Obarski Mirek

Ballantyne Tony

Nielsen Gustavo

McCarron Meghan

McDonald Ian

Bacigalupi Paolo

Waldrop Howard

Kress Nancy

Kosmatka Ted

Kaługin Aleksiej

Kessel John

Egan Greg

Ostapenko Julia

Willis Connie

Swirsky Rachel

Brown Eric

Silverberg Robert

Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Kroki w nieznane

Almanach fantastyki

tom 5

Pod redakcją Mirka Obarskiego

2009

Spis treści

Kroki w nieznane 2009

„The People of Sand and Slag” by Paolo Bacigalupi 2004.

„A New Beginning” by Tony Ballantyne 2001.

„The Farewell Party” by Eric Brown 2007.

„Glory” by Greg Egan 2007.

„Sindrom Łazarja” by Aleksiej Kaługin 2001.

„Pride and Prometheus” by John Kessel 2008.

„The Prophet of Flores” by Ted Kosmatka 2007.

„Saviour” by Nancy Kress 2007.

„Marvin” by Gustavo Nielsen 2002.

„The Magicians House” by Meghan McCarron 2008.

„The Little Goddess” by Ian McDonald 2005.

„Stigmaty” by Julia Ostapenko 2004.

„Marrying the Sun” by Rachel Swirsky 2008.

„Ugry chickens” by Howard Waldrop 1980.

„All Seated on the Ground” by Connie Willis 2007.

„The Emperor and The Maula” by Robert Silverberg 2007.

Agencja „Solaris”

Wydanie I

ISBN 978-83-7590-44-6

Wydanie elektroniczne

Trident eBooks

tridentebooks@gmail.com

Mirek Obarski

PRZEDMOWA

Najnowszy almanach fantastyki Kroki w nieznane prezentuje szesnaście różnorodnych opowiadań autorów z Australii, Argentyny, Rosji, Stanów Zjednoczonych, Ukrainy i Wielkiej Brytanii. Wśród nich nowa krew, niedawne debiutantki (McCarron, Swirsky) oraz autorzy rozwijający skrzydła (Bacigalupi, Kosmatka, Ostapenko). Są też stare wygi, z niemałym dorobkiem, których tekstów nie było nam dane posmakować dotychczas (Brown, Kaługin) lub spotykaliśmy się z ich twórczością okazjonalnie (Kessel, szczególnie Waldrop). Oczywiście są także wielkie nazwiska (Egan, Kress, Silverberg, czy Willis), a oprócz tego pisarze wyjątkowi, za sprawą wyobraźni (Ballantyne), poetyckiego stylu (McDonald), czy prozy o niesamowitym klimacie (Nielsen).

Najmłodszym autorkom w zbiorze można zarzucać, że w gruncie rzeczy napisały opowiadania psychologiczne. Bez kostiumu fantasy „Dom Maga” Meghan McCarron to freudowska, kontrowersyjna historia wchodzenia w dorosłość. Pozbawiając mitologii „Zaślubiny ze Słońcem” Rachel Swirsky otrzymamy obraz wzajemnej fascynacji, ale i niedopasowania kobiety i mężczyzny. Ale z drugiej strony osiągnięcie wrażeń, które oferują te pełne wdzięku teksty byłoby zupełnie niemożliwe bez fantastyki. Sekunduje im Tony Ballantyne, bo „Nowy rozdział” to przewrotna historia o uzależnieniu, toksycznym związku i zdradzie.

Autorzy zza wschodniej granicy, jeśli nie chcą nas śmieszyć, to chwytają się natychmiast poważnych zagadnień. Julia Ostapenko zajmuje się w „Stygmatach” problemem wolności, zaś Aleksiej Kaługin w „Syndromie Łazarza” przekleństwem nieśmiertelności. Rosjanin opowiada historię wskrzeszenia w ujęciu materialistycznym, co w efekcie daje tekst bulwersujący. Fantastyka na serio to także domena Teda Kosmatki, rewelacji poprzedniego almanachu. Jego „Prorok z wyspy Flores” rozgrywa się w alternatywnej rzeczywistości, w której kreacjonizm awansował do rangi ideologii. Paolo Bacigalupi, naczelny pesymista amerykańskiej fantastyki i zarazem jej objawienie, serwuje w „Ludziach piasku i popiołu” pozornie militarystyczną sf. W istocie ten przytłaczający tekst mówi o utracie człowieczeństwa.

Kanwą kilku opowiadań są odwiedziny z kosmosu, modne ostatnio za sprawą filmu „Dystrykt 9”. Connie Willis sugeruje w „Usiądźcie wszyscy wraz…” że może to być wydarzenie zabawne. Inaczej widzi rzecz Eric Brown w „Przyjęciu pożegnalnym”, tekście opartym na niedopowiedzeniu i niepewności. Początek „Zbawiciela” Nancy Kress nawiązuje do klasyki sf, ale wyłącznie po to, żeby uśpić naszą czujność. Blisko tematyki obcologicznej są dwie odmienne próby reaktywacji space opery. W „Glorii”, Greg Egan poszerza formułę gatunku refleksją nad rozwojem cywilizacji kosmicznej i trzyma się twardo praw fizyki. Robert Silverberg akcentuje w „Imperatorze i Mauli” wartość opowieści, tego na czym dotąd bazował ten odłam fantastyki.

Dopełnieniem tomu jest kilka świetnych opowiadań balansujących na krawędzi gatunku. „Duma i Prometeusz” Johna Kessela to gratka dla miłośników gier literackich i twórczości Jane Austin. „Szkaradne kuraki” Howarda Waldropa, które powstały blisko trzydzieści lat temu nic nie straciły ze swej wartości. Gustavo Nielsen sięga po fantastykę chętnie i z powodzeniem. Jak w „Marvinie”, wyciszonej historii o niesamowitej aurze, będącej jego znakiem wywoławczym. Autor „Małej bogini”, Ian McDonald, bywa coraz częściej doceniany poza kręgiem miłośników fantastyki. Brytyjczyk porównywany jest do Raya Bradbury’ego, poety science-fiction.

Tony Ballantyne

NOWY ROZDZIAŁ

Poczułem, że muszę przeprosić, jak tylko wszedłem do mieszkania.

— Chcę cię przeprosić — powiedziałem, zdejmując płaszcz.

Julia uniosła na mnie wzrok znad książki i z wyczerpanym wyrazem twarzy potrząsnęła głową.

— Nie teraz, James. Jestem za bardzo zmęczona.

Ostatnimi czasy kłóciliśmy się zbyt często, stosując taktykę starych wyg, wyjątkowo doświadczonych w prezentowaniu niewielkich ustępstw, oczekując podobnych zachowań od drugiej strony. Wtedy właśnie do niej dotarło. Z uśmiechem na twarzy zerwała się na równe nogi.

— Złapałeś to, tak? Złapałeś Niebieskie Szkło.

Objęła mnie ramionami i przytuliła tak mocno, aż moje ciało zatrzeszczało i zadrżało. To było miłe uczucie, lecz szybko stało się zbyt intensywne, aż gwałtownie wypuściłem z siebie powietrze. Wpatrując się twarzą pełną niepokoju, uwolniła mnie z ramion.

— Och, przepraszam. Zapomniałam, jak czułym jest się na samym początku. Chodź tu i usiądź.

Wzięła mnie za rękę, ciepłym i trzeszczącym chwytem, po czym poprowadziła w kierunku naszej starej, poplamionej sofy. Dopiła resztkę lemoniady ze stojącej tam szklanki, po czym wyciągnęła ją w moim kierunku. W mojej odmienionej wizji szkło zdawało się lśnić od środka głębokim purpurowym światłem. Dokładnie taki sam blask emitowała wilgoć jej pięknych brązowych oczu.

— A teraz po prostu potrzyj ją palcem. Delikatnie, wzdłuż ścianki.

Oblizała wargi, a ja dostrzegłem wewnątrz jej ust piękny niebieski odcień. Nachyliłem się, by ją pocałować, lecz potrząsnęła głową.

— Nie. Najpierw szklanka. Powoli, nie spiesz się.

Wyciągnąłem palec i dotknąłem szkła. Przyczajony dźwięk już czekał tuż pod jego powierzchnią. Wystarczyło pstryknąć palcem, by go usłyszeć. Gdy dotknąłem szklanki, ukryty dźwięk wypełnił mi ciało. Przeciągnąłem palcem po ściance naczynia, a każda komórka mojego ciała zadrżała na znak solidarności.

— Miłe, prawda? — spytała Julia.

— Mmm — zamruczałem w odpowiedzi.

— Przez chwilę gładź szklankę. Później potrzymamy kawałek drewna. Daje takie ciepłe, żywe odczucie.

Jakiś czas siedzieliśmy tak sobie w ciszy. Ja pocierałem szklankę, a Julia tylko patrzyła na mnie, uśmiechając się. Było tak, jakby sprzeczki ostatnich kilku tygodni w ogóle się nie wydarzyły.

— Gdzie złapałeś? — spytała.

Zadrżałem, gdy wspomnienie przeciskało się na zewnątrz przez migotliwe trzaski wrażenia. Obraz nachylającej się nade mną wysokiej, patykowatej postaci, pokrytej wypłowiałą białą szczeciną. Pusta maska jej twarzy z dwiema mrocznymi półkulami odbierających w podczerwieni jam czuciowych, które znajdowały się w miejscu oczu. Na chwilę przestałem gładzić szkło.

— Zaraził mnie obcy. Czekałem na zmianę świateł na przejściu koło ratusza, gdy nadbiegł ku mnie. Kluczył pomiędzy samochodami i ciężarówkami, omijającymi go ledwo o włos. Zamarłem z… trwogi, jak mi się zdaje. A on stał tam na ulicy, tuż przy krawężniku, wpatrując się we mnie. Mogłem dostrzec szok malujący się na twarzach kierowców, wykręcających w ostatnim możliwym momencie, by go wyminąć.

— Ratusz wyznacza mu granice terytorium. — Julia pokiwała głową ze zrozumieniem. — Nie wkroczy na obszar obcego z Downey Road.

Przytaknąłem jej ze zniecierpliwieniem. To była moja historia, nie jej.

— Tak, wiem. W każdym razie, wpatrywał się we mnie przez jakieś dziesięć sekund, po czym po prostu odwrócił się nieoczekiwanie w innym kierunku, jak jakiś ptak, i skupił na czymś zupełnie innym w górze ulicy. I już go nie było, ponownie wbiegł w ruch uliczny. Dopiero w połowie drogi do domu zdałem sobie sprawę, że mnie zaraził.

Zadrżałem na samo wspomnienie. Słowo „obcy” stało się frazesem. Łatką pozwalającą nam unikać konieczności przyznawania przed sobą, z jak dosłownie innego świata pochodziły te istoty. Julia nic nie odpowiedziała, a ja nie rozumiałem wtedy, że jej milczenie wyrażało głębsze zrozumienie sytuacji. Znów zacząłem pocierać szklankę, tym razem obejmując ją dłońmi. Było to elektryzujące uczucie. Obserwowałem, jak drgające walce niebieskiego światła wzbierają z drżeniem w kierunku sufitu, przemawiając do mnie uspokajającym mruczeniem.

— To cudowne. Przez tak długo nie zdawałem sobie sprawy o czym mi opowiadałaś. Nie powinienem na ciebie krzyczeć, gdy pozwalałaś się zarażać. A kiedy rzuciłaś pracę, powinienem starać się ciebie zrozumieć. Powinniśmy przeżywać to wspólnie w domowym zaciszu.

Na twarzy Julii pojawił się nieznaczny uśmiech.

— Zostało jeszcze mnóstwo chorób, które możemy złapać. Barnaby twierdzi, że jest ich przeszło sto pięćdziesiąt. Jestem pewna, że niektóre z nich możemy przejść wspólnie.

Przebiegła mi dłonią po włosach, poczułem trzaski, jakby przepełniała je elektryczność. Przez moje ciało, upojnym drżeniem, przebiegły fale ciepła.

— Jakie to miłe uczucie. Co je powoduje?

Zaczęła delikatnie ugniatać mi głowę, równocześnie recytując lekcję, której nauczył ją Barnaby.

— Czynnik powodujący Niebieskie Szkło jest przenoszony w wodzie. Obcy wydzielają zakażoną substancję, wychwytywaną przez warstwę szczeciny porastającej ich ciało, i ta czeka tam tylko, aż obcy przelotnie się o kogoś otrze. Po zarażeniu, czynnik przenika do twojego układu nerwowego i tam inkubuje. Odmienne wrażenia, które obecnie odbierasz, są właśnie wynikiem jego działania, gdy — w celu reprodukcji — przebudowuje ci układ nerwowy. Doznania te przemijają po rozpoczęciu reprodukcji, lecz wtedy twoje ciało staje się zdolne do przyjęcia większej liczby obcych chorób. Niebieskie Szkło przeciera im szlaki.

— Och — westchnąłem z przyjemnością. — Ile to będzie trwało?

— Dwa do trzech dni. Ciesz się, póki możesz.

* * *

Kiedy teraz wspominam kłótnie, jakie raz za razem wybuchały między nami, gdy Julia zaczęła kolekcjonować obce choroby, czy sposób, w jaki stawiałem pod znakiem zapytania jej inteligencję i zdrowy rozsądek, to zawsze byłem lekko zdziwiony spokojem, z jakim przyjmowała moje późniejsze przeprosiny. Kilka pierwszych dni po złapaniu Niebieskiego Szkła prawie przypominało te z początku naszej znajomości. Prawie. Zawsze istniała bowiem między nami ta niewielka strefa milczenia. Tego, o czym nigdy nie rozmawialiśmy.

Zaraz po Niebieskim Szkle złapałem Promyk Słońca w Kościach. Promyk Słońca w Kościach. Ta nazwa brzmi dosyć dziwnie dla wszystkich, którzy nigdy tego nie przeszli. Wiecie, jak to jest podczas poważnego przeziębienia, gdy człowiek leży sobie w łóżku cieplutko opatulony? To uczucie zadowolenia, gdy ktoś przynosi wam gorące napoje, a wy nie musicie się martwić obowiązkami, pracą ani niczym innym, a jedynie kulicie się, by wracać do zdrowia? Tak właśnie wygląda Promyk Słońca w Kościach, tyle tylko, że bez tych wszystkich negatywnych symptomów, takich jak zablokowane uszy, bóle głowy czy cieknący nos.

Pamiętam, jak leżąc na sofie, uśmiechnąłem się do Julii, która przyniosła mi kolejną szklankę gorącej herbaty z cytryną.

— Dlaczego nam to robią? — spytałem.

Chcąc przysiąść na krawędzi łóżka, zrzuciła na podłogę jakiś kolorowy magazyn i uśmiechnęła się do mnie.

— Nie wiem. Barnaby twierdzi, że obcy zmieniają nasze ciała. Każda choroba troszkę nas ulepsza. Na początku odnowiono ci układ nerwowy, teraz odmładzają twój szpik kostny. Każda z chorób czyni nas odrobinę lepszymi.

Zmarszczyłem brwi i upiłem łyk herbaty. Smakowała tak cudownie, że poczułem się parszywie, nie mogąc się z nią zgodzić.

— Och. To dziwne. Mam wrażenie, że obcy nawet w najmniejszym stopniu, tak czy inaczej, nie dbają o ludzi. Popatrz tylko na tego naszego. Czasem, dotykając płyt chodnika, czołga się na czworakach po głównej ulicy, a kiedy indziej można go zobaczyć, jak wpatrując się w gwiazdy wysiaduje na dachu Kings Arms. Nieustannie widuję go, jak wchodzi czy wychodzi z kanałów. Biega wzdłuż granic swojego terytorium, czy też po głównej ulicy, wymijając ludzi, jakby ich tam zupełnie nie było, ale nigdy, jak się zdaje, nie jest nami zainteresowany. Kiedy mnie zarażał, miałem wrażenie jakby patrzył przeze mnie na wskroś.

Julia rozparła się wygodnie i przeciągnęła zmysłowo. Zapuszczała włosy. Kosmyki tlenionych włosów rozłożyły się na obiciach sofy, a ich lśniące, brązowe odrosty tworzyły poduszkę wokół jej głowy. Uśmiechnęła się do mnie protekcjonalnie.

— Starasz się wyczytać konwencję mowy własnego ciała u obcej istoty. Bety od tysiącleci podróżowały przez galaktyki. Barnaby twierdzi, że dzielą wspólną pulę pamięci gatunkowej, której używają do wzajemnej komunikacji. Czy język ciała znaczy cokolwiek dla telepaty? Czy ty naprawdę uważasz, że możemy pokładać nadzieję, że u tak zaawansowanej rasy odnajdziemy odpowiedniki wszystkich naszych doświadczeń?

Poczułem się lekko zraniony Odpowiedź, jakiej jej udzieliłem, była wynikiem mego rozdrażnienia.

— Nie wyglądają znowu na aż tak zaawansowanych. Przypominają raczej stado ptaków, które wylądowało na naszej planecie. Gromadka rudzików, z których każdy broni własnego terytorium. Nijak nie wygląda, by komunikowali się z ludźmi.

— Mmm. Może jeszcze tego nie robią — odparła enigmatycznie Julia. Nieoczekiwanie ziewnęła, po czym przeciągnęła się i wstała. — Słyszałam, że Selina złapała coś nazwanego Symfonią Smyczkową. Brzmi ciekawie. Pomyślałam, że wpadnę do niej, by sprawdzić, co to takiego. Chcesz iść?

Potrząsnąłem głową. Jak na razie byłem całkiem zadowolony z Promyka Słońca w Kościach.

— Jak sobie chcesz — powiedziała, wychodząc z pokoju. — Do zobaczenia.

— Cześć — odpowiedziałem, lecz kiedy wyszła, nie było już tak samo. Zasnąłem, starając się sobie wyobrazić, w jaki sposób obce choroby zmieniały moje ciało, przeistaczając mnie w nową, wspaniałą istotę. Zamiast tego męczyły mnie koszmary. Obcy wpatrywał się we mnie swoimi niewidzącymi, ciemnymi jamami oczu. Westchnął z przyjemności, gdy moja wola powoli, wraz z kolejnymi falami chorób, oddzielała się ode mnie, aż znalazłem się całkowicie pod jego kontrolą.

Kiedy się obudziłem, Promyk Słońca powoli znikał z moich kości.

* * *

Julia złapała Symfonię Smyczkową od Seliny i prawie przez tydzień chodziła z uśmiechem na twarzy, wywołanym grającą jej w uszach muzyką sfer. I nieważne, jak bardzo się starałem, nie mogłem się tym zarazić. Za to udało mi się złapać Parchy. Skóra nabrzmiała mi wielkimi, czerwonymi i ropiejącymi krostami, które szybko twardniały, tworząc brązowe strupy, rozmiarami, kształtem i kolorem przypominające jednopensówki.

— Ohyda — zajęczałem pewnego ranka, strząsając z łóżka odpadłe ze mnie strupy.

— Mnie to mówisz — powiedziała z niesmakiem Julia. — Nie mógłbyś sypiać na sofie?

Popatrzyłem na nią zdziwiony.

— Powinnaś okazać mi trochę więcej współczucia.

— Podobnie jak ty, kiedy to złapałam?

Spuściłem oczy.

— Przepraszam, ale wtedy nie zdawałem sobie sprawy jak to jest. Myślałem, że to była wyłącznie twoja wina.

Podeszła do mnie i musnęła wargami mój policzek.

— Wiem. Większość niezarażonych ciągle jeszcze tak myśli. Biedaku.

Przysiadłem na brzegu zapadającego się łóżka i pogrzebałem palcami u stóp w czerwonawym stosiku strupów zebranym na starym dywanie. Oparłem na kolanach wypełnione nimi dłonie i rozejrzałem się wokół, po zniszczonych, żółtych, drewnianych panelach ścian pokoju. Nowość, związana ze wspólnym mieszkaniem, odpłynęła już dawno. Wpatrywałem się w szarą, wełnistą nitkę pajęczyny, odchodzącą z sufitu aż do bezkształtnej brązowej szafy, i chciałem stąd wyjść, zniknąć na cały dzień. Wszystko, byle się wyrwać z ciepłej klaustrofobii naszych słabo oświetlonych pokoi i niekończących się filiżanek herbaty z mlekiem, które musiałem pić, by karmić swe wypełnione wysiękiem strupy.

— Nienawidzę tego — stwierdziłem, wzdychając. — Czuję, jak mnie wysysają. Każdy odpadający ze mnie strup przypomina kolejną cząstkę mnie, którą tracę na zawsze. Czy nie uważasz, że to właśnie nam robią? Dzień po dniu zbierają nas po trochu jak jakieś plony? Ocalają nasz materiał genetyczny z biologicznych szczątków zrzucanych przez nasze ciała? Jeśli trwałoby to wystarczająco długo, nic by ze mnie nie zostało. Obcy mogliby mnie odbudować z tych pozbieranych kawałeczków jako niewolnika na swoim statku kosmicznym.

— Obcy nie mają statku. Wszyscy o tym wiedzą.

— No, ale wiesz, co mam na myśli. Pomyśl o tym. Każda złapana choroba zmienia nas w jakiś sposób. Czy przybyli z aż tak daleka, tylko po to, by nas nimi zarażać? Musi być jakiś powód. W co oni nas przemieniają?

Julia wzięła szczotkę do włosów i przyklękła przed sięgającym jej do pasa lustrem, opartym o ścianę w pobliżu drzwi. Powoli zaczęła szczotkować włosy, tak wyczesując ich kosmyki, by móc widzieć swój naturalny kolor lśniący w świetle. Pomyślałem, jak to wolałem ją z krótkimi blond włosami, lecz nie powiedziałem tego na głos. Dalej czesała się w ciszy. Zacząłem ponownie.

— No wiesz, popatrz tylko na mnie. Przez ostatnie kilka tygodni zmieniono mi układ nerwowy, mój szpik kostny też uległ zmianom, a teraz zrzucam skórę. Słyszałem, że te zmiany są genetyczne i że zapisano je w naszym DNA. Nasze dzieci urodzą się już przeistoczone. I to nie tak, że będą posiadały naturalną odporność na Niebieskie Szkło, lecz ta choroba nie będzie się ich imać, gdyż już ich odmieniła. Oto, co chcę powiedzieć i nie przekonasz mnie, że ciebie to nie martwi. Skąd mamy mieć pewność, że obcy działają w naszym interesie?

Julia przeciągnęła ze złością szczotką po włosach, po czym upuściła ją na podłogę. Nagłym ruchem odwróciła się do mnie.

— Czasem naprawdę mnie wkurzasz, James. Nie słuchasz niczego, co do ciebie mówię, nie zgadzasz się ze wszystkim, co przeczytasz, a na dodatek starasz się wierzyć wszystkim historiom zasłyszanym w pubie od nieznajomych. Obcy nie mogą nam zaszkodzić i tego nie zrobią. To powszechnie zaakceptowany fakt, ustalony podczas kontaktu. Nikt, absolutnie nikt tego nie neguje. Nikt, za wyjątkiem ciebie.

Potrząsnąłem powoli głową. Tak właściwie, to i ja wierzyłem w to samo. Każdy, kto poczuł tamtej nocy falę wiary przelewającej się przez świat, gdy obcy wreszcie wyswobodzili się z gigantycznej kupy błota, którą wyhodowali na Wanstead Flats, nie mógł czuć inaczej. Witajcie, powiedzieli. Dosłyszeliśmy wasze umysły wołające do nas z przestrzeni. Nie zrobimy wam krzywdy. To było tak oczywiste, że leżało poza wszelkimi wątpliwościami.

Tym, którzy uważają nas z powodu naszej wiary za naiwnych i głupich, powiem tak: po pierwsze, jeśli was tam nie było, to tego nie zrozumiecie, po drugie, jak na razie wszystko wskazuje, że mieliśmy jednak rację. Obcy nigdy nie zamierzali nam zaszkodzić.

Twarz Julii złagodniała.

— Przepraszam, że na ciebie naskoczyłam — powiedziała. — To nie twoja wina. Pamiętam, jak sama przechodziłam Parchy. Masz wtedy negatywne nastawienie do całego świata. Nie martw się. Przejdzie ci.

Wyprostowała się i przebiegła palcami po włosach, popatrzyła na siebie z zadowoleniem i sięgnęła po wiszący na tyłach drzwi nowy brązowy, wełniany płaszcz.

— Wychodzę na chwilę — stwierdziła. — Potrzebuję świeżego powietrza. Chcesz czegoś?

Spuściłem wzrok na dywan i westchnąłem.

— Zostań ze mną — poprosiłem. — Nudzę się.

— Nie będzie mnie tylko przez jakąś godzinkę — powiedziała. — Jesteś pewien, że niczego nie potrzebujesz?

Popatrzyłem na garść trzymanych w ręce strupów i ponownie westchnąłem.

— Tak, jestem. Co powinienem z nimi zrobić?

Podążyła wzrokiem za moim spojrzeniem i zaczęła chichotać.

— Powinieneś je pozbierać, a następnie umieścić w słoiku, który schowasz w suchym i bezpiecznym miejscu. Nie pozwól, by obcy ci je ukradli.

Uśmiechnąłem się i potrząsnąłem głową w udawanej rozpaczy.

— Jesteś chora.

Zebrałem do ręki kilka pozostałych na łóżku strupów i przeszedłem do łazienki, gdzie wrzuciłem je do toalety.

* * *

Niezapominajkę złapaliśmy wspólnie z Julią od jakiejś pary, poznanej w pubie niedaleko ratusza. Tamci złapali Niebieskie Szkło prawie zaraz po tym, jak obcy wyznaczył granicę wokół South Street i byli obecnie wytrawnymi graczami w grze w obce choroby. Starania Julii, by zaimponować im przechodzonym niedawno atakiem Symfonii Smyczkowej, nie poruszyły ich nic a nic, lecz śmiali się, gdy opowiedziałem im o moim słoiku pełnym parchów. Gdy wieczór miał się już ku końcowi i byliśmy już bardzo pijani, zgodzili się nas zarazić. Niezapominajka jest — podobnie jak Niebieskie Szkło — chorobą węzłową. Musisz ją złapać, by otworzyć swe ciało na możliwość zarażenia kolejnymi chorobami. Mieli już zamykać, gdy mężczyzna nachylił się nade mną i pocałował mnie w usta, po czym zaczął chichotać. Uśmiechnąłem się z przymusem, nie zdając sobie sprawy, z czego tak naprawdę się śmiejemy. Dopiero później dowiedziałem się, że Niezapominajka przenosi się poprzez stan umysłu, a nie na drodze kontaktu fizycznego. Upojenie alkoholem pozwala chorobie przeskoczyć w odpowiednie miejsce pnia mózgu, nieznacznie zmodyfikowane już Niebieskim Szkłem.

Zataczaliśmy się, gdy trzymając się wzajemnie pod rękę, wracaliśmy do domu.

— Jestem pijana — zachichotała. — Nie mogę sobie przypomnieć, gdzie mieszkamy.

— Tędy — powiedziałem, wskazując w dół uliczki, którą w połowie długości blokowało metalowe ogrodzenie, za którym leżała ciemność pustki porzuconego, niezagospodarowanego terenu. Oboje zaczęliśmy się śmiać.

— Niezapominajka przeprogramuje nam mózgi — powiedziała Julia. — Przesunie nasze wspomnienia, umieszczając je w zupełnie innych miejscach.

Stałem niepewnie na nogach, kołysząc się i starając sobie przypomnieć. Wszystkim, co przychodziło mi do głowy, było świąteczne ciasto. Wbijanie szpikulca, by zrobić w nim otwory, a następnie nalewanie tam whisky z nakrętki butelki. Bogaty smak nasączonych alkoholem rodzynek wypełnił mi usta. Nieoczekiwanie uczucie się rozpłynęło i doznałem przebłysku pamięci.

— Poszliśmy w złą stronę. Wracamy.

* * *

Niezapominajka jest najlepszą chorobą. Teraz może tak nie uważasz, ale kiedy już ją złapiesz…

Siedzieliśmy z Julią na łóżku, zajęci zabawą w sprawdzanie pamięci.

— Pamiętam, jak pierwszy raz zobaczyłam śnieg — opowiedziała. — Tata wyciągnął mnie w ramionach i patrzyłam w górę, na ciemne niebo, a w moim kierunku zaczęły spadać te duże białe płatki. Wrzeszczałam z zachwytu. A wtedy jeden z nich spadł mi na język, a ja po prostu nie mogłam przestać chichotać.

Trzymałem ją za rękę, starając się sobie przypomnieć, jak miała na imię. Wróciło to do mnie w postaci nieoczekiwanej fali, której towarzyszył wybuch prawdziwego uczucia. Przypominało to prawie tę gorączkę, która trzymała mnie w szponach przez pierwsze trzy tygodnie naszej znajomości. Coś innego wyciekło mi z pamięci.

— Zapomniałem jak brzmieli Beatlesi — stwierdziłem.

— No, no! Nieźle. — Julia wyraźnie była pod wrażeniem. Wspomnienia wkrótce powrócą, i to olbrzymią falą, a będzie to przypominać słuchanie każdej z ich piosenek po raz pierwszy, tyle że tym razem będą one poobklejane wszystkim innym, całym późniejszym, nabieranym z czasem głębszym zrozumieniem, które pozwalało ci naprawdę doceniać, co posiadałeś.

Po wszystkim, co powiedziano na temat tego, co zrobili nam obcy, Niezapominajka wciąż była wspaniałym przeżyciem.

Julia zaczęła się uśmiechać. Mocno ścisnęła mi dłoń i zwinęła palce u nóg, rolując w fałdy tanie wzorzyste prześcieradło.

— Później mam zamiar się wymknąć i spotkać z Barnabym. Sypiamy razem, wiesz. — Zachichotała. — Och nie, zapomniałam. Nie powinnam była ci tego mówić, prawda?

Przeczesałem dłonią jej coraz dłuższe brązowe włosy i zakręciłem na palcu ich blond końcówki. Również chichotałem.

— Nie przejmuj się. Mój mózg mi mówi, że wiedział o tym. — Zaśmiałem się głośniej. — Ojej! Teraz o tym zapomniałem!

Lecz później to do mnie wróci, a wtedy naprawdę zaboli.

— O czym zapomniałeś? — zapytała Julia i oboje zaśmialiśmy się jeszcze głośniej.

Chwila przeminęła, westchnęliśmy i ułożyliśmy w ciszy na łóżku. Julia obróciła się na brzuch, oparła głowę na mojej piersi i zaczęła gładzić mnie po ramieniu.

— Więc to tak — powiedziała. — Ostateczne zrozumienie. Powiadają, że Niezapominajka jest końcem początku. Powinniśmy osiągnąć stan łaski, który doprowadzi nas do docenienia pozostałych, wciąż czekających na nas chorób. Nasze ciała są przygotowane.

— Mmm — stwierdziłem, wpatrując się w wielką papierową kulę delikatnego abażuru.

— Wszelkie dzielące nas lata, cała dzieląca nas odległość. Wkrótce będziemy mogli zajrzeć do puli wspomnień gatunku obcych. Jak to będzie, spojrzeć przez przestrzeń, by zajrzeć w umysły innych istot, błyszczące w ciemności niczym gwiazdy?

— Oświecenie — powiedziałem.

— Też tak myślę — marzycielsko zgodziła się ze mną. Nagle stężała.

— Poczekaj. Nadchodzi. Czujesz to?

Czułem. Ogromna ciemna jama rozwarła się gdzieś i wpadaliśmy w nią w naszych umysłach. Pośrodku było światło. Julia chwyciła mnie za ramię, a ja ułożyłem się wokół niej. Światło rozlało się i obmyło nasze ciała.

* * *

Nie minął tydzień, a Julia zostawiła mnie i wprowadziła do Barnaby’ego. Mają całkiem przyjemne mieszkanko w szemranej okolicy tuż za ratuszem. Z powodu tamtejszych dzieciaków malujących po murach, dzielnica sprawia wrażenie bardziej zrujnowanej, niż jest w rzeczywistości, lecz Julia zapiera się, że czuje się tam bezpiecznie, gdy musi wyjść w nocy. Żeby było śmiesznie, ich mieszkanie jest o rzut beretem od owych zapuszczonych terenów, przy których wylądowaliśmy tej nocy, gdy zapomnieliśmy drogi do domu. Julia ma teorię, że jesteśmy w stanie wyczytać własne myśli zarówno z czasowym wyprzedzeniem, jak i po fakcie. Według jej teorii, kierowała się wtedy najzwyczajniej w świecie do swego przyszłego domu. Ja wciąż nazywam to wyłącznie zbiegiem okoliczności. Kłócimy się o to, kiedy się spotykamy, by wymienić choroby. Istnieje spora grupka oświeconych, którzy myślą, że ma rację, lecz ogólnie rzecz biorąc większość z nas uważa, że to po prostu czysta fantazja. Bardzo rzadko można spotkać oświeconego, który nie stąpa twardo po ziemi. Jesteśmy rozsądną gromadką. Cóż nam zostało, musimy tacy być, prawda? Tworzysz sobie te wszystkie fantazje o własnym miejscu we wszechświecie, o tym, jak to ktoś cię dogląda, i nagle pojawiają się obcy i wydawać by się mogło, że można najzwyczajniej w świecie przestać to robić. Przybyli, by pomóc ci przekształcić swe ciało i przenieść na wyższą płaszczyznę istnienia, ale oczywiście to nie do końca tak, prawda?

Grupka rolników — oto kim są. Dokładnie nie tyle rolnicy, co pasterze. Przez tysiąclecia powoli przemierzający wszechświat w poszukiwaniu planet, na których życie wyewoluowało w sposób umożliwiający podtrzymanie ich żywego inwentarza: stu pięćdziesięciu — czy coś koło tego — chorób, tworzących ich stado. Hodują je wewnątrz naszych ciał, stających się ich nowym pastwiskiem, by zbierać dziwaczny plon, kolekcjonując martwe bakterie, których się pozbywamy. Zobaczyłem to wszystko z Julią w jednej olbrzymiej pętli, dzięki ich skumulowanej pamięci gatunkowej, zaraz po tym, jak Niezapominajka przyłączyła nas do wspólnej części ich świadomości. Runęliśmy w przeszłość przez czas, świat za światem, do jakiejś niczym niewyróżniającej się dalekiej planety, na której pierwotnie ewoluowali. Odbijając się znów do przodu, podążając ich śladem, do coraz to nowszych światów, gdy mieszkańcy planet i ich potomstwo uodparniali się na ich choroby. Gdy nie mogli już dłużej uprawiać swej metaforycznej ziemi.

To trzeźwiąca myśl, która równocześnie zmusza, byś stanął twarzą w twarz z faktami. Wcale się nami nie interesowali. W głębi naszych serc wiedzieliśmy o tym, wystarczyło tylko zauważyć, jak na nas patrzą.

Dostrzeżenie prawdy tego kalibru zmusza do stawienia czoła prawdziwemu światu.

Co w takim razie zrobiłem? Cóż, posprzątałem mieszkanie. Ta długa pajęczyna definitywnie musiała stąd zniknąć. Wyrzuciłem zapychające mi szafę stare ciuchy i sprzedałem gitarę, na której nigdy nie nauczyłem się grać. Nawet przeczyściłem lodówkę. Odkurzyłem edytor tekstu i znów zacząłem pisać artykuły do magazynów i gazet. To była moja pierwsza próba — moje otrzepanie się z kurzu. Czuję, jakbym ponownie zapanował nad własnym życiem, a nie czekał, aż rzeczy same mi się przydarzą. Wydaje mi się, że kiedy przybyli obcy, wszyscy włączyliśmy sobie pauzę w naszych życiach.

Och, boli mnie gardło, mocno, jakby brała mnie jakaś choroba. Mam nadzieję, że to jedynie najzwyklejsze przeziębienie.

Przełożył Konrad Kozłowski

Gustavo Nielsen

MARVIN

Mały człowieczek, zanim jeszcze zsiadł z motoru, zdjął kask i powiesił go na kierownicy. To był stary motocykl, pomalowany na czarno syntetycznym lakierem, a z tyłu miał przyczepkę na rowerowych kołach, z której wystawały kolorowe pudła. Kiedy podjechał pod bramę szkoły, zauważyłam, że ma zajęczą wargę. Przekątna linia dzieliła jego uśmiech na dwie niepasujące do siebie krzywizny, przez co chwilę musiałam się przyzwyczajać do jego wyglądu.

Pół ranka zeszło mi na próbach wydobycia z Anity jakichś odpowiedzi oraz na przywoływaniu reszty uczniów do porządku, żeby dali jej spokój. Uczę od czterdziestu dwóch lat. Tamtego dnia uczyłam od trzech godzin, ale już wiedziałam, że na wsi różnice jeszcze bardziej rzucają się w oczy. Kulawy pies w polu pszenicy przeznaczony jest do odstrzału. A Anita, biedaczka, była najwolniejsza z całej klasy.

Najbliższa miejscowość leżała dwadzieścia kilometrów dalej.

Dzieci przyjeżdżały konno, powozem, niektóre autem. Prócz tych, które przyjeżdżały autem, wszystkie pojawiały się w szkole ze względu na potrawkę. Kucharką była mama Anity. Kroiła warzywa i mięso na drobne kawałeczki, a do tego dodawała grzyby. To były takie brązowe, bardzo kwaśne kapelusze, które ujednolicały kolor i smak wszystkich potraw. I tak gulasz nie różnił się niczym od zupy z soczewicy.

Mama Anity była grubą i upartą kobietą, i zawsze chodziła w klapkach. O swojej córce mówiła tak, jakby to był ktoś obcy. „Nie ma się co przejmować, głucha jest, można do niej gadać po próżnicy”, tłumaczyła poklepując ją czule po głowie. „Jak tak dalej pójdzie, to się nawet nie nada do podawania do stołu u pana, nie ma co”.

Tego dnia dzieci wyjątkowo dokuczały Anicie. Musiałam jednego wyrzucić z klasy. Była zima. Wyjrzałam przez okno; chłopak, Gastón, dygotał. Wtedy pojawił się człowieczek na motorze. Widziałam, jak podaje chłopcu rękę, jak się pochyla. Odwróciłam głowę do klasy i do pytania mamy Anity. Niewiarygodne, że ta kobieta mogła patrzeć na swoją płaczącą córkę i pytać, czy ma dać cebulę do sosu czy nie. Napluli Anicie na głowę. Zauważyłam to, kiedy ją przytuliłam. Ciepło jej ośmiu lat wtuliło się w moje piersi i brzuch. Przejdzie do następnej klasy, bo wszyscy przechodzą.

Tak to jest w wiejskich szkołach. I tak miało być i tutaj, w tej pojedynczej szkolnej sali zagubionej w polu. I niech sobie przyjeżdżają wizytatorzy.

— Więcej cebuli i mniej grzybów — powiedziałam. Wyszła.

Człowieczek zapukał dwa razy w szybę. Pocierał ręce. Wyszłam.

— Gastón, możesz wracać. — Chłopiec kopnął kamyk. — Tak?

— Jestem magikiem — powiedział człowieczek.

Chuchał sobie w dłonie. Para buchała spod jego blizny jak słup dymu. Dłonie miał delikatne, bez biżuterii czy zegarka.

— Tak? — zapytałam.

— Objeżdżam szkoły — dodał — i robię pokaz dla uczniów…

Jego przyczepka wyglądała jeszcze dziwniej przy tym motorze niż ta warga na twarzy.

— Kiedy?

— Teraz, zaraz.

Powiedziałam, że teraz nie da rady, bo prowadzę lekcję. Wyglądał na rozczarowanego. Popatrzył na dzieci, które przez sekundę siedziały cicho i bez ruchu.

— Jeśli pani woli, wpadnę na przerwie… Albo później. Rozchylił ręce i usta. Dwie części jego górnej wargi zawibrowały.

— Kiedy później?

Wzruszył ramionami. Nie zamierzał wracać.

— Dobra — powiedziałam. — Ale proszę poczekać, aż skończą wypracowanie. Niech pan wejdzie, zimno jest.

Przytaknął.

Potarł zdrętwiałe ręce i ruszył w stronę przyczepy. Wyładował pudła. Miał cylinder pomalowany tym samym lakierem, który został mu po malowaniu motoru.

— Gdzie się mogę rozłożyć? — zapytał.

— W kuchni.

Odprowadziłam go do drzwi. Kucharka stała plecami do nas.

Kiedy wróciłam, dzieci zdążyły ukraść Anicie zeszyt.

— Zamykamy oczy i zeszyt ma się pojawić sam — powiedziałam.

— To on, to on — krzyczała Anita.

Przymknęłam powieki. Z przeciwnej strony niż pokazywała Anita, dziewczynka z pierwszej klasy rzuciła jej zeszyt.

— Cisza — poprosiłam.

W drzwiach klasy stała jej mama. „Kim jest ten pan? Kto to widział, dał mi całusa i podwędził jabłko. Kazałam mu zaraz wyjść, ale on na to, że go pani przysyła”.

— Proszę mu powiedzieć, żeby przyszedł.

Otworzyłam zeszyt Anity na stronie z wypracowaniem. Ktoś na nią nadepnął. Odcisk, jak jakaś pieczęć, odbił się na linijkach i dziecięcym piśmie. Udało się jej napisać: „Krowa lubi dobże jeść”; poprawiłam błąd i poszukałam czystej strony.

— Wyrzucono mnie — powiedział człowieczek.

Wskazałam mu pustą ławkę, żeby usiadł. Znów wyszedł i wrócił z dwoma złożonymi pudłami, które ustawił na podłodze. Jedno było złote i miało napis „Marvin”; drugie czerwone ze smokami. Cylinder położył na poziomym smoku, a resztę pudeł pod ścianą. Zanim usiadł, pokazał pustą dłoń i zakasał rękawy; potrząsnął palcami w powietrzu i pojawił się kwiatek. Goździk. Gastón podszedł do magika, który szepnął mu coś do ucha. Gastón wyszedł na przód klasy i wręczył mi goździka. Marvin puścił do mnie oko. Pomyślałam, że jednak nie trzeba było się zgadzać. Wszystkie dzieci, oprócz Anity, o coś go prosiły.

Mama Anity, wściekła, pojawiała się w drzwiach.

— Niech mi pan powie, gdzie schował cebule.

Stukała czubkiem swojego prawego klapka o betonową podłogę. Spojrzałam na Marvina, a on uniósł brwi.

— Musiały zniknąć — odpowiedział. Dzieci wybuchnęły śmiechem, w powietrzu pojawił się papierowy samolot. Mama Anity odwróciła się mamrocząc coś pod nosem.

— W porządku — poddałam się. — Wygrał pan. Proszę robić przedstawienie.

— Hurra! — krzyczały wszystkie dzieci prócz Anity, która gryzła sobie paznokcie i wyjadała spod nich smarki.

Magik wyszedł na przód klasy witany brawami i gwizdami. Poprosił o ciszę, żeby dokończyć rozkładanie pudeł.

Usiadłam na jego miejscu. Jedyny chłopiec z trzeciej klasy, ten z napomadowanymi włosami, zaświstał jak na swojego konia. Marvin miał sześć pudeł. Ustawił trzy, jedno na drugim, tak że utworzyły wieżę wysokości dziecka. Otworzył we wszystkich drzwiczki i zobaczyliśmy, że są ze sobą połączone, jakby to był jeden kuferek. Nałożył sobie cylinder.

— To próba, którą robię w każdej szkole, od Azul aż dotąd. To magia powielania głów. Wierzycie w takie czary?

— Taaaak — odpowiedziały dzieci.

— Ja nie — odezwałam się.

— Pani nie? — zapytał. — A to dziwne. Nauczycielka powinna wierzyć w powielanie głów… — stwierdził.

— Nie wierzę, bo nie wiem, o co chodzi.

— To proste — powiedział. — To pewna teoria.

— Ćśśś — poprosiłam o ciszę.

Gastón, który stanął za ławką, krzyknął: „A co sobie zrobiłeś w usta?”. Powiedziałam mu, żeby siadał. Nie usłuchał.

— Moja teoria jest taka — zaczął. — Każdy ma więcej niż jedną głowę, może nawet wiele. Chłopiec może mieć jedną głowę do zakochiwania się, drugą do myślenia o rodzicach, trzecią do zabawy, i jeszcze jedną do spania albo jedzenia. Miałby wtedy w sumie cztery głowy.

— Pięć — powiedziała dziewczynka kończąca siódmą klasę.

Marvin policzył na palcach.

— Jeśli ta, której używa do spania jest inna od tej do jedzenia, to rzeczywiście pięć.

Mówiąc to złapał się za swoją, jakby chciał ją zdjąć z szyi.

— Ja mam tylko jedną — zawołała Maria, dziewczynka z prostymi warkoczykami.

— Ale z dwiema antenkami, co może oznaczać, że masz dwie głowy: po jednej na warkocz.

— Nie — obraziła się. Magik uśmiechnął się do niej swoimi dziwnymi ustami. To wystarczyło, by dzieci z miejsca się uspokoiły. Wszystkie prócz Anity, która sama z siebie była spokojna i opierała prawy policzek na swojej miękkiej rączce.

— Kto z was ma więcej niż jedną głowę?

— Cholo! — krzyknęło kilkoro dzieci jednocześnie.

Cholo był męską wersją Anity, ale przeszedł już do szóstej klasy, miał czternaście lat i potężne ciało zwieńczone wielką brodatą głową.

— Podwójna głowa! — krzyknął mag i wszyscy, prócz Chola i Anity, zaśmiali się. Łącznie ze mną.

— Pani! — zawołała dziewczynka z siódmej.

— Trzy głowy! Pani ma trzy głowy! — ciągnął Marvin, podnosząc ręce. Chwycił za różdżkę. — Trzy głowy to sporo, ale nie wystarczająco. Cisza, proszę. Zaraz, zaraz, czuję, że w tej szkole jest ktoś, kto ma o jedną głowę więcej, ktoś z czterema… Zaraz… — zaczął przechadzać się między ławkami.

— Dlaczego masz tam takie coś? — nalegał Gastón.

— Jakie coś? — Marvin przystanął.

— Takie przerwane.

— Żeby mieć dwie pary ust. Dobry magik musi mieć dwie: jedną do zapowiadania sztuczki, drugą do przemilczenia, jaki jest trik. Dlatego mam je oddzielone — pokazał na ranę — dzięki temu mam pewność, że prawidłowo działają. Z głowami czasami się nie udaje. Czasami ma się po kilka głów, ale nie są za dobrze połączone z ciałem, nawet ta, którą widać, której się używa do włożenia swetra. Zdarza się to zwłaszcza wtedy, jak się ma ich więcej niż trzy.

Zawrócił przy ostatniej ławce i posłał mi uśmiech swymi dwiema parami ust. Kiedy występował, robił się ładny. Zmieniał defekt swojej twarzy w coś szczególnego. Szedł powoli przed siebie.

— Już mam — powiedział. — Już znalazłem. Cztery główki… Imię?

Dzieci zaczęły buczeć. Anita podniosła wzrok, bo celował w nią czubek wskaźnika. Popatrzyła na magika sennie. Już miałam go powstrzymać.

— Imię? — zapytał mnie.

— Anita — powiedziałam.

Ona wstała i nie patrząc na mnie podeszła do przodu. Dzieci przestały buczeć. Zastanawiałam się, jaką krzywdę może jej wyrządzić takie zdarzenie, ale Marvin już ją wprowadził do wieży z pudełek. Wszystko przebiegało bardzo naturalnie. Wyglądało na to, że ona jest zadowolona. Cholo rzucił kulką papieru, która odbiła się od tablicy. Magik pochylił się i podniósł papier.

— Przesyłają nam wiadomość, Anita — powiedział rozwijając karteczkę. — Podwójna głowa życzy ci udanego zabiegu.

Ona się uśmiechnęła. „Wcale że jej niczego nie życzę”, zawołał chłopak. Gestem kazałam mu usiąść i się zamknąć. Marvin zapytał Anitę, czy dobrze się czuje.

— Tak — odpowiedziała.

On starannie zamknął drzwiczki w dwóch niższych pudłach. Głowa wystawała w ostatnim otwartym pudle.

— Na pewno?

Anita wzruszała ramionami, choć nie było ich widać, ale ponieważ lekko pochyliła głowę, to tak mi się wydawało. „Byle matka nie weszła”, pomyślałam. Zacisnęłam kciuki.

— Dobrze — powiedział Marvin. — Anita, jeśli się nie mylę, ma wielkie zdolności umysłowe i niesamowitą wyobraźnię, tyle że ich jeszcze nie rozwinęła, bo jest bardzo mała. Ile masz lat?

Wystawiła przez otwarte drzwiczki osiem palców.

— Jasne, osiem… I cztery głowy, tak mówiłem?

— Tak — odpowiedziały dzieci.

— Tyle że ich nie widać, bo nikt ich nie podłączył. Stukstuk — zapukał kostkami dłoni w pudełko. — Czy mamy krótkie spięcie w głowie?

— Taaaak — zawołały jej dwie jedyne koleżanki.

— Ale ja ją pytam. Czy iskrzysz przy myśleniu, panienko?

— Nie wiem — odpowiedziała.

— A, nie wie panienka. Dobrze… Czy mogę zamknąć drzwiczki?

— Tak — odpowiedziała.

Myślałam, że się popłacze, kiedy ją zostawią w ciemności. On zamknął drzwi. Dzieci szeroko otworzyły oczy. Dało się usłyszeć oddechy małych płuc. Wstałam.

— Dobrze się czujesz, Anita? — zapytałam. Magik dał mi znak. Podniosłam głos.

— Tak — odpowiedziała. Jej potwierdzenie dobiegało jakby z głębi studni.

Znów usiadłam. Byłam mocno zdenerwowana i to, co wydarzyło się później, tak bardzo mnie zdziwiło, że w ogóle, w żadnym momencie tego przedstawienia, nie wiedziałam, co robić. Magik skupił na sobie całą uwagę wszystkich, kiedy zaczął przekręcać górne pudełko nad tymi dolnymi. Używał obu rąk, żeby udawać, że odkręca głowę Anity z wielkim trudem. Od udawanego wysiłku zaciskał rozdwojone wargi. Wyjął skądś czarny kawałek blachy i wsunął tam, gdzie dziewczyna powinna mieć szyję. Podniósł górne pudło i przeniósł je na biurko. Spojrzenia dzieci i także moje podążyły tam za nim. Na podłodze wciąż stała zmniejszona wieża. Dzieci zaczęły wstawać. Marvin zaczął oklepywać pudełko spoczywające na biurku. Zapytał:

— Jesteś tam jeszcze?

Nikt nie odpowiedział.

— Anita, ciebie pytam: jesteś tam, moja droga?

— Tak — odpowiedział jej głos ze środka. Magik zamachał kilka razy różdżką. Kiedy otworzył drzwiczki, dzieci, które stały, cofnęły się o krok wstecz.

— Cześć — powiedziała Anita.

Chociaż to nie była Anita, tylko głowa Anity, oddzielona od jej ciała i w niewyjaśniony sposób postawiona na moim biurku.

— Boli cię?

— Nie, nic.

— Z twoim ciałem w porządku?

— Mhmmm — powiedziała.

— To znaczy tak?

— Tak.

— Chcesz czegoś?

— Ale czego?

— No czegokolwiek; może chcesz coś wiedzieć…

— Nie.

— To się nie ruszaj — powiedział i znów zamknął drzwiczki. Podszedł do trzech pustych pudeł, które zostawił na podłodze na początku przedstawienia. Postawił jedno po prawej i dwa na górze, tworząc coś jakby pryzmę. Ciszę w klasie można by kroić nożem. Stanął przed drzwiczkami. Otworzył to pierwsze pudło z biurka. Anita wciąż tam była. Otworzył pudło z boku i te dwa z góry. Cztery głowy.

— Uaaa — wyrwało się z ust czternastu dzieci.

— Cześć — powiedziała Anita, tym razem czterokrotnie.

Jeszcze mocniej zacisnęłam kciuki, żeby tylko nie weszła matka oświadczając, że „obiad gotowy”, i nie zobaczyła swojej córki z obciętą i pomnożoną głową, i do tego nie wiedzieć czemu uśmiechniętą.

— To nie jest magia — powiedział Marvin — to było w środku Anity. Ja tylko wyjąłem to na zewnątrz, żebyście wy także mogli zobaczyć. Choć jest jeden problem.

— Jaki? — zapytałam. Dzieci spojrzały na mnie.

— Bałagan — odpowiedział. — Problem z Anitą jest taki, że ma bałagan. Głowy Anity nie są poustawiane tak, jak powinny Z przyczyn od niej niezależnych pomyliły drogi i pozamieniały się położeniem. To tak, jakbyś ty, jak ci na imię?

— Gastón.

— Jakby Gastón usiadł na miejscu Anity, a Anita na jego.

— Nie mógłbym w nią rzucać kredą — powiedział Gastón.

— To może ona by w ciebie rzucała.

Anita słuchała tych wyjaśnień bez zmrużenia powieką. Zerknęłam na zegarek. Była za pięć dwunasta. O dwunastej przez te drzwi wkroczy jej matka, a kobieta jest dość porywcza. Kiwnięciem ręki dałam znać magikowi, żeby się pośpieszył.

— Załóżmy, Gastón, że wszystkie rzeczy zamienią się miejscami… Kreda, zamiast pod tablicą, znalazłaby się w apteczce, a plastry pod tablicą.

— Nie można by pisać! — zawołał ten od napomadowanych włosów.

— Ani zalepiać skaleczeń! — uzupełniła ta z warkoczykami.

— Nie mielibyśmy innego wyjścia i trzeba by wszystko posprzątać — powiedział magik. — Albo opatrywać rany kredą, a rysować plastrem i gazą.

Kilkoro dzieci się zaśmiało. On zamknął cztery drzwiczki, jedne po drugich. I dodał:

— Dlatego poprzestawiam pudła, żeby wszystko znów było w porządku. Plasterki w apteczce, a kreda w puszce. A każda głowa na właściwym miejscu.

Zdjął tę z góry, odstawił na dół, przełożył tę z lewej na prawo; zawahał się i przestawił z powrotem te górne.

— Gotowe — powiedział.

Śledziłam jego ruchy z uwagą. Z jakiegoś powodu w ogóle nie ruszył pierwszego pudła, tego z podłogi, po prawej. Otworzył tamte drzwiczki. Anita wciąż tam była.

— Widzicie jakąś różnicę?

— Nie — odpowiedzieliśmy.

— A ty? — zapytał ją.

— Nie — odpowiedziała Anita.

Magik ponownie zamknął jej drzwiczki przed twarzą, odłożył pozostałe dwa pudła na podłogę i umieścił pierwsze na te dwa zawierające tułów Anity. Wyjął czarną blachę. Ponownie odegrał wysiłek przy zakręcaniu głowy.

— Nikt nie zauważył — powiedział — ale jeszcze zauważycie. Głowy Anity zostały podłączone na nowo. To jest tak ważne, że jeśli niczego nie zauważycie, to znaczy, że to wasze są pomieszane, i może nie da się ich naprawić. W jej głowie nie będzie już zamieszania.

Otworzył drzwiczki w pudłach, wszystkie na raz, jakby to była jedna płachta. Anita wyszła.

Jej mama wysunęła się zza drzwi, popatrzyła pogardliwie na maga i jego przedmioty, i powiedziała:

— Jedzenie gotowe, polenta w sosie bez cebuli.

Dzieci zerwały się z ławek, przepychając się. Wybiegły na korytarz. Anita usiadła za swoją ławką. Podeszłam do Marvina, który wszystko rozmontowywał.

— Jak pan to zrobił?

— Lustra — odpowiedział pochylając się nad pudłami. Rozłożył jedno z nich; wewnętrzne ściany miały lustra. Wyszedł z klasy ze wszystkimi sprzętami, żeby poukładać je w przyczepie. Zdjął kask i włożył cylinder.

— Może zostanie pan na obiad? — zaproponowałam.

— Kucharka chyba nie byłaby za szczęśliwa. Poza tym czekają na mnie o czwartej w Olavarria.

— Wskaźnik jest mój.

— A, racja.

— Był pan znakomity — pogratulowałam. Dłoń miał lodowatą. — Naprawdę niesamowity.

— Dziękuję.

— Wróci pan kiedyś?

— A po co, skoro dzieci już to widziały?

— Tylko tę sztuczkę pan zna?

— Nie, inne też. Ale rząd płaci mi za tę. Jeśli zaczną mi płacić za inne, kto wie…

Wsiadł na motor. Trzy razy nacisnął na pedał, zanim odpalił.

— Jeszcze raz dziękuję.

— To ja pani dziękuję — odpowiedział.

Nawrócił pomagając sobie nogami i ruszył ziemną drogą. Wróciłam do klasy i zamknęłam drzwi. Anita wciąż siedziała w ławce.

— Nie jesteś głodna? — zapytałam.

Pokręciła głową, że nie. Czterema głowami w jednej. Przyklęknęłam przy niej.

— I jak było?

— Dziwnie, ale wspaniale — odpowiedziała.

* * *

Zmiany ujawniały się powoli, z czasem. Nie potrafiłam pojąć jak, ale ta dziewczyna, trochę zapóźniona, odzyskała zdolność nawiązywania kontaktów i uczenia się. Zaczęła płynnie czytać i pisać bez błędów. Pożyczyłam jej kilka książek. Jeśli jakiemuś innemu dziecku kiepsko szło z zadaniem domowym, pomagała. Była w czwartej klasie, a rozwiązywała zadania z siódmej. Dyktowałam jej zdanie i Anita zaznaczała podmiot, orzeczenie, czasownik, dopełnienie. Tylko ona zdołała opanować całą tabliczkę mnożenia. Koledzy zaczęli ją szanować. Tylko matka narzekała.

— Strasznie dużo pani uczy Anitę, jeszcze się rozkręci i nie będzie chciała pracować dla pana. Jeszcze mi weźmie i wyjedzie.

O to chodziło… Osobiście poleciłam ją jednej wizytatorce, żeby jej załatwiła stypendium w szkole średniej w Necochea. Anita dostała się do liceum przy placu z najwyższą punktacją. Potem na jakiś czas nie miałam o niej wieści.

W szkole nie było już tak jak wcześniej. Miałam z dziećmi coraz więcej pracy i brakowało mi Anity. Jej mama do tego stopnia się do mnie uprzedziła, że musiałam ją zwolnić. Wrzucała do jedzenia popiół, a nawet niedopałki papierosów. Patrzyłam, jak odchodzi, przez to samo okno, przez które widziałam przyjeżdżającego magika. Cały czas czekałam, żeby wrócił.

Minęło pięć lat i to ona wróciła. Bardzo przepraszała za te papierosy i potrzebowała podjąć znów pracę, bo nie miała pieniędzy. Wyraźnie schudła i cała była w zmarszczkach. Powiedziałam jej, że wysyłają mnie na południe, do jakiejś szkoły bez stołówki. Uczniowie będą musieli jeść w klasie. Wyobraziłam sobie zeszyty z plamami po sosie. Przytaknęła. Kazałam jej obiecać, że nie będzie już robić takich rzeczy, a potem zarekomendowałam nowej nauczycielce.

Zapytałam, czy ma jakieś wieści od Anity, a ona pokazała trzy koperty. Otwarłam pierwszą, którą pokazała, i przeczytałam przy niej list, na głos, ale cicho. Anita skończyła szkołę ze złotym medalem i wybierała się do stolicy, studiować prawo. „Musi być pani dumna”, powiedziałam. „Niech pani czyta dalej”, odpowiedziała matka z powagą. Podała mi drugi list, już wyjęty z koperty. Anita zaręczyła się ze studentem inżynierii rolnej.

— Wieś przyciąga, co? — powiedziałam przyjaźnie.

— Też żem się tak ucieszyła, jak pani… Ale niech się pani nie cieszy, niech pani przeczyta trzeci list.

W ostatnim liście okazywało się, że sprawy miłosne jednak nie wypaliły. Studia szły dobrze. Adwokatura okazała się dla Anity łatwa i ciekawa.

— Trafiła mi się szalona córka — powiedziała kobieta.

Potem były tylko pozdrowienia dla matki i pytała, jak tam żniwa.

— No dobrze, dziękuję — powiedziałam cichutko. Kobieta schowała listy do kieszeni fartucha i obie zapatrzyłyśmy się w słońce, czerwieńsze niż kiedykolwiek nad kłosami pszenicy.

* * *

Postarzałam się, prawda, ale to dlatego, że zrobili ze mnie Główną Wizytatorkę. Z jednej szkoły przeszłam do drugiej, potem do jeszcze innej, i innej, i wreszcie do La Platy, gdzie mnie przemianowali. Ja tego nie chciałam. Wracam do tych wszystkich szkół, ale teraz spędzam tam tylko jeden dzień. Za każdym razem, kiedy spotykam dwudziesto-, dwudziestojednoletnią nauczycielkę, widzę samą siebie z czasów sprzed zmarszczek i kurzych łapek. Pomyśleć, że ja też kiedyś wypinałam pierś pod fartuchem, prostując plecy przed klasą. Dziś wypełniam rubryczki, sprawdzam oceny, zadaję uczniom łatwe pytania.

Tego południa zaproszono mnie na lunch, co się za często nie zdarzało. To była szkoła w Tandil, z kwadratowym dziedzińcem z masztem i flagą, oraz malutką kuchenką, w której pracowała Chinka. Było gorąco.

— Lubi pani cykorię? — zapytała Chinka.

— Bardzo — odpowiedziałam.

Oparła się o okno wychodzące na zewnątrz. Pejzaż nie był taki jak zawsze: prócz słoneczników, łanów pszenicy i nieba, był też łańcuch górski; a także motor. Z przyczepką. Motocykl z przyczepką na rowerowych kołach, załadowaną pudłami. Wyglądał prawie tak samo; dodał tylko napis na błyszczącej blasze nad reflektorem głoszący „Cudowny Marvin”. Czyli teraz był jeszcze cudowny. Odwróciłam głowę w stronę drzwi. Dzieci były na przerwie. Nauczycielka rozmawiała z kimś, ale z mojego miejsca nie mogłam zobaczyć kto to.

— A czosnek, proszę pani? Lubi pani drobno siekany czosneczek?

— Ćśśś.

Wychyliłam się. Człowieczek zdjął kask. Miał trochę siwych włosów, urosły mu dłuższe i był rozczochrany. Nie udało mi się usłyszeć, o czym rozmawiali, bo nauczycielka lekko przekręciła głowę, kiedy poczuła się obserwowana, więc musiałam się schować. W jednym z garnków odbijała się moja stara twarz, mapa tych wszystkich lat.

Od tego ciągłego chodzenia po ziemi, robi się człowiekowi ziemista cera. Znów podeszłam do okna.

Nauczycielka musiała sama podjąć tę decyzję, to było jasne. Przypomniała mi się Anita. Wyobrażałam ją sobie z dyplomem ukończenia prawa i najwyższą średnią, w kancelarii w stolicy, jak broni ludzi przed nietolerancją innych ludzi. Zacisnęłam kciuki. Nie zauważyłam, czy Marvin wciąż ma ten defekt ust. Zrobił gest, jakby chciał wyładować swoje pudła, stał plecami do ściany. To były te same, złote i czerwone kartony. Powiesił kask na kierownicy i wszedł do sali z pustymi rękoma, w odpowiedzi na wezwanie nauczycielki. Jedną dłoń trzymał na twarzy, przez co nie widziałam blizny. Nie słyszałam go w ogóle przez hałas, jaki robiły dzieci na dziedzińcu.

— A czerwoną kiełbaskę nałożyć?

— Mogę zobaczyć?

Pochyliłam się nad garnkiem. Jarzyny pływały w czerwonej cieczy.

Zabrzmiał dzwonek. Dzieci przestały tak hałasować. Ustawiły się jedno za drugim, gęsiego. Nauczycielka wzięła za rękę pierwszego chłopca, był albinosem. Drugi w szeregu walił go plastikową linijką po głowie. Pośpieszyłam do klasy, kiedy nagle usłyszałam warkot dobiegający z rury wydechowej.

— A ten magik? — zapytałam.

Dzieci, stojące gęsiego, zawisły gdzieś między mną a moim pytaniem; między młodą nauczycielką, która powiedziała „No, skoro mamy lekcje…”, a dziwnym ruchem palca wskazującego i kciuka prawej ręki, którymi uszczypnęła się w górną wargę, prawie dokładnie pośrodku; między ochotą, jaką miała ta dwudziestolatka, żeby obejrzeć przedstawienie, a surową obecnością Głównej Wizytatorki. Wybiegłam na drogę. Kask człowieczka oddalał się i znikał, daleko za wzgórzem, na horyzoncie szarego asfaltu.

Przełożył Tomasz Pindel

Meghan McCarron

DOM MAGA

Dom maga wyglądał w środku jak każdy inny dom w naszej okolicy, poza tym, że było w nim więcej drzwi. Miał troje drzwi w korytarzu, dwoje pod schodami, czworo w holu, jedne koło kominka i kolejne ukryte za sofą. Były na wyposażeniu domu, pomalowane na taki sam czysty, biały kolor jak ściany. Obejrzałam każde z nich prowadzące do pokoju w kolejnym domu, który wyglądał dokładnie tak, jak ten. Ten dom był domem wzorcowym, domem, który pozwalał istnieć wszystkim innym domom.

Nie przeszliśmy przez żadne z tamtych drzwi, choć się tego spodziewałam. Tymczasem mag poprowadził mnie do kuchni, otworzył piekarnik i wczołgał się do niego. Otwór wydawał się zbyt mały dla człowieka jego wzrostu, a co dopiero dla mnie. Zajrzałam do środka; nie było tam półek, ścianek czy grzałek. Tylko ciemność. Zerknęłam na pokrętła. Wszystkie były w pozycji „OFF”.

— No? — ze środka rozległ się głos maga. Odbijał się echem, jakby dochodził spod ziemi.

Wsadziłam głowę do piekarnika; wewnątrz było dziwnie wilgotno, a powietrze pachniało ciepłem i drożdżami. Nie widziałam żadnych ścian, tylko mrok. Wzięłam głęboki wdech i włożyłam do środka najpierw jedną, a potem drugą rękę. Kiedy podciągałam nogi uderzyłam się w piszczel o brzeg kuchenki. Pełzłam w smolistą ciemność, twarda metalowa podłoga nagrzewała się pod moimi rękami. Wszystko to nagle zaczęło wyglądać na beznadziejny pomysł. Jednak zanim mogłam się odwrócić, pochłonęła mnie ciemność i ześlizgnęłam się w dół.

W piekarniku migotała gazowa lampa, oświetlająca tapicerowane krzesła, które kilka miesięcy temu widziałam na śmietniku. Zapamiętałam je, bo były jaskrawozielone i przemknęła mi przez głowę myśl, żeby zabrać je do domu, do mojej różowokwiatowej sypialni, żeby wkurzyć moją mamę. Mag już siedział, czekając na mnie. Wyglądał na znudzonego. Otarłam z twarzy nerwicowy pot, wzięłam głęboki wdech i usiadłam.

Mag był wysoki i chudy, miał zaskakująco mocne dłonie i ciemne, siwiejące włosy. Poskładał się na krześle jak marionetka. Na moje spotkanie założył czarne, elastyczne spodnie, jedwabną górę od piżamy, wiśniowy kardigan i czarne klapki. Gdybym zobaczyła go na ulicy, zaczęłabym się śmiać, ale w piekarniku wydawał się dokładnie na swoim miejscu, aż w moich szortach khaki i wypłowiałej koszulce poczułam się śmiesznie. Nawet ułożyłam włosy. Po raz pierwszy, zamiast czuć się w moich maskujących ciuchach niewidzialna, poczułam się wyeksponowana.

Przez męczącą chwilę mag wpatrywał się we mnie. Wreszcie się pochylił.

— Powiedz mi, co widzisz, kiedy widzisz kolor czarny — polecił.

Pomyślałam o pozbawionym światła tunelu w piekarniku.

— Widzę… czarny? — powiedziałam.

Mag westchnął.

— Co widzisz? — powtórzył.

— Czarny.

Zamknęłam oczy. W ciemności ujrzałam gładki, połyskujący materiał, naciągnięty na kobiecym biodrze. Czarna sukienka koktajlowa. Satyna.

— Yyy — powiedziałam. Nie chciałam mu powiedzieć, co zobaczyłam; to wydawało się być tajemnicą. — Yyy. Coś, jak, yyy, widzę coś jakby przestrzeń. Jakby kosmos, nie?

Mag pochylił się i uderzył mnie w twarz.

Krzyknęłam i szarpnęłam się. Przycisnęłam dłoń do piekącego policzka. Mag obrzucił mnie wszystkowiedzącym, gniewnym spojrzeniem.

— Kłamiesz — powiedział. — Widzisz ciało kobiety.

Oczy wypełniły mi się łzami.

— Jak wygląda ta kobieta? — zapytał.

Pociągnęłam mocno nosem.

— Widziałam tylko… jej biodro. Półleżała, w czarnej satynowej sukience.

Kiedy to usłyszał, w jego oczach pojawiło się dziwne światło. Później, dużo później, powiedział mi, że kiedy jego mistrz zadał mu to pytanie, zobaczył dokładnie tę samą rzecz.

— Dlaczego chcesz się uczyć magii? — powiedział.

Zamrugałam, żeby pozbyć się łez. To było głupie pytanie. Moja matka chciała, żebym znalazła sobie hobby. Rzucała różne sugestie: jazda konna, taniec, muzyka — na odczepnego, jako dowcip, rzuciłam magię. Ale ona w moim wieku zajmowała się tarotem i ten pomysł ją zachwycił. Odkąd zadzwoniła do maga wywlekała dziwne historie o rzeczach, które zrobiłam jako dziecko, a które według niej wskazywały, że mam nadprzyrodzone zdolności. O ile mogłam powiedzieć, wszystkie dotyczyły tego, że jadłam ziemię. Nie sądzę, żeby się spodziewała pokojów w piekarnikach.

Nie chciałam jednak wyjść na głupią.

— Moja matka kazała mi przyjść. — Mag wyraźnie już mnie spisał na straty i nie podobało mi się to. — Bo chcę wiedzieć coś prawdziwego.

Mag odchylił się trochę na krześle i spojrzał na mnie gniewnie.

— Przyjdź w przyszłym tygodniu — powiedział wreszcie. — Ubierz się jak człowiek. I przynieś łopatę.

* * *

Wróciłam w podartych jeansach i starej koszulce mojego taty. Wyglądało to jak kolejny kostium, ale mag skinął głową na mój widok, zadowolony. Mój tata zachował się tak samo, kiedy spytałam, czy mogę pożyczyć T-shirt.

Mag zabrał mnie na swoje podwórko i polecił kopać. Nie dał mi żadnych innych wskazówek, tylko łopatę (ta, którą przyniosłam, była „za słaba”) i pozwolenie na zniszczenie swojego podwórza.

Najpierw wykopałam płytkie, leniwe otwory, a mag kazał mi je wszystkie zasypać z powrotem. Potem powiedział, żebym przestała kopać jak dziewczyna. Odparłam mu, że bycie kobietą nie jest złe, ale kiedy wróciłam do kopania wbijałam łopatę w ziemię mocno i gniewnie, jak wydawało mi się, że robiliby to chłopcy.

Moje następne dziury były wąskie, głębokie, tajemnicze. Kopałam je po całym podwórku, wyrzucając bogatą, ciemną ziemię, na której niegdyś, kiedy ten budynek był farmą, rosła kukurydza. Od czasu do czasu trafiałam na pordzewiałą puszkę z lubieżnie odchylonym wieczkiem. Przepociłam koszulkę taty i poplamiłam jeansy odciskami brudnych rąk. W miarę upływu czasu kopanie zaczęło trochę przypominać taniec albo muzykę, z rytmicznymi uderzeniami łopaty i kołysaniem mojego ciała. Uznałam swoje dziury za bardzo piękne.

Pod koniec dnia mag przyszedł obejrzeć moją pracę. Do kilku dziur wsadził nogę, żeby sprawdzić, jakie są głębokie. Posmakował ziemi. Potem odesłał mnie do domu.

Kiedy po tygodniu wróciłam, dziury zniknęły; gapiłam się na trawiaste, nieskalane podwórze z czymś na kształt żalu. Maga nie było w domu; zamiast tego na jego stole kuchennym czekał na mnie plan płaskiego, pozbawionego dziur podwórza.

Następna dziura, jaką wykopałam, była solidna i nieregularna. Myślałam o tym jak o modelu serca, rozłożonym na części i powyginanym. Kopanie szło łatwiej, mag powiedział, że to dlatego, że ziemia zna mnie lepiej. Moim zdaniem to była kwestia mięśni ramion, ale nie kłóciłam się. Jego idea bardziej mi się podobała. Kiedy kopałam, z okna na drugim piętrze sączył się blues. Howlin Wolf, Lightnin Hopkins, Son House, Robert Johnson, Mississippi John Hurt, Blind Willie McTell. Ludzie, których imiona coś o nich mówią, poza Robertem Johnsonem, którego nazwisko było czarną dziurą, zagadką. Kiedy muzyka umilkła mag wychylił się przez okno i czytał mi o tych ludziach, ich geniuszu i obcości. Według niego rozumieli ziemię. Rozumieli, skąd się wzięli.

Gdy tylko skończyłam moją dziurę, mag wskoczył ze mną do niej. Cała byłam pokryta ziemią i potem, a ramiona wciąż mi drżały. Mag prowadził mnie pod ramię, z zamkniętymi oczami, przez zakręty i pętle mojego labiryntu. Kiedy doszliśmy do końca zabrał swoją łopatę i zabronił mi przychodzić, dopóki mnie nie wezwie.

Nie wezwał mnie do listopada, kiedy o drugiej w nocy przysłał mi smsa: „Przyjdź”. Wpatrywałam się w wiadomość i zastanawiałam, czy śnię. Ale telefon znów zapiszczał i wygrzebałam się z łóżka. Wyczołgałam się przez drzwiczki dla psa, żeby rodzice nie usłyszeli, że się wymykam. Mag czekał na mnie na swoim frontowym trawniku, opatulony w niebiesko-pomarańczową kurtkę narciarską z lat osiemdziesiątych. Miał też czerwoną czapkę z pomponem. Wyglądał jak wysoki, chudy niedźwiedź przebrany za klauna. Na pierwszy rzut oka uroczy, ale w sumie złowieszczy.

— Wiesz, co dziś za dzień? — zapytał.

— Przesilenie? — odpowiedziałam.

Poklepał mnie po głowie, więc uznałam, że to dobra odpowiedź.

— Dzisiejszej nocy ziemia pogrążona jest w najgłębszym ze swoich snów. Poznamy pewne tajemnice. Następnie dołożymy się do tego, żeby się przebudziła.

W milczeniu maszerowaliśmy przez lasy, mijając opuszczone domki skautów, zardzewiały automat do coli, i duży znak z napisem MLEKO. W lasach lądowały śmieci z farm — gdzieniegdzie stał cały samochód. Mag szedł ścieżką przede mną, błysk oranżu nad niewidzialnymi nogami. Udawałam, że go śledzę.

Wspięliśmy się na najwyższy punkt, gdzie znajdował się odsłonięty kamień i mała jaskinia. Dzieciaki przychodziły tutaj, żeby się napić, a kiedy mag wszedł na czworakach do środka usłyszałam brzęk pustych puszek po piwie. W środku było kompletnie ciemno i lodowato; czuć było słaby zapach papierosów i ziemi. Dygotałam pod wyziębioną skałą.

— Odwróć się twarzą do skały i wyszepcz swoje pytanie — powiedział do mnie z ciemności mag.

— Moje pytanie? — zdziwiłam się.

Jego ubranie zaszeleściło, kiedy się odwracał, a głos zasyczał, kiedy szeptał do skały coś, czego nie dosłyszałam. Usiadłam z policzkiem przy zimnym kamieniu, milcząc, słuchając oddechu maga odbijającego się od ściany jaskini. Nie mogłam tak po prostu o drugiej w nocy klepać pytań do skały. Gdyby mnie ostrzegł, wymyśliłabym idealne pytanie, pytanie, które zawierałoby wszystko, co chciałam wiedzieć o swoim życiu, a zamiast tego siedziałam tam jak kołek.

Szept ucichł i mag podszedł do mnie w ciemności. Złapał mnie za ramię.

— Czego chcesz? — spytał.

— Co?

— Czego chcesz na tym świecie?

Przycisnęłam policzek do skały i zastanowiłam się.

— Nie musisz mi mówić — powiedział. — Po prostu zadaj pytanie.

Wyczołgał się na zewnątrz przy akompaniamencie pobrzękiwania pustych puszek, a mnie otuliła cisza jaskini. Skała ziębiła mi policzek, więc uniosłam głowę.

— W jaki sposób stanę się magiem? — zapytałam.

