yanıma.

Dünyanı aydınca görür aşkjlər,

Dünyaya nur saçır onların hüsnü.

Əgor məhəbbətin korsa gözləri,

Onun on sevimli dostu gecədir.

Ey ədəbli gecə, ey qara donlu,

Zabitəli gözəl, gəl, gəl, sən mənə

İki təmiz qəlbin saf oyununda

Uduzaraq qalib gəlməyi öyrət.

Utancaq, pak eşqim cürətlənincə

Qara örpəyinlə yanaqlarımda

Həyadan alışan qanımı gizlət.

Gəl, gecə, bir tələs! Tez ol, Romeo,

Gəl, zülmət gecədə nurlu gündüzüm,

Uç, gəl sən gecənin qanadlarında,

Qarğanın belinə yenicə yağmış

Qardan son şəfəqli, sən ağ olarsan.

Gəl, sevimli gecə, ey qaraqaşlım,

Mənim Romeomu sən gətir mənə.

O öləndə onu götür özünlə,

Kəs, doğra balaca ulduzlar kimi.

Bundan göylər elə gözəlləşər ki,

Mat qalar gecəyə bütün yer üzü,

Pərəstiş eyləməz Günəşə heç vaxt.

Bir sevgi sarayı satın aldım mən,

Fəqət o saraya sahib deyiləm.

Mənim özümü də satın aldılar,

Fəqət nə yiyəm var, nə sahibim var.

Ah, necə əzablı, qəmlidir bu gün,

Təzə paltarmı geyə bilməyən

Səbirsiz uşağın bayramqabağı

Keçirdiyi qəmli bir gecə kimi!

Ah, ah, dayəm gəlir, xəbər gətirir.

Romeo adını deyən hər bir dil

Göylərtək gözəldir, heyrətamizdir.

Dayə əlində kendir nərdivan daxil olur.

Dayə, nə xəbər var? O nədir elə?

Kəndir nərdivandır Romeo üçün?

Dayə. Hə, hə, nərdivandır (Kəndir nərdivanı yerə atır).

Cülyetta.

Axı, nə olub?

Niyə pərişansan, məyussan belə?

Dayə.

Fəlakət, fəlakət! O öldü, öldü!

Məhv olduq biz, xanım, bu gün məhv olduq.

Onu öldürdülər, o yoxdur, öldü!

Cülyetta. Göylər belə qəddar ola bilərmi?

Dayə.

Göylər ola bilməz, Romeo olar.

Romeo, Romeo, ah, ah, Romeo!

Bu kimin ağlına gələrdi, kimin?

Cülyetta.

Sən necə daşürək ifritəsən ki,

Belə bir işgəncə verirsən mənə?

Ziilmət cəhənnəmin ağır zilləti

Bu sonsuz əzabın yanında heçdir.

Romeo özünü öldürdümü, de?

Son təkcə «bəli» de, bu «bəli» sözü

Əjdahanın ölüm saçan gözündən

Məni daha kəskin zəhərləyəcək.

Əgər «bəli» desən, mən mən deyiləm.

Gözlərim əbədi qapanacaqdır.

O ölüb «bəli» de, sağdır «yox» söylə,

Bir sözlə ya öldür, ya xoşbəxt eylə.

Dayə.

Gördüm yarasıını gözlərimlə mən.

Burda köksündəydi. Allah, sən saxla.

Al qana batmışdı bütün cəsədi,

Rəngi ağarmışdı ağ kətan kimi,

Huşumu itirdim mən bu dəhşətdən.

Cülyetta.

Parçalan, ey qəlbim! Ey bədbəxt müflis,

Parçalan bu saat, itdi saf incin.

Ey mənim gözlərim, girin zindana,

Heç zaman görməyin azadlığı siz.

Dayan, ey əclaf yer, dolanma belə,

Məni bir qəbrə qoy Romeo ilə!

Dayə.

Aman, Tibalt, Tibalt! Sevimli dostum!

Nəzakətli Tibalt, ah, nəcib insan,

Sənin ölümünü mən niyə gördüm?!

Cülyetta.

İki yandan qopan bu tufan nədir?

Romeomu ölüb, Tibaltmı ölüb?

Əziz qardaşımmı, əziz ərimmi?

Sən ey İsrafılin qorxunc şeypuru,

Xəbər ver, gəlibdir qiyamət günü!

Onlar ölüblərsə, kim sağ qalıb bəs?

Dayə.

Tokco Tibalt ölüb, Romeo onu

Öldürüb, bununçun sürgün edilib.

Cülyetta.

İlahi, belə də müsibət olar?

Romeo Tibaltm tökdü qanını?

Dayə. O tökdü, o tökdü. Lənət bu günə!

Cülyetta.

Ah, üzü qızılgül, ürəyi ilan!

Gözəl mağarada çirkin əjdaha!

İlahə zülmkar! Məleyko iblis!

Göyərçin lələkli leş yeyən qarğa!

Quzu dərisində acgöz canavar!

Allah görkəmində ən rəzil məxluq!

Zahiri, daxili iyrənc ziddiyyət!

Müqəddəs bir məlun, vicdanlı alçaq!

Ah, təbiət!

Bu cür cənnət dünyada

Gözəl bədəninə bu insanın sən

Belə ki, salmısan şeytan ruhunu,

Sənin cəhənnəmlə nə işin vardır?

Məzmunu, mənası iyrənc bir kitab

Heç belə də qəşəng cildlənərmi?

Ah, bu cazibədar, gözəl sarayda

Saxtalıq yaşayır, yalan yaşayır!

Dayə.

Yoxdur kişilərdə inam, etibar;

Нamısı vicdansız, hamısı dönük,

Hamısı riyakar, bomboş yalandır.

Ah, hanı xidmətçim?

Mənə tez cövhər,

Məni məhv edəcək bu qəm, bu kədər.

Sənin Romeona görüm ar olsun.

Cülyetta.

Bunu necə dedin, dilin qurusun.

Romeo ar üçün doğulmayıbdır,

Ar özü ar edər ar olduğundan,

Onun pak alnına qonmaz heç zaman.

Onun alnı elə bakir təxtdir ki,

Dünyada ismətin tək malikəsi

Burda öz başına tac qoya bilər.

Ah, necə heyvanam, söydüm mən onu!

Dayə. Qardaş qatilini mədh edəcəkdin?

Cülyetta.

Bəs мən öz ərimi pisləyəcəkdim?

Ah, binəva ərim, zavallı insan,

Sənin üç saatlıq bu arvadın da

Əgər oxşamasa şirin sözlərlə,

Kim sənin könlünü oxşayacaqdı?

Zalım, qardaşımı niyə öldürdün?

O zalım istədi öldürsün səni.

Ey möhnət xəracı, odlu göz yaşı,

Qayıt öz yerinə, öz qaynağına.

Sən bacxərac ikən fəlakət üçün,

Səhvən səadətə qurban gedirsən.

Mənim ərim sağdır, Tibalt can atdı

Onu qətl eləsin. Tibalt ölübdür.

Ərimi öldürmək istəyirdi o.

Bax, bu mənim üçün bir təsəllidir.

Onda nəyə görə ağlayıram ki?

Mən bir söz eşitdim, o söz Tibaltın

Yaman ölümündən daha yamandır.

Ömrümü puç edən o qorxunc sözü

Böyük bir həvəslə unudardım mən.

Fəqət canilərin müdhiş günahı

Yaddaşlarına həkk olunduğutək,

Mənim yaddaşıma həkk olur bu söz.

«Öldü Tibalt, sürgün oldu Romeo!»

«Sürgün oldu» bu söz, yalnız tək bu söz

Minlərcə Tibaltı öldürdü birdən!

Bədbəxtlik qurtarsa bununla əgər,

Tibaltın ölümü kifayət idi.

Deyirlər, dərd gəlmir heç vədə yalqız.

Əgər dərd özüylə dərd gətirirsə,

Niyə «Öldü Tibalt» deyəndə mənə

O demədi öldü atan, ya anan,

Ya da ki, onların hər ikisi də.

Onlara yas tutub ağlayardım mən.

Ancaq «Tibalt öldü» sözündən sonra

Gələn söz «Romeo sürgün oldu», bu,

Atamı, anamı, Tibaltı, hətta

Bədbəxt Romeonu, Cülyettanı da,

Hamını öldürdü, hamım qırdı.

Bu sözün «Romeo sürgün oldu» ah.

Nə sonu, nə həddi, nə ölçüsü var.

Bu qəmi nə ilə bildirmək olar?

Dayə, hanı atam, anam?

Dayə.

Bu yasda

İndi ağlaşırlar Tibaltın üstdə.

Getmek istəyirsən, aparım səni.

Cülyetta.

Onlar ona görə göz yaşı töksün,

Mən isə ağlayım Romeo üçün.

Götür nərdivanı. Yazıq nərdivan,

Sən də aldadıldın mənimtək yaman.

Səni düzəltmişdi o eşqin oğlu,

Sənə yar olmadı ülviyyət yolu.

Soldu taleyimiz qönçə gül kimi,

Qız ikən ölürəm mən bir dul kimi.

Götür nərdivanı, dayə, gel gedək,

Gəlinlik yatağım açılsın gərək.

Romeo görmədi səadətimi,

Ölüm, ölüm alsın bəkarətimi.

Dayə.

Son get, gətirərəm mən Romeonu,

O sənə təsəlli, təskinlik verər.

Hücrədə gizlənib, taparam amma,

Çalışaram Günəş Ayla dincəlsin.

Cülyetta.

Apar, bu üzüyü ver tərlanıma,

De ki, vida üçün yanıma gəlsin.

Gedirlər.

Üçüncü səhnə

Rahib Lorensonun hücrəsi. Lorenso gəlir.

Lorenso.

Gəl bəri, gəl bəri, bədbəxt Romeo,

Kədərqüssə sənə aşiq olubdur.

Oğlum, evlənmisən müsibət ilə.

Romeo daxil olur.

Romeo.

Təzə nə xəbər var, müqəddəs ata?

Hökm necə oldu, cəzam nə oldu?

Hansı yeni bir dərd gözləyir məni?

Lorenso.

Möhkəm dost olmusan bütün dərdlərlə.

Xəbər gətirmişəm hökm barədə.

Romeo. Məhşərdən qorxuncdur Hersoqun hökmü.

Lorenso.

Yüngül qərar verdi sənin haqqında,

Sənə ölüm deyil, sürgün buyurdu.

Romeo.

Necə? Sürgün? Rəhm et, sən «ölüm» söylə.

Qatqat dəhşətlidir sürgün ölümdən,

Dilinə gətirmə «sürgün» sözünü.

Lorens o.

Yalnız Veronadan sürgün olursan.

Səbir elə, oğlum, dünya genişdir.

Romeo.

Veronadan kənar bir dünya yoxdur,

Ancaq məhşər, əzab, cəhənnəm vardır.

Dünyadan sürgündür buradan sürgün.

Dünyadan sürgünsə ölüm deməkdir,

Səhvən ölümə də sürgün deyirlər.

Sürgün adlandırıb mənfur ölümü,

Qızıl balta ilə sən güləgülə

Başımı kəsirsən, mehriban ata.

Lorenso.

Nankorluq ən böyük günahdır, oğlum.

Sənə ölüm düşür qanuna görə,

Sənin tərəfmi saxlayıb ancaq,

Mərhəmətli Hersoq atdı qanunu.

Ölümü sürgünlə əvəz elədi,

Belə mərhəməti sənsə görmürsən.

Romeo.

Bu bir işgəncədir, mərhəmət deyil.

Cülyetta hardasa, göy də ordadır.

Burda göyün altda hər bir it, pişik,

Hər bir miskin siçan, dəyərsiz qurdquş

Yaşayıb, o gülü seyr edə bilər,

Fəqət görə bilməz Romeo onu.

Leş yeyən milçəklər Romeodan, ah,

Daha çox hörmətə, daha çox haqqa,

Daha çox şərəfli ömrə malikdir.

Onlar Cülyettanm qar kimi dümağ,

İncə əllərinə toxuna bilər,

Hətta birbirini öpürlər deyə

Həyadan od kimi alışıb yanan,

Ləkəsiz, bakirə dodaqlarından

Əbədi səadət qopara bilər.

Milçəklərin buna hüququ vardır,

Romeosa bundan məhrum olunur.

Milçəklər azaddır, Romeo dustaq,

Romeo buradan sürgün edilir.

Sən deyirsən, sürgün ölüm deyildir?

Heç kəskin zəhərin, almaz bıçağın,

Başqa məhvedici vasitən yoxmu,

Məni öldürürsən «sürgün» sözüylə?

«Sürgün», bu adi söz nə dəhşətlidir!

Cəhənnəmdə ağır zillətə məhkum

Ağır günahkarlar bu ağır sözü

Fəryadla deyərək inildəşirlər.

Ah, ruhani ata, ey müdrik insan!

Mənim müəllimim, mehriban dostum,

Ən yaxın sirdaşım olaola sən,

Buna necə qıydın, ürək elədin,

Məni məhv edirsən «sürgün» sözüylə?

Lorenso. Bir mənə qulaq as, ey dəli aşiq.

Romeo. Oh, yenə sürgündən danışacaqsan?

Lorenso.

Bu sözün oxundan qorunmaq üçün

Mən sənə poladdan zireh verərəm.

Fəlsəfə sipərdir bədbəxt kəslərə,

O sənə sürgündə bir kömək olar.

Romeo.

Yenə də bu mənfur, bu «sürgün» sözü!

Qoy sənin fəlsəfən cəhənnəm olsun!

O mənə Cülyetta yaratmayacaq,

Şəhəri yerindən oynadıb indi

Hersoqun hökmünü dəyişməyəcək.

Onun nə köməyi, danışma barı.

Lorenso. Ah, mən görürəm ki, dəlilər karmış.

Romeo. Müdriklər kor isə, neyləsin onlar?

Lorenso. Gəl, sənin işindən danışaq, oğlum.

Romeo.

Duymadığın şeydən nə deyəcəksən? Əgər mənim kimi cavan olsaydın,

Mənimtək sevsəydin sən Cülyettanı,

Bir saat keçməmiş evləndiyindən

Tibaltı öldürüb dərdə düşsəydin,

Sonra da mənimtək sürgün olsaydın,

O zaman danışa bilərdin ancaq.

O zaman saçını didib yolardm,

O zaman mənimtək sərilib yerə,

Ölçərdin gələcək məzarını sən.

Qapı döyülür.

Lorenso. Qalx, qapı döyülür, Romeo, gizlən.

Romeo.

Nə üçün? Onsuz da odlu ahlarım

Dumantək gizlədir gözlərdən məni.

Qapı döyülür.

Lorenso.

Eşidirsən? Necə döyürlər.

Kimdir? Səni tutacaqlar.

Romeo, cəld ol. Gözləyin!

Di dur, qaç ibadətgaha.

Qapı döyülür.

Bu saat! İlahi, bu nə inaddır?

Gəlirəm, gəlirəm! Hardandır belə? Qapı döyülür.

Nə bərk döyürsünüz? Axı, kimsiniz?

Dayə (bayırdan).

Tez açın qapını, tanıyarsınız, Cülyetta xanımın dayəsiyəm mən.

Lorenso. Buyurun içəri, xoş gəlmişiniz.

Dayə daxil olur.

Dayə.

Ah, müqəddəs ata, Romeo hanı?

Mənim xanımımın əri hardadır?

Lorens o. Odur, bax, orada sərilib yerə,

Acı göz yaşından sərxoş olubdur.

Dayə.

Mənim xanımım da lap bu haldadır,

Ah, o da düşübdür bu vəziyyətə.

Lorenso. Eyni ürəklərin dərdi eynidir!

Dayə.

O da eyni ilə sərilib yerə,

Hönkürür, inləyir, göz yaşı tökür.

Di qalxın, di qalxın; bir kişi olun.

Xanım Cülyettanın xatiri üçün,

Onun xatiriyçün ayağa durun.

Bu sizə yaraşmır.

Romeo. Ah, əziz dayə!

Dayə. Ah, cənab, hamının sonu ölümdür.

Romeo.

Son, sən danışırsan Cülyetta haqda?

Nə olub? O məni qatil sanırmı?

Özüm ləkələdim onun qanıyla

Səadətimizin körpəliyini.

Səhhəti necədir? İndi hardadır?

Mənim məxfi yarım bizim məhv olmuş

Eşqimiz barədə nə deyir indi?

Dayə.

Cənab, heç nə demir. Ağlayır elə.

Yazıq gah yıxılır çarpayısına,

Gah durub Tibaltı çağırır, gah da

Romeo deyərək haray qoparır,

Gah da ağzıüstə yıxılır yerə.

Romeo.

Romeo! Ah, bu ad murdar bir əllə

Onun qardaşını qana bələyib,

Ağzından od saçan, alov püskürən

Bir top gülləsitək yandırır onu.

Mənə de, mənə de, müqəddəs ata,

Bədənimin hansı mənfur yerində

Mənim mənfur adım məskən salıbdır?

O iyrənc yuvanı tarmar edim. (Qılıncı sıyırır).

Lorenso.

Dəli, bir əl saxla! Sən kişisənmi?

Görkəmin deyir ki, bəli kişisən,

Qadın göz yaşıdır fəqət göz yaşın.

Sənin bu ağılsız hərəkətində

Vəhşi bir heyvanın qəzəbi vardır.

Sən kişi cildində həm zəif qadın,

Həm də ən dəhşətli bir yırtıcısan!

Sənə mat qalmışam, din haqqı, səni

Mən ruhən ən möhkəm insan bilirdim.

Tibaltı öldürdün? Onun dalınca

İndi də özünü öldürəcəksən?

Bununla dünyada yalnız səninçün

Yaşayan zövcəni məhv edəcəksən?

Niyə öz nəslinə, bu yerə, göyə

Nifrət yağdırırsan, sonsuz bir nifrət?

Axı, öz nəslin də, bu yer də, göy də

Səndə birləşərək həyat tapıbdır.

Onları bir yerdə itirəcəksən.

Tfu, tfu! Sən ki, öz surətini,

Eşqini, ağlım ləkələyirsən.

Həm zəngin, həm xəsis bir sələmçitək

Varından xərcləyib öz surətinə,

Eşqinə, ağlına zinət vurmusan.

Senin alicənab, gözəl surətin

Dördüncü səhnə

Kapulettinin evində bir otaq. Kapuletti, ledi Kapuletti və Paris daxil olurlar.

Kapuletti.

İşlər bəd gətirdi, qraf, biz hələ

Vaxt tapıb qız ilə danışmamışıq.

Cülyetta Tibaltı çox istəyirdi,

Elə mən özüm də. Fəqət nə etmək?

Yalnız ölmək üçün doğuluruq biz!

Vaxt gecdir, o daha aşağı düşməz.

Siz gəlməseydiniz, inanın, mən də

Yatağa girmişdim bir saat əvvəl.

Paris.

Matəm günü deyil elçilik günü.

Senyora, gecəniz xeyrə qalsın,

Məndən qızınıza salam söyləyin.

Ledi Kapuletti.

Onun ürəyini bilərəm səhər,

O indi qərq olub qəm dəryasına.

Kapuletti.

Qraf, qızım sizi sevəcək, yəqin.

O mənim heç zaman sözümdən çıxmaz,

Buna şübhəm yoxdur. Arvad, yatmamış

Qızın yanına get, söz açıb, ona

Oğlumuz Parisin eşqini bildir.

Qoy o hazırlaşsın, gələn çərşənbə…

Bu gün nə günüdür?

Paris. Bazar ertəsi.

Kapuletti.

Bazar ertəsi! Yox, çərşənbə tezdir.

Yaxşı, onda olsun cüme axşamı.

Hə, cümə axşamı, qızına de ki,

Parislə kəbini kəsiləcəkdir.

Buna hazırsınız? Razısınızmı?

Mərasim keçəcək səssizsəmirsiz,

Biriki dostumuz gələcək ancaq.

Tibalt öldürülüb axı yenicə,

Biz şadlıq eləsək, bu yaxşı düşməz,

Deyərlər, qohuma etinasızıq.

Odur ki, az adam dəvət edərik.

Bununla qurtarar. Nə deyirsiniz?

Sizə əl verirmi cümə axşamı?

Paris. Kaş cümə axşamı sabah olaydı!

Kapuletti.

Yaxşı, gedin. Demək, cümə axşamı.

Arvad, Cülyettanın yanına birbaş,

Onu hazırlaşdır toy gününə sən.

Xudahafız, milord. Ey, ey, cəld olun,

Mənim otağıma çıraq gətirin.

Çox gecdir, bir azdan səhər olacaq.

Gecəniz xeyrə qalsın!

Gedirlər.

Beşinci səhnə

Cülyettanın otağı. Romeo ilə Cülyetta daxil olurlar.

Cülyetta.

Getmək istəyirsən? Hələ sübhə var,

Dəhşətlə dağlayan qulaqlarını

Torağay deyildi, o, bülbül idi.

Gecələr oxuyur nar ağacında,

İnan ki, sevgilim, o, bülbül idi.

Romeo.

O, sübhün carçısı torağay idi.

Bax, gülüm, yandırır qısqanc şəfəqlər

Şərqdə parçalanmış ağ buludları!

Gecənin şamları tamam sönübdür,

Dumanlı dağların zirvələriylə

Gəlir oğrunoğrun nəşəli gündüz.

Getmək mənə həyat, qalmaq ölümdür.

Cülyetta.

Dan şəfəqi deyil o nur, o ziya;

Günəşdən ayrılmış parlaq ulduzdur.

Bu gecə Mantuya sən gedən zaman

O sənin yolunda məşəl olacaq.

Tələsmə, əzizim, dayan bir az da.

Romeo.

Qoy məni tutsunlar, edam etsinlər,

Sən buna razısan, mən də razıyam.

Mən də deyirəm ki, orda gördüyüm

Səhərin gözünün şəfəqi deyil,

Ayın çöhrəsinin solğun əksidir.

Başımız üstdəki göy qübbəsini

Torağay titrətmir öz nəğməsiylə.

Qalmaq çox asandır mənə getməkdən.

Gəl, ölüm, xoş gördük, çək qəlbə dağı,

Gəl, belə istəyir Cülyetta, axı.

Elədirmi, ruhum? Sübhə hələ var.

Cülyetta.

Yox, yox, işıqlanır, tez ol, qaç qurtar.

Uğursuz səsiylə, nəhs nəğməsiylə

Qulaqları deşən bu torağaydır.

Deyirlər, torağay gözəl oxuyur,

Düz deyil, bu quş ki, ayırır bizi.

Belə deyirlər ki, qurbağa ilə

Torağay dəyişib öz gözlərini,

Gərək səsini də dəyişdirəydi.

Bu səs qəlbimizi hürküdür yaman,

Bizi öz mehriban ağuşumuzdan

Alıb ayrı salır. İndi qaç, tez ol.

Dan yeri getgedə işıqlanır, ah!

Romeo.

Dan yeri getgedə işıqlandıqca

Dərdimiz getgedə qaranlıqlaşır.

Dayə gəlir.

Dayə. Xamm!

Cülyetta.

Dayə!

Dayə.

Qızım, anan gəlir.

Səhər açılıb ha! Ehtiyatlı ol.

(Gedir)

Cülyetta.

Pəncərə gətirir səhəri mənə,

Pəncərə aparır həyatı məndən.

Romeo. Sağ ol! Bir öpüş də, mən getdim, gülüm.

(Pəncərədən düşür).

Cülyetta.

Gedirsən? Ah, dostum, ərim, sevgilim!

Xəber gözləyirəm mən səndən hər an;

Hər anda nə qədər əzablı gün var.

Ah, bu hesab ilə qocalaram mən

Bir də görənədək öz Romeomu.

Romeo.