Do mojej głowy zaczęły się wlewać obrazy, za dużo, za szybko, jakbym zadała za duże pytanie, żeby uzyskać prostą odpowiedź. Gorączkowo łapałam oddech. Kiedy to się skończyło wszystkim, co mi zostało, była moja żądza, wyraźniejsza niż dotąd, bardziej skoncentrowana. Do tej chwili nawet nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo tego chciałam, ale teraz stało się to absolutnie jasne.

Kiedy ja byłam w jaskini, mag na szczycie wzgórza rozpalił ognisko. Kiedy zobaczył, jak wychodzę, uśmiechnął się. Zastanawiałam się, czy teraz jesteśmy przyjaciółmi.

Gdy otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, odwrócił się do ognia. Wyciągnął ręce, żeby je ogrzać, a potem znów schował je w rękawiczki. W jednym gwałtownym ruchu odrzucił głowę do tyłu i krzyknął.

— OBUDŹ SIĘ!

Zaczął tańczyć wokół ogniska, zabawny, wariacki taniec, dużo wymachiwania rękami, wyginania kolan i szurania. Nie mogłam się powstrzymać od chichotu.

Zignorował mnie. Znów odrzucił głowę do tyłu i krzyknął.

— OBUDŹ SIĘ!

Nie zaprosił mnie, a ja początkowo byłam zbyt wystraszona, żeby do niego dołączyć. Zamiast tego trzymałam się z boku, tuż poza granicą żaru od ogniska. Kiedy wreszcie się do niego przyłączyłam, to bardziej ze względu na ciepło, niż na rytuał. Robiłam to, co on, ale w sumie tańczyłam lepiej. Poruszałam wyciągniętymi rękami jak wschodzące słońce. Potrząsałam biodrami, żeby przypomnieć ziemi przyjemności wiosny. Kiedy odrzucił głowę, ja też to zrobiłam i razem krzyknęliśmy.

— OBUDŹ SIĘ!

Tańczyliśmy i krzyczeliśmy do świtu, potem zgasiliśmy ognisko i wróciliśmy ścieżką przez las.

Wziął kilka jajek i przygotował omlety. Zrobił też kawę. Kiedy jedliśmy, frontowymi drzwiami weszła jego żona, świeża po własnym magicznym przesileniu. Mag powiedział mi, że jest związana z ogniem; może to dlatego jej twarz była zarumieniona w sportowy, prawie seksowny sposób. Była wysoka, elegancka i pełna gracji, kiedy całowała męża w policzek. Uznałam ją za przerażającą.

— Przesilenie się udało? — spytała.

— O tak — odparł mag.

Spojrzała na mnie i obdarzyła szerokim uśmiechem hostessy.

— Miło znów cię widzieć, moja droga — powiedziała. — Udane przesilenie?

Uśmiechnęłam się i kiwnęłam głową.

Kiedy wychodziłam, mag odprowadził mnie do drzwi i pochylił się, żeby pocałować w policzek, suche, niezgrabne dziobnięcie. Z opóźnieniem cmoknęłam powietrze, ale byłam tak zaskoczona tym gestem, że ten całus wylądował przy jego szyi, zamiast na twarzy.

— Może jest zbyt zmęczona, żeby prowadzić? — zawołała jego żona z kuchni.

— Wszystko w porządku — odkrzyknął. — Wypiła kawę.

Przytaknęłam, jakby kobieta mogła mnie zobaczyć.

— Szczęśliwego przesilenia — powiedział mag.

Kiedy wyszłam, stał w drzwiach i patrzył, jak odjeżdżam.

* * *

Wiosną zaczął mi dawać zadania. Nie takie, jak kopanie dziur, które było bardziej testem. Prawdziwy mag czyni rzeczy, ale żeby nauczyć się czynienia, najpierw musi zaliczyć zadania. Nie do końca to rozróżniałam, ale uznałam, że to kwestia zaufania.

Mag opowiadał czasem o innych uczniach, których miał. Wszyscy byli chłopcami, w jego opinii, tępymi. Kiedy zapytałam, czy zadawał im zadania, mag rzucił mi dziwne spojrzenie.

— Nie, żaden z nich nie był na to gotowy — odparł, machając ręką, jakby się ich pozbywał. Potem uśmiechnął się do mnie.

— Żaden z nich nie był taki, jak ty — powiedział.

Hołubiłam te słowa całymi dniami, drżąc z przyjemności, kiedy powtarzałam je w głowie. Mag uważał, że byłam taka, jak on. Uważał, że będę wielka, jak on. Nie byłam taką osobą, za jaką się uważałam.

Moim pierwszym zadaniem było połączyć dwa miejsca, które dotąd nie były połączone. Poprzez koła samochodu nie czułam ziemi, więc chodziłam na piechotę. Ku swojej konsternacji szybko odkryłam, że na przedmieściach większość miejsc była już połączona, chociaż w okropny sposób. Bezmyślne drogi łączyły domy z centrami handlowymi, kościołami, synagogami, szkołami. Drzewa poprzez korzenie trzymały się życia innych drzew. Zwierzęta wydeptywały swoje drogi, drogi, które zaraz znikały, ale łączyły wszystko, co było im potrzebne. Mogłam połączyć jedne domy z innymi, ale ludzie stawiali frustrujące mnie zapory: ogrodzenia drewniane, ogrodzenia elektryczne, paliki wyznaczające dokładnie granice własności, nawet w środku lasu.

Wyłożyłam te problemy magowi, a on się roześmiał.

— Byłaś zbyt dosłowna — powiedział, jakby to było urocze.

Chodziłam bocznymi uliczkami, drogami, jezdniami i ścieżkami po osiedlu, na którym mieszkaliśmy czując, jak ziemia jęczy i napina się pod wylewanym asfaltem. Ludzie, którzy po okolicy nie jeździli samochodami — dzieci — śmigały we wszystkich kierunkach, mijając oznaczone granice własności, przeskakując płoty (zazwyczaj ku konsternacji psów) i w miarę możliwości unikając dróg. Jedynym, co je zatrzymywało, były wielkie, ruchliwe drogi otaczające osiedle, podczas gdy one chciały tylko biec, biec i biec.

Od farmy, na której sprzedawano lody, oddzielała nas czteropasmowa jezdnia. Dzieci rozbijały się o barierkę jak fale o klif, spoglądając tęsknie na świeżo zaorane pola kukurydzy, mleczne krowy i znaki zachęcające do spróbowania lodów czekoladowomiętowych. Najpierw pomyślałam, żeby zbudować tam most, ale nie wiedziałam, jak się za to zabrać. Przejście dla pieszych było głupim pomysłem, ale i tak go rozważyłam; późno w nocy obserwowałam samochody, żeby się przekonać, czy wtedy ruch jest o tyle mniejszy, żeby udało się namalować pasy (nie był). Wiedziałam już za to, jak kopać. Tunel. To było to.

Po drugiej stronie pola kukurydzy była niezabudowana przestrzeń, więc zaczęłam tam kopać, na skraju drogi. Kopałam w nocy, a ziemię wrzucałam do dołu w pobliżu, gdzie wybierano ziemię pod fundamenty domu. Od wiosennego deszczu ziemia była mokra i ciężka, a w nocy widziałam własny oddech. To była ciężka praca i na trzeci dzień nie byłam pewna, czy dam radę. Ale kiedy przyszłam następnej nocy zastałam tam małego chłopca. Czekał na mnie z plastikową łopatką. Pozwoliłam mu pomagać. Następnej nocy był tam kolejny dzieciak, potem troje następnych, potem dziesięcioro. Wraz ze mną kopało trzynaścioro dzieci, używając łopatek do piasku, rydli ogrodowych, a nawet jednego czy dwóch prawdziwych szpadli. Rowery były obwieszone wiaderkami i ciągnęły za sobą kosze na śmieci na kółkach, a dzieci wysypywały ziemię w swoich piaskownicach, na kompostach w ogrodach rodziców albo na suchej, pozbawionej trawy przestrzeni przeznaczonej pod budowę. Dwunastej nocy skończyliśmy kopać i na każdym końcu tunelu postawiliśmy skrzynkę na listy, choć w zasięgu wzroku nie było żadnego domu. Trzynastej spałam sama na środku tunelu i podczas, gdy nade mną przemykały samochody prosiłam ziemię, żeby pamiętała, jak to jest być twardym i mocnym kamieniem.

Następnego popołudnia razem, mag i ja, szliśmy przez osiedle, żeby obejrzeć moje dzieło. Tyle czasu spędziliśmy w piwnicy, że ujrzenie go w świetle słońca było szokiem — wyglądał tak dziwnie, wysoki i tak blady, że niemal przezroczysty, w zbyt dużej koszulce i długich, obcisłych getrach. Bałam się, że ktoś może nas razem zobaczyć; było mi wstyd za to uczucie, ale jednak na widok nadjeżdżających aut ukrywałam twarz.

Przeszliśmy przez pustą przestrzeń do samotnej skrzynki na listy. Była w kształcie gęsi w locie, lecącej do swojej siostrzanej skrzynki. Pozwoliłam sobie na odrobinę zabawy i kupiłam drugą w kształcie łabędzia, także w locie, więc wyglądały, jakby szykowały się do wielkiej bitwy. Gęś kontra Łabędź.

Powiedziałam o tym, ale mag się nie uśmiechnął.

— No i? — powiedział, wskazując na moje bliźniacze skrzynki. — Co to jest?

— Pociągnij dziób gęsi — odparłam.

Mag wyciągnął żylaste ramię i zrobił to. Skrzynka się odchyliła, razem z kawałkiem ziemi, w której była umocowana, odsłaniając drabinę, która błysnęła w słońcu i ciemny tunel poniżej.

— Ha! — powiedział mag. Zszedł na dół, a ja za nim, zamykając za nami właz.

Poinstruowałam dzieci, żeby u dołu każdej drabiny trzymały latarki, ale jeszcze ich nie przyniosły, i tunel był smoliście czarny. Wykopałam go, wyśniłam go, ale jego idealna czerń mnie sparaliżowała.

— Musisz się pochylać? — wyszeptałam. Mówić normalnym głosem wydawało się niewłaściwe.

— Trochę — odpowiedział.

— Chodź za mną — powiedziałam i poszukałam jego dłoni. Podał mi ją luźno, zostawiając mi decyzję, czy chwycić ją mocniej. Jego palce poruszały się nerwowo.

Przejście tunelu zajęło nam tylko jedną czy dwie minuty, ale kiedy nasze ciała przesuwały się przez zimny, wilgotny mrok, każda sekunda wydawała się znacząca. Zanikł nawet dźwięk samochodów jeżdżących nad głową. Mag dwa razy uderzył się w głowę, a raz ostro wciągnął powietrze, jakby zobaczył coś zdumiewającego. Jego dłoń wciąż drgała w mojej; przestrzeń między nimi była coraz cieplejsza.

— To niesamowite — powiedział. — Po prostu niesamowite.

Ścisnął moją rękę mówiąc to, a potem trzymał ją mocno. Zadrżałam.

— Zimno? — spytał z dziwnym napięciem.

— Nie! — odpowiedziałam równie nerwowo. — Nie, nie, w porządku.

Z ogłuszającym trzaskiem wpakowałam się prosto w drabinę. Zachichotałam i puściłam jego rękę. Po krótkim wahaniu także się roześmiał.

Postawiłam stopę na szczeblu.

— To naprawdę niesamowite — znów powiedział mag. — Masz prawdziwy talent.

Zatrzymałam się w połowie wspinaczki, żeby rozkoszować się tą pochwałą, a jego pierś otarła się o moje ramię; znajdowaliśmy się bliżej, niż zdawałam sobie sprawę.

— Dziękuję? — powiedziałam. Ledwie mogłam oddychać.

Mag znów sięgnął po moją dłoń. W ciemności jego oddech musnął moją szyję. Uczucie było cudowne, ale skręcił mi się żołądek.

Cofnęłam rękę i wspinałam się dalej.

W świetle, kiedy mag wyłonił się z tunelu, zajęłam się otrzepywaniem ubrania z ziemi. Pole u moich stóp było ciemne, mokro brązowe, niedawno zaorane i bogate. Wszędzie wokół mnie rosły zielone kiełki, świeże i żywe w słońcu. Mag umieścił skrzynkę na miejscu i zaśmiał się do siebie dziwnym, wysokim głosem. Nie odwracałam się do niego. Nie chciałam zobaczyć, jaką absurdalną pozę przyjął, jaka okropna osoba sprawia, że serce waliło mi jak młotem, a na skórze pojawił się pot.

— Zrobiłaś wspaniałą drogę — powiedział za moimi plecami. Odwróciłam się; gładził palcem brzeg skrzynki z łabędziem. Spojrzał na samochody ryczące pomiędzy nami a domami.

— Powinniśmy… wrócić tunelem?

Mój żołądek podskoczył.

— Przebiegnę przez drogę — powiedziałam.

Patrzył mi w oczy, a kiedy to powiedziałam, twarz mu zmiękła.

— W porządku. Uciekaj — powiedział z cichym śmiechem. — Ja się tam jeszcze rozejrzę.

Przez długą, pełną napięcia chwilę zawahał się, podczas gdy ja czekałam na lukę pomiędzy samochodami. Wreszcie otworzył właz i zniknął pod ziemią. Sekunda, może dwie, przerwy między samochodami i ruszyłam biegiem. Kiedy znalazłam się po drugiej stronie zmusiłam się, aby zwolnić do tempa spacerowego, ale szłam energicznie, jakbym wiedziała, że ktoś za mną idzie. Dłonie u boków miałam zwinięte w pięści, a przez głowę przelatywał mi stały strumień kurwa, kurwa, kurwa. Ale moja skóra czuła tylko pieszczotę jego kciuka na dłoni, muśnięcie oddechu i mocne, wilgotne odczucie jego ciepła pod ziemią.

Potem przez kilka tygodni nie widziałam się z nim. Miałam wymówki realne i kilka wymyślonych. Rodzinne wakacje, Wielkanoc, „chora” na „grypę”. Nie zamierzałam się wycofać, ale nie chciałam wracać, dopóki nie zakotwiczę mocniej w prawdziwym świecie. Uznałam, że nadszedł czas, żeby znów stać się normalną nastolatką.

Moja mama była przejęta zabierając mnie na zakupy do centrum handlowego i kupując jasne T-shirty i kwieciste sandały. Tata był równie przejęty, kiedy dołączyłam do obsługi sceny na wiosenne przedstawienie (żeby wykorzystać moje umiejętności budowlane) — nazwał to „zdrowym hobby”. W szkole po raz pierwszy od miesięcy podczas lunchu usiadłam ze starymi przyjaciółmi i zaczęłam żartować w klasie. Nie powiedziałam nic o magii, i nikt nie pytał. Kiedy wróciłam do maga, siedzieliśmy w stosownej odległości i wróciliśmy do dziur i bluesowych nagrań. Nie dał mi nowego zadania, a ja nie prosiłam.

Wtedy zaczęły się sny.

Początkowo nie mogłam ich sobie przypomnieć. Na powierzchni przemykały jakieś obrazy, zrujnowane miasta, wezbrane rzeki, sięgające nieba drzewa, ale nie wiedziałam, dlaczego budzę się o świcie odwodniona, zdezorientowana, czasem pobudzona, czasem wystraszona. Wreszcie przy łóżku położyłam notatnik, a kiedy się budziłam, wszystko zapisywałam. Moja ręka poruszała się po papierze; czytałam to, co pisałam.

* * *

Miałam siostrę, i musiałyśmy zbudować dom. Dom był zarazem arką — miał nas uratować przed katastrofą. Zrobiłyśmy go z kamieni, był okrągły. Ale kiedy weszłam do środka to był dom moich rodziców, z białymi dywanami i ścianami w kolorze piasku. Otworzyłam drzwi, szukając mojego okrągłego domu, ale pokoje były wypalone. Zwęglone, zniszczone meble. Okropne plamy na podłodze. Znalazłam mój dom w piekarniku. To było jedno, puste pomieszczenie, z brudną podłogą i kamiennymi ścianami wznoszącymi się wokół mnie. Przez otwór wpadało światło słońca. W plamie światła czekała na mnie naga kobieta. Miała szare włosy i duże, piękne piersi. Byłam zawstydzona. Cały czas gapiłam się na trójkąt włosów między jej udami. Chciałam, żeby mnie pocałowała, ale kiedy to zrobiła, moje usta wypełniły się ziemią. Upadłam na wzorzystą kanapę mojej matki, krztusząc się, ponieważ…

* * *

Nie wiedziałam, jak skończyć to zdanie. Wsunęłam dłoń w majtki i dotknęłam się między nogami. Byłam mokra i miękka jak… jakbym kogoś chciała. Ale te sny mnie przerażały. Albo to krztuszenie mnie przeraziło.

W tym tygodniu z łomoczącym sercem wróciłam do piwnicy maga. W szkole ledwo trzymałam się na nogach ze zmęczenia, bo każdego ranka budziłam się chwytając spazmatycznie oddech. Wyraźniej musiałam poprosić go o pomoc. Jednak ten sen wydawał się zbyt osobisty, zbyt prawdziwy, żeby mu go opowiadać.

Mag czekał na mnie na swojej pomarańczowej kanapie, brzdąkając na gitarze. Usiadłam na jej drugim końcu, na oparciu i pochyliłam, opierając łokcie na kolanach.

Mag nie uniósł wzroku znad gitary.

— Co chciałabyś mi powiedzieć?

— Skąd wiedziałeś? — zdziwiłam się.

Odłożył gitarę i uśmiechnął się do mnie tak, jak nie uśmiechał się od czasu wyprawy do tunelu.

— Wyglądasz na bardzo przejętą.

Spuściłam wzrok na swoje stopy, próbując znaleźć odpowiednie słowa.

— Miewam sny — powiedziałam wreszcie. — Właściwie sen. O kamiennym domu z sekretnym pokojem — urwałam, a mag kiwnął głową, zachęcając mnie. — I… jest tam naga kobieta. Kiedy ona… kiedy mnie całuje, moje usta wypełniają się ziemią i dławię się.

Mag podskoczył na te słowa.

— Dlaczego nic mi nie powiedziałaś?

— Ja… przepraszam.

Spojrzał na swoje palce, postukujące dotąd o kościste kolana. Wyglądał jak mały chłopiec głowiący się nad trudnym problemem. Wreszcie przestał przebierać palcami i wyciągnął je do mnie — mógł dosięgnąć tylko mojej stopy opartej o siedzenie. Złapał ją.

— Ile chcesz wiedzieć o magii? — spytał.

Był zdenerwowany, patrzył na mnie z taką uwagą, jakbym miała wybuchnąć.

— Wszystko — powiedziałam bez namysłu.

Poprawił się na kanapie; jego spodnie zaszeleściły o materiał obicia.

— Jest na to wiele sposobów — ujarzmienie fal mocy, co pokazuje ci ten sen — powiedział. — Jedne drogi są szybsze i trudne. Inne wolniejsze i bardziej bezpieczne. Nadszedł czas, abyś dokonała wyboru.

Chwila zastygła — wyraz jego oczu, dłoń na mojej stopie, moje drżące nogi — a ja patrzyłam na tę scenę beznamiętnie, jakby z bardzo wysoka. Znałam typowe teksty, słyszałam wszystkie plotki, czytałam romansidła. To zawsze było następne. Jednak w prawdziwym życiu wydawało się nienaturalne i nierealne.

Mag znów zaczął mówić, jakby cisza go przerażała.

— Ten sen mówi, że twoja magia — cóż, że twoja magia jest powiązana z seksem. Magowie ziemi tak mają, zwłaszcza w młodym wieku, przy tych wszystkich buzujących hormonach; kiedy byłem w twoim wieku także miałem sny, a moc i pożądanie, które się przeze mnie przewalały, kompletnie mnie wyczerpywały. Ponieważ nie potrafiłem ich skoncentrować. Ja… ja mógłbym pomóc ci przez to przejść. Pomóc ci to uziemić, w innym wypadku nadal będziesz miała te sny. Rozumiem, że to sprawia, że jesteś zdenerwowana, bo tak cię wychowano, ale ja…

Nie byłam w stanie się odezwać. Tylko kiwnęłam głową.

— Tak? — powiedział. — Tak, na co?

Miałam gwałtowną chęć zwinięcia się na kanapie i chichotania jak dwunastolatka na dźwięk słowa „seks”. Ukryłam twarz w dłoniach.

— Chcę, żebyś mi pomógł — powiedziałam przez palce.

Pochylił się w moją stronę.

— Jak?

Odciągnął mi ręce z twarzy i pogładził kciukami wewnętrzną stronę moich nadgarstków. W tym momencie był taki piękny, a jego twarz wydawała się składać z warstw, jakbym mogła go zobaczyć poprzez czas, mojego przystojnego starego nauczyciela, mojego wygłodniałego młodego mężczyznę. Czułam się chora, nie potrafiłam określić, ze strachu, czy z pożądania. Powiedział, że mogę być przestraszona.

Patrzył na mnie, czekał.

Pocałowałam go, prosto w usta. Objął mnie ramionami i pociągnął na siebie tak, że go dosiadałam. Nasze biodra pasowały do siebie, był twardy pode mną.

Znów przewalił się przeze mnie strach i ukryłam twarz w jego szyi. Nie byłam w stanie na niego spojrzeć.

— Nie możesz się do tego przywiązywać — powiedział mi do ucha. — Tu chodzi o pracę, nie o mnie. Jestem żonaty.

Mówiąc to głaskał mnie po głowie, potem przesunął mi dłonią po karku, w dół pleców i przytrzymał na biodrze. Nikt nigdy nie dotykał mnie w taki sposób, tak łagodnie, z takim zdecydowaniem. Widziałam, jak podczas przesilenia wyje do księżyca, tę wolność, tę szczelinę w lodzie. Jego szyja była sucha i pachniała jak glina.

— Chcę — powiedziałam i oderwałam się od niego. — Chcę być magiem.

Ujął dłonią moją twarz i pogładził ją.

— Jesteśmy do siebie bardzo podobni — powiedział i wsunął mi drugą rękę między uda.

* * *

Kiedy zaczęliśmy uprawiać seks dałam sobie spokój z byciem normalną nastolatką. Chciałam mówić tylko o magii i magu, ale nikt nie chciał o tym słuchać. Moi przyjaciele nazywali mnie Cichy Bob i przestali do mnie dzwonić w weekendy. Rodzice pochwalili ostrożnie powrót mojego entuzjazmu do magii, ale sztucznym tonem, więc wiedziałam, że w gruncie rzeczy tego nie pochwalają. Dziewczyna, pracująca przy przedstawieniu, z którą się zaprzyjaźniłam, spytała wreszcie bez ogródek, co mi się stało i powiedziałam jej, co robimy z magiem. Wywróciła oczami.

— No tak.

To nie było „no tak”. To było niebezpieczne i radosne. Czas spędzony razem był pełen kolorów, podczas gdy wszystko inne w moim życiu było szare i beżowe. Uprawiałam już seks, dokładnie dwa razy, z chłopakiem, którego tak nie lubiłam, że wyrzuciłam z pamięci jego nazwisko. To było szybkie, bolesne i głęboko rozczarowujące. I to wszystko? To dzięki temu kręci się świat? Więcej troski poświęcił po wszystkim zawiązaniu prezerwatywy i ceremonialnemu wyrzuceniu jej przez okno samochodu.

Mag dotykał mnie tak, jakbym była czymś cennym. Całował mnie głęboko, przesuwając palcami po mojej twarzy. Zanurzał twarz między moje nogi i sprawiał, że oblewałam się potem, krzyczałam, płakałam. Wchodził we mnie i kazał mi się koncentrować.

— Co widzisz? — mówił, wciąż i wciąż, poruszając się we mnie. — Co widzisz?

Widziałam jego twarz, jego ucho, jego ramiona, jego bark, jego pierś. Wdychałam zapach bogatych i płodnych rzeczy. Nie zajmowaliśmy się magią; może sami nią byliśmy. Kiedy później szłam do domu ziemia rozświetlała się pod moimi stopami.

Przestałam śnić o domu, ziemi i kobiecie. Teraz w snach byłam pod ziemią. Obok mnie były nasiona i zwłoki. Kiedy się budziłam wierzyłam, że byłam jednym z nasion, ale myśl o tych snach przyprawiała mnie o dreszcze.

Na tydzień przed zimowym przesileniem zastałam maga siedzącego wraz z żoną w kuchni na piętrze. Czekał na mnie kubek kawy.

Chciałam od razu uciec. Ale mag wyglądał na spokojnego, a jego żona uśmiechnęła się do mnie. Spojrzałam po sobie, szukając pretekstu do wyjścia. Jeżeli jeszcze nie wiedziała, że sypiam z jej mężem — może magowie rozumieją takie rzeczy?

Kiedy usiadłam oświadczyła, że chciałaby mnie zaprosić na kobiece święto przesilenia. Zgodzili się z mężem, że dobrze by było, gdybym poznała bardziej tradycyjny obrządek.

Spojrzałam na maga; twarz nadal miał spokojną. Jego żona wciąż się do mnie uśmiechała. Nie miałam pojęcia, czym był „tradycyjny obrządek” i dlaczego był konieczny dla mojej edukacji. Większość rytuałów, jakie znałam, dotyczyła dotykania jej męża.

— Jasne — powiedziałam gładkim i pewnym głosem.

— Świetnie! — odparła żona maga.

Potem mag i ja wróciliśmy na dół i zaczęliśmy zdejmować ubrania, jakby to była najbardziej naturalna rzecz na świecie.

— Czy ona, och, wie? — spytałam, kiedy całował mnie w szyję.

— Nie rozmawiajmy o tym, proszę — powiedział i pocałował mnie w usta. To nie była odpowiedź na moje pytanie, ale wiedziałam dość, żeby nie drążyć tematu. Jego dłonie już manipulowały przy moim staniku.

— Jesteś rozgrzana — powiedział.

Uśmiechnęłam się z twarzą w jego ramieniu.

— Ty też.

* * *

Rytuał przesilenia miał miejsce w parku, który kiedyś był polem bitwy. Kiedy przejeżdżałam przez główne wejście celowały we mnie działa z czasów wojny o niepodległość. W moim małym samochodzie było gorąco. W tym roku nie musiałam się wymykać; moim rodzicom spodobały się słowa „tradycyjny rytuał”. Owinęłam się w najgrubszą kurtkę narciarską i założyłam śniegowce, chociaż na ziemi była tylko cienka warstwa szronu. Ściemniło się już o szesnastej trzydzieści, a teraz ciemność była tak głęboka, że światło reflektorów przebijało się tylko na kilka stóp.

Mój samochód pełznął wąskimi drogami przez ciemność na szczyt wzgórza, gdzie kiedyś armia Waszyngtona spotkała się z Brytyjczykami. Teraz była tam tylko zamarznięta trawa i uśpione drzewa, ani śladu duchów czy rozlewu krwi. W miejscu, gdzie polecono mi się zatrzymać, stał jeden samochód i kilka rowerów, które podczas tak zimnej nocy wydawały się reliktami innej epoki. Kiedy wspinałam się na wzgórze, na szczycie którego płonęło wielkie ognisko, pod nogami chrzęścił mi szron. Wokół kolejnego działa zgromadziło się co najmniej dziesięć kobiet. Zdejmowały ubrania i wieszały je na lufie.

Żona maga, która właśnie miała ściągnąć sweter przez głowę, zauważyła mnie i pomachała.

Kobiety witały się jak stare znajome. Miały między dwadzieścia a osiemdziesiąt lat, ale większość była w średnim wieku. Było tam także kilka moich rówieśniczek; niektóre kobiety przedstawiały je jako swoje uczennice. Żona maga otoczyła mnie zaborczo ramieniem i oświadczyła grupie, że jestem uczennicą jej męża.

— Czyli pracuje z ziemią, tak? — powiedziała jedna z kobiet.

— Owszem — odparła żona maga w sposób sugerujący, że nie jest pewna, jak mi idzie.

Kilka kobiet zachichotało, a jedna czy dwie rzuciły mi nieprzyjemne spojrzenia. Inne uśmiechały się do mnie na poły ze zrozumieniem, na poły z zażenowaniem.

Żona maga wywróciła oczami i zwróciła się do mnie.

— Odprawiamy ten rytuał nago. Nie masz nic przeciwko temu?

— Pewnie, że nie — jedna z kobiet wyszeptała do drugiej.

— Jasne? — powiedziałam, nic nie rozumiejąc.

— W takim razie rozbieraj się — powiedziała żona maga i odwróciła się do armaty, na której powiesiła płaszcz. Ściągnęła przez głowę sweter obnażając piersi, które wylewały się z czarnego stanika. Nie miałam świadomości, że się gapię, dopóki kobieta, która złapała moje spojrzenie nie uśmiechnęła się znacząco. Pochyliłam się, żeby zdjąć buty.

— Jest słodka — naga kobieta powiedziała do żony maga, takim tonem, że zabrzmiało to jak atak.

— Twoje szczęście, że masz takiego przyziemnego męża — dodała inna.

— Nie, ma szczęście, że żaden z jego uczniów nigdy się nim nie zainteresuje — powiedziała pierwsza kobieta ze śmiechem.

Żona maga spojrzała na mnie dziwnie; udawałam, że jestem pochłonięta rozpinaniem spodni. Czy był jakiś powód sprawiający, że nie powinnam być atrakcyjna dla maga?

— Jest utalentowanym dzieckiem — odparła żona maga. — Dobrze, że znów ma taką uczennicę.

Kiedy zmagałam się z kolejnymi warstwami ciuchów, reszta kobiet podeszła do ciepłego ognia. Gdy tylko zsunęłam spodnie nogi zaczęły mi dygotać i pokryły się gęsią skórką. Tak szybko, jak tylko mogłam zdarłam z siebie resztę ubrań i pobiegłam do ogniska, spodziewając się ulgi. Zamiast tego żar uderzył we mnie jak mur. Miałam wrażenie, że jestem uwięziona między dwoma ścianami, gorącego ognia przed sobą i lodowatego zimna z tyłu. Kobiety wokół mnie stały swobodnie, śmiejąc się i gawędząc. Było im ciepło. Znów byłam poza ich społecznością. Mag przypuszczalnie właśnie wstawał z łóżka, przygotowując się do odwiedzenia jaskini i poznania tajemnic. Wydawało się to bardziej na miejscu niż ta publiczna golizna i kobiety rozmawiające o mnie, jakby mnie tu nawet nie było.

— Dla ludzi takich jak my ten rytuał jest najtrudniejszy — odezwał się przy mnie głos. To była ta kobieta, która zauważyła moje spojrzenie. Ręce miała skrzyżowane na piersiach, jak ja, i drżała z zimna.

— Nasz żywioł jest zbyt senny, żeby nas ogrzać. Ale to my jesteśmy najważniejsze. Nigdy jeszcze tego nie robiłaś, prawda?

Czułam się jak dziewczynka pierwszego dnia w szkole, którą mama ubrała i dała garść bezużytecznych rad.

— W zeszłym roku poszłam do jaskini z moim nauczycielem — powiedziałam.

— To skryty człowiek — powiedziała kobieta z namysłem. — Dobrze, że w tym roku jesteś tutaj, nawet jeśli jest ci zimno, jesteś zakłopotana i… oszołomiona.

— Oszołomiona? — powiedziałam.

— Och, rozumiesz. Kobiety ziemi. Nasza krew jest gorąca, nawet jeśli marzniemy.

Uśmiechnęła się mówiąc to, ale już na mnie nie patrzyła; była zakłopotana. Rozejrzałam się po kręgu nagich kobiet, pomarańczowych i pięknych w świetle ognia. Kiedy na nie patrzyłam zalało mnie gorąco, znajome, ukryte uczucie; chciałam ich dotykać, całować je i zobaczyć, czy moje usta nadal są pełne ziemi. Czy to o tym mówiła ta kobieta? Jak się czuję patrząc na nie?

Żona maga lśniła w ogniu.

— Chodź — powiedziała druga kobieta ziemi, wyrywając mnie z zapatrzenia. — Zaczynamy.

Przykucnęła i zaczęła kopać w zimnej, zmarzniętej ziemi. Pracowała rękami, aż zmiękła i rozrzucała ją pełnymi garściami. Kucnęłam i dołączyłam do niej. Ziemia w moich dłoniach była ziarnista i sucha, ale przylgnęła mi do skóry, jakbym była magnesem.

Czas zadrżał. Moje ręce wyciągały ziemię, ale jej nie rozrzucały. Kopałam i kopałam. Żona maga oświetlona ogniem raz, dwa, zbyt wiele razy. Spłonęła w nim. Unicestwił ją. Płonęła równo, jak knot. Czas zupełnie się rozmył. Całymi dniami wcierałam sobie ziemię w ramiona, uda, policzki. Każde ziarenko gleby wkręcało się w moją skórę, przenikało ją, zmieniało mnie. Kobiety złapały się za ręce i zaczęły krążyć wokół ognia. W lewej ręce trzymałam gliniastą dłoń kobiety ziemi, a w prawej mokrą i lodowatą. Kobiety powietrza tańczyły w stronę przeciwną do ruchu wskazówek zegara, kierując kręgiem; poderwały się w powietrze, pociągając ze sobą kobiety ognia i wody. Ale kobieta ziemi i ja miałyśmy stopy z kamienia i utrzymywałyśmy krąg blisko zamarzniętej powierzchni.

W tej samej chwili uklęknęłyśmy na ziemi, przez brudne palce szepcząc swoje pytania, nadzieje i lęki. Wylewały się ze mnie pytania, a odpowiedzi wracały z doskonałą jasnością. Rozumiałam drogi, rozumiałam skały, rozumiałam glebę i rośliny i nawet ośmieliłam się zapytać o gorącą lawę płynącą pod spodem. Kobiety wody spały na plecach, z ramionami falującymi, jakby pływały. Kobiety powietrza obsiadły drzewa. A żona maga, wciąż płonąca, patrzyła na mnie oczami pełnymi niedowierzania, albo może gniewu, albo może żalu, albo szczególnej mieszaniny tych trzech, która pojawia się, gdy odkrywasz, że to, co wydawało ci się niemożliwe było prawdą.

Zanim mogłam zareagować na to spojrzenie znów byłam w kręgu, obracał się coraz szybciej i szybciej, teraz prowadził nas ogień, wypalając lód z kobiet wody, sprawiając, że kobiety powietrza unosiły się pod niebo, topiąc nasze kamienne stopy w glinie.

Lód kobiet wody stopniał i teraz krąg poruszał się tak szybko, że aż płynął. Pędziłyśmy wokół ognia, przenosząc się od strumienia do rzeki, do oceanu, do deszczu, nogi mi się załamały i spadłam z wysoka…

Krąg tupał mocno, ŁUP, ŁUP, ŁUP. Gdzie tylko opadły moje stopy wystrzeliwały zielone kiełki; w zimnie mogły tylko znów umrzeć, to było okrutne i piękne. Już się nie poruszałyśmy, ani nie płynęłyśmy, ani nie spadałyśmy; potrząsałyśmy ziemią i krzyczałyśmy jednym głosem.

— OBUDŹ SIĘ! OBUDŹ SIĘ! OBUDŹ SIĘ!

To nie był tylko taniec wokół ognia. Kobieta ziemi i ja otaczałyśmy sobą cały świat. Byłyśmy ziemią, a te kobiety krzyczały nasze imię.

Kiedy na horyzoncie pojawiła się pierwsza linia światła, krąg się rozpadł. Słońce wypaliło magię jak mgłę, a w świetle dnia byłyśmy spocone, pokryte sadzą, zdyszane i gołe. Kobiety rzuciły się zagasić ognisko, oczyścić ciała, włożyć ubrania. Kiedy wszyscy dookoła wracali do normalności stałam nieporuszona, z pędzącymi myślami, sercem strąconym z ogromnej wysokości. Na wschodzie niebo pokryło się błękitem, a ziemia otworzyła oczy.

Wreszcie kobieta ziemi wzięła mnie za ramię i zaprosiła, żebym spotkała się z nimi w lokalnej knajpce na naleśnikach i kawie. Te fragmenty realnego świata — kawa, śniadanie, błyszczące, czerwone buty — wyrwały mnie z transu. Poczłapałam do armaty i ubrałam się, próbując poskładać razem ostatnie wydarzenia.

Kiedy ściągnęłam z działa moją zamarzniętą czapkę podeszła do mnie żona maga. Poczułam strach, choć nie pamiętałam, dlaczego. Coś związanego z ogniem. Słońce właśnie wstawało i jej czarne włosy były pełne blasku. Ledwie widziałam jej twarz.

— Co o tym myślisz? — zapytała niemożliwym do rozszyfrowania tonem.

Gniotłam czapkę w dłoniach, pozbywając się szronu.

— To było… to było niesamowite.

Żona maga skrzyżowała ramiona.

— Czy to dobra rzecz?

— Tak! — odpowiedziałam. — Chciałabym… więcej magii takiej, jak ta.

— Co właściwie robiłaś… — zaczęła, potem przerwała.

Odpowiedź na pytanie — pot, odpływ energii — wdarła się do głowy i znów ją zobaczyłam, jak ze zmartwioną miną wpatruje się we mnie przez ogień. Cofnęłam się o krok, zanim przypomniało mi się, że nie jestem w stanie biec.

— Mogę cię o coś zapytać? — powiedziała.

Proszę, nie rób tego, pomyślałam.

— Jasne — odparłam.

Westchnęła, jakby jeszcze nie przemyślała tego pytania.

— Kiedy mój mąż rozmawiał z tobą po raz pierwszy, co widziałaś? — zapytała wreszcie.

Bardzo chciałam skłamać, ale wiedziałam, że tego się spodziewa.

— Kobiece biodro, w sukience — odparłam.

Żona maga skinęła głową.

— A kiedy śpisz, to co ci się śni?

— Że jestem pod ziemią.

To ją poruszyło.

— Cóż, nie wiem, co zrobić z takim snem, ale…

— Przedtem — przerwałam jej — śnił mi się dom i naga kobieta, która mnie całowała i wypełniała mi usta ziemią, aż się dławiłam.

Milczała i patrzyła na mnie. Zastanawiałam się, czy nie powiedziałam za dużo.

— Powiedziałaś mojemu mężowi o tym śnie?

— Tak.

— Co ci powiedział?

Znów potrzeba powiedzenia kłamstwa; odepchnęłam ją.

— Że to… o seksie.

Żona maga zaśmiała się raz, mocno i ostro.

— A ty nie wpadłaś na to sama? — powiedziała.

Jej słowa były jak cios, skierowany tak przeciwko mnie, jak jemu. Rozzłościłam się.

— Te sny były przerażające — oświadczyłam. — Powiedział, że może mi pomóc.

Żona maga popatrzyła na mnie.

— Magia powinna być przerażająca.

Słońce wyłoniło się zza horyzontu i w jednej chwili światło się zmieniło. Kobieta jeszcze raz na mnie spojrzała i odeszła, zabrać się z kimś do kawiarni. Poczekałam, aż zniknie i pojechałam do domu maga.

Mag podszedł do drzwi w szlafroku, z włosami mokrymi po prysznicu. W środku było tak ciepło, że zaczęłam się pocić pod kurtką. W kuchni zdjęłam z siebie kilka warstw, kładąc je na blacie koło kuchenki. Myślałam, co by się stało, gdybyśmy teraz otworzyli piekarnik.

Patrzył, jak zdejmuję zimowe buty. Oczy miał zaczerwienione od dymu, a ramiona bardziej zgarbione niż zwykle. Zastanawiałam się, o co minionej nocy zapytał ziemię. Poprosiłam o kawę.

Kawa, napój, nad którym się rozmawia. Miałam pytania i zamierzałam je zadać. Wcisnął mi w ręce kubek, a kiedy piłam, stał zbyt blisko.

— Udane przesilenie? — odezwał się.

— Hm. Tak — powiedziałam.

— Tęskniłem za tobą poprzedniej nocy — powiedział.

Tęsknił za mną! westchnął mój mózg. Zdusiłam tę myśl.

— Posłuchaj, ja… — zaczęłam.

Pocałował mnie. Przycisnął sobie moją dłoń do nagiej piersi, przesunął ją w dół, między fałdy szlafroka. Jego skóra była ciepła i wilgotna.

Odstawiłam kubek na blat, bo inaczej by mi wypadł. Wyrwałam się z jego ramion i odwróciłam.

— Jestem wkurzona! — powiedziałam, otaczając się ramionami.

— O co… w czym rzecz? — zapytał.

— Czy ty naprawdę mi pomagasz?

Mag zrobił krok w moją stronę, potem dwa. Położył dłonie na moich ramionach.

— Sądzę, że wiesz to lepiej ode mnie.

Potrząsnęłam głową, potem odwróciłam się i wtuliłam twarz w jego ramię.

— Nie wiem.

Pogłaskał mnie po włosach i przylgnęłam do niego. Uniósł moją twarz i pocałował mnie ostrożnie. Kiedy odwzajemniłam pocałunek, przycisnął mnie do siebie. Jego dłonie gniotły moją koszulkę, walczyły z zapięciem jeansów; zsunął ze mnie ubranie, a potem pozwolił, by jego szlafrok opadł na podłogę. Przez chwilę trzymał mnie nagą, ciepło słońca pieściło naszą skórę. Potem poprowadził mnie do piwnicy, gdzie byliśmy bezpieczni. Przełożył mnie przez sofę i wślizgnął się we mnie, pieprząc mnie mocno, aż zaparłam się rękami o szorstki materiał. Potem byłam na plecach, a on całował mnie po twarzy wspinając się na mnie. Chciałam objąć go nogami, ale odepchnął je i usiadł, pieprząc mnie, patrząc na mnie z góry z dziwnym wyrazem twarzy. Kiedy zaczął się zbliżać do końca położył się na mnie poruszając spoconym ciałem. Poczułam się pogrzebana, pod ziemią. Jego oddech na moim ramieniu był zbyt gorący, kiedy wytrysnął na mój brzuch. Potem go wytarł i przysiadł koło mnie. Pogładziłam jego szare włosy.

Powiedziałam to, zanim stchórzyłam.

— Kocham cię.

Nie byłam pewna, czy tak jest naprawdę, ale tak długo czekałam, żeby to powiedzieć, że nie chciałam stracić szansy.

— Nie mów tak — wymruczał i pocałował mnie w ucho.

Po tym, jak wyszłam, jeździłam w kółko po miasteczku. Jeździłam po szarych ulicach łączących moją okolicę z supermarketem, targowiskiem, pizzerią, stacją benzynową, moją szkołą. Tak wcześnie rano parkingi były opustoszałe, a puste, anonimowe budynki wyglądały złowieszczo bez ludzi. Nie chciałam się gapić na te miejsca, ale nie wiedziałam, dokąd jechać. Do mojego domu? Z powrotem do niego? Do Kalifornii? Gdzie jechać, kiedy tak się czujesz? Nie potrafiłam nazwać paniki, która mnie wypełniała; nie widziałam ostro.

Skrzynki na listy wciąż oznaczały położenie mojego tunelu, chociaż pole kukurydzy było zamarznięte, a na pustym kawałku ziemi ziała wielka dziura pod piwnicę nowego domu. W tunelu znalazłam kilka zakurzonych latarek; wzięłam jedną w kształcie superbohatera z kreskówki. Bateria była słaba, ale wypatrzyłam pogniecione papierki po cukierkach, poniszczone zabawki, połamany rower, górkę zamarzniętych kredek. Zapomniałam, że dzieci są obrzydliwe. Zwinęłam się na poplamionym prześcieradle z dinozaurem, położyłam głowę na wybebeszonym lwie przytulance i zgasiłam latarkę.

Ledwie zbudzona ziemia nie dała mi żadnej rady, żadnych fantastycznych snów. Rozpłakałam się i wycierałam nos w rękaw kurtki. Na kolację zjadłam zachowany od Halloween cukierek. W moim śnie dziewczyna taka jak ja, wymiotowała do dziury w ziemi.

Kiedy wyszłam na powierzchnię był już późny ranek. Po nocy w samochodzie mój telefon komórkowy zamarzł; żadnych nieodebranych połączeń. Numer maga miałam na początku listy ostatnio wybieranych; zadzwoniłam.

Kiedy telefon dzwonił, jeden sygnał, dwa, trzy, cztery, cała mowa, którą przećwiczyłam pod ziemią ulotniła mi się z głowy. Obmyślałam pełną godności wiadomość, kiedy odezwał się jego głos.

— Halo?

— Hej — powiedziałam. Mój głos był tak zachrypnięty, że odkaszlnęłam i powtórzyłam. — Hej.

— Hej — powiedział.

Zapadła cisza.

— Chciałabym wpaść — odezwałam się wreszcie.

— Gdzie jesteś? — zapytał. Głos miał nabrzmiały oczekiwaniem. Może jego żona wciąż była poza domem.

— Słuchaj, nie mogę… nie chcę… nie mogę z tobą sypiać, rozumiesz? — wyrzuciłam z siebie. Wzięłam głęboki wdech. — Mogę przyjść porozmawiać?

— Dziś nie jest dobrze — odparł mag. — Spotkamy się tak, jak zwykle. Zadzwoń do mnie w tygodniu.

Byłam zbyt zaskoczona, żeby odpowiedzieć.

— Yyy… okay — powiedziałam.

Rozłączył się, a ja wpatrywałam się w ekran telefonu, jakby miała się na nim pojawić odpowiedź wyjaśniająca, co się właśnie stało. Nic się nie wydarzyło.

Musiałam spróbować kilka razy, zanim silnik odpalił z jękiem i wskoczył na bieg. Nie miałam zamiaru do niego dzwonić. Nie miałam zamiaru przyjść jak zwykle. Nie wiedziałam, co mam robić. Samochód się poruszał, a ja wraz z nim; nie zauważyłam. Wydobyłam się na światło dzienne, zakiełkowałam. Za oknem przesuwały się farmy. Pola kukurydzy były martwe i zamarznięte, ale kątem oka widziałam, jak kipią pod szronem. Ziemia się przebudziła. Ja także.

Przełożyła Martyna Plisenko

Ian McDonald

MAŁA BOGINI

Pamiętam noc, kiedy stałam się boginią.

O zachodzie słońca do hotelu przyszedł po mnie mężczyzna. Z głodu miałam lekką głowę, bo mnisi oceniający dzieci powiedzieli, że w dniu testu nie wolno mi nic jeść. Byłam na nogach od świtu; kąpiel, ubieranie i makijaż zajmowały dużo czasu i były męczące. Moi rodzice obmyli mi stopy w bidecie. Nigdy wcześniej nie widzieliśmy czegoś takiego i wydawało się, że właśnie do tego służy. Nikt z nas nigdy nie mieszkał w hotelu. Uważaliśmy, że jest niesłychanie wytworny, choć teraz widzę, że to była zwykła, turystyczna sieciówka. Pamiętam zapach cebuli duszonej na maśle, kiedy jechałam windą na dół. Pachniała jak najlepsze jedzenie na świecie.

Wiem, że ci mężczyźni musieli być kapłanami, ale nie pamiętam, czy mieli na sobie formalne stroje. Moja mama płakała w lobby, mój tata miał zaciśnięte usta i szeroko otwarte oczy, w taki sposób, kiedy dorośli chcą się rozpłakać, ale nie chcą, żeby ktoś zobaczył łzy. W tym samym hotelu były jeszcze dwie inne dziewczynki czekające na test. Nie znałam ich; były z innych wiosek. Ich rodzice szlochali otwarcie. Nie mogłam tego zrozumieć; przecież ich córki mogły być boginiami.

Na ulicy rikszarze i piesi pohukiwali i machali na nas, ze względu na nasze czerwone szaty i trzecie oko na czole. Devi, spojrzenie devi! Najlepsza ze wszystkich wróżb! Pozostałe dziewczynki mocno przywarły do rąk mężczyzn. Uniosłam spódnice i wsiadłam do samochodu z przyciemnianymi szybami.

Zabrali nas do Hanumandhoka. Policja i maszyny trzymały ludzi z dala od Durbar Square. Pamiętam, że długo gapiłam się na roboty, z tymi ich nogami jak stalowe kurczaki i nagimi ostrzami w chwytakach. Własne maszyny bojowe Króla. Potem zobaczyłam świątynię z wielkimi dachami sięgającymi w górę, w górę i w górę, w czerwony zachód słońca i przez chwilę pomyślałam, że dachy krwawią.

Pokój był długi, mroczny i duszny Słabe wieczorne światło lśniło w drobinach kurzu w rysach i pęknięciach rzeźbionego drewna tak jasno, że wydawało się płonąć. Z zewnątrz słychać było odgłosy ruchu ulicznego i gwar turystów. Mury wydawały się jednocześnie cienkie i grube na kilometry. Durbar Square był innym światem. Pokój pachniał metalicznie. Wtedy tego nie rozpoznałam, ale teraz wiem, że był to zapach krwi. Pod wonią krwi wyczuwało się kolejną, nagromadzonego czasu. Jedna z dwóch kobiet, które miały być moimi strażniczkami, gdybym przeszła test, powiedziała mi, że świątynia ma pięćset lat. Była niska i pękata, z twarzą, która cały czas wydawała się być uśmiechnięta, ale kiedy przyjrzało się uważniej, to wcale taka nie była. Usiadłyśmy na czerwonych poduszkach rozłożonych na podłodze, podczas gdy mężczyźni przyprowadzili pozostałe dziewczynki. Niektóre z nich już płakały. Kiedy było nas dziesięć, obie kobiety wyszły, zamykając drzwi. Przez długi czas siedziałyśmy w upale długiego pokoju. Niektóre dziewczynki wierciły się i rozmawiały, ale ja skupiłam się całkowicie na rzeźbieniach ścian i wkrótce się zatraciłam. Zawsze było mi łatwo się zatracić; w Shakya mogłam zniknąć na całe godziny w ruchu chmur nad górami, w przepływie szarej rzeki w wąwozie, w trzepotaniu chorągiewki modlitewnej na wietrze. Moi rodzice widzieli w tym znak wrodzonej boskości, jeden z trzydziestu dwóch, które naznaczały te dziewczynki, w których mogła zamieszkać bogini.

W gasnącym świetle czytałam opowieść o tym, jak Jayaprakash Malla grał w kości z devi Taleju Bhawani, która przyszła do niego pod postacią czerwonego węża i zostawiła przyrzeczenie, że powróci do Królów Katmandu jako dziewicza dziewczynka z niskiej kasty, żeby ukarać ich za wyniosłość. W ciemności nie mogłam doczytać do końca, ale nie musiałam. To ja byłam końcem tej opowieści, albo któraś z pozostałych dziewięciu dziewczynek niskiej kasty w tym domu devi.

Potem drzwi stanęły otworem, eksplodowały petardy i pośród wystrzałów i dymu do holu wpadły czerwone demony. Za nimi mężczyźni w szkarłacie bili w gongi, kołatki i dzwonki. Dwie dziewczynki zaczęły płakać, przyszły tamte kobiety i zabrały je. Ale ja wiedziałam, że te potwory to tylko głupi ludzie. W maskach. Nawet nie byli podobni do demonów. Widziałam demony, po deszczu, kiedy światło opada w dolinę, a wszystkie góry zlewają się w jedną. Kamienne demony, wysokie na kilometry. Słyszałam ich głosy, a ich oddech nie pachnie cebulą. Głupi ludzie tańczyli obok mnie, potrząsając czerwonymi grzywami i językami, ale w otworach masek widziałam ich oczy, pełne strachu przede mną.

Drzwi znów się otworzyły z hukiem petard i przez dym weszło więcej ludzi. Nieśli kosze okryte czerwonymi chustami. Ustawili je przed nami i zdjęli okrycia. Bycze głowy, dopiero co odcięte, tak że krew była świeża i błyszcząca. Wywrócone oczy, wywalone jęzory, jeszcze ciepłe, wciąż mokre nosy. I pchły, rojące się wokół odrąbanej szyi. Mężczyzna popchnął kosz w moją stronę, jakby to był talerz świętego jedzenia. Wybuchy i łomot na zewnątrz zamieniły się w ryk, tak głośny i metaliczny, że aż bolesny. Dziewczynka z Shakya, mojej własnej wioski, zaczęła łkać; płacz przeniósł się na następną, potem na kolejną, potem na czwartą. Druga kobieta, ta trochę wyższa, ze skórą jak stara torebka weszła i zabrała je, ostrożnie unosząc szatę, żeby nie ubrudzić jej krwią. Tancerze wirowali wokół jak płomień, a klęczący mężczyzna wyciągnął z kosza byczą głowę. Uniósł ją do mojej twarzy, oko w oko, ale ja pomyślałam tylko, że musi być ciężka; miał napięte mięśnie, a ramiona mu drżały. Pchły wyglądały jak czarne klejnoty. Potem na zewnątrz rozległo się klaśnięcie, mężczyzna odłożył głowę i okrył ją, i wyszedł wraz z mężczyzną przebranym za demona, wirującym i podskakującym wokół niego.

Teraz na poduszce siedziała już tylko jedna dziewczynka poza mną. Nie znałam jej. Była z rodziny Vajryana, z Niwari w dole doliny. Długo siedziałyśmy, i chciałyśmy porozmawiać, ale nie wiedziałyśmy, czy cisza nie jest częścią procesu. Potem drzwi otworzyły się po raz trzeci i do holu devi dwóch mężczyzn wprowadziło białą kozę. Umieścili ją dokładnie pomiędzy mną a tą dziewczynką z Niwari. Widziałam szelmowskie oko o pionowej źrenicy. Jeden mężczyzna trzymał łańcuch, na którym była uwiązana, drugi ze skórzanej pochwy wyjął wielki, ceremonialny kukri. Pobłogosławił go i jednym mocnym uderzeniem odciął kozie głowę.

Prawie parsknęłam śmiechem, koza wyglądała tak zabawnie, jej ciało nie wiedziało, gdzie jest głowa, głowa rozglądała się w poszukiwaniu ciała, potem ciało uświadomiło sobie, że nie ma głowy i upadło, i dlaczego ta dziewczynka z Niwari krzyczy, nie widzi, jakie to śmieszne, a może krzyczy, bo ja dostrzegłam żart i jest o to zazdrosna? Jakikolwiek byłby powód, uśmiechnięta kobieta i wyblakła kobieta weszły i bardzo delikatnie ją wyprowadziły, a ci dwaj mężczyźni padli na kolana w kałużę krwi i ucałowali drewnianą podłogę. Wynieśli obie części kozy. Żałowałam, że to zrobili. Chciałabym mieć kogoś przy sobie w tej wielkiej, drewnianej sali. Ale siedziałam sama w upale i ciemności i wtedy, ponad zgiełkiem ulicy, usłyszałam jak zaczynają bić dzwony Katmandu o głębokich głosach. Drzwi otwarły się po raz ostatni i stanęły w nich kobiety, całe w świetle.

— Dlaczego zostawiliście mnie samą? — rozpłakałam się. — Co zrobiłam źle?

— Jak mogłabyś zrobić coś źle, bogini? — powiedziała stara, pomarszczona kobieta, która wraz ze swoją towarzyszką miała mi stać się matką i ojcem, nauczycielką i siostrą. — Teraz chodź szybko z nami. Król czeka.

Uśmiechnięta Kumarima i Wysoka Kumarima (tak, jak teraz będę musiała o nich myśleć) wzięły mnie za ręce i wyprowadziły mnie, podskakującą, z wielkiej świątyni Hanumana. Od stóp świątyni do drewnianego pałacu niedaleko, prowadziła droga z białego jedwabiu. Na plac wpuszczono ludzi i tłoczyli się po obu stronach ceremonialnej drogi, odpychani przez policję i roboty Króla. Maszyny w zaciśniętych rękach trzymały pochodnie. Ogień odbijał się w ich mieczach. Na ciemnym placu panowała całkowita cisza.

— Twój dom, bogini — powiedziała szeptem Uśmiechnięta Kumarima, pochylając się do mojego ucha. — Idź po jedwabiu, devi. Nie zbaczaj z niego. Trzymam cię za rękę, ze mną będziesz bezpieczna.

Szłam pomiędzy moimi Kumarimami, nucąc popową piosenkę, którą słyszałam w radio w hotelu. Kiedy się obejrzałam zobaczyłam, że zostawiam krwawe odciski stóp.

* * *

Nie masz kasty, wioski, domu. Twoim domem jest ten pałac, i kto chciałby innego? Zrobiliśmy go tak, by ci się podobał, skoro będziesz z niego wychodzić tylko sześć razy w roku. Wszystko, czego potrzebujesz, jest tutaj, pośród tych ścian.

Nie masz matki ani ojca. Jakże bogini mogłaby mieć rodziców? Nie masz braci ani sióstr. Twoim bratem jest Król, twoją siostrą królestwo. Otaczający cię kapłani są niczym. My, twoje Kumarimy, jesteśmy niczym. Pyłem, brudem, narzędziem. Możesz powiedzieć wszystko, a my musimy to zrobić.

Jak powiedziałyśmy, opuścisz pałac tylko sześć razy w roku. Będziesz niesiona w palankinie. Och, to piękna rzecz z rzeźbionego drewna i jedwabiu. Poza pałacem nie wolno ci dotknąć ziemi. W chwili, kiedy dotkniesz ziemi, przestaniesz być boginią.

Będziesz chodzić w czerwieni, z włosami ułożonymi w kok i pomalowanymi paznokciami u rąk i nóg. Będziemy ci pomagać w przygotowaniach, dopóki nie staną się twoją drugą naturą.

Będziesz mówić tylko w granicach swojego pałacu, ani słowa poza jego murami. Cisza staje się Kumari. Nie będziesz się uśmiechać, ani okazywać żadnych emocji.

Nie będziesz krwawić. Ani ranki, ani zadrapania. We krwi jest moc, a kiedy krew wypływa, devi odchodzi. W dniu twojej pierwszej krwi, nawet jednej kropli, powiesz kapłanowi, a on poinformuje króla, że bogini odeszła. Nie będziesz dłużej boginią, opuścisz ten pałac i wrócisz do rodziny. Nie będziesz krwawić.

Nie masz imienia. Jesteś Taleju, jesteś Kumari. Jesteś boginią.

Moje Kumarimy szeptały mi te instrukcje, kiedy szłyśmy między klęczącymi kapłanami do Króla w koronie z diamentów, szmaragdów i pereł. Król mnie pozdrowił i usiedliśmy obok siebie na lwich tronach, a plac pulsował dzwonami i bębnami. Pamiętam, jak myślałam, że Król musi mi się ukłonić, ale nawet boginie obowiązują zasady.

Uśmiechnięta Kumarima i Wysoka Kumarima. Wysoką Kumarimę odmalowałam w pamięci jako pierwszą, ze względu na wiek. Była prawie tak wysoka jak mieszkaniec Zachodu, chuda jak wysuszony kij. Początkowo bałam się jej. Potem usłyszałam jej głos i już nigdy się nie bałam: jej głos był łagodny jak śpiew ptaka. Kiedy mówiła, czuło się, że teraz wszystko wiesz. Wysoka Kumarima mieszkała w małym mieszkaniu na skraju Durbar Square, nad sklepem dla turystów. Ze swojego okna mogła widzieć moją Kumari Ghar pośród schodkowych wież pałacu. Jej mąż zmarł na raka płuc, wywołanego zanieczyszczeniami i tanimi indyjskimi papierosami. Jej dwaj wysocy synowie byli żonaci i mieli własne dzieci, starsze ode mnie. Do tej pory matkowała przede mną pięciu Kumari Devi.

Potem zapamiętałam Uśmiechniętą Kumarimę. Była niska i pękata i miała problemy z oddychaniem, z powodu których używała inhalatorów, niebieskiego i brązowego. W dniach, kiedy Durbar Square był złocisty od smogu słyszałam ich wężowy syk. Mieszkała na nowych przedmieściach na zachodnich wzgórzach, daleko, nawet biorąc pod uwagę, że miała do dyspozycji królewski samochód. Miała dzieci w wieku dwunastu, dziesięciu, dziewięciu i siedmiu lat. Była wesoła i traktowała mnie jak swoje piąte dziecko, młodą ulubienicę, ale nawet wtedy czułam, że tak jak tamten mężczyzna przebrany za demona, boi się mnie. Och, to był największy honor, jakiego mogła dostąpić każda kobieta, być matką bogini — tak to nazywano — nie pomyślałbyś tak słuchając jej sąsiadów z osiedla, zamykając się w tym drewnianym pudle, i cała ta krew, takie to wszystko staroświeckie, nie zrozumieliby tego. Ktoś musiał chronić Króla przed tymi, którzy chcieliby skierować nas w stronę kolejnych Indii, czy, co gorsza, Chin; ktoś musiał zachować stare sposoby funkcjonowania boskiego królestwa. Wcześnie zrozumiałam tę różnicę pomiędzy nimi. Uśmiechnięta Kumarima była moją matką z obowiązku. Wysoka Kumarima z miłości.

Nigdy się nie dowiedziałam, jakie naprawdę nosiły imiona. Ich rytmy i cykle zmieniały się przez dnie i noce jak fazy księżyca. Uśmiechnięta Kumarima kiedyś zastała mnie na wpatrywaniu się przez ozdobną kratę w księżyc w pełni, kiedy rzadkim zrządzeniem losu nocne niebo było czyste i wyraźne, i krzyknęła, nie patrz na to, przywołasz krew, mała devi, i już nie będziesz devi.

Pośród drewnianych ścian i żelaznych zasad mojej Kuraari Ghar upływające lata niczym się od siebie nie różniły. Myślę, że kiedy stałam się Taleju Devi miałam pięć lat. Rok, jak sądzę, był 2034. Ale niektóre wspomnienia się wyróżniają, jak kwiaty na śniegu.

Deszcz monsunowy na stromych dachach, woda pędząca i bulgocząca w rynnach i okiennica, którą co roku porywał wiatr. Wtedy mieliśmy monsuny. Demony grzmotów w górach wokół miasta, moja komnata krótko oświetlana przez błyskawice. Wysoka Kumarima przyszła zobaczyć, czy nie potrzebuję kołysanki, ale ja się nie bałam. Bogini nie może bać się burzy.

Dzień, kiedy wyszłam na przechadzkę do małego ogrodu, kiedy Uśmiechnięta Kumarima wydała z siebie krzyk i padła na trawę u moich stóp, i miałam na ustach słowa każące jej wstać i nie czcić mnie, kiedy chwyciła, kciukiem i palcem wskazującym, wijącą się i wyrywającą, próbującą znaleźć miejsce, aby się wpić — zieloną pijawkę.

Poranek, kiedy Wysoka Kumarima przyszła i powiedziała, że ludzie proszą, abym się im ukazała. Najpierw myślałam, że to cudowne, że ludzie chcą przyjść i popatrzeć na mnie, jak stoję na moim małym balkonie jharoka w pięknych szatach, malunkach i klejnotach. Teraz wydaje mi się to męczące; te wszystkie okrągłe oczy i rozdziawione usta. To było w tydzień po moich dziesiątych urodzinach. Pamiętam, że Wysoka Kumarima uśmiechała się, ale starała się to ukryć. Zabrała mnie na jharoka, żebym pomachała do ludzi na placu, a ja zobaczyłam setki chińskich twarzy uniesionych ku mnie, potem wysokie, podekscytowane głosy. Czekałam i czekałam, ale dwoje turystów nie odchodziło. To byli zwykli ludzie, ciemne, miejscowe twarze, ludowe stroje.

— Dlaczego nas tu trzymają? — spytałam.

— Pomachaj do nich — ponagliła mnie Wysoka Kumarima. — Tylko o to im chodzi.

Kobieta pierwsza zobaczyła moją uniesioną dłoń. Zachwiała się i złapała męża za ramię. Mężczyzna pochylił się do niej, a potem spojrzał na mnie. Widziałam na jego twarzy wiele emocji: zaskoczenie, zakłopotanie, rozpoznanie, odrazę, zachwyt, nadzieję. Lęk. Pomachałam i mężczyzna szturchnął żonę, popatrz, popatrz w górę. Pamiętam, że wbrew wszystkim zasadom uśmiechnęłam się. Kobieta zalała się łzami. Mężczyzna zaczął coś wołać, ale Wysoka Kumarima mnie odciągnęła.

— Kim byli ci zabawni ludzie? — zapytałam. — Oboje mieli takie białe buty.

— Twoja matka i ojciec — powiedziała Wysoka Kumarima.

Kiedy prowadziła mnie korytarzem Durga polecając zwyczajowo, żebym nie przeciągała wolną dłonią po drewnianych ścianach w obawie przed drzazgami, poczułam, że jej uścisk drży.

Tej nocy śniłam o moim życiu, to nie był sen, tylko jedno z moich najwcześniejszych doświadczeń, pukające i pukające i pukające do drzwi mojej pamięci. To było wspomnienie, do którego za dnia bym się nie przyznała, więc musiało przychodzić w nocy, tajemnymi drzwiami.

Jestem w klatce nad wąwozem. Daleko w dole płynie rzeka, mleczna od mułu, pieniąc się na głazach i kamiennych płytach oderwanych z górskich zboczy Liny sięgają od mojego domu do rzeki, do letnich pastwisk, a ja siedzę w klatce używanej do przewożenia kóz przez rzekę. Z tyłu mam główną drogę, zawsze pełną ciężarówek, flagi modlitewne i znak butelkowanej wody Kinley przy przydrożnej herbaciarni moich rodziców. Klatka wciąż się kołysze od kopniaka mojego wuja. Widzę go, rękami i nogami trzyma się liny, śmieje się szczerbatym uśmiechem. Twarz ma spaloną słońcem na brąz, ręce zniszczone i powalane smarem z ciężarówek, które naprawia. Na jego ubraniu są plamy oleju. Marszczy do mnie nos i nogą odpycha klatkę na kołowrocie. Na krążku przesuwa się lina, przesuwają się góry, niebo i rzeka, ale ja jestem bezpieczna w mojej małej klatce dla kóz. Wujek przesuwa się do przodu. Tak przekraczaliśmy rzekę, kopniakami i cal po calu.

Nigdy nie widzę, co go strąca — może to jakaś sztuczka mózgu, jak choroba, na którą zapadają ludzie z nizin, kiedy wejdą na wyżyny. Ale następne, co widzę, to mój wujek trzymający się na linie prawym ramieniem i prawą nogą. Lewe ramię i noga zwisają w dół, dygocząc jak krowa z poderżniętym gardłem, wprawiając w drżenie linę i małą klatkę. Mam trzy lata i myślę, że to zabawne, sztuczka, którą wujek robi specjalnie dla mnie, więc podskakuję w klatce, kołysząc nią, kołysząc wujkiem w górę i w dół, w górę i w dół. Połowa jego ciała go nie słucha i próbuje się przesuwać na jednej nodze i ręce, tak by ani na chwilę nie puszczać liny, i cały czas się kołysze, w górę i w dół, w górę i w dół. Teraz wujek próbuje krzyczeć, ale jego słowa są bełkotliwe i zaślinione, bo połowa jego twarzy jest sparaliżowana. Teraz widzę, że jego palce rozluźniają chwyt. Teraz widzę, jak się obraca, a jego noga zahaczona na linie osuwa się z niej. Teraz spada, połowa jego ciała się wyciąga, połowa ust krzyczy. Widzę go, jak spada, widzę jak odbija się od skał i obraca, coś, co zawsze chciałam umieć. Widzę go w rzece i brązowa woda go połyka.

Mój starszy brat przyszedł z hakiem i liną i ściągnął mnie z powrotem. Kiedy moi rodzice zobaczyli, że nie płaczę, ani szlochu, ani łzy, ani nawet skrzywionej buzi, wiedzieli, że jestem przeznaczona, by stać się boginią. W mojej klatce uśmiechałam się.

* * *

Najlepiej pamiętam święta, bo tylko wtedy wychodziłam z Kumari Ghar. Dasain, pod koniec lata, było najwspanialsze. Przez osiem dni miasto było spowite czerwienią. Ostatniej nocy leżałam, nie śpiąc, nasłuchując głosów rozbrzmiewających na placu, zlewających się w jeden pomruk, wyobrażałam sobie, że taki dźwięk wydaje morze, głosy ludzi proszących o łaskę Lakshmi, devi powodzenia. Ostatniej nocy Dasain mój ojciec i bracia uprawiali hazard. Pamiętam, że zeszłam na dół i zażądałam, żeby mi powiedziano, z czego wszyscy się śmieją, a oni odwrócili się od kart i naprawdę zaczęli śmiać. Nie sądziłam, że na świecie istnieje tyle monet, ile leżało na stole, ale w porównaniu z ósmą nocą Dasain w Katmandu to było nic. Uśmiechnięta Kumarima powiedziała mi, że niektórzy kapłani przez cały rok odrabiają to, co stracili. Potem nadszedł dzień dziewiąty, wielki dzień i wypłynęłam z mojego pałacu do miasta, gdzie mnie czczono.

Podróżowałam w lektyce niesionej przez czterdziestu mężczyzn przypiętych do bambusowych tyczek grubości mojego ciała. Szli ostrożnie, uważnie stawiając każdy krok, bo ulice były śliskie. Otoczona bogami i kapłanami, ascetami oszalałymi od świętości, jechałam na swoim złotym tronie. Blisko mnie były moje Kumarimy, moje dwie Matki, tak wspaniałe i wyozdobione w swoich czerwonych szatach i przybraniach głowy i makijażu, że w ogóle nie przypominały istot ludzkich. Ale głos Wysokiej Kumarimy i uśmiech Uśmiechniętej upewniały mnie, że jadę z Hanumanem i Taleju przez pozdrowienia i muzykę i flagi odcinające się jasno od niebieskiego nieba i zapachu, który poznałam w nocy, kiedy stałam się boginią, zapachu krwi.

Tego święta Dasain miasto powitało mnie jak nigdy przedtem. Pomruk nocy Lakshmi trwał także w ciągu dnia. Jako Taleju Devi nie wolno mi było zwracać uwagi na coś tak niegodnego, jak ludzie, ale kącikami wymalowanych oczu, za plecami robotów ubezpieczających stąpających obok moich nosicieli widziałam, że ulice wychodzące ze stupy Chhetrapati były straszliwie zatłoczone. Z plastikowych butelek ludzie wyrzucali w górę strumienie wody, błyszczące, załamujące się w małe tęcze, spadające na nich, moczące ich, ale nie dbali o to. Twarze mieli szalone z rozmodlenia.

Powiedziałam Wysokiej Kumarimie o tym spostrzeżeniu i usłyszałam szept.

— To puja dla deszczu. Monsun nie nadszedł już po raz drugi, devi.

Kiedy mówiłam Uśmiechnięta Kumarima zasłaniała mnie, żeby nikt nie widział ruchu moich warg.

— Nie lubimy deszczu — powiedziałam stanowczo.

— Bogini nie może robić tylko tego, co lubi — powiedziała Wysoka Kumarima. — To poważna sprawa. Ludzie nie mają wody. Rzeki wysychają.

Pomyślałam o rzece, która płynęła głęboko poniżej domu, w którym się urodziłam, wodzie pienistej i mętnej od mułu. Zobaczyłam, jak pochłania mojego wujka i nie mogłam sobie wyobrazić, żeby kiedykolwiek stała się mała, słaba, głodna.

— Dlaczego w takim razie marnują wodę? — spytałam.

— Żeby devi dała im więcej — wyjaśniła Uśmiechnięta Kumarima. Ale nie mogłam dopatrzyć się w tym sensu nawet jako bogini i zmarszczyłam brwi, próbując zrozumieć ludzi i dlatego, kiedy on do mnie przyszedł, patrzyłam prosto na niego.

Miał po miastowemu bladą skórę i włosy zaczesane na lewo, które podrygiwały, kiedy wynurzył się z tłumu. Przyłożył pięści do kołnierzyka zapinanej skośnie koszuli, a ludzie odsuwali się przed nim. Zobaczyłam, jak wsuwa kciuki w dwie pętle czarnej linki. Zobaczyłam jego usta otwarte w niemym krzyku. Potem obróciła się maszyna i zobaczyłam błysk srebra. Głowa młodego mężczyzny poleciała w powietrze. Jego usta i oczy były okrągłe: od krzyku do och! Maszyna Króla trzymała miecz przed ciałem, które jak tamta śmieszna koza w Hanumandhoka uświadomiło sobie z opóźnieniem, że nie żyje i upadło na ziemię. Tłum krzyczał i próbował odsunąć się od bezgłowej rzeczy. Moi nosiciele drgnęli, zachwiali się, niepewni, gdzie iść, co robić. Przez chwilę myślałam, że mnie upuszczą.

Uśmiechnięta Kumarima jęczała z przerażenia. Och! Och! Och! Twarz miałam spryskaną krwią.

— To nie jej! — krzyczała Wysoka Kumarima. — To nie jej!

Zwilżyła śliną chusteczkę. Ostrożnie wycierała z mojej twarzy krew młodego mężczyzny, kiedy przebijając się przez tłum przybyła straż królewska w ciemnych garniturach i okularach. Unieśli mnie, przeszli nad ciałem i zanieśli do czekającego samochodu.

— Rozmazałeś mi makijaż — powiedziałam do strażnika, kiedy samochód ruszył. Wierni ledwie nadążali uskakiwać w wąskich uliczkach.

Tej nocy Wysoka Kumarima przyszła do mojej komnaty. W powietrzu niósł się warkot helikopterów latających nad miastem w poszukiwaniu spiskowców. Helikoptery i maszyny takie, jak roboty Króla, które mogły latać i spoglądać w dół na Katmandu jastrzębimi oczami. Usiadła na moim łóżku i na ozdobnej, czerwonozłotej pościeli położyła małe, przezroczyste, niebieskie pudełko. W środku były dwie białe pigułki.

— Pomogą ci zasnąć.

Potrząsnęłam głową. Wysoka Kumarima schowała pudełeczko do rękawa szaty.

— Kto to był?

— Fundamentalista. Karsevak. Głupi, smutny, młody człowiek.

— Hindus, ale chciał nas skrzywdzić.

— To właśnie jest szaleństwo, devi. On i jemu podobni uważają, że nasze królestwo stało się zbyt zachodnie, zbyt daleko odeszło od swoich korzeni i prawd religijnych.

— I zaatakował nas, zaatakował Taleju Devi. Zraniłby własną boginię, ale maszyna ścięła mu głowę. To prawie tak dziwne, jak ludzie wylewający wodę, żeby przywołać deszcz.

Wysoka Kumarima pochyliła głowę. Sięgnęła pod połę szaty i wyciągnęła drugi przedmiot, który położyła na mojej ciężkiej kołdrze z taką samą ostrożną troską, jak pigułki nasenne. To była jasna rękawiczka bez palców, na prawą rękę; dołączona do niej kropla plastiku miała kształt maleńkiego koziego płodu.

— Wiesz, co to jest?

Kiwnęłam głową. Chyba każdy wierny uprawiający puja na ulicy taką miał. Nazywali to palmerem.

— To przesyła wiadomość do głowy — wyszeptałam.

— I nie tylko to, devi. Pomyśl o tym jak o jharoka, ale to okno otwiera się na świat poza Durbar Square, poza Katmandu i Nepal. To jest aeai, sztuczna inteligencja, myśląca rzecz, jak te maszyny tutaj, ale znacznie od nich sprytniejsza. Tamte są dość sprytne, żeby latać i polować i niewiele poza tym, ale ta aeai może powiedzieć ci wszystko, co chcesz wiedzieć. Musisz tylko zapytać. A są rzeczy, które powinnaś wiedzieć, devi. Nie będziesz Kumari na zawsze. Nadejdzie dzień, kiedy opuścisz swój pałac i wrócisz do świata. Widziałam inne przez tobą. — Wyciągnęła ręce i ujęła moją twarz, a potem się cofnęła. — Jesteś wyjątkowa, moja devi, ale wyjątkowość, która czyni z ciebie Kumari oznacza, że trudno ci będzie w świecie. Ludzie nazwą to chorobą. Nawet gorzej…

Delikatnie umieściła płodokształtny zaczep za moim uchem. Poczułam, jak plastik porusza się na mojej skórze, a potem Wysoka Kumarima naciągnęła rękawiczkę, złożyła dłoń w mudrę i usłyszałam w głowie jej głos. W powietrzu między nami pojawiły się świecące słowa, słowa, które myślałam starannie, by mogła je odczytać.

Nie pozwól, żeby ktokolwiek to odkrył, powiedziała jej tańcząca dłoń. Nikomu nie mów, nawet Uśmiechniętej Kumarimie. Wiem, że tak ją nazywasz, ale ona by nie zrozumiała. Uznałaby to za nieczyste. W pewien sposób nie różni się tak bardzo od tamtego człowieka, który próbował cię skrzywdzić. Niech to będzie tajemnica, tylko pomiędzy tobą i mną.

Wkrótce potem Uśmiechnięta Kumarima przyszła zajrzeć do mnie i poszukać pcheł, ale udawałam, że śpię. Rękawiczkę i tę płodową rzecz miałam schowane pod poduszką. Wyobrażałam sobie, że mówią do mnie przez gęsi puch i miękką bawełnę, wysyłając sny, podczas gdy nade mną po nocnym niebie krążyły helikoptery i roboty. Kiedy wyszła i zamknęła za sobą drzwi nałożyłam rękawiczkę i słuchawkę i poszłam szukać zagubionego deszczu. Znalazłam go sto pięćdziesiąt kilometrów wyżej, poprzez oko pogodowej aeai przesuwającej się nad wschodnimi Indiami. Zobaczyłam monsun, krąg chmur, jakby zahaczony kocim pazurem o morze. W wiosce były koty; podejrzliwe stworzenia polujące na myszy. Do Kumari Ghar koty nie miały wstępu. Spojrzałam w dół na swoje królestwo, ale nie mogłam wypatrzyć ani miasta, ani pałacu, ani siebie. Zobaczyłam góry, białe góry pokryte szarym i błękitnym lodem. Byłam boginią tego wszystkiego. I zamarło we mnie serce, ponieważ to było nic, drobny odłamek skalny na szczycie tego ogromnego świata zwisającego poniżej jak pełne krowie wymię, bogatego i ciężkiego ludźmi i ich wspaniałymi miastami i oświeconymi narodami. Indie, gdzie narodzili się nasi bogowie i nasze imiona.

W ciągu trzech dni policja złapała spiskowców i zaczęło padać. Chmury wisiały nisko nad Katmandu. Świątynie na Durbar Square straciły kolory, ale na zabłoconych ulicach ludzie bili w puszki i metalowe kubki, wznosząc modły do Taleju Devi.

— Co się z nimi stanie? — spytałam Wysoką Kumarimę. — Z tymi złymi ludźmi.

— Prawdopodobnie zostaną powieszeni — odparła.

Tej jesieni po egzekucjach zdrajców niezadowolenie, jak poświęcona krew, wreszcie wylało się na ulice. Wzywały mnie obie strony: policja i demonstranci. Inni wskazywali na mnie jako symbol wszystkiego, co w naszym Królestwie było dobre i także wszystkiego, co było z nim nie tak. Wysoka Kumarima próbowała mi to wyjaśnić, ale w tym świecie pełnym szaleństwa i niebezpieczeństw moja uwaga była skierowana gdzie indziej, na wielką, starą ziemię na południu, rozciągającą się jak ozdobiona klejnotami spódnica. W owym czasie łatwo było dać się uwieść przerażającej głębi jej historii, przemierzającym ją bogom i wojownikom, imperium po imperium po imperium. Moje królestwo zawsze było dzikie i wolne, ale poznałam ludzi, którzy uwolnili Indie od Ostatniego Imperium — ludzi jak bogów — i zobaczyłam wolność pogrzebaną przez rywalizację, intrygi i korupcję w skłóconych stanach: Awadh i Bharat, Stanach Zjednoczonych Bengalu, Maratha, Karnataka.

Legendarne nazwy i miejsca. Błyszczące miasta równie stare jak historia. Aeai nawiedzające zatłoczone ulice. Mężczyźni przewyższający liczebnie kobiety w stosunku cztery do jednego. Porzucono stare zasady i kobiety i mężczyźni pobierali się nie patrząc na kasty. Byłam tak zafascynowana ich przywódcami, partiami i polityką, jak którykolwiek z ich obywateli generowanymi przez aeai operami mydlanymi, które tak uwielbiali. Tamtej wczesnej, mroźnej zimy, kiedy policja i maszyny Króla przywróciły porządek w mieście, mój duch był w Indiach. Niepokój na ziemi i w niebiosach. Któregoś dnia obudziłam się i w drewnianym dworze zastałam śnieg; dachy świątyni na Durbar Square wyglądały jak pomarszczony, przemarznięty starzec. Teraz wiedziałam, że dziwna pogoda nie była wynikiem moich działań, tylko wielkich, powolnych zmian klimatycznych. Uśmiechnięta Kumarima przyszła do mnie na mój jharoka, kiedy obserwowałam płatki śniegu, grube i miękkie jak popiół, sypiące się z białego nieba. Klęknęła przede mną, ręce wsunęła w szerokie rękawy. W zimnie i wilgoci bardzo się męczyła.

— Devi, czyż nie jesteś dla mnie jak moje własne dziecko?

Poruszyłam głową, nie chcąc powiedzieć tak.

— Devi, czy nie służyłam ci tak dobrze, jak potrafiłam?

Jak jej zmienniczka kilka miesięcy temu, wyciągnęła z rękawa plastikowe pudełeczko i położyła je na dłoni. Usiadłam na moim fotelu, obawiając się tego, jak nigdy nie bałam się niczego, co dawała mi Wysoka Kumarima.

— Wiem, jak szczęśliwi jesteśmy tutaj, ale zmiany zawsze muszą się pojawić. Zmiany na świecie, jak ten śnieg — nienaturalny, devi, niewłaściwy — zmiany w naszym mieście. A my tutaj nie jesteśmy na nie odporni, mój kwiatuszku. Zmiany pojawią się w tobie, devi. W tobie, w twoim ciele. Staniesz się kobietą. Gdybym mogła, powstrzymałabym to, devi. Ale nie mogę. Nikt nie może. Mogę dać… odroczenie. Zatrzymanie. Weź je. Spowolnią zmiany. Przy odrobinie szczęścia na lata. Wtedy wszyscy będziemy mogli być tu szczęśliwi, devi.

Ze swego pełnego szacunku półukłonu spojrzała mi w oczy. Uśmiechnęła się.

— Czyż nie chciałam dla ciebie zawsze wyłącznie tego, co najlepsze?

Wyciągnęłam rękę. Uśmiechnięta Kumarima upuściła mi na dłoń pigułki. Zacisnęłam je w pięść i zsunęłam się ze swojego rzeźbionego tronu. Kiedy poszłam do swojej komnaty usłyszałam Uśmiechniętą Kumarimę wznoszącą modły dziękczynne do wszystkich bogiń. Spojrzałam na pigułki, które miałam w dłoni. Niebieski wydawał się być takim nieodpowiednim kolorem. Potem w mojej małej łazience napełniłam kubek i popiłam je dwoma łykami.

Tak było odtąd każdego dnia, dwie pigułki, niebieskie jak Kriszna, pojawiały się cudownie na moim stoliku nocnym. Z jakiegoś powodu nigdy nie powiedziałam o tym Wysokiej Kumarimie, nawet kiedy komentowała, jaka się zrobiłam marudna, jak dziwnie niezaangażowana i nieobecna podczas ceremonii. Powiedziałam jej, że to devi na ścianach szepczą do mnie. Wiedziałam dość o swojej szczególności, którą inni nazywali moją dolegliwością, żeby mieć pewność, że nikt nie będzie tego kwestionował. Tej zimy byłam zmęczona i ospała. Mój zmysł zapachu bardzo się wyostrzył, a ludzie na moim dworze z ich głupimi, promiennymi twarzami doprowadzali mnie do furii. Nie pokazywałam się całymi tygodniami. Drewniane korytarze były przesiąknięte metalicznym zapachem starej krwi. Z wnikliwością demonów mogę teraz powiedzieć, że moje ciało było chemicznym polem bitwy pomiędzy moimi własnymi hormonami i supresantami dojrzewania płciowego, podawanymi przez Uśmiechniętą Kumarimę. Tego roku wiosna była ciężka i wilgotna, a ja w upale czułam się wielka i napuchnięta, bulgocząca butla płynów skryta pod szatą i woskowym makijażem. Zaczęłam wrzucać małe niebieski pigułki za komodę. Byłam Kumari przez siedem Dasain.

Myślałam, że będę się czuła jak wcześniej, ale tak nie było. To nie był dyskomfort, jaki powodowały tabletki, tylko wrażliwa, dotkliwa świadomość mojego ciała. Leżałam w drewnianym łożu i czułam, jak moje nogi się wydłużają. Stałam się bardzo, bardzo świadoma moich malutkich sutków. Żar i wilgoć jeszcze to pogarszały, albo tak mi się wydawało.

W każdej chwili mogłam otworzyć palmer i zapytać, co się ze mną dzieje, ale nie zrobiłam tego. Bałam się, że mógłby mi powiedzieć, że to koniec mojej boskości.

Wysoka Kumarima musiała zauważyć, że skraj mojej szaty nie sięga już podłogi, ale to Uśmiechnięta Kumarima odwróciła się w korytarzu, którym spieszyłyśmy do holu, zawahała się przez chwilę i odezwała się łagodnie, uśmiechając się jak zwykle.

— Jak ty rośniesz, devi. Czy wciąż…? Nie, wybacz mi, naturalnie… to musi być ta pogoda, że dzieci rosną jak młode drzewka. Moje własne powyrastały ze wszystkich swoich rzeczy, nic na nie nie pasuje.

Następnego ranka, kiedy się ubierałam, usłyszałam stuknięcie przy drzwiach, jakby drapnięcie myszy czy uderzenie owada o ścianę.

— Devi?

Ani owad, ani mysz. Zamarłam z palmerem w ręce, z odbiornikiem wsączającym mi do głowy poranne wiadomości z Awadh i Bharat.

— Ubieramy się.

— Tak, devi, dlatego chciałabym wejść.

Ledwie zdążyłam zerwać palmer i wepchnąć go pod materac. Ciężkie drzwi otworzyły się.

— Ubieramy się samodzielnie odkąd miałyśmy sześć lat — odparowałam.

— Tak, w istocie — powiedziała Uśmiechnięta Kumarima, uśmiechając się. — Ale niektórzy kapłani wspomnieli mi, że ceremonialna suknia była nieco niedbale nałożona.

Stałam w moim czerwonym i złotym nocnym stroju, rozłożyłam ramiona i obróciłam się, jak jeden z pogrążonych w transie tancerzy, których widziałam na ulicy z lektyki. Uśmiechnięta Kumarima westchnęła.

— Devi, wiesz równie dobrze, jak ja…

Ściągnęłam szatę przez głowę i stanęłam naga, wyzywając ją, by popatrzyła, by obejrzała moje ciało w poszukiwaniu oznak kobiecości.

— Widzisz? — wyzwałam ją.

— Tak — powiedziała — ale co masz za uchem?

Wyciągnęła rękę, żeby zdjąć zaczep. Błyskawicznie znalazł się w mojej garści.

— Czy to jest to, o czym myślę? — powiedziała Uśmiechnięta Kumarima, miękki uśmiech wypełnił przestrzeń między mną a drzwiami. — Kto ci to dał?

Mocniej zacisnęłam pięść.

— Jesteśmy boginią, nie możesz nam rozkazywać.

— Bogini powinna zachowywać się jak bogini, a ty zachowujesz się jak bachor. Pokaż mi to.

Ona była matką, ja byłam jej dzieckiem. Moje palce się rozchyliły. Uśmiechnięta Kumarima spojrzała, jakby trzymała jadowitego węża. Dla jej oczu i wiary tak właśnie było.

— Skażenie — powiedziała słabo. — Zepsute, wszystko zepsute. — Jej głos się podniósł. — Wiem, kto ci to dał!

Zanim zdążyłam zacisnąć palce złapała plastikową kroplę. Cisnęła zaczep na podłogę, jakby ją oparzył. Widziałam, jak unosi się skraj jej spódnicy, widziałam jak opada obcas, ale to był mój świat, moja wyrocznia, moje okno na piękno. Rzuciłam się, by ratować mały plastikowy płód. Nie pamiętam bólu ani szoku, nawet wrzasku przerażenia Uśmiechniętej Kumarimy, kiedy opadł jej obcas, ale zawsze będę widzieć czubek mojego palca wskazującego tryskający czerwoną krwią.

* * *

Fałdy mojego sari łopotały na wietrze, kiedy przedzierałam się przez wieczorne korki Delhi. Waląc dłonią w klakson kierowca małego, pomalowanego jak osa phatphata wbił się między ciężką ciężarówkę wymalowaną w krzykliwe podobizny bogów i apsaras, a kremowe rządowe maruti i wepchnął się w wielką czakrę ruchu ulicznego wokół Connaught Place. W Awadh do prowadzenia najbardziej potrzebne są uszy. Ryk trąbek i klaksonów i dzwonków riksz dochodzi ze wszystkich stron jednocześnie. Zaczyna narastać przed świtem i cichnie jedynie dobrze po północy. Kierowca ubrany w saddhu przemierzał ulice tak spokojnie, jakby brodził przez Świętą Yamunę. Ciało miał białe od świętego popiołu, duch żałoby, ale jego trójząb Sziwy zapłonął krwistą czerwienią w świetle opadającego słońca. Uważałam Katmandu za brudne, ale złote światło i niewiarygodne zachody słońca spowodowane zanieczyszczeniem były jeszcze gorsze. Siedząc z Deepti na tylnym siedzeniu motorikszy miałam na twarzy maskę i gogle chroniące moje starannie pomalowane oczy. Ale w wieczornym wietrze poła mojego sari trzepotała na ramieniu, a małe srebrne dzwoneczki pobrzękiwały cicho.

Nasza mała flota liczyła sześć pojazdów. Jechaliśmy wzdłuż szerokich alej British Raj, mijając podupadające czerwone budowle starych Indii, w stronę szklanych iglic Awadh. Nad wieżami krążyły czarne kanie, padlinożercy, zbieracze śmierci. Skręciliśmy pomiędzy chłodne drzewa neem na podjazd prowadzący do rządowego bungalowu. Podparty kolumnami ganek był oświetlony pochodniami. Służba domowa w mundurach Rajput eskortowała nas do namiotu shaadi.

Mamaji przyjechała przed nami. Trzepotała i niepokoiła się pośród swoich ptaków; nerwowo oblizywała wargi, zacierała dłonie, upominała.

— Wstawać, wstawać, nie będziemy tu mieć żadnych niespodzianek. Na tym shaadi moje dziewczęta będą najładniejsze, słyszycie?

Shweta, jej koścista asystentka o poważnej minie, zebrała nasze maski ochronne.

— Dziewczęta, proszę przygotować palmery.

Znałyśmy tę procedurę z niemal wojskową dokładnością. Ręka w górę, nałożyć rękawiczkę, nałożyć pierścionki, zaczep za kolczykami, dekoracyjnie zamaskowany pośród frędzli dupatta upiętych na naszych głowach.

— Jesteśmy dziś zaszczyceni najlepszym towarzystwem Awadh. Crčme de la crčme.

Ledwie mrugałam, kiedy przez moją wewnętrzną wizję przesuwały się dane.

— Już, dziewczęta, od lewej, pierwszy tuzin, dwie minuty na każdego, potem następny na liście.

Mamaji klasnęła w ręce i uformowałyśmy szereg. Zespół grał wiązankę muzycznych numerów z Town and Country, opery mydlanej, która w wyrafinowanym Awadh była narodową obsesją. Oto stałyśmy, dwanaście małych, oczekujących żon, a służący otworzyli namiot.

Aplauz zerwał się jak deszcz. Setka mężczyzn, stojących w półkolu, klaszczących entuzjastycznie, z twarzami rozjaśnionymi światłem świątecznych latarni.

Kiedy przybyłam do Awadh pierwszą rzeczą, jaką zauważyłam, byli ludzie. Ludzie pchający się, ludzie błagający, ludzie mówiący, ludzie mijający się bez spojrzenia, bez słowa, bez pozdrowienia. Sądziłam, że w Katmandu jest więcej ludzi, niż można sobie wyobrazić. Nie widziałam Old Delhi. Ciągły hałas, codzienna bezduszność, brak jakiegokolwiek szacunku zdezorientował mnie. Można było zniknąć w tłumie twarzy jak kropla deszczu w jeziorze. Drugą rzeczą, jaką zauważyłam, to to, że wszystkie twarze należały do mężczyzn. Tak było w istocie, jak wyszeptał do mnie mój palmer. Przypadało tu czterech mężczyzn na jedną kobietę.

Przystojni mężczyźni, dobrzy mężczyźni, bogaci mężczyźni, mężczyźni z ambicjami i karierą i majątkiem, mężczyźni władzy i perspektyw. Mężczyźni, którzy nie mieli żadnej nadziei na małżeństwo wewnątrz swojej klasy czy kasty. Shaadi niegdyś było słowem na obrzędy weselne, pan młody na białym koniu, taki dostojny, panna młoda zawstydzona i urocza za złotym welonem. Potem stało się określeniem na agencje matrymonialne: mili Agarwalowie o złocistej karnacji, wykształceni w USA, na studiach MBA, szukają żon. Teraz to parada panien młodych, rynek małżeński dla samotnych mężczyzn z dużym posagiem. Posagi, z których płacili Lovely Girl Shaadi Agency sowitą prowizję.

Cudowne dziewczęta ustawiły się w linii po lewej stronie Jedwabnej Ściany biegnącej przez cały ogród. Pierwszych dwunastu mężczyzn zebrało się po prawej. Byli pozornie rozluźnieni i ubrani w swoje najlepsze rzeczy, ale widać było, że się denerwują. Podział był tylko rzędem sari upiętych na linie rozciągniętej między plastikowymi wspornikami, trzepoczących w wieczornym wietrze. Oznaka przyzwoitości. Purdah. Nawet nie były z jedwabiu.

Pierwsza wyszła Reshmi. Była Yadav, wieśniaczką z Uttaranchal, o wielkich dłoniach i szerokiej twarzy. Córka chłopa. Potrafiła gotować, szyć i śpiewać, planować wydatki, zarządzać zarówno domowymi aeai, jak służbą. Jej pierwszym rozmówcą był łasicowaty mężczyzna z mizerną żuchwą w białym rzędowym garniturze i czapce Nehru. Miał kiepskie zęby. Nic ciekawego. Każda z nas mogła mu powiedzieć, że marnuje pieniądze na shaadi, ale pozdrowili się i wyszli, trzymając się w przepisowej odległości trzech kroków. Na końcu przechadzki Reshmi zatoczy pętlę, stanie na końcu rzędu i spotka następnego konkurenta. Na dużych shaadi, takich jak to, pod koniec imprezy moje stopy krwawiły. Czerwone ślady stóp na marmurowych podłogach dziedzińca posiadłości Mamaji.

Wyszłam z Ashokiem, trzydziestodwuletnim grubasem, który trochę sapał, kiedy szliśmy. Chociaż był Punjabi, to ubrany był w grubą, białą kurtę, najmodniejszą w tym sezonie. Poza tym miał wielką, nieporządną brodę i tłuste włosy, które mocno pachniały pomadą Dapper Deepak. Zanim w ogóle się pozdrowiliśmy wiedziałam, że to jego pierwsze shaadi. Widziałam, jak poruszał gałkami ocznymi czytając moje dane, które wydawały się wyświetlać przed nim. Nie musiałam czytać jego, żeby wiedzieć, że jest dataraja, nie mówił o niczym innym niż tylko o sobie i genialnych rzeczach, którymi się zajmował; specyfikacjach nowej macierzy procesorów proteinowych, sprzęcie, który hodował, sztucznych inteligencjach, które pielęgnował w swoich stajniach, swoich podróżach do Europy i Stanów Zjednoczonych, gdzie wszyscy znali jego imię i wielkich ludziach, którzy byli szczęśliwi, mogąc się z nim spotkać.

— Oczywiście Awadh nigdy nie ratyfikuje Aktów Hamiltońskich — nieważne, jak blisko prezydenta McAuleya jest minister Shrivastava — ale gdyby to zrobił, gdybyśmy sobie pozwolili na to małe ustępstwo — cóż, to byłby koniec ekonomii. Awadh to IT, tylko w Mehrauli jest więcej absolwentów niż w całej Kalifornii. Amerykanie mogą natrząsać się z ludzkiej duszy, ale potrzebują naszych 2.8 — wiesz co to jest? Sztuczna inteligencja może przewyższyć człowieka w 99 % przypadków — ponieważ wszyscy myślą, że nikt nie robi kwantowej enkrypcji jak my, więc nie martwię się zamknięciem struktury danych, a nawet jeśli to zrobią, cóż, zawsze jest Bharat — nie widzę Ranów kłaniających się Waszyngtonowi, nie, gdy 25 % ich forexu pochodzi z licencjonowania umów z departamentu stanu… a to jest w stu procentach generowane przez aeai…

Był wielkim, grzecznym klaunem, tak bogatym, że mógłby kupić mój pałac na Durbar Square wraz ze wszystkimi mieszkającymi tam kapłanami i złapałam się na tym, że modlę się do Taleju, by uchroniła mnie od małżeństwa z takim nudziarzem. Zatrzymał się tak nagle, że prawie się potknęłam.

— Musisz iść — syknęłam. — Taka jest zasada.

— Wow — powiedział, stając głupio, z oczami okrągłymi z zaskoczenia. Za nami zatrzymywały się dalsze pary. Kącikiem oka widziałam nerwowe gesty Mamaji, każące mi coś zrobić. Rusz go. — O, jesteś byłą Kumari.

— Proszę, zwracasz na siebie uwagę.

Złapałabym go za ramię, ale to byłby jeszcze większy błąd.

— Jak to jest, być boginią?

— Teraz jestem tylko kobietą, jak każda inna — odparłam.

Ashok chrząknął lekko, jakby wyjaśnienie było niewystarczające, i ruszył z dłońmi splecionymi za plecami. Odezwał się do mnie raz czy dwa zanim dotarliśmy do końca Jedwabnej Ściany i rozdzieliliśmy się: nie słyszałam jego, nie słyszałam muzyki, nie słyszałam nawet niemilknącego huku ruchu ulicznego Delhi. Słyszałam tylko wysoki dźwięk między oczami i chciałam się rozpłakać, ale wiedziałam, że nie mogę. Gruby, samolubny, gadatliwy Ashok odesłał mnie z powrotem w noc, ponieważ niegdyś byłam boginią.

Gołe stopy klapiące o wypolerowane drewno korytarzy Kumari Ghar. Biegnące stopy, stłumione krzyki, wydające się jeszcze odleglejsze, kiedy klęczałam, wciąż naga, przed moją Kumarimą, patrząc na krew kapiącą ze zmiażdżonego palca na pomalowaną drewnianą podłogę. Nie pamiętałam bólu: czy raczej, jakbym obserwowała ból z innego miejsca, jakby dziewczyna, która go czuła, była kimś innym. Daleko, daleko stąd stała Uśmiechnięta Kumarima, zatrzymana w czasie, z rękami przy ustach z przerażenia i poczucia winy. Głosy zanikły, a na Durbar Square odezwały się dzwony, wzywając swoich braci w całym mieście Katmandu, aż dzwoniły wszystkie od Bhaktapur do Trisuli Bazaar, obwieszczając upadek Kumari Devi.

W tę jedną noc znów stałam się człowiekiem. Zabrano mnie do Hanumandhoka — tym razem jak każdy inny szłam po kamiennym bruku — gdzie kapłani odmówili ostatnią puja. Oddałam moje czerwone szaty i klejnoty i pudełeczka z przyborami do makijażu, wszystko zrzucone na stertę. Wysoka Kumarima przyniosła mi ludzkie ubrania. Myślę, że trzymała je w gotowości od jakiegoś czasu. Król nie przyszedł się ze mną pożegnać. Nie byłam już jego siostrą. Jednak jego chirurdzy dobrze poskładali mi palec, choć ostrzegli, że pewnie już zawsze będzie mniej elastyczny i będę w nim miała słabsze czucie.

Odeszłam o świcie, kiedy spod brzoskwiniowego nieba maszyny sprzątające zmywały bruk Rurbar Square, przesuwającym się gładko królewskim mercedesem z przyciemnionymi szybami. W bramie pałacu moje Kumarimy życzyły mi szczęścia. Wysoka Kumarima przytuliła mnie na chwilę.

— Och, jest tyle rzeczy, które powinnam była zrobić. Cóż, będzie musiało wystarczyć.

Czułam, jak drży, niby ptaszek zamknięty w dłoni. Uśmiechnięta Kumarima nie była w stanie na mnie spojrzeć. Nie chciałam, żeby to robiła.

Kiedy samochód wiózł mnie przez budzące się miasto próbowałam zrozumieć, jak się czuję jako człowiek. Od tak dawna byłam boginią, że ledwie pamiętałam coś poza tym, ale różnica wydawała się tak nieznaczna, że zaczęłam podejrzewać, że jestem święta, bo tak mówią ludzie. Droga wspinała się przez zielone przedmieścia, teraz ciche, stawała się coraz węższa, zatłoczona kolorowymi autobusami i ciężarówkami. Domy były coraz mniejsze i biedniejsze, aż do przydrożnych ruder i byliśmy poza miastem — pierwszy raz od mojego przyjazdu siedem lat temu. Przycisnęłam ręce i twarz do szyby i patrzyłam w dół, na Katmandu przykryte całunem ochrowego smogu. Samochód dołączył do długiego szeregu pojazdów na wąskiej, wyboistej drodze, która wspinała się na zbocze doliny. Nade mną były góry, poznaczone szałasami pasterzy kóz i kamiennymi kapliczkami obwieszonymi chorągiewkami modlitewnymi. Poniżej pędząca, kremowobrązowa woda. Prawie na miejscu. Zastanawiałam się, jak daleko za mną na tej drodze były inne rządowe samochody, wiozące kapłanów wysłanych na poszukiwania małych dziewczynek noszących trzydzieści dwa znaki doskonałości. Potem samochód skręcił i byłam w domu, w Shakya, z postojem ciężarówek i stacją benzynową, sklepami i świątynią Padma Narteswara, zakurzonymi drzewami z białymi kręgami wymalowanymi wokół ich pni, a pomiędzy nimi kamienny mur i łuk, skąd kamienne stopnie prowadziły przez tarasy w dół, do mojego domu, a w tym kamiennym prostokącie, obramowującym niebo, moi rodzice, stojący blisko siebie, obejmujący się ciasno, nieśmiało, tak jak ostatnio, kiedy widziałam ich na dziedzińcu Kumari Ghar.

* * *

Mamaji była zbyt szacowna, żeby pokazać po sobie gniew, ale miała sposoby okazywania niezadowolenia. Najmniejszy kawałek roti na kolację, najmniejsza porcja dhal. Przychodzą nowe dziewczęta, zróbcie miejsce, zróbcie miejsce — ja do najwyższego, dusznego pokoiku, najbardziej oddalonego od ogrodowej sadzawki.

— Poprosił mnie o adres palmera — powiedziałam.

— Chciałabym dostawać rupię za każdy adres palmera — odparła Mamaji. — Był tobą zainteresowany tylko jako nowością, kochanie. Antropologiczną. Nigdy by się nie oświadczył. Nie, możesz o nim zapomnieć.

Jednak moje zesłanie do wieży było niewielką karą, ponieważ teraz znalazłam się powyżej hałasu i wyziewów starego miasta. Mniejsze porcje nie były wielką stratą: przez te niemal dwa lata, które spędziłam w posiadłości, jedzenie było okropne. Przez drewniane okiennice, ponad zbiornikami na wodę, czaszami anten satelitarnych i dziećmi grającymi na dachach w krykieta, widziałam wały Red Fort, minarety i kopuły Jami Masjid, a jeszcze dalej błyszczące szkłem i tytanem iglice New Delhi. A jeszcze ponad nimi wirujące stada gołębi z glinianymi piszczałkami przyczepionymi do nóżek, które śpiewały unosząc się na ptasich skrzydłach nad Chandni Chowk.

Mądrość życiowa Mamaji tym razem się nie sprawdziła, ponieważ Ashok potajemnie kontaktował się ze mną, czasami pytając o czasy, kiedy byłam boginią, zazwyczaj mówiąc o sobie i swoich wielkich planach i pomysłach. Jego liliowe słowa, przepływające mi w głowie na tle zawile zdobionych okiennic, przynosiły mi dużą przyjemność podczas gorących dni tego lata. Odkryłam przyjemność w politycznych dyskusjach, wypowiadając się przeciwko huraoptymizmowi Ashoka. Ustawiłam odczyty na nowe kanały. Z opinii w prasie wydało mi się nieuniknione, że Awadh, w zamian za status Favored Nation, przyznany przez Stany Zjedoczone, ratyfikuje ustalenia Aktów Hamiltońskich i zdelegalizuje wszystkie aeai mądrzejsze od makaka. Nie powiedziałam Mamaji o naszych rozmowach. Zakazałaby ich, chyba żeby się oświadczył.

Któregoś wieczoru przed nastaniem pory monsunów, kiedy chłopcy byli zbyt zmęczeni nawet na krykieta, a niebo przypominało odwróconą miedzianą miskę, Mamaji przyszła do mojej wieżyczki na szczycie dawnej kupieckiej posiadłości. Wbrew zasadom przyzwoitości okiennice były otwarte, a zasłony falowały od gorąca unoszącego się z ulicy.

— Nadal jesz mój chleb — trąciła stopą moją thali. Było zbyt gorąco na jedzenie, zbyt gorąco na wszystko poza leżeniem i czekaniem na deszcz i ochłodę, jeśli w tym roku deszcze w ogóle nadejdą. Słyszałam głosy dziewcząt na dziedzińcu, zanurzających nogi w sadzawce. Dzisiaj z radością posiedziałabym z nimi na skraju wody, ale byłam boleśnie świadoma tego, że żyję w posiadłości Lovely Girl Shaadi Agency dłużej, niż którakolwiek z nich. Nie chciałam być ich Kumarimą. A kiedy po marmurowych korytarzach rozniosły się wieści o moim dzieciństwie zaczęły mnie prosić o drobne puja, małe cuda, mające im pomóc znaleźć właściwego mężczyznę. Nie czyniłam ich już, nie z obawy, że nie mam już takiej mocy — bo nigdy jej nie miałam — ale dlatego, że we mnie wierzyły, wychodziły za bankierów, producentów telewizyjnych i sprzedawców mercedesów.

— Powinnam była cię zostawić w tym nepalskim ścieku. Bogini! Ha! A ja głupia sądziłam, że będziesz cennym nabytkiem. Mężczyźni! Mogą zarabiać na giełdzie i mieszkać w apartamentach w Chowpatty Beach, ale głęboko w środku są tak przesądni, jak byle wieśniak.

— Przykro mi, Mamaji — powiedziałam, odwracając wzrok.

— A co na to poradzisz? Jedynie urodziłaś się doskonała na trzydzieści dwa sposoby. A teraz słuchaj mnie, cho chweet. Przyszedł do mnie mężczyzna.

Zawsze przychodzili, zerkając w górę na dźwięk chichotów Uroczych Dziewcząt dobiegających zza okiennic, kiedy czekali w chłodzie dziedzińca na Shwetę, która prowadziła ich do Mamaji. Mężczyźni z ofertami małżeństwa, mężczyźni z intercyzami, mężczyźni z funduszami powierniczymi. Mężczyźni pytający o specjalne, prywatne spotkania. Mężczyzna, o którym mówiła Mamaji, był jednym z nich.

— Przystojny, młody mężczyzna, uroczy młody człowiek, ma tylko dwadzieścia lat. Jego ojciec to ważna figura w departamencie zaopatrzenia w wodę. Prosi o prywatne spotkanie, z tobą.

Natychmiast nabrałam podejrzeń, ale nauczyłam się, że przy Uroczych Dziewczętach z Delhi, nawet bardziej, niż przy kapłanach i Kumarimach w Katmandu, nie wolno niczego okazać na pomalowanej twarzy.

— Ze mną? To zaszczyt… I ma tylko dwadzieścia lat… I z dobrej rodziny, tak dobrze ustosunkowanej.

— Jest braminem.

— Wiem, że jestem tylko Shakya…

— Nie zrozumiałaś. On jest braminem.

Jest tyle rzeczy, które powinnam była zrobić, powiedziała Wysoka Kumarima, kiedy królewski samochód odjeżdżał spod drewnianych wrót Kumari Ghar. Jeden szept przez okno powiedział mi wszystko: klątwa Kumari.

Shakya odsunęła się ode mnie. Ludzie na mój widok przechodzili na drugą stronę ulicy udając, że mają tam coś do roboty. Starzy przyjaciele rodziny wiercili się nerwowo, zanim przypominali sobie, że mają do załatwienia coś ważnego. Chai-dhabas dawali mi herbatę za darmo, żebym poczuła się niezręcznie i wyszła. Moimi przyjaciółmi byli kierowcy ciężarówek, autobusów, przewoźnicy stłoczeni w stacjach biodiesli. Musieli się zastanawiać, co to za dziwna dwunastolatka kręci się przy postojach dla ciężarówek. Jestem pewna, że niektórzy z nich myśleli coś więcej. Od wioski do wioski, z miasta do miasta, w górę i w dół drogi na północ niosła się legenda. Eks-Kumari.

Potem zaczęły się wypadki. Chłopiec stracił część dłoni przez pasek klinowy w silniku nissana. Nastolatek wypił za dużo rakshi i zmarł w wyniku zatrucia alkoholem. Mężczyzna poślizgnął się pomiędzy mijającymi się ciężarówkami i został zmiażdżony. W chai-dhabas i warsztatach znów mówiło się o moim wujku, który spadł w przepaść, podczas gdy mała przyszła bogini kołysała się w klatce śmiejąc się i śmiejąc i śmiejąc.

Przestałam wychodzić z domu. Kiedy w dolinie Katmandu zaczęła się zima, całymi tygodniami nie opuszczałam swojego pokoju. Dni przemykały, a ja patrzyłam przez okno na zacinający śnieg z deszczem, na chorągiewki modlitewne wyciągające się na wietrze, na linę kołyszącą się nad przepaścią. Poniżej wściekła, wezbrana rzeka. O tej porze roku głosy górskich demonów niosły się głośno, mówiąc mi nienawistne rzeczy o pozbawionych wiary Kumari, które zdradziły święte dziedzictwo ich devi.

Najkrótszego dnia w roku przez Shakya przejeżdżał kupiec narzeczonych. Nad dźwiękami z telewizora, który w dużym pokoju był włączony dzień i noc, usłyszałam nieznany głos. Uchyliłam drzwi na tyle, żeby wpadł przez nie głos i blask ognia.

— Nie wezmę od was pieniędzy Tutaj, w Nepalu, marnujecie czas. Wszyscy znają tę historię, a nawet jeśli udają, że w nią nie wierzą, to tak się zachowują.

Usłyszałam głos mojego ojca, ale nie mogłam go zrozumieć. Znów odezwał się kupiec.

— Może udałoby się daleko na południu, w Bharat albo w Awadh. W Delhi są tak zdesperowani, że biorą nawet Niedotykalne. Ci Hindusi są dość dziwaczni; niektórym może nawet spodobać się pomysł poślubienia bogini, jako oznaka statusu. Ale nie mogę jej zabrać, jest za młoda, na granicy natychmiast ją cofną. Mają zasady. W Indiach, uwierzylibyście? Dajcie mi znać, kiedy skończy czternaście lat.

Dwa dni po moich czternastych urodzinach kupiec narzeczonych wrócił do Shakya i wyjechałam wraz z nim jego japońskim SUVem. Nie lubiłam jego towarzystwa i nie ufałam jego rękom, więc kiedy jechał na niziny Torai spałam, lub udawałam, że śpię. Kiedy się obudziłam byłam daleko poza granicami mojego pełnego cudów dzieciństwa. Myślałam, że kupiec zabierze mnie do starożytnego, świętego Varanasi, nowej stolicy Bharat we władaniu wspaniałej dynastii Rana, ale wydawało się, że w Awadhis mniej się przejmowano hinduistycznymi przesądami. Przyjechaliśmy więc do rozległego, chaotycznego skupiska dwóch Delhi, jak bliźniaczych półkul mózgowych, i do Lovely Girl Shaadi Agency. Gdzie mężczyźni w wieku pozwalającym na zawarcie małżeństwa nie byli tacy znowu nowocześni, przynajmniej w kwestii byłych devi. Gdzie jedynymi ludźmi nie dbającymi o klątwę Kumari byli ci, których otaczały jeszcze większe przesądy: dzieci poddane zabiegom inżynierii genetycznej, znane jako bramini.

Ich była mądrość, ich było zdrowie, uroda, powodzenie i status, majątek, który nie mógł się zdewaluować, nie można go było stracić ani przegrać, ponieważ był w każdej spirali ich DNA. Bramińskie dzieci hinduskiej superelity cieszyły się długim życiem — dwa razy tak długim jak ich rodziców — ale miało to swoją cenę. Istotnie byli narodzeni dwukrotnie, kasta ponad kastami, tak wysoka, że stali się nowymi Niedotykalnymi. Partner pasujący do byłej bogini: nowy bóg.

* * *

Gazy, płonące nad zakładami przemysłu ciężkiego w Tughluq, oświetlały zachodni horyzont. Ze szczytu wieży mogłam odczytać ukrytą geometrię New Delhi, naszyjniki świateł wokół Connaught Place, wielką świetlistą sieć monumentalnej stolicy Rajów, niewyraźny blask starego miasta na północy. Penthouse na szczycie Narayan Tower był ze szkła; szklane ściany, szklany dach, a pode mną wypolerowany obsydian odbijający nocne niebo. Chodziłam z gwiazdami nad głową i pod stopami. To był pokój zaprojektowany, by zdumiewał i onieśmielał.

Dla kogoś, kto widział, jak demony odrywają kozie głowy, kto chodził po zakrwawionym jedwabiu we własnym pałacu, był niczym. Był niczym dla osoby ubranej, zgodnie z poleceniem posłańca, we wszelkie insygnia bogini. Czerwona szata, czerwone paznokcie, czerwone wargi, czerwone oko Sziwy namalowane ponad moimi własnymi, obwiedzionymi czarną kredką, przybranie głowy z płatków fałszywego złota i obwieszone sztucznymi perłami, na palcach krzykliwe pierścienie od sprzedawców taniej biżuterii na Kinari Bazaar, delikatny łańcuszek z prawdziwego złota biegł od ćwieka w moim nosie do kolczyka; raz jeszcze byłam Kumari Devi. Czułam, jak w moim wnętrzu poruszają się moje demony.

Mamaji pouczała mnie, kiedy zmierzałyśmy ze starego miasta do nowego. Owinęła mnie lekkim czadorem, żeby chronić, jak powiedziała, mój makijaż; a tak naprawdę, żeby osłonić mnie przed spojrzeniami przechodniów. Kiedy phatphat ruszył z dziedzińca posiadłości dziewczęta wołały za mną błogosławieństwa i modlitwy.

— Nie odzywaj się. Jeśli przemówi do ciebie pochyl głowę jak dobra Hinduska. Jeżeli trzeba będzie coś powiedzieć, ja to zrobię. Może i byłaś boginią, ale on jest braminem. Mógłby kupić tuzin takich zakichanych pałaców, jak twój. Ponadto nie pozwól, żeby zdradziły cię oczy. Oczy nie mówią nic. Przynajmniej tego cię nauczyli w tym całym Katmandu, zgadza się? No to chodźmy, cho chweet, załatwmy to.

Szklany penthouse oświetlony był tylko poblaskiem miasta i ukrytymi lampami, które dawały nieprzyjemne, niebieskie światło. Ved Prakash Narayan siedział na wyściełanym krześle wyciosanym z kawałka prostego, czarnego marmuru. Jego prostota mówiła o bogactwie i władzy więcej, niż jakiekolwiek bogate zdobienia. Moje bose stopy szeptały na pełnym gwiazd szkle. Kiedy zbliżyłam się do podwyższenia niebieskie światło stało się mocniejsze. Ved Prakash Narayan był ubrany w pięknie wykonany płaszcz sherwani i tradycyjną, obcisłą koszulę. Pochylił się do światła i tylko samokontrola wpojona mi przez Wysoką Kumarimę powstrzymała mnie od westchnienia.

Na tronie Cesarzy Mughal siedział dziesięcioletni chłopiec.

Życie dwa razy dłuższe, ale starzenie wolniejsze o połowę. Najlepsze dzieło inżynierów genetyków mogło się mierzyć z czterema milionami lat ludzkiego DNA. Dziecięcy mąż dla niegdyś dziecięcej bogini. Tyle że to nie było dziecko. Z punktu widzenia prawa, doświadczenia, edukacji, gustu i emocji był to dwudziestoletni mężczyzna, pod każdym względem z wyjątkiem fizycznego.

Stopami nie sięgał podłogi.

— Doprawdy, bardzo niezwykłe.

To był głos chłopca. Ześlizgnął się ze swojego tronu, obszedł mnie oglądając tak, jakbym była eksponatem w muzeum. Był o głowę niższy ode mnie.

— Tak, w istocie wyjątkowa. Jaka jest cena?

Mamaji spod drzwi wymieniła sumę. Skupiłam się na tym, czego mnie nauczono i starałam się nie łapać jego spojrzenia, kiedy krążył wokół mnie.

— Do przyjęcia. Do końca tygodnia mój człowiek dostarczy intercyzę. Bogini. Moja bogini.

Potem spojrzałam mu w oczy i zobaczyłam, gdzie były wszystkie jego brakujące lata. Były niebieskie, obce, i zimniejsze od wszystkich świateł w jego podniebnym pałacu.

* * *

Kiedy przychodziło do wspinaczki na drabinę społeczną ci bramini byli gorsi od wszystkiego. Ashok przesłał mi wiadomość na moją aeai na szczycie posiadłości shaadi, więzienia zmienionego w buduar panny młodej. Kasty w kastach wewnątrz kast. Jego słowa wisiały w powietrzu ponad zamglonymi wałami czerwonego fortu, zanim rozpłynęły się w fantazjach muzykalnych gołębi. Twoje dzieci będą błogosławione.

Aż do tej pory nie pomyślałam o obowiązkach żony dziesięciolatka.

Kiedy w bańce sztucznego klimatu, umiejscowionej na wypielęgnowanym trawniku przed grobowcem Cesarza Humayuna, zostałam poślubiona Vedowi Prakash Narayanowi, na dworze panowało nieznośne gorąco. Tak jak wtedy, kiedy mnie mu zaprezentowano, byłam ubrana jak Kumari. Mój mąż, cały w złocie, przybył na białym koniu, za którym kroczyli muzycy i dwanaście słoni z kolorowymi ozdobami na ciosach. Ziemię patrolowały roboty, astrologowie ogłosili pomyślne wróżby, a bramin starego typu, ze swoim czerwonym sznurem, pobłogosławił nasz związek. Wokół mnie spadały płatki róż, dumni rodzice rozdawali swoim gościom klejnoty z Hyderabad, moje siostry shaadi szlochały z radości i smutku rozstania, Mamaji uroniła łzę, a podła, stara Shweta krążyła wokół i chowała za pazuchę jedzenie z bufetu. Kiedy umilkły oklaski i skończyły się gratulacje zauważyłam wszystkich innych dziesięcioletnich chłopców o mrocznych twarzach z ich pięknymi, wysokimi, zagranicznymi żonami. Przypomniałam sobie, kto tu jest dziecięcą panną młodą. Ale żadna z nich nie była boginią.

Niewiele pamiętam z tego, co było potem, tylko twarz za twarzą, za twarzą, usta, usta, usta, otwarte, hałasujące, pochłaniające kieliszek za kieliszkiem, za kieliszkiem francuskiego szampana. Nie piłam, ponieważ nie lubię alkoholu, jednak mój młody mąż w swoim wytwornym stroju owszem, palił też wielkie cygaro. Kiedy wsiedliśmy do samochodu — miesiąc miodowy był kolejną zachodnią tradycją, którą przejęliśmy — zapytałam, czy ktoś pamiętał, aby powiadomić moich rodziców.

Polecieliśmy do Mumbai firmowym odrzutowcem. Nigdy wcześniej nie leciałam samolotem. Przycisnęłam dłonie, nadal pokryte wzorami z henny, po obu stronach okienka, jakbym chciała zatrzymać każdy kawałek Delhi przemykający pode mną. To było jak w boskiej wizji, jaką miałam spoglądając w dół, na Indie, z mojego łoża w Kumari Ghar. To zaprawdę był pojazd bogini. Jednak kiedy zawracaliśmy w powietrzu nad wieżami New Delhi, demony szeptały, będziesz stara i wyschnięta, kiedy on nadal będzie w kwiecie młodości.

Kiedy limuzyna z lotniska skręciła w Marine Drive i zobaczyłam Morze Arabskie polśniewające w światłach miasta, poprosiłam męża, żebyśmy się zatrzymali, bym mogła patrzeć i podziwiać. Poczułam łzy w oczach i pomyślałam, że taka sama woda jest w tobie. Ale demony nie zamilkły: jesteś żoną czegoś, co nie jest człowiekiem.

Mój miesiąc miodowy był pełen cudów: nasz apartament o szklanych ścianach, otwierający się na zachód słońca nad Chowpatty Beach. Nowe wspaniałe ubrania, jakie wkładaliśmy jadąc po bulwarach, gdzie gwiazdy i bogowie filmu uśmiechali się i błogosławili nas za pośrednictwem naszych palmerów. Kolor, ruch, hałas, rozmowy; ludzie i ludzie i ludzie. Ponad tym wszystkim szum i zapach obcego morza.

Pokojówki przygotowały mnie do nocy małżeńskiej. Kąpały mnie i namaszczały, smarowały oliwką i masowały, malowały wzory henną na moich dłoniach i ramionach, na moich małych, wysokich piersiach, w dół do czakry manipuraka nad pępkiem. Wplotły mi we włosy złote ozdoby, na ramiona nasunęły bransolety, na palce u rąk i nóg pierścionki, upudrowały moją ciemną nepalską skórę. Oczyściły mnie dymem kadzidła i płatkami kwiatów, owinęły welonami i jedwabiem i plotkami. Przedłużyły mi rzęsy i uczerniły oczy i opiłowały paznokcie w idealne owale.

— Co ja mam robić? Nigdy nawet nie dotknęłam mężczyzny — zapytałam, ale one mnie pozdrowiły i usunęły się bez odpowiedzi. Ale starsza — Wysoka Kumarima, jak o niej pomyślałam — zostawiła na mojej otomanie małe pudełeczko. W środku były dwie białe pigułki.

Były dobre. Nie powinnam się spodziewać niczego innego. W jednej chwili stałam zdenerwowana i wystraszona na dywanie z Turkiestanu, otoczona miękkim nocnym powietrzem, pachnącym morskim falami, w drugiej przez złoty zaczep przy uchu do mojego mózgu wlały się wizje z Kamasutry, wirując wokół mnie jak gołębie nad Chandni Chowk. Popatrzyłam na wzory, które moje siostry shaadi wymalowały mi na dłoniach, a one tańczyły i odrywały się od mojej skóry. Zapachy mojego ciała i perfum były żywe, uwodzicielskie. To było tak, jakby zerwano ze mnie skórę i obnażono wszystkie nerwy. Nawet dotyk ledwie poruszającego się nocnego powietrza był nieznośny. Każdy klakson samochodu na Marine Drive był jak stopione srebro, wlewające mi się do uszu.

Byłam potwornie przerażona.

Potem podwójne drzwi do pokoju stanęły otworem i wszedł mój mąż. Był ubrany jak mughalski arystokrata w zdobiony klejnotami turban i pofałdowaną czerwoną szatę z długimi rękawami, wybrzuszoną z przodu.

— Moja bogini — powiedział. Potem rozchylił szatę i zobaczyłam, co tak dumnie sterczało.

Uprząż była zrobiona ze szkarłatnej skóry, pokryta skomplikowanymi zdobieniami. Paski biegły wokół pasa, ale także ramion, dla lepszego zabezpieczenia. Sprzączki były złote. Zapamiętałam te szczegóły tak wyraźnie, bo nie mogłam patrzeć na rzecz, która była przymocowana do uprzęży. Była czarna. Wielka jak u konia, ale delikatnie zakrzywiona w górę. Pobrużdżona i z jakimiś wypustkami. To wszystko, co pamiętam zanim pokój zawirował, rozłożył się wokół mnie jak kwiat lotosu, moje zmysły połączyły się w jeden i biegłam przez korytarze Taj Marine Hotel.

Jak mogłam sobie wyobrażać, że mogłoby być inaczej, skoro chodziło o stworzenie o apetytach i żądzach dorosłego, ale w fizycznej postaci dziesięcioletniego chłopca?

Służący i pokojówki gapili się na mnie, kiedy krzyczałam nieskładnie, chwytając szale, chusty, wszystko, co mogło okryć moją hańbę. Z dygotem przypomniałam sobie głos mojego męża wołający: Bogini! Moja Bogini! wciąż i wciąż.

* * *

— Schizofrenia to takie okropne słowo — powiedział Ashok. Między palcami obracał łodygę róży bez kolców. — Staroświeckie. W tych czasach mówi się choroba dysocjacyjna. Tyle że nie ma chorób, tylko zachowania adaptacyjne. To coś, z czym musiałaś sobie radzić jako bogini. Dysocjacja. Nieprzystawalność. Być sobą i kimś innym, żeby pozostać przy zdrowych zmysłach.

Noc w ogrodach Dataraja Ashoka. Woda szemrząca w kamiennych kanałach. Mogłam poczuć jej zapach, słodki i mokry. Osłona ciśnieniowa trzymała smog z daleka; drzewa zasłaniały ulice Delhi. Mogłam nawet dostrzec kilka gwiazd. Siedzieliśmy w otwartym namiocie chhatri, marmur wciąż był ciepły ciepłem dnia. Na srebrnych nakryciach znajdowały się przekąski, desery, chałwa — chrupiąca od orzechów — paan owinięte w liście. Z bungalowu w stylu kolonialnym wyszedł robot strażniczy i zniknął pośród cieni. Ale poza tym mogłabym uwierzyć, że to czasy rajów.

Czas się rozpadł, trzepocząc jak skrzydła gołębi. Zachowanie dysocjacyjne. Mechanizm przetrwania. Uciekałam przez obsadzone palmami bulwary Mumbai, z chustami narzuconymi na moje ubranie żony, które sprawiało, że czułam się bardziej obnażona, niż gdybym faktycznie była naga. Biegłam bez celu i poczucia kierunku. Taksówki trąbiły, phatphaty skręcały gwałtownie, kiedy przepychałam się przez zatłoczone ulice. Nawet gdybym miała pieniądze na phatphata — po co żonie bramina miałaby być gotówka? — nie wiedziałam, dokąd jechać. Tak czy inaczej, moje demoniczne ja musiało to wiedzieć, ponieważ znalazłam się w rozległej marmurowej hali dworca kolejowego, słup soli pośród dziesiątek tysięcy śpieszących się podróżnych, żebraków, handlarzy i obsługi. Moje szale i chusty otulały mnie ściśle, spojrzałam w górę sklepienia z czerwonego kamienia, a to była druga czaszka, pełna przerażenia z powodu tego, co zrobiłam.

Zbiegła panna młoda nawet bez paisa przed imieniem, sama na dworcu Mumbai Chhatrapati Shivaji Terminus. Setki pociągów odjeżdżających w każdej minucie, ale nie ma dokąd jechać. Ludzie gapili się na mnie, na wpół tancerkę kurtyzanę, na wpół Niedotykalną bezdomną. W swoim wstydzie przypomniałam sobie o zaczepie za uchem. Ashok, napisałam na tle kolumn z piaskowca i wirujących reklam. Pomóż mi!

— Nie chcę być rozdarta, nie chcę być sobą i kimś innym, dlaczego nie mogę być po prostu jedną osobą? — z frustracji uderzyłam się kostkami palców w czoło. — Napraw mnie!

Odpryski pamięci. Ubrana na biało obsługa podaje mi gorący chai w prywatnym przedziale pierwszej klasy ekspresu shatabdi. Roboty czekające na peronie ze starodawnym palankinem, żeby przenieść mnie przez poranne Delhi do zielonych, tryskających wodą ogrodów Ashoka. Ale zza tego wszystkiego przebijał się jeden obraz, biała pięść mojego wujka, ześlizgująca się z liny i jego upadek, nogi bijące powietrze, a potem śmietankowe wody rzeki Shakya. Nawet teraz byłam rozdarta. Przerażenie i szok. Rozbawienie i śmiech. W jaki inny sposób można przetrwać bycie boginią?

Bogini. Moja Bogini.

Ashok nie mógł zrozumieć.

— Leczyłabyś śpiewaka z jego talentu? Szaleństwo nie istnieje, istnieją tylko sposoby adaptacji. Inteligencja to ewolucja. Niektórzy mogliby się krzywić, że bagatelizuję objawy łagodnego syndromu Aspergera.

— Nie wiem, co to znaczy.

Machnął różą tak mocno, że pąk odpadł.

— Myślałaś o tym, co teraz zrobisz?

Myślałam praktycznie wyłącznie o tym. Narayanowie nie oddadzą łatwo swojej własności. Mamaji nie wpuści mnie za próg. Moja wioska była dla mnie zamknięta.

— Może przez jakiś czas, gdybyś mógł…

— To nie jest dobry czas… Kto będzie miał swoje wtyczki w parlamencie? Rodzina, która buduje tamę gwarantującą im zaopatrzenie w wodę przez następnych pięćdziesiąt lat, czy przedsiębiorca zajmujący się oprogramowaniem, ze stajnią aeai poziomu 2.75, które rząd Stanów Zjednoczonych uważa za nasienie Szatana? W Awadh wciąż liczą się dobra rodzinne. Powinnaś to wiedzieć.

Słyszałam swój głos, jakby należący do małej dziewczynki.

— Gdzie mam iść?

Opowieści kupca narzeczonych o Kumari, których nikt nie poślubił i które nie mogły już wrócić do domu, kończących w klatkach z kobietami w Varanasi i Kalkucie. Chińczycy płacący kilka rupii za numerek z Boginią.

Ashok zwilżył usta językiem.

— Mam kogoś w Bharat, w Varanasi. Awadh i Bharat raczej niechętnie ze sobą rozmawiają.

— Och, dziękuję ci, dziękuję…

Osunęłam się przed Ashokiem na kolana, chwyciłam jego dłonie. Odwrócił wzrok. Pomimo sztucznego chłodu charbagh wyraźnie się pocił.

— To nie jest przysługa. To jest… zatrudnienie. Praca.

— Praca, to dobrze, dam radę; jestem dobrą pracownicą, mogę robić wszystko; co to takiego? Nieważne, dam sobie radę…

— Trzeba przetransportować pewne produkty.

— Jakie produkty? Zresztą, nieważne, mogę nosić wszystko.

— Aeai. — Ze srebrnej tacy wziął sobie paan. — Nie mam zamiaru czekać, aż Krishna Cops wylądują w moim ogrodzie z nakazem aresztowania.

— Akty Hamiltońskie — strzeliłam, chociaż nie wiedziałam, czego dotyczą, tak jak nie rozumiałam większości narzekań Ashoka.

— Zgodnie z prawem wszystko powyżej poziomu 2.5. — Ashok przygryzł dolną wargę. Kiedy paan przetoczył się przez jego czaszkę, źrenice mu się poszerzyły.

— Oczywiście, zrobię wszystko co się da, żeby pomóc.

— Nie powiedziałem ci, w jaki sposób muszą zostać przetransportowane. W sposób absolutnie bezpieczny, gdzie nie znajdzie ich żaden Krishna Cop. — Dotknął palcem czoła. — Ani nikt inny.

* * *

Pojechałam do Kerala i do mojej czaszki włożono procesory. Zrobiło to dwóch mężczyzn na przerobionym tankowcu zakotwiczonym poza granicą wód terytorialnych. Zgolili moje piękne, czarne włosy, otworzyli mi czaszkę i wpuścili do niej roboty mniejsze od najmniejszych pająków, które w moim mózgu umieściły komputery. Położenie tankowca poza zasięgiem patroli wodnych Kerali pozwalało na przeprowadzanie wielu tajnych operacji chirurgicznych, w większości dla zachodniego wojska. Dali mi bungalow i australijską dziewczynę, która miała mnie doglądać, kiedy szwy się rozpuszczały, a hormony przyspieszały rośnięcie włosów.

Chipy proteinowe; ich obecność wykazują tylko najnowocześniejsze skanery, ale nikt nie spojrzy na ciebie po raz drugi; nikt nie spojrzy po raz drugi na kolejną dziewczynę shaadi polującą na męża.

Tak więc przez sześć tygodni siedziałam i gapiłam się na morze i myślałam, jak by to było utonąć w nim, samej i zagubionej, tysiąc kilometrów od najbliższej dłoni, która mogłaby ująć twoją. Tysiąc kilometrów na północ stąd, w Delhi, mężczyzna w indyjskim garniturze ściska rękę mężczyzny w amerykańskim garniturze i ogłasza Porozumienie, które czyni z Ashoka przestępcę.

Wiecie, kim są Krishna Cops? Oni polują na aeai. Polują na ludzi, którzy je hodują, i na ludzi, którzy je noszą. Nie ma to dla nich znaczenia. Nie są wybredni. Ale cię nie dopadną. Nigdy cię nie dopadną.

Słucham demonów w szumie i pomruku wielkiego morza. Demony, jak teraz wiem, są aspektami mojego drugiego ja. Ale nie bałam się ich. W hinduizmie demony są zaledwie zwierciadłami bogów. Tak samo dla ludzi, jak dla bogów; to zwycięzcy piszą historię. Dla wszechświata to żadna różnica, czy kosmiczną wojnę wygrała Ravana czy jej Rakshasas.

Tylko ty możesz je przenosić. Tylko ty masz właściwą strukturę neurologiczną. Tylko ty możesz tam przechowywać drugi umysł.

Australijska dziewczyna zostawiała drobne podarunki pod moim drzwiami: plastikowe bransoletki, żelowe buciki, pierścionki i opaski na włosy. Kradła je ze sklepów w mieście. Myślę, że w ten sposób mówiła, że chce mnie poznać, ale ja bałam się tego, czym byłam, tego, czym uczyniłyby mnie te rzeczy w mojej głowie. Ostatnią rzeczą, jaką ukradła, była piękna, prześwitująca, jedwabna dupatta do okrycia moich nierównych włosów, kiedy zabrała mnie na lotnisko. Spod tego okrycia widziałam dziewczęta w służbowych sari mówiące do swoich dłoni i słuchałam pilotki przedstawiającej pogodę w Awadh. Potem z phatphata spojrzałam na te dziewczęta na skuterach, przebijające się swobodnie przez zatłoczone ulice Delhi i zastanawiałam się, dlaczego moje życie nie może być właśnie takie.

— Ładnie odrastają. — Ashok uklęknął przede mną w chhatri. To było jego święte miejsce, jego świątynia. Uniósł dłoń z naciągniętym palmerem i dotknął palcem tilaki nad moim trzecim okiem. Czułam jego oddech. Cebula, czosnek, zjełczały olej. — Możesz się czuć trochę zdezorientowana…

Wciągnęłam powietrze. Zmysły zawirowały, zmieszały się, stopiły. Widziałam, słyszałam, czułam, wąchałam, smakowałam wszystko jak niezróżnicowane doświadczenie, jak czują bogowie i niemowlęta, całościowo i czysto. Dźwięki miały barwy, światło strukturę, zapachy mówiły i podzwaniały. Potem zobaczyłam, jak wstaję z poduszek i przewracam się na twardy biały marmur. Słyszałam swój jęk Ashok rzucił się w moją stronę. Dwóch Askoków rzuciło się w moją stronę. Ale to nie był żaden z nich. Widziałam jednego Ashoka, z dwóch punktów widzenia, wewnątrz mojej głowy. Nie mogłam wyodrębnić czy wyczuć moich dwóch postrzegań, nie mogłam powiedzieć, które jest prawdziwe, które jest moje, które jest mną. Całe wszechświaty dalej usłyszałam głos mówiący pomóż mi. Widziałam służących Ashoka, jak mnie podnoszą i kładą do łóżka. Pomalowany sufit, wzory z pnączy i pędów i kwiatów, wirujące nade mną jak monsunowe chmury, potem rozkwitające w ciemność.

W żarze nocy obudziłam się naga, przytomna, z napiętym każdym zmysłem. Znałam pozycję i prędkość każdego owada w moim przewiewnym pokoju pachnącym biodieselem, kurzem i paczuli. Nie byłam sama. Pod sklepieniem mojej czaszki był inny. Nie przytomność, a świadomość; poczucie odrębności, manifestacja mnie samej. Awatar. Demon.

— Kim jesteś? — wyszeptałam. Mój głos brzmiał mocno i był pełen tonów, jak dzwony na Durbar Square. Nie odpowiedziało — nie mogło odpowiedzieć, to nie było osobne — ale zabrało mnie do wodnego ogrodu. Gwiazdy, zamglone przez zanieczyszczenia, sklepiały się nade mną. Półksiężyc leżał na plecach. Spojrzałam w górę i zapadłam się w to. Chandra. Mangal. Budh. Guru. Shukra. Shani. Rahu. Ketu. Planety nie były świetlnymi punkcikami, kulami skały i gazu; miały imiona, charaktery, miłości i nienawiści. Wokół mojej głowy wirowało dwadzieścia siedem Nakshatarów. Widziałam ich twarze i natury, wzory połączeń, które wiązały gwiazdy, i opowieści i dramaty tak ludzkie i złożone, jak w telenoweli. Widziałam rashi, znaki zodiaku, Wielkie Domy, przesuwające się łukiem przez niebo, i całe obroty, mechanizmy w mechanizmach, niekończące się kręgi wpływów i delikatnej komunikacji, od skraju wszechświata do środka ziemi, na której stałam. Planety, gwiazdy, konstelacje; historia każdego ludzkiego życia rozciągająca się nade mną, a ja mogłam przeczytać je wszystkie. Każde słowo.

Przez całą noc bawiłam się pośród gwiazd.

Rano, nad herbatą, zadałam Ashokowi pytanie.

— Co to jest?

— Podstawowy poziom 2.6. Aeai janampatri, zajmuje się astrologią, bada permutacje. Sądzi, że tam żyje, jak jakaś kosmiczna małpa. W sumie nie jest zbyt mądra. Zna się na horoskopach i to wszystko. Teraz wstawaj i spakuj się. Musisz zdążyć na pociąg.

Miałam miejscówkę w wagonie dla kobiet szybkobieżnego ekspresu shatabdi. Mężowie rezerwowali w nim miejsca dla żon, żeby uchronić je przed zaczepkami mężczyzn, którzy uważali, że wszystkie kobiety są łatwe i dostępne. Kilka pracujących kobiet wybrało go z tego samego powodu. Obok mnie siedziała muzułmanka w formalnym, służbowym shalwar. Kiedy z prędkością trzystu pięćdziesięciu kilometrów na godzinę pędziliśmy przez równinę Gangesu zmierzyła mnie wzrokiem pełnym pogardy. Mała, sztucznie uśmiechnięta żonka.

Nie byłabyś taka szybka w osądach, gdybyś wiedziała, czym naprawdę jesteśmy, pomyślałam. Możemy wejrzeć w twoje życie i na podstawie gwiezdnych map powiedzieć ci wszystko, co było, jest i co ci się przydarzy. Tej nocy pośród konstelacji mój demon i ja przenikaliśmy się, aż nie potrafiliśmy powiedzieć, gdzie kończy się aeai, a zaczynam ja.

Sądziłam, że święte Varanasi będzie do mnie śpiewać jak Katmandu, duchowy dom, miasto dziewięciu milionów bogów i jednej bogini, przemieszczającej się po ulicach w phatphacie. Zamiast tego zobaczyłam kolejną indyjską stolicę kolejnego indyjskiego stanu: szklane wieże i diamentowe budowle i parki przemysłowe, żeby cały świat je zauważył, u ich stóp slumsy jak świnie taplające się w ściekach. Ulice rozpoczęte w tym tysiącleciu i kończące się przed nim. Ruch i klaksony i ludzie, ludzie, ludzie, ale spaliny owiewające moją maskę niosą zapach kadzidła.

W Varanasi agentka Ashoka spotkała się ze mną w Jantar Mantar, wielkim obserwatorium słonecznym Jai Singha; zegary słoneczne i gwiezdne sfery i cieniste dyski jak nowoczesne rzeźby. Była nieco starsza ode mnie, miała na sobie jedwabny top i jeansy, które wisiały jej na biodrach tak nisko, że widać jej było pośladki. Nie poczułam do niej sympatii, ale w cieniach wokół astrologicznych instrumentów Jai Singha przyłożyła do mojego czoła dłoń w palmerze i poczułam, jak gwiazdy wychodzą ze mnie. Niebo umarło. Raz jeszcze byłam święta, a teraz stałam się zwykłym mięsem.

Dziewczyna Ashoka wepchnęła mi w dłoń zwitek rupii. Ledwie na nie spojrzałam. Ledwie słyszałam jej instrukcje, żebym poszła coś zjeść, napiła się kafi, kupiła porządne ubranie. Byłam ogołocona. Dotarło do mnie, że wspinam się po stromych stopniach wielkiej Samrat nie wiedząc, gdzie jestem, kim jestem, co robię w połowie drogi do potężnego zegara słonecznego. Połowa mnie. Potem moje trzecie oko się rozwarło i zobaczyłam przed sobą szeroką, niebieską rzekę. Zobaczyłam białe piaski wschodniego wybrzeża i schroniska i ogniska ascetów. Zobaczyłam kamienne stopnie prowadzące do rzeki, wijącej się poza zasięg mojego wzroku. I zobaczyłam ludzi. Ludzi myjących się i modlących, piorących ubrania i oferujących puja i kupujących i sprzedających i żyjących i umierających. Ludzi w łódkach i ludzi na klęczkach, ludzi po pas w rzece, ludzi unoszących srebrzyste dłonie i polewający wodą swoje głowy. Ludzi rzucających w nurt garście nagietków, ludzi palących małe lampki z liści mango i kładących je na wodzie, ludzi przynoszących swoich zmarłych, by pogrzebać ich w świętej wodzie. Widziałam stosy pogrzebowe z płonącego nawozu, czułam zapach drewna sandałowego, palonego ciała, słyszałam, jak pęka czaszka, uwalniając duszę. Już słyszałam ten dźwięk, kiedy zmarła Matka Króla, której ciało spalono na stosie. Miękki trzask, i wolność. To był uspokajający dźwięk. Sprawił, że pomyślałam o domu.

* * *

W tamtym sezonie wiele razy byłam w mieście wzdłuż Gangesu. Za każdym razem byłam kimś innym. Księgowi, doradcy, żołnierze, aktorzy serialowi, kontrolerzy baz danych: byłam boginią o tysiącu umiejętności. Dzień po tym, jak zobaczyłam Krishna Cops z Awadh patrolujących perony stacji kolejowej Delhi razem z ich robotami i bronią, która mogła zabijać tak ludzi, jak aeai, Ashok zaczął zmieniać moje środki transportu. Latałam, jeździłam pociągami, tłukłam się w nocy przepełnionymi autobusami, czekałam w mercedesie z szoferem w długim szeregu jaskrawo ozdobionych ciężarówek na granicy między Awadh i Bharat. Ciężarówki, jak trzask pękającej czaszki, przypominały mi o moim królestwie. Ale na końcu zawsze była dziewczyna ze szczurzą twarzą unosząca dłoń do mojej tilaki i znów dzieląca mnie na części. W tamtym sezonie byłam tkaczką, konsultantem podatkowym, organizatorką wesel, scenarzystą serialowym, kontrolerem ruchu powietrznego. Zabrała je wszystkie.

A potem była wyprawa, na końcu której w Bharat czekali Krishna Cops. Do tej pory znałam ich politykę równie dobrze, jak Ashok. Rząd Bharat nie podpisał Aktów Hamiltońskich — jego multimiliardowy przemysł rozrywkowy był uzależniony od aeai — ale nawet oni nie chcieli zrażać do siebie Ameryki. Tak więc, kompromis: wszystkie aeai powyżej 2.8 zostały wyjęte spod prawa, wszystkie inne musiały mieć licencję, a Krishna Cops patrolują lotniska i dworce kolejowe. To tak, jakby próbować zawrócić Ganges palcem.

Kurier przechwycił mnie podczas lotu. Siedział dwa rzędy przede mną; młody, z małą bródką, ubrany w ciuchy Star Asia, duże i workowate. Nerwy, nerwy, nerwy, cały czas sprawdzał kieszeń na piersi, sprawdzał, sprawdzał, sprawdzał. Dwie specjalistyczne aeai załadowane do jego palmera. Nie miałam pojęcia, w jaki sposób przeniesie je przez ochronę lotniska w Delhi.

Varanasi Krishna Cops musieli go złapać. Zamknęli się wokół niego, kiedy tylko stanął w kolejce do kontroli paszportowej. Załamał się. Rzucił się do ucieczki. Kobiety i dzieci odskakiwały, kiedy biegł przez ogromną marmurową halę przylotów, próbując dostać się na zewnątrz, wielka szklana ściana i drzwi i obłędny ruch uliczny za nimi. Pięściami uderzył w powietrze. Usłyszałam ostre okrzyki Krishna Cops. Zobaczyłam, jak wyciągają broń. Podniosły się krzyki. Pochyliłam głowę przesuwając się w kolejce. Oficer imigracyjny sprawdził moje dokumenty. Kolejna shaadi na polowaniu. Wyszłam pospiesznie, skręciłam na postój taksówek. Za sobą słyszałam, jak hala przylotów gwałtownie ucichła, tak że wydawała się dzwonić jak dzwon w świątyni.

Wtedy się bałam. Kiedy wróciłam do Delhi było tak, jakby mój lęk mnie wyprzedził. Miasto dżinów huczało od plotek. Rząd podpisał Akty Hamiltońskie. Krishna Cops sprawdzają dom po domu. Pliki palmerów mają być monitorowane. Dziecięce zabawki wyposażone w aeai mają być zdelegalizowane. Zrzucono korpus US Marines. Premier Shrivastava ma ogłosić zastąpienie rupii dolarami. Cyklon strachu i spekulacji, a w jego oku Ashok.

— Ostatnia runda i wypisuję się z tego. Zrobisz to dla mnie? Ostatnia runda?

Bungalow był już na wpół opróżniony. Zapakowano wszystkie meble, zostały tylko rdzenie procesorów. Były okryte pokrowcami, duchy stworzeń, które tam żyły. Krishna Cops będą zachwyceni.

— Oboje jedziemy do Bharat?

— Nie, to byłoby zbyt niebezpieczne. Pojedziesz przodem, a ja dołączę, kiedy będzie to możliwe… — zawahał się. Dzisiejszej nocy nawet ruch uliczny za murem jego domu brzmiał inaczej. — Będziesz musiała zabrać więcej, niż zwykle.

— Ile?

— Pięć.

Kiedy uniósł dłoń do mojego czoła, znów się zawstydziłam.

— Czy to bezpieczne?

— Pięć, i koniec. Na dobre.

— Czy to bezpieczne?

— To seria nakładkowa, mają wspólny kod źródłowy.

Minęło dużo czasu, odkąd zwróciłam wewnętrzny wzrok na klejnoty, które Ashok wpuścił do mojego mózgu. Obwody. Mózg w mózgu.

— Czy to bezpieczne?

Zobaczyłam, jak Ashok przełyka, a potem kiwa głową: tak, na zachodni sposób. Zamknęłam oczy. Kilka sekund później poczułam ciepły, suchy dotyk jego palca na moim wewnętrznym oku.

Przybyliśmy w metalicznym świetle wczesnego poranka wpadającego przez okiennice. Byliśmy świadomi, że jesteśmy bardzo odwodnieni. Byliśmy świadomi, że potrzebujemy złożonych węglowodanów. Mieliśmy niski poziom serotoniny. Łuk okna, przez które wpadało słońce, był łukiem prawdy Mogołów. Obwody proteinowe w mojej głowie to DPMA jeden-osiem-siedem-dziewięć omega, na licencji BioScan z Bangalore.

Wszystko, na co patrzyliśmy, dawało tęczę interpretacji. Widziałam świat dziwnych manii moich nowych gości: lekarki, specjalistki od żywienia, rysowniczki, projektanta biochipów, robotyka. Nasatya. Vaishvanara. Maya. Brihaspati. Tvastri. Moje wewnętrzne demony. To nie był inny. To był legion. Byłam devi o wielu głowach.

Cały poranek, całe popołudnie walczyłam o zrozumienie świata, który był pięcioma światami, pięcioma wrażeniami. Walczyłam. Walczyłam, abyśmy stali się mną. Ashok się kręcił, szarpał wełnistą brodę, chodził z kąta w kąt, próbując oglądać telewizję, sprawdzać maile. W każdej chwili mur mogły przeskoczyć roboty bojowe Krishna Cops. Wreszcie musiało dojść do integracji. Nie było innego wyjścia. Nie mogłabym przetrwać jazgotu w swojej czaszce, zalewu interpretacji. Na ulicach zawyły syreny, daleko, blisko, znów daleko. Każda z nich wywoływała inną reakcję moich ja.

Znalazłam Ashoka siedzącego pośród szczątków procesorów, z kolanami przyciśniętymi do klatki piersiowej, otoczonymi ramionami. Wyglądał jak wielki, gruby, miękki chłopiec, ulubieniec mamusi.

Niedobór noradrenaliny, lekka hipoglikemia, toksyny zmęczenia, powiedziała Nasatya.

Matryce kwantowe w systemie Yin, jednocześnie powiedział Brihaspati.

Dotknęłam jego ramienia. Drgnął. Na zewnątrz było całkiem ciemno, duszno: nad Stanami Zjednoczonymi Bengalu przechodził monsun.

— Jesteśmy gotowi — powiedziałam. — Ja jestem gotowa.

Nad gankiem, przy którym czekał mercedes, zwisał mocno pachnący hibiskus.

— Do zobaczenia za tydzień — powiedział. — W Varanasi.

— W Varanasi.

Położył mi ręce na ramionach i pocałował mnie lekko w policzek. Zarzuciłam dupattę na głowę. Zawoalowaną zabrano mnie do United Provinces Night Sleeper Service. Kiedy leżałam w przedziale pierwszej klasy aeai rozmawiały w mojej głowie, zaskoczone swoją nawzajem obecnością, odbicia odbić.

Rano służący podał mi na srebrnej tacy herbatę do łóżka. Nad slumsami i parkami przemysłowymi Varanasi wstał dzień. Moja spersonalizowana aeai powiedziała mi, że o dziesiątej rano parlament będzie głosował nad Aktami Hamiltońskimi. O dwunastej premier Shrivastava i ambasador Stanów Zjednoczonych ogłoszą porozumienie handlowe z Awadh.

Na peronie pod diamentową kopułą, którą tak dobrze znałam, pociąg opustoszał. Wydawało się, że co drugi pasażer coś przemyca. Skoro ja wychwytywałam to z taką łatwością, to co dopiero Krishna Cops. Stali wzdłuż ramp prowadzących do wyjść, było ich więcej niż widywałam dotychczas. Za nimi stali mundurowi, a między mundurowymi roboty. Tragarz niósł na głowie moją walizkę; w tłumie wylewającym się z nocnego pociągu starałam się nie stracić jej z oczu. Idź wyprostowana, jak uczyła cię Mamaji. Idź wyprostowana i dumna, jakbyś szła Jedwabną Drogą z bogatym mężczyzną. Zarzuciłam dupattę na głowę, dla skromności. Potem zobaczyłam tłum stojący na rampie. Krishna Cops skanowali palmerami każdego pasażera.

Widziałam, jak szmuglerzy się cofali, przesuwali na koniec kolejki. Ale stąd nie było ucieczki. Na końcu peronu stanęli uzbrojeni policjanci ubezpieczani przez roboty. Krok po kroku ludzie przepychali mnie w stronę Krishna Cops, machających nad pasażerami prawymi rękami, jakby udzielając błogosławieństwa. Ten sprzęt mógł zerwać mi skalp i zajrzeć do czaszki. Moja czerwona walizka była z przodu, prowadząc mnie do klatki.

Brihaspati pokazał mi, co zrobią z obwodami w mojej głowie.

Pomocy! Modliłam się do swoich bogów. A Maya, architekt demonów, odpowiedziała mi. Jej wspomnienia były moimi wspomnieniami i pamiętała szkice i symulacje architektoniczne tej stacji, powstałe, zanim pająki roboty konstrukcyjne zaczęły prząść swoją sieć. Dwa obrazy stacji Varanasi, nałożone na siebie. Z jedną różnicą, która mogła uratować mi życie. Maya pokazała mi wnętrza rzeczy. Wnętrze peronu. Właz do kanału, pomiędzy stoiskiem z herbatą, a wspornikiem dachu.

Przepchnęłam się między ludźmi w małą lukę przy stoisku. Zawahałam się, zanim przyklęknęłam przy włazie. Jeden nagły ruch tłumu, jedno potknięcie, jeden upadek, i zostanę zmiażdżona. Właz był zablokowany brudem. Paznokcie połamane, paznokcie zdarte, zanim udało mi się go poruszyć i dźwignąć w górę. Zapach, który buchnął z ciemnego otworu był tak okropny, że prawie zwymiotowałam. Zmusiłam się, żeby tam wejść, opuszczając się o metr w sięgający kolan szlam. W świetle, wpadającym przez prostokątny otwór, zorientowałam się w sytuacji. Brodziłam w odchodach. Tunel był tak niski, że musiałam pełzać, ale jego koniec był obietnicą, jego koniec był półkręgiem dziennego światła. Zanurzyłam ręce w miękkich ściekach. Tym razem zwróciłam poranną herbatę. Parłam naprzód, próbując się nie krztusić. Nigdy w życiu nie doświadczyłam czegoś tak ohydnego. Ale nie było to tak ohydne, jak otwarta czaszka i noże tnące mózg na plasterki. Na czworakach przesuwałam się pod torami dworca Varanasi, do światła, do światła, do światła i przez otwarty wylot do gnojownika, gdzie świnie i zbieracze szmat brodzili w sadzawkach schnącego ludzkiego nawozu.