Daha sağlıqla qal! Fürsət düşən dəm,

Quzum, sənə salam göndərəcəyəm.

Cülyetta.

Deyirsən, biz yenə görüşəcəyik?

Romeo.

Buna şübhəm yoxdur, bu acı qəmlər

Şirin xatirəyə dönəcək o vaxt.

Cülyetta.

Ya rəbb! Mənim qəlbim nəhs bir kahinmiş!

Mənə elə gəlir: sən aşağıda

Məzarın dibində yatan ölüsən.

Ya gözüm pis görür, ya rəngin qaçıb?

Romeo.

Solğun görünürsən gözümə sən də,

Bizim qanımızı içir qəm, kədər.

Əlvida, əlvida, sevimli dilbər.

(Gedir).

Cülyetta.

Ah, tale! Vəfasız deyirlər sənə.

İndi ki, belədir, sən insanların

Acı tənəsinə niyə dözürsən?

Vəfasız ol, tale, gəl, sən qürbətdə

Onu çox saxlama, tez geri qaytar.

Ledi Kapuletti (səhnə arxasından). Qızım, oyanmısan?

Cülyetta.

Kimdir? Anamdır?

O hələ yatmayıb, yoxsa tez durub?

Nə var ki, sübh tezdən gəlir buraya?

Ledi Kapuletti daxil olur.

Ledi Kapuletti. Necəsən, Cülyetta?

Cülyetta. Nasazam, ana.

Ledi Kapuletti.

Yenə ağlayırsan qohumun üçün?

Bu nədir? Sən onu göz yaşlarınla

Yuyub qəbirdənmi çıxaracaqsan?

Çıxarsan, dirildə bilməyəcəksən.

Di bəsdir, di qurtar göz yaşlarını!

Kədər öz həddində dərin sevgidir,

Həddini keçdimi, divanəlikdir.

Cülyetta. Bu ağır dərd üçün qoy ağlayım mən.

Ledi Kapuletti.

İnsan ağladıqca dərd ağırlaşar.

Göz yaşı ölünü diriltməz heç vaxt.

Cülyetta.

Bu ağır itkiyə dözə bilmirəm,

Yeganə çarəmdir göz yaşı tökmək.

Ledi Kapuletti.

Yəqin, ağlayırsan ona görə ki,

Tibaltı öpdürən o alçaq sağdır.

Cülyetta. Hansı alçaq, ana?

Ledi Kapuletti. Alçaq Romeo.

Cülyetta (kənara).

Alçaq və Romeo! Bu mümkün deyil,

Bu iki söz birgə deyilə bilməz!

Allah, əfv et onu! Hələ onuntək

Heç kəs ürəyimi yaralamayıb.

Mən onu ürəkdən bağışlayıram.

Ledi Kapuletti. Bu ona görədir, yaşayır qatil.

Cülyetta.

Bəli, əllərim də çatmayır ona,

Yoxsa intiqamı özüm alardım.

Ledi Kapuletti. Biz qisas alarıq, rahat ol, qızım.

Mantuya bir adam gönderərəm mən,

O sürgün sərsəri yaşayır orda.

Ona elə şərbət içirdərəm ki,

Tezliklə Tibaltın yanına gedər.

Onda inanıram, razı qalarsan.

Cülyetta.

Doğrudan, mən razı qalmaram heç vaxt

Onu görməyincə… ölmüş… qəlbimi

Tibaltm ölümü yaman dağlayıb.

Ana, sən adam tap göndərmək üçün,

Zəhəri mən özüm hazırlayaram.

Romeo tezliklə yatar rahatca.

Ah, onun adını eşidib, onun

Yanına getməmək nə dözülməzdir!

Könlümdə Tibalta olan sevgimi

Qatilin başmdan ayağınadək

Yağdıra bilməmək necə əzabdır!

Ledi Kapuletti.

Sən zəhər hazırla, mən adam tapım.

İndi bir şad xəbər deyərəm senə.

Cülyetta.

Şad xəbər yeridir bu qəm içində?

O necə xəbərdir bir danış, ana?

Ledi Kapuletti.

Sənin çox qayğıkeş atan var, qızım.

O sənin dərdini dağıtmaq üçün

Vaxt təyin etdi ki, şənlik keçirsin

Bu heç yuxumuza girmezdi bizim.

Cülyetta. Vaxt təyin elədi, o hansı gündür?

Ledi Kapuletti.

Mənim əziz balam, cümə axşamı

Səhər qəşəng, nəcib qraf Parislə

Pyotr kilsəsində təntənə ilə

Sizin kəbininiz kəsiləcəkdir.

Cülyetta.

Pyotr kilsəsinə, Pyotra da

Mən and içirəm ki, heç vaxt, heç zaman

Bizim kəbinimiz kəsilməyəcək.

Məəttəl qalmışam, elçi gəlməmiş

Tez kəbin kəsməyin mənası nədir?

Atama de, hələ ər vaxtı deyil,

Getsəm, mən gedərəm nifrət etdiyim

Romeoya, ancaq o Parisə yox!

Bu təzə xəbərdir, həqiqətən də!

Ledi Kapuletti.

Odur, atan gəlir, ona özün de,

Görək bu sözünə necə baxacaq.

Kapuletti ilə dayə daxil olurlar.

Kapuletti.

Gün qürub edəndə göydən şeh düşər,

Qardaşım oğlunun qürubu ancaq

Kədərli gözlərdən leysan yağdırır.

Bu nədir? Şəlalə olmusan, qızım?

Yenə də batmısan göz yaşlarına?

Sənin bu balaca vücudundaca

Həm gəmi, həm dəniz, həm də tufan var.

Dənizə bənzəyir sənin gözlərin,

Qabarır, çəkilir göz yaşlarınla.

Bədənin gəmidir bu duzlu suda,

Ahlarınsa tufan onu çağlayıb,

Axan göz yaşların şiddətləndirir.

Təcili sakitlik yaradılmasa,

Bədənin tufanda qərq olacaqdır.

Yaxşı, iş necədir, nə oldu, arvad?

Dedinmi sən ona qərarımızı?

Ledi Kapuletti.

Bəli, o istəmir fəqət heç kəsi,

Sənə qayğın üçün təşəkkür edir.

Bu səfeh məzara ərə gedəcək!

Kapuletti.

Dayan bir sən, arvad, məni başa sal.

Heç kəsi istəmir? Necə? Nə dedin?

Təşəkkür eləmir, fəxr eləmir o?

Bu dəyərsiz qıza belə dəyərli

Adaxlı tapmışıq, buna sevinmir?

Cülyetta.

Təşəkkür edirəm, fəxr eləmirəm.

Nifrət etdiyimlə necə fəxr edim?

Qayğmıza görə razıyam sizdən.

Kapuletti.

Nə? Nə? Bu dolaşıq müemma nədir?

Təşəkkür edirəm, fəxr eləyirəm,

Təşəkkür etmirəm, fəxr eləmirem!

Ey, ey anasmın sevimli qızı,

Sən nə eyləyirsən, nə eləmirsən,

Bunların mətləbə heç dəxli yoxdur.

Hazırlaş bu gələn cümə axşamı

Kilsəyə Parislə birgə getməyə,

Yoxsa səni güclə apararam mən.

Di rədd ol, çər dəymiş, sısqa, yaramaz!

Ledi Kapuletti. Tfu! Tfu! Ay qız dəli olubsan?

Cülyetta.

Sizə yalvarıram diz çöküb, ata,

Bircə söz deməyə icazə verin.

Kapuletti.

Di, sus! Cəhənnəm ol, sırtıq dikbaş qız!

Bax, budur, deyirəm, saxla yadında:

Ya sən kilsəyə get cümə axşamı,

Ya da gözlərimə görünmə bir də.

Danışma, dillənmə, mənə söz demə.

Əllərim gicişir. Arvad, biz hər vaxt

Səninlə dərd çəkib deyinirdik ki,

Tanrı bircə övlad veribdir bizə,

İndi görürəm ki, biri də çoxdur.

Bu qız bizim üçün bəlaymış, bəla.

Di itil həyasız, dəyərsiz məxluq!

Dayə.

Xudaya, sən özün ona kömək ol!

Belə qızı bu cür söyməzlər, ağa!

Kapuletti.

Ey ağıl dəryası, saxla dilini, Sən get arvadlarla qeybət qırmağa.

Dayə. Mən ki pis demirəm.

Kapuletti. Sən Allah, mumla!

Dayə. Danışmaq da olmaz?

Kapuletti.

Sus, gəvzək sarsaq,

Qeybət dostlannı, get, öyrət ancaq,

Burda gərək deyil ağlra heç kimə.

Ledi Kapuletti. Siz çox qızışdınız.

Kapuletti.

Aman, İlahi!

Bu məni, deyəsən, deli edəcək.

Hər vaxt, gecə, gündüz, işdə, oyunda,

Evdə, qonaqlıqda, bütün hər yerdə

Narahat edirdi bir fikir məni;

Bu qıza layiqli, yaxşı ər tapım.

Belə bir adamı yetirib Allah.

Nəsilli, dövlətli, həm gənc, həm gözəl,

Həm də tərbiyəli, necə deyərlər,

İnci mücrüsüdür zalımın oğlu.

Ah, bu cikkildəyən miskin bir axmaq,

Göz yaşlan töküb inləyən kukla

Xoşbəxt taleyinə, gör bir, nə deyir:

«Mən ərə getmirəm, sevə bilmirəm,

Hələ çox uşağam, məni əfv edin».

Sən ərə getmirsən? Onda zəhmət çək,

Harda istəyirsən, get, orda otla,

Sənə veriləsi çörəyim yoxdur.

Zarafat etmirəm, yaxşı qulaq as,

Cümə axşamına bir azca qalır.

Bir əməllibaşlı götürqoy elə.

Mənim qızımsansa, ona ərə get,

Qızım deyilsənsə, get, özünü as,

İstər dilən, ac qal, küçədə gəbər.

Mən and içirəm ki, baxmaram sənə.

Mən səni özümə övlad saymaram,

Varımı vermərəm sənə heç zaman.

Fikirləş, ağlını başına yığ, ha!

İnan, mən andımı pozan deyiləm. Gedir.

Cülyetta.

Məgər bu göylərdə mərhəmət yoxmu,

Axı, göyler görür mənim dərdimi?!

Ah, mehriban ana, qovmaym məni.

Siz vaxtı uzadın bir ay, bir həfte.

Ya da ki, Tibaltın sərdabəsində

Gəlinlik yatağı düzəldin mənə.

Ledi Kapuletti.

Danışma, səninlə qurtardım artıq,

İstəyin nədirsə, onu da elə.

Gedir.

Cülyetta.

Aman, ulu tanrı! Oh, əziz dayə!

Bu işə bir çarə tapmaq olmazmı?

Ərim yer üzündə, əhdim göylərdə,

Əhdimi mən yerə necə gətirim?

Ərim yer üzünü tərk etməyincə

Mən öz peymanımı necə sındınm?

Mənə yol göstərin, məsləhət verin,

Nə üçün o göylər hər cür məkrini

Mənimtək zəifin üstdə sınayır?!

Dayə, nə deyirsən? Təsəlli üçün

Bir sözün yoxdurmu?

Dayə.

Var, mənim balam. Romeo sürgünə gedibdir artıq.

Dünya dağılsa da, heç vaxt o gəlib

Səni istoməyə cəsarət etməz.

Qızım deyilsənsə, get, özünü as,

İstər dilən, ac qal, küçədə gəbər.

Mən and içirəm ki, baxmaram sənə.

Mən səni özümə övlad saymaram,

Varımı vermərəm sənə heç zaman.

Fikirləş, ağlını başına yığ, ha!

İnan, mən andımı pozan deyiləm.

Gedir.

Cülyetta.

Məgər bu göylərdə mərhəmət yoxmu,

Axı, göylər görür mənim dərdimi?!

Ah, mehriban ana, qovmayın məni.

Siz vaxtı uzadın bir ay, bir həftə.

Ya da ki, Tibaltın sərdabəsində

Gəlinlik yatağı düzəldin mənə.

Ledi Kapuletti.

Danışma, səninlə qurtardım artıq,

İstəyin nədirsə, onu da elə.

Gedir.

Cülyetta.

Aman, ulu tanrı! Oh, əziz dayə!

Bu işə bir çarə tapmaq olmazmı?

Ərim yer üzündə, əhdim göylərdə,

Əhdimi mən yerə necə gətirim?

Ərim yer üzünü tərk etməyincə

Mən öz peymanımı necə sındırım?

Mənə yol göstərin, məsləhət verin,

Nə üçün o göylər hər cür məkrini

Mənimtək zəifin üstdə sınayır?!

Dayə, nə deyirsən? Təsəlli üçün

Bir sözün yoxdurmu?

Dayə.

Var, mənim balam.

Romeo sürgünə gedibdir artıq.

Dünya dağılsa da, heç vaxt o gəlib

Səni istəməyə cəsarət etməz.

Rahibin yanına gedirəm indi.

Əgər tapılmasa bu dərdə dərman,

Ölməyə cürətim çatar o zaman.

Gedir.

DÖRDÜNCÜ PƏRDƏ

Birinci səhnə

Rahib Lorensonun hücrəsi. Lorenso ilə Paris daxil olurlar.

Lorenso. Nə, cümə axşamı? Vaxt, çox azdır ki.

Paris.

İşi tələsdirən qayınatamdır,

Ona mane olmaq istəmirəm mən.

Lorenso.

Siz qızın rəyini bilmirsiniz, hə?!

Heç bele hərəkət xoşuma gəlmir.

Paris.

Həmişə ağlayır o, Tibalt üçün.

Onunla danışmaq mümkünmü məgər?

Göz yaşı çağlayan bir ailədə,

Axı, gülə bilməz eşq ilahəsi.

Qızın dərdlə bu cür inləməsini

Olduqca qorxulu sayır atası.

Elə zənn edir ki, təcili nikah

Onun göz yaşını saxlayacaqdır.

Təklikdə sel kimi daşan göz yaşı

Birlikdə tezliklə quruya bilər.

Bilin, tələsməyin budur səbəbi.

Lorenso (kənara).

Kaş ki, ləngiməyin səbəbini mən

Heç vaxt bilməyəydim (Ucadan).

Odur, qız gəlir.

Cülyetta daxil olur.

Paris.

Xoşbəxtəm mən sizi gördüyüm üçün,

Mənim gözəl zövcəm, gözəl xanımım.

Cülyetta.

Mən sizin zövcəniz olanda, cənab,

O vaxt bu xoşbəxtlik baş tuta bilər.

Paris.

Bu xoşbəxtlik mənə, mənim sevgilim,

Qismət olacaqdır cümə axşamı.

Cülyetta. Olacağa çarə yoxdur.

Lorenso. Düz sözdür.

Paris.

Müqəddəs ataya günahınızı

Etiraf etməyə gəlmisiniz, hə?

Cülyetta.

Əgər cavab versəm, öz günahımı

Sizə mən etiraf etmiş olardım.

Paris.

Siz ona etiraf edin, əzizim,

Məni sevirsiniz.

Cülyetta.

Mən sizə ancaq

Etiraf edirəm, onu sevirəm.

Paris.

Ona da etiraf edəcəksiniz,

Məni sevirsiniz, əminəm buna.

Cülyetta.

Sizin üzünüzə deməkdənsə, bu

Olduqca qiymətli, gözəl olardı.

Paris.

Gözəl üzünüzü, ah, binəva qız,

Göz yaşı necə də xarab eləyir!

Cülyetta.

Yox, yox, göz yaşının nə təqsiri var?

Üzüm əvvəldən də gözəl deyildi.

Paris.

Sizin bu sözünüz göz yaşlarmdan

Daha pis korlayır gül üzünüzü.

Cülyetta.

Bu böhtan deyildir, bir həqiqətdir.

Nə dedim, mən dedim öz üzüm haqda.

Paris. O mənimdir, ona böhtan dediniz.

Cülyetta.

Ola bilər, artıq o mənim deyil.

Boş vaxtınız varmı, müqəddəs ata,

Yoxsa, gəlim axşam ibadət vaxtı?

Lorenso.

Mənim dərdli qızım, indi boşam mən.

Cənab, tək buraxın bizi, lütf edin!

Paris.

İbadəti pozmaq, Allah etməsin!

Cülyetta, sübh tezdən cüməaxşamı

Sizi oyadaram. Hələlik, gülüm,

Mənim saf busəmi qəbul eyləyin.

Gedir.

Cülyetta.

Ah, qapını bağla, mənimlə ağla!

Nə ümid var, nə çarə var, nə kömək!

Lorenso.

Cülyetta, bilirəm sənin dərdini.

Heç cürə ağlıma yerləşmir mənim;

Eşitdim, bu gələn cümə axşamı

Qrafla kəbinin kəsiləcəkdir.

Deyirlər, təxirə salınmaz bu iş.

Cülyetta.

Sən mənə danışma eşitdiyindən,

Sən mənə danış ki, bu müsibətdən

Necə xilas olum, necə qurtarım?

Hərgah birdən kömək edə bilməsən,

Onda qərarıma xeyirdua ver.

O vaxt kömək edər mənə bu bıçaq.

Birləşdirdi mənim Romeo ilə

Allah ürəyimi, sənsə əlimi.

Ürəyim eşqinə xəyanət edib,

Başqa birisinə mehr salmamış,

Əlim dönük çıxıb həmin sevgiyə

O mənfur sənədə möhür basmamış,

Bax, bu parçalayar ikisini də.

Olduqca artıqdır həyat təcrübən,

Bir düşün, fıkirləş, bir məsləhət ver.

Yoxsa mənim ilə mənim dərdimin

Arasında, bax, bu hakim olacaq.

Sənin biliyinin, sənin yaşmın

Deyə bilmədiyi şərəfli yolu

Bu qan tökən bıçaq göstərəcəkdir.

Qısa danış, ölmək istəyirəm mən,

Bir çıxış yoxdursa, heç danışma sən.

Lorenso.

Dayan, qızım, dayan, deyəsən axı,

Üraid işartısı görürəm bir az.

Qarşısmı almaq istədiyimiz

Bu böyük dəhşottək o dəhşətlidir.

Ərə getməkdənsə qraf Parisə

Özünü öldürmək niyyətindəsən?!

İndi ki, var buna gücün, cürətin,

Ölümə bənzəyən bir tədbir də var.

Yerinə yetirsən sən onu əgər,

Bu ağır bəladan qurtarar səni.

İndi hünər səndən, əlac da məndən.

Cülyetta.

Ah, Parisə ərə getməmək üçün,

Razıyam, hökm elə, uca qalanın

Qülləsindən yerə atılım, ya da

Gedib quldurlara yoldaş olum mən.

Razıyam, qaranhq dar mağarada

Bir yerə sal məni ilanlar ilə.

Bağla ayılarla eyni zəncirə,

Ya da ölülərin sürsümükleri,

Dişsiz kəllələri, əlayaqları

Dəhşətle səslənən sərdabəyə at.

Razıyam, qoy məni təzə məzara,

Ya da ölü ilə bir kəfənə bük.

Əvvəl bu sözlərdən tirtir əsərdim,

İndi bu şeylərdən qorxmuram əsla;

Təki namusuma ləkə dəyməsin,

Təki sadiq qalım öz sevgilimə.

Lorenso.

Əgər belədirsə, onda evə get,

Hamıyla dedanış, görün şad, xürrəm,

Qrafa getməyə tez razılıq ver.

Sabah çərşənbədir. Sən sabah axşam

Yerində təkcə yat. Elə eylə ki,

Dayə də səninlə birgə qalmasın.

Yatağa uzanıb, bu şüşəni al,

Ondakı məlhəmi axıradək iç.

Bir azca keçməmiş damarlarmı

Buztək bir soyuqluq bürüyəcəkdir,

Yııxuya dalacaq bütün varlığm.

Bu an dayanacaq nəfəsin, nəbzin,

Canmda hərarət görünməyocək,

Səndə qalmayacaq həyatdan nişan,

Saf dodaqlarmda, yanaqlarında

Açan qızılgüllər solacaq tamam.

Həyata əbədi qapanır kimi,

O göz qapaqların bağlanacaqdır.

Sənin hər bir üzvün, əlin, ayağın

Soyuyub, sustalıb quruyacaqdır.

Öliimü andıran bu dəhşətli hal

Düz qırx iki saat davam edəcək.

Sonra da bir gözəl, şirin yuxııdan

Ayıhrmış kimi, ayılacaqsan.

Səni oyatmağa gələndə qraf

Səni yatağmda ölmüş görəcək.

Adətinə görə bizim ölkənin

Səni paltannda açıq tabutda

Bütün Kapuletti nəsli yatdığı

Qədim sərdabəyə aparacaqlar.

Məktub yazacağam mən Romeoya,

O biləcək bizim planımızı.

Dərhal, dayanmadan bura geləcək.

Sən oyanan vaxtı həm o, həm də men

Durub sərdabədə senin yanında

Senin qalxmağını gözləyəcəyik.

Elə həmin gecə səni özüylə

Romeo buradan aparacaqdır.

Qadın qorxaqlığı, şübhə, tərəddüd

Qırmasa əzmini, cəsarətini,

Bununla ləkədən qurtaracaqsan.

Cülyetta. Qorxudan danışma, o şüşəni ver!

Lorenso.

Al, di get, möhkəm ol öz qərarında.

Mən də məktub yazım, təcili onu

Bir rahib aparsın vəfadarına.

Cülyetta.

Ey sevgi, sən mənə güc ver, qüvvət ver!

Yalnız bir bundadır nicatım mənim.

Salamat qal, ata!

Gedirlər.

İkinci səhnə

Kapulettinin evində zal. Kapuletti, ledi Kapuletti, dayə və iki xidmətçi daxil olurlar.

Kapuletti.

Get, çağır burada yazılanları!

Birinci xidmətçi gedir.

Ey, iyirmi nəfər yaxşı aşpaz tut.

İ kinci xidmətçi. Ağa, heç biri də pis ola bilməz,

Hamısı yalayar barmaqlarını.

Kapuletti. Bu nə deməkdir ki?

İkinci xidmətçi.

Bilirsiz, ağa,

Pis aşpaz yalamaz öz barmağını.

Hansı ki, yalamır öz barmağını,

Eləsini tutub gətirmərəm men.

Kapuletti. Yaxşı, yaxşı, cəld ol!

İkinci xidmətçi gedir.

Qorxuram, düzü,

Çatdıra bilməyək işi vaxtında.

Qızım, doğrudanmı, getdi kilsəyə?

Dayə. Bəli, doğrudan da.

Kapuletti.

Hım, çox pakizə,

Bəlkə, rahib onu yola gətirdi.

Necə də inaddır, sırtıqdır bu qız!

Dayə.

Bir baxın, qızınız gəlir kilsədən,

Üzündən, gözündən sevinc tökülür.

Cülyetta daxil olur.

Kapuletti. Hə, tərs qız, sən harda veyllənirdin?

Cülyetta.

Sizin əmrinizə, qərarmıza İtaət eyləyib, boyım əymədim; Tövbə qaydasmı öyrənirdim mən.

Çox ciddi buyurdu müqəddəs rahib, Məni əfv etməkçün sizə diz çöküm. Sizə yalvarıram, məni əfv edin. Bir də sözünüzdən çıxmaram, ata!

Kapuletti.

Gedin, xəbər verin bunu qrafa, Lap sabah qurtaraq bu xeyir işi.

Cülyetta. Mən özüm kilsədə gördüm qrafı,

Ədəb və nəzakət dairəsində

Ona mehribanlıq, hörmət göstərdim.

Kapuletti.

Bax, belə, çox yaxşı.

Di ayağa dur.

Əvvəldən sən bu cür olmalı idin.

Görmək istəyirəm indi qrafı.

Tez gedin, tez onu bura gətirin.