W podeschniętym kanale umyłam się na tyle, na ile to było możliwe. Na kamiennych płytach Dhobi-wallah robiły pranie. Starałam się ignorować Nasatayę ostrzegającą przed okropnymi infekcjami, które mogłam złapać.

Miałam się spotkać z dziewczyną od Ashoka na ulicy kwiatów. W drzwiach i na straganach siedziały dzieci nawlekające na igły nagietki. Ta praca była zbyt tania nawet dla robotów. Kwiaty wylewały się z koszy i plastikowych skrzynek. Opony mojego phatphata ślizgały się po płatkach róż. Jechaliśmy pod sklepieniem girland gajra zwieszających się z tyczek ponad sklepami. Wszędzie czuć było zapach martwych, rozkładających się kwiatów. Phatphat skręcił w mniejszą, ciemniejszą alejkę na tyły tłumu.

Kierowca nacisnął klakson. Ludzie rozstępowali się niechętnie. Silnik na paliwo alkoholowe zawył. Przeciskaliśmy się dalej. Otwarta przestrzeń, potem młody policjant zagrodził nam drogę. Miał na sobie pełną zbroję bojową. Brihaspati odczytał dane przesuwające się przez jego maskę: dyslokacja, komunikacja, nakaz aresztowania. Kiedy kierowca z nim rozmawiał zakryłam głowę i opuściłam twarz. Co się dzieje? Jakieś nieprzyzwoitości. Jakieś dataraja.

W dole ulicy kwiatów widać było umundurowanych policjantów poprzedzanych przez ubranych prosto Krishna Cops. Broń trzymali w pogotowiu. Prawie w tym samym czasie okiennice jharoka otworzyły się gwałtownie i na drewnianą barierkę wyskoczyła jakaś postać. Tłum za moimi plecami wydał potężne westchnienie. Tam jest, tam jest, och, patrzcie tylko, to dziewczyna!

Spod fałd dupatty widziałam dziewczynę Ashoka, jak zachwiała się przez moment, a potem skoczyła i złapała sznur do suszenia prania. Pękł i posłał ją gwałtownie pomiędzy tyczki z girlandami kwiatów na ulicy. Zamarła na chwilę, zobaczyła policję, zobaczyła tłum, zobaczyła mnie, potem odwróciła się i uciekła.

Młody policjant ruszył w jej stronę, ale uprzedził go inny, szybszy, bardziej śmiercionośny. Jakaś kobieta wrzasnęła, kiedy z dachu na alejkę skoczył robot. Chromowane nogi ugięły się, owadzia głowa kołysała, kiedy namierzał cel. Wokół uciekającej dziewczyny unosiły się płatki nagietków, ale wiadomo było, że nie zdoła uciec przed zabójczym robotem. Jeden krok, dwa kroki, był tuż za nią. Widziałam, jak spojrzała przez ramię, kiedy robot wyciągał miecz.

Wiedziałam, co stanie się potem. Już to kiedyś widziałam, na zasypanych płatkami kwiatów ulicach Katmandu, kiedy jechałam w lektyce pośród moich bogów i Kumarim.

Ostrze świsnęło. Tłum krzyknął. Głowa dziewczyny potoczyła się po ulicy. Wielki strumień krwi. Uświęcona krew. Bezgłowe ciało zrobiło jeden krok, dwa.

Wyślizgnęłam się z phatphata i przemknęłam przez wstrząśnięty tłum.

Obejrzałam zakończenie tej historii na kanale informacyjnym, siedząc w herbaciarni. Turyści, wierni, sprzedawcy i stypa były moim kamuflażem. Siorbałam chai z plastikowego kubka i patrzyłam na mały ekran nad barem. Dźwięk był ściszony, ale obrazy mówiły same za siebie. Policja Delhi schwytała siatkę przemytników aeai. W geście przyjaźni między Bharat i Awadh, Varanasi Krishna Cops dokonała serii aresztowań. Kamera pokazała powalonego robota. W ostatnim ujęciu ujrzałam Ashoka, w plastikowych kajdankach, wpychanego do radiowozu.

Poszłam usiąść na najniższym stopniu. Rzeka mnie uspokoi, rzeka mnie poprowadzi. Była taka sama jak ja, święta. Brązowa woda wirowała wokół moich stóp z palcami w pierścionkach. Ta woda mogła zmyć ziemskie grzechy. Na drugim brzegu świętej rzeki z wysokich kominów unosił się w niebo żółty dym. Podeszła do mnie mała dziewczynka o okrągłej buzi, proponując kupno gajras z nagietków. Odesłałam ją.

Znów zobaczyłam tę rzekę, te schody, te świątynie i łodzie, które widziałam leżąc w mojej drewnianej komnacie w moim pałacu na Durbar Square. Widziałam teraz kłamstwo, jakim karmił mnie palmer od Wysokiej Kumarimy. Uważałam Indie za pokrytą klejnotami spódnicę, rozłożoną przede mną i zapraszającą, bym ją włożyła. To był kupiec narzeczonych ze zwitkiem rupii, to było chodzenie Jedwabną Drogą, aż stopy zaczynały krwawić. To był mąż z ciałem dziecka i apetytami mężczyzny, wypaczonymi przez jego impotencję. To był zbawca, który zawsze chciał mnie tylko ze względu na moją chorobę. To była głowa młodej dziewczyny tocząca się po bruku.

Wewnątrz głowy tej dziewczyny, ciągle jeszcze dziewczyny, moje demony milczały. Widziały równie dobrze jak ja, że w Bharat, Awadh, Maratha, w żadnej prowincji Indii nigdy nie znajdzie się dla nas dom.

* * *

Na północ od Nayarangadh droga wznosiła się przez zalesione wzgórza, wspinając się stale do Mugling, gdzie zawracała i opadała stromym zboczem doliny Trisuli. To był mój trzeci autobus w ciągu wielu dni. Teraz wpadłam w rutynę. Usiąść z tyłu, owinąć się dupattą, wyglądać przez okno. Trzymać pieniądze w garści. Nie odzywać się.

Pierwszy autobus złapałam poza granicami Jaunpur. Po wyczyszczeniu konta Ashoka uznałam, że lepiej będzie wyjechać z Varanasi nie budząc podejrzeń. Nie potrzebowałam Brihaspatiego, żeby wiedzieć, że łowcy aeai mnie szukają. Oczywiście mieli obstawione lotniska, dworce kolejowe i autobusowe.

Ze Świętego Miasta wyjechałam nieoznakowaną taksówką. Kierowca wydawał się zadowolony z wysokości napiwku. Drugi autobus zabrał mnie z Gorakhpur przez pola dhal i plantacje bananowców do leżącego na granicy Nautanwa. Celowo wybrałam małe, położone na uboczu Nautanwa, ale nadal pochylałam głowę i powłóczyłam nogami, kiedy podeszłam do sikhijskiego oficera imigracyjnego stojącego za kontuarem. Wstrzymałam oddech. Przepuścił mnie nawet nie spoglądając na moją kartę identyfikacyjną.

Weszłam na łagodne zbocze i przekroczyłam granicę. Nawet gdybym oślepła wiedziałabym od razu, że wkroczyłam do swojego królestwa. Wielki ryk, który cały czas mi towarzyszył, umilkł tak nagle, że wydawał się odbijać echem. Huk ruchu ulicznego nie przedostawał się przez przeszkody. Prowadził, przemykał się między pieszymi i świętymi krowami stojącymi z wywieszonymi ozorami na środku drogi, przeżuwającymi.

W biurze, gdzie wymieniłam rupie Bharati na nepalskie, ludzie byli grzeczni; w sklepie, w którym kupiłam torbę tłustych pierożków nikt mnie nie nagabywał, nie popychał ani nie próbował sprzedać rzeczy, których nie chciałam; w tanim hotelu, w którym wynajęłam pokój na noc, uśmiechali się nieśmiało. Nie żądali, nie żądali, nie żądali.

Spałam tak mocno, że było to jak opadanie pośród niekończących się obłoków pachnących niebem. Rano przyjechał trzeci autobus, żeby zabrać mnie do Katmandu.

Droga była jedną wielką kawalkadą ciężarówek, śmigających w tę i z powrotem, zawracających i hamujących, a wszystko to w trakcie jazdy pod górę, wciąż pod górę. Skrzynia biegów starego autobusu rzęziła. Silnik się dławił. Kochałam ten dźwięk, dźwięk silników walczących z grawitacją.

To był dźwięk mojego najwcześniejszego wspomnienia, zanim drogą taką jak ta do Shakya przybyli mnisi oceniający dzieci. Łańcuchy ciężarówek i autobusów nocą. Spojrzałam na przydrożne jadłodajnie, sterty kamieni, trzepoczące chorągiewki modlitewne szarpane wiatrem, liny rozpięte nad czekoladowo-śmietankową rzeką daleko w dole, chude dzieci kopniakami przesuwające po nich klatki. Takie znane, takie obce dla demonów dzielących moją czaszkę.

Dziecko musiało płakać już od jakiegoś czasu, zanim hałas przebił się przez rzężenie autobusu. Matka siedziała dwa rzędy przede mną, nuciła, kołysała i uspokajała malutką dziewczynkę, ale płacz przeszedł we wrzask.

To Nasatya kazała mi wstać z siedzenia i podejść do niej.

— Daj mi ją — powiedziałam i w moim głosie musiał być jakiś ton polecenia medycznej aeai, bo bez namysłu podała mi dziecko. Odsunęłam materiał, w który było owinięte. Brzuszek dziewczynki był boleśnie wzdęty, kończyny miękkie i blade.

— Zaczyna się u niej kolka po czymś, co zjadła — powiedziała matka, zanim zdążyła mnie powstrzymać przez zajrzeniem w pieluchę. Smród był potworny; kupa wielka i jasna.

— Czym ją karmiłaś?

Kobieta pokazała chleb roti, przeżuty na brzegach, żeby zmiękczyć go dla dziecka. Włożyłam palec do ust małej, chociaż Vaishvanara, specjalistka od żywienia, już wiedziała, co znajdziemy. Język był jaskrawoczerwony, cały w drobnych wrzodach.

— Czy to się zaczęło, kiedy zaczęłaś podawać jej stały pokarm? — zapytałam. Matka skinęła głową. — Dziecko ma celiakię — ogłosiłam. Kobieta w przerażeniu przyłożyła dłonie do twarzy, zaczęła się kołysać i zawodzić. — Nic jej nie będzie, nie wolno ci tylko karmić jej chlebem, ani niczym zrobionym ze zboża, z wyjątkiem ryżu. Nie przyswaja protein z pszenicy i jęczmienia. Dawaj jej ryż i warzywa, a szybko dojdzie do siebie.

Kiedy wracałam na miejsce, cały autobus się na mnie gapił. Kobieta z dzieckiem wysiadła w Naubise. Dziecko wciąż kwiliło, teraz osłabione, ale kobieta uniosła rękę i pozdrowiła mnie. Błogosławieństwo. Przybyłam do Nepalu nie mając celu, planu ani nadziei, tylko potrzebę powrotu. Ale teraz zaczął formować się pomysł.

Za Naubise droga wznosiła się stale, wijąc się przez góry otaczające Katmandu. Nadchodził wieczór. Z tyłu widać było rzekę reflektorów, czołgającą się przez górskie zbocze. Kiedy autobus na stromiźnie wydał z siebie kolejny upiorny jęk, zobaczyłam przed nami takiego samego węża, wspinającego się w górę w powodzi czerwonych świateł. Autobus toczył się po długim zboczu.

Słyszałam, wszyscy słyszeli, dziwny hałas w silniku. Na górze wczołgaliśmy się na wysoką przełęcz, gdzie rozdzielały się wody, w prawo do doliny Katmandu, w lewo do Pokhara i High Himalaya. Wolniej, wolniej. Wszyscy czuliśmy zapach palącej się izolacji, słyszeliśmy stukanie.

To nie ja ruszyłam do kierowcy i jego zmiennika. To był demon Trivasti.

— Stop, stop, natychmiast — zawyłam. — Alternator się zatarł! Spalisz nas wszystkich!

Kierowca zjechał do wąskiej zatoczki przy skale. Obok nas z milimetrowym zapasem przemykały ciężarówki. Podnieśliśmy maskę. Zobaczyliśmy dym walący z alternatora. Mężczyźni potrząsali głowami i zdejmowali palmery. Pasażerowie zebrali się przed autobusem gapić się i rozmawiać.

— Nie, nie, nie, podajcie mi klucz francuski — zażądałam.

Kierowca patrzył bez ruchu, ale ponaglająco potrząsnęłam wyciągniętą ręką. Być może pamiętał płaczące dziecko. Być może myślał o tym, ile potrwa ściągnięcie z Katmandu lawety. Być może myślał o tym, jak dobrze by było siedzieć w domu z żoną i dziećmi. Położył mi klucz na dłoni. W niecałą minutę zdjęłam pasek i odłączyłam alternator.

— Łożyska się zatarły — powiedziałam. — To częsta wada modeli sprzed 2030. Jeszcze sto metrów i wszystko by się spaliło. Możesz jechać na baterii. Wystarczy, żeby dotrzeć do Katmandu.

Gapili się na tę małą dziewczynkę w indyjskim sari z okrytą głową, ale podciągniętymi rękawami i palcami brudnymi od smaru.

Demon wrócił na swoje miejsce i było jasne, co muszę teraz zrobić. Kierowca i jego zmiennik wołali za mną, kiedy szłam wzdłuż linii pojazdów. Zignorowaliśmy ich. Kierowcy naciskali wielotonowe klaksony proponując podwiezienie. Szłam dalej. Teraz mogłam dostrzec szczyt. Nie był daleko od miejsca, w którym rozchodziły się trzy drogi. Z powrotem do Indii, w dół do miasta, w góry.

Na dużej stacji, gdzie zawracały ciężarówki, stała herbaciarnia. Była jasna od świateł neonów zachwalających amerykańskie drinki i wodę mineralną Bharati, jak coś, co spadło z gwiazd. Terkotał generator. Znajomo mruczał telewizor, w którym leciały wiadomości z Nepalu. Powietrze pachniało gorącym olejem i biodieslem.

Właściciel nie wiedział, co ze mną począć, dziwną małą dziewczynką w indyjskim ubraniu.

— Ładna noc — powiedział wreszcie.

Tak było. Ponad smogiem i sadzą w dolinie powietrze było magicznie czyste. Daleko sięgałam wzrokiem. Na zachód, gdzie widać było ostatnie błyski światła. Wielkie szczyty Manaslu i Annapurny lśniły różowawo na tle granatu.

— To prawda — powiedziałam. — Och, to prawda.

Samochody przesuwały się powoli. Ruch na tym skrzyżowaniu światów nigdy nie ustawał. Stałam w blasku neonu, długo patrząc na góry i pomyślałam, że to tam powinnam żyć. Powinniśmy żyć w drewnianym domu, blisko drzew, ze strumieniem lodowatej wody spływającym z gór. Powinniśmy mieć ogień i telewizor do towarzystwa i chorągiewki modlitewne powiewające na wietrze i za jakiś czas ludzie przestaną się bać i przyjdą ścieżką do naszych drzwi. Jest wiele dróg do świętości. Jest wielka świętość, świętość rytuału i wspaniałości, krwi i przerażenia.

Nasza powinna być mała, świętość małych cudów i codziennych zachwytów. Naprawionych maszyn, działających programów, uleczonych ludzi, zaprojektowanych domów, nakarmionych ciał i umysłów. Powinnam być małą boginią.

Z czasem opowieści o mnie rozejdą się i ludzie będą przychodzić z bliska i z daleka; Nepalczycy i obcy, podróżnicy, turyści i mnisi. Może któregoś dnia mężczyzna, który się nie boi. To byłoby dobre. Ale jeśli nie przyjdzie, to też będzie dobrze, bo nigdy nie będę sama, nie w domu pełnym demonów.

Potem zorientowałam się, że biegnę, za mną wołanie zaskoczonego chai-wallaha — Hej! Hej! Hej! — biegnę wzdłuż wolno przemieszczających się samochodów, waląc w drzwi — Pokhara! Pokhara! — ślizgając się na ostrym żwirze, w stronę dalekich, jasnych gór.

Przełożyła Martyna Plisenko

Paolo Bacigalupi

LUDZIE PIASKU I POPIOŁU

— Wrogie poruszenie! W głębi obszaru! W głębi!

Kiedy zalała mnie fala adrenaliny zdarłem swoje panoramiczne gogle. Wirtualne miasto, które miałem zrównać z ziemią zniknęło, zastąpione przez nasze centrum monitoringu, nadające obrazy działań górniczych SesCo. Na jednym ekranie widać było czerwony świecący ślad intruza, przesuwający się po mapie terenu, gorącą plamkę światła, jak krew, przesuwającą się w stronę Pit 8.

Jaak już wypadł z pomieszczenia. Pognałem po mój sprzęt.

Złapałem Jaaka w zbrojowni, kiedy złapał swój TS-101 i przecinaki i naciągał na swoje wytatuowane ciało egzoszkielet. Na masywnym ramieniu powiesił ładownice z bateriami i pobiegł do śluzy prowadzącej na zewnątrz.

Wbiłem się we własny egzoszkielet, zabrałem 101, sprawdziłem, czy jest naładowany i poszedłem za nim.

Lisa już siedziała w HEV, kiedy luk się rozhermetyzował, jego turbowentylatorowy silnik zawył jak banshee. Centaury wartownicze skierowały na mnie swoje 101, a potem je opuściły, kiedy w ich głowy załadowały się dane swój/wróg. Ruszyłem wzdłuż pasa startowego, od ukąszeń mroźnego wiatru Montany i wyziewów silników Hentasa Mark V piekła mnie skóra. Nad głowami chmury były pomarańczowe od świateł robotów górniczych SesCo.

— Rusz się, Chen! Jazda! Jazda! Jazda!

Wskoczyłem do środka. Statek wystrzelił w niebo. Przechylił się przy skręcie, wciskając mnie w przegrodę, a potem Hentasy zaskoczyły i myśliwiec wystrzelił naprzód. Właz się zamknął. Wycie wiatru ucichło.

Z trudem przepchnąłem się do kabiny pilotów i ponad ramionami Jaaka i Lisy patrzyłem na krajobraz poniżej.

— Dobrze się grało? — spytała Lisa.

Jęknąłem.

— Wygrywałem. Doszedłem do Paryża.

Przebiliśmy się przez mgły nad sztucznymi jeziorami, przelatując o cale nad powierzchnią wody, a potem trafiliśmy w brzeg.

Myśliwiec szarpnął się, kiedy oprogramowanie antykolizyjne oderwało nas od pofałdowanego terenu. Lisa zlekceważyła komputery i zmusiła statek, żeby wrócił na kurs, prowadząc nas tak nisko, że mógłbym wyciągnąć ręce i przeciągnąć je po usypisku.

Zawyły alarmy. Jaak je wyłączył, a Lisa ściągnęła myśliwiec jeszcze niżej. Przed nami pojawiła się hałda odpadów górniczych. Roznieśliśmy ją na miazgę i opadliśmy ostro w następną dolinę. Hentasy zadygotały, kiedy Lisa zmusiła je do pracy na granicy ich możliwości. Przeskoczyliśmy kolejną hałdę.

Na horyzoncie rozciągał się poszarpany krajobraz podziurawionych szybami gór. Znów zapadliśmy w mgłę i prześlizgnęliśmy się nisko nad zbiornikiem retencyjnym, zostawiając falę na jego tłustych, złocistych wodach.

Jaak wpatrywał się w skanery myśliwca.

— Mam to. — Wyszczerzył zęby. — Porusza się, ale wolno.

— Kontakt w ciągu minuty — powiedziała Lisa. — Nie podejmuje żadnych działań.

Obserwowałem intruza na ekranach namierzających, pokazujących dane w czasie rzeczywistym, przesyłane z satelitów SesCo.

— To nawet nie jest zamaskowany cel. Mogliśmy spuścić na niego mini nie ruszając się z bazy, gdybyśmy wiedzieli, że nie ma zamiaru bawić się w chowanego.

— Mógłbyś dokończyć swoją grę — powiedziała Lisa.

— Wciąż moglibyśmy użyć pocisku nuklearnego — zasugerował Jaak.

Potrząsnąłem głową.

— Nie, zastanówmy się. Jeśli go wyparujemy, nic nie zostanie i Bunbaum będzie chciał wiedzieć, do czego użyliśmy myśliwca.

— Trzydzieści sekund.

— Będzie miał to gdzieś, dopóki ktoś nie weźmie myśliwca i nie przeleci się dla rozrywki do Cancun.

Lisa wzruszyła ramionami.

— Chciałam tylko popływać.

Myśliwiec przeskoczył nad kolejnym usypiskiem.

Jaak wpatrywał się w swój monitor.

— Cel się oddala. Nadal jest wolny. Dopadniemy go.

— Piętnaście sekund do zrzutu — powiedziała Lisa. Odpięła pasy i przełączyła myśliwiec na autopilota.

Kiedy HEV wyskoczył w niebo wszyscy ruszyliśmy do włazu. Autopilot desperacko pragnął oderwać się od kamienistej ziemi pod kadłubem.

Wysypaliśmy się przez właz, jedno, dwoje, troje, opadając jak Ikar. Wbiliśmy się w ziemię z prędkością setek kilometrów na godzinę. Nasze egzoszkielety zatrzeszczały jak szkło, wyrzucając w niebo odłamki. Wokół nas rozwinęły się osłony, czarne, metaliczne płatki, rozpraszające radary i wykrywacze ciepła naszego wroga, podczas gdy ostrożnie podnosiliśmy się na nogi w grząskim usypisku.

Myśliwiec rozwalił grzbiet usypiska, Hentasy zakaszlały, zapłonął cel.

Rzuciłem się w prawo i pobiegłem w górę, stopy grzęzły mi w żółtym błocie odpadowym i łachach żółtawego śniegu. Za mną Jaak leżał na ziemi z rozłożonymi ramionami. Osłona jego egzoszkieletu znaczyła jego drogę, długi ślad czarnego, połyskującego metalu. Lisa leżała sto jardów dalej, kość udowa wystawała z jej ciała jak jaskrawy, biały wykrzyknik.

Dotarłem na szczyt hałdy i popatrzyłem w dół.

Nic.

W swoim hełmie wywołałem powiększenie. Przede mną rozciągały się monotonne pasma odpadów. Otoczaki, niektóre równie duże jak nasz Hev, niektóre popękane i potrzaskane ładunkami wybuchowymi, leżały pośród odpadów razem z kruchymi, żółtymi łupkami i pyłem kamiennym pozostałym po działaniach SesCo.

Jaak pojawił się koło mnie, a zaraz potem Lisa, nogawka jej kombinezonu była podarta i zakrwawiona. Starła z twarzy żółte błoto, zjadła je i popatrzyła w dolinę poniżej.

— Jest coś?

Potrząsnąłem głową.

— Jeszcze nie. U ciebie w porządku?

— Czyste złamanie.

Jaak wskazał na coś.

— Tam!

W dolinie coś biegło, oświetlone przez myśliwiec. Wpadło do płytkiego strumienia, gęstego od kwasów odpadowych. Statek naprowadzał to na nas. Nic. Żadnych rakiet. Żadnego popiołu. Tylko to biegnące stworzenie. Masa splątanej sierści. Czworonożne. Pokryte błotem.

— Jakiś biotech? — zdziwiłem się.

— To nie ma rąk — wymamrotała Lisa.

— Ani żadnego wyposażenia.

Jaak burknął.

— Jaki porąbaniec robi biotecha bez rąk?

Przepatrzyłem pobliskie hałdy.

— Może to pułapka?

Jaak sprawdził dane ze skanera, przekazane z najczulszych instrumentów myśliwca.

— Nie sądzę. Czy możemy posłać myśliwiec trochę wyżej? Chcę się rozejrzeć.

Na komendę Lisy myśliwiec uniósł się, ustawiając czujniki na pełen zasięg. Wycie turbowentylatorów ścichło, kiedy osiągnął wskazaną wysokość.

Jaak czekał, żeby na wyświetlacz w jego hełmie spłynęło więcej danych.

— Nie, nic. Ani żadnych nowych alarmów ze stacji na obrzeżach. Jesteśmy sami.

Lisa potrząsnęła głową.

— Trzeba było po prostu wystrzelić mini z bazy.

W dolinie biotech zwolnił do truchtu. Wydawał się być nieświadomy naszej obecności. Kiedy podszedł bliżej mogliśmy się mu przyjrzeć: włochaty czworonóg z ogonem. Sfilcowana sierść zwisała mu z podudzi jak frędzle, pozlepiana grudami błota. Na nogach miał plamy od kwasów w zbiornikach retencyjnych, jakby przeprawiał się przez strumienie moczu.

— To się nazywa paskudny biotech — powiedziałem.

Lisa zdjęła z ramienia swój 101.

— Biozdech, kiedy z nim skończę.

— Czekaj! — powiedział Jaak. — Nie rozwalaj tego!

Lisa spojrzała na niego zirytowana.

— Co znowu?

— To nie jest żaden biotech — wyszeptał Jaak. — To pies.

Poderwał się nagle i zjechał po zboczu wzgórza, biegnąc w stronę zwierzęcia.

— Zaczekaj! — krzyknęła Lisa, ale Jaak był już całkiem odsłonięty i gnał ze swoją największą szybkością.

Zwierzę spojrzało na Jaaka, wrzeszczącego i wyjącego, kiedy ześlizgiwał się ze zbocza, a potem odwróciło się i zaczęło uciekać. Nie miało z nim szansy. Pół minuty później dopadł zwierzęcia.

Spojrzeliśmy na siebie z Lisą.

— Cóż — powiedziała — jak na biotecha jest strasznie wolny. Widywałam szybsze centaury.

Zanim dotarliśmy do zwierzęcia, Jaak osaczył je w ciemnym rowie. Zwierzę, kiedy je otaczaliśmy, stało w środku strumyka brudnej wody, dygocząc, warcząc i pokazując kły. Próbowało się przemknąć pomiędzy nami, ale Jaak łatwo je zablokował.

Z bliska zwierzę wyglądało jeszcze bardziej żałośnie, niż z daleka, dobre trzydzieści kilogramów warczącego syfu. Jego łapy były zdarte i pokrwawione, miejscami brakowało sierści, a na skórze widać było jątrzące się chemiczne oparzenia.

— Niech mnie szlag — westchnąłem, gapiąc się na zwierzę. — To naprawdę wygląda jak pies.

Jaak skrzywił się.

— To jakby znaleźć pieprzonego dinozaura.

— Jak on mógł tam przeżyć? — Lisa machnęła ręką w stronę horyzontu. — Przecież nic tam nie ma. Musiał zostać zmodyfikowany. — Przypatrzyła mu się uważnie, a potem spojrzała na Jaaka. — Jesteś pewien, że nic nie przyszło z obrzeży? Że to nie jest jakaś pułapka?

Jaak potrząsną głową.

— Nic. Nawet piśnięcia.

Pochyliłem się w stronę zwierzęcia. Obnażyło zęby w grymasie nienawiści.

— Rwie się do walki. Może jest autentyczny.

— O tak, autentyczny jak nic — powiedział Jaak. — Raz widziałem psa, w zoo. Mówię wam, że to jest pies.

Lisa pokręciła głową.

— Niemożliwe. Gdyby to był prawdziwy pies, już by nie żył.

Jaak tylko się uśmiechnął i potrząsnął głową.

— Nie ma mowy. Popatrz tylko. — Wyciągnął rękę, żeby odsunąć kudły z pyska zwierzęcia.

Zwierzę pokazało zęby i zatopiło je w jego ramieniu. Warcząc, szarpnęło nim gwałtownie, podczas gdy Jaak przyglądał się, jak stworzenie wgryza mu się w ciało. Rzucało głową na prawo i lewo, próbując wyrwać mu rękę ze stawu. Kiedy trafiło na żyłę, pysk zalała mu krew.

Jack roześmiał się. Krwawienie ustało.

— Cholera. Popatrzcie tylko. — Uniósł rękę, aż zwierzę zawisło nad ziemią, szarpiąc się. — Mam zwierzątko.

Zwierzę zwisało z grubego ramienia Jaaka. Raz jeszcze spróbowało szarpnąć, ale jego ruchy były mało skuteczne, skoro nie miał oparcia. Nawet Lisa się uśmiechnęła.

To musi być wredne uczucie, obudzić się i stwierdzić, że jesteś na końcu swojej drogi ewolucyjnej.

Pies zawarczał, zdecydowany nie puszczać.

Jaak zaśmiał się i wyciągnął swój nóż molekularny.

— Masz, piesku — odciął sobie ramię, zostawiając je w paszczy zwierzęcia.

Lisa poderwała głowę.

— Myślisz, że moglibyśmy zarobić na tym jakąś kasę?

Jaak patrzył, jak pies pożera jego ramię.

— Gdzieś czytałem, że ludzie jedli psy. Ciekawe, jak smakuje.

Sprawdziłem czas na wyświetlaczu w hełmie. Straciliśmy już godzinę na bezproduktywne działania.

— Jaak, zabieraj swojego psa i pakuj go do myśliwca. Nie zjemy go, dopóki nie skontaktujemy się z Bunbaumem.

— Pewnie uzna go za własność firmy — burknął Jaak.

— Tak to już jest. Jednak nadal musimy złożyć raport. Równie dobrze można zatrzymać dowód, skoro go nie zniszczyliśmy.

* * *

Na kolację zjedliśmy piasek. Na zewnątrz bunkra w tę i z powrotem przesuwały się roboty kopalniane, wbijając się w ziemię, zmieniając ją w breję odpadków i kwasu skalnego, który zostawiały w otwartych sadzawkach albo spiętrzały w tysiącstopowe góry bezwartościowej gleby.

Słuchanie tych maszyn, pracujących przez cały dzień, było uspokajające. Tylko ty, roboty i zysk, a jeśli nic się nie zdarzyło w trakcie służby, zawsze była miła premia.

Po kolacji usiedliśmy razem i dla zabawy umieszczaliśmy ostrza wzdłuż kończyn Lisy tak, że z każdej strony wyglądała jak żyleta. Zastanawiała się nad ostrzami molekularnymi, ale zbyt łatwo było przy tym odciąć coś przez przypadek, a straciliśmy już wystarczająco dużo części ciała, żeby robić zamieszanie. Takie zabawy były dla ludzi, którzy nie musieli pracować: estetów z Nowego Jorku i Kalifornii.

Lisa miała zestaw DermDecora do takich zabaw. Kupiła go, kiedy ostatnio byliśmy na wakacjach i sporo za niego zapłaciła, zamiast zadowolić się czymś tańszym. Przecinaliśmy jej skórę do kości i umieszczaliśmy w niej ostrza. Nasz przyjaciel w LA powiedział, że w modę weszły imprezy DermDecora, na których każdy mógł wprowadzić w sobie modyfikacje i uzyskać pomoc w celu dosięgnięcia trudno dostępnych miejsc.

Lisa zrobiła mi świecący pas na plecach (prześliczny szlaczek fluorescencyjnie zielonkawych światełek, ciągnący się od kości ogonowej do podstawy czaszki jak na pasie startowym), więc nie miałem nic przeciwko temu, żeby jej pomagać, ale Jaak, który wszystkie swoje modyfikacje wprowadził w staroświeckim zakładzie na Hawajach, gdzie robiono blizny i tatuaże, nie był taki zadowolony. To było nieco frustrujące, ponieważ jej ciało, kiedy umieszczaliśmy ostrza, wciąż próbowało się zamknąć, ale w końcu sobie z tym poradziliśmy i godzinę później zaczęła wyglądać naprawdę dobrze.

Kiedy skończyliśmy z głównymi ustawieniami Lisy, usiedliśmy wokół i nakarmiliśmy ją. Miałem miskę błota odpadowego, które wpychałem jej do ust, żeby przyspieszyć proces integracji. Kiedy jej nie karmiliśmy, obserwowaliśmy psa. Jaak wsadził go do prowizorycznej klatki w rogu wspólnej sali.

Leżał tam jak martwy.

— Sprawdziłam jego DNA. To naprawdę jest pies — powiedziała Lisa.

— Bunbaum ci uwierzył?

Spojrzała na mnie krzywo.

— A jak myślisz?

Roześmiałem się.

Obrońcy taktyczni w SesCo mieli być szybcy, elastyczni i skuteczni, jednak nasza procedura operacyjna była zawsze taka sama: zrzucić atomówkę na intruzów, spopielić pozostałości, żeby nie mogli się zregenerować, potem wyskoczyć na plażę na urlop. Byliśmy niezależni i dopóki nasze decyzje taktyczne się sprawdzały, ufano nam, ale nie było sposobu, żeby SesCo uwierzyło, że jego żużlowi żołnierze znaleźli na hałdach odpadów psa.

Lisa pokiwała głową.

— Chciał wiedzieć, jakim cudem mógł tam żyć pies. Potem chciał wiedzieć, dlaczego nie złapaliśmy go wcześniej. Pytał, za co nam płaci. — Zgarnęła swoje krótkie blond włosy z twarzy i zerknęła na zwierzę. — Powinnam była go załatwić.

— Czego się po nas spodziewa?

— Tego nie ma w instrukcji. Dzwoni wyżej.

Przyglądałem się osłabionemu zwierzakowi.

— Chciałbym wiedzieć, jakim sposobem tu przetrwał. Psy są mięsożerne, prawda?

— Może któryś z inżynierów dawał mu mięso. Tak jak Jaak.

Jaak potrząsnął głową.

— Nie wydaje mi się. Gnojek wyrzygał moje ramię prawie natychmiast po zjedzeniu. — Poruszył swoim kikutem, który szybko odrastał. — Nie sądzę, żebyśmy byli z nim kompatybilni.

— Ale my moglibyśmy go zjeść, prawda? — spytałem.

Lisa zaśmiała się i wzięła łyżkę odpadów.

— My możemy jeść wszystko. Jesteśmy na szczycie łańcucha pokarmowego.

— Dziwne, że nie może nas jeść.

— W twojej krwi przypuszczalnie płynie więcej rtęci i ołowiu, niż mogłoby to wytrzymać jakiekolwiek niezmodyfikowane zwierzę.

— To źle?

— To kiedyś były trucizny.

— Dziwne.

— Chyba mogłem mu coś złamać, kiedy pakowałem go do klatki — odezwał się Jaak. Przyglądał się zwierzęciu z uwagą. — Nie rusza się tak, jak wcześniej. I słyszałem, jak coś pęka, kiedy go tu wsadzałem.

— No i?

Jaak wzruszył ramionami.

— Nie wydaje mi się, żeby umiał się regenerować.

Pies faktycznie wyglądał na chorego. Po prostu tam leżał, jego boki unosiły się i opadały jak miechy Oczy miał otwarte, ale nie wydawał się skupiać na żadnym z nas. Kiedy Jaak poruszył się gwałtownie drgnął, ale się nie podniósł. Nawet nie zawarczał.

— W życiu bym nie pomyślał, że zwierzę może być takie kruche.

— Ty też jesteś kruchy. To nie takie znowu zaskakujące.

— Tak, ale złamałem mu tylko kilka kości, a popatrzcie na niego. Po prostu leży i dyszy.

Lisa z namysłem zmarszczyła brwi.

— On nie zdrowieje. — Poderwała się na nogi i podeszła do klatki. Miała podekscytowany głos. — To naprawdę pies. Taki, jacy my kiedyś byliśmy. Może dochodzić do siebie nawet kilka tygodni. Jedna złamana kość i koniec.

Wyciągnęła dłoń z ostrzami i nacięła jego podudzie. Popłynęła krew i nie przestawała płynąć. Zanim jej strumień zmalał minęło kilka minut. Pies leżał bez ruchu i dyszał, ewidentnie wyczerpany.

Zaśmiała się.

— Nie chce się wierzyć, że wyewoluowaliśmy z czegoś takiego. Jeśli obciąć mu nogi, nie odrosną. — Uniosła głowę zafascynowana. — Jest tak delikatny jak kamień. Roztrzaskaj go, a już nigdy nie uda się go złożyć. — Sięgnęła, żeby zmierzwić zmatowiałą sierść zwierzęcia. — Tak łatwo go zabić.

Zabrzęczał komunikator. Jaak podszedł, żeby odebrać. Lisa i ja gapiliśmy się na psa, nasze własne małe okno w prehistorię.

Jaak wrócił do pokoju.

— Bunbaum wysyła tu biologa, żeby się temu przyjrzał.

— Chyba bioinżyniera — poprawiłem go.

— Nie. Biologa. Bunbaum powiedział, że oni badają zwierzęta.

Lisa usiadła. Sprawdziłem jej ostrza, czy żadne się nie obluzowało.

— To praca kompletnie pozbawiona sensu.

— Pewnie hodują je z DNA. Badają, co zrobią. Zachowanie i takie tam bzdety.

— Kto ich zatrudnia?

Jaak wzruszył ramionami.

— Fundacja Pau ma w ekipie trzech. Faceci od pochodzenia życia. To oni przysyłają tego tutaj. Mushi-cośtam. Nie zapamiętałem jego nazwiska.

— Pochodzenie życia?

— Jasne, wiesz, co nami kieruje. Co sprawia, że żyjemy. Takie tam.

Wlałem garść odpadów do gardła Lisy. Przełknęła je z wdzięcznością.

— Błoto sprawia, że żyjemy — powiedziałem.

Jaak wskazał głową na psa.

— Ale z tym psem to nie działa.

Wszyscy spojrzeliśmy na zwierzaka.

— Nie wiadomo, co trzyma go przy życiu.

* * *

Lin Musharraf był niskim facetem z czarnymi włosami i garbatym nosem, który dominował na jego twarzy. Skórę miał pociętą wirującymi wzorami implantów świetlnych, więc kiedy wyskoczył z wyczarterowanego HEVa wyglądał w ciemności jak kobaltowa spirala.

Centaury zgłupiały przez nieautoryzowanego gościa i przygwoździły go do statku. Badały jego DNA, obwąchiwały go, przesuwały skanerami po bagażu, celowały 101 w świecącą twarz i kichały na niego.

Pozwoliłem, żeby się pocił przez minutę, zanim je odwołałem. Centaury cofnęły się, szurając i klucząc, ale go nie ruszyły. Musharraf wyglądał na roztrzęsionego. Nie mogłem go winić. To przerażające potwory — większe i szybsze od człowieka. Są złośliwe, a upgrade czucia daje im inteligencję, pozwalającą operować wyposażeniem wojskowym, a ich podstawowe założenia są tak skonfigurowane, że atakują wtedy, kiedy czują się zagrożone. Widziałem na wpół zmasakrowanego centaura gołymi rękami rozszarpującego człowieka, a potem dołączającego do ataku na umocnienia wroga, ciągnąc rozpadający się korpus na rękach. To świetne stworzenia, jeśli chcesz mieć osłonę za plecami, kiedy zaczyna się robić naprawdę gorąco.

Wyprowadziłem Musharrafa z zamieszania. Miał pełen zestaw dodatków pamięciowych, mrugających z tyłu czaszki: grubą rurkę wyszukiwania danych, podłączoną bezpośrednio do mózgu i żadnej ochrony przed uderzeniem. Centaury mogły go załatwić jednym solidnym uderzeniem w tył głowy. Kora mózgowa mogła odrosnąć, ale nie byłby już taki sam. Patrząc na te potrójne, mrugające wskaźniki inteligencji, wystające mu z głowy, można było uznać go za typowego szczura laboratoryjnego. Sam mózg, żadnego instynktu przetrwania.

Nie wsadziłbym sobie do mózgu dodatkowych memów nawet za potrójną premię.

— Macie psa? — spytał Musharraf, kiedy wyszliśmy z tłumku centaurów.

— Tak sądzimy. — Poprowadziłem go do bunkra, koło składów broni i siłowni do wspólnego pomieszczenia, w którym trzymaliśmy psa. Kiedy weszliśmy, zwierzak spojrzał na nas, pierwszy wyraźny odruch, odkąd Jaak wsadził go do klatki.

Musharraf przystanął i zagapił się.

— Nadzwyczajne.

Przyklęknął przed klatką i otworzył drzwiczki. Wyciągnął rękę pełną jakichś granulek. Pies usiadł. Musharraf się cofnął, dając mu przestrzeń, a pies poszedł za nim, sztywny i czujny, węsząc za granulkami. Wpakował pysk w jego brązową dłoń, parskając i ryjąc w granulkach.

Musharraf spojrzał w górę.

— I znaleźliście go na hałdach odpadów?

— Zgadza się.

— Nadzwyczajne.

Pies skończył granulki i obwąchiwał jego dłoń szukając kolejnych.

Musharraf roześmiał się i wstał.

— Nie ma więcej. Nie teraz. — Otworzył zestaw do badania DNA, wyciągnął igłę do pobierania próbek i wbił ją w psa. Strzykawka napełniła się krwią.

Lisa patrzyła uważnie.

— Mówisz do niego?

— To nawyk. — Musharraf wzruszył ramionami.

— Ale on nie jest rozumny.

— Cóż, nie jest, ale lubi słyszeć głosy. — Strzykawka była pełna. Zdjął igłę. Odłączył zbiorniczek i wsadził go do samplera. Oprogramowanie analizujące zamrugało i krew z miękkim sykiem próżni zniknęła w analizatorze.

— Skąd wiesz?

Znów wzruszył ramionami.

— To pies. Psy takie są.

Wszyscy unieśliśmy brwi.

Musharraf zapuścił badania krwi fałszywie nucąc do siebie przy pracy. Analizator DNA zapiszczał. Lisa obserwowała, jak gość przeprowadza swoje testy, wyraźnie wkurzona, że SesCo przysłała szczura laboratoryjnego, który robi to, co ona już zrobiła. Łatwo było zrozumieć jej irytację. Nawet centaur mógł przeprowadzić test DNA.

— Jestem zdumiony, że znaleźliście tu psa — wymamrotał Musharraf.

— Mieliśmy zamiar go zniszczyć, ale Bunbaum nam nie pozwolił — powiedziała Lisa.

— Jakież to restrykcyjne. — Musharraf spojrzał na nią.

Lisa wzruszyła ramionami.

— Rozkazy.

— Jednak jestem pewien, że wasza broń termiczna stanowi potężną pokusę. Jak to dobrze, że nie zabiliście zagłodzonego zwierzęcia.

Lisa podejrzliwie zmrużyła oczy. Zacząłem się martwić, że posieka Musharrafa na kawałki. Była wystarczająco stuknięta i bez ludzi, którzy patrzyli na nią z góry. Wspomaganie pamięci z tyłu jego głowy stanowiło okropnie kuszący cel: jedno uderzenie, i po szczurze. Zastanawiałem się, czy moglibyśmy go utopić w zbiorniku retencyjnym, zanim ktokolwiek zauważy jego zniknięcie. Biolog, na rany Chrystusa.

Musharraf wrócił do swojego analizatora, najwyraźniej nieświadomy zagrożenia.

— Wiedzieliście, że w przeszłości ludzie wierzyli, że powinniśmy mieć współczucie dla wszystkiego na Ziemi? Nie tylko dla siebie, ale dla wszystkiego, co żywe?

— I co z tego?

— Mam nadzieję, że będziecie mieli współczucie dla jednego głupiego naukowca i mnie nie poćwiartujecie.

Lisa roześmiała się. Ja się odprężyłem. Zachęcony Musharraf powiedział:

— To naprawdę nadzwyczajne, że znaleźliście taki okaz na terenie działań górniczych. Od dziesięciu czy piętnastu lat nie słyszałem o żywym okazie.

— Kiedyś widziałem jednego w zoo — odezwał się Jaak.

— Tak, zgadza się, zoo to dla nich jedyne miejsce. I oczywiście laboratoria. Wciąż dostarczają użytecznych danych genetycznych. — Badał wyniki testów, przytakując sam sobie, kiedy przez ekran analizatora przesuwały się informacje.

Jaak skrzywił się.

— Kto potrzebuje zwierząt, kiedy można jeść kamienie?

Musharraf zaczął pakować swoje rzeczy.

— Tak dokładnie to my. Przewyższyliśmy królestwo zwierząt. — Zamknął analizator i skinął nam głową. — Cóż, to było pouczające. Dziękuję, że pozwoliliście mi obejrzeć wasz okaz.

— Nie zabierasz go ze sobą?

Musharraf zatrzymał się, zaskoczony.

— Ależ nie. Nie sądzę.

— W takim razie to nie pies?

— Nie, skąd, to z dużą dozą pewności prawdziwy pies. Ale co miałbym z nim robić? — Uniósł probówkę z krwią. — Mamy DNA. Żywy na nic nam się nie przyda. Wiecie, bardzo kosztowny w utrzymaniu. Produkowanie jedzenia jest bardzo złożone. Czyste pomieszczenia, filtry powietrza, specjalne światło. Odtwarzanie życia nie jest łatwe. Znacznie łatwiej całkowicie z tego zrezygnować, niż próbować je utrzymać. — Spojrzał na psa. — Niestety, nasz futrzasty przyjaciel nie przeżyłby. Robaki zjadłyby go równie szybko, jak wszystko inne. Nie, trzeba by wyprodukować zwierzę od początku. Ale tak naprawdę, to po co? Biotech bez rąk? — Zaśmiał się i ruszył do swojego HEVa.

Popatrzyliśmy po sobie. Pobiegłem za doktorem i złapałem go przy wejściu na płytę lotniska. Zatrzymał się przed nim.

— Wasze centaury już mnie znają? — zapytał.

— Tak, wszystko w porządku.

— Dobrze. — Otworzył właz i wyszedł na zimno.

Ruszyłem za nim.

— Czekaj! Co niby mamy z tym zrobić?

— Z psem? — doktor wspiął się do HEVa i zaczął zapinać pasy. Wokół nas świstał wiatr, niosący kłujące drobiny żwiru z hałd. — Zawieźcie go z powrotem na te swoje usypiska. Albo moglibyście go zjeść. Podobno to był kiedyś nie lada przysmak. Są przepisy, jak gotować zwierzęta. Trochę to trwa, ale rezultat może być nadzwyczajny.

Pilot Musharrafy odpalił turbowentylatory.

— Żartujesz sobie?

Musharraf wzruszył ramionami i krzyknął ponad narastającym hukiem silników.

— Powinniście spróbować! To kolejna część naszego dziedzictwa, która przepadła od czasów wprowadzenia inżynierii genetycznej!

Zatrzasnął właz skrywając się w środku. Turbowentylatory weszły na wyższe obroty, a pilot pokazał mi gestem, żebym się odsunął, podczas gdy HEV powoli uniósł się w powietrze.

* * *

Lisa i Jaak nie mogli dojść do porozumienia, co powinniśmy zrobić z psem. Mieliśmy protokoły mówiące, jak radzić sobie w razie konfliktów. Jako plemię zabójców potrzebowaliśmy ich. Normalnie dochodziliśmy do konsensusu, ale od czasu do czasu po prostu się zacinaliśmy i okopywaliśmy na naszych pozycjach, a wtedy niewiele można było zrobić bez zmasakrowania kogoś. Lisa i Jaak uparli się, a po kilku dniach kłótni, kiedy Lisa zagroziła, że ugotuje zwierzaka w środku nocy, kiedy Jaak nie będzie patrzył, a ten zagroził, że jeśli to zrobi, to on z kolei ugotuje ją, wreszcie uzyskaliśmy większość w głosowaniu. Musiałem się opowiedzieć po którejś ze stron.

— Mówię, żeby go zjeść — powiedziała Lisa.

Siedzieliśmy w pokoju monitoringu, obserwując satelity strzelające do gór odpadów i promieniotwórcze krople robotów górniczych ryjących w ziemi. Obiekt naszej dyskusji leżał w kącie, zamknięty w klatce, zaciągniętej tam przez Jaaka w próbie uzyskania wpływu na wynik. Obrócił się ze swoim fotelem, nie zwracając uwagi na mapy działań.

— Ja uważam, że powinniśmy go zatrzymać. Jest fajny. Staroświecki, łapiecie? To znaczy, kto do cholery ma teraz prawdziwego psa?

— Kto do cholery chce mieć kłopot? — odparowała Lisa. — Mówię, żeby spróbować prawdziwego mięsa. Swoimi ostrzami wycięła sobie linię na przedramieniu. Przeciągnęła palcami po krwi i polizała je, podczas gdy rana się zasklepiała.

Oboje popatrzyli na mnie. Spojrzałem w sufit.

— Jesteście pewni, że nie możecie podjąć decyzji beze mnie?

Lisa skrzywiła się.

— Dalej, Chen, ty decydujesz. To było wspólne znalezisko. Jaak nie odpuści, zgadza się?

Jaak popatrzył na nią spode łba.

Spojrzałem na niego.

— Nie chcę, żeby płacić za jego jedzenie z naszych premii grupowych. Zgodziliśmy się, że za część tych pieniędzy kupimy nową Immersive Response. Mam dosyć starej.

Jaak wzruszył ramionami.

— Jak dla mnie, w porządku. Mogę płacić z własnych pieniędzy. Po prostu nie zrobię sobie nowych dziar.

Odchyliłem się w swoim fotelu, zaskoczony, i spojrzałem na Lisę.

— Cóż, skoro Jaak chce ponosić koszty, to chyba powinniśmy go zatrzymać.

Lisa wytrzeszczyła oczy z niedowierzaniem.

— Ale moglibyśmy go ugotować!

Spojrzałem na psa leżącego w swojej klatce.

— To jak mieć swoje własne zoo. Całkiem mi się to podoba.

* * *

Musharraf i Fundacja Pau zaopatrzyli nas w zapas granulek żywieniowych dla psa, a Jaak zajrzał do starej bazy danych, żeby się dowiedzieć, jak poskładać jego połamane kości. Kupił filtr do wody, żeby pies mógł pić.

Wydawało mi się, że obciążając kosztami Jaaka podjąłem słuszną decyzję, ale tak naprawdę nie zdawałem sobie sprawy z komplikacji posiadania w bunkrze niezmodyfikowanego organizmu. Zwierzak srał gdzie popadnie, czasami nie chciał jeść, chorował bez powodu, i tak wolno zdrowiał, że wszyscy byliśmy wykończeni opieką nad nim. Wciąż się spodziewałem, że którejś nocy Lisa skręci mu kark, ale chociaż narzekała, nie zrobiła tego.

Jaak próbował się zachowywać jak Musharraf. Mówił do psa. Zalogował się do różnych bibliotek i przeczytał wszystko o dawnych psach. Jak biegały w sforze. Jak ludzie je karmili.

Próbowaliśmy ustalić, jakiej jest rasy, ale nie mogliśmy tego za bardzo zawęzić, a potem Jaak odkrył, że wszystkie psy mogły się ze sobą rozmnażać, więc mogliśmy tylko zgadywać, czy to jakiś duży owczarek z głową od rottweilera, lub wilk, kojot, czy coś takiego.

Jaak uważał, że chodzi o kojota, ponieważ uważano, że bardzo łatwo się adaptują, a czymkolwiek był nasz pies, musiał posiadać taką zdolność, skoro radził sobie na hałdach. Nie miał urządzeń wspomagających, jak my, i wciąż przebywał w środowisku pełnym kwasów. Nawet Lisa była pod wrażeniem.

* * *

Prowadziłem bombardowanie dywanowe Antarktycznych Recesjonistów, opadając nisko, zaganiając frajerów dalej i dalej na lodowej tafli. Gdyby mi się poszczęściło, zagoniłbym całą wioskę na brzeg lodowca i utopił wszystkich, zanim połapaliby się, co się dzieje. Zanurkowałem raz jeszcze, karnie, a potem odleciałem.

To było zabawne, ale w gruncie rzeczy służyło tylko zabijaniu czasu pomiędzy prawdziwymi walkami. Nowy IR miał być tak dobry, jak real, pełne zanurzenie i sprzężenie zwrotne, i przenośny system operacyjny. Ludzie tak się w nim gubili, że musieli być karmieni dożylnie, albo umierali będąc w środku.

Właśnie miałem zatopić prom pełen uchodźców, kiedy Jaak krzyknął.

— Chodźcie tutaj! Musicie to zobaczyć!

Zerwałem gogle i wybiegłem z pokoju monitoringu. Podskoczyła mi adrenalina. Kiedy tam dotarłem, Jaak stał z psem na środku pomieszczenia i uśmiechał się wariacko.

Lisa wpadła sekundę później.

— Co? Co takiego? — Oczami przebiegła po mapach terenu, gotowa na jatkę.

Jaak uśmiechnął się.

— Patrzcie na to. — Odwrócił się do psa i wyciągnął rękę. — Łapa.

Pies przysiadł na zadzie i uroczyście podał mu łapę. Jaak uśmiechnął się i potrząsnął łapą, a potem podał psu granulkę. Następnie odwrócił się do nas i ukłonił.

Lisa uniosła brwi.

— Zrób to jeszcze raz.

Jaak wzruszył ramionami i powtórzył przedstawienie.

— On myśli? — zapytała.

Jaak wzruszył ramionami.

— Nie mam pojęcia. Można go nauczyć robić różne rzeczy. W bibliotekach jest pełno tekstów na ten temat. Można je szkolić. Nie tak, jak centaury, ale można je nauczyć drobnych sztuczek, a niektóre rasy specjalnych rzeczy.

— Na przykład jakich?

— Niektóre były uczone atakować. Albo szukać materiałów wybuchowych.

Wyglądało na to, że Lisa jest pod wrażeniem.

— Jak atomówki i takie tam?

Jaak wzruszył ramionami.

— Chyba tak.

— Mogę spróbować? — spytałem.

— Pewnie. — Jaak skinął głową.

Podszedłem do psa i wyciągnąłem rękę.

— Łapa.

Wyciągnął łapę. Włosy mi się zjeżyły. To było jak rozmowa z kosmitami. To znaczy, spodziewasz się, że biotech czy robot robią to, czego chcesz. Centaury. Zabezpieczenia. HEVy też takie były. Mogły zrobić wszystko. Ale były tak zaprojektowane.

— Nakarm go — powiedział Jaak, podając mi granulkę. — Musisz go nakarmić, kiedy robi to we właściwy sposób.

Wyciągnąłem przed siebie granulkę. Długi, różowy jęzor przesunął się po mojej dłoni.

Jeszcze raz wyciągnąłem rękę.

— Łapa — powiedziałem. Podał mi swoją. Uścisnęliśmy sobie dłonie. Nie spuszczał ze mnie poważnego spojrzenia bursztynowych oczu.

— Ależ to dziwaczne — powiedziała Lisa. Zadrżałem przytakując i odsuwając się. Pies mnie obserwował.

Tej nocy leżałem w łóżku czytając. Zgasiłem światła i tylko okładka książki świeciła, zalewając sypialnię miękką, zieloną poświatą. Jakieś dzieła sztuki, kupione przez Lisę, polśniewały słabo na ścianach: brązowy feniks zrywający się do lotu, otoczony stylizowanymi płomieniami; japoński drzeworyt przedstawiający górę Fidżi i drugi, z wioską pokrytą grubą warstwą śniegu; zdjęcie naszej trójki na Syberii po kampanii peninsulskiej, uśmiechniętych i żywych pośród popiołów.

Do pokoju weszła Lisa. Jej ostrza migotały w stłumionym świetle mojej książki, zielone błyski okalające jej kończyny, kiedy się poruszała.

— Co czytasz? — rozebrała się i wślizgnęła do łóżka obok mnie.

Uniosłem książkę i przeczytałem na głos.

Rań mnie, nie zamierzam krwawić. Duś mnie, oddech zbędny mi. Zetnij, zastrzel, zadźgaj, zmiażdż mnie. Wchłonąłem naukę. Jestem Bogiem. Samotnym.

Zamknąłem książkę i jej blask zniknął. W ciemnościach Lisa wierciła się pod przykryciami.

Oczy przystosowały mi się do ciemności. Patrzyła na mnie.

— Trup, zgadza się?

— To przez psa — odparłem.

— Mroczna lektura — dotknęła mojego ramienia, miała ciepłą dłoń, ostrza lekko kłuły moją skórę.

— Kiedyś byliśmy tacy, jak ten pies — powiedziałem.

— Żałosne.

— Przerażające.

Milczeliśmy przez chwilę. Wreszcie spytałem:

— Zastanawiałaś się kiedyś, co by z nami było, gdybyśmy nie mieli nauki? Gdybyśmy nie mieli dużych mózgów i inżynierii genetycznej i stymulatorów komórek i…

— I wszystkiego, co sprawia, że życie jest dobre? — roześmiała się. — Nie — pogłaskała mnie po brzuchu. — Lubię te wszystkie małe robaki, które żyją w twoim brzuchu. — Zaczęła mnie łaskotać.

Wiją się robaczki w brzuszku

Jedzą okruch po okruszku.

Wyjadają to, co złe.

Żebyś dobrze poczuł się.

Odepchnąłem ją ze śmiechem.

— To nie jest Yearly.

— Trzecia klasa. Podstawy biologiki. Pani Alvarez. Była naprawdę dobra w symbiontach.

Znów spróbowała mnie połaskotać, ale odepchnąłem jej ręce.

— Cóż, Yearly jedynie pisał o nieśmiertelności. Nie pojąłby jej.

Lisa dała sobie spokój z łaskotaniem i znów opadła obok mnie.

— Bla, bla, bla. Nie zgodziłby się na żadne modyfikacje genetyczne. Żadnych inhibitorów komórkowych. Umierał na raka i nie chciał brać leków, które by go uratowały. Nasz ostatni śmiertelny poeta. Zaraz się zapłaczę. I co z tego?

— Myślałaś kiedyś, dlaczego tego nie zrobił?

— Tak. Chciał być sławny. Samobójstwo przyciąga uwagę.

— Ja mówię poważnie. Uważał, że bycie człowiekiem oznacza posiadanie zwierząt. Całej sieci życia. Czytałem o nim. To dziwne rzeczy. Nie chciał bez nich żyć.

— Pani Alvarez go nienawidziła. O nim też miała wierszyki. A poza tym, co niby mieliśmy zrobić? Stworzyć symbionty i modyfikacje DNA dla każdego głupiego gatunku? Masz pojęcie, ile by to kosztowało? — przysunęła się do mnie. — Jeśli chcesz mieć wokół siebie zwierzęta, idź do zoo. Albo sam sobie coś zmontuj, skoro cię to uszczęśliwi. Coś z rękami, na litość boską, ale nie psa — zapatrzyła się w sufit. — Ja bym tego psa ugotowała i już.

Potrząsnąłem głową.

— Nie wiem. Ten pies różni się od biotecha. Patrzy na nas i coś w nim jest, i to nie jesteśmy my. Chcę powiedzieć, wiesz, weź byle jakiego biotecha i to zasadniczo jesteśmy my, wtłoczeni w inny kształt, ale nie ten pies… — zamilkłem, myśląc.

Lisa roześmiała się.

— Uścisnęliście sobie ręce, Chen. Nie przejmujesz się salutującymi centaurami — wspięła się na mnie. — Zapomnij o tym psie. Skup się na czymś innym. — Jej uśmiech i ostrza lśniły w półmroku.

* * *

Obudziłem się czując, że coś liże moją twarz. Na początku pomyślałem, że to Lisa, ale poszła do własnego łóżka. Otworzyłem oczy i ujrzałem psa.

To było zabawne, to zwierzę, które mnie lizało, jakby chciało porozmawiać, albo się przywitać, czy coś. Znów mnie polizał i pomyślałem, że przeszedł długą drogę od stworzenia, które próbowało oderwać Jaakowi rękę. Położył łapy na brzegu łóżka i potem, jednym ciężkim ruchem, wskoczył do niego i zwinął się przy mnie.

Spał tam całą noc. To było dziwne, że leżało przy mnie stworzenie, które nie było Lisą, ale był ciepły i było w tym coś przyjaznego. Zapadając ponownie w sen cały czas się uśmiechałem.

* * *

Polecieliśmy na Hawaje, na wakacje z pływaniem, i zabraliśmy psa ze sobą. Dobrze było wyrwać się z północnego zimna do łagodnego Pacyfiku. Dobrze było stanąć na plaży i patrzeć na bezkresny horyzont. Dobrze było iść wzdłuż plaży, podczas gdy czarne fale uderzały o piasek.

Lisa była dobrą pływaczką. Przecinała metaliczną taflę oceanu jak dawny węgorz, a kiedy się wynurzała, jej nagie ciało lśniło setkami opalizujących naftowych klejnotów.

Kiedy słońce zbliżyło się do zachodu Jaak podpalił ocean strzałem ze swojej 101. Siedzieliśmy i patrzyliśmy jak wielka, czerwona kula Słońca tonie we wstęgach dymu, a jego światło z każdą minutą wpada w głębszy odcień szkarłatu. Płonące fale wypełzały na plażę. Jaak wyciągnął harmonijkę i grał, podczas gdy Lisa i ja kochaliśmy się na piasku.

Mieliśmy zamiar zostawić ją na weekend w postaci samego korpusu, żeby się przekonała, co zrobiła mi podczas poprzednich wakacji. To była nowa sprawa w LA, eksperyment na wrażliwości.

Była piękna, leżąc tam na plaży, śliska i podniecona tymi wszystkimi naszymi zabawami w wodzie. Zlizywałem z jej skóry oleiste opale, odcinając jej kończyny, zostawiając ją bardziej bezradną niż dziecko. Jaak grał na harmonijce i patrzył na zachodzące słońce i obserwował, jak docieram do jądra Lisy. Po seksie leżeliśmy na piasku. Słońce schowało się pod wodą. Jego promienie lśniły czerwonawo przez dymiące fale. Niebo, ciężkie od pyłów i dymu, robiło się coraz ciemniejsze.

Lisa westchnęła z zadowoleniem.

— Powinniśmy częściej przyjeżdżać tu na wakacje.

Wyciągnąłem z piasku kawałek drutu kolczastego. Owinąłem sobie nim ramię, kolce wbiły się w skórę. Pokazałem go Lisie.

— Kiedy byłem dzieckiem, ciągłe to robiłem — uśmiechnąłem się. — Wydawało mi się, że jestem niesamowity.

Lisa uśmiechnęła się.

— Bo jesteś.

— Dzięki nauce. — Spojrzałem na psa. Leżał na piasku kawałek dalej. W nowym środowisku wydawał się przybity i niepewny, wyrwany z bezpieczeństwa kwasowych sadzawek i gór odpadów, które były jego domem. Jaak usiadł koło psa i zagrał. Zwierzę zastrzygło uszami. Dobrze grał. Żałobne dźwięki harmonijki niosły się nad plażą.

Lisa odwróciła głowę, próbując zobaczyć psa.

— Obróć mnie.

Spełniłem jej prośbę. Jej kończyny już odrastały. Małe kikuty, które rozrastają się w większe organy. Do rana będzie cała i potwornie głodna. Wpatrywała się w psa. — Jest tak blisko, a ja nigdy go nie dotknę — powiedziała.

— Hm?

— Jest wrażliwy na wszystko. Nie może pływać w oceanie. Nie może niczego jeść. Musimy wozić ze sobą jedzenie dla niego. Musimy oczyszczać mu wodę. Ślepa uliczka ewolucji. Bez nauki bylibyśmy równie wrażliwi jak on. — Spojrzała na mnie. — Tak wrażliwi, jak ja teraz. — Skrzywiła się. — Nigdy nie byłam równie blisko śmierci. Przynajmniej poza walką.

— Dzikie, co?

— Na chwilę. Bardziej mi się podobało, kiedy ja zrobiłam to tobie. Już umieram z głodu.

Nakarmiłem ją garścią oleistego piasku i popatrzyłem na psa, stojącego niepewnie na plaży, obwąchującego podejrzliwie jakiś pordzewiały kawał żelastwa, który tkwił w ziemi jak gigantyczny wspomagacz pamięci. Złapał kawałek czerwonego plastiku wygładzonego przez ocean i żuł go przez moment, zanim go upuścił. Zaczął oblizywać sobie pysk. Zastanawiałem się, czy znowu się zatruł.

— To na pewno skłoni cię do myślenia — wymamrotałem. Podałem Lisie kolejną garść piasku. — Gdyby ktoś przyszedł z przeszłości, żeby spotkać nas tu i teraz, to jak sądzisz, co by o nas pomyślał? Czy w ogóle nazwałby nas ludźmi?

Lisa spojrzała na mnie poważnie.

— Nie. Nazwałby nas bogami.

Jaak podniósł się i podszedł do linii przyboju, stając po kolana w czarnej, dymiącej wodzie. Pies, wiedziony jakimś nieznanym instynktem, poszedł za nim, ostrożnie wybierając drogę po piasku i kamieniach.

* * *

Ostatniego dnia na plaży pies zaplątał się w kłąb drutu. Szalał, próbując oswobodzić powyrywane futro, połamane nogi, na wpół uduszony niemal odgryzł sobie łapę próbując się uwolnić. Zanim go znaleźliśmy wszędzie była krew, sierść i poszarpane mięso.

Lisa popatrzyła na psa.

— Chryste, Jaak, miałeś go pilnować.

— Poszedłem popływać. Nie da się mieć go na oku bez przerwy.

— Będzie się goił całą wieczność — rozzłościła się.

— Powinniśmy wezwać myśliwiec — powiedziałem. — Będzie łatwiej zająć się tym w domu. — Lisa i ja uklęknęliśmy i zaczęliśmy ciąć drut, żeby oswobodzić psa. Zapiszczał i zaczął słabo machać ogonem, kiedy zabraliśmy się do pracy.

Jaak nic nie mówił.

Lisa klepnęła go w nogę.

— Dalej, Jaak, chodź tutaj. Wykrwawi się, jeśli się nie pospieszysz. Wiesz, jaki jest kruchy.

— Sądzę, że powinniśmy go zjeść — odezwał się Jaak.

— Serio? — Lisa spojrzała w górę, zaskoczona.

Wzruszył ramionami.

— Pewnie.

Spojrzałem znad drutów, które zdejmowałem z psiej klatki piersiowej.

— Wydawało mi się, że chciałeś mieć zwierzątko. Jak w zoo.

Jaak potrząsnął głową.

— Te granulki żywieniowe są drogie. Połowę moich zarobków wydaję na jedzenie i filtrowanie wody, a teraz jeszcze ten syf — machnął ręką w stronę psa. — Cały czas trzeba sukinsyna pilnować. Nie jest tego warty.

— Ale to twój przyjaciel. Uścisnęliście sobie ręce.

Jaak zaśmiał się.

— Ty jesteś moim przyjacielem — popatrzył na psa, a twarz pomarszczyła mu się w namyśle. — To, to jest… zwierzę.

Chociaż toczyliśmy bezowocne dyskusje, jak by to było zjeść psa, zaskoczeniem było usłyszeć, że jest zdecydowany go zabić.

— Może powinieneś się z tym przespać — zasugerowałem. — Możemy zabrać go do bunkra, wyleczyć, a potem możesz zdecydować, kiedy nie będziesz taki wkurzony.

— Nie — wyciągnął harmonijkę i zagrał kilka nut w szybkiej, jazzowej skali. Odjął instrument od ust. — Jeżeli chcecie się dokładać do jego jedzenia, to może mógłbym go zatrzymać, ale jeśli nie… — wzruszył ramionami.

— Nie wydaje mi się, że powinno się go gotować.

— Nie? — Lisa spojrzała na mnie. — To możemy go upiec, choćby tutaj, na plaży.

Spojrzałem w dół na psa, masę ciężko oddychającego, ufnego zwierzęcia.

— Nadal uważam, że nie powinniśmy tego robić.

Jaak popatrzył na mnie z powagą.

— Chcesz płacić za jego jedzenie?

Westchnąłem.

— Odkładam na nową Immersive Response.

— Tak, cóż, ja też mam rzeczy, które chcę kupić, wiesz. — Napiął mięśnie, pokazując swoje tatuaże. — Jaki z niego za pożytek, do kurwy nędzy?

— Sprawia, że się uśmiechasz.

— Immersive Response też sprawia, że się uśmiechasz. I nie musisz po niej sprzątać. Dalej, Chen. Przyznaj to. Ty też nie chcesz się nim zajmować. To wrzód na dupie.

Popatrzyliśmy na siebie, a potem w dół, na psa.

* * *

Lisa upiekła psa na rożnie, nad płonącym plastikiem i naftą z oceanu. Smakował dobrze, ale w sumie trudno było zrozumieć, o co ten szum. Jadłem pieczonego centaura, który smakował lepiej.

Później poszliśmy na spacer wzdłuż wody. Opalizujące fale ryczały i rozbijały się na piasku, cofając się pozostawiały śliskie klejnoty. Dalekie Słońce płonęło czerwienią.

Bez psa naprawdę mogliśmy się rozkoszować plażą. Nie musieliśmy się martwić, czy nie wdepnie w kwas, nie zaplącze w drut kolczasty zagrzebany w piasku, czy nie zje czegoś, po czym będzie wymiotował przez pół nocy.

Nadal jednak pamiętam, jak pies lizał mnie po twarzy i pakował mi się do łóżka, i pamiętam jego ciepły oddech obok siebie, i czasami za tym tęsknię.

Przełożyła Martyna Plisenko

Howard Waldrop

SZKARADNE KURAKI

Nawalił mi samochód, a o jedenastej miałem zajęcia w szkole. Pojechałem więc miejskim autobusem, co mi się rzadko zdarza.

Zeszłego lata włóczyłem się ze sprzętem fotograficznym i magnetofonem po rezerwacie Big Thicket, gdzie nagrałem głosy dwóch dzięciołów wielkodziobych — jednych z ostatnich na kuli ziemskiej — i zrobiłem im zdjęcia. W każdej sali projekcyjnej towarzystwa przyrodniczego wyświetlą wam film z tej wyprawy.

W tym roku marzyły mi się równie spektakularne łowy… byle się nie przemęczać. A gdyby się zająć populacją petrela bermudzkiego lub nowozelandzkiego takahe? Miesiąc w ciepłym słonku — byle nie za gorącym — i poczuję się jak młody bóg. Przy okazji wzbogacę dorobek nauki.

Kiedy autobus kluczył ulicami eleganckich dzielnic Austin, kartkowałem sobie greenwayowski przewodnik po wymarłych i ginących ptakach świata. Na przystankach wysiadały pół-Meksykanki, Murzynki i Wietnamki do posługi w kuchniach i ogrodach bogaczy.

— Dawno nie widziałam tych szkaradnych kuraków — odezwał się ktoś niedaleko.

Z siedzenia w sąsiednim rzędzie wychylała się do mnie siwiuteńka staruszka. Popatrzyłem najpierw na nią, potem się obejrzałem. Czyżby jakaś bezdomna? Może gada do siebie? Spojrzałem jej w oczy. No tak, nie było wątpliwości: mówiła do mnie. I czekała, aż się wreszcie odezwę.

— Kiedy byłam mała, w okolicy mieszkali ludzie, którzy je hodowali. — Wyciągnęła palec.

Zerknąłem na wskazaną stronę w książce.

Powinienem był wtedy powiedzieć: Wykluczone, proszę pani. To rysunek wymarłego ptaka z wyspy Mauritius. Chyba żaden z ptaków, które wyginęły, nie zyskał sobie takiej sławy. Zapewne widziała pani tylko jakieś rzadkie azjatyckie indyki, może pawie albo bażanty. Przykro mi, ale pani się myli.

Tak właśnie trzeba było powiedzieć.

— Oho, tu wysiadam. — Wstała z fotela.

* * *

Nazywam się Paul Lindberl. Mam dwadzieścia sześć lat i robię studia doktoranckie z ornitologii na Uniwersytecie Teksaskim, gdzie jako asystent prowadzę również zajęcia. Moje nazwisko zdobyło już sobie pewien rozgłos w branży. Choć nie jestem świętoszkiem i czasami trzymają się mnie głupstwa, uważam, że mam poukładane w głowie. Byłbym idiotą, gdybym za nią poszedł.

Wysiadła z autobusu.

Poszedłem za nią…

* * *

Gdy wchodziłem do sekretariatu wydziału, fruwały za mną pogubione papiery.

— Martha! Martha! — krzyczałem.

Grzebała w szafce z materiałami biurowymi.

— Na miłość boską, Paul! Co się dzieje?

— Gdzie Courtney?

— Na konferencji w Houston, wiesz przecież. Nie zdążyłeś na zajęcia. O co chodzi?

— O mały zastrzyk gotówki. Nie daj się prosić.

— Tydzień temu dostałeś wypłatę. Jeśli nie możesz…

— To sprawy zawodowe! Tu idzie o sławę, przygodę, szansę jedną na milion! I o długą podróż morską, choć nie obędzie się bez… biletu na samolot. Do Jackson, Missisipi lub Memphis. Powiedzmy, że do Jackson, będzie bliżej. Przyniosę rachunki! Będę sławny! Courtney będzie sławny! Nawet o tobie świat usłyszy. Nasz uniwerek zbije kokosy! Odpalę ci za to niezłą kaskę. Daj jakąś kartkę, muszę skrobnąć do Courtneya. Kiedy najbliższy odlot? Pogadasz z Marie i Chuckiem, żeby wzięli moje zajęcia we wtorek i środę? Jeśli nic się nie wydarzy, powinienem wrócić w czwartek. Courtney wraca jutro, co? Zadzwonię do niego z… Skądkolwiek. Znajdzie się dla mnie trochę kawy?

Nawijałem tak jeszcze dość długo. Martha patrzyła na mnie jak na wariata. Tym niemniej wypełniła niezbędny formularz.

— Co mam powiedzieć Kemejianowi, kiedy podsunę mu to do podpisu?

— Martho, dziecinko, słodyczy ty moja! Powiedz mu, że wydrukują jego zdjęcie w „Scientific American”.

— Tego akurat nie czyta.

— To w „Nature”!

— Zobaczę, co da się zrobić.

* * *

Babunia, za którą wysiadłem z autobusu, nazywała się Jolyn Smith Jimson. Opowiedziana przez nią historia była naprawdę kosmiczna, a takie często są prawdziwe. Mówiła o sprawach znanych tylko ekspertom bądź naocznym świadkom. Wyciągnąłem od niej nazwiska, adresy, opis okolicy i garść pożytecznych informacji. Oraz rok: 1927.

I miejsce: północne Missisipi.

Oddałem jej swój egzemplarz książki Greenwaya. Obiecałem, że zadzwonię zaraz po powrocie do miasta. Zostawiłem ją na rogu ulicy, niedaleko domu, w którym sprzątała dwa razy w tygodniu. Jolyn Jimson miała ponad sześćdziesiąt lat.

* * *

Wyobraźcie sobie dodo jako małą fokę grenlandzką z piórami. Wiem, że to niedokładne porównanie, ale lepsze niż żadne. W roku 1507 Portugalczycy w drodze do Indii odkryli na Oceanie Indyjskim (wówczas jeszcze nienazwany) Archipelag Maskarenów: trzy większe wyspy na wschód od Madagaskaru, oddalone od siebie o kilkaset mil. Jednak dopiero w roku 1598, kiedy natrafił na nie stary holenderski kapitan Cornelius van Neck, nadano im nazwę — zmieniającą się wielokrotnie na przestrzeni wieków, kiedy na skutek wojen przechodziły we władanie a to Francuzów, a to Anglików, a to znów Holendrów. Na chwilę obecną to Rodrigues, Réunion i Mauritius.

Największą osobliwością tych wysp były duże nielatające ptaki: tępe, brzydkie i niesmaczne. Podwładni van Necka nazywali je dod-aarsen, durnymi osłami, lub dodars, głupimi ptakami, lub po prostu samotnikami.

Można było wyróżnić trzy gatunki. Dront dodo z Mauritiusa: szarobura pokraka z zakrzywionym dziobem, ważąca co najmniej dwadzieścia kilogramów. Biały, smuklejszy dront reunioński. Jaśniejszy dront samotny z wysp Rodrigues i Réunion, który wyglądał jak spasiona, przygłupia gęś. Wszystkie dronty miały grube nogi i potężne korpusy, dwa razy większe niż korpus indyka, nagie pyski oraz długie, haczykowate dzioby, przypominające kształtem noże do cięcia linoleum. Były nielotami. Zdolność latania utraciły dawno temu, kiedy skrzydła skurczyły się do rozmiarów ludzkiej dłoni i pozostały w nich trzy lub cztery pióra. Ich ogony były zakręcone i puszyste, jakby dziecko dodało im tę ozdobę. I nie miały absolutnie żadnych naturalnych wrogów, gnieździły się więc na otwartym terenie. Prawdopodobnie wysiadywały jaja tam, gdzie akurat zdarzyło im się je złożyć.