Müqəddəs adamdır, vallah, bu rahib,

Ona hörmət etmir xalq nahaq yerə.

Cülyetta.

Mənim otağıma, gəl, gedək, dayə,

Mənə kömək elə, birlikdə seçək

Sabah geyəcəyim toy paltarını.

Ledi Kapuletti.

Yox, sabah nə üçün? Tələsmə, qızım,

Cümə axşamına hələ xeyli var.

Kapuletti.

Dayə, onunla get. Unutmayın ki,

Sabah olmalıyıq mütləq kilsədə.

Cülyetta ilə dayə gedirlər.

Ledi Kapuletti.

İşlər öz vaxtmda qurtarmayacaq,

Axşama az qalır.

Kapuletti.

Danxma, arvad.

Qaydaya salaram mən bütün işi,

Sonsə Cülyettanın yanına tərpən.

Ona bəzənməkdə bir köməklik et.

Bu gecə bir an da yatmayacağam.

Sən məni tok burax, xanımlıq işi

Bu dəfə qoy qalsın mənim öhdəmə.

Ey, ey, hamı gedib? Heç eybi yoxdıır,

Qrafın yanına özüm gedərəm.

Deyərəm, sabaha hazırlaşar o.

Belə yumşalması belə tərs qızın

Qəlbimi olduqca sakitləşdirib.

Gedirlər.

Üçüncü səhnə

Cülyettanın otağı. Cülyetta ilə dayə daxil olurlar.

Cülyetta.

Bəli, bax, o paltar en yaxşısıdır.

Ancaq bir ricam var, mehriban dayə,

Gəl, məni bu gecə sən yalqız burax.

Gərək sübhə qədər dua edem ki,

Göylər bağışlasm günahlarımı.

Özün bilirsən ki, çoxdur günahım.

Ledi Kapuletti gəlir.

Ledi Kapuletti. Artıq məşğulsunuz? Kömək eləyim?

Cülyetta.

Yox, ana, biz sabah nə lazımdırsa

Hamısım seçib hazırlatnışıq.

İndi izn verin, mən yalqız qalım.

Aparın dayəni özünüz ilə,

Bilirəm, bu gecə işiniz çoxdur,

O sizə hər işdə kömək eləyər.

Ledi Kapuletti.

Gecən xeyrə qalsın, yatağa uzan,

Dincəl, axı sənə dinclik gərəkdir.

Ledi Kapuletti ile dayə gedirler.

Cülyetta.

Əlvida, əlvida! Bir Allah bilir

Bir daha yenidən görüşərikmi?

Soyuq bir gizilti keçir canımdan,

Vahimə dondurur qanımı artıq.

Onları geriyə çağıracağam, Qoy gəlib təsəlli versinlər mənə.

Dayə! Ah, o burda nə edəcəkdir?

Bu ağır, bu müdhiş səhnəni gərək

Mən təkcə oynayım. Gəl, gəl, ey şüşə!

Birdən heç bu məlhəm təsir etmədi,

Onda səhər ərə gedəcəyəmmi?

Yox, yox! Bax, bu qoymaz. Sən burada dur.

Xəncəri yanına qoyur.

Bəlkə, bu zəhərdir. Rahib bicliklə

Bunu hazırlayıb, məni öldürsün;

Axı, gizlicənə Romeo ilə

Mənim kəbinimi o özü kəsib,

Bu iş açılarsa, biabır olar.

Bəli, bu belədir, yox, belə deyil.

O hər vaxt müqəddəs bir adam olub,

Belə pis fıkirlər ona yaraşmaz.

Bəs birdən Romeo gəlib çıxmamış

Məzarda oyansam, onda nə olsun?

Bax, ən dəhşət budur, dözülməz budur!

Məni öz Romeom aparmayınca

Saf hava görməyən dar sərdabədə

Pis iydən, qoxudan boğulmarammı?

Hərgah mən sağ qalsam, bu mümkündürmü?

Ölümün, gecənin qorxunc kölgəsi

Qəbiristanlıq olmuş o qorxunc yerin

Müdhiş dəhşətiylə, vahiməsiylə

Başımdan huşumu almayacaqmı?

Yüz illərdən bəri qedim sərdabə

Saxlayır qoynuna gömülmüş mərhum

Bütün əcdadımın sümüklərini.

Ah, orda məzara təzə qoyulmuş

Öz qanına qaltan bədbəxt Tibaltın

Nəşi cürüməyə başlayıb indi.

Gecənin bir vaxtı orda, deyirlər,

Ölülərin ruhu gəzib dolaşır.

Bəs bunlar ağlıını çaşdırmayacaq?

Əfsus, əfsus! Necə bu mümkün deyil!

Əgər mən ayılsam vaxtmdan qabaq,

Ən murdar, ən iyrənc üfunətlərdən,

Kökündən ayrılmış mandraqoranm

İnsanı sarsıdıb dəli etdiyi

Naləsitək qorxunc iniltilərdən

Axı, necə dəli olmayacağam?

Kim deyər, bu dəhşət əhatəsində

Öz əcdadlarımın sümükləriylə

Oynamayacağam mən dəli kimi?

Tabutda iylənən yazıq Tibaltm

Qanlı kəfənini cırmayacağam?

Dəliliyin yüksək coşqun çağında

Babamın ən iri bir sümüyünü

Əlimə götürüb dəyənək kimi,

Birdən öz kəlləmə çırpmayacağam?

Oh, bax, bir bax! Mənə elə gəlir ki,

Tibaltın ruhunu görürəm indi.

Onu qılınc ilə vurub öldürən

Romeonu gəzir, qisas axtartt.

Dayan, Tibalt, dayan! Romeo, gəldim!

Sənin sağlığına içirəm bunu.

Şüşədeki demıanı içib yatağa yıxıhr.

Dördüncü səhnə

Kapulettinin evində zal. Ledi Kapuletti ilə dayə daxil olurlar.

Ledi Kapuletti. Götür açarları, ədviyyə gətir.

Dayə. Xurma, heyva gərək pirojna üçün.

Kapuletti gəlir.

Kapuletti.

Cəld olun, cəld olun, tez tərpənin bir!

Xoruzun ikinci banıdır artıq!

Gecə zəngi vurdu, saat üç olub.

Şəkərçörəyə bax, qoçağım dayə,

Hər şeyi bol elə, xəsislik etmə.

Ledi Kapuletti.

Arvad işlərinə qarışmayın siz.

Gedin, yatın, sabah durun vaxtında,

Yuxusuz qalsanız, xəstələnərsiz.

Kapuletti.

Yox, sən arxayın ol, teztez əvvəllər

Yuxusuz qalmışam bütün gecəni,

Xəstələnməmişəm feqət heç zaman.

Ledi Kapuletti.

Bəli, bir vaxt vardı teztez gecəler

Arvadlar dalınca sürünərdiniz.

İndi buraxmaram sizi heç yerə.

Ledi Kapuletti ile daye gedirlər.

Kapuletti. Qısqanclıq, qısqanclıq!

Üçdörd xidmətçi əllorində şiş, odun və səbət daxil olurlar.

Dostum, o nədir?

Birinci xidmətçi.

Bunu aşpaz üçün aparıram mən,

Cənab, heç özüm də bilmirəm nədir?

Kapuletti. Zirək ol, zirək ol!

Birinci xidmətçi gedir.

Ey, o ki yaşdır,

Quru odun apar. Soruş Piterdən,

O gəlib yerini göstərər sənə.

İ kinci xidmətçi.

Mənim öz başım var, tapar odunu,

Bununçün Piteri narahat etməz.

Kapuletti.

Vallah, yaxşı dedin, yaman biçsən, ha!

Axı, senin başın elə odundur.

İkinci xidmətçi gedir.

Paho, səhər oldu.

Bu saat qraf Bura gələcəkdir çalğıçılarla.

O mənə demişdi.

Səhnə arxasında musiqi.

Odur, gəlirlər.

Dayə! Arvad! Ey, ey, dayə deyirəm!

Dayə daxil olur.

Cülyettanı oyat, onu geyindir.

Mən gedim Parisin başını qatım.

Tez olun, tələsin, adaxlı gəlib,

Tez olun deyirəm!

Gedirlər.

Beşinci səhnə

Cülyettanın otağı. Dayə daxil olur.

Dayə.

Ay xanım! Ay xanım! Nə möhkəm yatıb!

Cülyetta, qadası, yatağan quzum!

Əzizim, ürəyim, sevimli gəlrn!

Bu nədir, ayılmır, bir cavab vermir?

Yoxsa bir həftənin, gələn gecənin

Yuxusunu yatmaq istəyirsən, hə?

Yat, yat, indən belə gecələr qraf

Səni çox yatmağa qoymayacaqdır.

Bıy, başıma xeyir, necə bərk yatıb!

Oyatmaq lazımdır. Xanım, ay xanım!

Nişanlın görəcək yatdığm yerdə

Səni oyadacaq, hə, belə olsun?

(Pərdəni Imara çəkir).

Necə, paltardasan? Qalxıb, geyinib,

Təzədən yatıbsan? Xanım, ay xanım!

Di qalx görək! Vayvay, o ki Ölübdür.

Ay haray, ay aman, kömək eləyin.

Kaş ki, görməyəydi bunu gözlərim,

Mənə bir az cövhər. Ah, cənab, cənab!

Ledi Kapuletti daxil olur.

Ledi Kapuletti. Nə səsküy salmısan?

Dayə. Oh, oh, fəlakət!

Ledi Kapuletti. Axı, nə olubdur?

Dayə. Baxm, müsibət!

Ledi Kapuletti.

Aman, Allah, aman! Mənim tək balam,

Yeganə heyatım, gözünü aç, bax,

Yoxsa öləcəyəm mən də səninlə.

Kömək edin, kömek!

Kapuletti daxil olur.

Kapuletti.

Canım, ayıbdır!

Nişanlısı gəlib, hanı Cülyetta?

Dayə. Cülyetta ölübdür, ölüb, o yoxdur!

Ledi Kapuletti. Ən ağır bədbəxtlik, o ölüb, ölüb!

Kapuletti.

Qoy bir ona baxım. Ya rəbb, sən saxla!

Bu ki buza dönüb. Qanı işləmir.

Bədəni quruyub. Hər şey qurtarıb,

Heyat çoxdan uçub dodaqlarmdan.

Ölüm vaxtsız düşən bir şaxta kimi

Məhv edib çəmənin saf çiçəyini.

Dayə. Fəlakət, fəlakət!

Ledi Kapuletti. Ah, dəhşət, dəhşət!

Kapuletti.

Ölüm əllərimdən alıb balamı,

Dağ çəkib, ağladır yazıq qəlbimi.

Dilimi bağlayır, qoymur danışam.

Rahib Lorenso, Paris və çalğıçılar daxil olurlar.

Lorenso. Kilsəyə getməyə gəlin hazırdır?

Kapuletti.

Getməyə hazırdır, fəqət geriyə

Heç zaman bir daha qayıtmayacaq. Parisə.

Ah, oğlum! Toyuna bir gecə qalmış

Ölüm qucağına aldı zövcəni.

Bir bax, zövcən yatır solmuş gül kimi,

Ölüm kürəkənim, varisim oldu.

O qatil evləndi mənim qızımla.

Bu gözəl sənəmə şərik idiniz,

İndisə o yalnız göylərin oldu.

Ənginlik onunçün daha yaxşıdır.

Sizə düşən payı ölümdən heç cür

Qoruya bilmədiz, fəqət göylərsə

O gülə əbədi bir həyat verdi.

Siz ki istəyirdiz ömrünüz boyu

Ucalsın zirvəyə ciyərparanız.

Buludlardan yüksək nurlu göylərdə

İndi onu görüb, ağlayırsmız?

Nə pis sevirsiniz qızınızı siz,

Onu xoşbəxt görüb inləyirsiniz?

Ərdə çox yaşayan sahibitextdir,

Ancaq gəlin ölən daha xoşbəxtdir.