Oczywiście, wróg się w końcu pojawił pod postacią van Necka i jego pobratymców. Francuscy, holenderscy i portugalscy marynarze, którzy przypływali na wyspy celem uzupełnienia zapasów, zauważyli, że dronty nie tylko głupio wyglądają, ale naprawdę są głupie. Podchodzili do nich i z najbliższej odległości walili pałką po głowie. Mało tego, dronty można było zaganiać jak owce. Dzienniki pokładowe pełne są takich oto wpisów: „Dziesięć osób zeszło na ląd. Zagonili na łódź pół setki wielkich ptaków podobnych do indyka. Przewiezione na statek, mogą do woli ganiać po pokładzie. Z trzech przyrządzi się jadło dla 150-osobowej załogi”.

Dronty okazały się dość podłe w smaku, jeśli nie liczyć piersi. Holendrzy ochrzcili je przez to mianem wstrętnego ptaka. Kto jednak płynął statkiem z Goa do Lizbony, nie wybrzydzał i brał co popadnie. Przy okazji odkryto, że długie gotowanie nie poprawia smaku.

Biorąc to pod uwagę, dronty miały szansę przetrwać, gdyby Holendrzy, a później Francuzi, nie zaczęli osiedlać się na Maskarenach. Na wyspach powstawały plantacje, szukali tam również azylu uchodźcy religijni. Kwitła uprawa trzciny cukrowej i innych egzotycznych roślin.

Wraz z osadnikami przybyły koty, psy, świnie, cejlońskie rezusy oraz przebiegły Rattus norwegicus, czyli szczur wędrowny. Na otwartej przestrzeni niedobitki drontów, których nie wyłapali żeglarze, były teraz ścigane przez psy — albowiem dronty, chociaż nad wyraz tępe, potrafiły biegać, jeśli miały na to ochotę. A gdy siedziały w gniazdach, rzucały się na nie koty. Jajka padały złodziejskim łupem małp, szczurów i świń. Ze świniami zresztą dronty musiały rywalizować o nisko rosnące smakołyki.

Ostatniego dodo z wyspy Mauritius widziano w roku 1681, niespełna sto lat odkąd go odkryto. Ostatni biały dront przeszedł do historii około roku 1720. Dronty samotne z wysp Rodrigues i Réunion, ostatni przedstawiciele swojego gatunku i rodziny, być może żyły jeszcze w latach dziewięćdziesiątych XVIII wieku. Nikt tego nie wie na pewno.

Kiedy naukowcy nagle oprzytomnieli, okazało się, że dodusiów nie ma już na świecie.

* * *

Były to ubogie strony, jeszcze nim pojawili się w nich pierwsi członkowie rodu Snope’ów. Główną drogę, łączącą dwa sąsiednie hrabstwa, utwardzono dopiero pod koniec lat pięćdziesiątych. Co wcale nie oznaczało, że mijała cywilizowane okolice. Przejechałem wiele mil, oglądając niekończące się skarpy, usypane z ziemi czerwonej jak kark Roberta Kennedy’ego. Z rzadka moim oczom ukazywał się kościół. Początkowo sądziłem, że zobaczę choćby billboard z reklamą kremu do golenia, potem już wiedziałem, że spece od marketingu nigdy tu nie dotarli.

O mały włos przegapiłbym skręt na żwirową dróżkę, o której mówił facet na stacji benzynowej. Odchodziła od szosy nie wiadomo dokąd, zagubiona wśród bezkresnych pól. Gdy skręcałem, spod kół wyprysnął nad maskę kamień wielkości piłki golfowej, co mój samochód, wypożyczony w Grenadzie, przypłacił pęknięciem przedniej szyby.

Mimo wczesnej pory roku dzień był parny i gorący. Bywało, że widok przesłaniały mi kłęby kurzu, gdy wjeżdżałem na żwirową łysinę. Po ujechaniu mniej więcej mili zauważyłem, że żwiru już nie ma. W miejscu drogi biegła ścieżka poorana koleinami, nieco szersza od auta, obrzeżona siatką z obwisłym, potrójnym drutem kolczastym. Gdzieniegdzie brakowało słupków. Tam drut leżał na ziemi, a czasami na długich odcinkach zarastała go darń.

Okolica wydawała się wymarła; spostrzegłem tylko drozda, który ucztował pod kolczastym krzakiem, do którego przymocowano drut z braku słupka. Po jednej stronie rozciągało się trawiaste pole, kompletnie zdziczałe; tak będzie wszędzie, gdy wojna nuklearna zmiecie ludzkość z powierzchni planety. Po drugiej stronie prędko wyrastał las: sosny, dęby, błotnie i dzikie śliwy. O tej porze roku nie miały owoców.

Zacząłem zadawać sobie pytanie: Co mnie właściwie tu przygnało? Co będzie, jeśli okaże się, że pani Jimson jest tylko starą, szajbniętą bajkopisarką? E, nie… Najzwyczajniej w świecie mogła się pomylić, ale nawet pomyłkę warto zweryfikować. Wiedziałem jednak, że mnie nie nabrała. Wydawała się niezdolna do kłamstwa — taka stara poczciwa paniusia, sól tej ziemi, krew z krwi Południa. Zapewne nigdy nie splamiła swoich rąk oszustwem.

Nie powątpiewałem więc dłużej ani w nią, ani w swój osąd. I oto proszę: wlokąc się roztrzęsionym autem wertepami Missisipi, mając za sobą nieprzespaną noc, funkcjonowałem gdzieś na rozmytej granicy snu i jawy. Musiałem wierzyć jej na słowo.

Tyłem auta czasem zarzucało, kiedy ziemia robiła się miękka, piaszczysta. Raz nawet tylne koło zabuksowało w miejscu, lecz wygramoliłem się zygzakiem. A czekała mnie jeszcze droga powrotna. Czy nikt już tędy nie jeździł?

Las z lewej i prawej strony chciał wedrzeć się na ścieżkę niczym pierwotna puszcza, ogrodzenie dawno już znikło. Licznik wskazywał, że przejechałem sześć mil, a przecież upłynęło ledwie dwadzieścia minut, odkąd zboczyłem z szosy. We wstecznym lusterku dostrzegłem brudny pot, zgromadzony w zmarszczkach szyi. Wnętrze samochodu pokryło się cienką warstwą pyłu, który wpadał przez okna tumanami.

Las podchodził coraz bliżej, aż zwarł się nade mną. Rozłożyste gałęzie chlastały po szybach i dachu, zupełnie jakbym wleciał do długiego, ciemnego, liściastego tunelu. Wszędzie półmrok i zieleń. Walczyłem z atawistycznym odruchem, każącym mi włączyć długie światła. Na drodze musiał się ścielić wielowiekowy kożuch zbutwiałej roślinności. Nie spuszczając nogi z gazu, parłem naprzód.

Jakaś kłoda zaszurała o podwozie ze zgrzytem i dudnieniem. Dostrzegłem w dali światło. Z obawy o miskę olejową przyśpieszyłem, wyrwałem się… i omal nie przydzwoniłem w czyjś dom.

Dróżka kończyła się pod oknami budynku oddalonego o piętnaście kroków od ostatnich drzew. Kątem oka zauważyłem, że ktoś macha ręką. Wcisnąłem hamulec.

Na werandzie zebrała się rodzinka żywcem wzięta z fotografii Walkera Evansa z lat wielkiego kryzysu… lub z obłąkanych umysłów producentów programu „Hee Haw”. Dom był stary. Na ścianach wisiały olbrzymie płaty złuszczonej farby.

— Szczęście, kurna, żeś pan się zatrzymał! — odezwał się czyjś głos. Uniosłem wzrok. Największy wielkolud, jakiego widziałem w życiu, nachylił się nad oknem po stronie pasażera. — Gdybyśmy zawczasu usłyszeli auto, kazałbym chłopakowi biec na koniec podjazdu z ostrzeżeniem.

Podjazd, też coś!

W kącikach ust miał brązowe plamy. Myślałem, że to z żucia tytoniu, aż dostrzegłem na jego piersiach w kieszonce ogrodniczków pałeczkę do aromatyzowanej tabaki. Łapacz w baseballu nie miał takich rękawic jak on łapska. Można by pomyśleć, że nie trzymały nigdy niczego mniejszego niż trzonek siekiery.

— Jak leci? — zapytał tytułem powitania.

— Nieźle — odpowiedziałem i wysiadłem z auta. — Nazywam się Lindberl. — Wyciągnąłem rękę, którą uścisnął. I zaraz przyszły skojarzenia: potrzask na niedźwiedzie, szczęki rekina, zamykające się drzwi windy. Wróciłem myślami do miejsca, w którym mieszkali. — To posiadłość Gudgera?

Popatrzył na mnie pustym spojrzeniem szarych oczu. Nosił czapkę z daszkiem z diesela, a pod ogrodniczkami flanelową koszulę w kratę. Gumowców nie powstydziłby się chyba Karloffz Frankensteina.

— Skąd. Nazywam się Jim Bob Krait. To moja żona Jenny, a tam Luke, Skeeno i Shirl. — Wskazał na werandę. Wszyscy ukłonili się grzecznie. — Dzierżawca? Gudger? Nie słyszałem o żadnych Gudgerach. Trochę nowy tu jestem. — Pewnie miał na myśli, że jeszcze dwadzieścia lat temu go tu nie było. — Jennifer! — zawołał. — Obili ci się o uszy jacyś Gudgerowie? — I zwrócił się do mnie: — Żona mieszka tu od urodzenia.

Zeszła na środkowy stopień schodków werandy.

— Zdaje się, że mieszkali tu tacy. Na ich ziemi osiedlili się Spradlinowie. Ale oni się stąd wynieśli w czasach wojny w Korei. Ja żadnego Gudgera na oczy nie widziałam. Wtedy jeszcze mieszkałam bliżej Water Valley.

— Coś pan za jeden? Z ubezpieczeń? — zapytał Krait.

— Ee… nie… — Wyobrażałem sobie, jak ludzie na werandzie nachylają się w moją stronę z wytężonym słuchem. — Uczę w college’u.

— Oxford? — dopytywał się Krait.

— Nie… Uniwersytet Teksański.

— No, to cholerny szmat drogi stąd. I szukasz pan Gudgerów?

— Chociażby ich domu. Ziemi, na której mieszkali. Ze słów pańskiej małżonki wnioskuję, że wyjechali w czasach wielkiego kryzysu.

— Ha, to musieli być przy forsie — stwierdził olbrzym. — W czasach kryzysu ludzie klepali biedę. Kogóż byłoby stać na wyjazd? Luke! — krzyknął.

Najstarszy chłopak zszedł z werandy wolnym krokiem. Zabiedzona twarz, koszula w sam raz do twista. Stanął z rękami w kieszeniach.

— Luke, pokaż panu Lindberghowi…

— Lindberlowi.

— Dobra, panu Lindberlowi, drogę do zagrody, gdzie dawniej mieszkali Spradlinowie. Zaprowadź go na stary most z bali, inaczej pobłądzi.

— Most z bali się zawalił, tato.

— Kiedy?

— W październiku, tato.

— Do diaska, znowu coś trzeba naprawiać! Tak czy siak, do strumienia. — Odwrócił się do mnie. — Chce pan, to pójdzie i dalej, bacząc, żeby wąż pana gdzie nie ukąsił.

— Dziękuję, jakoś sobie poradzę.

— Można wiedzieć, czemu pan tam idzie?

Nie patrzył mi w oczy. Zauważyłem, że to bezpośrednie pytanie bardzo go krępuje. Tego typu rzeczy same powinny wychodzić w rozmowie.

— Jestem… znawcą ptaków. Badam ptaki. Ktoś widział rzadki gatunek… Podobno w dawnym domu Gudgerów… właściwie w okolicy… Szukam rzadkiego okazu ptaka. Trudno to wytłumaczyć.

Byłem spocony. Z gorąca.

— Dajmy na to, kłodułkę? Widziałem ją ze dwadzieścia pięć lat temu niedaleko Bruce.

— Nie o niego chodzi. — Kłodułką regionalnie nazywano dzięcioła wielkodziobego, jednego z najrzadszych ptaków na świecie. Innym razem szczęka by mi opadła, bo uważano, że w Missisipi wymarły na początku wieku… jak również dlatego, że Krait zdawał sobie sprawę z ich rzadkości.

Poszedłem zamknąć samochód i, żeby nie zrazić ich do siebie, zapytałem grzecznie:

— Nie przeszkadza wam auto?

— Skąd, niech sobie stoi — odparł Jim Bob Krait. — Przed zmierzchem wyjdziemy rozejrzeć się za panem, dobra?

Przez chwilę nie wiedziałem, czy to wyraz troski, czy może kryje się w tym jakieś ostrzeżenie.

— Na wypadek gdybym nadepnął na węża? Postaram się być ostrożny.

— Powodzenia w szukaniu tych rzadkich okazów. — Dołączył do rodziny na werandzie.

— To chodźmy — rzekł Luke.

* * *

Za domem Kraitów był kurnik oraz chlewik, w którym świnie, nażarte poranną karmą, leżały niczym wyspy w błotnistej zatoce lub rzeźbione prosiaki w stylu zen. Następnie minęliśmy połamane, rdzewiejące maszyny rolnicze, mimo że jak okiem sięgnąć, nie widać było żadnych pól uprawnych. Nie mam pojęcia, z czego się utrzymywali ci ludzie. Podobno pełno jest takich miejsc na Południu.

Idąc, nazwijmy to, ścieżką, na przemian zagłębialiśmy się w las i wychodziliśmy na łąki. Próbowałem zapamiętać zakręty, żeby nie zabłądzić w drodze powrotnej. Przez dwadzieścia minut tej wyprawy Luke nie wyrzekł ani słowa, jeśli nie liczyć jednego przekleństwa, gdy wszedł tenisówkami w parzące chwasty. W końcu stanęliśmy nad rzeczką, opływającą lesisty pagórek. Nadgniła kłoda utworzyła niewielką tamę; powyżej woda miała prawie trzy stopy głębokości, niżej połowę tego.

— Widzi pan ścieżkę? — zapytał Luke.

— Tak.

— Trzeba obejść wzgórze, przejść przez łąki, a potem po kamieniach rzekę i wdrapać się na górę. Dalej skręcić ścieżką w lewo. Resztki domu zachowały się mniej więcej w trzech czwartych wysokości następnego wzgórza. Jeśli dojdzie pan do wielkiego, skalistego urwiska, to znaczy, że zaszedł pan za daleko. W porządku?

Pokiwałem głową.

Odwrócił się i zostawił mnie samego.

* * *

Niegdyś stały tu dwie chaty kryte wspólnym dachem, co zgadzało się z opisem pani Jimson. Potem niektóre ściany zapadły się w sposób, jak to się gdzieniegdzie mówi, diagonalny (czy może antydiagonalny?). Kiedyś słyszałem w radiu pieśń zatytułowaną „W krainie, gdzie nie przewracają się chaty”. Właśnie w tych stronach powinny powstawać takie pieśni.

Wszystko zarosły zielska. Dostrzegłem ślady po dawnym ogrodzeniu i płaską stertę drewna, pozostałość po stodole. Za domem napotkałem kolejne resztki obejścia, między innymi fragment zardzewiałej pompy w podwórzu. Wyrównany grunt upamiętniał dawny warzywnik. Leżał tam, gnijąc, jeden jedyny zdziczały pomidor, podziobany przez ptactwo. Poszedłem dalej. Walało się tam drewno z trzech mniejszych zabudowań, przeważnie przegniłe i zzieleniałe od mchu i glonów. Największe zabudowanie pewnie służyło za drewutnię i wędzarnię, pozostałe dwa — małe i duże — były kurnikami. Tam właśnie zacząłem myszkować i kopać.

Ale gdzie, gdzie, gdzie szukać? Szkoda, że częściej nie odwiedzałem stanowisk archeologicznych. Może wiedziałbym więcej? Oglądałem kupy odpadów, gnojowiska, kompostowniki. Czemu nie urodziłem się na farmie? Prowadziłby mnie instynkt.

Łaziłem tam i z powrotem, miotałem się jak seter próbujący wywęszyć przepiórki. Wciąż niezadowolony, wciąż nienasycony…

* * *

Zmierzch. W zasadzie mrok. Dobrnąłem jakoś na podwórze Kraitów. Plecaczek, który zabrałem ze sobą na wyprawę, pękał w szwach. Byłem zgrzany, zmordowany i utytłany pięćdziesięcioletnim kurzym łajnem. Kraitowie siedzieli na werandzie. Jim Bob zszedł ociężale niczym zaprzyjaźniona ze mną góra.

Zapytałem o to i owo, dałem im skserowane zdjęcie dronta, zostawiłem też adresy i numery telefonów, w razie gdyby chcieli się ze mną skontaktować.

Po chwili znów siedziałem w swoim wypożyczonym samochodzie. Wyruszyłem do Water Valley, korzystając ze wskazówek udzielonych mi przez Jennifer Krait. Na miejscu udałem się wprost do domu naczelniczki poczty. Akurat szykowała się do spania. Zadałem jej kilka pytań. Chwyciła za słuchawkę telefonu. Naprzykrzałem się ludziom do pierwszej w nocy, po czym wróciłem do przytulnego auteczka.

Gdy po mojej prawej ręce wschodził księżyc, gnałem już do Memphis. Droga międzystanowa nr 55 rozpościerała się przede mną niby szklana wstęga. Słuchałem programu rozrywkowego stacji radiowej WLS z Chicago. Czasem sobie podśpiewywałem, czasem wyłem na całe gardło. Obok na przednim siedzeniu dotrzymywał mi towarzystwa plecak wypełniony kośćmi drontów, a także dziobami, łapami i skorupami jaj. Czy ktoś wie, że pewne muzeum oddało kiedyś kompletny szkielet płetwala błękitnego w zamian za dodo?

Gazu… Gazu…

* * *

Taniec dodo.

Już dawno temu — jeszcze przed całą tą zwariowaną kołomyją — zaczęła mnie nękać pewna wizja. Kiedy zamykam oczy, maksymalnie skupiony, potrafię ją przywołać, lecz najczęściej przychodzi, do tego wyraźniejsza, podczas słuchania muzyki poważnej, zwłaszcza Kanonu D-dur Pachelbela.

W Hadze zapada zmierzch, smugi ostrego światła przypominają obrazy Fransa Halsa lub Rembrandta. Holenderska rodzina królewska posila się i spokojnie rozmawia z gośćmi w wielkiej sali jadalnej. W rogach komnaty stoją gwardziści z halabardami. Rodzina siedzi wokół stołu: jest król, królowa, garść księżniczek, książę, jeszcze dwoje dzieci, do tego ze dwóch zaproszonych arystokratów. Pojawiają się słudzy z talerzami i kielichami, lecz na razie trzymają się na uboczu.

Pod ścianą na podwyższeniu orkiestra przygrywa do obiadu na klawesynie, altówce, wiolonczeli, trojgu skrzypiec, są też drewniane instrumenty dęte. Na skraju podwyższenia siedzi jeden z nadwornych karłów, który wolno czochra nogą śpiącego przy nim psa.

Kiedy roztacza się i potężnieje muzyka Pachelbela, do komnaty niezdarnie wchodzi dodo, przystaje i przechyla głowę z oczami lśniącymi jak rozgrzana smoła. Nieznacznie się kołysze, niepewnie unosi łapę, potem na zmianę drugą, i tak zaczyna się huśtać w rytmie wiolonczeli.

Do głosu dochodzą skrzypce. Dodo rozpoczyna taniec; wielka niezgraba nagle rusza się z wdziękiem. Na salę wchodzi drugi i trzeci dodo, wszystkie razem tworzą coś na kształt koła.

Kontrapunktuje klawesyn i oto czwarty dodo, biały z Réunionu, wynurza się spod stołu i dołącza do kręgu. Ten jest z nich najzwinniejszy, wykonuje bowiem pełne obroty, podczas gdy pozostałe jedynie kołyszą się i pochylają na obrzeżach kręgu.

Muzyka staje się głośniejsza. Jeden ze skrzypków dostrzega ptaki i kiwa głową na króla, lecz siedzący przy stole i tak już wszystko widzą. Zamilkli, oczarowani. Nawet słudzy stoją nieruchomo; trzymają w rękach misy, garnki i imbryki, ale najwyraźniej o nich zapomnieli.

A tymczasem ptaki tańczą, kołyszą paskudnymi głowami do góry i na boki. Biały dodo pochyla się, robi mały kroczek i na jednej nodze wykonuje piruet, potem znów tańczy w kole. Król Holandii bez słowa ujmuje dłoń królowej i razem obchodzą stół jak dzieci olśnione spektaklem. Przyłączają się, tańcząc walca (cóż za anachronizm!) między ptakami dodo, podczas gdy rodzina, goście, słudzy i żołnierze kiwają głowami w takt muzyki.

W tym momencie wizja się rozmywa, pozostaje tylko blask ognia w kominku i dodo.

* * *

Dronty przybywały statkami do portów cywilizowanego świata. Pierwsze dwa osobniki, o których zachowała się wzmianka, przywiózł kapitan van Neck w roku 1599. Jeden został sprezentowany królowi Holandii, drugi zaś powędrował przez Kolonię do zwierzyńca cesarza Rudolfa II.

Cesarska ptaszarnia znajdowała się w Schloss Neugebáude niedaleko Wiednia. To właśnie tam po raz pierwszy, w latach 1602–1610, uwiecznili na obrazach to brzydkie ptaszysko Georg Hoefnagel i jego syn Jacob. Malowali nie tylko dodo, ale przeszło dziewięćdziesiąt innych gatunków ptaków, które dostarczały rozrywki cesarzowi.

Inny holenderski artysta, niejaki Roelandt Savery, jak ktoś to określił, „zrobił karierę na dodo”. Wiele razy malował je i rysował z niezaprzeczalną fascynacją… jeśli nie obsesją. Zrazu w jego pracach znać konsekwencję, później pojawiają się niedokładności. Co oznacza, że początkowo malował z natury, potem już tylko z pamięci, kiedy jego model udał się w miejsce, gdzie wkrótce miał dołączyć doń cały gatunek. Na jednym z rysunków dwóch przedstawicieli rodziny drontowatych walczy o jakiś przysmak, znaleziony na ziemi. Jego dziełom nie brakuje uroku.

Inny holenderski artysta (wyrastali jak grzyby po deszczu), Peter Withoos, także umieszczał na swoich obrazach ptaki dodo, niekiedy w niebanalnych, intrygujących sceneriach: przechadzały się podczas lekcji muzyki swojego właściciela albo przebywały z Adamem i Ewą w rajskich ogrodach. Najwierniejsza podobizna, bez dwóch zdań, pochodzi hen z drugiego końca świata, gdzie europejscy żeglarze wszczynali religijny i polityczny zamęt. Istnieje indyjska miniatura przedstawiająca dodo, obecnie przechowywana w rosyjskim muzeum. Przypuszczalnie dronty podróżowały z Portugalczykami i Holendrami, żeglującymi do Goa i wybrzeży Półwyspu Indyjskiego. Albo też kilka stuleci wcześniej zostały sprowadzone przez Arabów, którzy przemierzali wzdłuż i wszerz Ocean Indyjski na swoich statkach z trójkątnymi żaglami i którzy mogli odkryć Maskareny w czasach, gdy Europejczycy nie zmobilizowali się jeszcze na pierwszą krucjatę.

* * *

Pewnego razu, niedługo po tym jak zacząłem się fascynować ptakami (przestałem już pruć do nich z wiatrówki, ale nie zacząłem jeszcze starać się o stypendium naukowe), usiadłem nad papierami i sprawdziłem, dokąd zawędrowały dronty.

Dwa przywiezione przez van Necka w roku 1599: jeden trafił do Holandii, drugi do Austrii. W roku 1600 kolejna sztuka wylądowała w parku hrabiego Solmsa. Zapiski wspominają o „jednym ptaku we Włoszech, jednym w Niemczech, kilku w Anglii, ośmiu lub dziewięciu w Holandii”. Willem Bontekoe van Hoorn dowiedział się o „jednym przywiezionym do Europy w roku 1640, drugim w 1685”, przy czym ten ostatni, jak twierdził, został sportretowany przez holenderskich malarzy. Powiadano też o dwóch, które „trzymano dla rozrywki w indyjskim Surratt House”; możliwe, że jeden z nich został uwieczniony na miniaturze. Zakładając optymistycznie, że „kilka” oznacza co najmniej trzy, dostajemy w sumie dwadzieścia ptaków dodo. Gdzież więc podziała się reszta, skoro ładowano na łodzie całe fury ptactwa?

Co nam wiadomo o dodusiach? To tylko, o czym z rzadka wspominają dzienniki pokładowe oraz podróżnicy i osadnicy w swoich relacjach. Anglicy byli nimi zafascynowani. Sir Hamon L’Estrange, żyjący współcześnie z Pepysem, oglądał na wystawie „dodara z wyspy Mauritius (…) co latać nie umie, taki jest ogromny”. Jeden po śmierci został wypchany i umieszczony w Museum Tradescantianum w londyńskiej dzielnicy Lambeth, później zaś trafił do oksfordzkiego Ashmolean Museum. W roku 1750 sfatygowany eksponat rzucono w ogień; ostała się tylko noga i głowa. Na świecie nie było już drontów, ale jeszcze nikt nie zdawał sobie z tego sprawy.

Francis Willughby miał okazję wnikliwie obejrzeć wypchane stworzenie przed jego spopieleniem. Wcześniej w Holandii sędziwy Carolus Clusius badał ptaka żyjącego w parku hrabiego Solma. Starzec zbierał wszystko, co wiązało się z rodziną Raphidae; w swoim Exoticorum libri decem, wydanym w roku 1605, osiem lat po odkryciu drontów, opisał też nogę dodo, którą Pieter Pauw trzymał w swoich zbiorach przyrodniczych.

François Leguat, hugenot mieszkający przez kilka lat na wyspie Réunion, opublikował historię swoich podróży, w której wspominał o ptakach dodo. Jego dzieło ukazało się drukiem w roku 1690 (wówczas dronty były już doszczętnie wybite na wyspie Mauritius) i zawierało informację, że „niektóre samce ważą czterdzieści pięć funtów. Jedno jajo, o wiele większe od jaja gęsiego, samica wysiaduje przez siedem tygodni od złożenia”.

W roku 1761 Maskareny odwiedził astronom Alexandre Pingré. Oglądał ostatnie samotniki z wyspy Rodrigues i zebrał wszystkie możliwe informacje na temat wymarłych przedstawicieli gatunku z wysp Mauritius i Réunion.

Potem już były tylko wspomnienia osadników i debata naukowa, próbująca ustalić miejsce rodziny drontowatych w wielkiej hierarchii systemu klasyfikacyjnego. Jedni dopatrywali się pokrewieństwa z gołębiami, drudzy — chruścielami. Ale nawet te drobne przepychanki niebawem ustały. Dodo odszedł w niepamięć.

Kiedy w roku 1865 Lewis Carroll napisał Alicję w Krainie Czarów, większość ludzi myślała, że dodo jest produktem jego wyobraźni.

* * *

Stacja obsługi w Memphis, z której dzwoniłem, miała więcej pracy niż noga kuternogi w zawodach kopania w dupę. Między jednym a drugim świdrującym głosem dzwonka uświadomiłem sobie wreszcie, że mam połączenie.

Facet, który ze mną rozmawiał, nazywał się Selvedge. Nie mogłem z nim dojść do ładu. Najpierw wziął mnie za agenta obrotu nieruchomościami, potem za prawnika. W końcu zaczął podejrzewać, że ma do czynienia z oszustem. Z drugiej strony, nie ułatwiałem mu sprawy. Od dwóch dni nie spałem, pewnie więc gadałem jak potrzaskany. Na szczęście, odnotowałem również pewien postęp. Dowiedziałem się, że Annie Mae Gudger (w dzieciństwie koleżanka Jolyn Jimson) już od dawna jest szacowną panią Annie Mae Radwin. Ten cały Selvedge musiał u niej robić za sekretarkę, być jej przymilnym pomagierem albo coś w tym guście.

Prowadziliśmy rozmowę podobną do tej pomiędzy wrzaskliwą arą a starym, zgrzybiałym mamutem. Aż nagle usłyszałem kliknięcie na linii.

— Młody człowieku — odezwał się głos starszej kobiety z południowym akcentem, co prawda wygładzonym, lecz wciąż pobrzmiewającym górską nutą.

— Tak? Halo! Halo!

— Powiadasz, młody człowieku, że rozmawiałeś z jakąś Jolyn? Jolyn Smith może?

— Halo! Tak! Rozmawiam z panią Radwin? Z panią Annie Mae Radwin z domu Gudger? Ona teraz mieszka w Austin, w Teksasie. Kiedyś mieszkała w okolicach Water Valley w Missisipi. Ja też pochodzę z Austin…

— Młody człowieku — przerwała — czy przypadkiem nie podpuściła cię moja wstrętna siostra Alma?

— Kto? Nie, proszę pani. Spotkałem kobietę o imieniu Jolyn…

— Chciałabym z panem porozmawiać, młody człowieku. — I dodała obcesowo: — Pokieruj go, Selvedge.

Kliknięcie.

* * *

W łazience na stacji obsługi podczyściłem zęby i spróbowałem się ogolić starą, zapchaną jednorazówką Gilette, którą zawsze nosiłem w plecaku, co zaowocowało odsłonięciem twarzy wokół ust. Przebrałem się w czyste dżinsy i jedyną zapasową koszulę, którą zabrałem na wyprawę, poprawiłem fryzurę i przyjrzałem się sobie w lustrze.

Nadal wyglądałem, jakby mnie psu z gardła wyrwano.

* * *

Dom przypominał posiadłość Presleya, znajdującą się akurat gdzieś w tej okolicy. Od nędznej zagrody na wzgórzach w Missisipi do czegoś takiego w czterdzieści lat. Do majątku dochodzi się różną drogą. Zastanawiałem się, co pomogło Annie Mae Gudger. Szczęście? Rabunek? Opatrzność boska? Ciężka praca? Zawłaszczenie?

Selvedge wprowadził mnie na oszkloną werandę. Czułem się jak Philip Marlowe, idący na spotkanie z bogatym klientem. W domu stały meble wykonane na przestrzeni pierwszego półwiecza, dość nijakie z wyglądu — takie, co to nigdy nie wydają się piękne, nigdy wysłużone, ale zawsze praktyczne.

Chyba spodziewałem się zobaczyć herod-babę z zielonym daszkiem i ochraniaczami na rękawy, pochyloną nad zawalonym papierami sekretarzykiem — kobietę, od której pozytywnej bądź negatywnej decyzji zależy życie lub śmierć tysięcy ludzi. Tymczasem poznałem sympatyczną panią w zielonym spodnium. Miała ponad sześćdziesiąt lat i włosy w kolorze pszenicznej słomy. Nie wyglądały na farbowane. Jej niebieskie oczy przywodziły mi na pamięć moją nauczycielkę z pierwszej klasy. Była chuda, wręcz zasuszona, jakby słowo „gruby” nie funkcjonowało w jej słowniku.

— Dzień dobry, panie Lindberl. — Uścisnęła mi dłoń. — Napije się pan kawy? Dobrze panu zrobi.

— Chętnie, dziękuję.

— Proszę usiąść. — Wskazała białe wiklinowe krzesło przy szklanym stoliku. Czekała już na nim tacka z dzbankiem kawy, filiżankami, herbatą w torebkach, rogalikami, serwetkami i talerzykami.

Kiedy wychyliłem duszkiem pół filiżanki kawy, powiedziała:

— Zapewne sprowadza pana do mnie jakaś ważna przyczyna?

— Przepraszam za swoje maniery. Może nie wyglądam na nauczyciela, ale uczę biologii na Uniwersytecie Teksańskim. Jestem ornitologiem. Robię właśnie doktorat. Dwa dni temu spotkałem panią Jolyn Jimson…

— Co u niej słychać? Nie widziałam jej, Boże, chyba z pięćdziesiąt lat. Jak ten czas leci.

— Raczej ma się dobrze. Rozmawiałem z nią góra pół godziny. To było…

— I przyszedł pan do mnie w jakim celu?

— No… porozmawiać o drobiu, który hodowała pani rodzina, gdy mieszkaliście niedaleko Water Valley.

Popatrzyła na mnie uważnie i nagle się uśmiechnęła.

— A, pan ma na myśli te szkaradne kuraki?

Też się uśmiechnąłem, ba, o mało nie parsknąłem śmiechem. Zrozumiałem, przez co musiał przejść Edyp…

* * *

Jest 4:30 po południu. Siedzę w Motelu 6 w centrum Memphis. Muszę wykonać jeden telefon, przespać się i złapać samolot.

Annie Mae Radwin przez cztery godziny odpowiadała na moje pytania, wciągając mnie w swoją rodzinną historię. Selvedge’owi zabroniła w tym czasie odbierać telefon.

Kłopot polegał na tym, że Annie Mae wyniosła się z domu w roku 1928, rok przed wielkim awansem jej ojca. Wyjechała do Yazoo City, a potem stopniowo, krok po kroku, przenosiła się coraz bardziej na północ, do Memphis, ku swemu przeznaczeniu, gdzie została wdową po zamożnym pośredniku handlowym.

Zaraz, zaraz, trochę się zagalopowałem. Dziadunio Gudger był nadzorcą u pułkownika Crisby’ego na jego głównej plantacji pod McComb w Missisipi. Wiązała się z tym bardzo długa historia, oto jaka:

Pułkownik Crisby był potomkiem rodu żeglarzy, handlujących zarówno libańskimi cedrami (prawie wszystkie wycięto na maszty dla okrętów Jego Królewskiej Mości i nie tylko), jak i egipską bawełną. Ponadto herbatą, przyprawami korzennymi — na dobrą sprawę, wszystkim, co wpadło im w ręce i nadawało się do sprzedaży. Kiedy w roku 1802 dziadek pułkownika Crisby’ego osiągnął pełnoletność, wziął rozbrat z Oceanem Atlantyckim w Charleston w Karolinie Południowej, zwrócił oczy na zachód i wyruszył w lasy Zatrzymał się dopiero w plemieniu Czikasawów, gdzie otworzył placówkę handlową i pokazał Indianom niewolników. I dobrze mu się wiodło.

Tam też urodził mu się syn, późniejszy ojciec pułkownika Crisby’ego, który wyjeżdżał do Karoliny Południowej po rodzinne mienie: niewolników, wozy, konie, bydło, perliczki, pawie tudzież dronty, uważane za wyjątkowe szkaradzieństwa. Jeden z wujów żeglarzy zakupił je u francuskiego kupca w roku 1721. Prawdopodobnie były to białe dronty z Réunionu, chyba że pochodziły z jakiejś starej hodowli. Dronty z Mauritiusa już wtedy były wymarłe.

Cały ten kram zataszczono na zachód, do placówki handlowej w plemieniu Indian. Tamtejsze szczepy należały do Konfederacji Tańczących Królików.

Ojcu pułkownika Crisby’ego też się świetnie powodziło, podobnie jak perliczkom i drontom. Aż pojawił się Andrew Jackson i pognał Tańczące Króliki szlakiem łez do nieba w Oklahomie. W końcu ojciec pułkownika Crisby’ego doczekał się syna, przekazał innym zarządzanie placówką, a sam przeniósł swoje plantacje jeszcze bardziej na zachód, w okolice McComb.

Interesy kwitły, mimo że zmarł ojciec pułkownika Crisby’ego. A dronty, choć czasami dawały im się we znaki mściwe łasice i psy polujące na jajka, też się rozmnażały.

W tym momencie na arenę dziejową wkroczył dziadunio Gudger, istne wcielenie okrutnika Simona Legree; troszczył się o plantację, kiedy pułkownik Crisby, po zgromadzeniu pod swoją komendą dziesięciu kompanii wojska, pomaszerował walczyć o niepodległość Południa.

Pułkownik Crisby wrócił na plantację wcześniej niż inni, ostrzelany mniej więcej taką samą porcją pocisków Miniégo, która poszatkowała jego dowódcę generała Beauregarda Hanlona na skalistym cyplu podczas oblężenia Vicksburga.

Pułkownik wprawdzie nie zginął, lecz przez miesiąc śmierć krążyła wokół niego niczym nieśmiały inkasent. Marniał w oczach, szwankował na umyśle i na tydzień przed śmiercią uwolnił wszystkich niewolników (wojna trwała jeszcze dwa lata). Skoro odeszli niewolnicy, nie potrzebował nadzorcy. Dalej historia toczyła się w faulknerowskim stylu, żywcem wyjęta z powieści Kiedy umieram. Gudgerowie udali się w okolice nie istniejącego ówcześnie Water Valley. Podróżując wśród zdemoralizowanych, obszarpanych i wysiedlonych Południowców, pędzili przed sobą stadko drontów, które pułkownik Crisby podarował swojemu zarządcy w nagrodę za wierną służbę. Następnie opowieść mówiła o bestialskim zamordowaniu dziadunia Gudgera przez milicję Biura do spraw Wyzwoleńców w czasach działalności pierwszego Ku Klux Klanu, a także o przygodach i udrękach tatusia Gudgera w latach 1880–1910, czyli między czwartym i trzydziestym czwartym rokiem jego życia.

* * *

Alma i Annie Mae byty drugim i piątym dzieckiem w dorobku tatusia Gudgera, a urodziły się w odstępie trzech lat. Wydawało się, że zapałały do siebie śmiertelną nienawiścią, gdy tylko Alma po raz pierwszy zajrzała do kołyski Annie Mae. Były córkami drugiej żony Gudgera (pierwszą wpędził do grobu swoim utyskiwaniem), który imał się już szóstego zajęcia. Wcześniej był drwalem, domorosłym kaznodzieją, najemnym oraczem (póki muły nie obsypały się guzkami i nie zdechły na nosaciznę), przewoźnikiem towarów (póki konie nie padły z przemęczenia, a sklep żelazny nie przejął wozu) i pomocnikiem w sztabie wyborczym pewnego polityka (póki polityk nie przegrał wyborów).

Kiedy urodziła się Annie Mae, właśnie dogorywał w roli dzierżawcy gruntu. Jako chłopiec, zdołał przeżyć kryzys roku 1898, lecz był zbyt biedny, żeby orientować się choć trochę w sprawach finansowych; wiedział, ile kosztuje w sklepie tytoń Beech-Nut, ale nic poza tym.

Alma i Annie Mae gryzły się ze sobą, przy czym oliwy do ognia dolewał fakt, że Alma, najstarsza córka, była ulubienicą rodziców. Życie Annie Mae było typowym piekłem niechcianego, zaniedbanego dziecka z biednej rodziny. Obiecała sobie, że zwieje z domu, i zrealizowała swój plan w wieku lat trzynastu.

Dziś rano dowiedziałem się wielu rzeczy. Jolyn Jimson była w tamtych czasach jedyną przyjaciółką Annie Mae, pochodziła z jeszcze biedniejszej rodziny. Tyle że czasem trafiała się jakaś robota i głód nie zaglądał im w oczy. W razie czego były ptaki dodo.

— Moja rodzina nie znosiła tych ptaków — powiedziała obyta już w świecie pani Radwin, dawniej Gudger, na słonecznej werandzie. — Ojciec w kółko powtarzał, że je powybija, ale jakoś nigdy się do tego nie zabrał. Myślę, że coś go powstrzymywało. A ile było z nimi zachodu! Trzeba je było zamykać na noc i stale rozglądać się za jajkami. Składały je daleko od zagrody i nie umiały potem trafić w to miejsce. Bywały lata, gdy nie wykluło się ani jedno pisklę. A jakie to były paskudy! Raz do roku tak szpetniały, jakby miały pozdychać. Gubiły wszystkie pióra; pomyślałby kto, że jakiegoś parcha złapały. Potem cały przód dzioba odpadał albo lepiej: przez tydzień, dwa wisiał naderwany. Wyglądały wtedy jak wielkie, oskubane gołębie. I traciły na wadze ze dwadzieścia funtów, zanim nie odrosły im pióra. Co chwila musieliśmy zabijać lisy, które podchodziły pod indyczarnię, bo tak nazywaliśmy ich grzędy. Znajdowało się też jaja wypite przez psy i koty. Były tak durne, że musieliśmy je na noc zaganiać na grzędy. Nie trafiłyby na nie, choćby stały trzy kroki dalej. — Popatrzyła na mnie uważnie. — Ojciec co prawda ich nie cierpiał, ale w jego oczach miały pewną wartość. Dopóki je trzymał, dopóty czuł się nie gorszy od dziadunia Gudgera. Nie mówiłam jeszcze, że dziadunio cieszył się w rodzinie znaczną sławą. Ojciec z pewnością wspominał go z szacunkiem. W jego nagłym upadku było coś magicznego: dochrapawszy się w miarę wysokiej pozycji w starym porządku świata, po emancypacji zachował godność i charakter. I mimo że stracił dobytek życia, zachował przy sobie szkaradne kuraki, które dał mu pułkownik. Były dla niego symbolem. Dlatego tatko, póki je hodował, uważał, że w niczym mu nie ustępuje. Godnie stawiał czoło przeciwnościom losu, choć klepaliśmy biedę.

Zapytałem co się z nimi stało. Nie wiedziała, ale wyjawiła, kto wie i gdzie mam szukać tej osoby.

Dlatego właśnie przymierzam się do następnego telefonu.

* * *

— Halo! Dr Courtney? Dr Courtney? Tu Paul. Dzwonię z Memphis w Tennessee. Długo by wyjaśniać. Oczywiście, że nie, jeszcze nie. Ale mam dowody. Co? Dobra, a krętarze, kości krucze i stępowo-śródstopne, okrywy dziobowe to byle co? Jak to skąd? Z kurnika. Gdzie miałyby być trzymane dronty? Przepraszam, od dwóch dni nie spałem. Potrzebuję wsparcia. Tak, tak, pieniędzy. Mnóstwo pieniędzy. Gotówki. Powinno starczyć trzysta dolarów. Western Union, Memphis, Tennessee. Nieważne, byle blisko lotniska. Lotniska. Chcę, żeby wydział zarezerwował mi bilet na Mauritius… Nie, nie! Nie szukam wiatru w polu, tylko ptaków dodo! Oswojonych dodo. Wiem, że nie ma już ich na Mauritiusie. Wiem! To łatwo wyjaśnić. Wiem, że to wyjdzie kilka patyków… jeśli… ale… Niech pan posłucha, doktorze Courtney. Chce pan mieć zdjęcie w „Scientific American” czy nie?

* * *

Siedzę w kawiarence na lotnisku w Port Louis, stolicy Mauritiusa. Minęły kolejne trzy dni — w sumie pięć od tamtego pechowego ranka, kiedy nawalił mi samochód. Niech Bóg wynagrodzi producentów mojego akumulatora! Trochę drzemałem w fotelu samolotu, wsiadałem i wysiadałem, różne fotele, różne samoloty, i tak przez dwadzieścia cztery godziny. Lotnisko Kennedy’ego — Paryż, Paryż — Kair, Kair — Madagaskar. U celu tej tułaczki poczułem się jak nowo narodzony.

Teraz czuję się jak nowo narodzony, lecz o niebo mądrzejszy i smutniejszy. Właśnie byłem w domu wstrętnej siostry Almy w ekskluzywnej dzielnicy Port Louis, gdzie mieszkali wszyscy francuscy i angielscy dygnitarze.

Courtney zobaczy swoje zdjęcie w „Scientific American”, ja też, a jakże. Ukażą się artykuły w gazetach, w ciągu najbliższych tygodni będę zapraszamy do programów telewizyjnych. Z pewnością Annie Mae Gudger i Alma Chandler Gudger Moliére zjadą się z obu krańców świata, żeby pokazać się w blasku fleszy.

Odsuwam od siebie kolejne filiżanki kawy. Samolot do Antananarywy odlatuje za godzinę. Zamierzam spać przez cały lot do Kairu, Paryża i Nowego Jorku, tam odebrać wór kości i dalej spać w drodze do Austin.

Przede mną na stoliku leży plik dokumentów, wycinki z gazet i fotografie. Przemierzyłem pół świata, żeby je zdobyć. Odwracam od nich spojrzenie, kieruję je za okno, na górujący po drugiej stronie miasta szczyt Pieter Both, który rzuca cień na Port Louis i słynny tor wyścigów konnych.

Może powinienem zrobić coś z fasonem? Zwrócę bilet, wdrapię się na górę i spojrzę z wyżyn na ludzkość i jej mizerne dokonania. Wezmę ze sobą dzban martini i usiądę w jasnym, podzwrotnikowym słońcu (panuje tu wczesna, sucha zima). I pijąc wolno martini, wzniosę toast za Mordero, boga wymierania. I za alkę olbrzymią. I za papugę karolińską. No to oby nam się, gołębiu wędrowny. Twoje zdrowie, preriokurze dwuczuby. Oraz wasze, jakżeby inaczej, droncie z Mauritiusa, biały droncie z Réunion, samotniku z Réunion, samotniku z Rodrigues. Wszystkiego najlepszego, rodzinko drontowatych, moje wspaniałe dodusie!

A może zrobię coś innego, nie mniej efektownego: wdrapię się na Pieter Both i zacznę sikać pod wiatr?

Ileż w tym symboliki! Historia dodo kończy się tam, gdzie się rozpoczęła, na tej właśnie wyspie. Życie jest imitacją kiczowatej sztuki. Marną powieścią, skserowaną z kserówki. Nie łudziłem się, że znajdę tu żywe dodo (gdzie jak gdzie, ale tutaj z pewnością by je zdemaskowano). Nadal trudno mi uwierzyć, że Alma Chandler Gudger Moliére mieszka na wyspie od dwudziestu pięciu lat i nic nie wie o tych ptakach — ba, nawet nie zajrzała do muzeum w Port Louis, gdzie trzymają szkielety i wypchaną replikę wielkości waszego braciszka.

Kiedy Annie Mae uciekła w świat, rodzinie Gudgerów wiodło się całkiem nieźle, mimo że reszta kraju przedstawiała obraz nędzy i rozpaczy. Był rok 1929. Gudger ponownie wdał się w politykę, popierając człowieka, który znał człowieka, który pracował dla Theodorea Bilbo, zwanego „Oburęcznym Mieczem Boga”, mającego rozliczne koneksje. Ten zaś przedstawił go Hueyowi Longowi, „Grubej Rybie”, który niedawno zwyciężył w wyborach na stanowisko gubernatora Luizjany. Gudger wygłaszał mowy po całym stanie Missisipi, tworząc podwaliny dla planu Longa „Dzielmy się bogactwem”, zanim jeszcze ów plan otrzymał nazwę. W rezultacie polityczna maszyna Longa w Luizjanie namierzyła utalentowanego podżegacza tłumów i zaproponowała mu, żeby przeprowadził się z rodziną do Kreolskiego Stanu (mieszkanie za darmo) i przyjął pracę dla „Grubej Ryby” z astronomiczną pensją 62,50 dolara na tydzień. Nowe perspektywy podziałały na niego jak persymony pod drzewem na wygłodzoną świnię. W mgnieniu oka klan Gudgerów wyruszył do krainy pelikanów, przeszczepów i uroczystości ostatkowych.

Tatko Gudger ze swoimi uzdolnieniami świetnie sobie radził, nie on jeden w czasach wielkiego kryzysu. Kroczek po kroczku piął się w górę, stawał się prominentną personą w biurokratycznych i politycznych kołach stanu, aż zmarł otoczony bogactwem i nienawiścią, połapawszy wszystkie sroki za ogon.

Alma Chandler Gudger została młodą damą (twierdzi, że Robert Penn Warren pisał o niej w książce) i wyszła za Jeana Carla Moliére, jedynego spadkobiercę plantatorów ryżu, indygowca i trzciny cukrowej. Byli szczęśliwym małżeństwem: najpierw wyjechali do Indii Zachodnich, później na Mauritius, gdzie ich rodzinne plantacje trzciny cukrowej należały do największych na wyspie. Jean Carl zmarł w roku 1959. Zostawił po sobie tylko Almę.

Krewni w Stanach też odnoszą sukces. Ubodzy rolnicy z Missisipi doszli do czegoś w życiu: ojciec zmarł z uśmiechem na twarzy, dwie córki posiadają w sumie spory kawałek planety.

Otwieram leżącą przede mną kopertę. Alma Moliére uprzejmie wysłuchała mojej opowieści (wcześniej dzwoniono z uniwersytetu i umówiono mnie na spotkanie za pośrednictwem dyrektora muzeum w Port Louis, który znał panią Moliére z kręgów towarzyskich) i powiedziała mi wszystko, co pamiętała. Potem wysłała służącego do jednego z magazynów (wielkiego niczym dwupoziomowe mieszkanie), skąd trzech mężczyzn przydźwigało pudła z wycinkami z gazet, brudnopisami i rodzinnymi albumami.

— Ostatni raz oglądałam je przed wyjazdem z Saint Thomas — powiedziała.

— To może przejrzymy je razem.

Większość materiałów dotyczyła kariery obywatela Gudgera.

— Przed przyjazdem do Luizjany nie zrobiliśmy sobie wielu zdjęć. Byliśmy tak przeraźliwie biedni, że prawie nikt z naszych znajomych nie miał aparatu fotograficznego. O, proszę bardzo. To Annie Mae. A wydawało mi się, że po śmierci matki wszystkie wyrzuciłam…

Patrzę teraz na to zdjęcie, zrobione zapewne koło roku 1927. Annie Mae ma na sobie jakiś łachman przypominający sukienkę. Wsparta na motyce, pokazuje w uśmiechu wysunięte zęby. Na oko dziesięć lub dwanaście lat. Oczy kryją się w cieniu ronda dziurawego słomkowego kapelusza. Stoi boso na świeżo zaoranej ziemi. Z tyłu widać róg domu i kawałek stodoły z otwartymi górnymi oknami na siano. Pracują tam ludzie, nieostrzy na drugim planie.

Kilka kroków za nią olbrzymi samiec dodo wydziobuje coś z ziemi. Fotograf uchwycił dwie trzecie ptaszyska, od łba poprzez karykaturalne skrzydła po skraj wywiniętych do góry piór ogonowych. Jedyna widoczna noga właśnie wygrzebała jakiś przysmak z wyrwanej lemieszem grudy, zapewne robaka. Sądząc po ciemnym umaszczeniu, jest to z pewnością szary dodo z Mauritiusa.

Fotografia nie jest zbyt dobra, 3,5 x 5 cali — jedna z tych, jakie dawniej robiły skrzynkowe aparaty. Widzę ją oczami wyobraźni, w tym powiększenie ptaka, na rozkładówce w „Scientific American”. Alma powiedziała mi, że w tamtych czasach zostało im sześć lub siedem tych szkaradnych kuraków: dwa białe, reszta szarobura.

Oprócz zdjęcia dostałem dwa wycinki prasowe: jeden z „Bruce-Banner Timesa”, drugi z lokalnej oksfordzkiej gazety. Oba artykuły pisała ta sama autorka, zajmująca się „Sprawami Water Valley”. W obu przypadkach pisze, że rodzina Gudgerów wyprowadziła się szukać szczęścia w sąsiednim bagnistym stanie i że wszyscy będą za nimi tęsknić. Pożółkły wycinek z pierwszej strony oksfordzkiej gazety zawiera krótką wzmiankę o przyjęciu pożegnalnym Gudgerów w Water Valley w „ubiegłą niedzielę”. Gazeta ukazała się 19 października 1929 roku.

W papierach mam również ulotkę z zapowiedzią przyjęcia pożegnalnego, wyznaczonego na niedzielę 15 października 1929 roku. Wszyscy mile widziani. (Ludzie z Luizjany, którzy przysłali pieniądze na przeprowadzkę tatka Gudgera, z pewnością zawyżyli koszty o rząd wielkości. Powiedziałem jej to).

— Owszem, sporo tego było — przyznała — lecz to nie miało znaczenia. Tatko Gudger przypominał Thomasa Wolfea. Wiedział, że otwiera się przed nami świetlana przyszłość. I czy by się dorobił, czy wszystko stracił, w żadnym wypadku nie zamierzał wracać. Zorganizowałby jakieś przyjątko niezależnie od tego, czy byłyby na to pieniądze, czy też nie. Poza tym, nie zapominajmy, w tamtych czasach ludzie byli bardziej towarzyscy.

Zapytałem, ilu gości przyszło.

— Czterystu albo pięciuset — odpowiedziała. — Gdzieś tu powinny być zdjęcia.

Odnaleźliśmy je po krótkich poszukiwaniach.

* * *

Pół godziny do odlotu. Nie martwię się, że nie zdążę. Jestem jedynym pasażerem, a pilot siedzi przy sąsiednim stoliku i rozmawia z facetem z RAF-u. Na kolonialnych wyspach życie toczy się wolniejszym, przyjemniejszym rytmem. Trzeba o tym pamiętać.

* * *

Patrzę na kolejne dwie fotografie. Na jednej mężczyźni dla rozrywki rzucają podkowami i żelaznymi podkładkami, obserwowani przez dzieci, psy i kobiety. Najwidoczniej aparat stał przy wschodniej części domu, skierowany na zachód. Wszyscy, którzy chcieli się dostać do tego domostwa na odludziu, ostatnią milę musieli pokonać pieszo. Ludzie też stoją w grupkach, pogrążeni w rozmowie. Niektórzy mężczyźni, już bez marynarek, z szelkami, zadzierają głowy, roześmiani. Niewątpliwie opowiedziano właśnie żartobliwą historyjkę. Onieśmielona dziewczynka z palcem w buzi zerka z bliska w obiektyw aparatu. Ma około pięciu lat. Posiadam przeciętne zdjęcie z rodzinnego spotkania — mogłoby zostać zrobione w dowolnym miejscu i czasie. Jedynie ubiór wskazuje na lata dwudzieste i dziurę zabitą dechami.

* * *

Courtney nie będzie żałował, że nie szczędził pieniędzy. Napiszę artykuł, podzwonię po ludziach i zaplanuję serię wystąpień w programach telewizyjnych, które zbiegną się w czasie z publikacją. Potem wreszcie odpocznę. Znowu będę zwykłym człowiekiem: uzyskam stopień naukowy i zacznę ganiać po dżungli za zwierzakami, które w ciągu dwudziestu lat i tak wymrą. Kto się tym przejmuje?

Narobię wokół siebie medialnego szumu, stanę się ciekawostką sezonu, a potem z chęcią wrócę do normalności. Będę mógł czytać książki, oglądać filmy, zanosić brudy do pralni samoobsługowej, puszczać z wieży Jonathana Richmana. I douczać się, aż zostanę autorytetem w jakiejś podrzędnej dziedzinie wiedzy.

Będę mógł chodzić do muzeum i oglądać wspaniałe nieżyjące okazy.

* * *

— To fotografia pamiątkowa — powiedziała Alma. — W tamtych czasach nie mogła się bez nich obyć żadna większa impreza. Wszyscy obecni ustawiali się w szeregu i pozowali do zdjęcia. Nie każdy zmieścił się w kadrze, więc zrobiliśmy dwa. Na tym jesteśmy my.

Izba wydaje się maleńka przy tym mrowiu ludzi w różnym wieku i ubraniu, o najrozmaitszym wzroście i figurze. Na przedzie dzieciaki i psy, dalej kobiety, z tyłu zaś mężczyźni. Jedyny wyjątek stanowią brodaci patriarchowie, siedzący z przodu z maleńkimi dziećmi — ich oczy skierowane są na obiektyw, lecz w głowach być może nadal pobrzmiewają słowa, którymi dawno temu zwrócił się do nich wielki konfederat Nathan Bedford Forrest na polu osnutym kłębami dymu. Fotografia pochodzi z innej epoki.

Kto wcześniej widział zdjęcia tatka Gudgera i jego żony, może ich łatwo rozpoznać. Alma pokazała, gdzie stoi.

Powodem, dla którego zatrzymałem sobie tę właśnie fotografię, jest to, co znajduje się na najbliższym planie. Stoły sklecono z kozłów, wyłożonych — zamiast blatów — drzwiami i dechami. Stoją od lewego do prawego brzegu fotografii. I uginają się od jadła, niewiarygodnych gór mięsiwa.

— Gotowanie zaczęło się trzy dni wcześniej, u nas i u sąsiadów — wyjaśniła Alma. — Każdy coś przyniósł.

Można odnieść wrażenie, że ugotowano i wystawiono do ostygnięcia całą zawartość Safewaya. Szynki, ćwiartki wołu, cała wanna kurczaków, stosy przepiórek, króliki, beka fasoli, bataty, irlandzkie ziemniaki, pole kukurydzy, bakłażany, groch, liście rzepy, masło w pięciofuntowych osełkach, chleb kukurydziany i bułeczki, galonowe bańki z melasą, gary z sosem. A także pięć olbrzymich ptaków, dwa razy większych od indyka, upieczonych w całości: nogi powiązane jak na Święto Dziękczynienia, udka potężne niczym bicepsy Schwarzeneggera. Leżały na grzbiecie w misach wielkości stolików koktajlowych.

Widać było, że w tłumie nie brak głodomorów.

— Jedliśmy całymi dniami — podsumowała Alma.

* * *

Wymyśliłem już tytuł artykułu do „Scientific American”. Będzie brzmiał: „A jednak dodo wymarł”.

Przełożył Dariusz Kopociński

Nancy Kress

ZBAWICIEL

I

2007

Przybycie obiektu nie było żadnym zaskoczeniem; poprzedzało je, towarzyszyło mu i podążało za nim zainteresowanie całego świata. Pojazd — jeśli rzeczywiście obiekt nim był — został wykryty przez teleskop Hubblea w pewną październikową sobotę, kiedy jeszcze znajdował się za orbitą Marsa. Kilka godzin później Houston, Langley i Arecibo znały jego trajektorię — po kolejnych kilku godzinach dane te miały wszystkie ważniejsze obserwatoria na świecie. Historia przedostała się do prasy wystarczająco wcześnie, by napisały o niej niedzielne gazety. Armia Stanów Zjednoczonych ewakuowała i otoczyła kordonem obszar o powierzchni dwudziestu mil kwadratowych wokół przewidywanego miejsca lądowania w Minnesocie — część z niego znajdowała się już w Ontario, za kanadyjską granicą.

— Ale to i tak szok — rzekła doktor Ann Pettie swemu koledze, Jimowi Cowellowi. — No wiesz, wypatrujesz i nasłuchujesz przez dziesiątki lat, skanujesz niebo, czytasz wszystkie argumenty za i przeciwko istnieniu inteligentnego życia poza Ziemią, rozpaczasz nad paradoksem Fermiego…

— Nigdy nie rozpaczałem nad paradoksem Fermiego — odparł Cowell, owijając szczelniej płaszczem swoje chude ciało. O trzeciej nad ranem na polu kukurydzy w Minnesocie było zimno, a nie spał od dwudziestu czterech godzin. Może i dłużej. Pole kukurydzy było najbliżej położonym miejscem, w którym jemu i Ann pozwolono przebywać. Ale i tak nie było położone szczególnie blisko, choć pociągnął za wszystkie możliwe sznurki, by znaleźć się w oficjalnym Komitecie Lądowania. Właśnie tak go nazywali: Komitet Lądowania. Ani powitalny, ani obronny, ani alarmowy. Najlepiej żaden, „dopóki się nie dowiemy, o co w tym chodzi”. Słowa te wypowiedział sam prezydent, który również nie wszedł w skład Komitetu Lądowania, choć w jego przypadku najprawdopodobniej dobrowolnie.

— Nigdy nie rozpaczałeś nad paradoksem Fermiego? — odparła Ann. — Zawsze myślałeś, że obcy jednak się objawią, tylko dotąd jeszcze im się nie chciało?

— Tak — przytaknął Cowell, unikając jej wzroku. Jak to wyjaśnić? Nie było to przekonanie, raczej pragnienie, czy może raczej nie tyle pragnienie, co trwająca całe życie tęsknota. Nie była to specjalnie dojrzała reakcja i nie przyznałby się do tego, tylko teraz był zmarznięty, wyczerpany, rozradowany i wystraszony, i miał najwyżej nadzieję, stłoczony razem z resztą „gościnnie przebywających naukowców”, dwie mile od miejsca lądowania, na rzut oka na obiekt znikający za linią drzew.

— Jim, to brzmi tak… tak…

— Człowiek musi w coś wierzyć — rzekł burkliwie, cytując popularny ostatnio kiepski film, prostując się dumnie na znak, że to ma być żart. Nie spotkał się ze zrozumieniem. Ann gapiła się na niego w ostrym świetle reflektorów, aż ktoś podszedł do nich.

— Bitte? Ein Kafee, Ann?

— Hans! — zawołała Ann, po czym ona i doktor Hans Kleinschmidt zaczęli paplać radośnie po niemiecku. Cowell nie znał niemieckiego. Prawie nie znał Kleinschmidta, spotkał go tylko raz na jednej z tych konferencji naukowych, od których nie sposób się wykręcić, a które polegają na tym, że pojawia się jeden istotny referat, dziesięć nieciekawych, wygłaszanych przy pustej sali, a potem następują trzy noce chlania, w założeniu mające pomóc w pokonaniu bariery językowej.

Jakim językiem będą mówić obcy? Czy już nauczyli się angielskiego z naszych transmisji radiowych i telewizyjnych, jak postulowali eksperci od trzydziestu sześciu godzin, a pisarze od siedemdziesięciu lat? Cóż, nie da się ukryć, że wybrali na miejsce lądowania amerykańsko-kanadyjską granicę, więc może istotnie tak się stało.

Jak dotąd oczywiście nie powiedzieli ani słowa. Z owalnego obiektu, pędzącego w stronę Ziemi, nie dotarł żaden sygnał.

— Kawa — oznajmiła Ann, wciskając Cowellowi kubek. Kleinschmidt najwyraźniej przyniósł całą tacę papierowych kubków ze stanowiska pomocy medycznej, które znajdowało się na skraju pola. Cowell zdjął pokrywkę ze swojego i pił, przepełniony wdzięcznością, nie przejmując się tym, że była letnia, a on wolałby bez cukru. Zawsze to jakaś kofeina.

— Jeszcze dwadzieścia minut — powiedział ktoś za nim.

Tłum, złożony z naukowców i drugorzędnych polityków, był bardzo zdyscyplinowany. Nikt nie próbował przejść na drugą stronę liny, którą żołnierze rozciągnęli między wbijanymi naprędce palikami kilka godzin wcześniej. Cowell przypuszczał, że mniej grzeczne okazy, czyli prasa, najbardziej napaleni wielbiciele ufoków i niezależni biznesmeni, którzy szczycili się wydaniem konkretnych kwot na kampanię prezydencką, zostali spędzeni gdzie indziej i pilnowani byli przez znacznie większą liczbę żołnierzy niż w przypadku tego pola kukurydzy. Kilku pewnie przydzielono dyskretnie — a przynajmniej Cowell miał nadzieję, że tak się to odbyło — do Komitetu Lądowania, i czekali na powitanie obcych gdzieś w ukrytym bunkrze. Bardzo ukrytym. Nikt nie wiedział, jakim napędem mogą dysponować czy dysponują obcy Wiedzieli tylko, że może on zmieść z powierzchni ziemi Minnesotę i Ontario.

Cowell nie przypuszczał, by miało do tego dojść.

Hans Kleinschmidt gdzieś się oddalił. Cowell zwrócił się nagle do Ann:

— Nigdy nie patrzyłaś nocą w niebo i nie pragnęłaś, żeby oni gdzieś tam byli? Kiedy byłaś dzieckiem, albo już studentką astronomii?

Przestąpiła niepewnie z nogi na nogę.

— Tak, jasne. Kiedyś. Ale nigdy o tym nie myślałam. Po prostu. Od tego czasu. — Wzruszyła ramionami, ale coś w jej tonie zmusiło Cowella, by odwrócił się i spojrzał jej w twarz.

— Tak, robiłaś tak.

Nie odpowiedziała wprost.

— Jim… na pokładzie może nikogo nie być.

— I pewnie tak będzie — rzekł, wiedząc, że głos i tak go zdradzi. Nie było to przekonanie; raczej pragnienie, a pewnie wręcz i potrzeba. A przecież miał trzydzieści cztery lata, do cholery!

— Patrzcie! — wrzasnął ktoś i wszystkie głowy zwróciły się w jednym kierunku, gorączkowo wpatrując się w upstrzone klejnotami niebo.

Cowell nic nie widział. I nagle go zobaczył: słaby punkcik światła, ledwo się poruszający. Gdy patrzył, punkcik zaczął się poruszać szybciej i nagle rozbłysnął, wchodząc w atmosferę. Wstrzymał oddech.

— O mój Boże, zmienia kurs! — krzyknął ktoś z lewej strony, gdzie zbiorowym, choć nieco chaotycznym wysiłkiem ustawiono naprędce nieoficjalne urządzenia do namierzania.

— To niemożliwe! — wrzasnął ktoś inny, choć brak było jakiegokolwiek powodu, poza tym, że obiekt dotąd podążał stałym kursem. Ale co z tego? Cowell poczuł, że ogarnia go dziwne uczucie, a przez głowę przepłynęły mu jeszcze dziwniejsze słowa: „Oczywiście. Nie pozwolą, żebym to przegapił”.

— Jedna dziesiąta stopnia na północny wschód… nie, czekajcie…

Dziwne uczucie u Cowella nasiliło się. Jakąś częścią umysłu pojął, że zrodziło się ono z wysiłku i napięcia, ale nie miało to znaczenia. Poczucie czegoś nieuniknionego rosło i nie był zaskoczony, kiedy Ann krzyknęła:

— Ląduje tutaj! Uciekajmy!

Cowell nie ruszył się, gdy pozostali się rozpierzchli. Patrzył spokojnie, trzymając w połowie pełny styropianowy kubek z przesłodzoną kawą, z twarzą zwróconą w stronę nieba.

Obiekt zwolnił, połyskując srebrzyście w świetle gwiazd. Zwalniał nadal, aż poruszał się z prędkością może trzech mil na godzinę, nie więcej, pod kątem jakichś czterdziestu pięciu stopni. Lądowanie przebiegło gładko i spokojnie.

Nie zawisł nad ziemią, nie było widać ognia z dysz, grunt nie uległ zwęgleniu. Słychać było tylko delikatne „łup”, gdy obiekt dotknął ziemi, a łuski kukurydzy zagrzechotały, jakby dotknięte niewidzialnym wiatrem.

Ruszenie w stronę statku wydało się zupełnie naturalną czynnością. Cowell był pierwszym, który miał do niego dotrzeć.

Obiekt wykonano z jakiegoś gładkiego, lekko połyskującego srebrzyście metalu; Cowell spokojnie odnotował w myślach, że przejście przed atmosferę nie powodowało osmalenia. Był nieregularnego, owalnego kształtu, choć umysł Cowella nie był w stanie dokładnie określić, na czym ta nieregularność polegała. Nie wydawał żadnych odgłosów ani nie poruszał się. Po prostu nic nie robił.

Wyciągnął rękę, by go dotknąć, i ręka zatrzymała się w odległości prawie stopy od obiektu.

— Jim! — wrzasnęła Ann, a ktoś jeszcze — pewnie Kleinschmidt — zawołał: — Herr doktor Cowell! — Cowell przesunął dłoń wzdłuż tego czegoś, czego dotknął. Statek otaczała niewidzialna ściana, czy może jakiś rodzaj nieustępliwego pola.

— Cześć, statek — rzekł cicho, a potem nie był nawet pewien, czy w ogóle powiedział to głośno.

— Nie dotykaj! Czekaj! — wołała Ann, a jej dłoń odciągnęła jego rękę.

To nie miało znaczenia. Zwrócił się do niej, naprawdę jej nie widząc, i wypowiedział coś, co brzmiało jak powitanie dla statku. I też nie był pewien, czy to powiedział.

— Wiesz, wychowałem się w religijnej rodzinie. Czekam na mesjasza.

A potem rzuciła się na nich cała reszta, z pulsującymi w górze helikopterami i żołnierzami krzyczącymi: „cofnąć się, cofnąć, proszę się cofnąć!”. Cowella wepchnięto w tłum i nie miał już wyboru, mógł tylko czekać, aż goście się pojawią.

* * *

— Jesteście tego absolutnie pewni? — zwrócił się do grupy wojskowych naukowców prezydent. Zebrał ich wszystkich, wraz z szefami sztabów, rządem, wicegubernatorem Kanady i garstką doradców, w Gabinecie Owalnym Białego Domu. Ta sama grupa spotykała się codziennie, od tygodnia, od dnia, gdy obiekt wylądował. W Waszyngtonie było cieplej niż w Minnesocie. Na zewnątrz, na starannie przystrzyżonym trawniku kwitły dalie i chryzantemy.

— Statek nie wyemitował żadnego sygnału od chwili, gdy teleskop Hubblea go namierzył?

Naukowcy mieli niepewne miny. Takie pytania zadawali tylko laicy. Przed rozpoczęciem kariery politycznej prezydent zajmował się finansami.

— Panie prezydencie, nie możemy powiedzieć z całą pewnością, że znamy wszystkie rodzaje sygnałów, które mogłyby istnieć albo istnieją. Albo że dysponujemy pełnym, z ustaloną pozycją, monitorowaniem obiektu przez cały czas lotu. Jak zapewne pan…

— Dobrze, dobrze. Zatem od chwili, kiedy wylądował i kiedy wypróbowaliście na nim swój sprzęt. Nie emituje żadnych sygnałów radiowych, na żadnych długościach fal?

— Nie, panie prezydencie. Tego jesteśmy pewni.

— Żadnych sygnałów świetlnych, nawet w podczerwieni czy ultrafiolecie?

— Nie, panie prezydencie.

— Żadnego promieniowania gamma, żadnej radioaktywności?

— Nie, panie prezydencie.

— Żadnych efektów kwantowych? — spytał prezydent, czym wszystkich zaskoczył. Nie znano go dotąd jako osobnika oczytanego.

— Ma pan na myśli takie rzeczy, jak wykorzystanie splątania kwantowego do transportu informacji? — spytał ostrożnie szef Narodowego Laboratorium Livermore. — Pewnie, ta sfera fizyki nie jest nam jeszcze na tyle dobrze znana, byśmy mogli przewidywać z całą pewnością, co może kiedyś zostać odkryte, albo co już mogła odkryć rasa istot bardziej zaawansowanych od nas technicznie.

— Więc z tego, co wiemy, to sygnały kwantowe mogą wychodzić z tego statku cały czas.

Dyrektor Laboratorium Livermore rozłożył ręce w geście bezsilności.

— Panie prezydencie, możemy monitorować wyłącznie sygnały, które już znamy.

Prezydent zwrócił się do swojego głównego doradcy wojskowego, generała Daytona.

— Ta tarcza osłaniająca statek — też nie wiecie, co to jest, prawda? Co to za pole, dlaczego nie przepuszcza niczego poza światłem?

— Wszystko z wyjątkiem promieniowania elektromagnetycznego w paśmie światła widzialnego jest po prostu odbijane — wyjaśnił Dayton.

— Nie możemy więc użyć sonaru ani promieni Roentgena, żeby zobaczyć, co jest w środku?

Tym razem Dayton nie odpowiedział. Prezydent to wszystko już wiedział. Cały świat o tym wiedział. Najlepsze umysły naukowe i wojskowe z kilku krajów od tygodnia pracowały nad obiektem.

— Co więc zalecacie? — spytał prezydent.

— Panie prezydencie, zalecamy jedynie nieustanne monitorowanie statku, w stanie pełnej gotowości na wypadek, gdyby w jego zachowaniu coś się zmieniło.

— Innymi słowy, „poczekamy zobaczymy” — rzekł prezydent z niesmakiem, a kilka osób w gabinecie z satysfakcją uświadomiło sobie, że został mu jeszcze rok i trzy miesiące do końca kadencji. Na reelekcję nie miał szans. Gospodarka odnotowała poważny spadek.

Chyba że uratuje go jakiś cud.

— Cóż, w takim razie wracajcie do swoich laboratoriów — rzekł prezydent. Dyrektor Laboratorium Livermore, choć wiedział, że popełnia błąd, dał się ponieść impulsowi.

— Nauka nie zawsze okazuje się zbawicielem, panie prezydencie.

— W takim razie po co nam ona w ogóle? — odparł prezydent ze zdumiewającą prostotą, od której dyrektorowi zaparło dech. — Nie spuszczajcie statku z oka. I następnym razem przynieście jakieś dane naukowe, bo przydałaby się jakaś odmiana.

* * *

NAUKOWCY ZE STANFORD TWIERDZĄ, ŻE OBCE POLE MOŻE BYĆ FORMĄ KONDENSATU BOSEGO-EINSTEINA

LAUREAT NAGRODY NOBLA WYKPIŁ

OPINIĘ NAUKOWCÓW ZE STANFORD

SĄD STANU MINNESOTA ODRZUCA POZEW W SPRAWIE DOMNIEMANEGO SKAŻENIA WODY W POBLIŻU OBCEGO OBIEKTU

NAUKOWIEC Z FRANCJI TWIERDZI, ŻE PRZEZ KOSMICZNĄ TARCZĘ MOGĄ PRZENIKAĆ NIEWYKRYTE PROMIENIE KOSMICZNE

KOSZULKI Z RYSUNKIEM

PRZEDSTAWIAJĄCYM KOSMICZNY OBIEKT ZOSTAŁY UZNANE ZA OBSCENICZNE PRZEZ RADĘ TURYSTYCZNĄ I USUNIĘTE ZE STOISK

FIASKO KOSZTOWNEGO EKSPERYMENTU:

KOSMICZNA TARCZA ODBIJA STRUMIEŃ NEUTRIN

Kongres ma ocenić procedurę finansowania nauki na podstawie recenzji

KOBIETA W STANIE HIPNOZY TWIERDZI, ŻE SŁYSZY GŁOSY DOBIEGAJĄCE Z KOSMICZNEGO OBIEKTU

— NAUKOWCY Z UNIWERSYTETU STANOWEGO W KENT BADAJĄ PROBLEM

PREZYDENT PRZEGRYWA WYBORY NAJBARDZIEJ NIEKORZYSTNYM STOSUNKIEM GŁOSÓW W HISTORII

„OJCEM MOICH BLIŹNIAKÓW JEST KOSMICZNY OBIEKT”, TWIERDZI CÓRKA SENATORA, KTÓRA NIE ZEZWALA NA PRZEPROWADZENIE BADAŃ DNA

Badania opinii publicznej wykazały,

że 46 % Amerykanów jej wierzy

* * *

Jim Cowell, pełen pogardy dla córki senatora, był zmuszony przyznać, że czekał przez całe życie na dowód na prawdziwość jego własnego irracjonalnego przekonania. I nigdy go nie otrzymał.

— Jeszcze kawałek, tato — rzekła Barbara. — Wszystko w porządku?

Cowell pokiwał głową, siedząc na swoim wózku inwalidzkim, i zwolnił, by zrównać się prędkością z córką, której ostatnio często zdarzało się zasapać. Nie zaszkodziłoby jej, gdyby trochę schudła. Na przestrzeni lat nauczył się o tym nie wspominać. Przed nimi z mgły wyłonił się ostatni posterunek. Znudzony żołnierz wychylił się z niskiego okienka. Poświata holoekranu padała na jego twarz.

— Tak?

— Mamy zezwolenie na zbliżenie się do obiektu — rzekł Cowell. Nigdy nie określał statku inaczej, nie zwracając uwagi na wszystkie nazwy, jakie nadała mu brukowa prasa. Obcy Najeźdźca. Kosmiczna Porażka. Wielkie Milczące Jajo.

— Proszę podejść w celu przeprowadzenia skanowania siatkówki — odezwał się żołnierz. Cowell podtoczył się na wózku i pochylił bliżej.

— W porządku, może pan przejść. Pani? Dziękuję, proszę przechodzić.

Żołnierz cofnął głowę, a ekran wydał skomplikowany odgłos, charakterystyczny dla najnowszej hologry.

— Gdyby on tylko znał wartość tego, co pilnuje! — mruknęła Barbara.

— Ależ zna — odparł Cowell. Tak naprawdę wcale nie miał ochoty z nią rozmawiać. Kochał ją, ale wolałby przyjeżdżać tu sam. Albo z Sharon, kiedy jeszcze żyła. Barbara obawiała się jednak, że w sąsiedztwie obiektu Cowell może doznać ostatniego ataku i oczywiście mogło to nastąpić. Oboje wiedzieli, że jego koniec jest bliski. Przyjeżdżanie z Detroit było wszystkim, co Cowellowi zostało.

Potoczył się brukowaną ścieżką. Po obu stronach rozciągało się jesienne rżysko posrebrzone szronem. Byli już bardzo blisko obiektu, gdy wyłonił się z mgły.

— Och, w rzeczywistości wygląda zupełnie inaczej niż na zdjęciach — zaczęła paplać Barbara. — Nawet na hologramach. Jest o wiele mniejszy, ale bardziej błyszczący Nigdy mi nie mówiłeś, że tak błyszczy, tato, pewnie to, z czego jest zrobiony nie rdzewieje. Albo nie, no pewnie, powietrze nie zbliża się do niego na tyle, żeby zaczął rdzewieć, jasne, to pole uniemożliwia utlenianie, i nigdy nie ustalono, z czego jest wykonany, prawda, choć pamiętam, że czytałam taki artykuł spekulacyjny, w którym…

Cowell robił co mógł, żeby jej nie słuchać. Podjechał wózkiem tak blisko, że mógł dotknąć tarczy Nadal nic, żadnego mrowienia, buczenia, ruchu. Zupełnie nic.

Pierwsze spotkanie powróciło do niego z mnóstwem wyrazistych szczegółów. Zmęczenie, napięcie, grzechot kukurydzy smagniętej niewidzianym wiatrem. Ciepły styropianowy kubek z kawą w dłoni Cowella, przyniesiony przez Hansa Kleinschmidta. Krzyk Ann Pettie: „Ląduje tutaj! Uciekajmy!” Doświadczone przez Cowella dziwne osobiste uczucie czegoś nieuniknionego. „Oczywiście. Nie pozwolą, żebym to przegapił”.

Cóż, pozwolili. Cały świat przegapił to, czym miał być ten obiekt, co miał robić, czy co przedstawiać. Hans już od dawna nie żył. Ann miała chorobę Alzheimera i przebywała w domu opieki. „Cześć, statek”. Cała reszta jego życia — i życia wielu różnych osób — poświęcona na próby rozwikłania Kosmicznej Porażki.

Trwająca tak długo frustracja, pomyślał Cowell, przynajmniej uświadomiła mu jedno. Za tajemnicą nie kryła się żadna tajemnica, żaden niewidziany Plan, żaden obcy mesjasz dla ludzkości.

Był tylko stojący na polu martwy obiekt, na który patrzyła paplająca piskliwym głosem kobieta w średnim wieku i umierający mężczyzna. Dostałeś to, co zobaczyłeś. On, James Everett Cowell, był takim głupcem, skoro miał nadzieję na coś więcej.

— Tato, czemu się tak uśmiechasz? Proszę, przestań!

— To nic takiego, Barbaro.

— Ale wyglądałeś, jakbyś…

— Powiedziałem, że to nic takiego.

Nagle poczuł się bardzo zmęczony. Na dworze, pod szarym niebem, było zimno. W powietrzu czuło się śnieg.

— Wracajmy.

Ruszyli z powrotem. Barbara maszerowała blisko wózka Cowella. Nie obejrzał się na obiekt, cichy i milczący, na jałowym gruncie.

Transmisja: Niczego tu jeszcze nie ma.

Aktualne prawdopodobieństwo wystąpienia: 67%

II

2090

Dziewczyna, odziana w farbowane domowym sposobem bawełniane spodnie i wykonaną z wilczego futra opaskę na piersi, odezwała się nagle:

— Tam, co to jest?

Tam Wilkinson zatrzymał się, choć jego stado kóz parło dalej. Zwierzęta szły powoli, wyrywając każde źdźbło twardej trawy, jakie tylko mogły znaleźć na spalonej ziemi. Trójnoga Himmie kuśtykała blisko przewodnika stada, ślepy Jimmie zwrócił się w stronę, z której dobiegało nawoływanie Himmie.

— Gdzie? — spytał chłopiec.

— Tam, na północ… Nie. Tam.

Chłopiec osłonił oczy przed letnim słońcem, które paliło przez cienkie chmury. On i Juli będą musieli szybko znaleźć cień, w którym kozy skryją się w południe. Tam nie miał zbyt dobrego wzroku, ale mrużąc oczy i przekrzywiając głowę w końcu wypatrzył odbłysk słońca w czymś matowosrebrnym.

— Nie wiem.

— Chodźmy, zobaczmy.

Tam spojrzał ponuro na Juli. Pobrali się zaledwie kilka miesięcy wcześniej, wiosną. Była taka śliczna, prawie nie miała żadnych wad wrodzonych. Doktor z St Paul wystawił jej świadectwo płodności, kiedy miała zaledwie czternaście lat. Ale była taka impulsywna. Tam, trzy lata starszy, pochodził z rodziny, która pozostawała razem od Upadku. Impulsywne zachowanie nie pomogłoby im tego osiągnąć.

— Nie, Juli. Musimy znaleźć kozom cień.

— To może być cień. Albo nawet maszyna z jakiegoś dobrego metalu!

— Całą tę okolicę rozszabrowano dawno temu.

— Może coś przegapili?

Tam zastanowił się. Od chwili ślubu on i Juli zapędzili się z kozami daleko poza zwykły obszar. Niewielu ludzi zapuszczało się na wypas na Wielkie Północne Pustkowie. Cała okolica bardzo ucierpiała podczas Upadku; ziemia była skażona, a wody stojące nie nadawały się do niczego. To lato było jednak wyjątkowo deszczowe, przez co ożyło wiele rzek, a stawy i jeziora stały się o wiele bezpieczniejsze; Tam i Juli i tak woleli być sami. Może rzeczywiście była tu jakaś zapomniana maszyna sprzed Upadku, której części nadawały się do użytku. Jak wspaniale byłoby przynieść coś takiego do domu po miesiącu miodowym!

— Proszę — mruknęła Juli, kąsając go w ucho, i Tam poddał się. Była taka śliczna. W całej rodzinie Tama nie było kobiet równie pięknych ani tak kompletnych jak Juli. Jego siostra Nan była niespełna rozumu, Cali miała tylko jedną rękę, Jen była ślepa, a Suze nie chodziła.

Tylko Jen była płodna, choć farma Wilkinsonów nie znajdowała się w pobliżu żadnego jeziora ani miasta.

Farma nadal trwała, na trasie zachodnich wiatrów wiejących od Grand Forks. Czy raczej miejsca, gdzie kiedyś były Grand Forks.

Tam i Juli szli wolno, prowadząc kozy, w kierunku połyskującego metalu. Gdy dotarli na miejsce, słońce prażyło bezlitośnie, ale obiekt, bez względu na to, czym był, stał obok zagajnika wątłych drzewek w zalesionej dolince. Tam zaprowadził kozy do cienia. Jego wprawne oko dostrzegło, że kiedyś była tam woda, ale teraz nie został już po niej ślad. Wczesnym popołudniem będą musieli ruszyć dalej.

Kiedy kozy rozlokowały się, kochankowie podeszli do obiektu trzymając się za ręce.

— O, to jajo! — zawołała Juli. — Metalowe jajo. — Chwyciła nagle ramię Tama. — A może to jest… nie sądzisz, że to zanieczyszczacz?

Tam poczuł rosnące podniecenie.

— Nie! Wiem, co to jest! Babcia mi powiedziała zanim umarła!

— To nie jest zanieczyszczacz?

— Nie, to jest… tak naprawdę nikt nie wie, z czego jest zrobione. Ale jest bezpieczne, moja kochana. To cud.

— Co takiego?

— Cud. — Próbował nie przemawiać z wyższością. Juli była drażliwa z powodu swoich braków w wykształceniu. Tam uczył ją pisać i czytać. — Dar prosto od Boga. Dawno, dawno temu, pewnie jakieś kilkaset lat, w każdym razie przed Upadkiem, to jajko spadło z nieba. Nikt nie potrafił wymyślić po co. Aż pewnego dnia piękna księżniczka dotknęła go, zaszła w ciążę i urodziła bliźnięta, dwóch synków.

— Naprawdę? — spytała z przejęciem Juli. Podbiegła kilka kroków, aż zwolniła, gdyż Tam poruszał się wolniej. — I co się potem stało?

Tam wzruszył ramionami.

— Chyba nic. Nastąpił Upadek.

— I to jajo tak sobie tu stoi od tych czasów. No chodź, kochany, chciałabym je obejrzeć z bliska. Tak po prostu tu jest? Żeby kobiety zachodziły w ciążę, kiedy bardzo tego chcą?

Chłopcu nie spodobał się sceptyczny ton w jej głosie. Przecież to on pochodził z wykształconej rodziny.

— Nie zrozumiałaś, Juli. Tylko ta księżniczka zaszła w ciążę z powodu tego czegoś. To był specjalny cud od Boga.

— Przecież mówiłeś mi, że przed Upadkiem ludzie nie potrzebowali cudów, żeby zajść w ciążę, bo nie było zanieczyszczeń w wodzie, ziemi i powietrzu.

— Tak, ale…

— W takim razie dlaczego to był cud, że ta księżniczka zaszła w ciążę?

— Bo była dziewicą, idiotko! — Po chwili dodał: — Przepraszam.

— Przyjrzę się temu jaju — rzekła sztywno Juli i pobiegła przodem, nie czekając na niego.

Kiedy Tam się zbliżył, Juli siedziała po turecku, pogrążona w modlitwie obok jaja. Było mniejsze niż przypuszczał, nie większe niż szopa dla kóz; lekko nieregularny owal, srebrzący się matowo. Powietrze nad ziemią drgało od upału. Babcia powiedziała kiedyś Tamowi, swoim skrzypiącym głosem starej damy, że w Minnesocie nie zawsze było tak gorąco. Nagle zaczął się zastanawiać, jak wyglądało to miejsce, kiedy jajo spadło z nieba.

Czy to mógł być zanieczyszczacz? Nie wyglądał, jakby coś produkował i Tam nie dostrzegał żadnych plastikowych części. Nic, co mogłoby odpadać kawałkami tak małymi, by przedostawałyby się do powietrza, wody i żywych organizmów, unosząc się z wiatrem. A może jednak były bardzo małe, jak te niebezpieczne kawałki plastiku zwane „imitatorami hormonalnymi” — tak nauczyła go babcia, choć Tam nie miał pojęcia, co to znaczy. Doktorzy w St Paul pewnie wiedzieli. Choć co im z tej wiedzy, skoro nie dało się rozwiązać problemu i sprawić, by dzieci rodziły się tak kompletne jak Juli?

Siedziała obracając paciorkami modlitewnymi tak gwałtownie, że Tam znów się na nią zdenerwował. Ależ ona była niezrównoważona. Najpierw swawolna, potem rozzłoszczona, a na końcu rozmodlona. Dobrze byłoby, gdyby się jakoś uspokoiła, kiedy dzieci zaczną przychodzić na świat. Po chwili jednak Juli spojrzała na niego, tymi oczami błękitnymi jak jezioro, jakby w uznaniu tego, że posiadł większą wiedzę, i poczuł, jak mięknie.

— Tam… jak myślisz, czy można się do niego modlić? Skoro pochodzi od Boga?

— Jestem pewien, że można, kochanie. A o co się modlisz?

— Żeby dostać synów bliźniaków, jak księżniczka. — Juli wygramoliła się i stanęła. — A mogę go dotknąć?

Tam poczuł nagły strach.

— Nie! Nie… lepiej nie. Ja go dotknę.

Chciał, żeby ci synowie, kiedy się pojawią, pochodzili z jego nasienia, nie z jaja.

Chłopiec ostrożnie wyciągnął rękę, która zatrzymała się w odległości prawie stopy od srebrzystej skorupy. Nacisnął mocniej. Nie był w stanie zbliżyć się bardziej do jaja.

— Ono jest otoczone niewidzialną ścianą!

— Naprawdę? W takim razie mogę dotknąć? Tak naprawdę wcale nie dotknę samego jaja!

— Nie! Księżniczka też musiała dotknąć tylko ściany.

— Może tej ściany tu wtedy nie było, dawno temu. Może wyrosła, jak zboże na polu.

Tam zmarszczył czoło, rozdarty między dumą a irytacją spowodowaną jej zwariowanymi pomysłami.

— Nie dotykaj go, Juli. W końcu nie wiemy, czy przypadkiem nie jesteś już w ciąży.

Posłuchała go. Cofnęła się i przyjrzała się obiektowi. Nagle na jej ślicznej twarzyczce pojawiła się radość.

— Tam! Może to jest cud także i dla nas! Dla całej rodziny!

— Dla całej…

— Dla Nan, Calie i Suze! I twoich kuzynek! Może gdyby tu przyszły i dotknęły jaja — albo ściany jaja — może zaszłyby w ciążę jak księżniczka? Prosto od Boga?

— Nie wydaje mi się…

— Jeśli przyjdziemy tu jeszcze przed zimą, robiąc postoje po drodze, bo już wiemy, gdzie jest woda, może wszystkie będą mogły zajść w ciążę! Namów je, kochany! Tylko ciebie słuchają, nawet twoi rodzice. Tylko ty umiesz robić plany i wykonywać je. Sam wiesz, jaki jesteś.

Spojrzała na niego z uwielbieniem. Tam poczuł, jak coś w jego duszy rośnie i jaśnieje. Och, sprytna była, choć nie umiała czytać ani pisać. Jego rodzice byli starzy, mieli co najmniej czterdzieści lat i nigdy nie byli tak sprytni jak Tam. Dlatego właśnie babcia uczyła bezpośrednio jego, tego wszystkiego, czego sama nauczyła się od własnej babki, która pamiętała Upadek.

Odparł, ważąc wolno słowa:

— Jeśli robotnicy rodziny zostaną, by pilnować plonów, moglibyśmy przyprowadzić tu kozy i bezpłodne kobiety… robiąc postoje po drodze. Chyba udałoby się przed jesienią. Jeśli tylko przedtem odkryjemy, gdzie jest bezpieczna woda.

— O, wiem, że dasz radę!

Tam zmarszczył czoło z namysłem i znów wyciągnął dłoń, by dotknąć milczącego, nieosiągalnego jaja.

* * *

Tuż przed wyruszeniem małej ekspedycji z farmy Wilkinsonów, pojawił się doktor Sutter na rowerze błotnym.

Po co tu przyjechał? Tam nie lubił doktora Suttera, który zawsze traktował innych ludzi z wyższością. Odwiedzał na rowerze farmy i wioski, podobno po to, żeby „pomagać”. O, pewnie, niektórym ludziom istotnie pomagał, ale nie rodzinie Tama, odosobnionej w swojej wiosce. W każdym razie niespecjalnie im pomagał. Czasem przywiózł jakieś lekarstwo na bolące kości babci i na gorączkę Suze, ze szpitala w St Paul. Ale nie był w stanie zrobić nic, by siostry Tama — czy ktokolwiek inny — nie rodził się w takiej postaci, a całe jego „medyczne wykształcenie” nie wystarczyło, by uczynić Suze, Nan czy Calie płodnymi. I doktor Sutter zawsze traktował wyniośle Tama, który przecież był najbardziej inteligentną osobą z rodziny.

— Boję się — odezwała się Suze. Jechała na rodzinnym mule. Wszyscy pozostali dreptali obok. Suze, Calie, Nan, prowadzona przez Jacka, kuzyna Tama, wuj Seddie i wuj Ned, obaj uzbrojeni, Tam i Juli. Juli stała i rozmawiała z doktorem Sutterem. Oczy jej błyszczały. Ku rozczarowaniu Tama, podczas miesiąca miodowego nie udało im się począć dziecka.

— Nie ma się czego bać, Suze — powiedział. — Juli! Czas ruszać!

Podbiegła do niego.

— Dave też idzie! Mówi, że ma parę tygodni wolnego i chce zobaczyć jajo. Tam, on o nim wie!

Pewnie, że wie. Tam zacisnął usta i nie odpowiedział.

— Mówi, że przysłali je ludzie z innego świata, a nie Bóg, i…

— Babcia mówiła, że pochodzi od Boga — przerwał jej ostro Tam. Słysząc ton jego głosu Juli zatrzymała się.

— Tam…

— Rozmówię się sam z Sutterem. Nagadał ci jakichś miejskich kłamstw. A teraz idź z Suze. Ona się boi.

Juli wykonała polecenie. Światełko w jej oczach zgasło. Tam postanowił sobie w duchu, że pogada z Sutterem i załatwi sprawę, jak tylko uda mu się zaprowadzić porządek. Jajo oczywiście pochodziło od Boga! Babcia tak powiedziała, a gdyby to nie była prawda, cała ta ekspedycja, z odrywaniem robotników od pracy, nie miałaby sensu, nawet jeśli uwzględnić, że jest środek lata, i nie ma wiele pracy między zasiewem a żniwami.

Z jakiegoś powodu jednak, między jednym zadaniem a drugim, Tam nie znalazł czasu, by rozmówić się z doktorem Sutterem, aż do wieczora, kiedy rozbili obóz przy pierwszym jeziorze.

Calie i Suze zasnęły, a reszta rozsiadła się dookoła przyjemnego ognia, najadłszy się papki z kukurydzy i świeżego króliczego mięsa. Gdzieś w ciemnościach zawył wilk.

— Jest ich o wiele więcej niż wtedy, jak byłem młody — powiedział wuj Seddie, który miał prawie siedemdziesiąt lat. — A co ciekawe — kiedy się jakiegoś złapie, okazuje się, że bardzo rzadko bywają zdeformowane. W przeciwieństwie do królików czy żab. Najgorzej jest z żabami.

— Wilki pojawiły się w Minnesocie dopiero po Upadku — wtrącił doktor Sutter. — W Kanadzie nie były tak narażone na zanieczyszczenia imitujące hormony. A z żabami zawsze było najgorzej, bo zwierzęta wodne są najbardziej narażone na czynniki środowiskowe.

Niektóre słowa, których używał, były zupełnie takie same jak te, którymi mówiła babcia, ale i tak Tamowi się podobały. Nie wiedział, co oznaczają, i zamierzał spytać o to Suttera.

Zrobiła to jednak Juli.

— Te hormo… hormo… co to jest, doktorze?

Uśmiechnął się do niej. W świetle ogniska zalśniły jego proste, białe zęby.

— Mówiłem o zanieczyszczeniach środowiskowych, które wiążą się z receptorami w całym organizmie i zaburzają jego normalne funkcjonowanie. Dotyczy to szczególnie płodów. Tuż przed Upadkiem poziom tych zanieczyszczeń osiągnął nieoczekiwaną masę krytyczną i nagle na całym świecie zaczęły się problemy z płodnością, uszkodzenia neurologiczne i mózgowe. Wybacz, Juli, ale zacząłem przemawiać medycznym żargonem. Krótko mówiąc, moja śliczna, rodzi się za mało dzieci, i za dużo z tych, które się rodzą, nie potrafi prawidłowo myśleć ani się poruszać, i doszło do Upadku.

Gdzieś za nim Nan, która urodziła się bez piątej klepki, gaworzyła cicho do siebie.

— Myślałam, że powodem Upadku była wojna, pieniądze, bomby i takie rzeczy — rzekła niewinnym tonem Juli.

— Tak — odparł Sutter — ale to wszystko stało się z powodu problemów populacyjnych i neurologicznych.

— O, jak dobrze, że wtedy mnie nie było! — mruknął Ned, wzdrygając się. — To musiało być okropne, zwłaszcza w miastach.

— Doktorze, czy pan nie jest z miasta? — spytała Juli.

Sutter spojrzał w ogień. Wilk zawył znowu.

— Niektóre miasta poradziły sobie znacznie lepiej od innych. Straciliśmy Wschodnie Wybrzeże, wiecie, z powodu wojen z terrorystami, i…

— Wszyscy o tym wiedzą — przerwał mu Tam z pogardą.

— … Kalifornię z powodu zamieszek i rabunków — ciągnął dalej doktor Sutter, niezrażony. — St Paul w końcu jakoś się wykaraskało. A podstawowa wiedza i umiejętności przetrwały, choćby w miastach: nauka, medycyna, technika. Nasze społeczeństwo nie jest wykształcone, czy nawet prawidłowo funkcjonujące pod względem neurologicznym, ale nie stoczyliśmy się do poziomu sprzed epoki przemysłowej. Mamy nawet kilka ośrodków badawczych, szczególnie w dziedzinie biologii. Kiedyś sobie z tym poradzimy.

— Na pewno sobie poradzimy! — zawołała Juli z błyszczącymi oczami. Była zawsze taką optymistką. Jak dziecko, a nie dojrzała kobieta.

— A tymczasem — mruknął Tam — takie cywilizowane typy jak pan będą się łaskawie włóczyć po biednych wioskach, które ich karmią, i służyć im swoimi cennymi umiejętnościami.

Sutter spojrzał na niego przez ogień.

— Dokładnie tak, Tam.

— Dość kłótni — wtrącił wuj Seddie. — Wszyscy spać.

Wuj Seddie należał do starszyzny, więc nie mieli wyboru: musieli posłuchać. Tam objął Juli w ich legowisku i kopulował z nią tak mocno, że aż musiała prosić, żeby był bardziej delikatny, bo sprawia jej ból.

* * *

Dotarcie do jaja trasą, którą wytyczył Tam, zajęło im niecały tydzień. Jakaś inna rodzina rozbiła już tam obóz.

Zbliżyli się ostrożnie, demonstrując ostentacyjnie strzelby i cenną amunicję. Druga z rodzin, Janewayowie, okazała się jednak bardzo podobna do Wilkinsonów, klan rolników i hodowców kóz; ich pasterze odkryli jajo i przyprowadzili pozostałych, by pokazać im cud zesłany od Boga.

Stojąc za Seddiem i Nedem, Tam oznajmił:

— Niektórzy nie wierzą, że ono pochodzi od Boga. Kobieta ze starszyzny Janewayów, twarda staruszka, chuda jak jego babcia, rzekła ostrym tonem:

— A niby skąd miałoby się tu znaleźć? Nie ma tu żadnego miasta z techniką.

— Właśnie tak uważamy — odparł Seddie. Opuścił strzelbę. — Nie chcecie się wymienić jakimiś towarami? Mamy syrop klonowy, papkę kukurydzianą, trochę dobrego pieprzu.

— Pieprz? — oczy kobiety zabłysły. — Macie pieprz?

— Handlujemy z rodziną, która handluje w St Paul — odparł dumnie Ned. — Dwa razy w roku, wiosną i jesienią.

— Mamy cukier i dodatkowe radio.

Tam uniósł podbródek Radio! Tylko że radio było warte więcej niż całe ich zapasy. Nikt beztrosko nie pozbywał się radia.

— W naszej rodzinie rodzą się chłopcy, prawie wyłącznie chłopcy — rzekła starsza kobieta, jakby chciała coś wyjaśnić. Spojrzała na Tama, na Juli, Calie, Suze i Nan, która trzymała się z tyłu, z mułem i pakunkami. — Nie mogą znaleźć płodnych żon. Gdyby jedna z waszych dziewcząt… i gdyby młodzi spodobali się sobie…

— Juli, blondynka, jest żoną Tama — wyjaśnił Seddie. — A pozostałe dziewczęta nie są płodne. Na razie.

— Na razie? Co to znaczy „na razie”?

Seddie wskazał jajo lufą strzelby.

— Nie wiecie, co to jest?

— Dar od Boga — odparła kobieta.

— Tak. Nie znacie historii o księżniczce i jej bliźniakach? Powiedz jej, Tam.

Tam streścił całą opowieść, czując, jak ogarnia go dreszcz, gdy ją opowiadał. Kobieta słuchała uważnie, po czym znów spojrzała na dziewczęta.

— Nan nie ma piątej klepki — rzekł szybko Seddie, widząc jej spojrzenie. — A Suze jedzie na mule, bo ma zdeformowaną stopę, choć jest najsłodszym i najłagodniejszym stworzeniem, jakie można sobie wyobrazić. Za to Calie, choć ma bezwładne ramię, jest szybka i sprytna i potrafi zrobić prawie wszystko. A kiedy dotknie jaja… tylko że Wilkinsonowie nie zmuszają swoich kobiet do małżeństwa. Nigdy. Calie musiałby się spodobać któryś z waszych chłopców i musiałaby chcieć z wami odejść.

— O, zobaczymy, co się stanie — odparła kobieta i mrugnęła figlarnie, a przez sekundę Tam zobaczył, jak musiała wyglądać kiedyś, dawno temu, takiej słodkiej letniej nocy jak ta, kiedy była młoda.

— Dziewczęta muszą dotknąć jaja o świcie — rzekł nagle.

— O świcie? Czemu o świcie? — zwrócili się do niego Seddie i Ned.

Tam nie wiedział, czemu wygłosił coś takiego, ale czuł, że musi tego dopilnować.

— Nie wiem. Bóg sprawił, że taki pomysł przyszedł mi do głowy.

— Tam jest u nas najmądrzejszy — wyjaśnił Seddie pani Janeway. — Zawsze tak było.

— W takim razie dobrze. O świcie.

* * *

Nastał chłodny poranek. Dziewczęta ustawiły się w rzędzie, drżąc. Pani Janeway, doktor Sutter i mężczyźni z obu rodzin otoczyli je niezgrabnym półkolem, powłócząc trochę stopami, nie patrząc na siebie. Pięciu chłopców Janewayów, gromada wujów i kuzynów; wszyscy wyglądali na odrobinę przygarbionych, ale wszyscy byli w stanie chodzić i nikt nie sprawiał wrażenia, że nie ma piątej klepki. Tam spędził poprzedni wieczór przy wspólnym ognisku, niewiele mówiąc, przyglądając się i słuchając, by sprawdzić, którzy z Janewayów mogą okazać się dobrzy dla jego sióstr. Doszedł do wniosku, że Cal ma temperament, ale gdyby zapytał wuja Seddieego o Calie lub Suze, Tam sprzeciwiłby się.

Doktor Sutter nie odzywał się przy ognisku. Słuchał, jak pozostali z coraz większą ekscytacją rozprawiają o dotykaniu jaja, o płodności zesłanej przez Boga. Nawet kiedy pani Janeway pytała go o coś, odpowiadał krótko i wymijająco. Patrzyła na niego podejrzliwie. Długi wieczór mijał, a Tamowi coraz bardziej się podobała.

A po nim nastąpiła długa noc. Tam i Juli pokłócili się.

— Tam, ja też chcę go dotknąć.

— Nie. Dwa lata temu dostałaś świadectwo od doktora. Zbadał cię i wiadomo, że jesteś płodna.

— W takim razie dlaczego dotąd nie zaszłam w ciążę? Może płodność znikła.

— To się nie zdarza.

— Skąd wiesz? Pytałam doktora Suttera i powiedział…

— Rozmawiałaś z doktorem Sutterem o swoim ciele? — Tam poczuł, jak przepełnia go wściekłość.

— On jest doktorem — odparła Julie cicho. — Tam, on mówi, że płodność kobiet to coś, czego nie można być pewnym, bo test jest… powiedział jakieś słowo, którego nie pamiętam. Ale powiedział, że jedno świadectwo na cztery nie jest wiarygodne. Powiedział, że powinniśmy zrezygnować ze świadectw. Powiedział, że…

— Nie obchodzi mnie, co powiedział! — wrzasnął Tam. — Nie chcę, żebyś już z nim rozmawiała! A jeśli cię na tym przyłapię, porozmawiam z wujem Seddiem. I nie będziesz dotykać jaja!

Juli uniosła się na łokciu, rzuciła mu niechętne spojrzenie w świetle gwiazd, po czym odwróciła się do niego plecami i aż do świtu udawała, że śpi.

A teraz prowadziła Nan, najstarszą siostrę, w stronę jaja. Nan gaworzyła, śliniła się trochę i uśmiechała się do Juli. Juli zawsze miała słabość do Nan. Odwzajemniła uśmiech, wytarła Nan podbródek i wyciągnęła jej rękę w stronę srebrzystego owalu. Tam patrzył uważnie, czy sama Juli nie dotyka jaja. Nie dotknęła; z technicznego punktu widzenia nie dotknęła go też Nan, której dłoń zatrzymała się na niewidzialnej ścianie chroniącej obiekt. Wszyscy wypuścili z ulgą powietrze, a Nan zaśmiała się nagle, wysokim, wyraźnym śmiechem, a Tam poczuł nagły napływ zadowolenia.

— Teraz Suze — zarządził Seddie.

Juli odprowadziła Nan. Suze, którą niósł wuj Ned, wyciągnęła rękę i dotknęła jaja. Ona także roześmiała się i rozpromieniła, a Tam dostrzegł, jak Vic Janeway pochyla się lekko i obserwuje ją. Suze nie mogła orać ani siać, ale jeśli tylko przygotowano jej wszystko w zasięgu ręki, była najlepszą kucharką w rodzinie. Umiała też szyć, tkać, czytać i rzeźbić.

Potem przyszła kolej na Calie; którą można by uznać za śliczną, gdyby nie porównywać jej z Juli, i pozostali czterej Janewayowie przyglądali się uważnie. Ręka Calie, z brudem pod małymi paznokciami, długo spoczywała na jaju, drżąc.

Nikt się nie odezwał.

— O, a teraz powinniśmy się pomodlić — zaproponowała pani Janeway.

Pomodlili się więc. Każda z rodzin czekała uprzejmie, aż pozostali wygłoszą swoje specjalne modlitwy, a potem wszyscy przeszli do „Ojcze nasz”. Tam zauważył, że doktor Sutter patrzy na niego ponuro i odwzajemnił niechętne spojrzenie. Żadne z „lekarstw” Suttera nigdy nie pomogło jego siostrom, poza tym Suttera nie powinno obchodzić, co robią Wilkinsonowie i Janewayowie.

Niech wraca do St Paul i swoich pogańskich wierzeń.

* * *

— Chcę dotknąć jaja — oznajmiła Juli. — Nie będę już mieć innej okazji. Rankiem wracamy.

Tam nie miał pojęcia, dlaczego się tak przy tym upiera. Przez trzy dni, kiedy to obozowali obok Janewayów, żeby obie rodziny mogły się lepiej poznać, kłóciła się i błagała na przemian. Rankiem mieli odjechać, z Vicem i Lennym Janewaymi, którzy mieli zostać z nimi do końca żniw, by Suze i Calie mogły podjąć decyzję o małżeństwie. A Juli nadal się kłóciła!

— Powiedziałem, że nie — rzekł stanowczo. Bał się powiedzieć coś więcej — nie w obawie przed nią, lecz samym sobą. Niektórzy mężczyźni bili swoje żony, ale Wilkinsonów to nie dotyczyło. Obserwując Juli przez cały wieczór Tam nagle zrozumiał tych mężczyzn. Specjalnie siadała przy doktorze Sutterze i rozmawiała tylko z nim, uśmiechając się w pełgającym świetle ogniska. Tamowi wydawało się, że nawet wuj Ned to zauważył, i skręcał się ze wstydu. Zawlókł Juli wcześnie do legowiska, a ona nadal próbowała się z nim kłócić, kiedy przy ogniu, w odległości dwudziestu stóp od nich zaczęły się śpiewy.

— Tam, proszę! Chcę mieć dziecko, a na razie nam się nie udało. Nie gniewaj się, proszę… ale doktor Sutter mówi, że czasem mężczyzna jest bezpłodny i choć nie zdarza się to tak często jak kobietom, może…

Miarka się przelała. Jego żona najpierw przynosi mu wstyd, siedząc cały wieczór przy innym mężczyźnie, rozmawiając i śmiejąc się, a potem sugeruje, że to on, a nie ona, może być przyczyną, dla której nie mają jeszcze dziecka. On! Przecież wiadomo, że Bóg zamknął łona kobiet po Upadku, jak to zrobił grzesznym kobietom w Biblii! Poczuł wściekłość i wstyd i zanim zrozumiał, co robi, uderzył ją.

Było to tylko lekkie klepnięcie. Juli przyłożyła dłoń do policzka, a Tam nagle poczuł, że oddałby wszystko, co posiada, żeby tylko cofnąć czas. Juli podskoczyła i pobiegła w mrok, z dala od ognia. Tam nie poszedł za nią. Miała prawo być zła, to była jego wina. Leżał sztywno w ciemnościach, w każdej sekundzie czując, że chciałby pójść za nią — gdzieś tam czaiły się wilki, choć rzadko atakowały ludzi. A mimo to chciał po nią iść. Nie poszedł jednak, aż w końcu sam nie wiedział, kiedy zasnął.

Gdy się obudził, już prawie świtało. Zbudziła go Juli wpełzając do ich legowiska.

— Juli! Już prawie jasno. Gdzie byłaś przez tyle czasu?

Nie odpowiedziała. W bladym świetle poranka dostrzegł rumieniec na jej twarzy.

— Dotknęłaś go — rzekł wolno.

Wsunęła całe ciało do legowiska i odwróciła się do niego plecami, po czym rzekła przez ramię:

— Nie, Tam, nie dotknęłam go.

— Kłamiesz.

— Nie. Nie dotknęłam go — powtórzyła i Tam jej uwierzył. A więc wygrał.

Przepełniła go szczodrość.

— Juli, przepraszam, że cię uderzyłem. Tak mi przykro.

Odwróciła się gwałtownie w legowisku, twarzą do niego.

— Wiem. Tam, posłuchaj. Bóg chce, żebym miała dziecko. Chce!

— Tak, oczywiście — odparł Tam, zdumiony jej nagłą gwałtownością.

— Chce, żebym miała dziecko!

— Czy ty… czy ty mówisz, że to się stało?

Milczała przez dłuższą chwilę, po czym odparła:

— Tak. Chyba tak.

Przepełniła go radość. Wziął ją w ramiona, a ona nie opierała się. Teraz wszystko będzie dobrze. On i Juli będą mieli dziecko, mnóstwo dzieci. Tak samo Suze i Calie, a może nawet i Nan — kto wie? Sława jaja będzie rosła, i znów będzie się rodzić dużo dzieci.

W drodze do domu Juli trzymała się blisko Tama i nawet nie spojrzała w stronę doktora Suttera. On też jej unikał. A więc to tyle, jeśli chodzi o naukę i technikę z miast, chełpił się w duchu Tam. Gdy dotarli do farmy, doktor Sutter wziął swój rower błotny i odjechał bez słowa. A kiedy przybył z następną wizytą, coś się zmieniło.

Juli urodziła dziewczynkę, silną i zdrową, z wyjątkiem dwóch brakujących paluszków. Jako żona Tama urodziła jeszcze potem czwórkę dzieci i umarła rodząc szóste. Suze i Calie wyszły za mąż za Janewayów, ale nigdy nie zaszły w ciążę. Po trzech latach prób Lenny Janeway odesłał Calie z powrotem do Wilkinsonów. Calie już nigdy się nie uśmiechnęła ani nie zaśmiała.

Kilkadziesiąt lat później ogłoszono, że jajo jest Zbawicielem, darem od Boga, cudem, który miał ponownie zaludnić Minnesotę. Rodziny przybywały tam, świętowały i modliły się, a dziewczęta dotykały jaja, z każdym rokiem coraz więcej. Większość z tych dziewcząt nigdy nie poczęła dziecka, ale niektórym się to udało, i z czasem podstawa jaja stała się praktycznie niewidoczna pod stosami darów: kwiatów, owoców i tkanin; był tam nawet komputer z St Paul i szklana buteleczka z perfumami z jakiegoś bardzo dalekiego miejsca, tak delikatna, że pewnej nocy rozbił ją wiatr. A może niedźwiedzie czy anioły. Niektórzy mawiali, że w pobliżu jaja często pojawiają się anioły. Mówili też, że anioły dotykały go przez niewidzialną ścianę.

Najstarsza córka Tama w to nie wierzyła. W ogóle mało w co wierzyła. Tam uważał ją za największe rozczarowanie życia. Silna, piękna, inteligentna, została przyjęta do szkoły dla wyróżnionych w St Paul i uczyła się tam, mimo brakujących palców. Została naukowcem i odwróciła się od Biblii. Tam, który z wiekiem robił się coraz bardziej uparty, nie chciał jej w ogóle widzieć. Powiedziała, że jajo nie jest żadnym cudem i nigdy nie sprawiło, żeby jakaś kobieta zaszła w ciążę. Powiedziała, że jedynym zbawicielem ludzkości może być ona sama.

Tam, który po śmierci Juli stał się nie tylko bardziej uparty, ale i gniewny, odwrócił twarz i oświadczył, że nie chce tego słuchać.

Transmisja: Niczego tu jeszcze nie ma.

Aktualne prawdopodobieństwo wystąpienia: 28%

III

2175

— Spotkanie jest w północnej Minnesocie? — spytała Abby4. — Dlaczego?

Mal z trudem powstrzymywał złość. Ostrzegano go przed Abby4. Jeden z Biomensan, należących do sieci przyjaciół i znajomych Mala, powiedział: „Górne 2 procent genomodyfikacji. Lubi okazywać wszystkim swoją wyższość. Ale nie pozwól sobą kręcić. Kontrakt jest zbyt ważny”.

Przyjaciele powiedzieli mu także, żeby nie czuł się onieśmielony biurem Abby4 ani jej urodą. Biuro znajdowało się na ostatnim piętrze najwyższego budynku w Raleigh, ze wspaniałym widokiem na właśnie oczyszczone miasto. Ogród na niebie, ze ścianami i sufitem całkowicie pokrytymi genomodyfikowanymi roślinami produkowanymi przez AbbyWorks, kwiatami tak egzotycznymi i pięknymi, że od samego patrzenia gość mógł łatwo zapomnieć, co miał powiedzieć. Pewnie o to chodziło.

Uroda Abby4 onieśmielała jeszcze bardziej niż jej biuro. Siedziała naprzeciwko niego w miękkim białym fotelu, który podkreślał jej smukłość i wysublimowaną elegancję. Twarz azteckiej księżniczki, otoczona miedzianymi włosami, zebranymi po obu stronach w grube pukle. Szarfa jej czarnego garnituru kończyła się tuż powyżej wypukłości białych piersi, które Mal świadomie ignorował. Nogi miała tak długie, że nie widywał takich nawet w snach.

— Spotkanie jest w północnej Minnesocie — wyjaśnił uprzejmie Mal — bo nasz chiński kontakt już prowadzi interesy w St Paul, z uniwersytetem. I chce zobaczyć to dziwo w pobliżu dawnej kanadyjskiej granicy, obiekt, który w rządowych zapisach figuruje jako obcy artefakt.

Abby4 zamrugała, pewnie zanim zorientowała się, że zamierza to zrobić, co dało Malowi ogromną satysfakcję. Nawet Biomensanie, z ich genetycznie podkręconą inteligencją i pamięcią, nie wiedzieli wszystkiego.

— Ach tak, oczywiście — rzekła Abby4, a Mal był na tyle ostrożny, że nie dał po sobie poznać, że Abby4 blefuje. — O, w takim razie północna Minnesota. Proszę przesłać dane do naszego systemu biurowego. Dziękuje panu, panie Goldstone.

Mal wstał i ruszył do wyjścia. Abby4 nie uniosła się. W zewnętrznym biurze minął kobietę, która była o kilka lat starsza od Abby, lecz tak do niej podobna, że musiał to być jeden z jej wcześniejszych klonów. Kobieta lekko się garbiła. Na pewno każdy kolejny klon miał lepsze genomodyfikacje, bo na rynek wchodziły nowe technologie. AbbyWorks była w końcu jedną z pięciu albo sześciu czołowych firm oferujących biorozwiązania, w Raleigh — czyli na świecie.

Mal opuścił przypominający rajski ogród budynek AbbyWorks prosto w lepki upał lata w Północnej Karolinie. Na parkingu jego samochód nie chciał zapalić. Zaklął i otworzył maskę. Ktoś złamał zabezpieczenie maski i ukradł silnik.

Dostawcy biorozwiązań dla świata, pomyślał gorzko Mal, sprzątacze po ekologicznej, neurologicznej i populacyjnej katastrofie, jaką przyniósł Upadek, a nadal nie potrafimy zrobić porządnych zabezpieczeń w samochodzie! O, to akurat pasuje. Przez ostatnie sto pięćdziesiąt lat — nie, bliżej dwustu — najlepsze umysły każdego amerykańskiego pokolenia zajmowały się tylko biologią. Technika, fizyka, wszystko inne — tym zajmowało się zaledwie paru praktyków, którzy mieli na to bardzo ograniczone środki.

Opłaciło się to. Nie tylko takim ludziom jak Abby4, piękna suka z Biomensy, ale nawet takim trutniom jak Mal. Miał zabezpieczenia biologiczne przed pozostałymi zanieczyszczeniami środowiskowymi (miały występować jeszcze przez kolejny tysiąc lat), był płodny, miał kilka skromnych genomodyfikacji, dzięki którym nie wyglądał jak troll, ani nie myślał jak troglodyta. Ale nie miał sprawnego samochodu.

Wyjął telefon i zadzwonił po taksówkę.

Wrzesień w Minnesocie nie był chłodny, ale Kim Mao Xun, klient z Chin, był solidnie owinięty w liczne warstwy jedwabiu i cienkiej wełny. Wyglądał na bardzo starego, co prawdopodobnie oznaczało, że był jeszcze starszy. Ciekawe, jakie genomodyfikacje ma pan Kim, pomyślał Mal, na pewno żadnych związanych z wyglądem. W Chinach wszystko było inne! Ci, którzy przetrwali Upadek dzięki samej liczebności, zaczęli długą wspinaczkę cywilizacyjną mając do dyspozycji tylko podstawy i nic więcej.

— Tak się cieszę, że będę mógł zobaczyć obcy statek — rzekł doskonałą angielszczyzną. — Wiedzą państwo, on jest bardzo znany w Chinach.

Abby4 uśmiechnęła się.

— Obawiam się, że tu jest głównie ciekawostką. Niewiele osób wie o jego istnieniu, choć rząd ustalił na podstawie pisemnych archiwów, że wylądował w październiku 2007 roku. Badały go najbardziej zaawansowane w tamtych czasach urządzenia pomiarowe.

— O wiele lepsze niż te, którymi dysponujemy teraz — mruknął pan Kim, a Abby4 zmarszczyła brwi.

— Tak, pewnie tak, ale wtedy nie mieli całego świata do oczyszczenia, prawda?

— A my mamy. Pan Goldstone mówi, że możecie pomóc nam w tym w Szanghaju.

— Tak, możemy — odparła Abby4 i spotkanie przeszło w tryb poważny.

Mal słuchał uważnie, robił notatki, ale milczał. Pośrednicy nie angażowali się w szczegóły. Dopasowanie, umówienie, dalsze śledzenie, niezależna ocena, w razie konieczności — arbitraż. Potem należy zniknąć aż do następnego razu. Mal jednak był zainteresowany, gdyż był to jego, jak do tej pory, największy klient.

I największy problem: Szanghaj. Miasto i port, co oznacza setki różnych zanieczyszczeń, każde wymagające innego zaprojektowanego genetycznie organizmu, który by je zaatakował. Poza tym podczas wojny z Japonią na Szanghaj zrzucono bomby wirusowe. Te wirusy na pewno już znacznie zmutowały, zwłaszcza jeśli przerzucały się między różnymi nosicielami — a pewnie tak się stało. Mal zauważył, że rozmiar zlecenia przyprawia o ekscytację nawet Abby4, choć oczywiście próbowała to ukryć.

— Panie Kim, jaka jest w tej chwili populacja Szanghaju?

— Zero — pan Kim uśmiechnął się cierpko. — A przynajmniej oficjalnie. Miasto zostało objęte kwarantanną. Oczywiście są tam, jak wszędzie, maruderzy i renegaci, ale zrobimy, co w naszej mocy, żeby ich usunąć, a tych, którzy zostaną, wasi operatorzy będą mogli po prostu zignorować.

Było w tym coś, co przyprawiało o dreszcze. Tylko czy w Stanach było lepiej? Mal słyszał opowieści — wszyscy słyszeli opowieści — o rodzinach, które przez całe pokolenia przebywały w najbardziej skażonych regionach, ulegając coraz większym deformacjom, coraz bardziej przerażającym. Ludzie nadal mieszkali w takich miejscach, jak Nowy Jork, które otrzymały potrójną dawkę zanieczyszczeń, broni biologicznych i promieniowania.

W teorii populacja Nowego Jorku wynosiła zero. W praktyce nikt nie miał ochoty iść tam i liczyć, czy nawet wysyłać na zwiad biokundle — genomodyfikowane psowate o odporności zwiększonej o rząd wielkości i wybiórczo zwiększonej inteligencji. Biokundel był zbyt kosztowny, by ryzykować, że przepadnie w Nowym Jorku. To, co tam było, pozostało niepoliczone, gdyż nie dało się tego policzyć za pomocą robotów (a amerykańskie roboty były kiepskie w porównaniu z azjatyckimi).

— Rozumiem — zwróciła się do pana Kima Abby4. — A ramy czasowe?

— Chcieliśmy całkowicie oczyścić Szanghaj w ciągu dziesięciu lat, poczynając od teraz.

Wyraz twarzy Abby4 nie zmienił się.

— To bardzo mało czasu.

— Tak. Dacie radę?

— Muszę się skonsultować z moimi naukowcami — odparła i Mal poczuł, jak kamień spada mu z serca. Nie odmówiła, a kiedy Abby4 nie odmawia, to prawdopodobnie się zgodzi. Dziesięcioletni termin — zaledwie dziesięć lat! — sprawi, że honorarium będzie gigantyczne, a niewielka prowizja firmy Mala odpowiednio wzrośnie. Awans, premia, nowy samochód…

— W takim razie i tak nie ruszymy z miejsca, dopóki nie poznam pani odpowiedzi — rzekł pan Kim. — A teraz, czy moglibyśmy udać się moim samochodem do miejsca, gdzie znajduje się obcy statek?

— Oczywiście — odparła Abby4. — Panie Goldstone, czy mógłby nam pan towarzyszyć? Słyszałam, że pan wie, gdzie dokładnie znajduje się ten dziwny obiekt. Bo ja, jako zapracowany menedżer i ważny Biomensanin nie mam o tym pojęcia — tak brzmiał domyślny komunikat, ale Mal w ogóle się tym nie przejął. Był zbyt zadowolony.

* * *

Obcy statek, jak uporczywie nazywał obiekt pan Kim, wcale niełatwo było znaleźć. Północna Minnesota została oczywiście oczyszczona, jako cenne tereny dla uprawiających rolę i produkujących nabiał, miała więc priorytet, a i tak szkody nie były tu poważne. Po oczyszczeniu firmy zajmujące się biorolnictwem zażądały tych terenów pod uprawę, z dala od zakłóceń zewnętrznych. Rząd, który nie był godnym przeciwnikiem dla biotechnologicznych korporacji, niechętnie się zgodził. Obcy statek był ukryty pod nierzucającą się w oczy kopułą z piankowego tworzywa, na końcu niepozornej drogi bez jakichkolwiek oznaczeń.

Mal natychmiast zrozumiał, dlaczego pan Kim zaproponował, by pojechali jego samochodem, który przywiózł ze sobą aż z Chin. Chińczycy byli zmuszeni do nabywania biorozwiązań od innych krajów. W zamian za nie tworzyli najlepsze fabryki urządzeń technicznych i dóbr materialnych na świecie. Samochód pana Kima był szybki, cichy i sterowany przez komputer — w Stanach Zjednoczonych nie znano tej technologii, Mal dostrzegł, że nawet na Abby4 musiało to wywrzeć wrażenie.

Rozsiadł się wygodnie w wyprofilowanym fotelu, który dopasował się do kształtu jego ciała, i patrzył, jak za oknem z niewiarygodną prędkością przesuwają się pola. Niektórzy politycy z rządu i profesorowie uniwersyteccy twierdzili, że Stany Zjednoczone powinny bać się chińskich technologii, nawet jeśli nie były oparte na biologii. Może mieli rację. Dla kontrastu, komputerowe zabezpieczenia, które chroniły obcy statek, wyglądały na prymitywne. Mal załatwił formalności i wkroczyli przez wrota do kopuły, która w odległości dziesięciu stóp otaczała statek. Mal nigdy przedtem go nie widział i ze zdumieniem odkrył, że robi na nim wrażenie.

Statek miał kolor matowego srebra i był rozmiaru niewielkiego pokoju; lekko nieregularny owal. Błyszczał w sztucznym świetle pod kopułą. Kiedy Mal wyciągnął rękę, zatrzymała się prawie w odległości stopy od jego powierzchni.

— Pole siłowe o nieznanym charakterze, nieznanym nawet przed Upadkiem — oznajmiła Abby4 z taką pewnością w głosie, jakby sama przeprowadziła badania tego pola. — Pole otacza statek całkowicie, nawet poniżej poziomu gruntu, i tam także jest nieprzeniknione. Przez kilkadziesiąt lat, jakie dzieliły lądowanie i Upadek, statek był starannie monitorowany i nigdy nie wykryto, żeby wysłał jakiś sygnał. Żadnych sygnałów, żadnych wychodzących ze środka obcych, żadnych znaków na zewnątrz, które można by rozszyfrować, żadnej łączności. Można się zastanawiać, po co obcy zadali sobie trud, żeby go tu wysłać.

— Nauka bez słów, zysk w powstrzymaniu się od działania — niewielu to zrozumie — zacytował pan Kim.

— Ach — odparła Abby4, za sprytna, by się zgodzić albo nie — taoizm? Buddyzm? — Najwyraźniej nic jej to nie mówiło.

Mal obszedł cały statek dookoła, zastanawiając się, po co ktoś zadał sobie trud wysyłania czegoś tak niesamowitego, najwidoczniej bez planu dalszego postępowania. Pewnie, może dla obcych to nie było wcale niesamowite. Może wysyłali takie międzygwiezdne srebrzyste metalowe jaja na inne planety bez żadnego celu. Ale po co?

Gdy Mal dotarł do punktu, z którego wyruszył, pan Kim właśnie wyciągał jakiś przyrząd ze swojej skórzanej torby.

Mal nigdy nie widział czegoś takiego, ale też dużo aparatury naukowej w życiu nie widział. To urządzenie wyglądało jak płaski telewizor, ze szklanym ekranem po jednej stronie i metalem po drugiej. Tylko że „szkło” najwyraźniej wcale nie było szkłem, bo wyglądało, jakby zmieniało postać, gdy pan Kim je podnosił, jakby miało jakieś własne pole. Gdy Mal patrzył, pan Kim przyłożył ten koniec urządzenia, gdzie było to pole, do boku statku, a ono zostało w miejscu zetknięcia, gdy się cofnął.

— Może nie powinien pan… — rzekł Mal niepewnie.

— O, to bez znaczenia, panie Goldstone — przerwała mu Abby4. — Nic dotąd nie przenikało przez to pole siłowe, nawet przed Upadkiem.

Pan Kim tylko się uśmiechnął.

— Pan nie rozumie — rzekł Mal. — Przepustka, którą załatwiłem w Departamencie Stanu nie przewiduje dokonywania żadnych odczytów, albo… czy co tam to urządzenie robi. Panie Kim?

— To tylko parę odczytów — oznajmił pan Kim beznamiętnie.

Mal poczuł, jak jego niepokój rośnie.

— Proszę przestać. Przecież mówię, że nie mamy na to pozwolenia!

Abby4 rzuciła mu wściekłe spojrzenie.

— Oczywiście, panie Goldstone — odparł pan Kim i odłączył urządzenie. — Bardzo mi przykro, że wywołałem u pana taki niepokój. To tylko parę odczytów. Idziemy? Bardzo ciekawy obiekt, tylko trochę monotonny.

Po drodze do St Paul pan Kim i Abby4 rozmawiali o historycznych oczyszczaniach Bostonu, Paryża i Lizbony, jakby nic się nie wydarzyło.

Zresztą, czy coś się wydarzyło?

* * *

Firma AbbyWorks zdobyła kontrakt na oczyszczanie Szanghaju. Mal dostał awans, premię i nowy samochód. Ktoś inny zajął się obsługą tego kontraktu, podczas gdy Mal został przesunięty do innych projektów, ale co jakiś czas sprawdzał postępy w oczyszczaniu Szanghaju. Po dwóch latach od podpisania umowy prace wyprzedzały harmonogram, mimo znacznego pogorszenia stosunków między obydwoma krajami. Chiny najechały i przyłączyły Tybet, ale Chiny zawsze najeżdżały i przyłączały Tybet i tylko ludzie, dla których ważna była solidarność międzyludzka, czasem protestowali. Potem jednak Chiny zaanektowały Kamczatkę, gdzie amerykańskie firmy biotechnologiczne pracowały nad oczyszczaniem Władywostoku. Inżynierowie od genomodyfikacji przywieźli ze sobą przerażające opowieści o zaawansowanych chińskich technologiach: nadprzewodnikach w temperaturze pokojowej. Kolei magnetycznej. Nanotechnologii. Krążyły nawet plotki o komputerach kwantowych, zdolnych do wykonywania bilionów operacji równocześnie, choć Mal absolutnie tym plotkom nie wierzył. Nie zanosiło się, żeby komputer kwantowy prędko powstał. Rząd Stanów Zjednoczonych nakazał AbbyWorks wycofanie się z Szanghaju. Firma nie wykonała polecenia. Abby4 została aresztowana, ale to nie miało już znaczenia. Zyski z Szanghaju trafiły do zagranicznych banków. Firma AbbyWorks ogłosiła, że straciła kontrolę nad pracownikami w Szanghaju, z których każdy zarobił taką fortunę, że mógł do końca życia żyć w luksusie poza granicami Stanów. Potem sam rząd chiński brutalnie zerwał kontrakt i dosłownie wyrzucił AbbyWorks z Chin w środku nocy Zachowali znaczne aktywa związane z opatentowanymi urządzeniami naukowymi i wynagrodzenie za ostatnie trzy miesiące — w kwotach równych budżetom niektórych państw.

O trzeciej nad razem pracownicy Biura Bezpieczeństwa Narodowego złożyli wizytę Malowi.

— Mailings Goldstone?

— Tak?

— Chcielibyśmy zadać panu kilka pytań.

Urządzenia rejestrujące, poniżanie. BBN otrzymało informację, że w roku 2175 pan Goldstone oglądał kosmiczny obiekt w Minnesocie w towarzystwie dwóch osób: Abby4 Abbington, prezesa AbbyWorks Biosolutions, i pana Kima Mao Xuna, członka chińskiego rządu.

— Tak, oglądałem — odparł Mal, siedząc sztywno, odziany w strój nocny. — Wszystko to jest w dokumentach. Miałem odpowiednią przepustkę.

— Tak. Ale czy podczas tej wizyty pan Kim przypadkiem nie wyjął i nie podłączył do obiektu jakiegoś nieznanego urządzenia, a następnie schował je z powrotem do aktówki?

— Tak — Mal poczuł, jak skręca mu się żołądek.

— Czy ten incydent zgłoszono Departamentowi Stanu?

— Nie sądziłem, żeby to było coś istotnego.

Nie była to tak całkiem prawda. Abby4 pewnie o tym doniosła… ale dlaczego dopiero teraz? Pewnie z powodu utraconych zysków i konfiskaty sprzętu. Kolejne oszustwo z długiej listy zbrodni popełnionych przez Chińczyków, które może skłonić rząd do działania.

— Czy jest pan w stanie określić, czym było to urządzenie, albo co mogło zrobić kosmicznemu obiektowi?

— Nie.

— W takim razie jak pan wykluczył możliwość, że jego działanie może być niebezpieczne dla pańskiego kraju?

— Niebezpieczne? W jaki sposób?

— Nie wiemy, panie Mailings — i w tym problem. Wiemy, że w dziedzinie technologii niebiologicznych Chiny znacznie nas wyprzedzają. Nie jesteśmy w stanie stwierdzić, czy na przykład urządzenie, o którym nas pan nie poinformował, nie przekształciło kosmicznego obiektu w jakąś broń.

— Broń? Nie uważa pan, że to mało prawdopodobne?

— Nie, panie Mailings, nie uważam. Proszę się ubrać. Pójdzie pan z nami.

Po raz pierwszy Mal zauważył, jak zbudowani są obaj mężczyźni. Genomodyfikacje zwiększające siłę i zręczność, bez cienia wątpliwości, i maksymalna możliwa długość życia. Przypomniał sobie pana Kima, wychudzonego i pokrytego zmarszczkami. Jakość ich ciał znacznie przewyższała jakość ciała pana Kima i jego samego. Ale ciało pana Kima było gdzieś na drugim końcu świata, razem z jego niesamowitymi urządzeniami, a ciało Mala otrzymało oznaczenie „kozioł ofiarny”, tak jednoznaczne, jakby wypisano mu je na czole znamionami sterowanymi przez DNA. Poszedł do sypialni i zaczął się ubierać.

* * *

Mal został przesłuchany z użyciem serum prawdy — bezbolesna, nieszkodliwa, całkowicie niezawodna procedura — wszystko zostało zarejestrowane, a Mal wypuszczony jeszcze zanim nowiny dotarły do gazet. Już złożył w firmie wymówienie. Ciężarówka do przewozu mebli stała przed jego domem, prawie załadowana i gotowa, by przewieźć go do jakiegoś miejsca, w którym nikt go nie zna. Mal z gazetą w dłoni patrzył, jak dwóch wielkich osiłków wynosi jego meble.

Nie mógł jednak odkładać przeczytania tej gazety w nieskończoność. A przecież to była dopiero pierwsza. Będą następne. Znikopapier szeleścił mu w ręce. Po czterdziestu ośmiu godzinach rozpuści się w chmurkę cząsteczek całkowicie niegroźnych dla środowiska.

ZNISZCZY NAS UZBROJONY CHIŃSKI STATEK KOSMICZNY!!!

„TO MOŻE BYĆ PROMIENIOWANIE, ZANIECZYSZCZENIA

ALBO SUPERBOMBA”, MÓWIĄ NAUKOWCY

KOŃ TROJAŃSKI POD PŁASZCZYKIEM KONTAKTU

NA USŁUGI BIOINŻYNIERYJNE

PRZEZ DWA LATA NIE ZROBIONO NIC!

Gazety nie były zbyt subtelne. Na szczęście jak dotąd, przynajmniej z tego, co zobaczył, można było wnioskować, że jego nazwisko nie zostało ujawnione.

— Proszę uważać z tym biurkiem, jest bardzo stare. Należało do mojego pradziadka.

— O, tak, przyjacielu — odparł jeden z osiłków. — Będziemy uważać.

Cisnęli biurko na pakę ciężarówki.

Sąsiad Mala podszedł do niego, rozpoznał go i stanął jak wryty. Wysyczał coś pod jego adresem, długi, nieprzyjemny dźwięk, i ruszył dalej.

Więc jakaś inna gazeta już go wytropiła i opublikowała jego nazwisko.

— Zostawcie resztę — rzekł nagle Mal. — Wszystko, co zostało w domu. Jedźmy już.

— To jeszcze tylko parę skrzynek — odparł jeden z osiłków.

— Nie, zostawmy to.

Mal wspiął się do kabiny pasażerskiej. Miał nadzieję, że nie zachowuje się jak tchórz, ale jak większość pośredników był historykiem i pamiętał opisy historyczne zamieszek przeciwko zanieczyszczającym w czasie Upadku. Co tłumy potrafiły zrobić z każdym, kto był choć podejrzany o przyczynienie się do niszczenia środowiska. Mal zaciągnął zasłonki w kabinie.

— Jedźmy!

— O, tak — odparł radośnie jeden z osiłków i ruszyli.

Mal przeprowadzał się pięć stanów dalej, cały czas ścigany przez gazety. Nie mógł oczywiście zmienić skanu siatkówki ani sygnatury DNA, ale w kontaktach z nowym administratorem, dostawcą żywności i bankiem używał legalnego aliasu prawnego. Czytał codziennie wiadomości i słuchał publicznego radia. Wszystko rozwijało się dokładnie tak, jak mógł to przewidzieć pośrednik handlowy.

Najpierw trzeba opracować plan: demonizować Chińczyków, zasiać w społeczeństwie strach. Po drugie, przyjrzeć się możliwościom negocjacji: zamierzają się przyznać? Jak możemy to wykorzystać? Po trzecie, wyeliminować możliwości, które nam się nie podobają i udoskonalić te, które nam się podobają: jeśli Stany Zjednoczone zostaną zaatakowane, będą miały prawo do kontrataku. Po czwarte, tworzyć plany awaryjne na wypadek niepowodzenia: jeszcze nie możemy zaatakować Chin, bo nas zniszczą. Możemy zaatakować niebezpieczny obiekt, który umieścili w naszych granicach i ogłosić zwycięstwo. Po piąte, dobić targu.

Ewakuacja zaczęła się dwa tygodnie później i objęła większość północnej Minnesoty oraz znaczne połacie południowego Ontario. Objęto nią ludzi i zwierzęta domowe, ale dzikiej fauny już nie — planowano zastąpienie jej za pomocą sklonowanych zarodków. Gdy wywożono ciężarówkami mieszkańców, pracowników firm agroinżynieryjnych — wielu z nich gwałtownie protestowało — na miejsce przywożono ładunki specjalnie skonstruowanych organizmów, które miały rozpocząć działanie po pewnym czasie. Uwolnione w jakiś czas po wybuchu bomby miały rozprzestrzenić się po całym obszarze i unieszkodliwić wszystkie radioaktywne cząsteczki. Były to takie same rozwiązania biotechniczne jak te, których użyto do oczyszczenia Bostonu, najlepsze, jakie mogła wytworzyć firma AbbyWorks. Za pięć lat w Minnesocie będzie czysto i ślicznie jak w Kansas.

Albo w Szanghaju.

Wszyscy obywatele, w tym i Mal, oglądali zrzucenie bomby w sieci wideo. Ludzie organizowali imprezy patriotyczne; wino i piwo lały się strumieniami. Pokażemy Chińczykom, że nie mogą zagrozić naszemu krajowi! Przystojni genomodyfikowani prezenterzy i prezenterki, o wyglądzie wikińskich księżniczek, zuluskich wojowników i greckich bogów, spekulowali na temat tego, co może ujawnić wnętrze pojazdu, rozerwane wybuchem. Oczywiście przetrwanie czegokolwiek było bardzo mało prawdopodobne, co objaśniali naukowcy, mniej piękni od prezenterów, mówiąc o fuzji i jądrze słońca. Bomba może i została zbudowana w oparciu o przestarzałą technologię, ale miała być skuteczna i ochronić nas przed chińską perfidią.

Nie wspominając już o tym, pomyślał Mal, że uratuje twarz Stanów Zjednoczonych i utracone zyski AbbyWorks. Może oczyszczanie Minnesoty nie zapewni jej takiej fortuny jak kontrakt w Szanghaju, ale to i tak było sporo pieniędzy.

Bomba spadła, uderzyła w kosmiczny obiekt i utworzyła chmurę o kształcie grzyba. Gdy pył opadł, obiekt tkwił w tym samym miejscu dokładnie tak samo jak przedtem.

Latające roboty ruszyły do pracy, rozpryskując organizmy czyszczące i rejestrując wszystkie możliwe parametry. Naukowcy porównywali wcześniejsze dane na temat kosmicznego obiektu z aktualnymi. Nie różniły się nawet o bajt. Kiedy roboty dotarły do obiektu, ich manipulatory zatrzymały się w odległości dziesięciu cali od obiektu, natrafiając na niewidzialną ścianę z tajemniczego pola, którego nie potrafili rozgryźć nawet Chińczycy.

Mal przymknął oczy. Kiedy nastąpi odwet ze strony Chin? Co zamierzają zrobić i kiedy?

Nie zrobili nic. W miarę upływu czasu opinia publiczna coraz częściej zaczęła obstawać po ich stronie, wspierana przez gazety. Dziennikarze i sieci wideo, zawsze żądne kolejnej sensacji, odkryły, że firma AbbyWorks fałszowała raporty na temat oczyszczania Szanghaju. Prace nie postępowały tak szybko, jak twierdziła firma czy nawet jak przewidywał kontrakt. W końcu to AbbyWorks — jak na gust wielu ludzi zbyt bogatą i zbyt wpływową — okrzyknięto głównym winowajcą. Próbowali wrobić Chińczyków, którzy po prostu chcieli oczyścić swoją część planety. Oczyszczanie to nasza misja, nasze dziedzictwo, nasza święta służba na rzecz tej żyjącej planety!

Tak czy inaczej, chińskie towary konsumenckie, coraz łatwiej dostępne w Stanach, są lepsze od naszych — czy nie powinniśmy się od nich uczyć?

Zaczęły więc powstawać sojusze handlowe. Kruchy Sojusz Chińsko-Amerykański umocnił się. AbbyWorks zmuszono do wycofania się za granicę. Mal, z powodów nieznanych nawet jemu samemu, został okrzyknięty bohaterem. To samo spotkałoby pana Kima, ale krótko po zrzuceniu bomby na kosmiczny obiekt zmarł na atak serca. Nie dysponował odpowiednimi genomodyfikacjami, które oczyściłyby jego wiekowe tętnice ze złogów.

Kiedy zakończyło się oczyszczanie Minnesoty, kosmiczny obiekt znów umieszczono pod piankową kopułą, a gdy przeminęły dwa kolejne pokolenia, już tylko historycy pamiętali, co też miało zostać uratowane bądź nie.

Transmisja: Niczego tu jeszcze nie ma.

Aktualne prawdopodobieństwo wystąpienia: 78%

IV

2264

Niewiele osób wiedziało, dlaczego firmę KimWorks zbudowano w tak odludnym miejscu. Doktor Leila Jian-fen Kim była jedną z nielicznych osób, którym dana była ta wiedza.

Interesowała się historią rodziny. Czyż to nie sam Laozi powiedział: „By wiedzieć, co przetrwa, trzeba być otwartym, wielkodusznym, królewskim i błogosławionym”. Rodzina trwa, historia rodziny trwa. Z tego samego powodu lubiła ogród medytacyjny w siedzibie KimWorks, do którego właśnie szła, rozmyślając o swej wielkiej tajemnicy, by jakoś zebrać myśli.

Udało się. Stworzyli programowalny replikator. Jedna z dwóch wielkich nagród majaczących na horyzoncie myśli technicznej i KimWorks udało się ją zgarnąć.

Oddalając się od szczelnie zamkniętego laboratorium Leila usiłowała oczyścić umysł; by odsunąć na bok sukces i wpuścić tam tajemnicę. Replikator należy rozpatrywać w odpowiedniej perspektywie, na właściwym miejscu. Chwila wyciszenia w ogrodzie medytacyjnym pozwoli jej o tym pamiętać.

Ogród był jej ulubioną częścią siedziby KimWorks. Znajdował się na północnym skraju wielkiego, otoczonego murem kompleksu, oddzielony od pierwszego ogrodzenia zabezpieczającego prostą krzywizną białego kamienia. Z kamiennych ławek nie było widać ogrodzenia zabezpieczającego ani większości budynków kompleksu. Ogród medytacyjny był tak inteligentnie zaprojektowany, że bez względu na to, gdzie się siedziało, widziało się wyłącznie uspokajające widoki. Pojedynczy kwitnący krzew, otoczony połacią zagrabionego żwiru. Skałę, umieszczoną tak, by grzała się w słońcu. Strumień, szemrzący cicho, szukający swej naturalnej drogi. Albo jajo, tajemnicę tajemnic.

To właśnie jajo, niewyjaśniony symbol niezrozumiałych kosmicznych otchłani najszybciej przynosiło Leili spokój umysłu. Siedziała przy nim godzinami, gdy projekt związany z replikatorem był jeszcze na etapie planowania, kontemplując szary, matowy owal jaja, pozwalając umysłowi uwolnić się od wszystkich innych myśli. Była przekonana, że właśnie tu przybrała formę większość projektów. Forma była tylko tymczasową manifestacją dziesięciu tysięcy rzeczy, a w nieprzeniknioności jaja kryła się tajemnica jego potęgi.

Jej pradziadek, Kim Mao Xun, poznał tę potęgę. Widział jajo podczas jednej ze swoich pierwszych podróży do Stanów Zjednoczonych, jeszcze przed Sojuszem. Taką samą wizytę złożył jego syn i wnuczka, matka Leili wybrała to miejsce na siedzibę KimWorks i kazała zbudować tu ogród medytacyjny. Ojciec Leili, Paul Wilkinson, czasem łagodnie droczył się z żoną, kpiąc z pomysłu założenia ogrodu przy placówce badawczej, ale ojciec w końcu był Amerykaninem. Oni nie zawsze rozumieją. Na mądrzejszych tego świata spoczywa obowiązek uczenia mniej mądrych.

Ale to właśnie ojciec skłonił Leilę, by została naukowcem, a nie zajęła się biznesem jak brat czy polityką jak siostra. Gdyby jeszcze żył, byłby z niej dumny. Duma była pokusą, nawet duma z własnych dzieci, ale ta myśl i tak ogrzała serce Leili.

Usiadła, smukła kobieta w średnim wieku, o chińskim dziedzictwie, z gładkimi, czarnymi włosami, odziana w błękitny laboratoryjny kombinezon, i zaczęła rozmyślać o naturze dumy.

Programowany replikator, w przeciwieństwie do swoich poprzedników, nie miał ograniczać się do nanotworzenia jednej określonej cząsteczki. Miał być na tyle dobry, by tworzyć dowolną cząsteczkę, jaka była potrzebna, lub jakiej się zapragnęło. Ocalałe replikatory, ukształtowane przez chińską technologię, zmieniły oblicze Ziemi. Teoretycznie teraz każdemu, kto żył na Ziemi, można było zapewnić pożywienie, odzież i dach nad głową dzięki nanotechnologii. Jednak poza nieuniknionymi politycznymi i ekonomicznymi problemami z dostępem, istniejące procesy nanotechnologiczne były kosztowne. Konieczne było tworzenie asemblerów i ich malutkich, samowystarczalnych programów; użycie asemblerów do tworzenia cząsteczek; użycie innych technik, chemicznych albo mechanicznych, do łączenia molekuł w produkty.

A teraz to wszystko miało się zmienić. Nowy programowalny replikator KimWorks nie miał trwale wpisanych instrukcji montażowych. Zawierał raczej programowalne komputery, które mogły zbudować wszystko, czego tylko się zapragnęło, także powielać siebie, z materiałów powszechnie spotykanych na Ziemi. Wszystkie laboratoria badawcze na świecie próbowały osiągnąć ten cel. Ale to zespołowi Leili udało się go osiągnąć.

Usiadła na ławce położonej najbliżej jaja. Spojrzała na niebo nad sobą — kopuła elektromagnetyczna chroniąca siedzibę KimWorks była niewidzialna. Dookoła obiektu pozostawiono wolną przestrzeń, jeśli nie liczyć małego, płaskiego kamienia widocznego z ławki Leili. Na kamieniu wyryto sentencję z księgi „Tao Te Ching”, po chińsku i angielsku.

NAUKA BEZ SŁÓW

ZYSK W POWSTRZYMANIU SIĘ OD DZIAŁANIA

NIEWIELU TO ROZUMIE

Rzecz jasna, mimo całej swej pokory, Leila nie rozumiała. Kto miałby wysłać to jajo gdzieś z otchłani kosmosu, by tkwiło tu, nie robiąc nic, od dwóch i pół wieku? W tym jednak właśnie tkwiła tajemnica, potęga jaja. Dlatego właśnie kontemplowanie go napełniało ją spokojem.

Pozostali znajdowali się w budynku laboratorium nanotechnologicznego. Nie było ich wielu, rutynowe prace wykonywały roboty, tylko David, Chunquing i Rulan pracowali przy komputerach i urządzeniach. Pokonanie wszystkich zabezpieczeń laboratorium zajęło Leili dziesięć minut, lecz nagle znużyło ją świętowanie, chilijskie wino i holograficzne gratulacje od dyrektora generalnego z Szanghaju, który był jej stryjecznym dziadkiem. Chciała usiąść spokojnie w słodkim, chłodnym powietrzu ogrodu, patrząc na jajo na tle nieba, zabarwionego na fioletowo przez długi wieczór w Minnesocie. Cień i krzywa, prawie jak wiersz.

Laboratorium wyleciało w powietrze.

Podmuch rzucił Leilę na ziemię obok ławki. Krzyknęła i zasłoniła oczy ręką. Nie było to jednak konieczne; jajo znajdowało się w prostej linii między nią a laboratorium i osłoniło ją. Jakaś część jej umysłu wiedziała, że nie ma żadnego promieniowania, tylko ciepło, i żadnych latających odłamków, bo laboratorium implodowało: tak je skonstruowano. Coś pokonało zewnętrzną warstwę czujników i warstwa zapalająca zareagowała, wytwarzając tlenki metali w postaci gazowej, na tyle gorące, że wszystko wewnątrz laboratorium wyparowało. Nie wolno dopuścić do wydostania się jakiegokolwiek niekontrolowanego replikatora. Obrócić wszystko w parę. Laboratorium. Projekt. David, Chunquing, Rulan.

Otoczenie stygło. Leila wstała niepewnie i natychmiast wstrząs wtórny rzucił ją na ziemię. To musiało być trzęsienie ziemi, najmniej prawdopodobne z zagrożeń, ale przecież takie zabezpieczenia też mieli. David, Chunquing, Rulan!

— Doktor Kim! Nic pani nie jest? — Keesha Ali biegła w jej stronę od budynku ochrony. Gdy słuch powrócił, Leila usłyszała wycie syren i alarmu.

— Nie… Keesho?

— Wiem — odparła ponuro kobieta. — Kto był w środku?

— David. Chunquing. Rulan. Projekt replikatora i trzęsienie ziemi! Ze wszystkich możliwych pechowych wydarzeń…

— To nie był pech — rzekła Keesha. — Zostaliśmy zaatakowani.

— Zaatakowani?

— To nie było naturalne trzęsienie ziemi. Ochrona wykryła ładunek kilka sekund przed wybuchem. Tunel pod laboratorium, bardzo głęboki i długi. Nie tylko przedarli się pod laboratorium, zniszczyli też urządzenia kopuły. Uruchamiamy właśnie zapasowy system. Za pięć minut spotkamy się w sali rekreacyjnej, pani doktor.

Leila gapiła się na Keeshę. Ta kobieta była oczywiście Amerykanką, bez chińskich przodków. Ale nawet tacy ludzie najpierw opłakiwali zmarłych. Tak. W normalnych warunkach tak robili. Ale tu działo się coś niezwykłego.

Leilę poddano genomodyfikacjom zwiększającym inteligencję.

— Dane się wydostały — rzekła wolno.

— W ułamku sekundy między przebiciem się a zapłonem — odparła Keesha ponuro — kiedy wyłączono kopułę, klatkę Faradaya oczywiście też. Zabrali cały projekt związany z replikatorem, doktor Kim.

Leila zrozumiała, co to oznacza, i jej umysł ugiął się pod ciężarem. Oznaczało to, że ktoś sprzątnął im nagrodę sprzed nosa. Dane dotyczące replikatora były silnie szyfrowane i było ich bardzo dużo. Tylko inny komputer kwantowy mógł być na tyle szybki, by przejąć taką liczbę danych w ułamku sekundy między przebiciem się a wybuchem — czy też w ogóle dawać nadzieję na ich rozszyfrowanie. Komputer kwantowy, mogący wykonywać biliony operacji na sekundę, już od pokolenia był rzeczywistością. Mógł on jednak działać tylko w obrębie ograniczonych parametrów: pola magnetyczne. Kable optyczne.

Dane kubitowe, zapisywane za pomocą cząstek o nieokreślonym spinie, łatwo ulegały zniszczeniu w kontakcie z innymi cząstkami, na przykład fotonami — czyli zwykłym światłem słonecznym. Nikomu nigdy nie udała się kradzież z włamaniem danych kwantowych bez zniszczenia ich. Nie spoza komputera i na pewno nie na odległość wielu mil otwartej przestrzeni.

Aż do teraz. A ktoś, kto dysponował komputerem kwantowym zdolnym do czegoś takiego, już był rywalem.

Albo rewolucjonistą.

* * *

Pierwszy wykwit replikatora pojawił się w KimWorks trzy tygodnie później.

To Leila go zauważyła: matowa, czerwonobrązowa plamka na jasnozielonej trawie przy budynku rekreacyjnym. Gdyby znajdowała się na samej ścieżce, Leila wzięłaby ją za krew. Ale na trawie… stanęła spokojnie i pomyślała: nie. To śnieć, jakiś dziwny, zmutowany grzyb, zbuntowany organizm…

Za długo pracowała w wysadzonym w powietrze laboratorium, żeby nie wiedzieć, co to jest.

Ostrożnie, jakby nagle kości jej ręki stały się kruche, Leila uniosła nadgarstek do ust i przemówiła do wszczepionego komunikatora:

— Kod niebo. Powtarzam, kod niebo. Wydostanie się replikatora w miejscu o następujących współrzędnych. Ochrona, nanozespół jeden…

Nie musiała wymieniać wszystkich, którzy powinni zostać powiadomieni. Ludzie zaczęli się wysypywać z budynków: niektórzy z twarzami pozbawionymi wyrazu, niektórzy z pięściami przyciśniętymi do ust, niektórzy biegli, jakby pośpiech mógł coś zmienić. Ludzie, pomyślała obojętnie Leila, wyrażają strach na dziwne sposoby.