Silin göz yaşını, onun nəşinə

Tər gülçiçək səpin. Adətə görə,

Gəlinlik paltarı geydirin ona.

Kilsəyə aparın, vaxt itirməyin.

Şüursuz təbiət ağladır bizi,

Ağlımız güldürsün ürəyimizi.

Kapuletti.

Toy şənliyi üçün bütün nə varsa,

Gərək sərf olunsun matəməyasa.

Çalğı alətləri yerinə bu gün

Kədərlə səslənsin kilsə zəngləri.

Ehsana çevrilsin qonaqlığımız,

Qəmli ağı olsun şən təranələr,

Tabuta tökülsün toy çiçəkləri.

Qoy hər şey, qoy hər şey tərsinə dönsün!

Lorenso.

Senyor, indi gedin; senyora, siz də,

Qraf, siz də gedin, hazırlaşın ki,

Vaxtında dəfn edək mərhuməni biz.

Haqqın arzusunu etsəniz inkar,

Allahın da sizə qəzəbi tutar.

Kapuletti, Ledi Kapuletti, Paris ve Lorenso gedirlər.

Birinci çalğıçı. Həqiqətən, biz fleytaları gizlədib, buradan sürüşməliyik.

Dayə. Gizlədin, gizlədin, nəzakətli oğlanlar, özünüz görürsünüz ki, bu ölüm necə ağır müsibətdir (Gedir).

Birinci çalğıçı. Bu başım haqqı, bu müsibətdə də bir iş görmək olar.

Piter gəlir.

Piter. Çalğıçılar! Ey çalğıçılar, «Könlün sevinci», «Könlün sevinci» havasını çalın. Əgər mənim yaşamağımı istəyirsinizsə, «Könlün sevinci» ni çalın.

Birinci çalğıçı. «Könlün sevinci» ni niyə?

Piter. Ah, çalğıçılar, ona görə ki, mənim könlüm özü «Könlüm qəmlə doludur» havasını çalır. Siz mənə bir şən hava çalın. Bu bədbəxtə təsəlli verin.

İkinci çalğıçı. Sizin arzunuz elə ürəyinizdəcə qalacaq. İndi musiqi vaxtı deyil.

Piter. Deməli, siz çalmırsınız?

Çalğıçılar. Xeyr!

Piter. Mən sizə yaxşı haqq verərdim.

Birinci çalğıçı. Bizə nə verərdin?

Piter. Şübhəsiz, pul yox, gülməli bir mahnı verərdim.

Mən sizin üçün çalğıçı olardım.

Birinci çalğıçı. Sən bizim üçün çalğıçı olanda mən də sənin üçün nökər olardım.

Piter. İndi mən öz iti nökər xəncərimi sizin başınıza vurub, kəllənizi musiqi aləti kimi kökləyərəm. Mənə heç bir mizrab, musiqi notları lazım deyil. Mən sizi re edərəm.

Mən sizi fa edərəm! Siz məni eşidirsiniz?

Birinci çalğıçı. Sən bizi re eləsən, sən bizi fa eləsən, özün bizi eşidərsən.

İkinci çalğıçı. Ey, xahiş edirəm, iti xəncərini qınına qoy, iti ağlını qmından çıxar.

Piter. Hə, belə oldu? Onda alın gəldi. İndi mən sizi polad kimi iti ağhmla xəncərsizzadsız öldürərəm. Kişisiniz, cavab verin! Ürək qəmlə bişəndə, Baş qüssədən şişəndə, Gümüş səsli musiqi. Nə üçün «gümüş səsli», məhz «gümüş səsli musiqi» deyibler? Ey Simon pişikyosunlu, birinci sən ağzını aç görək.

Birinci çalğıçı. Açım da, ona görə ki, gümüşün qəşəng səsi var.

Piter. Çox yaxşı! Sən nə deyirsən, ey Hyu skripkagödən.

İkinci çalğıçı. Mənim qandığıma görə, «gümüş səsli» deyirlər, onun üçün ki, çalğıçılara həmişə gümüş pul verirlər.

Piter. Bu da çox yaxşı! Bəs sən nə deyirsən, ey Ceyms səs dağarcığı?

Üçüncü çalğıçı. Doğrusu, heç bilmirəm nə deyim.

Piter. A, sən məni bağışla. Lap yadımdan çıxıb. Axı, sən ancaq oxuyursan. Sənin yerinə mən cavab verərəm. Ona görə «gümüş səsli musiqi» deyirlər ki, çalğıçılara heç kim qızıl pul vermir. Gümüş səsli musiqi Bizə bir təsəllidir.

Gedir.

Birinci çalğıçı. Adə, bu nə yaman zəhlətökən haramzadə imiş!

İ kinci çalğıçı. Qoy rədd olsun, Cek! Evə gedək. Dəfn mərasiminə gələnləri gözləyək, onlarla birlikdə nahar edək.

Gedirlər.

BEŞINCI PƏRDƏ

Birinci səhnə

Mantuya, küçə. Romeo daxil olur.

Romeo.

Yuxu doğrudursa, gördüyüm yuxu

Vəd edir tezliklə şad xəbər mənə.

Taxtında əyləşən padşah kimi,

Köksümdə ürəyim elə rahatdır!

Sanki sirli bir ruh gəzdirir məni

Bu gün bütün günü yer üzərində.

Yuxuda gördüm ki, gəlib sevgilim,

Mən isə ölmüşəm.

Çox qəribədir,

Ölü də yuxuda fikirləşərmiş.

Gülüm birdən öpdü dodaqlarımdan,

Mənə nəfəs gəldi, dirildim bu vaxt,

Bütün kainata hökmdar oldum

Belə ki, gözəldir eşqin kölgəsi,

Eşq özü, gör, indi, necə gözəldir!

Baltazar ayağında çəkmə daxil olur.

Veronada nə var, danış, Baltazar?

Məktub gətirmədin rahibdən mənə?

Sevgilim necədir? Atam yaxşıdır?

Cülyetta özünü necə hiss edir?

Əgər o yaxşısa, heç nə pis olmaz.

Baltazar.

Cülyetta yaxşıdır, heç də pis olmaz.

Onun cənazəsi uyuyur indi

Kapulettilərin sərdabəsində,

Ruhu mələklərin arasındadır.

Tabutun içində gördüm mən onu,

Qaçdım o dəqiqə sizə xəbərə.

Bu qara xəbərçün əfv edin məni,

Əvvəldən özünüz tapşırmışdınız,

Vaxtında mən bunu danışmalıydım.

Romeo.

Necə, belə oldu? Oh, ey ulduzlar,

Sizi döyüşlərə çağırıram mən…

Evə qaç, mənə tap mürəkkəb, kağız.

Bu gecə gedirəm, at kirayə et.

Baltazar.

Cənab, yalvanram, səbirli olun.

Gözləriniz yanır, rənginiz qaçıb,

Belə hal bədbəxtlik gətirər ancaq.

Romeo.

Boş şeydir, boş sözdür, sən yanılırsan.

İndi get, əməl et dediklərimə.

Bəs sənə rahib bir məktub vermədi?

Baltazar. Xeyr, əziz ağa.

Romeo.

Mənası yoxdur.

Di get, at hazırla, indi gəlirəm.

Baltazar gedir.

Cülyetta, bu gecə birgə yatarıq.

Mən sənin yanma necə gəlim bəs?

Oh, fəlakət, nə tez şeytan kimi sən

Qəlbinə girirsən ümidsizlərin!

Dayan, bir əczaçı düşdü yadıma.

Bax, bu aralıqda yaşayır fağır,

Gördüm bu günlərdə, cındır paltarda

Əyləşib seçirdi dərman otları.

Üzündən, gözündən əzab yağırdı.

Amansız yoxsulluq, zalım ehtiyac

Bir dəri, bir sümük etmişdi onu.

Kasıb dükanında bədbəxt qocanın

Həm bağa, həm timsah müqəwaları,

Həm də başqa dəniz canhlarının

Qorxunc dəriləri asılmışdı hey.

Rəflərdə toz basmış bomboş qutular,

Yaşıl gil dibçəklər, bağlı kisələr,

Çürümüş toxumlar, sap qırıqları,

Dağılmış azca gül həbləri vardı.

Bu miskin səhnəni görüb düşündüm:

Mantuyada zəhər satan adama

Verilsə də ağır ölüm cəzası,

Zəhər lazım olsa əgər bir kəsə,

Bu bədbəxt dilənçi satar, yəqin ki.

Necə də yerində düşünmüşəm mən!

Kömək etməlidir indi o raənə.

Deyəsen, bu daxma onun evidir.

Hə, bu gün bayramdır, dükan bağhdır.

Ey, ey, əczaçı, ey!

Əczaçı daxil olur.

Əczaçı. Kimdir bağıran?

Romeo.

Bura gəl, görürəm kasıbsan, kişi.

Al bu qırx qızılı, bir az zehər ver;

Elə bir zəhər ki, ildırım kimi

Yayılsın bütün qan damarlarına,

Bir anda dincəlsin həyat yorğunu.

Topun lüləsindən çıxan güllətək

İnsanın ağzmdan çıxsm nəfəsi.

Əczaçı.

Belə ağı vardır, qanunu pozmaq,

Onu Mantuyada satmaq ölümdür.

Romeo.

Sən belə bir lütkən, belə bədbəxtkən

Ölümdən qorxursan? Yazıq zavallı,

Aclıq məzar qazıb yanaqlarında,

Gözlərindən yağır əzab, ehtiyac,

Təhqir, dilənçilik əyib qəddini.

Bu dünya, dünyada olan qanunlar

Sənə əzəl gündən qənim kəsilib.

Sənə var verəcək bir qanun yoxdur.

Bəsdir dilənçilik, poz bu qanunu,

Götür qızıllan, bir sən de varlan.

Əczaçı. Razı mən deyiləm, yoxsulluğumdur.

Romeo.

Bilirəm, bunları mən də sənə yox,

Verirəm tək sənin yoxsulluğuna.

Əczaçı.

Bunu istədiyin mayeyə tök, iç.

İyirmi adamın gücü, qüvvəti Sendə olsa belə, yenə o saat

Səni o dünyaya göndərəcəkdir.

Romeo.

Buyur, bu da qızıl, insan qəlbini

Dağlayan, məhv edən ən kəskin zəhər,

Bu əclaf dünyada vecsiz ağıdan

Daha çox cinayət törədən qatil.

Sən deyil, mən satdım sənə zəhəri.

Yemək al, cana gəl. Artıq əlvida!

Gəl, şəfa dermanı, xilaskarım ol.

Əziz Cülyettanın məzarında mən

Görəcəyəm senin zövqünü hökmən.

Gedirlər.

İkinci səhnə

Rahib Lorensonun hücresi.

Rahib Covanni daxil olur.

Covanni. Müqəddəs atamız, qardaşım, ehey!

Rahib Lorenso daxil olur.

Lorenso.

Rahib Covanninin səsidir bu səs.

Mantuyadan gəldin? Tez danış görüm,

Romeo ne dedi? Məktub vermədi?

Covanni.

Xəstələrə baxan, o yalmayaq

Rahiblə birlikdə getmək istədim.

Onu soraqlaşıb tapdım evində.

Bu vaxt gəldi tibbi nəzarətçilər,

Taun düşən evdə olduğumuzdan,

Müdhiş yoluxmadan şübhələnərək

Bizi qoymadılar çıxaq bayıra,

Qapını bağlayıb möhürlədilər.

Daha Mantuyaya gedə bilmədim.

Lorenso.

Yaxşı, necə oldu, Romeo üçün

Yazdığım məktubu kim apardı bəs?

Covanni.

Göndərə bilmədim, budur, məndədir.

Qorxunc yoluxmanın zəhmindən onu,

Bir adam tapmadım, qaytarım sənə.

Lorenso.

Ah, uğursuz tale! Dinimiz haqqı,

Məktubda çox vacib bir xəbər vardı

Onun yolda bu cür ləngidilməsi,

Çox böyük fəlakət törədə bilər.

Covanni, qardaşım, get, mənə ling tap.