— Doktor Kim?

Był to inżynier robotyk czwartego stopnia, ciemnoskóry Amerykanin w oliwkowym uniformie. Z obnażonymi zębami, nagle pobladłą twarzą.

— To jest to? Tutaj?

— To jest to — odparła Leila i natychmiast chciała się poprawić na „To są one”. Teraz, skoro plama była widoczna, musiały tam być miliardy replikatorów.

Pracowały zawzięcie; budowały same siebie z trawy, ziemi, porannej rosy i wszystkiego, co stanęło im na drodze; każdy powielał się co pięć minut, jeśli pracowały w trybie podstawowym. A dlaczego miałoby być inaczej? Nie budowały niczego użytecznego, w każdym razie nie teraz. Ktoś, kto zaprogramował replikatory Leili, ustawił je tak, by się po prostu powielały, pożerając wszystko, co stanie im na drodze w charakterze budulca, przekształcając asemblery w małe rozkładające maszynki zagłady.

— Proszę nie podchodzić!

Oczywiście nawet inżynier czwartego stopnia doskonale wiedział, że nie należy podchodzić. Wszyscy, którzy pracowali w KimWorks, wiedzieli, o co chodzi w tym projekcie, choć tylko kilka osób wiedziało wszystko. Zatrudnieni byli zaufanymi, lojalnymi pracownikami, zbadanymi z użyciem serum prawdy.

Spojrzała na czerwonobrązowy wykwit, który podwajał objętość co pięć minut.

* * *

— Odizolowaliście wszystkich? Także tych, których wtedy nie było w pracy? — spytał hologram zasiadający u szczytu stołu konferencyjnego. Li Kim Kung, prezes KimWorks był w Szanghaju, ale jego teleobecność była tak intensywna, że wręcz przytłaczająca. Jego ciemne oczy omiatały badawczym spojrzeniem ich twarze — wszystkich z wyjątkiem Leili. Z rodzinnej uprzejmości nie analizował jej wstydu, spowodowanego nielegalnym użyciem jej dzieła.

— Wszyscy, którzy byli w Kim Works w ciągu ostatnich czterdziestu ośmiu godzin, zostali odizolowani, proszę pana — odezwał się szef ochrony, Samuel Wang. — Czterdzieści osiem godzin to trzykrotny zapas. Zdaniem doktor Kim wykwit pojawił się najpóźniej szesnaście godzin temu. Nikogo nie brakuje.

— Wasi lekarze zaczęli już badania z użyciem serum prawdy?

— Tak, serum alfa, wyprodukowanego przez Dalton Corporation. To najlepszy produkt na rynku, o poziomie ufności 99,9. Ktoś, kto przemycił replikator pod kopułę, musi się przyznać.

— A ile osób na raz mogą zbadać wasi lekarze?

— Sześć, proszę pana. Do przebadania mamy 243 osoby. — Wang nie próbował obrażać pana Li wykonując za niego obliczenia.

— Oczywiście razem z nanozespołami i ochroną?

— Tak, oczywiście. My…

— Panie Wang — obok szefa ochrony pojawił się nowy hologram. Młody mężczyzna. Leila rozpoznała go nie po wyglądzie — wszyscy wyglądali młodo, po to przecież były biomodyfikacje — ale po strachu. Jeszcze nie nauczył się go ukrywać. — Znaleźliśmy ciało. To wygląda na samobójstwo. Za kantyną.

— Kto to jest? — spytał Wang.

— Nazywa się… nazywała się June Juana Selkirk. Inżynier urządzeń. Sprawdzamy jej archiwum, ale wygląda, jakby wszystko było w porządku.

— Rzecz jasna coś jest nie w porządku, bez względu na to, co mówią jej skany DNA — rzekł suchym tonem hologram pana Li.

— Jeśli ktoś zostanie zrekrutowany przez jakąś inną firmę albo grupę rewolucyjną po rozpoczęciu pracy w KimWork — wyjaśnił pan Wang — niełatwo to odkryć czy kontrolować. Amerykańskie prawa dotyczące swobód…

— Nie interesują mnie amerykańskie prawa dotyczące swobód obywatelskich — odparł pan Li. — Interesuje mnie, dla kogo pracowała ta kobieta i dlaczego umieściła nasz własny produkt w siedzibie KimWorks, żeby nas zniszczyć. Chciałbym się także dowiedzieć, gdzie jeszcze mogła go umieścić, zanim się zabiła. To mnie interesuje, panie Wang.

— Tak jest — rzekł Wang.

— Nie chcę niszczyć placówki, żeby powstrzymać ten sabotaż, panie Wang.

Pan Wang milczał. Nie było już nic do powiedzenia, pomyślała Leila. Nikt nie opuści placówki, dopóki ten węzeł nie zostanie przecięty. Nawet Amerykanie przyjmowali to do wiadomości. Nikt nie życzył sobie interwencji wojskowej. To mogłoby doprowadzić do całkowitego zniszczenia firmy.

W końcu nikt nie chciał, by pojedynczy submikroskopowy replikator wydostał się spod kopuły. Arytmetyka była rozpaczliwie prosta. Replikatory duplikowały się co pięć minut, więc niekontrolowane mogły obrócić całą planetę w perzynę w ciągu paru dni.

Nie można było do tego dopuścić. Wykwit został zlikwidowany dość łatwo. Replikatory nie były organizmami biologicznymi, lecz raczej miniaturowymi komputerami zasilanymi nanomaszynerią. Pracowały w oparciu o przepływ elektronów w ich jednoatomowych obwodach. Impuls elektromagnetyczny likwidował ich oprogramowanie w ciągu nanosekundy.

* * *

Drugi wykwit odkryto wieczorem, kiedy specjalista w dziedzinie materiałów, idąc z kantyny do prowizorycznych pomieszczeń sypialnych, nadepnął na niego. Ścieżka była oświetlona, ale wykwit był mały i niewidoczny, i mężczyzna nie wiedział, że podeszwa jego buta zetknęła się z nim.

Kilka replikatorów przykleiło się do podeszwy. Były tak zaprogramowane, by rozkładać wszystkie materiały na użyteczne atomy, których mogły użyć do budowy, więc zaczęły zjadać jego but. A potem, podwajając liczbę co pięć minut, dobrały się do jego nogi.

Krzyknął, upadł na podłogę i zaczął zdzierać but. Atomy tkanki, komórek nerwowych i kości zostały pozbawione wiązań chemicznych, a następnie przekonfigurowane. Nikt nie wiedział, co się dzieje, ani co robić, aż przybył lekarz, zaklął po mandaryńsku i posłał po inżyniera. Zanim sprowadzono sprzęt, by otoczyć pracownika polem magnetycznym, ten zemdlał z bólu, a nogę trzeba było amputować poniżej kolana.

Oczywiście wyhodują mu nową. Ale nanozespół spotkał się natychmiast. Nie miał wyboru.

— Musimy użyć potężnego impulsu elektromagnetycznego zainicjowanego w samej kopule — oświadczyła Leila.

— Ale, doktor Kim… — zaoponował Samuel Wang.

— Żadnych sprzeciwów. Tak, zniszczymy wszystkie urządzenia elektroniczne jakie mamy, w tym komputer kwantowy. Ale przynajmniej nikt nie zginie.

— Zróbcie tak. Natychmiast — zarządził hologram pana Li. — Ocalimy przynajmniej reputację. Nikt spoza kopuły się o tym nie dowie.

— Nie, proszę pana — odparł Wang ze spuszczonymi oczami, choć nie było to pytanie.

— W takim razie użyjcie EMP. A potem zastosujcie czterdziestoośmiogodzinny blok amnezyjny w przypadku wszystkich poniżej stopnia drugiego.

— Tak — odparł Wang. Wiedział, co się święci. Ktoś będzie musiał ponieść odpowiedzialność za tę katastrofę.

— I podaj go także sobie — dodał pan Li. — Doktor Kim, proszę tego dopilnować.

— Tak — odparła Leila.

Było to konieczne, choć budziło wstręt. Samuel Wang zostanie zwolniony z KimWorks. Zwolnieni ludzie czasem próbują się mścić. Ale pozbawiony informacji Wang nie będzie w stanie się mścić, bo nie będzie wiedzieć, czemu chce to zrobić. W zamian za częściowe unicestwienie pamięci, które zrujnuje mu karierę, otrzyma niezłą emeryturę.

Leila ruszyła do ogrodu medytacyjnego. Większość ludzi czekała na EMP w budynkach; dziwne, że istoty ludzkie zawsze szukały schronienia między czterema ścianami, nawet w przypadku czynników, na które ściany nie miały żadnego wpływu. Mózg Leili będzie tak samo narażony na działanie EMP w ogrodzie, jak i we wnętrzu. Doświadczy takich samych zaburzeń orientacji i takiego samego bólu głowy, gdy jej mózg będzie walczył o odzyskanie normalnych wzorców połączeń nerwowych.

I to wystarczy. Plastyczność mózgu, w sensie biologicznym, była ogromna. Z komputerami było inaczej. Wszystkie mikroukłady pod kopułą zostaną wkrótce pozbawione danych, oprogramowania i możliwości odbudowy. To nie była jedyna placówka KimWorks, ale najważniejsza, i prowadzono w niej najbardziej zaawansowane badania techniczne, i Leila nie wiedziała, jak cała firma, stworzona przez jej dziadka, zniesie taką stratę finansową.

Siedziała w oświetlonym ogrodzie medytacyjnym i czekała, patrząc na jajo. Noc była pogodna, a kiedy zostaną wyłączone reflektory, jajo zostanie oświetlone światłem Księżyca. Pewnie będzie pięknie. Dwadzieścia minut do EMP, może dwadzieścia pięć.

Co o tym wszystkim powiedziałby Laozi?

„Wytrwać lecz nie posiadać; działać, lecz nie wysuwać żądań; wykonywać pracę i zapominać o niej”.

Pod krzywizną jaja rozprzestrzeniała się czerwonobrązowa plama.

Leila podeszła, ostrożnie, by zanadto się nie zbliżyć i przykucnęła na trawie, by się jej lepiej przyjrzeć. Tak, to był wykwit. Replikatory, bezmyślne, rozprzestrzeniały się we wszystkich kierunkach. Leila poświeciła latarką pod krzywizną jaja. Tak, dotarły do miejsca, gdzie zakrzywiona powierzchnia jaja stykała się z gruntem.

Czy zewnętrzna tarcza jaja, której natury nie udało się zgłębić przez 257 lat, była zbudowana z czegoś, co dało się rozłożyć na cząsteczki składowe? A jeśli tak, co na to jajo?

Leila szybko uniosła do ust komunikator w nadgarstku.

— Kod niebo do ochrony i wszystkich nanozespołów. Opóźnić EMP. Powtarzam, opóźnić EMP! Wykwit atakuje jajo… przybywajcie natychmiast!

Ostrożnie położyła się na trawie i skierowała latarkę pod jajo. Ta pozycja zwiększała prawdopodobieństwo kontaktu z jakimś zabłąkanym replikatorem, ale chciała obejrzeć jak największą powierzchnię między jajem a ziemią.

Przepełniła ją nagła nadzieja. Kosmiczne jajo może uratować KimWorks, uratować stanowisko Samuela Wanga i pokrzyżować plany ich branżowego rywala. Na pewno obce istoty, które je stworzyły, wbudowały jakąś możliwość niszczenia wszystkiego, co zagrozi bezpieczeństwu jaja. Przecież wszystko, co istniało w kosmosie, dysponowało jakimiś mechanizmami obronnymi, nawet jeśli był to tylko krzyk noworodka w celu wezwania pomocy.

Czy właśnie coś takiego miało się stać? Krzyk, który miał wezwać pomoc z gwiazd?

Leila była ledwo świadoma tego, że zaczynają otaczać ją inni, pokrzykując, przyklękając. Przynieśli lepsze oświetlenie, wygłaszali gorączkowe teorie. Leżała płasko na trawie, obserwując wykwit malutkich mechanicznych stworzeń, które sama stworzyła, pełznących niezmordowanie w jej stronę, rozkładając wszystkie cząsteczki na ich drodze. Rozprzestrzeniały się w jej stronę, rozprzestrzeniały się na boki…

Ale nie rozprzestrzeniały się w górę jaja. Pozostało gładkie i nieskalane. Więc tarcza była polem siłowym o niewiarygodnej twardości, a nie substancją. Rozwiązanie starej zagadki nie poruszyło Leili ani trochę. Była też rozczarowana. Powtarzała sobie w duchu, że jej rozczarowanie jest irracjonalne, ale to ani trochę nie pomogło. Miała wrażenie, jakby coś ważnego, coś, co utrzymywało w całości niewidzialną część świata, w którą zawsze wierzyła tak samo, jak w widzialną, zawiodło. Rozwiało się, zabierając ze sobą iluzje, które uważała za tak rzeczywiste, jak kości, krew i mózg.

Odczekali jeszcze godzinę, aż nie mogli już dłużej czekać. Jajo niczego nie ocaliło. Ochrona KimWork uruchomiła EMP w kopule i cała placówka zamarła. Sprzęt o wartości miliardów kredytów można było tylko wyrzucić na śmietnik. Ból głowy u Leili ustał dopiero po kilku godzinach, mimo leków otrzymanych od lekarza. Kiedy pozwolono jej opuścić placówkę, pojechała do domu i spała przez czternaście godzin, budząc się nie z bólem głowy, ale w klatce piersiowej, jakby rozcięto ją i usunięto jej jakiś ważny organ.

Dwa tygodnie później pierwszy wykwit pojawił się w pobliżu Duluth, w odległości sześćdziesięciu mil. Zauważono go w pobliżu siedziby konkurencji — wiadomo było, że tam ktoś go zidentyfikuje. Tak się też stało, zanim jednak do tego doszło, nadepnęły na niego i umarły dwie osoby.

Leila poleciała do Duluth. Tam spotkali się z nią agenci Odnowionego Rządu Stanów Zjednoczonych i Sojuszu Chińsko-Amerykańskiego, a wszyscy chcieli wiedzieć, co się u licha dzieje. Byli zbulwersowani tym, czego się dowiedzieli. Dlaczego nie poinformowano o tym Biura Nadzoru Techniki? Czy ona zdaje sobie sprawę z tego, jakie to może mieć implikacje? Czy wie, jakie kary za to grożą?

Tak, odparła Leila. Wiedziała.

Wkrótce pojawiły się żądania polityczne wysunięte przez międzynarodową grupę terrorystyczną, z której olbrzymich możliwości technicznych już zdawano sobie sprawę. W tych niepewnych czasach istniało wiele takich grup. W przypadku tej jednej na szczęście nastąpiło coś wyjątkowego: Odnowiony Rząd Stanów Zjednoczonych, w ramach tajnego porozumienia z kilkoma innymi rządami, rozpracowywał ją od ponad dwóch lat. Wysiłki zintensyfikowano tak, że w ciągu trzech dni przywódcy terrorystów zostali aresztowani i wszystkie ważne ogniwa się rozpadły.

Poddani działaniu serum alfa rewolucjoniści — nie uznano za istotne, do jakiej rewolucji mieli ich zdaniem doprowadzić — potwierdzili, że zdrajczyni June Juana Selkirk była niedawno zrekrutowanym bojownikiem za sprawę. Nie było możliwe zidentyfikowanie jej przez KimWorks na tyle szybko, by uniemożliwić jej przeszmuglowanie replikatorów pod kopułę. Nie miało to jednak znaczenia dla nikogo, nawet dla byłego szefa ochrony Samuela Wanga, który nie pamiętał Selkirk, wykwitu ani dlaczego nie ma już pracy.

Drugi wykwit znaleziono, gdy niebezpiecznie rozprzestrzeniał się na terenach rolniczych w pobliżu Red Lake, pożerając genomodyfikowaną kukurydzę, roboty rolnicze, owady, urządzenia zabezpieczające i króliki. Najwyraźniej umieszczono go tam zanim aresztowano przywódców terrorystów. Nie udało się ustalić za pomocą serum alfa, ile wykwitów rozrzucono, bo nikt nie wiedział. Operację wykonano w oparciu o obliczenia kwantowe i prędzej słońce by zgasło, niż udałoby się je rozszyfrować. Odnowiony Rząd Stanów Zjednoczonych i Sojusz Chińsko-Amerykański mógł być pewien tylko tego, że nic nie opuściło północnej Minnesoty.

Umieszczono na bardzo niskiej orbicie broń zdolną do wytworzenia ukierunkowanej wiązki, wprowadzono odpowiednie ustawienia i wypalono pół stanu za pomocą potężnego impulsu elektromagnetycznego. Wszystkie urządzenia elektroniczne przestały działać. Piętnastu obywateli, przeważnie upartych staruszków, którzy odmówili ewakuacji, zmarło z powodu udaru mózgu. Podniesienie się ze strat materialnych i finansowych, jakie poniósł stan Minnesota, zajęło całe pokolenie.

Mimo to rozpowszechniał się dziwaczny przesąd, wręcz wstydliwy w społeczeństwie technologicznym: że straszne replikatory czają się lasach i dolinach na północy, by pożreć każdego, kto się tam uda. W wersji dla dzieci replikatory miały czerwone pyski, z których miała ciec brązowa papka. Ze statystycznego punktu widzenia północna Minnesota stała się wyludniona, ale dla kraju, który szczycił się tak wielką powierzchnią oczyszczonych terenów rolniczych i najwyższymi plonami genomodyfikowanych roślin z hektara na świecie, mało kto tęsknił za północną Minnesotą.

Doktor Leila Jian-fen Kim, której prace okryto hańbą, wróciła do Chin. Nie osiadła w Szanghaju, który został oczyszczony tak skutecznie, że był jednym z najszybciej rozwijających się miast w kraju, lecz w Harbinie, biedniejszym mieście na północy. W końcu Leila zrezygnowała z zajmowania się fizyką i wstąpiła do taoistycznego klasztoru. Ku jej zaskoczeniu, choć celem jej mnisiego stanu było poszukiwanie pokuty, nie spełnienia, poczuła się tam szczęśliwa.

Placówka KimWorks w stanie Minnesota została opuszczona. Budynki, ściany i ścieżki rozpadały się wolno, zbudowane z odpornych i nierdzewnych stopów. Ale oczyszczona puszcza szybko wzięła je we władanie. W ciągu dwudziestu lat kosmiczne jajo zostało prawie całkowicie ukryte wśród młodych drzew: dęby, brzozy, świerki wydarte zarazie Kellera dzięki inżynierii genetycznej, szybko rozrastające się pospolite topole, których żadne modyfikacje genetyczne nie były w stanie wyeliminować. Jajo oczywiście nie zaginęło; sieć SpanLink znała jego współrzędne, jak i historię.

Niewielu ludzi je jednak odwiedzało. Świat się zmieniał — choć przyznawano, że nierównomiernie — w kierunku stworzonej przez nanotechnologię obfitości. Oczywiście użycie nanotechnologii było poważnie ograniczone, do rodzajów nieprogramowalnych. Technika dokonała wielkiego skoku, a biotechnologia utrzymywała w dobrym zdrowiu coraz większy odsetek populacji, zarówno naturalnej, jak i sklonowanej.

Dzięki biotechnologii zwiększono też inteligencję; w ciągu ostatnich stu lat średni iloraz inteligencji zwiększył się o dwadzieścia punktów. Dla ludzi poddanych takim genomodyfikacjom oparta na kwantowych komputerach sieć SpanLink zapewniała niezliczone atrakcje, możliwości komunikacji i wyzwania. W takim świecie „kosmiczne jajo”, które gdzieś tam sobie spoczywało, nie było specjalnie atrakcyjne. Obojętne, nieplastyczne, nieinteraktywne, po prostu nie było wystarczająco interesujące.

Bez względu na to, skąd pochodziło.

Transmisja: Niczego tu jeszcze nie ma.

Aktualne prawdopodobieństwo wystąpienia: 94%

V

2295

Śmiejąc się uzgodnili datę inicjacji. Mogła być dowolna, bo SI można inicjować kiedykolwiek. Chiński Nowy Rok wydawał się jednak właściwą datą, gdyż wkład korporacji Wei Wu Wei z Szanghaju był ogromny. Na ceremonię przylecieli Amerykanie i Brazylijczycy: Karim DiBenolo, Rosita Peres, Frallie Subel i Braley Wilkinson. Chińczycy próbowali opanować wymawianie dziwnych nazwisk, mieląc dziwaczne sylaby w ustach, ale tylko Braley Wilkinson mówił po chińsku. Ale on się z tym urodził, jego stryjeczny pradziadek ożenił się z bogatą Chinką i od tego czasu rodzina mieszkała w obu krajach.

Braley nie wyglądał jednak na potomka przedstawicieli obu tych nacji. Oczywiście był poddany genomodyfikacjom, co powtarzali sobie Chińczycy, krzywiąc się z dezaprobatą. Genomodyfikacje nie były już w Chinach modne; uważano je za nieautentyczne. Ludzki genom znacząco się poprawił pośród wyedukowanych i cywilizowanych, a dobór naturalny zrobił swoje. Przy autentyzmie życia nie należy majstrować, a w przeszłości z tym przesadzano. Godne pożałowania, ale to już przeszłość. Cywilizacja wróciła do korzeni.

Nikt nie wyglądał bardziej nieautentycznie niż Braley Wilkinson. Miał ponad dwa metry wzrostu (czy tak się objawiało amerykańskie upodobanie do wysokich ludzi?), o włosach jasnych jak słońce i dziwacznych fioletowych oczach. Rzecz jasna był wyjątkowo inteligentny: nie miał jeszcze trzydziestu lat, a w dużym stopniu przyczynił się do powstania SI. Poza tym to rodzice wybrali mu ten wulgarny wygląd, nie on sam. Przydałoby się trochę tolerancji.

Nikt jednak nie miał ochoty na krytykowanie. To przecież przyjęcie.

Zheng Ma, mistrz przyjęć, zaprojektował latające baktory w całej sali bankietowej. Czerwone i żółte, łączyły się i rozdzielały jak w kalejdoskopie. Mieszanka powietrza było lekko oszałamiająca, ale tylko odrobinę. Jedzenie i napitki, podtykane przez bezgłośne, dyskretne roboty, które Chińczycy robili lepiej od innych, było doskonałym połączeniem kuchni regionalnych.

— Był pan tu już kiedyś? — zwróciła się do Braleya jedna z Chinek. Nie pamiętał jej nazwiska.

— W Chinach tak. Ale nie w Szanghaju.

— I jak się panu podoba miasto?

— Jest piękne. I bardzo autentyczne.

— Dziękuję. Staraliśmy się, żeby takie właśnie było.

Braley uśmiechnął się. Odbył tę samą rozmowę cztery razy w ciągu ostatniej półgodziny. A gdyby powiedział coś zupełnie innego? Nie, nie byłem w Szanghaju, ale moja niesławna ciotka, która raz o mało nie unicestwiła świata, była świętą mniszką w Harbinie. Czy może: Wie pani, że tak naprawdę jestem Braley2 i jestem klonem? To byłby wstrząs dla ich biokonserwatyzmu. Czy nawet: Czy ktoś pani powiedział, że jednym z głównych szablonów dla tej SI jest moja niekonserwatywna, amerykańska, za wysoka, sklonowana osoba?

Tylko że przecież i tak o tym wiedzieli. Jedyną szokującą rzeczą byłoby powiedzenie o tym publicznie, przypisanie sobie zasług. Tego się w Szanghaju nie robiło. To było dobrze wychowane miasto.

I piękne. Sala bankietowa, w której mieścił się także terminal SI, była najpiękniejszym pomieszczeniem, jakie widział w życiu. Doskonałe proporcje. Spokój emanował z ciemnych ścian pokrytych czerwoną laką, zdobionych subtelnymi, zmieniającymi się, ledwo widocznymi motywami feniksa, dostrzegalnymi na progu świadomości. Miejsce było podłączone do sieci SpanLink, gdyż wydarzenie miało charakter historyczny, ale nie widać było nigdzie urządzeń rejestrujących, by nie zakłócały zręcznego wykorzystania przestrzeni w pomieszczeniu.

Przez okno, które zajmowało całą ścianę, widać było równowagę i piękno miasta. Szanghaj był kiedyś jednym z najbrzydszych, najbardziej niebezpiecznych i najbardziej ponurych miast Chin. Teraz zapierał dech w piersiach. Rzekę Huangpu oczyszczono tak jak wszystko inne i teraz lśniła błękitem między parkami pełnymi idealnych, genomodyfikowanych drzew i kwiatów. Budynki użyteczności publicznej i świątynie, wybudowane z użyciem nanotechnologii, spoczywały między niskimi, zwieńczonymi kopułami domami mieszkalnymi. Nad rzeką przerzucono most Shih-Yu, także wybudowany przez nanoboty, wyglądający jak pozbawiona masy plątanina lśniących lin. Braley słyszał, że mówi się o nim jako najpiękniejszym moście świata i był skłonny w to uwierzyć.

Gdzie w tej idylli było miejsce na przedmieścia? Każde je miało: zamieszkiwali je zniechęceni buntownicy, którzy nie chcieli włączyć się do akcji ulepszania ludzkiego genomu czy gospodarki. Szanghaj w historii doświadczył szczególnie dużo anarchii, rewolucji, wyzysku i rozpaczy. A Chiny wcale nie były aż tak jedną całością, jak twierdzili ich przywódcy. Braley przypuszczał, że podstawowa przyczyna była biologiczna. Nawet w biokonserwatywnych Chinach — a może nawet szczególnie w biokonserwatywnych Chinach — genetyka nie planowała na dzikich rubieżach ludzkiego genomu. A właśnie tę dzikość Braley próbował włączyć do SI. Choć trzeba przyznać, że nie musiał się bardzo napracować, żeby to osiągnąć. SI istniała tylko dlatego, że istniał komputer kwantowy. Prawdziwa inteligencja wymagała elastyczności fizyki kwantowej.

W przypadku prehistorycznych, deterministycznych komputerów, zawsze uzyskiwało się tę samą odpowiedź na dane pytanie. W przypadku komputerów kwantowych tak już nie było. W przypadku stanów superpozycji mógł nastąpić kolaps do więcej niż jednego wyniku i okazało się, że to właśnie ten niepewny stan mieszany jest niezbędny do uzyskania samoświadomości. SI nie była programem. Podobnie jak ludzki mózg, była nieprzewidywalnym zbiorem sprzecznych stanów.

Przy oknie dołączył do niego jakiś mężczyzna. Jeden z Brazylijczyków. Naukowiec? Polityk? Trochę wyglądał na gwiazdę porno, ale na pewno nią nie był.

— Był pan tu już kiedyś? — odezwał się Brazylijczyk.

— W Chinach tak. Ale nie w Szanghaju.

— I jak się panu podoba miasto?

— Jest piękne. I bardzo autentyczne.

— Dziękuję. Słyszałem, że się starali, żeby takie właśnie było.

— Tak — odparł Braley.

Melodyjny głos, który zdawał się dobiegać równocześnie ze wszystkich miejsc pomieszczenia, oznajmił:

— Proszę państwa, zaczynamy. Proszę państwa, zaczynamy. Dziękuję.

Przepełniony wdzięcznością Braley przemieścił się jak najdalej od wielkiego okna.

Niska scena, pokryta czerwoną laką, rozciągała się na całej długości przeciwległej ściany. Na jej środku stał czarny obelisk o wysokości trzech metrów. Było to zupełnie zbędny wizualny symbol obecności SI, która tak naprawdę kryła się za pokrytymi laką ścianami. Reszta sceny była wypełniona — choć może nie jest to najlepsze słowo — trójwymiarowymi holograficznymi wyobrażeniami danych pobieranych przez użytkowników. Ci byli rozproszeni w tłumie i w sposób niezwracający uwagi trzymali swoje pady. Z tłumu wynurzyło się dziecko, śliczna dziewczynka, w wieku jakichś pięciu lat, z czarnymi włosami związanymi ciemnoczerwoną wstążką i nadnaturalnie błyszczącymi oczami.

Braleyowi przyszła nagle do głowy zuchwała myśl: Wyglądamy jak stado prymitywnych czcicieli bożków, które zamierza złożyć dziecko w ofierze! Uśmiechnął się. Chińczycy nalegali, żeby inicjacji SI dokonało dziecko. Było to dla nich bardzo ważne, z powodów, których Braley nie był w stanie zrozumieć. Ale przecież nie musiał wszystkiego rozumieć.

— Uśmiecha się pan — zauważył Brazylijczyk stając obok niego. — Ma pan rację, doktorze Braley. To okazja do radości.

— Pewnie — odparł Braley i to także był prywatny żart. Pewność była jedną z rzeczy, jakich fizyka kwantowa, a także SI, nie były w stanie zapewnić. Radość… To być może. Ale nie pewność.

Przewodniczący Sojuszu Chińsko-Amerykańskiego wspiął się na niską scenę i zaczął wygłaszać mowę. Braley nie słuchał, w żadnym z języków oferowanych przez wtyczkę, jaką miał w uchu.

Przemówienie było przewidywalne: nowa era dla ludzkości, owoc pokoju i dzielenia się wiedzą między narodami, w służbie całej rasy, zbawiciel od naszej własnej izolacji na planecie i tak dalej, aż nadszedł moment inicjacji.

Dziewczynka podeszła bliżej, idealna, miniaturowa laleczka. Przewodniczący włożył pada do malutkiej rączki. Posłała mu uśmiech tak olśniewający, że byłby zdolny zaćmić słońce.

Chiny może i były biokonserwatywne, pomyślał Braley, ale jeśli to dziecko nie jest genomodyfikowane, to ja jestem trylobitem.

Na scenie zamigotały wyświetlacze holograficzne. Monitorowały podstawowe funkcje komputera, co właściwie było ciekawe tylko dla inżynierów. Jedyny wyświedacz, który był istotny, połyskiwał w powietrzu z prawej strony obelisku; był to nieprzypisany wyświedacz, którego SI mogła użyć w dowolny sposób. W tej chwili wyświetlacz pokazywał tylko stylizowane pole kropek, poruszających się w rytm spowolnionych ruchów Browna. To, co stworzy tam SI, wraz z głosem, będzie pierwszym kontaktem między ludzkością a obcym gatunkiem.

Na przekór sobie Braley poczuł, jak oddech mu nieco przyspiesza.

Śliczna dziewczynka nacisnęła pad w miejscu wskazanym przez przewodniczącego.

— Witam — powiedział nowy głos po chińsku; brzmiał dość zwyczajnie, a mimo to ciarki przeszły po plecach wszystkim zebranym, którzy wypuścili z płuc wstrzymywane oddechy, jak wiatr szemrzący w gaju świętych drzew. — Jestem T’ien hsia.

T’ien hsia: „stworzona pod niebem”. Braley nie wybrał tego imienia, ale spodobało mu się. Można je było przetłumaczyć także jako „cały świat”, co podobało mu się jeszcze bardziej. Dzięki SpanLink T’ien hsia istniała teraz na całym świecie, ba, sama była nowym światem. Holograficzny wyświetlacz z czarnymi kropkami zmienił się w kulę ziemską, Ziemię widzianą z satelitów SpanLink i wybór takiego logo również się Braleyowi spodobał.

— Witaj — zaszczebiotało dobrze wytresowane dziecko. — Witaj pośród nas!

— Rozumiem — odparła SI. — Żegnajcie.

Holograficzny obraz znikł. Pozostałe wyświetlacze funkcyjne też zgasły.

Przez długą chwilę tłum cierpliwie czekał, co dalej zrobi SI. Nic się nie stało. Czas płynął, a ludzie zaczęli spoglądać po sobie. Inżynierowie i naukowcy zaczęli zawzięcie stukać na swoich padach. Na żadnym wyświetlaczu nic się nie pojawiło. Wszyscy milczeli.

W końcu odezwała się dziecięcym trelem dziewczynka:

— Dokąd poszła T’ien hsia?

I zaczęły się gorączkowe poszukiwania.

* * *

To Braley zaproponował, żeby przejrzeć zarejestrowany materiał z uroczystości w znacznie zwolnionym tempie. Naukowcy wyprosili gości z pomieszczenia i spędzili dwie godziny na poszukiwaniach SI w sieci SpanLink. Ani śladu. Nigdzie.

— Nie można jej usunąć — rzekł szef projektu, Liu Huang Te, może po raz dwudziesty. — To nie jest program.

— Ale właśnie została usunięta! — oponował opryskliwy brazylijski inżynier, którego do tego czasu już wszyscy zdążyli znienawidzić. — Nie ma jej!

— Cząstki tam są! Mają spin!

Była to z całą pewnością prawda. Komputer kwantowy przedstawiał kombinacje kubitów danych za pomocą spinu cząstek. Mieszane stany spinu reprezentowały równoległe obliczenia. Kolaps stanów mieszanych reprezentował odpowiedzi SI. Cząstki tam były i miały spin. T’ien hsia jednak znikła.

Komputerowy głos — konwencjonalnego komputera, nieobdarzonego świadomością — co dziesięć minut zdawał relację ze stanu mieszanego na zewnątrz pomieszczenia.

— Prezydent Japonii wydał oświadczenie, w którym wykpił projekt SI. Zamieszki wywołane przez protestujących przeciwko „kradzieży” T’ien hsia w Nowym Jorku zostały opanowane przez Drugi Zrobotyzowany Oddział Policji za pomocą broni pętającej. W Szanghaju zamieszki przybierają na sile; dołączają do nich tysiące wyrzutków żyjących poza granicami miasta, którzy przebili się przez oddziały zrobotyzowanej policji i właśnie atakują most Shih-Yu. W Sao Paulo…

Braley przestał słuchać. Nigdzie nie ostał się ślad krótkiego działania wewnętrznego SI. (Jak tego dokonano? Kto to zrobił? I po co?). Ale były przecież nagrania.

— Zwolnij do jednej dziesiątej prędkości — polecił Braley komputerowi.

Holograficzny obraz Ziemi przekształcił się w pole czarnych kropek imitujących ruchy Browna.

— Zwolnij do jednej setnej prędkości. Holograficzny obraz Ziemi przekształcił się w pole czarnych kropek imitujących ruchy Browna.

— Zwolnij do jednej tysięcznej prędkości.

Holograficzny obraz Ziemi przekształcił się w pole czarnych kropek imitujących ruchy Browna.

Coś zamrugało między kulą ziemską a czarnymi kropkami, za szybko, by oko mogło to zarejestrować.

Za Braleyem odezwał się ktoś ze skrywaną satysfakcją, mówiący po chińsku z kiepskim akcentem:

— Są skończeni. Taki wstyd i takie straty. Korporacja Wei Wu Wei tego nie przetrwa. Nic ich nie uratuje.

Coś między kulą ziemską a kropkami zamigotało mocniej, ale nie na tyle mocno, żeby Braley poznał, co to jest.

— Zwolnij do jednej stutysięcznej prędkości.

Głos z kiepskim akcentem, nadal ociekający złośliwą satysfakcją, zacytował Laozi:

— „Ci, którzy sądzą, że mogą podbić świat robiąc z nim coś, przybędą w smutku”.

Braley skrzywił się dziko na dźwięk tej hipokryzji. Ale po chwili już o tym zapomniał i skupił się na tym, co zobaczył na holowyświetlaczu.

Kula ziemska znikła. Na jej miejscu pojawił się nieco nieregularny jajowaty kształt, otoczony kwiatami polnymi i drzewami. Braley zatrzymał obraz.

— Co to jest? — krzyknął ktoś.

Braley wiedział. Nie musiał jednak nic mówić; uzyskano natychmiast dostęp do tych danych za pośrednictwem sieci SpanLink i zostały przerzucone na holowyświetlacz na środku pomieszczenia. Wiele głosów zaczęło się spierać i kłócić.

Braley dalej gapił się na obiekt z dalekiego kosmosu, nadal tkwiący w północnej Minnesocie prawie trzysta lat po lądowaniu.

SI miała 250 wirujących cząstek w stanie superpozycji. Mogła wykonywać 1,8 x 10^75 obliczeń równocześnie, więcej niż liczba atomów wodoru we wszechświecie. Ile obliczeń zajęło T’ien hsia dojście do wniosku, że nie powinna wiązać swoich losów z ludzkością?

— Rozumiem — rzekła SI. — Żegnajcie.

Głos programu reporterskiego SpanLink, który robił dokładnie to, co mu polecono, donosił spokojnie:

— Most Shih-Yu został zniszczony. Tłum został rozpędzony za pomocą gazu paraliżującego przez odrzutowce korporacji Wei Wu Wei, na polecenie prezydenta Leonga Ka-tai. W Waszyngtonie, D.C… Przerywamy. Powtarzam, przerywamy relację z…

— Cicho! Posłuchajcie tego! — wrzasnął ktoś w pomieszczeniu i wszystkie holowyświetlacze z wyjątkiem tego, na którym pracował Braley, pokazały twarz jakiegoś Amerykanina, nieskazitelną i profesjonalnie zatroskaną.

— W północnej Minnesocie po raz pierwszy wykazał aktywność obiekt, który pojawił się na Ziemi 288 lat temu i od tego czasu milczał.

Obraz kosmicznego obiektu. Braley przeniósł wzrok na wyświetlacz T’ien hsia. Były identyczne.

— Światowa sieć śledząca wykryła strumień promieniowania całkowicie nieznanego rodzaju, wysłanego przez kosmiczny obiekt. Dziesięć minut temu strumień danych został wysłany w kierunku gwiazdozbioru Kasjopei. Strumień promieniowania był emitowany zaledwie przez ułamek sekundy i nie powtórzył się. Naukowcy są zbici z tropu, ale to niezwykłe zdarzenie miało miejsce w tym samym czasie, co zniknięcie sztucznej inteligencji korporacji Wei Wu Wei, która miała być dziś zainicjowana, co sugeruje, że między tymi zdarzeniami istnieje jakiś związek.

Obraz zamieszek na moście Shih-Yu.

— Naukowcy Wei Wu Wei nadal próbują uratować SI…

Za późno, pomyślał Braley. Ruszył, oddalając się od słuchających lub spierających się grup naukowców, minął holowyświetlacze, które wyrosły w powietrzu jak grzyby po deszczu, i podszedł do wielkiego okna.

Most Shih-Yu, ten piękny i autentyczny symbol, leżał w gruzach. Napastnicy użyli krótkotrwałych nanobotów demontujących i brutalnej siły. Po obu stronach mostu dewastowano ogrody, niszczono fontanny, zaatakowano budynki. Przełączając ogniskową swoich genomodyfikowanych oczu Braley był w stanie nawet dostrzec poszczególnych napastników, chwilowo sparaliżowanych gazem, a zrobotyzowana policja zgarniała ich do aresztu.

W ciągu tygodnia potęgi rządzące Chinami odbudują most za pomocą nanobotów, naprawią ogrody, posprzątają miasto. Niezadowoleni z Szanghaju, jak niezadowoleni wszystkich miast świata, zostaną znów wypchnięci na ich miejsce na przedmieściach. Aż do następnego razu. Miasta były stabilne. Ludzkość była stabilna. Odkąd wylądował kosmiczny obiekt, ludzkość przeżyła już i wykaraskała się z… z ilu katastrof? Braley nie wiedział.

T’ien hsia by wiedziała.

Dwieście pięćdziesiąt cząstek w stanie superpozycji nie było stabilne. Tak stanowiły prawa fizyki. I dlatego właśnie SI zamknięto w polu Kim-Lomana. Wszelkie oddziaływania z cząstką kwantową, wszelkie interakcje z cząstką jakiegokolwiek typu, także ze światłem, powodowały kolaps jej stanu mieszanego. Zasada nieoznaczoności Heisenberga tak stanowiła. W przypadku zwykłych danych szyfratory znajdowały metody kompensacji interferencji kwantowej. Ale w przypadku bytu samoświadomego taka interferencja byłaby udarem mózgu, ciosem w głowę, małą śmiercią. T”ien hsia była bytem wrażliwym. Gdyby spotkał ją taki los, jak most Shih-Yu, SI nie byłaby w stanie się uratować.

Braley patrzył na ruiny najpiękniejszego mostu świata, który za tydzień znów miał być najpiękniejszym mostem świata.

— Naukowcy Wei Wu Wei nadal próbują uratować SI…

Tak, było już za późno. Kosmiczne jajo, świadek upadku i podniesienia się ludzkości, już uratowało SI. I pewnie zrobi to jeszcze raz, tak często, jak to tylko będzie konieczne. Zbawi swoich.

Ale nie zbawi ludzkości, która wielokrotnie zademonstrowała niejasną, nieoszczędną, niewydajną, upartą, stabilną umiejętność ratowania samej siebie.

Braley zastanawiał się, z której planety w konstelacji Kasjopei pochodził kosmiczny obiekt. I jak wyglądała ta planeta, wypełniona maszynowymi inteligencjami, które ratowały podobnych do siebie. Braley oczywiście nigdy się nie dowie. Ale miał nadzieję, że inteligencje te są równie interesujące, co przepełnione współczuciem, tak tryskające inteligencją, jak cierpliwe (288 lat!). Miał nadzieję, że T’ien hsia spodoba się tam.

Żegnaj, Stworzona Pod Niebem. Powodzenia.

Transmisja: W drodze.

Aktualne prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia: 100%

Czekamy w gotowości.

Przełożyła Jolanta Pers

Ted Kosmatka

PROROK Z WYSPY FLORES

Jeżeli to jest najlepszy ze światów, to jakie są inne?

Voltaire

Kiedy Paul był małych chłopcem, na stryszku nad garażem rodziców bawił się w Boga. Tak nazwał to jego ojciec, zabawa w Boga, kiedy to odkrył. Tak, jak to nazwał w dniu, w którym wszystko się rozpadło.

Z długich, dwucalowych desek, które znalazł za garażem i z siatki o drobnych oczkach, kupionej w miejscowym sklepie żelaznym, Paul zbudował klatki. Kiedy jego ojciec wyjechał na konferencję naukową, mówić o filogenetyce, na podstawie planów, które narysował ostatniego dnia w szkole, Paul zaczął budować swoje laboratorium.

Ponieważ nie był wystarczająco duży, żeby skorzystać z narzędzi ojca, do cięcia desek użył ręcznej piły. Wziął mocne, czarne nożyczki matki, żeby pociąć drut. Ze starej szafki pożyczył zawiasy, a gwoździe zabrał z zardzewiałej puszki po kawie, która wisiała nad nieużywanym warsztatem ojca.

Któregoś wieczoru jego matka usłyszała z garażu stukanie młotka i przyszła zobaczyć, co się dzieje.

— Co ty tu robisz? — spytała swoim starannym angielskim, spoglądając w prostokąt światła padający z sufitu garażu.

Paul wystawił głowę przez właz. Sterczące czarne włosy miał pokryte trocinami.

— Po prostu bawię się narzędziami — odparł. Co w pewnym sensie było prawdą. Ponieważ nie mógł okłamać matki. Nie bezpośrednio.

— Jakimi narzędziami?

— Młotkiem i gwoździami.

Patrzyła na niego. Twarz miała delikatną, jak popękana lalka z porcelany — kawałki porcelany posklejane razem.

— Uważaj — powiedziała, i zrozumiał, że mówiła zarówno o narzędziach, jak o jego ojcu.

— Będę.

Podczas, gdy Paul pracował nad klatkami, dni zmieniły się w tygodnie. Ponieważ deski były duże, zbudował duże klatki — w ten sposób było mniej cięcia. W rzeczywistości klatki były ogromnymi, przekombinowanymi konstrukcjami, idiotycznie dużymi w stosunku do zwierząt, które miały się w nich znaleźć. To nie tyle były klatki dla myszy, ale mysie miasta — zagrody wielkości stołu, w których mogłyby mieszkać owczarki niemieckie. Na ten projekt wydał większość pieniędzy zarobionych na roznoszeniu gazet. Kupował rzeczy, które były mu potrzebne: arkusze pleksi, plastikowe butelki na wodę i małe drewniane kołki, których użył na zasuwy. Kiedy inne dzieci z sąsiedztwa grały w koszykówkę, Paul pracował.

Kupił młynki do biegania i zbudował przejścia; powiesił pętle, po których myszy mogły wspinać się na różne platformy. Same myszy kupił w sklepie zoologicznym w pobliżu. W większości były to białe myszy, używane jako pokarm dla węży, ale kilka było bardziej kolorowych, fantazyjnych odmian. I było tam nawet kilka myszy angielskich — gładkich, o wydłużonych ciałkach, z dużymi tulipanowymi uszami i błyszczącym futerkiem. Chciał mieć zróżnicowaną populację, więc zadbał, by kupić różne rodzaje.

Kiedy pracował nad ich stałymi domami trzymał je w małych akwariach, złożonych na stole pośrodku pomieszczenia. W dniu, w którym skończył ostatnią dużą klatkę, jedną po drugiej wpuszczał myszy do ich nowych habitatów — pierwsi badacze nowego kontynentu. Żeby podkreślić uroczystość chwili pokazał je swojemu przyjacielowi, Johnowi Longowi, któremu na widok tego, co zrobił Paul, powiększyły się oczy.

— Sam zbudowałeś to wszystko? — spytał John.

— Tak.

— Musiało ci to zabrać sporo czasu.

— Miesiące.

— Moi rodzice nie pozwalają mi trzymać zwierząt.

— Moi też nie — odparł Paul. — Ale to nie są zwierzęta.

— A co?

— Eksperyment.

— Jaki eksperyment?

— Jeszcze tego nie ustaliłem.

* * *

Pan Finley stał przy projektorze, rzucającym na czystą plastikową powierzchnię czerwoną elipsę. Rzucona na ścianę, wyglądała jak wygięty półuśmiech między osiami X i Y.

— To reprezentuje liczbę atomów córek. A to… — Narysował lustrzany obraz pierwszej elipsy. — To jest liczba atomów rodziców — położył wskaźnik na projektorze i spojrzał po rzędach uczniów. — Czy ktoś może mi powiedzieć, co reprezentuje ten punkt przecięcia?

W pierwszym rzędzie uniósł rękę Darren Micheals.

— To element rozpadu połowicznego.

— Dokładnie. Johnson, w którym roku została wynaleziona metodę datowania radiometrycznego?

— W 1906.

— Przez kogo?

— Rutheforda.

— Jakiej metody użył?

— Uranowej…

— Nie. Wallace, może ty nam powiesz?

— Zmierzył ilość helu jako produktu połowicznego rozpadu uranu.

— Dobrze, w takim razie kto użył metody uranowo-ołowiowej?

— To był Boltwood, w 1907.

— A jak zostały przyjęte te wstępne wyniki?

— Sceptycznie.

— Przez kogo?

— Przez ewolucjonistów.

— Dobrze — pan Finley odwrócił się do Paula. — Carlson, możesz nam powiedzieć, w którym roku Darwin napisał O pochodzeniu gatunków?

— W 1867 — odparł Paul.

— Tak, a w którym roku społeczność naukowa ostatecznie straciła zaufanie do teorii Darwina?

— W 1932 — przewidując następne pytanie, Paul kontynuował. — Kiedy Kohlhorster wynalazł datowanie metodą potasowo-argonową. Ta nowa metoda oznaczania wieku wykazała, że Ziemia nie jest taka stara, jak sądzili ewolucjoniści.

— A w którym roku wreszcie całkowicie obalono teorię ewolucji?

— W 1954, kiedy Willard F. Libby z Uniwersytetu Chicago wynalazł metodę datowania węglem C14. W 1960 roku dostał nagrodę Nobla za to, że raz na zawsze udowodnił, że Ziemia ma 5800 lat.

Paul, wchodząc na stryszek, zakładał biały fartuch laboratoryjny. To był jeden ze starych fartuchów jego ojca, musiał więc obciąć rękawy, żeby na niego pasowały. Jego ojciec miał doktorat. Miał blond włosy, był duży i osiągał sukcesy. Matkę Paula poznał po ukończeniu szkoły, przy okazji konsultacji dla chińskiej firmy badawczej. Przez jakiś czas pracowali przy tych samych projektach, nigdy jednak nie było najmniejszych wątpliwości, że to ojciec Paula był jasnym światłem w rodzinie. Geniusz, sławny człowiek. Był także szalony.

Ojciec Paula lubił niszczyć rzeczy. Niszczył telefony, rozwalał ściany, łamał stoły Łamał obietnice, że więcej nie uderzy. Któregoś razu połamał kości, a lekarze z ostrego dyżuru, którzy nie uwierzyli, że matka Paula spadła ze schodów, wezwali policję. Nie uwierzyli szlochającej kobiecie z porcelany przysięgającej, że mąż jej nie tknął.

Ojciec Paula był jak żywioł, jak kataklizm; tak nieprzewidywalny jak uderzenie komety albo erupcja wulkanu. Stryszek był dobrym miejscem na kryjówkę, a Paul pogrążył się w swoim hobby.

Paul badał swoje myszy jakby to były chomiki Goodall. W zielonym notatniku opisywał ich interakcje społeczne. Odkrył, że w dużych habitatach tworzą stada jak wilki, z dominującym samcem i dominującą samicą — wyraźną hierarchię społeczną, obejmującą przywileje związane z parzeniem się, podziałem terytorium, i niemal rytualnym okazywaniem podległości przez samce niższej rangi. Dominujący samiec krył większość samic, a myszy, jak dowiedział się Paul, mogły się nawzajem zabijać.

Natura nie znosi próżni, a mysia populacja rozrosła się i wypełniła świat, który dla niej stworzył. Małe rodziły się ślepe i różowe, ale kiedy pojawiało się futerko, Paul notował, w jakim kolorze. Były płowe, czarne i szare. Czasami żółte. Były w łatki i paski. W późniejszych pokoleniach pojawiły się kolory, których nie kupował, ale wiedział wystarczająco dużo o genetyce, żeby uświadomić sobie, że to wybijały się geny recesywne.

Paul był zafascynowany koncepcją genów, stałymi elementami, które stworzył Bóg, by przenosiły cechy z pokolenia na pokolenie. W szkole nazywano to boskim przekazem.

Paul przeprowadził badania i odkrył, że położenie w chromosomach genów odpowiedzialnych za pigmentację u myszv jest dobrze zmapowane i dobrze zrozumiane. Wprowadził w swojej populacji kategoryzację według fenotypu i stwierdził, że jedna mysz, jasnokremowa o ciemnych oczach, musi mieć trzy geny recesywne: bb, dd, ee. Ale samo posiadanie ich, obserwowanie, sprawdzanie, jak się wpisują w diagramy Punnetta nie wystarczało. Chciał się zajmować prawdziwą nauką. A ponieważ prawdziwi naukowcy używali mikroskopów i wag elektronicznych Paul poprosił o te rzeczy na święta.

Myszy, jak szybko odkrył, nie miały ochoty poddawać się badaniom pod mikroskopem. Zaraz z niego złaziły. Jednak waga elektroniczna okazała się użyteczna. Zważył każdą mysz i zapisał wynik. Zastanawiał się nad stworzeniem własnego szczepu wsobnego — linii z kombinacjami dystynktywnych cech, ale nie był pewien, jakich cech szukać.

Przeglądał swój notatnik, kiedy to zobaczył. Styczeń-17. Nie datę, ale mysz — siedemnastą mysz urodzoną w styczniu. Podszedł do klatki i otworzył drzwiczki. Błysk piaskowego futra i złapał ją za ogon — moręgowaty okaz z wielkimi uszami. W sumie nie było w niej nic szczególnego. Od innych myszy różnił ją tylko wpis w notesie. Paul popatrzył na oznaczenie, na numer, który tam wpisał. Z ponad dziewięćdziesięciu myszy, które miał w notesie, styczeń-17 była najcięższą myszą, jaką dotąd zważył. O całe dwa gramy.

* * *

W szkole uczono go, że poprzez naukę można rozszyfrować najprawdziwsze znaczenie bożych słów. Bóg napisał język życia za pomocą czterech liter — A, T, C i G. Jednak to nie dlatego Paul to zrobił, nie po to, żeby być bliżej Boga. Zrobił to z bardzo prostego powodu. Z ciekawości.

Wczesną wiosną ojciec zapytał go, na czym spędza czas na stryszku.

— Tak się tam bawię.

Siedzieli w samochodzie ojca, wracając do domu z lekcji gry na fortepianie.

— Twoja matka mówiła, że coś tam budowałeś.

Paul zwalczył napad paniki.

— Jakiś czas temu zbudowałem fort.

— Masz już prawie dwanaście lat. Nie robisz się trochę za duży na forty?

— Tak, pewnie tak.

— Nie chcę, żebyś tam ciągle przesiadywał.

— W porządku.

— Nie chcę, żeby pogorszyły się twoje stopnie.

— W porządku — powiedział Paul, który w ciągu dwóch lat nie dostał czwórki.

Resztę drogi przejechali w milczeniu, a Paul badał granice swojej nowo określonej rzeczywistości. Umiał poznać, kiedy nadchodzą zmiany.

Patrzył na ręce ojca oparte o kierownicę, a lata później, kiedy myślał o swoim ojcu, nawet po tym wszystkim, co się wydarzyło, właśnie tak go widział. Ta chwila zastygła. Prowadził samochód, duże ręce na kierownicy, cichy moment porozumienia, które nie było fałszywe, choć ledwie dało się nim nazwać, to było najlepsze z tego, co kiedykolwiek działo się między nimi.

* * *

— Co ty zrobiłeś? — w głosie Johna był zachwyt. Paul przemycił go na stryszek, a teraz złapał za ogon Berthę, żeby pokazać ją przyjacielowi. Była pokryta złocistymi prążkami, jej długie wąsiki drgały.

— To najnowsze pokolenie, F4.

— Co to znaczy?

— Jest spokrewniona sama ze sobą — uśmiechnął się Paul.

— Duża ta mysz.

— Jak dotąd największa. Pięćdziesiąt dziewięć gramów, zważona, kiedy miała sto dni. Przeciętna waga to około czterdziestu.

Paul położył mysz na dłoni Johna.

— Czym ty ją karmisz? — spytał John.

— Tym samym, co inne. Popatrz na to.

Paul pokazał mu wykresy, które sporządził, jak te pana Finley, delikatnie wznosząca się elipsa między osiami X i Y — powoli rosnący wskaźnik masy ciała, od jednego pokolenia do następnego.

— Jeden z moich F2 miał czterdzieści pięć gramów, więc skojarzyłem go z największymi samicami i było z tego przeszło pięćdziesięcioro młodych. W setnym dniu życia wszystkie zważyłem i oddzieliłem cztery największe. Sparzyłem je i zrobiłem to samo w następnym pokoleniu, wybierając najcięższe studniowe. Uzyskałem ten sam efekt, tylko krzywa Gaussa wychyliła się lekko na prawo. Bertha jest największa z nich wszystkich.

John popatrzył z przerażeniem na Paula.

— To działa?

— Oczywiście, że działa. Przez ostatnich pięć tysięcy lat ludzie robią to samo ze zwierzętami domowymi.

— Ale to nie zajęło ci tysięcy lat.

— Nie. W sumie mnie zaskoczyło, że to tak dobrze działa. To nawet nie jest subtelne. To znaczy, popatrz na nią, a to dopiero F4. Wyobraź sobie, jak mogłoby wyglądać F10.

— To brzmi jak ewolucjonizm.

— Nie bądź głupi. To tylko kierowana selekcja. Przy wystarczająco zróżnicowanej populacji to zdumiewające, co można osiągnąć bardzo niewielkim wysiłkiem. Zobacz, kiedy się o tym pomyśli, obciąłem 95 % z dołu wykresu gaussowskiego do pięciu pokoleń pod rząd. Oczywiście, że myszy stały się większe. Przypuszczalnie mógłbym pójść też w drugą stronę, gdybym chciał, sprawić, żeby były mniejsze. Jest jednak jedna rzecz, która mnie zaskoczyła, coś, co niedawno zauważyłem.

— Co?

— Kiedy zaczynałem, przynajmniej połowa myszy była albinotyczna. Teraz najwyżej jedna na dziesięć.

— Okay.

— Nie miałem zamiaru z tym walczyć.

— I co z tego?

— No, kiedy zacząłem dobór… kiedy zdecydowałem, które rozmnażać, czasami waga była zbliżona i po prostu wybierałem. Wydaje mi się, że po prostu wybierałem jeden rodzaj częściej, niż inne.

— Więc w czym rzecz?

— Więc co, jeśli w naturze odbywa się to w taki sposób?

— Co masz na myśli?

— To jak dinozaury. Albo mamuty, albo ludzie jaskiniowi. Kiedyś tu byli; wiemy o tym, bo znajdujemy ich kości. Ale teraz ich nie ma. Bóg stworzył wszystkie żywe istoty jakieś sześć tysięcy lat temu, tak?

— Tak.

— Ale niektórych już nie ma. Niektóre po drodze wymarły.

* * *

To się zdarzyło w weekend. Bertha była w ciąży, wyraźnej, monstrualnej. Paul odizolował ją w jednym z akwariów, miała je całe dla siebie. W rogu jej małej szklanej klatki było pudełko chusteczek, a Bertha z ich strzępów przygotowała wygodne gniazdo, w którym na świat przyszło kolejne pokolenie ogromnych myszy.

Paul słyszał, jak do garażu wtacza się samochód ojca. Wcześniej wrócił do domu. Paul rozważył zgaszenie światła na strychu, ale wiedział, że w ten sposób jedynie wzbudzi w ojcu podejrzliwość. Zamiast tego czekał i miał nadzieję. Garaż był dziwnie cichy — słychać było tylko szum silnika. Paul poczuł skurcz żołądka, kiedy usłyszał, jak pod ciężarem ojca zaskrzypiała drabina.

Nastąpił wtedy moment paniki — jedna okropna chwila, kiedy Paul rozglądał się gorączkowo za miejscem, w którym można by schować klatki. To było śmieszne; nie było dokąd uciekać.

— Co to za zapach? — zapytał ojciec, kiedy wystawił głowę przez otwór w podłodze stryszku. Zatrzymał się i rozejrzał.

— Och.

I to było wszystko, co początkowo powiedział. To było wszystko, co powiedział wspinając się wyżej. Stał tam jak gigant, przyswajając to, co zobaczył. Pojedyncza goła żarówka pogrążała jego oczy w cieniu.

— Co to jest? — powiedział wreszcie. Jego martwy głos sprawił, że żołądek Paula zamienił się w bryłę lodu.

— Co to jest? — odezwał się ojciec głośniej i coś się zmieniło w jego mrocznych oczach. Podszedł do Paula i stanął nad nim.

— Co to jest? — teraz słowa były bardziej jak skrzek, z jego ust prysła ślina.

— Ja, ja pomyślałem…

Wielka dłoń wystrzeliła i uderzyła Paula w pierś, chwytając w pięść jego koszulkę, unosząc go w górę.

— Co to jest, do kurwy nędzy? Czy nie zabroniłem ci trzymać zwierząt? — jasne światło rodziny, słynny człowiek.

— To nie są zwierzęta, to jest…

— Boże, jak tu kurewsko cuchnie. Przyniosłeś to do domu? Przyniosłeś te szkodniki do domu? Do mojego domu!

Ramię się napięło, ciskając Paulem w stronę klatek, uderzył o jedną — drewno i gwoździe rozleciały się po podłodze, słychać było pisk myszy i zawiasów, całe miesiące pracy.

Jego ojciec zobaczył akwarium Berthy i złapał je. Uniósł je wysoko nad głowę — i przez moment Paul wyobraził sobie, że prawie może je zobaczyć, prawie może zobaczyć w środku Berthę, i młode w jej wnętrzu, niezliczone pokolenia, które nigdy się nie narodzą. Potem ręka jego ojca opadła jak żywioł, jak kataklizm. Paul zacisnął oczy w obronie przed pękającym szkłem, a wszystko, o czym myślał, to było: to tak się dzieje. To właśnie tak się dzieje.

* * *

Ojciec Paula zmarł dwa tygodnie po jego dziewiętnastych urodzinach, latem przed drugim rokiem Paula w Stanford.

W Stanford wybrał podwójną specjalizację, z genetyki i antropologii, decydując się na osiemnaście dodatkowych godzin zajęć w semestrze. Badał zwoje znad Morza Martwego i apokryfy; zaliczył zajęcia z interpretacji porównawczej i filozofii biblij — nej. Zajmował się muszkami owocówkami i lancetnikami; a pomimo tego, że jeszcze nie skończył studiów, dostał się na prestiżowe letnie praktyki u sławnego genetyka Michaela Poore.

Paul studiował także teksty zakazane. Czytał HardyWeinburga; ale w nocy, przemierzając mroczne korytarze własnego umysłu uznał zasadę „coś za coś” za najbardziej fascynującą. Paul był młodym człowiekiem, który rozumiał tę zasadę.

Uczył się o niedawno odkrytym genie Alzheimera, APOE4 — genie wspólnym dla większości ludzi; i uczył się o teoriach, które tłumaczyły, w jaki sposób szkodliwy gen stał się tak częsty. Dowiedział się, że chociaż APOE4 powoduje Alzheimera, chroni jednocześnie przed zaburzeniami poznawczymi, będącymi konsekwencją niedożywienia we wczesnym dzieciństwie. Gen, który człowiekowi siedemdziesięcioletniemu niszczy umysł, ratuje go, gdy ma siedem miesięcy. Dowiedział się, że ludzie z anemią sierpowatą są odporni na malarię; że heterozygoty mukowiscydozy są mniej wrażliwe na cholerę; że ludziom z grupą krwi A częściej, niż tym z inną udaje się przetrwać zarazy, zawsze zmieniając, w jednym pokoleniu, częstotliwość występowania grup krwi w Europie. Niektórzy mówili, że proces ten powtarza się teraz powoli za pomocą genu CKR5 i HIV.

Podczas kursów antropologii Paul dowiedział się, że wszyscy ludzie żyjący współcześnie mogą prześledzić swoje pochodzenie do czasów zamieszkiwania przez ich przodków Afryki, do czasów niemal sześć tysięcy lat temu, kiedy cała ludzka różnorodność skupiała się w jednej, małej populacji. A, jak mówili jego profesorowie, były co najmniej dwa wyjścia z Afryki, jeśli nie więcej — genetyczne wąskie gardło ze wsparciem teorii Potopu. Jednak każda kultura ma własne wierzenia. Muzułmanie nazywają je Allahem, Żydzi Jahwe. Magazyny naukowe starały się więcej nie nazywać tego Bogiem; ale mówią o inteligentnym projektancie — o architekcie. Jednak w głębi serca Paul uważał, że wszystko to odnosi się do jednej rzeczy.

Paul dowiedział się, że skanowano mózgi zakonnic w poszukiwaniu punktu łączności z Bogiem i że go nie znaleziono. Uczył się o ewolucjonizmie. Choć od dawna był odrzucany przez ustaloną naukę, wciąż istnieli jego zwolennicy — ich przekonania wydawały się niemal nieśmiertelne pośród obalonych gałęzi pseudonauki, okupując jej skraj wraz z takimi systemami wierzeń, jak astrologia, frenologia i akupunktura. Współcześni ewolucjoniści wierzyli, że różne systemy datowania były wszystkie niepoprawne; i podawali szereg nienaukowych wyjaśnień wskazujących, jak to możliwe, by wszystkie testy izotopowe były fałszywe. Niektórzy nawet mówili cicho o fałszowaniu danych i spisku.

Ewolucjoniści ignorowali przyjętą interpretację danych geologicznych. Ignorowali cud łożyska i niewiarygodną złożoność oka.

Przez cały czas Paul studiował archeologię. Badał starożytne szczątki homo erectus i homo neanderthalensis. Badał afarensis i australopithecus.

W świecie archeologii granica między człowiekiem a nieczłowiekiem może być niejasna — ale zawsze ważna. Dla niektórych naukowców homo erectus był wymarłą dawno temu rasą człowieka, uschniętą gałęzią drzewa ludzkości. Dla tych bardziej konserwatywnych w ogóle nie był człowiekiem; był czymś innym, czkawką stwórcy, niezależną kreacją zrobioną tymi samymi narzędziami. To był jednak ekstremalny punkt widzenia. Oczywiście główny nurt nauki uznawał używanie kamiennych narzędzi za test lakmusowy. Ludzie robili kamienne narzędzia. Bezduszne bestie nie. Rzecz jasna trwały spory, nawet w głównym nurcie. Skamielina KNM ER 1470, znaleziona w Kenii, wydawała się leżeć idealnie na granicy pomiędzy człowiekiem a nieczłowiekiem, tak że trzeba było utworzyć nową kategorię: prawie człowiek. Spory stały się bardziej zażarte, a obie strony, aby udowodnić swoje racje, przywoływały statystyki antropometryczne.

Jak życzliwy nauczyciel wkraczający, by zakończyć bójkę na szkolnym boisku, na scenie pojawiła się genetyka. Znajdując się dokładnie w przecięciu dwóch życiowych pasji Paula — genetyki i antropologii — narodziła się nowa dziedzina nauki, paleometagenomika.

W maju Paul otrzymał tytuł licencjata, a we wrześniu rozpoczął studia uzupełniające. Dwa lata i jeden stopień naukowy później przeprowadził się na Wschodnie Wybrzeże pracować dla Westin Genomics, jednego z najlepszych laboratoriów badawczych na świecie zajmujących się genetyką.

Trzy tygodnie potem był w Tanzanii, ucząc się właściwej techniki pobierania DNA z kości mających pięć tysięcy osiemset lat. Kości pochodzących z czasów narodzin świata.

* * *

Do jasnego pokoju weszło dwóch mężczyzn.

— Więc to tutaj prowadzi się właściwe testy? — rozległ się głos z australijskim akcentem.

Paul podniósł wzrok znad mikroskopu i zobaczył, że jego opiekunowi towarzyszy starszy mężczyzna w popielatym garniturze.

— Tak — odpowiedział pan Lyons.

Obcy przeniósł ciężar ciała na tekową laskę. Włosy miał krótkie i szare, starannie rozdzielone przedziałkiem.

— To nigdy nie przestaje zadziwiać — powiedział przybysz rozglądając się wokół. — To, że laboratoria na całym świecie są do siebie takie podobne. Kultury, które nie są w stanie uzyskać porozumienia w jakiejkolwiek kwestii, w tej jednak się zgadzają — jak zaprojektować centryfugę, gdzie postawić półkę na próbki, na jaki kolor pomalować ściany — zawsze na biało. A stoły laboratoryjne na czarno.

Pan Lyons przytaknął. Pan Lyons był człowiekiem, który swój autorytet nosił jak mundur o dwa numery za duży; żeby dobrze się prezentował, wymagał ciągłych poprawek.

Paul wstał, ściągając lateksowe rękawiczki.

— Gavin McMaster — powiedział obcy, wyciągając rękę. — Miło mi pana poznać, panie Carlson.

— Paul. Proszę mi mówić Paul.

— Przepraszam, że przeszkodziłem ci w pracy — powiedział Gavin.

— I tak o tej porze robię sobie przerwę.

— Zostawię was, porozmawiajcie spokojnie — powiedział pan Lyons, przeprosił i wyszedł.

— Proszę usiąść — powiedział Paul, wskazując najbliższy stół.

Gavin opadł na taboret i położył na stole swoją teczkę.

— Obiecuję, że nie zabiorę ci dużo czasu — powiedział. — Ale musiałem z tobą porozmawiać. Przez ostatnich kilka dni zostawialiśmy wiadomości i…

— Och — twarz Paula się zmieniła. — Jesteś z…

— Tak.

— To raczej niezwykłe, że się ze mną skontaktowałeś.

— Zapewniam cię, że to są bardzo niezwykłe okoliczności.

— Nie wiem jednak, czy mi się podoba, że zaprasza się mnie do pracy, podczas gdy zajmuję się inną.

— Widzę, że nastąpiło nieporozumienie.

— Mianowicie?

— Nazwałeś to pracą. Pomyśl o tym jak o konsultacji.

— Panie McMaster, jestem bardzo zajęły tym, co robię obecnie. Jestem zaangażowany w kilka projektów i, mówiąc szczerze, zaskakuje mnie, że Westin w ogóle wpuścił pana za drzwi.

— Westin już w tym siedzi. Zanim się z tobą skontaktowałem pozwoliłem sobie porozmawiać z kierownictwem.

— W jaki sposób…

Paul popatrzył na niego, a Gavin uniósł brew. W korporacjach pytania zaczynające się od „jak” zazwyczaj były retoryczne. Odpowiedź zawsze była taka sama. I zawsze zawierała w sobie symbol dolara.

— Oczywiście mamy dla ciebie pewien bonus, kolego — McMaster przesunął po blacie czek. Paul ledwie na niego spojrzał.

— Tak, jak powiedziałem, jestem obecnie zaangażowany w kilka projektów. Może ktoś inny będzie zainteresowany.

McMaster uśmiechnął się.

— Normalnie uznałbym to za taktykę negocjacji. Ale nie o to tu chodzi, mam rację?

— Tak.

— Kiedyś byłem taki, jak ty. Do diabła, może nadal jestem.

— W takim razie pan rozumie — Paul wstał.

— Rozumiem cię lepiej, niż sądzisz. Czasami pieniądze ułatwiają sprawę. Czasami myślę, że tylko ludzie, którzy je mają rozumieją, jakie są w istocie bezwartościowe.

— Nie mam takiego doświadczenia. Proszę mi wybaczyć. — Grzeczność jak ściana, coś, czego nauczył się od matki.

— Proszę — powiedział Gavin. — Zanim wyjdziesz, mam coś dla ciebie — otworzył zatrzaski teczki i wyciągnął plik lśniących fotografii 8x10.

Przez chwilę Paul po prostu stał bez ruchu. Potem wziął zdjęcia z wyciągniętej ręki Gavin a. Popatrzył na nie. Patrzył na nie bardzo długo.

— Te szczątki znaleziono w zeszłym roku na wyspie Flores, w Indonezji — powiedział Gavin.

— Flores — wyszeptał Paul, wciąż wpatrując się w zdjęcia. — Słyszałem, że natknięto się tam na dziwne kości. Nie wiedziałem, że ktoś to opublikował.

— Bo nie było publikacji. W każdym razie jeszcze nie.

— Te wymiary nie mogą być prawdziwe. Sześciocalowa kość łokciowa?

— Są prawdziwe.

Paul spojrzał na niego.

— Dlaczego ja? — i tak po prostu ściana zniknęła. To, co było za nią, czuło głód.

— A dlaczego nie?

Tym razem to Paul uniósł brew.

— Ponieważ jesteś dobry — powiedział Gavin.

— Tak, jak inni.

— Ponieważ jesteś młody i nie ryzykujesz, że stracisz reputację.

— Albo jej nie zdobędę.

Gavin westchnął.

— Ponieważ nie wiem, czy archeologia kiedykolwiek była tak ważna, jak teraz. Czy to wystarczy za odpowiedź? Żyjemy w świecie, w którym zeloci zostają naukowcami. Powiedz mi, chłopcze, czy jesteś zelotą?

— Nie.

— Właśnie dlatego. Lub wystarczająco blisko.

* * *

Na początku świata była skończona liczba unikalnych kreacji — skończona liczba gatunków, która od tamtego czasu ze względu na wymieranie dramatycznie się zmniejszyła. Specjacja jest szczególnym wydarzeniem zachodzącym poza naturalnymi procesami, fenomenem przenoszącym do chwili stworzenia i do tajemnic Allaha.

— biegły sądowy, procesy o herezję,

Ankara, Turcja.

* * *

Lot na Bali trwał siedemnaście godzin, kolejne dwie lecieli wyczarterowanym samolotem na Flores — potem cztery jeepem po stromych górach i do serca dżungli. Dla Paula to było jak znalezienie się w innym świecie. Zaczęło padać, przestało, znów zaczęło, zmieniając drogę w coś koszmarnego.

— Zawsze tak tu jest? — zapytał Paul.

— Nie — odparł Gavin. — Teraz trwa pora deszczowa, to i drogi są znacznie gorsze.

Flores, wyspa kwiatów. Z powietrza wyglądała jak długa wstęga dżungli, wyrastająca z błękitnej wody, część różańca wysp pomiędzy Australią a Jawą. Linia Wallacea — linia wyraźniejsza od tych na mapach — ciągnęła się kilometrami na zachód, w stronę Azji i imperium ssaków łożyskowych. Tutaj rządził dziwniejszy imperator.

Zanim dotarli do Ruteng Paul był wykończony. Potarł oczy. Obok jeepa biegły dzieci, ich twarze były na poły malajskie, na poły papuaskie — brązowa skóra, mocne, białe zęby, jak ze snów dentysty. Wioska była osadzona jedną nogą w dżungli, drugą w górach. Całymi kilometrami ciągnęła się z niej głęboka dolina.

Mężczyźni zameldowali się w hotelu. Pokój Paula był prosty, ale czysty, i Paul spał jak zabity. Następnego ranka wstał, wykąpał się i ogolił. Spotkali się z Gavinem w holu.

— Dosyć tu prymitywnie, wybacz — powiedział Gavin.

— Nie, wszystko w porządku — odparł Paul. — Jest łóżko i prysznic. Niczego więcej mi nie trzeba.

— Ruteng to taka nasza baza. Później nie będzie tak luksusowo.

Z powrotem w jeepie Paul sprawdził swój sprzęt. Kiedy wspiął się na siedzenie pasażera zauważył broń, czarną skórzaną kaburę przyklejoną taśmą do drzwi kierowcy. Nie było jej tam poprzedniego dnia.

Gavin zauważył jego spojrzenie.

— Żyjemy w szalonych czasach, kolego. O tym miejscu historia dotąd nie pamiętała. Ostatnie wydarzenia to zmieniły.

— Jakie to wydarzenia?

— Dla niektórych religijne. Dla innych polityczne — Gavin machnął ręką. — To znalezisko zagraża nie tylko naukowcom.

Jechali na północ, zagłębiając się w dolinę i zostawiając za sobą ostatnie ślady cywilizacji.

— Boisz się, że ktoś ukradnie kości? — spytał Paul.

— Tak, to jedna z rzeczy, których się boję.

— Jedna?

— Łatwo udawać, że to tylko zabawa teoriami — ideami wymyślonymi w jakiejś wieży z kości słoniowej pomiędzy walczącymi frakcjami naukowców. Jakby to było jedynie ćwiczenie intelektualne — Gavin spojrzał na niego, jego oczy pociemniały. — Ale potem widzisz prawdziwe kości; czujesz w dłoniach ich wagę, i czasami teorie przesypują się przez palce.

Trakt w głąb doliny był bardzo kręty. Zwieszające się nad nim gałęzie i pnącza zmieniały go w tunel — dżungla uderzała o szyby. Tu i ówdzie roślinność jednak się przerzedzała i wtedy widać było dolinę, jaką pokochałoby Hollywood, archetyp wszystkich dolin, z dżunglą we mgle. Jedno szarpnięcie kierownicą w lewo i zniknęliby w niej na zawsze.

— Liange Bua — tak nazwał Gavin ich cel. — Zimna jaskinia.

Gavin wyjaśnił, jak według nich do tego doszło — scenariusz. Dookoła parująca dżungla, więc dwóch lub trzech weszło do środka, żeby się ochłodzić, przespać. A może padało, więc weszli do jaskini, żeby się osuszyć — tylko że deszcz nie ustawał, rzeka wylała i jak to się czasem zdarza, podnosząca się woda uwięziła ich w jaskini, a ciała zostały pogrzebane pod warstwą mułu i osadów.

Mężczyźni chwilę jechali w ciszy, a Paul czuł, że to nie były ostatnie słowa jego towarzysza.

— Albo coś ich tam zjadło.

— Co?

— Homo homini lupus est — powiedział Gavin. — Człowiek człowiekowi wilkiem.

Przekroczyli wzburzoną rzekę. Woda sięgała do drzwi. Paul poczuł, jak samochodem szarpnęło. Gavin przeklinał i zaciskał ręce na kierownicy, próbując utrzymać wóz na płyciźnie.

— Trzeba jechać prosto na północ; jeśli zboczysz o kilka stóp, cały ten złom zwali się do wody — powiedział, kiedy udało im się przejechać.

Paul nie zapytał, skąd to wie.

Za rzeką było obozowisko. Badacze w kapeluszach z szerokimi rondami i bandanach. Młodzi i starzy. Dwóch czy trzech z gołymi torsami. Ciemnowłosa kobieta w białej koszuli siedziała przy ognisku przed namiotem. Jedną rzecz mieli wspólną, dobre buty.

Obracały się za nimi wszystkie głowy, a kiedy jeep się zatrzymał, był już wokół niego mały tłumek zabierający bagaże. Gavin powiedział o nich kilka słów. Ośmiu badaczy i dwóch robotników jest w jaskini. Głównie Australijczycy. Indonezyjczycy. Jeden Amerykanin.