Tez gətir hürcəmə.

Covanni. Yaxşı, bu saat.

Gedir.

Lorenso.

İndi sərdabəyə tək getməliyəm.

Üç saatdan sonra qəşəng Cülyetta

Ölüm yuxusundan ayılacaqdır.

Romeo bir xəbər bilmədiyiçün

O mənə lenətlər yağdıracaqdır.

Yenə Mantuyaya məktub yazaram.

Romeo buraya gəlenə kimi

Cülyetta hücrəmdə qalar gizlicə.

Ah, yazıq qızcığaz ölü diyarda

İndi diridiri yatır məzarda.

Gedir.

Üçüncü səhnə

Qəbiristanlıq. Kapulettilərin sərdabəsi. Paris ilə əlində gül və məşəl gətirən nökər daxil olurlar.

Paris.

Məşəli mənə ver, çəkil bir yana.

Yox, söndür məşəli, məni görərlər.

Get, o ağacların altında uzan,

Söykə qulağını bir çuxur yerə.

Torpaq bomboş olur qəbiristanlıqda,

Addım atılantək eşidəcəksən.

Bir səs gələn kimi o saat fıt çal,

İndisə mənə ver sən o gülləri.

Di get, əməl eylə dediklərimə.

Nöker (kənara).

Tək qalmaq dəhşətdir qəbirstanlıqda.

Qorxuram, neyləyim, əlacım nədir?! Gedir.

Paris.

Örtüm yatağını güllərlə, ey gül!

Yorğanın daşlardır, döşəyin torpaq.

Sənin məzarmı şeh ilə deyil,

Odlu göz yaşımla yuyaram ancaq.

Bu fani dünyada necə ki, varam,

Hər gecə üstündə ağlar, ağlaram.

Nökər fit çalır.

Oğlan xəbər verir, nəsə var demək,

Hansı avaradır gələn bu gecə,

Mənim matəmimi gör pozur necə?!

Əlində məşəl var?!

Gizlənim gərek.

Gizlenir. Romeo ilə Baltazar əlində məşəl, ling və külüng daxil olurlar.

Romeo.

O lingi, külüngü mənə ver, tez ol.

Götür bu məktubu, saxla bir yerdə,

Onu səhər tezdən atama çatdır.

Məşəli mənə ver. Ancaq sən canın,

Nə səsimi eşit, nə üzümü gör,

Get burdan, işimə mane olma gəl.

Zövcəmin üzünü görməkdən ötrü

Ölüm yatağına girirəm indi.

Onun barmağında məzara gedən

Qiymətli üzüyü çıxarım gərək,

Mühüm bir iş üçün mənə lazımdır.

Odur ki, get burdan, dayanma artıq.

Əgər geri dönüb sən məni pussan,

Allaha and olsun, səni doğrayıb,

Səpəcəyəm bütün tikələrini

Bu acgöz, bu doymaz qəbirstanlığa.

Bu zülmət gecətək qorxunc qərarıra

Tufanh dənizdən, ac bir pələngdən

Daha amansızdır, daha qəddardır.

Baltazar. Gedirəm, mən sizə mane olnıaram.

Romeo.

Onda dostluğunu sübut edərsen

(Ona pul verir).

Al. Xoşbəxt ol, sağ ol, ey yaxşı adam.

Baltazar (kənara).

Yox, burda dayanıb gözləyim xəlvət.

Baxışı müdhişdir, niyyəti dəhşət.

Gizlənir.

Romeo.

Ey ölümün acgöz mədəsi, məzar,

Dünya gözəlini uddun sən, murdar!

İylənən ağzmı açıb mən indi

Sənə təzə yemək yedirəcəyəm!

Sərdabeni açır.

Paris.

Bu ki sürgün olmuş o Montekkidir.

Qaynımı öldürdü, qardaş dərdindən

Cülyetta ağlayıb, köçdü dünyadan.

O rəzil burada dolanır niyə,

Gəlib ölüləri təhqir etməyə?

Onu tutacağam. (İrəli çıxır).

Dayan, ey alçaq!

İndi də ölüdən qisas alırsan?

Sürgündən qaçıbsan, dustaqsan mənə.

Tabe ol, gəl, gedək, sən ölməlisən.

Romeo.

Düzdür, ölməliyəm, gəldim bununçün.

Çıx, get, əziz cavan, toxunma mənə,

Gəl, sınağa çəkmə bu divanəni.

Düşün öldürdüyüm bu gənclər haqda,

Onların bu acı taleyindən qorx.

Dayan, cin atına mindirib məni,

Sən məni yenidən günaha salma.

Allaha and olsun, ey nəcib oğlan,

Mən səni özümdən artıq sevirəm.

Buraya gəlmişəm silahlanaraq

Yalnız özözümdən qisas almağa.

Qaç burdan, get, yaşa, sonra de fəqət,

Bir dəli eylədi mənə mərhəmət.

Paris.

Andm da, sözün də iyrəncdir, iyrənc.

Mən səni tuturam bir cani kimi.

Romeo.

Meydan oxuyursan sən mənə, oğlan?

Eləsə möhkəm dur indi yerində.

Vuruşurlar.

Nökər.

Aman, Allah, onlar vuruşurlar ki,

Gedim, tez çağırım keşikçiləri.

Gedir.

Paris (yıxılır).

Ölürəm, qəbri aç, insafın varsa,

Məni Cülyettanın yanına uzat.

Ölür.

Romeo.

Səni bu arzuna çatdıraram mən.

Qoy baxım üzünə, Merkusionun

Yaxın qohumdur, qraf Parisdir!

Xidmətçim nə dedi, biz yol gələndə?

Onu dinləmədim həyəcanımdan.

Mənə elə gəlir o mənə dedi:

Paris Cülyettayla evlənecəkdir.

Belə dedi, yoxsa yuxu görürdüm?

Bəlkə, Cülyettadan damşdığından

Ağlımı itirib belə düşündüm?

Sən ey bədbəxtliyin qəm kitabma

Adı mənim ilə birgə yazılan,

Əlini mənə ver! Dəfn edəcəyəm

Səni əzəmətli bir məzara mən.

Məzara? Ah, yox, yox, işıqlı qəsrə,

Çünki Cülyetta da burda uyuyur.

Onun gözəlliyi bu sərdabəni

Ziyafət zalıtək nura qərq edir.

Di yat, ey ölünün gömdüyü ölü!

(Parisi sərdabəyə uzadır).

Ölüm ayağında insanlar bəzən

Sevinib gülürlər. Ölümqabağı

Şimşək adlandırır görenlər bunu.

İndi o sevinci duyuram mən də.

Ah, mənim sevgilim! Ah, mənim zövcəm!

Ölüm nəfəsini içdi bal kimi,

Toxuna bilmədi hüsnünə ancaq.

Sən tabe deyilsən, məğlub deyüsən.

Gözəllik bayrağı nur saçır yenə

Lalə yanağmda, gül dodağmda.

Onlara ölümün solğun bayrağı

Hələ ki, hələ ki, sancılmayıbdır.

Sən qanlı kəfəndə burdasan, Tibalt?

İndi güldürərəm qəmli ruhunu:

Senin gəncliyini məhv edən əllə

Sənin düşmənini öldürərəm mən.

Bağışla, bağışla məni, qardaşıtn!

Ah, əziz Cülyetta, əziz sevgilim,

Nə üçün sən yenə belə qəşəngsən?

Yoxsa ölüm sənə aşiq olubdur?!

Yoxsa o riyakar, mənftır, yırtıcı

Səni məşuqetək saxlayır burda?

Necə də dəhşətdir bunu düşünmək!

Mən də qalacağam səninlə birgə,

Heç vaxt bu zülmətdən çıxmayacağam.

Burda sənin təzə qulluqçuların

Qurdlarla birlikdə olacağam mən.

Əbədi dincliyim, istirahətim

Burda bu saatdan başlanacaqdır.

Dözülməz yükünü nəhs ulduzlarm

Burda atacağam yorğun çiynimdən.

Ey gözlərim, baxm ona son dəfə!

Ey qollarım, qucun son dəfə onu!

Həyatın qapısı dodaqlanm, siz

Hər şeyi məhv edən qəddar ölümlə

Bağlanan daimi müqaviləyə

İndi möhür vurun saf bir öpüşlə.

Gəl, ötkem bələdçim, qorxma sükançım,

Həyat tufamnda sınmış gəmimi

Biryolluq sıldırım qayalara çırp.

İçirəm eşqimin şərəfınə mən.

(İçir).

Namuslu əczaçı, sözün doğruymuş,

Zəhərin necə tez təsir eləyir!

Ölürəm yanmı öpəöpə mən.

Ölür. Qəbiristanlığm o biri tərəfınden rahib Lorenso əlində fənər, ling və bel daxil olur.

Lorenso.

Müqəddəs Fransisk, özün kömək ol!

Zəif ayaqlarım büdrəyir teztez,

Çuxura düşməyim. Aha, o kimdir?

Baltazar. Dost adamdır, yaxşı tanıyır sizi.

Lorenso.

Tanrı xoşbəxt etsin səni, eziz dost.

Mənə bir de görüm, orda boş yerə

Gözsüz kəllələrə, iyrənc qurdlara

Elə işıq saçan o məşəl nədir?

Mənə elə gəlir, yanır özü də

Kapulettilerin sərdabəsində.

Baltazar.

Elədir. Ordakı, müqəddəs ata,

Sizin dostunuzdur, menimsə ağam.

Lorenso. O kimdir?

Baltazar.

Romeo.

Lorenso. Çoxdan ordadır?

Baltazar. Yanm saat olar.

Lorenso.

O sərdabəyə,

Gəl, mənimlə gedək.

Baltazar.

Qorxuram, ata.

Burda olduğumu ağam bilməyir.

O mənə dedi ki, burda dayanıb

Əgər məni güdsən, öldürəceyəm.

Lorenso.

Onda dur yerində. Mən tək gedərəm.

Nəsə ürəyimi titrədir qorxu,

Qorxuram başıma felakət gələ.

Baltazar.

Bu ağacın altda yatmışdım indi.

Yuxuda gördüm ki, ağam kimləsə

Vuruşub öldürdü onu.

Lorenso (sərdabəyə yaxınlaşır). Romeo!

Ah, ah, məqbərənin daş pilləsinə

Bu qan ləkələri tökülüb hardan?

Sükut mənzilinə atılmış belə

Qanlı qılıncların mənası nədir? (Məqbərəyə girir).

Romeo, ağarıb bətibənizi.

Bəs o kimdir? Necə? Qraf Parisdir?

Qanına qəltandır? Hansı nəhs saat,

Görəsən, törədib bu müsibəti?

Cülyetta tərpənir.

Cülyetta oyanır.

Cülyetta.

Oh, əziz atam!

Bəs hanı sevgilim, ömür yoldaşım?

Yaxşı yadımdadır, bilirəm ki, mən

Burda olmalıydım, burdayam indi.

Bəs hanı Romeom?

Səhnə arxasından səsküy eşidilir.

Lorenso.

Xanım, gələn var.

Dinlə bir səsküyü! Tez çıxıb gedək

Bu ölüm, yoluxma, dərd yuvasından.

Bizim qüvvəmizdən güclü bir qüvvə

Tamam altüst etdi planımızı.

Gəl, gəl, gedək burdan.

Ömür yoldaşın,

Odur, bax, böyrünə yıxılıb, ölüb.

Paris də ölübdür. Dayanma, gedək,

Mən səni rahibə bacılarının

Yanına, kilsəyə aparacağam.

Keşikçilər gəlir, heç nə soruşma,

Cəld ol, əziz qızım, gedək,

Cülyetta. Yenə səsküy eşidilir. Mən qala bilmərəm bu yerdə bir dəm.

Cülyetta. Get, ata, mən burdan getməyəcəyəm.

Rahib Lorenso gedir.

Əlindəki nədir, şüşədir görən?

Zəhərdir, ömrünü məhv etdi erkən.

Ah, xəsis sevgilim! İçib büsbütün,

Mənə bir damcı da saxlamayıbdır.

Öpəcəyəm onun dodaqlarından,

Yəqin, zəhər qalıb onlarda bir az,

Mənim ölməyimə kömək eyləyər.

(Romeonu öpür).

Necə də istidir dodaqları, ah!

Birinci keşikçi (səhnə arxasından).

Oğlan, göstər görək, o yer haradır?

Cülyetta.

Doğrudan, səs gəlir. Gərək cəld olum.

Gəl, gəl, xoşbəxt xəncər!

Romeonun xəncərini qınından çıxarır.

Qının, bax, budur.

Xəncəri köksünə sancır.

Sən dincəl burada, mənsə qoy ölüm.

Romeonun cəsədi üstünə yıxılıb ölür.

Keşikçilər Parisin nökəri ilə daxil olurlar.

Nökər.

Buradır, buradır, məşəl yanan yer.

Yerə qan tökülüb, gedin, tez olun,

Arayın, axtarın qəbiristanlığı.

Bir adam tapsanız, tutun, saxlayın.

Birinçə keşikçi gedir.

Dəhşətli mənzərə! Qraf burda ölüb,

Cülyettasa tamam qan içindədir.

Yenicə keçinib, istidir canı,

O ki dəfiı olalı düz iki gündür.

Get, danış Hersoqa, qaç, xəbərdar et

Kapulettiləri, Montekkiləri…,

Siz alın türbəni mühasirəyə!

Başqa keşikçilər də gedir.

Fəlakətin yeri tapılıb ancaq,

Onun səbəbini tapmalıyıq biz.

Bir neçə keşikçi Baltazarla birlikdə geri qayıdır.

İkinci keşikçi.

Bu zad Romeonun xidmətçisidir,

Biz onu tutmuşuq qəbiristanlıqda.

Birinci ke ş ikçi. Hersoq gələnədək saxlayın onu.

Başqa keşikçilər rahib Lorenso ilə birlikdə geri qayıdırlar.

Üçüncü keşikçi.

Bu rahib ağlayırsızlayır elə;

Təzəcə çıxırdı qəbiristanlıqdan,

Tutub ondan aldıq bu lingi, beli.

Birinci ke ş ikçi. Onu da saxlayın, çox şübhəlidir.

Hersoq öz məiyyəti ilə daxil olur.

Hersoq.

Hansı bədbəxtlikdir belə sübh tezdən

Səhər yuxusundan eyləyən bizi?

Kapuletti, ledi Kapuletti və başqaları daxil olurlar.

Kapuletti. Bu nə qışqırıqdır, bu nə şivəndir?

Ledi Kapuletti.

Camaat bağırır Romeo deyə,

Bəzisi Cülyetta, bəzisi Paris.

Hamı da küçəylə haray çəkərək

Bizim sərdabəyə qaçır birbaşa.

Hersoq. Qəlbləri titrədən bu dəhşət nədir?

Birinci keşikçi.

Hökmdar, biz burda qraf Parisin,

Həm də Romeonun nəşini tapdıq.

Cülyetta əvvəldən dəfn olunsa da,

Təzə öldürülüb, canı istidir.

Hersoq. Vəhşi caniləri axtarın, tapın.

Birinci keşikçi.

Mərhum Romeonun xidmətçisi də,

Rahib də burdadır. Onlarda qəbri

Söküb açmaq üçün alət də vardır.

Kapuletti.

Oh, ya rəbb! Oh, zövcəm!

Bir bax, bir bax, gör,

Qızımızı necə qan aparıbdır!

Bu xəncər yanılıb! Onun boş qını

Odur Montekkinin kəmərindədir.

Sancılıb köksünə mənim qızımın.

Ledi Kapuletti.

Ah, yazıq halıma! Bu qorxunc səhnə

Qorxunc, vahiməli ölüm zəngitək

Mozara səsləyir qocalığımı.

Montekki və başqaları daxil olurlar.

Hersoq.

Montekki, tez qalxdın sən tək oğlunun

Çox tez yatdığmı görmək üçünmü?

Montekki.

Ah, sinyor, bu gecə öldü arvadım,

Dözmədi oğlumun ayrılığma.

İndi hansı bəla gözləyir məni?

Hersoq. Özün bax.

Montekki.

Ah, oğlum! Ədəbi atdın,

Məzara tələsdin atandan qabaq!

Her soq. Necə ki, bu sirri öyrənməmişik,

Şikayət etməyin, nalə çəkməyin,

Tamam möhürləyin ağzınızı siz.

Əslini, kökünü öyrənən kimi,

Özüm nalənizə başçılıq edib,

Sizinlə gedərəm ölümə hətta.

Həlılik dayanın, səbirli olun,

Dərdiniz qul olsun hövsələnizə.

Şübhəli şəxsləri gətirin indi.

Lorenso.

Bu müdhiş qətldə, bu cinayətdə

Suçum az olsa da, ən əsas mənəm.

Zaman, məkan mənə zidd olduğundan

Ən çox şübhəli də elə mənəm, mən.

Burda müttəhimtək, ittihamçıtək

Durub mən özümü həm məhkum edib,

Həm də ki təmizə çıxarmalıyam.

Hersoq. Danış birdəfəlik bildiklərini.

Lorenso.

Qısa deyəcəyəm. Qısaca ömrüm

Uzun hekayəlik qalmayıb artıq,

Bu ölən Romeo bu Cülyettaınn

Halal əri idi, Cülyetta isə

Sadiq zövcəsiydi bu Romeonun.

Onlara gizlicə mən kəbin kəsdim,

Tibalt öldürüldü həmin o günü.

Bu vaxtsız ölümün nəticəsində

Romeo buradan sürgün olundu,

Cülyetta ağlayıb sızıldayırdı

Tibalt üçün deyil, Romeo üçün.

Siz dağıtmaq üçün onun dərdini

Tezcə nişanlayıb, onu zor ilə

Vermək istədiyiniz qraf Parisə.

Cülyetta bu zaman gəldi yanıma,

Vəhşi baxışıydı onu baxışı.

İkinci nikahdan qurtarmaq üçün

Yalvarıb, o məndən əlac istədi.

Dedi: tapılmasa bir çarə əgər,

Hücrəmdə özünü öldürəcəkdi.

Çoxdan öyrəndiyim, çoxdan bildiyim

Bir yuxu dərmanı verdim mən ona.

Bu dərmanı içib yatan hər bir kəs

Heç nəylə seçilmir ölmüş adamdan.

Budur öz hökmünü göstərib qıza.

Onda Romeoya məktub yazdım ki,

Bu qorxunc gecədə gəldiyi kimi,

Özünü yetirsin bir an içində.

Elə ki, gücünü itirdi dərman,

Elə ki, yuxudan ayıldı xanım,

Məzardan çıxarıb aparsın onu.

Məktubu aparan rahib Covanni

Bir nəhs təsadüfdən ləngidi ancaq.

Məktubu qaytardı mənə bu axşam.

Cülyetta yuxudan duranda onu

Türbədən çıxarıb aparmaq üçün

Özüm təkcə gəldim qəbiristanl ığa.

İstədim münasib bir imkan tapıb,

Romeoya xebər verənə qədər

Gizlicə saxlayım onu hücrəmdə.

Fəqət mən gələndə qız ayılmağa

Bir neçə dəqiqə qalırdı yalnız

Aliconab Paris, sadiq Romeo

Artıq ölmüşdülər bu sərdabədə.

Cülyetta ayıldı, xahiş etdim ki,

Taleyin amansız, bəd rəftarına

Səbirlə dözərək getsin mənimlə.

Bu vaxt səsküy qalxdı, qorxdum, doğrusu,

Qaçıb gizlənməyə məcbur oldum mən.

Böyük ümidsizlik, möhnət içində

O qaldı, getmədi mənimlə birgə.

Görünür, sonradan intihar edib.

Mənim bildiklərim bütün bunlardır.

Bu gizli nikahı bilir dayə də.

Cüzi suçum varsa bu fəlakətdə,

Qalsa da ömrümün son saatları,

Ədalət naminə qoy ahıl canım

Müqəddəs qanuna qurban verilsin.

Hersoq.

Müqəddəs saymışıq səni hər zaman.

Hanı Romeonım xidmətçisi bəs?

O bizə bu haqda nə deyə bilər?

Baltazar.

Gedib Mantuyaya, Cülyettanın mən

Ölüm xəbərini verdim ağama.

Tələsik atları çaparaq gəldik

Biz həmin bu yerə, bu sərdabəyə.

Əmr etdi: atama ver bu məktubu.

«Get, burda dayanma» deyə qəzəblə

Məni ölüm ilə hədələdi o.

Sonra məqbərənin girdi içinə.

Hersoq.

Məktubu mənə ver, özüm oxuyum.

Hardadır nökəri qraf Parisin?

Gedib, o çağırıb keşikçiləri.

Nökər irəli çıxır.

Söylə, nə edirdi ağan burada?

Nökər.

O öz zövcəsinin məzarı üstə

Çiçək qoymaq üçün gəlmişdi ancaq.

Mənə ömr elodi: durum kənarda.

Mon do gedib durdum bir kənardaca.

Birdən kimsə gəldi əlində məşəl,

Açmağa başladı bu sərdabəni.

Ağam dərhal cumdu onun üstünə,

Mən qaçdım çağırım keşikçiləri.

Hersoq.

Rahibin sözləri təsdiq edildi.

Məktubda Romeo Cülyetta ilə

Təmiz sevgisinden söz açıb, onun

Ölüm xəberindən düşür dəhşətə.

Yazır: bir kasıbdan zəhər alıbdır,

İndi bura gəlir: türbədə ölüb

Birgə yatmaq iiçün Cülyetta ilə.

Hanı Kapuletti? Montekki hanı?

Hardadır düşmənlər? Bir baxın, görün,

Necə cəza verib sizə bu göylər,

Sevgiylə məhv etdi sevincinizi.

Sizin ədavətə göz yumduğumçün

İki qohumumu itirdim mən də.

Kapuletti.

Montekki, əlini mənə ver, qardaş!

Qoy bədbəxt qızıma ərindən qalan

Dul mirası ancaq, ancaq bu olsun.

Mənim bundan artıq təmənnam yoxdur.

Montekki.

Yox, mən daha artıq verə bilərəm:

Heykəl ucaldaram qızıldan ona.

Verona durduqca burada ondan

Qiymətli bir heykəl olmaz heç zaman.

Qovuşar əbədi, ölməz həyata

Dünyanın ən sadiq qızı Cülyetta.

Kapuletti.

Romeo ayrılmaz sevgilisindən,

Ona da zər heykəl ucaldaram mən.

Hersoq.

Bu səhər özüylə gətirdi zülmət,

Kədərdən görünmür Günəşin üzü.

Gedəyin, edəyin ətraflı söhbət,

Güzəşt də, cəza da vacibdir, düzü,

Romeo, Cülyetta dastanı qədər

Yoxdur bu dünyada yanıqlı əsər.

Gedirlər.

Content

Şekspir Vilyam Romeo və Cülyetta

Vilyam Şekspir ROMEO VƏ CÜLYETTA

İştirak edənlər:

PROLOQ

BİRİNCİ PƏRDƏ

Birinci səhnə

İkinci səhnə

Üçüncü səhnə

Dördüncü səhnə

Beşinci səhnə

PROLOQ

İKİNCİ PƏRDƏ

Birinci səhnə

İkinci səhnə

Üçüncü səhnə

Dördüncü səhnə

Beşinci səhnə

Altinci səhnə

ÜÇÜNCÜ PƏRDƏ

Birinci səhnə

İkinci səhnə

Üçüncü səhnə

Dördüncü səhnə

Beşinci səhnə

DÖRDÜNCÜ PƏRDƏ

Birinci səhnə

İkinci səhnə

Üçüncü səhnə

Dördüncü səhnə

Beşinci səhnə

BEŞINCI PƏRDƏ

Birinci səhnə

İkinci səhnə

Üçüncü səhnə