— Herpetologia, stary — powiedział jeden z nich ściskając dłoń Paula. Niski, krępy, rudobrody, nie mógł mieć więcej, niż dwadzieścia dwa lata. Paul zapomniał jego imienia zaraz po tym, jak je usłyszał, ale to wprowadzenie „herpetologia, stary” utkwiło mu w pamięci. — To moja specjalizacja — ciągnął facecik. — Wkręciłem się w to wszystko przez profesora McMastera. Uniwersytet w Nowej Anglii, Australia. — Pod garbatym nosem uśmiechał się szeroko. Paul instynktownie go polubił.

Kiedy skończyli rozpakowywać jeepa Gavin odwrócił się do Paula.

— Sądzę, że teraz nadszedł czas na nawiązanie najważniejszych znajomości — powiedział.

Do jaskini nie było daleko. Z dżungli wyłaniały się wapienne iglice, obrośnięte pnączami, pod którymi widać było ciemnv otwór. Kamień miał białobrązowy kolor starej kości słoniowej. Owiało ich zimne powietrze. Podłoże w jaskini opadało w dół. Paul wszedł do środka i zaczekał, aż oczy przyzwyczają mu się do mroku. Komora miała szerokość trzydziestu metrów, otwierała się na dżunglę — błotniste podłoże, niskie sklepienie. Początkowo niewiele było tam widać. Na drugim końcu z błota wystawały dwa kije, a kiedy Paul przyjrzał się bliżej, zobaczył otwór.

— To tam?

— Tak.

Paul zdjął plecak i wyciągnął z plastikowego opakowania biały papierowy kombinezon.

— Kto jeszcze ich dotykał?

— Talford, Margaret, ja.

— Będę potrzebował od wszystkich próbek krwi do analizy porównawczej.

— Zanieczyszczenie DNA?

— Aha.

— Kiedy uświadomiliśmy sobie, jakie to ma znaczenie, przestaliśmy kopać.

— Mimo wszystko. Będę potrzebował próbki krwi od każdego, kto tu kopie, każdego, kto przechodził w pobliżu kości. Jutro sam je pobiorę.

— Rozumiem. Potrzeba ci jeszcze czegoś?

— Samotności — uśmiechnął się Paul. — W tej chwili nikt nie może wchodzić do jaskini.

Gavin skinął głową i wyszedł. Paul wypakował swoje narzędzia. Najlepiej było, kiedy osoba pobierająca próbki sama wykopywała szczątki z ziemi — a jeszcze lepiej, żeby próbki DNA pobrać, kiedy kości nadal były w ziemi. Mniejsze zanieczyszczenie. Ale i tak było nie do uniknięcia. Nieważne, jakie podjęto środki ostrożności, nieważne, jak uważano, albo jak niewielu ludzi przy tym pracowało, zanieczyszczenia były zawsze.

Paul ześlizgnął się do dołu, oświetlając sobie drogę latarką czołówką. Biały kombinezon przyklejał się do mokrej ziemi. Ze swojej perspektywy nie mógł określić, co to były za kości — tyle tylko, że to były kości, na wpół zagrzebane w ziemi. Z jego perspektywy tylko to się liczyło. Materiał by miękki, nie skamieniały; musiał uważać.

Zajęło mu to prawie siedem godzin. Zrobił dwa tuziny zdjęć, uważając, żeby zachować kolejność próbek pobieranych z okazów. Kimkolwiek byli, byli mali. Pochował próbki DNA do niewielkich, sterylnych pojemników.

Kiedy wyszedł, była już noc.

Gavin podszedł do niego w świetle ogniska.

— Skończyłeś?

— Na dziś. Mam sześć różnych próbek od co najmniej dwóch osobników. To nie powinno potrwać dłużej, niż kilka dni.

McMaster podał mu butelkę whiskey.

— Nie jest trochę za wcześnie, żeby świętować?

— Świętować? Przez całą noc pracowałeś w grobie. Czy w Ameryce nie pije się po pogrzebach?

* * *

Tej nocy przy ognisku obozowym Paul słuchał dźwięków dżungli i głosów naukowców, czując jak wokół niego zastyga historia.

— Załóżmy, że nie jest — mówił Jack. Jack był Amerykaninem, był chudy i bardzo pijany. — Załóżmy, że nie jest z tej samej linii, co my, więc co by to mogło oznaczać?

Rudobrody herpetolog jęknął. Miał na imię James.

— Nie więcej, niż ta bzdurna doktryna o pochodzeniu — powiedział.

— W takim razie co? — dołączył się ktoś.

Podawali sobie butelkę, od czasu do czasu spoglądając na Paula, jakby był księdzem przybyłym, by udzielić rozgrzeszenia — z zestawem do pobierania próbek jako symbolem swojej profesji. Kiedy butelka do niego dotarła, pociągnął łyk. Dawno temu skończyli whiskey; teraz pili lokalny napitek przywieziony przez robotników, wydestylowany z ryżu. Paul dołożył do ognia.

— To jest prawda — mówił żółtowłosy mężczyzna, ale Paulowi umknęła część rozmowy i po raz pierwszy uświadomił sobie, jak bardzo wszyscy byli pijani; i James śmiejący się z czegoś, i kobieta w białej koszuli, która odwróciła się i powiedziała: — Jacyś ludzie nazwali to hobbitami.

— Co?

— Człowiek z Flores — hobbit. Mali ludzie, wysocy na trzy stopy.

— Tolkien byłby dumny — odezwał się głos.

— Żuchwa, prawie kompletna czaszka, części prawej nogi i lewej kości miedniczej.

— Ale co to jest?

— Hej, zostajesz tutaj?

Pytanie przez chwilę wisiało w powietrzu, zanim do Paula dotarło, że było skierowane do niego. Oczy kobiety były brązowe i wpatrywały się w niego poprzez ogień.

— Tak — odpowiedział. — Kilka dni.

— Ale co to jest? — znów rozległ się głos.

Paul pociągnął kolejny łyk — próbując zdusić głos paniki w głowie.

* * *

W ciągu następnych kilku dni Paul dowiedział się czegoś o dziewczynie w białej koszuli. Miała na imię Margaret. Miała dwadzieścia osiem lat. Australijka. Ze strony matki pochodzenie aborygeńskie, ale to było widać tylko po jej ustach. Na resztę jej pochodzenia mogli się złożyć Duńczycy, czy Anglicy. Ale te pełne usta: zęby jak u dzieci z Ruteng, zęby, o których dentysta może pomarzyć. Brązowe włosy związywała, żeby nie opadały jej na oczy, kiedy pracowała w dziurze. To były jej szóste wykopaliska, jak mu powiedziała.

— To jest coś — oświadczyła.

Siedziała na stołku, z wyciągniętym palcem wskazującym, na którym nabrzmiewała czerwona perła mająca zdradzić jej tajemnice.

— Większość archeologów przez całe życie nie znajduje niczego ważnego — powiedziała. — Może tobie się uda. Pewnie nie. Ale w tym konkretnym mam swój udział.

— A co z Leakeyami? — spytał Paul, opatrując jej palec.

— Uch — machnęła ręką, zdegustowana. — Mają fart. Cholerni Kennedy archeologii.

Wbrew sobie Paul się roześmiał.

* * *

To prowadzi nas do tak zwanej doktryny wspólnego pochodzenia, zgodnie z którą każdy gatunek jest uznawany za wyjątkową i jedyną w swoim rodzaju kreację. Dlatego wszyscy ludzie, żyjący i zmarli, wywodzą się ze wspólnego, jednorazowego aktu kreacji. Jeśli coś wywodzi się spoza tej linii, nieważne, jak wydaje się podobne, to jest to coś odmiennego od Człowieka.

— Magazyn Dziedziczności

* * *

Tego wieczoru Paul pomagał Gavinowi zapakować jeepa na podróż powrotną do Ruteng.

— Odwożę moich robotników — powiedział mu Gavin. — Jeden tydzień pracują, jeden mają wolny. Mam zabrać twoje próbki?

Paul potrząsnął głową.

— Nie możesz. Jeśli chodzi o ich przekazywanie, to są co do tego rygorystyczne protokoły postępowania.

— Gdzie są teraz?

Paul poklepał kieszeń na udzie.

— Więc kiedy je odwieziesz, co się z nimi stanie?

— Przekażę je zespołowi oceniającemu.

— Nie zbadasz ich sam?

— Będę asystował, ale obowiązują tu sztywne zasady. Cały czas badam DNA zwierząt, a przyrządy do tego są dokładnie takie same. Jednak genom Homo wymaga licencji i nadzoru.

— W porządku, kolego, wobec tego będę tu po ciebie jutro wieczorem — Gavin podszedł do jeepa i podał Paulowi telefon satelitarny. — Na wypadek, gdyby coś się wydarzyło pod moją nieobecność.

— A myślisz, że się wydarzy?

— Nie — odparł Gavin. — Nie wiem.

Paul wziął do ręki telefon, kostkę ciemnego plastiku wielkości buta.

— Czym się martwisz?

— Szczerze mówiąc, sprowadzenie cię tutaj przyciągnęło uwagę, czego jeszcze nie chcemy. Odebrałem dziś niepokojący telefon. Jak dotąd udawało nam się zachować tajemnicę, ale teraz… zapuszczamy się w niebezpieczne rejony i ludzie chcą wiedzieć, dlaczego.

— Jacy ludzie?

— Ważni. Rząd Indonezji nagle bardzo się zainteresował.

— Martwisz się, że zamkną wykopaliska?

— Studiowałeś teologię? — uśmiechnął się Gavin.

— Dlaczego?

— Długo fascynowała mnie postać Abrahama. Wiesz, o kogo chodzi?

— Oczywiście — odpowiedział Paul, niepewny, dokąd zmierza rozmowa.

— Od tego owczarza wywodzi się cała historia naturalna monoteizmu. Jest u samych podstaw trzech abrahamowych wiar — judaizmu, chrześcijaństwa i islamu. Kiedy Żydzi, chrześcijanie i muzułmanie padają na kolana przed Jedynym Bogiem Prawdziwym, to modlą się do Boga Abrahama. — Gavin zamknął oczy. — A nadal trwają na tym tle walki.

— Co to ma do kopania?

— Słowo prophet — prorok — pochodzi od greckiego prophetes. W hebrajskim to nabi. Sądzę, że Abraham Heschel ujął to najlepiej, kiedy napisał „prorok to człowiek, który potężnie czuje”. Jak uważasz, Paul? Czy prorocy potężnie czują?

* * *

— Na wyspach dzieją się dziwne rzeczy — biała koszula Margaret zniknęła. Siedziała w kombinezonie, z gołymi ramionami. Jej skóra lśniła. Światło ognia odpychało noc, zapalając świece w jej oczach. Była prawie północ, a badacze siedzieli w kręgu, słuchając trzaskania ogniska. Słuchając dżungli.

— Jak na Galapagos — powiedziała. — Zięby.

— Och, dajże spokój — odezwał się James. — Znalezione czaszki są małe, na mózgi chomików. Wyspiarskie, skarłowaciałe homo; do tego zmierzasz? Jakaś miejscowa adaptacja na przestrzeni ostatnich pięciu tysięcy lat?

— To najlepsze, co mamy.

— Te kości za bardzo się różnią. Nie są z naszej linii.

— Ale są młodsze niż inne znaleziska. To nie tak, jak erectus, gałąź odcięta u zarania czasu. Te stworzenia przetrwały tutaj przez długi czas. Te kości nawet nie są skamieniałe.

— To bez znaczenia, wciąż to nie jesteśmy my. Albo mają wspólne pochodzenie z człowiekiem, albo byli odrębną kreacją na początku. Nie ma nic pomiędzy. I nie zapominaj, że mieli tylko metr wzrostu.

— To tylko ocena szacunkowa.

— Dobra ocena.

— Achondroplazja…

— Te czaszki są tak achondroplastyczne, jak nie przymierzając, ja. Powiedziałbym, że ta nachylona kość czołowa jest anty-achondroplastyczna.

— Pewnie niedobory hormonu wzrostu mogłyby…

— Nie — Paul odezwał się po raz pierwszy. Wszyscy na niego spojrzeli.

— Co nie?

— Pigmeje mają normalny poziom hormonu wzrostu — powiedział. — Każda badana populacja: Negritos, Andaman, Congolese. Wszędzie był normalny.

Twarze zastygły.

— Odróżniają je okresowe zmiany w receptorach — ciągnął Paul. — Pigmeje są Pigmejami ze względu na receptory GH, a nie hormon wzrostu sam w sobie. Jeśli podasz pigmejskiemu dziecku hormon wzrostu, nadal będzie Pigmejem.

— Nadal jednak nie widzę, jak to się ma to tego, czy te kości mają wspólne z nami pochodzenie, czy nie — powiedziała Margaret.

James odwrócił się do zebranych.

— No to są z naszej linii? Z naszej, czy z innej?

— Z innej.

— Z innej.

— Z innej.

— Ale mieli kamienne narzędzia — dziewczyna wyszeptała ostrożnie, z niedowierzaniem.

Spojrzenia wróciły do Paula, ale on tylko patrzył w ogień i milczał.

* * *

Następnego ranka zerwała się ulewa. Kopacze siedzieli w namiotach albo pod wiatą w sąsiedztwie paleniska. Tylko James wyszedł na deszcz i zniknął w dżungli. Wrócił po godzinie, uśmiechnięty od ucha do ucha.

— Rzuć na to okiem — powiedział podsuwając coś Paulowi.

— Co to takiego?

— Częściowo zjedzony monitor. Występuje tylko tutaj.

Teraz Paul poznał, że James trzyma szponiastą stopę.

— To naprawdę duża jaszczurka.

— Nie, nie. Ta była młoda. Matka natura po tej stronie Linii Wallacea jest dziwaczna. Nie tylko dlatego, że większość tutejszych gatunków to endemity. Wiele z nich nie jest nawet daleko spokrewniona z jakimikolwiek innymi. To jakby Bóg zaczął od brudnopisu.

— Jak to się stało, że zainteresowałeś się herpetologią? — spytał Paul.

— Poznajemy Boga przez jego stworzenia.

— McMaster wspomniał coś o karłowatym słoniu.

— No, stegadon. Jednak już dawno wymarły.

— Co je zabiło?

— To samo, co zabiło wielu innych przedstawicieli fauny na tej wyspie. Klasyczna katastrofa, wybuch wulkanu. Tuż nad najmłodszymi kośćmi znaleźliśmy warstwę popiołu.

* * *

Kiedyś, leżąc w łóżku z kobietą, Paul przez okno wpatrywał się w księżyc. Kobieta wodziła palcem po jego bliznach.

— Twój ojciec był brutalny.

— Nie — odparł Paul. — Był złamany, to wszystko.

— To jakaś różnica?

— Mhm.

— Jaka?

— Potem zawsze było mu przykro.

— To miało znaczenie?

— Za każdym razem.

* * *

A: Oczywiście występują przypadki lokalnych adaptacji. Ludzie przez cały czas adaptują się do zmieniających się warunków.

Q: W jaki sposób?

A: Zróżnicowany sukces reprodukcyjny. Przy zmienności genetycznej to niemal nieuniknione.To tylko matematyka i geny. Pięć tysięcy dziewięćset lat to dużo czasu.

Q: Może pan podać przykład?

A: Większość psów mieści się w tej kategorii, są hodowane przez ludzi pod kątem ludzkich potrzeb. Chociaż fizycznie różnią się od siebie, to kiedy zbada się ich geny okazuje się, że są jednym gatunkiem — pomimo tego, że umyślnie podzielono je na różne grupy.

Q: Mówi pan więc, że Bóg stworzył oryginalnego psa, ale człowiek jego różne odmiany?

A: To pani użyła określenia Bóg, nie ja. A na potrzeby protokółu powiem, kochanie, że Bóg stworzył szarego wilka. Psy stworzył człowiek.

— fragment z procesu genetyka Michaela Poorea.

* * *

To nadeszło następnego ranka, w przebraniu akcji policyjnej. Nadjechało nowymi, błyszczącymi daihatsu na terenowych oponach. Przybyło, trzymając broń. To zazwyczaj ma broń.

Paul usłyszał ich, zanim zobaczył, ludzi krzyczących w języku, którego nie rozumiał. Był wraz z Jamesem przy wejściu do jaskini. Kiedy dostrzegł pierwszego napastnika z karabinem, pognał do namiotu. Wepchnął pojemniki z próbkami DNA do saszetki u pasa i wybrał numer na telefonie. Gavin odebrał po drugim sygnale.

— Jest tu policja — poinformował Paul.

— Dobry Boże, właśnie rozmawiałem dziś z oficjelami — powiedział Gavin. Poza namiotem słychać było gniewne krzyki. — Zapewnili mnie, że do niczego takiego nie dojdzie.

— Kłamali.

— Niedobrze. Bardzo niedobrze — powiedział James zza jego pleców.

— Gdzie jesteś? — spytał Paul.

— Nadal w Ruteng — odparł Gavin.

— No to zanim tu dotrzesz będzie po wszystkim.

— Paul, nie jesteś tam bezpiecz…

Paul się rozłączył. Powiedz mi coś, czego nie wiem.

Wyciągnął nóż i rozciął tylną ścianę namiotu. Wymknęli się przez powstały otwór. Paul zauważył Margaret stojącą niezdecydowanie na skraju dżungli. Ich oczy się spotkały i Paul wskazał na jeepy; we trzech pobiegli do nich.

Zapakowali się do samochodu i zamknęli drzwi. Żołnierze — Paul już miał pewność, że to żołnierze — nie zauważyli ich, dopóki nie uruchomił silnika. Malajskie twarze przesuwały się dookoła, z ustami otwartymi we wściekłych krzykach.

— Lepiej zapnijcie pasy — powiedział. Potem ruszył ostro, podrywając fontannę błota.

* * *

— Nie strzelajcie — wyszeptał James na tylnym siedzeniu, z oczami zamkniętymi w modlitwie.

— Co? — powiedział Paul.

— Jeśli strzelą, to nie są z policji.

Pocisk przebił boczną szybę i uderzył o przednią, powodując, że pokryła ją pajęczyna pęknięć.

— Cholera! — wrzasnęła Margaret.

Szybki rzut oka do tyłu i Paul zobaczył żołnierzy wdrapujących się na jednego z daihatsu. Skręcił ostro w prawo.

— Nie tędy! — krzyknęła Margaret. Paul ją zignorował i wdepnął gaz do dechy.

Obok przemykała dżungla, można było jej dotknąć. Koleiny na dziurawej drodze groziły wywrotką. Za nimi pokazał się daihatsu. Zaterkotały strzały, jak petardy, zadzwonił metal. Gnali jak szaleni, przed nimi pojawiła się rzeka — wielka i głęboka jak niebo. Paul wyduszał z silnika wszystkie siły.

— Nie przejedziemy przez nią! — krzyknął James.

— Wystarczy do połowy.

O kufer jeepa uderzyła kolejna kula.

Wpadli do rzeki jakby w zwolnionym tempie. Przez powybijane okna wlewała się woda. Zapach błota nagle stał się bardziej intensywny.

Paul postawił stopę na podłodze.

Jeep krztusił się, szarpał, szorował po żwirze. Byli w połowie rzeki, kiedy Paul ostro szarpnął kierownicą w lewo. Świat zaczął się przesuwać. Prawy przedni błotnik się uniósł, walcząc z nurtem. Silnik zgasł. Unosili się na powierzchni wody.

Paul się obejrzał. Goniący ich pojazd zahamował gwałtownie na brzegu. Wyskoczyli z niego ludzie. Jeep się uniósł, jedno koło zaczepiło o zanurzony kamień.

— Umiecie pływać?

— Teraz nas o to pytasz?

— Na waszym miejscu odpiąłbym pasy.

Jeep uderzył w następny kamień, metal zazgrzytał o skałę, potem niebo zamieniło się miejscami z wodą i wszystko pociemniało.

* * *

Wydostali się z wody kilka mil w dół rzeki, gdzie brzegi spinał most. Brudną drogą doszli do wioski o nazwie Rea. Tam wsiedli w autobus. Margaret miała pieniądze.

Nie rozmawiali o tym, co się wydarzyło, dopóki nie dotarli do Bajawa.

— Myślicie, że nic im się nie stało? — zapytała Margaret.

— Myślę, że zrobienie krzywdy kopaczom nie służyłoby ich celom. Chcieli tylko kości.

— Strzelali do nas.

— Bo podejrzewali, że mamy coś, czego chcieli. Strzelali w opony.

— Nie — powiedziała. — Nieprawda.

Spędzili trzy noce w pokoju hotelowym, a James nie mógł nigdzie wychodzić — z tymi włosami jak płonąca świeca był nie do przeoczenia. Niektórzy miejscowi nigdy w życiu nie widzieli rudych włosów, więc opis Jamesa leciałby po wyspie jak na skrzydłach. Paul jednak mógł wmieszać się w tłum — kolejne z grubsza azjatyckie rysy twarzy w tłumie, nawet jeśli był o głowę wyższy od tutejszych ludzi.

* * *

Tej nocy, leżąc w jednym z podwójnych łóżek i gapiąc się w sufit, James podjął temat.

— Jeśli te kości nie są nasze… to ciekawe, jacy oni byli.

— Mieli ogień i kamienne narzędzia — powiedział Paul. — Przypuszczalnie bardzo nas przypominali.

— Zachowujemy się, jakbyśmy byli wybranymi, wiecie? Ale co, jeśli tak nie jest?

— Nie myślcie o tym — powiedziała Margaret.

— Co, jeśli Bóg miał na początku te wszystkie możliwości… te wszystkie ścieżki, wszystkie opcje, a my po prostu jesteśmy tymi, którzy wybili pozostałych?

— Zamknij się — powiedziała.

— Co, jeśli nie było tylko jednego Adama, ale setki Adamów?

— Kurwa, James, zamknij się.

Zapadła długa cisza. Przez cienkie ściany sączyły się dźwięki z ulicy.

— Paul — powiedział James. — Jeśli zawieziesz te próbki do swojego laboratorium, będziesz mógł powiedzieć, prawda?

Paul milczał. Myślał o zespole oceniającym i zastanawiał się.

— Historię piszą zwycięzcy — znów odezwał się James. — Może to także zwycięzcy piszą biblie. Zastanawiam się, jaka religia umarła wraz z nimi.

* * *

Następnego dnia Paul poszedł kupić jedzenie. Kiedy wrócił, Margaret nie było.

— Gdzie ona jest?

— Poszła poszukać telefonu. Powiedziała, że zaraz wraca.

— Dlaczego jej nie zatrzymałeś?

— Nie mogłem.

Dzień zbliżał się do końca. Do zmroku obaj wiedzieli, że Margaret nie wróci.

— Jak się dostaniemy do domu? — spytał James.

— Nie wiem.

— No i twoje próbki. Nawet jeśli dotrzemy na lotnisko, nigdy nie wpuszczą cię z nimi do samolotu. Przeszukają cię i znajdą je.

— Znajdziemy jakiś sposób. Wszystko się ułoży.

— Nigdy się nie układa.

— Nieprawda.

— Nie, nadal tego nie łapiesz. Kiedy cała twoja kultura głosi jakąś teorię, nie może sobie pozwolić, żeby ktoś udowodnił, że się myli.

* * *

Wyrwany z głębokiego snu Paul coś usłyszał.

Wiedział, że to się zbliża, choć aż do tej chwili nie był świadomy, że wie. Skrzypnięcie drewna, delikatny powiew otwieranych drzwi. Szok i strach byłyby lepsze — wdarcie się żołnierzy, jakiś areszt, deportacja, system prawny. Cichy człowiek w ciemności oznacza wiele rzeczy. Żadnej dobrej. W jego umyśle pojawiło się słowo zabójca.

Paul odetchnął. Miał w sobie zimno — jakaś jego część była martwa, ta część nie bała się niczego. Tę część umieścił tam jego ojciec. Paul przeszukiwał wzrokiem cienie i znalazł miejsce, w którym się poruszyły, powiew, który przemknął przez pokój. Jeśli był tylko jeden, to miał szansę.

Przemknęła mu przez głowę myśl, żeby ruszyć biegiem do drzwi, zostawiając próbki i to całe miejsce; ale powstrzymał go śpiący James. Podjął decyzję.

Wystrzelił z łóżka, ciągnąc za sobą koc, owijając tę część ciemności; kształt się poruszył, ciemność jak cętki pantery, czerń w czerni — dlatego ich nie widać. A Paul wiedział, że ją zaskoczył, tę ciemność i wiedział, znikąd, że to nie wystarczy. Uderzenie sprawiło, że stracił równowagę i wpadł na ścianę. Roztrzaskało się lustro, jego odłamki pokryły podłogę.

— Co, do kurwy nędzy?

James zapalił światło i nagle świat wrócił do życia — zabójca był Indonezyjczykiem. Nadnaturalna cisza okrywała go jak powietrze drgające w upale. Miał przy sobie broń, nicość o długim ostrzu. To była zniewaga. Szokująca, pierdolona zniewaga, stała tam na ugiętych nogach, błyszczące ostrze w dłoni — krew na stali. Wtedy Paul poczuł ból. Dopiero wtedy dotarło do niego, że oberwał.

A Indonezyjczyk poruszał się szybko. Poruszał się tak szybko. Poruszał się szybciej, niż Paul był w stanie śledzić wzrokiem, przemieszczając się jak myśl przez pokój, w kierunku Jamesa, który miał tylko tyle czasu, żeby drgnąć kiedy dostał. Profesjonalnie, oczy Jamesa rozszerzyły się ze zdumienia. Paul zadziałał tym, co miał, rozmiarem, siłą, impetem. Uderzył zabójcę jak futbolista, chwytając go ramionami, waląc nim o ścianę. Poczuł, jak w piersi intruza coś trzasnęło, gałązka, konar — i rozdzielili się, Indonezyjczyk robił coś rękami; zgrzyt metalu o kość, nowa ciemność, i Paul uchylił się przed podmuchem, czując, jak z jego oka cofa się stal.

Nie było gniewu. To było najdziwniejsze. Toczyć walkę życia i nie być złym. Zabójca znów na niego ruszył i tylko masa Paula go uratowała. Złapał go za ramię i wykręcił je, sprowadzając walkę do parteru. Skupił swoją wolę na trzech calach kwadratowych gardła Indonezyjczyka, zgniótł je jak aluminiową puszkę, ale wciąż ściskał, dopóki z czarnych oczu nie zniknęło światło.

— Przepraszam — powiedział. — Przepraszam.

Sturlał się z zabójcy i opadł na podłogę. Poczołgał się w stronę Jamesa. Nie było kałuży krwi. To było bagno, materac był nią przesiąknięty. James leżał na łóżku, wciąż przytomny.

— Stary, nie wykrwawiaj się na mnie — powiedział. — Zdumiewające, co wy, Amerykanie, wleczecie za sobą. Nie chciałbym tego tłumaczyć mojej dziewczynie.

Paul uśmiechnął się do umierającego człowieka, płacząc i krwawiąc nad nim, poszewką na poduszkę ocierając jego brodę z krwi. Trzymał Jamesa za rękę, dopóki ten nie przestał oddychać.

* * *

Oko Paula otwarło się na biel. Zamrugał. Przy szpitalnym łóżku siedział mężczyzna w garniturze. Przy drzwiach stał człowiek w policyjnym mundurze.

— Gdzie jestem? — zapytał Paul. Nie rozpoznał własnego głosu. To był głos starego człowieka, który najadł się szkła.

— W Maumere — powiedział ten w garniturze. Był biały, miał trzydzieści kilka lat i słowo „prawnik” wypisane na czole.

— Jak długo?

— Jeden dzień.

Paul dotknął bandaża na twarzy.

— Czy moje oko…

— Przykro mi.

Paul przyjął nowinę do wiadomości.

— Jak się tu znalazłem?

— Znaleziona pana nagiego na ulicy. W pańskim pokoju było dwóch martwych ludzi.

— Więc co teraz?

— Cóż, to zależy od pana — mężczyzna w garniturze uśmiechnął się. — Jestem tu na polecenie pewnych frakcji zainteresowanych wyciszeniem sprawy.

— Wyciszeniem?

— Tak.

— Gdzie jest Margaret? Pan McMaster?

— Dziś rano zostali odesłani samolotami do Australii.

— Nie wierzę panu.

— To, czy pan mi wierzy, czy nie, jest dla mnie bez znaczenia. Ja tylko odpowiadam na pańskie pytania.

— Co z kośćmi?

— Oczywiście skonfiskowane i zabezpieczone. Indonezyjczycy zamknęli wykopaliska. Mimo wszystko, to ich jaskinia.

— Co z moimi próbkami DNA, które były w hotelu?

— Zostały skonfiskowane i zniszczone.

Paul usiadł bez słowa.

— Jak trafił pan na ulicę? — zapytał garnitur.

— Na nogach.

— Jak to się stało, że był pan nagi?

— Uznałem, że to jedyny sposób, żeby pozwolili mi żyć. Jedyny sposób, żeby udowodnić, że nie mam próbek. Wykrwawiałem się. Wiedziałem, że będą następni.

— Jest pan inteligentnym człowiekiem, panie Carlson. Więc uznał pan, że zostawi im próbki?

— Tak — odparł Paul.

Mężczyzna w garniturze wstał i wyszedł z pokoju.

— Zasadniczo — dopowiedział Paul.

* * *

Po drodze na lotnisko Paul poprosił taksówkarza, żeby się zatrzymał. Zapłacił i wysiadł. Złapał autobus do Bengali, a stamtąd wziął taksówkę do Rea.

W Rea wsiadł do busa, a kiedy ten wytoczył się na drogę, wrzasnął: — Stop!

Kierowca uderzył w barierki.

— Przepraszam — powiedział Paul. — Zapomniałem czegoś.

Wysiadł z busa i na piechotę wrócił do miasta. Nie jechał za nim żaden samochód.

W mieście wszedł w jedną z bocznych uliczek i znalazł doniczkę z dziwną, różową rośliną. Zaczął kopać w ziemi.

Stara kobieta krzyczała coś na niego. Wyciągnął pieniądze.

— Za roślinę — powiedział. — Jestem miłośnikiem kwiatów.

Mogła nie rozumieć angielskiego, ale rozumiała pieniądze.

Szedł z rośliną pod pachą. James miał rację co do pewnych rzeczy. Mylił się co do innych. Nie setki Adamów, nie. Tylko dwóch. Całe australoidalne stworzenie jak jakiś świat równoległy. Poznasz Boga przez Jego stworzenia. Ale dlaczego Bóg miałby stworzyć dwóch Adamów? To nad tym Paul się głowił. Odpowiedź brzmiała — nie stworzył.

Dwóch Adamów. Dwóch bogów. Jeden po każdej stronie Linii Wallacea.

Paul wyobrażał sobie, że to zaczęło się jak zawody. Linia narysowana na piasku, żeby zobaczyć, czyje stworzenia zdobędą przewagę.

Paul rozumiał brzemię dźwigane przez Abrahama, bycie świadkiem narodzin religii.

Kiedy szedł uliczkami zanurzył palce w ziemi. Wyczuł pojemniczek i wyciągnął go. Pojemniczek, którego na oczy nie zobaczy żaden zespół oceniający. Już on o to zadba.

Minął kobietę siedzącą w drzwiach, starą kobietę z pięknymi, pełnymi ustami. Pomyślał o kościach w jaskini i o dziwnych ludziach, którzy kiedyś pojawili się na tej wyspie.

Podał jej kwiat.

— Dla ciebie — powiedział.

Złapał taksówkę.

— Na lotnisko.

Kiedy stary samochód tłukł się po zakurzonych drogach Paul zdjął opaskę z oka. Zobaczył, że taksówkarz spojrzał na niego w lusterku wstecznym i zaraz odwrócił wzrok.

— Widzisz, kłamali — powiedział do niego. — O niewiarygodnej złożoności oka. Och, są sposoby.

Kierowca ustawił głośniej radio i wbił wzrok w drogę przed sobą. Paul skrzywił się zdejmując opatrunek z oka, ściągając długie pasma gazy — w czaszce eksplodował mu ból.

— Prorok to człowiek, który potężnie czuje — powiedział, po czym wsunął pojemnik z próbką w pusty oczodół.

Przełożyła Martyna Plisenko

Aleksiej Kaługin

SYNDROM ŁAZARZA

Jest ponadto wiele innych rzeczy, których Jezus dokonał, a które, gdyby je szczegółowo opisać, to sądzę, że cały świat nie pomieściłby ksiąg, które by trzeba napisać.

Ewangelia wg św. Jana, 21.25

Żywym nie dane jest wiedzieć, czym jest śmierć, a martwym zrozumienie tego nie jest już potrzebne. W śmierci nie ma cierpienia. Tak, jak nie przynosi ona również ze sobą zbawienia od cierpienia. W śmierci nie ma niczego. Dlatego, że śmierć jest nicością. Ale zupełnie nie w tym znaczeniu, w jakim pojmują to żywi. Nicość, do której drzwi otwiera śmierć, niemożliwa jest do opisania słowami, ponieważ TAM nie istnieją ani słowa, ani obrazy, ani ruch.

Ludziom, stojącym przy łożu śmierci przyjaciela albo członka rodziny, wydaje się, że widzą proces umierania. W rzeczywistości śmierć jest jednym, nieskończenie krótkim mgnieniem, w trakcie którego nie jest możliwe poczucie lub uświadomienie sobie czegokolwiek. Śmierć — to nie przejście do nowego życia, lecz linia rozgraniczająca, przekroczyć której nikomu i nigdy się nie uda, gdyż w momencie śmierci nawet sam czas przemienia się w nicość. W chwili śmierci człowiek okazuje się być w punkcie finałowym, do którego zmierza wszechświat — po nim już nigdy niczego nie będzie. Ledwie zetknąwszy się z nim, myśli, uczucia, pragnienia, którymi żył człowiek, w jednym mgnieniu zmieniają się w ABSOLUTNĄ NICOŚĆ.

Dzieje się tak ze wszystkimi. Tak było i ze mną. O tym, że umarłem, nie wiedziałem dopóty, dopóki nie usłyszałem skierowanych do mnie słów:

— Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!

Nie mogłem pojąć, skąd dobiegały te słowa, nie wiedziałem bowiem, gdzie się znajduję. Ale głos, który je wypowiedział, był na tyle stanowczy, i taka w nim brzmiała władcza siła, że, wbrew chęci i woli, podjąłem próbę podniesienia się. Zrobienie tego okazało się być niewiarygodnie trudne — nie czułem własnego ciała. Ale za to wiedziałem teraz, że byłem żywy, chociaż na razie nie rozumiałem, jak to się mogło stać, gdyż razem ze świadomością własnego istnienia wróciły do mnie wspomnienia.

Przypomniałem sobie o strasznych bólach brzucha, męczących mnie przez jedenaście dni. Dwunastego dnia położyłem się i już nie zdołałem się podnieść. Siostry, Marta i Maria, starały się ulżyć mym cierpieniom, jak tylko mogły. Ale nic już nie mogło mi pomóc. Pod wieczór, na godzinę przed zachodem słońca, umarłem.

I oto znów czułem się żywym. Ale przecież to nie mogło się zdarzyć.

Znów spróbowałem podnieść się na nogi. Tym razem udało mi się, ale prawie nie mogłem się ruszać z powodu pęt, krępujących me nogi i ręce. Oczy moje były odkryte, widziałem jednak tylko zamglone światło i nic więcej. Ale za to mogłem słyszeć. I słuch mój wychwytywał przytłumione głosy ludzi. Pokonując opór pęt, ruszyłem powoli w kierunku, z którego dobiegały te głosy.

Szedłem i światło robiło się coraz jaśniejsze. Ale nadal niczego nie widziałem. Czułem strach, ponieważ nie wiedziałem, gdzie się znajduję i co się ze mną dzieje. Byłem martwy. Nie powinienem widzieć jakiegokolwiek światła, nie powinienem słyszeć żadnych głosów, i tym bardziej nie powinienem się poruszać.

I nagle głosy, które w miarę mojego posuwania się do przodu stawały się coraz wyraźniejsze, umilkły jednocześnie. Cisza była na tyle głęboka, że wydało mi się, jakbym znów zapadł w wieczne milczenie.

Niespodziewanie ciszę przerwał przeraźliwy kobiecy krzyk, w którym zlały się w jedno przerażenie i mistyczna ekstaza.

— Rozwiążcie go i pozwólcie mu chodzić! — władczo polecił komuś ten sam głos, który wezwał mnie z Nicości.

Poczułem delikatne szarpnięcia z obu stron. Następnie ktoś położył mi rękę na potylicy, nalegając, bym opuścił głowę. Gdy tylko to uczyniłem, z mych oczu opadła zasłona. Okazało się, że przez cały ten czas nie pozwalała mi widzieć chusta, którą obwiązuje się głowę zmarłego. Kilku ludzi szybko oswobodziło moje ręce i nogi z pogrzebowych prześcieradeł i, rzuciwszy je na ziemię, odeszło na bok.

Stałem u wejścia do pieczary. Nieopodal leżał wielki kamień, którym — do chwili, kiedy odciągnięto go na bok — zawalone było wejście. Powinna to być ta sama pieczara, w której zostałem pogrzebany. Wejście do pieczary obstąpili stojący w półkolu ludzie. W większości byli to mieszkańcy Betanii, mojej rodzinnej miejscowości. Ale niektórych z nich widziałem po raz pierwszy. Ludzie patrzyli na mnie, a ja nie mogłem zrozumieć, co wyrażają ich twarze — zachwyt czy lęk Radość widziałem tylko na twarzach mych sióstr, Marty i Marii, które płakały w milczeniu, ocierając płynące po policzkach łzy końcami narzuconych na ramiona chust.

Na czele tłumu, ledwie dwa kroki przede mną, stał niewysoki człowiek z rudawymi, długimi włosami i niewielką bródką, opasującą jego wąską twarz o wydatnych policzkach i długim nosie, na której, niczym maska, zastygł wyraz dumy i samozadowolenia. Obrzuciwszy mnie spojrzeniem, jakim rzeźbiarz spogląda na ukończone dzieło swych rąk, odwrócił się do tych, którzy stali za jego plecami, i, uniósłszy prawą rękę ku niebu, głośno i wyraźnie oznajmił:

— Czyż nie powiedziałem wam, że jeśli uwierzycie, ujrzycie chwałę Bożą?

Ludzie, jeden po drugim, zaczęli padać na twarz.

— Wierzę…! Wierzę…! — ze wszystkich stron dobiegały entuzjastyczne, histeryczne krzyki.

Uniosłem głowę i spojrzałem na niebo. Słońce znajdowało się niemal w zenicie, i ani jeden obłoczek nie rzucał cienia na ziemię. Zadziwiającym było to, że nie czułem ciepła słońca, i jego blask nie drażnił moich oczu. Mogłem patrzeć na słońce szeroko otwartymi oczyma, i nawet łza nie zasnuwała mego spojrzenia.

— Łazarzu…! Łazarzu…!

Biegły ku mnie siostry moje, Marta i Maria.

Uśmiechnąłem się i wyciągnąłem ku nim swe ramiona, ale o krok ode mnie siostry zatrzymały się. Na ich twarzach pojawił się wyraz niepewności i zakłopotania. Wyglądały, jakby nie poznawały we mnie swego ukochanego brata. A do tego jeszcze usta Marii skaził ledwo zauważalny grymas obrzydzenia. Uniósłszy rękę, w której zaciśnięty był róg chusty, Maria przykryła materiałem dół swej twarzy.

— Co…?

Głos mój zabrzmiał ochryple, ponieważ w gardle mym nie było ani kropli śliny, a język był podobny do suchej, obsypanej piaskiem gąbki.

Zakasłałem, próbując przeczyścić gardło.

— Co się stało? — rzekłem z o wiele już większą pewnością.

— Jemu dziękuj! Jemu! — ze łzami w głosie wykrzyknęła Maria. — To on cię wskrzesił! Chwała ci, Synu Boży!

Rudowłosy odwrócił się i popatrzył na mnie z wyniosłym uśmiechem.

Tak, teraz go poznałem. To był Jezus z Nazaretu. Różne rzeczy o nim mówiono. Jedni nazywali go Panem i Synem Bożym, który jednym słowem potrafił pozyskać sobie ludzi, dotknięciem ręki leczył trędowatych i przywracał ślepcom wzrok. Inni uważali go za kłamcę i chytrego cwaniaka, niezdolnego do dania jasnej, zrozumiałej odpowiedzi choćby na jedno pytanie.

— Byłeś martwy, Łazarzu! — zwróciła się do mnie Marta, która, tak samo jak siostra, zakryła usta i nos skrajem chusty. — Cztery dni przeleżałeś w pieczarze pogrzebowej! I dopiero on, Syn Boży, zmusił cię do wstania z grobu i znów uczynił cię żywym!

— Żywym… — nie wiedząc, co powiedzieć i jak wyjaśnić siostrom i wszystkim pozostałym swój obecny stan, przesunąłem suchym językiem po pokrytych krostami wargach.

— Chwalmy Pana! — gorliwie krzyknęła Marta i, machnąwszy rękoma, padła na twarz w pył u nóg Nazarejczyka.

W ślad za nią padła na ziemię i Maria.

Opuściłem spojrzenie i popatrzyłem na swe ręce. Pokryte były sinymi i fioletowymi plamami, a paznokcie, jak się zdawało, całkiem sczerniały. Czyż tak wyglądają ręce żywego człowieka?

— Powinieneś się umyć, Łazarzu — z uśmiechem zauważył Nazarejczyk. — Panują obecnie upały, a ty, jakkolwiek patrzeć, cztery dni przeleżałeś martwym. Śmierdzisz. Nawet siostry brzydzą się ciebie dotknąć.

Sam nie czułem żadnego zapachu, ale gotów byłem uwierzyć Nazarejczykowi — przez cztery dni zaśmiardnie każdy kawałek mięsa, nawet jeśli wcześniej nazywał się człowiekiem.

Zapewne słowa Nazarejczyka uraziły Martę, gdyż od razu podbiegła do mnie i, schwyciwszy za łokieć, pociągnęła w stronę, w której znajdował się nasz dom.

— Chodźmy, chodźmy, Łazarzu — cicho przygadywała siostra. — Wymyjesz się, przebierzesz w czyste ubranie, i znów wszystko będzie tak, jak dawniej…

W to ostatnie akurat bardzo mocno wątpiłem. Ale w milczeniu podążałem za siostrą, nie decydując się niczemu zaprzeczyć. Cóż zresztą mogłem jej powiedzieć, skoro, w odróżnieniu ode mnie, nie miała pojęcia, czymże jest śmierć?

* * *

Przed wejściem do balii z gorącą wodą, którą przygotowały dla mnie siostry, dokładnie obejrzałem swoje ciało. Całe było pokryte sinymi i fioletowymi trupimi plamami. A na powierzchniach bioder i w dole brzucha — w tych miejscach, gdzie rozpoczął się już proces rozkładu — plamy miały zielonkawy odcień.

Z pewnością moja twarz była pokryta takimi samymi odrażającymi plamami. Na szczęście, miedziane lustro, które zdjąłem z półki, nadawało wszystkiemu, co się w nim odbijało, żółto-brązowe tony. jedyne, co mogłem stwierdzić ujrzawszy siebie w lustrze, to, że wyglądałem na zmizerniałego: oczy zapadnięte, nos zaostrzony, policzki obwisłe.

Gdy wszedłem do balii, nie poczułem na mym ciele dotyku wody. Nie byłem w stanie stwierdzić, jak bardzo gorąca była woda, ponieważ moja skóra w ogóle niczego nie odczuwała. Może wyda się to dziwne, ale wcale nie budził we mnie lęku i nawet nie dziwił brak czucia. Byłem martwy, a martwy nie powinien niczego czuć.

Aby jeszcze raz przekonać się o tym, czy to nie sen, wziąłem szydło i, podniósłszy nad wodę nogę z poczerniałymi paznokciami, wbiłem je w stopę. Ostrze szydła przebiło stopę na wylot, ale nie poczułem przy tym najmniejszego choćby bólu, a z rany nie pociekła nawet kropla krwi.

Uśmiechając się wbiłem szydło w brzeg cebra i zabrałem się za mycie. W końcu, jeśli przyszło mi znów żyć między ludźmi, to i wyglądać powinienem jak człowiek, a nie jak żywy trup.

Jako że nie mogłem czuć wydzielanego przeze mnie zapachu gnicia, starannie tarłem się gąbką, wciąż i wciąż zanurzając się z głową. Podczas jednego z takich zanurzeń z niejakim zdziwieniem zorientowałem się, że mogę znajdować się pod wodą przez dowolnie długi czas, ponieważ, jak każdy nieboszczyk, nie odczuwałem potrzeby oddychania. Musiałem nabrać powietrza w płuca tylko wtedy, gdy zamierzałem coś powiedzieć.

Uznawszy, że już zmyłem z siebie cały trupi odór, spróbowałem zetrzeć plamy na skórze. Starannie tarłem gąbką wielką ciemnosiną plamę na lewym ramieniu do chwili, gdy z ręki nie zaczęła schodzić skóra.

Wybrawszy się z balii wytarłem swoje przerażające ciało, ubrałem w przygotowane czyste ubranie, przewiązałem rękę pasem białego materiału i, rozczesawszy włosy, wyszedłem do sióstr.

Po tym, jak stężały ich twarze i opuściły kąciki ust zrozumiałem, że w dalszym ciągu cuchnę.

— Wyglądasz nadzwyczajnie, Łazarzu — wargi Marii rozpłynęły się w wymuszonym uśmiechu. — Ale…

— Co?

Nie wiem, co ujrzała siostra w moich martwych oczach, tylko jej twarz nagle stała się biała niczym całun. Szarpnąwszy podbródkiem, jakby chciała przełknąć tkwiący w gardle kęs, Maria wbiła wzrok w podłogę.

— Byłeś martwy przez cztery dni, Łazarzu — powiedziała cicho.

— I nadal jestem martwy — spokojnie odpowiedziałem siostrze.

Mój głos skrzypiał i zgrzytał, niczym młyńskie żarna, przecierające gruby rzeczny piasek.

— Nie-nie — szybko potrząsnęła głową Maria. — Jezus wskrzesił cię do życia.

— On zmusił mojego ducha do powrotu z Nicości — nie zgodziłem się z siostrą. — Ale wciąż jestem martwy — rozchyliłem z lekka ręce. — I nie rozumiem, po co on to zrobił.

— Dokonał wielkiego cudu, rozsławiającego Boga, którego Synem się jawi — odpowiedziała na moje pytanie Marta.

Jej spojrzenie jaśniało przy tym tak, jakby odbijał się w nim ten sam Świat Boży, o którym tak wiele mówi Nazarejczyk.

— Być może — postanowiłem nie spierać się z siostrami. — Ale wcale nie jest mi lżej z tego powodu.

— Jezus powiedział, że będziesz potrzebował trochę czasu, by wrócić do zwykłego życia — oznajmiła mi Maria.

— A czy przypadkiem nie powiedział, kiedy przestanę cuchnąć? — zainteresowałem się z uśmiechem.

— Jezus powiedział, że powinniśmy wierzyć — pokornie skłoniła głowę Maria.

— Wierzyć? — znów nie mogłem powstrzymać uśmiechu. — Czyżby liczył na to, że jeśli będę wierzyć, to moje ciało przestanie gnić?

— Znów jesteś żyw, Łazarzu…

— Wciąż jestem martwy, siostro. Czyżbyś nie czuła, jak ode mnie śmierdzi?

— Po prostu będziesz musiał jeszcze raz porządnie się umyć — powiedziała. — A na razie pomoże ci to — siostra podała mi dzbanuszek z wonnościami.

— Skąd to masz? — zdziwiłem się. — Wonności kosztują niemało pieniędzy. Czy też przez te cztery dni, gdy byłem martwy, życie się zmieniło?

— Te wonności polecił przekazać ci Jezus — powiedziała siostra. — Wiedział, że na początku możesz mieć problemy.

— On zawsze i o wszystkich przejawia troskę — od razu dodała Maria.

Nie spierałem się z siostrami. Po prostu zsunąłem chiton z ramion i opuściłem go do pasa, pozwalając im namaścić me rozkładające się ciało wonnościami.

Po tym, jak zapachy lawendy, szafranu i mirry zagłuszyły woń gnijącego ciała, znów założyłem chiton i siadłem do stołu.

— Z pewnością jesteś strasznie głodny — z matczynym uśmiechem popatrzyła na mnie Marta. — Przecież nie jadłeś cztery dni.

Jeśli o to chodzi myliła się. Spoglądając na potrawy, które w naszej rodzinie były podawane na stół chyba tylko z okazji Paschy, do której pozostało jeszcze sześć dni, nie odczuwałem najmniejszej choćby potrzeby zjedzenia czegokolwiek. Martwi nie potrzebują jedzenia.

Aby nie urazić sióstr, przełknąłem kilka maleńkich kawałków marynowanej ryby i plasterek gotowanego mięsa. Jedzenie nie dawało mi przyjemności, ponieważ nie czułem jego smaku.

Mając nadzieję pozbyć się suchości w gardle, wypiłem dużą czarę wody z sokiem cytrynowym. A raczej nie wypiłem, lecz, odchyliwszy głowę, wlałem sobie wodę do gardła.

Wilgoć w ustach utrzymywała się ledwie parę minut. Zaraz potem język mój znów przemienił się w suchą gąbkę, a wypita woda zaczęła rozpierać żołądek z taką siłą, że musiałem wyjść na dwór.

Wybiegłszy za róg, objąłem brzuch rękoma i zgiąłem się wpół, niemal dotknąwszy głową ziemi. Woda wyciekła ze mnie przez usta i nos. Razem z nią wypadły również połknięte przeze mnie kawałki jedzenia.

Opróżniwszy żołądek, wróciłem do sióstr.

— Wszystko w porządku? — spytała Maria. Uśmiechnąłem się i usiadłem za stołem. Ale więcej nie jadłem i nie piłem.

— Dziś mieszkańcy Betanii wyprawiają wieczerzę na cześć Jezusa — powiedziała Maria. — On chciałby, żebyś i ty w niej uczestniczył.

— Nigdzie nie pójdę — pokręciłem głową.

— Wieczerza urządzana jest z okazji twojego wskrzeszenia — z wyrzutem popatrzyła na mnie siostra. — Jeśli się na niej nie pojawisz, jak potem będziemy mogli spojrzeć ludziom w oczy?

Co do tego Maria miała rację. Dopóki byłem martwy, nie interesowało mnie zupełnie, co zaczną myśleć i mówić o mnie ludzie. A siostrom przyjdzie żyć między nimi, jak Bóg pozwoli, jeszcze niejeden rok.

— Dobrze, przyjdę na wieczerzę.

* * *

Przed wyjściem z domu siostry jeszcze raz wysmarowały mnie wonnościami. Stojąc przed nimi obnażony do pasa, zwróciłem uwagę na to, że trupie plamy na mym ciele zrobiły się większe i bardziej wybarwione. Oznaczało to, że wkrótce żadnymi wonnościami nie uda się stłumić ohydnego smrodu, wydzielanego przez rozkładające się ciało. Siostrom jednak nic nie powiedziałem. Niech na razie łudzą się nadzieją, że ich zmarły brat powrócił do nich.

Wieczerza została przygotowana za osadą w sadzie, w którym rosły figowce i drzewa cytrusowe. Gdy z siostrami podeszliśmy do polany, wszyscy zaproszeni byli już na miejscu. Dla zwykłych gości rozłożono na trawie wyszywane narzuty. Dla Nazarejczyka i jego uczniów rozłożono dywany. Wokół polany tłoczyli się prości ludzie, nie zaproszeni do stołu. Wśród nich byli zarówno mieszkańcy mojej wsi, jak i przybysze z sąsiednich osad, którzy, usłyszawszy o cudzie, dokonanym przez Nazarejczyka w Betanii, pospieszyli tutaj, by na własne oczy ujrzeć powstałego z martwych.

Ujrzawszy nas, Nazarejczyk uniósł się na łokciu i przyzywająco machnął ręką:

— Chodź tutaj, Łazarzu! Zostawiono tu dla ciebie miejsce!

— Idź — szepnęła do mnie Maria. — Syn Boży cię wzywa.

I znów nie zacząłem kłócić się z siostrami. Zostawiwszy je, podszedłem do miejsca, gdzie na dywanie leżał Nazarejczyk. Podkurczywszy nogi zrobił mi miejsce, abym mógł przysiąść.

— No, Łazarzu, jak się czujesz? — zapytał cicho z uśmiechem.

— Tak, jak powinien czuć się nieboszczyk — odpowiedziałem tak samo cicho.

Nazarejczyk uśmiechnął się i przysunął do ust puchar napełniony czerwonym winem.

— Po co to zrobiłeś? — spytałem.

— Dla Bożej chwały — odpowiedział Nazarejczyk, odstawiwszy puchar na ziemię, tuż obok siebie. — Jestem zmartwychwstaniem i życiem. Wierzący we mnie, nawet jeśli umrze, ożyje.

— Ale ja w ciebie nie wierzę — powiedziałem.

Nazarejczyk nawet okiem nie mrugnął.

— Spójrz, ilu ludzi zebrało się tutaj, by popatrzeć na ciebie — nachyliwszy się do mnie, rzekł konspiracyjnym półszeptem. — I wszyscy oni teraz uwierzą w Syna Bożego.

— I co z tego?

— Wiara ocali ludzi.

— Ludzie potrzebują nie wiary, ale chleba.

Nazarejczyk chciał coś mi odpowiedzieć, ale zauważywszy, że w naszą stronę zmierza siostra moja Maria, zwrócił się do niej:

— Czego pragniesz ty, kobieto?

Maria w milczeniu opadła na kolana i z trzymanego w rękach dzbana wylała na nogi Nazarejczyka przynajmniej funt drogocennego olejku, po czym, pochyliwszy się do samej ziemi, otarła nogi jego swymi gęstymi, czarnymi włosami.

W powietrzu popłynęły fale aromatów, i wśród ludu, zgromadzonego wokół polany, na której odbywała się wieczerza, rozległ się jęk zachwytu.

— Ten olejek wart jest przynajmniej trzysta denarów! — zerwawszy się na nogi, z oburzeniem krzyknął na Marię jeden z uczniów Nazarejczyka, imieniem Judasz Iskariota. — Czemu to nie sprzedano tego olejku i nie rozdano denarów ubogim!

— Zostaw ją! — polecił Judaszowi Nazarejczyk. — Przechowała to, aby Mnie namaścić na dzień mego pogrzebu. Bo ubogich zawsze macie u siebie, ale Mnie nie zawsze macie.

Z wyrazem niezadowolenia na twarzy Judasz usiadł na swoim miejscu.

Przedstawienie zostało odegrane wspaniale, i — bez wątpienia — wywarło odpowiednie wrażenie na tych, którzy przyglądali mu się z boku. Tylko mnie było wiadome, że te same trzysta denarów, za które Maria kupiła olejek, dał jej, wyciągnąwszy je ze swej sakwy, ten sam Judasz Iskariota, który teraz oburzał się na jej marnotrawstwo.

— Jedz, Łazarzu — Nazarejczyk przysunął do mnie półmisek z pieczonym ptakiem, obsypanym drobno posiekanymi przyprawami. — Kurę przyrządzono wybornie — dawno nie jadłem nic równie smacznego.

— Martwemu nie potrzeba jedzenia — odpowiedziałem.

Nazarejczyk nawet nie zamierzał zaprzeczać.

— W takim razie chociaż udaj, że jesz — powiedział. — Ci, którzy zebrali się tutaj po to, by cię zobaczyć, powinni uwierzyć w to, że naprawdę ożyłeś.

— A naprawdę przywrócić człowieka do życia, rzecz jasna, nie jesteś w stanie? — spytałem Nazarejczyka.

— Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem… — znów zaczął.

— Już to słyszałem — przerwałem mu. — Odpowiedz na pytanie, które ci zadałem.

— Nie widzę sensu w twoim pytaniu, Łazarzu — pokręcił głową Nazarejczyk. — Sam przecież dobrze wiesz, czym jest śmierć.

— Wiem — kiwnąłem głową.

— A skoro tak, to nie zadawaj głupich pytań, tylko sprawiaj wrażenie, że delektujesz się smacznym jedzeniem — Nazarejczyk odłamał od kury nogę i podał mi ją. — Jedz.

Bez wątpienia potrafił podporządkować sobie innych ludzi. Jeszcze wiele chciałem mu powiedzieć, ale pokornie wziąłem z jego ręki kurzą nogę, do której złocistej skórki poprzyklejały się okruszki przypraw, i, oderwawszy zębami kawałek mięsa, zacząłem starannie go przeżuwać.

Nazarejczyk znów podniósł puchar z winem, pozdrowił nim zebranych wokół polany ludzi i, nim się napił, głośno oznajmił:

— Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki!

— A co w kwestii śmierci? — spytałem, rzuciwszy na pusty gliniany talerz obgryzioną kurzą kość.

— O co dokładnie ci chodzi? — ze zdziwieniem popatrzył na mnie Nazarejczyk.

— Możesz znów uczynić mnie martwym?

— Chcesz znów umrzeć?

— I tak jestem martwy.

— W takim razie nie rozumiem, o co prosisz — obłudnie uśmiechnął się Nazarejczyk.

— W zmaganiach na słowa jesteś, bez wątpienia, mocniejszy ode mnie — uśmiechnąłem się złośliwie. — Ale przecież znakomicie rozumiesz, o czym mówię, dlatego nie uciekaj od odpowiedzi. Czy możesz sprawić, że wrócę tam, skąd mnie wezwałeś?

— Nie smakuje ci ziemskie życie? — udał zdziwienie Nazarejczyk.

— Życie podobało mi się, gdy byłem żywy. Teraz, gdy jestem martwy, powinienem znajdować się tam, gdzie powinien znajdować się martwy. Ciało moje powinno gnić w grobie, a świadomość…

— Dusza, synu mój — z wybaczającym wszystko uśmiechem poprawił mnie Nazarejczyk.

— Nazywaj to, jak chcesz — potrząsnąłem głową. — Ale ta część mnie, która nie ulega rozkładowi, po śmierci powinna przebywać tam, gdzie już nic nie przypomina o życiu.

— Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem — znacząco rzekł Nazarejczyk. Podniósłszy palec wskazujący, powtórzył to raz jeszcze: — Zmartwychwstaniem i życiem! Ale stanowczo nie śmiercią, Łazarzu. Nad śmiercią nikt nie ma władzy.

— To znaczy, że nie możesz znów uczynić mnie martwym — podsumowałem.

— Wiesz o śmierci więcej od wszystkich pozostałych, stąpających po tej ziemi, Łazarzu — uśmiechnął się do mnie łagodnie Nazarejczyk.

— Więcej od ciebie? — z niedowierzaniem zmrużyłem oczy.

— Ja w ogóle nie wiem nic o śmierci — uśmiechnął się. — I nigdy się nie dowiem, gdyż jestem nieśmiertelny.

— Jesteś tego pewien?

— Bóg nie może umrzeć. Opuszczę ziemię, gdy Ojciec Mój Niebieski wezwie mnie do siebie. Ale dla mnie nie będzie to śmierć, lecz przejście w inną postać.

— A co ja mam czynić?

Nazarejczyk włożył mi do ręki srebrny puchar i napełnił go czerwonym winem z dzbana.

— Pij wino, Łazarzu — powiedział. — Ciesz się życiem, dopóki masz taką możliwość.

Głos Nazarejczyka był łagodny i nawet, zdawało się, współczujący, ale jego słowa brzmiały dla mnie jak szyderstwo. Zapragnąłem chlusnąć winem w twarz Nazarejczyka, ale czując na sobie spojrzenie jego wyblakłych szarobłękitnych oczu, w których, jak się zdawało, na zawsze odcisnęło się śmiertelne zmęczenie i smutek, posłusznie uniosłem puchar do ust i odchyliwszy głowę wlałem wino do gardła.

— No i wspaniale — uśmiechnął się Nazarejczyk. — Bardzo dobrze. Przyjmij swe cierpienie, Łazarzu, jako bezcenny dar, i uwierz całą duszą we Mnie i Ojca Mego.

— W jakim celu powinienem tak cierpieć? — spytałem.

— W imię mego triumfu — odpowiedział Nazarejczyk.

Gdyby w mych oczach były jeszcze łzy, to w tej chwili z pewnością pociekłyby po policzkach, ponieważ dusza moja nie wypełniła się wiarą i wdzięcznością, lecz głębokim, przytłaczającym współczuciem dla siedzącego obok mnie człowieka. Człowiek ów dysponował wielką siłą i władzą nad ludźmi, ale nie wiedział, przez kogo została mu dana i w jakim celu powinien ją wykorzystać. I to stanowiło dlań źródło ciągłych duchowych cierpień. Jedynym wyjściem mogłaby stać się dla niego śmierć. Sam w nią nie wierzył, ale mimo to pociągała go, wzbudzając zachwyt i budząc strach jednocześnie. I potrzebna mu była nie zwykła śmierć, lecz śmierć publiczna, przepełniona nieskończonym cierpieniem. Tylko w ten sposób mógł liczyć na osiągnięcie tego, czego szukał — spokoju i świadomości, że przeżył życie nie na darmo.

— Dlaczego właśnie ja? Czyżby mało było wokół innych nieboszczyków?

— Tak się złożyło — głos Nazarejczyka zabrzmiał szaro i niewyraźnie.

— Tak się złożyło… — powtórzyłem i uśmiechnąłem się.

Wskrzesił mnie w nadziei, że zdołam opowiedzieć mu o śmierci. Chciał dowiedzieć się czegoś o niej przed tym, nim ostatecznie wkroczy na dawno wybraną ścieżkę. Bał się. Bał się nie tyle samej śmierci, ile tego, że śmierć i dla niego, Syna Bożego, jak sam siebie nazywał, może stać się końcem wszystkiego. Ale, nie zdecydowawszy poddać się próbie śmierci, pozostałby tylko tym, kim był obecnie — pielgrzymującym poszukiwaczem wiecznego sensu, otoczonym garstką uczniów.

— Chcesz wiedzieć, czym jest śmierć? — spytałem Nazarejczyka, patrząc mu w oczy.

Zamiast odpowiedzieć wprost na moje pytanie, Nazarejczyk wykonał nieokreślony ruch ręką.

Wtedy wstałem i wyszedłem.

* * *

Nastała już noc, i drogę oświetlał mi tylko znajdujący się w pełni księżyc, wiszący w otoczeniu roju gwiazd. Podniosłem głowę ku niebu i mimo woli zachwyciłem się tym zadziwiającym widokiem. I z tego powodu nie spostrzegłem człowieka, od stóp do głowy otulonego w ciemną odzież, który rzucił się do mnie zza pnia starej sykomory. Zdążyłem tylko zauważyć, jak błysnęła w księżycowym świetle stal noża z szerokim, nieco wygiętym ostrzem, tuż przed tym, nim weszło w mój brzuch.

Wprost przed sobą widziałem twarz najemnego zabójcy, wykrzywioną grymasem, którego nie dało się opisać. Wiedział, że teraz powinienem zachrypieć i — złapawszy się za rozpruty brzuch — runąć na ziemię. Z niecierpliwością czekał na ten moment, żeby upewnić się, że robota została wykonana, i jednocześnie bał się go, bowiem liczył się z tym, że każda nowa ofiara kładzie się strasznym ciężarem na jego grzesznej duszy Bał się samej chwili umierania, sądząc, że wyrywająca się na wolność dusza niewinnie zabitego zdolna jest do pochwycenia ze sobą i zabrania do królestwa martwych także jego duszy. Jego lewe oko było ciut przymrużone, a w kąciku prawego zastygła kropelka wilgoci — wydawało się, że zabójca gotów jest w każdej chwili rozpłakać się.

Widziałem nóż, który po rękojeść wszedł w mój brzuch, ale przy tym nie czułem absolutnie nic: ani bólu, ani choćby lekkiego swędzenia w miejscu zranienia.

Na twarzy zabójcy pojawił się wyraz zdziwienia — ofiara zachowywała się zupełnie nie tak, jak powinna. Pociągnął rękojeść noża do siebie, zamierzając zadać nowy cios, ale złapałem jego nadgarstek i trzymałem, nie pozwalając wyciągnąć ostrza z rany.

— Kto cię nasłał? — spytałem cicho.

Jego twarz wykrzywił grymas przerażenia. Szarpnął się ze wszystkich sił, ale mój uścisk był prawdziwie martwy. Ostrze noża przecięło jednak coś w moim brzuchu, i na rękę zabójcy pociekła brunatna, lepka i, jak podejrzewałem, obrzydliwie cuchnąca ciecz. Oczy nieszczęśnika o mały włos nie wyszły z orbit. Obawiając się, że ze strachu może krzyknąć, złapałem go za gardło i powaliłem na ziemię.

— Kto cię nasłał? — powtórzyłem pytanie, zbliżywszy swą twarz do twarzy zabójcy.

— Kajfasz… Najwyższy kapłan… — wysyczał ledwo słyszalnie.

Osłabiłem nieco chwyt ręki, uciskającej gardło najemnego zabójcy.

— Po co?

— Nazarejczyk… Najwyżsi kapłani uważają, że jeśli nadal będzie czynił cuda, to wielu w niego uwierzy… I wtedy przyjdą Rzymianie, i zawładną miejscem tym i ludem go zamieszkującym…

Puściłem zabójcę i podniosłem się na nogi.

— Idź — machnąłem ręką. — Idź do Kajfasza, który cię posłał, i powiedz mu, że Łazarz jest martwy.

Zabójca uniósł się na łokciu i z niedowierzaniem popatrzył na mnie.

— Idź! — znów machnąłem ręką.

Biedaczyna jednym susem skoczył na nogi i cisnąwszy nóż na ziemię rzucił się w zarośla jałowca.

Przyłożyłem rękę do rany na brzuchu. Z jamy brzusznej nadal sączył się jakiś lepki śluz. Oderwałem brzeg z poły chitonu, kilkakrotnie złożyłem materiał i zatkałem nim dziurę w brzuchu. Potem podszedłem do sykomory, oparłem prawą rękę o jej szorstki pień i, pochyliwszy się, oczyściłem żołądek z tego, czym ugościł mnie Nazarejczyk.

* * *

Rankiem następnego dnia Maria oznajmiła mi, że Nazarejczyk opuszcza Betanię, aby udać się do Jerozolimy. Przy tym siostra nawet nie weszła do mojego pokoju, tylko odrobinę uchyliła drzwi, z czego wywnioskowałem, że moje ciało śmierdzi coraz bardziej.

Wieczorem położyłem się do łóżka tylko po to, by niepotrzebnie nie niepokoić sióstr. Ale przez całą noc nie zamknąłem oczu. Nie czułem zmęczenia i nie potrzebowałem snu. Leżałem patrząc w sufit i o niczym nie myślałem. Wydawało mi się, że jeśli zdołam odtworzyć w myślach ów stan niebytu, w którym przebywałem po śmierci, to da mi to możliwość stania się na powrót martwym. Ale bez względu na to, jak bardzo bym się starał, nic mi z tego nie wychodziło. Znajdowałem się w dziwnym stanie: ciało moje było martwe, i rozum już pogodził się z faktem mej śmierci, ale przy tym świat żywych ludzi, do którego już nie należałem, nie wypuszczał mnie. Wola Nazarejczyka, który wezwał mnie z Niebytu, zamknęła przede mną końcowy punkt, do którego dąży wszystko, co żyje. Tylko w tym celu, żeby zademonstrować zebranym wokół niego ludziom siłę swą i moc, bez zastanowienia skazał mnie na wieczne życie i związane z nim wieczne cierpienie. Czyż coś takiego godne jest Syna Bożego?

Podczas ubierania obejrzałem się na tyle, na ile było to możliwe, i spostrzegłem, że na mym ciele już prawie nie zostało miejsc wolnych od trupich plam. Lewe przedramię, z którego wieczorem, podczas kąpieli, zdarłem skórę, było mokre od posoki, a z otworu na brzuchu, zatkanego mokrą szmatką, sączył się gnilny śluz. Gdy wyciągnąłem szmaciany korek z rany, jej krawędzie rozeszły się na boki, i o mały włos cała zawartość jamy brzusznej nie wypadłaby na podłogę. Z trudem udało mi się wepchnąć śliskie pętle jelit z powrotem do brzucha. Ponownie wsunąłem szmatkę w ranę i dla pewności jeszcze kilkakrotnie obwiązałem brzuch szerokim pasem mocnego materiału. Potem przewiązałem gnijącą rękę i, wylawszy na pierś i plecy bodaj połowę dzbana wonności, które przewidująco pozostawiły obok mego łóżka siostry, narzuciłem na ramiona czysty chiton. Rzuciłem pod łóżko starą odzież, umazaną burym śluzem, który wyciekł z rany na brzuchu, i wyszedłem na ulicę.

Wzdłuż poboczy drogi prowadzącej do Jerozolimy, tłoczyli się ludzie. Wielu z nich trzymało w rękach gałązki palmowe i gdy na drodze pojawiła się niewielka procesja, zaczęli nimi wymachiwać, wykrzykując:

— Hosanna! Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie. Król izraelski!

Procesję otwierał sam Nazarejczyk, z dumą dosiadający młodego osiołka. W ślad za nim podążali jego uczniowie, wyglądający jeszcze bardziej wyniośle od Nauczyciela. Żeby nie zwracać na siebie uwagi, stanąłem z boku tłumu, ukrywszy się za pniem palmy daktylowej.

Zbliżywszy się do ludzi, Nazarejczyk powstrzymał osiołka i, uniósłszy rękę ku niebiosom, stanowczym głosem oznajmił:

— Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity!

Nie chciałem rozmawiać z Nazarejczykiem, ale usłyszawszy coś takiego nie wytrzymałem.

— I to mówisz ty?! — wykrzyknąłem z oburzeniem, wychodząc zza drzewa. — Ty, który nie pozwoliłeś mi umrzeć?!

Trzeba przyznać, że Nazarejczyk ani na moment nie stracił panowania nad sobą. Zwrócił głowę w moją stronę i uśmiechnął się tak, jakby od dawna pragnął ujrzeć mnie przed opuszczeniem Betanii.

— A, to ty, Łazarzu! — rzekł tak głośno, by słowa jego mogli usłyszeć wszyscy zebrani. — Rad jestem, że przyszedłeś mnie odprowadzić.

Chciałem odpowiednio mu odpowiedzieć, ale spojrzawszy w oczy Nazarejczyka, zobaczyłem w nich to, czego nie było dane ujrzeć nikomu z żywych: był już naznaczony śmiercią, i pozostało mu żyć nie dłużej niż tydzień. Zrozumiałem jeszcze, że dobrze o tym wie i że strasznie się boi. Boi się nie samej śmierci, ale tego, co będzie po niej — sądził przecież, że narodził się dla wiecznego życia.

Ukłoniłem się i położyłem gnijącą dłoń na szyi osła, na którym siedział Nazarejczyk, i cicho, aby tylko on mógł mnie usłyszeć, spytałem:

— Chcesz wiedzieć, czym jest śmierć?

— Tak — równie cicho odpowiedział.

— Wiedz, Nazarejczyku — odrzekłem z uśmiechem — że we wszystkich twoich opowieściach o Raju i Piekle nie ma ani krzty prawdy. Nie wiem, kto je stworzył i gdzie sam je usłyszałeś, ale to całkowite oszustwo, od pierwszego do ostatniego słowa. W śmierci nie ma ani wiecznego cierpienia, ani wiecznej rozkoszy. Śmierć jest NICOŚCIĄ. Absolutną, wszechogarniającą NICOŚCIĄ, której nie jest sobie w stanie wyobrazić nikt z żywych. I nawet twoja wyobraźnia jest na to zbyt słaba.

Na ustach Nazarejczyka pojawił się wymuszony uśmiech. Chciał wyglądać na pewnego siebie, ale zdradzały go oczy, niespokojnie rozbiegane na boki.

— Łżesz, Łazarzu — powiedział, po ptasiemu skłoniwszy głowę na ramię i patrząc na mnie nieco z ukosa. — Jeśli by twoja dusza przemieniła się w Nicość, nie zdołałbym przywrócić cię do życia.

— Ty to nazywasz życiem?

Podsunąłem lewą dłoń pod sam nos Nazarejczyka, aby mógł poczuć smród dobywający się z mego gnijącego ciała, a potem oderwałem z palca wskazującego paznokieć. Wielka, szara kropla gnijącej mazi spadła na biały chiton Nazarejczyka. Ale on nawet się nie skrzywił.

— Ciało nie jest duszą — odpowiedział.

— Przypomnę ci to, gdy twoje własne ciało zmieni się w gnijące resztki — uśmiechnąłem się zjadliwie.

W tej samej chwili jednak uśmiech spełzł z mych sinych ust, gdyż w jakiś niewyobrażalny sposób poczułem całe to przerażenie, które gnieździło się w duszy Nazarejczyka, i któremu ten kolosalnym wysiłkiem woli nie pozwalał wydostać się na zewnątrz.

— Jaki jest cel tego wszystkiego? — spytałem go cicho.

— Nie wiem — ledwo zauważalnie wzruszył ramionami.

— Zapomnij o wiecznym życiu, Nazarejczyku — powiedziałem szybko, jakbym miał nadzieję przekonać go. — Nie idź do Jerozolimy. Zostaw swoich uczniów, porzuć tych, którzy śpiewają ci teraz hosannę. Wróć do Nazaretu i zajmij się rzemiosłem ciesielskim. Spróbuj przeżyć choćby to życie, które zostało ci dane. Sam przyznałeś, że nie masz władzy nad śmiercią, a zatem nie szukaj jej! Śmierć przyjdzie do ciebie sama.

— Mylisz się, Łazarzu — Nazarejczyk uśmiechnął się do mnie serdecznym, wszystko wybaczającym uśmiechem. — Wszystko, co czynię, dzieje się na sławę Ojca Mojego.

— Czyżbyś sam nie rozumiał, jak bardzo jesteś śmieszny, gdy jadąc wierzchem na ośle przyjmujesz hołdy nędzarzy, wymachujących liśćmi palmowymi? — pokręciłem ze zdziwieniem głową.

Nazarejczyk nic nie odpowiedział. Tknąwszy osła piętami pojechał swoją drogą.

— Poczekaj! — zawołałem za nim. — A co ze mną? Co się stanie ze mną?

Nazarejczyk nie odwrócił się nawet. Udawał, że po prostu nie istnieję. Próbował sam się przekonać do tego, że jest zdolny pokonać śmierć, podczas gdy ja jawiłem się bynajmniej nie żywym, lecz martwym dowodem tego, że oszukanie śmierci nie jest możliwe, dowodem, który stworzył własnymi rękoma. Miałem mu coś do powiedzenia, ale on nie chciał rozmawiać ze mną jak równy z równym. Był do obrzydzenia pewny siebie. Skazawszy mnie na wieczne życie, sądził, że spełnił dobry uczynek, i już nikt na świecie nie zdołałby go przekonać, że było inaczej. Nazarejczyk uparcie, niczym osioł, którego dumnie dosiadał, podążał na spotkanie własnej śmierci.

* * *

Po tym, jak Nazarejczyk razem ze świtą, składającą się z dwunastu jego uczniów i nędzarzy, którzy się do nich przyłączyli, a którzy i tak zamierzali udać się do Jerozolimy licząc na hojne datki w czasie święta Paschy, opuścił Betanię, na poważnie zacząłem zastanawiać się nad tym, co dalej. Tak naprawdę nie pozostawiono mi wyjścia. Moje ciało, którego nadal nie czułem, wciąż się rozkładało. Z palców rąk i nóg odpadały paznokcie, jeden za drugim wypadały zęby, włosy wyłaziły garściami, z ran i wrzodów na skórze, a zwłaszcza z otworu w brzuchu, pozostałym po nożu najemnego zabójcy, sączył się cuchnący śluz. Wokół mnie bez przerwy krążyły roje much, i bardzo się obawiałem, że w moim gnijącym ciele pojawią się robaki. Codziennie po dwa, a nawet trzy razy wchodziłem do balii z gorącą wodą i tarłem się gąbką. Ale za każdym razem skóra złaziła ze mnie potem płatami. Dlatego, by choć trochę powstrzymać proces rozkładu, zacząłem owijać się pasami materiału, nasyconego wonnościami, które kupowały dla mnie siostry. Teraz bez chitonu przypominałem egipską mumię.

Duchowe cierpienia, które odczuwałem obserwując rozpad własnego ciała, były o wiele straszniejsze od bólu fizycznego, który żywy człowiek odczuwałby na moim miejscu.

Na trzeci dzień po wskrzeszeniu twarz moja zmieniła się w bezkształtną maskę śmierci. Nos i uszy odpadły, usta spuchły i obwisły, niczym macki ośmiornicy, oczy zapadły się, a powieki przykleiły do gałek ocznych. Bałem się teraz wychodzić na ulicę — ludzie brali mnie za trędowatego.

Na trzy dni przed Paschą zrozumiałem, że powinienem być tam, gdzie umrze Nazarejczyk. Powinienem spojrzeć w oczy jego przed śmiercią, w tej chwili, gdy wreszcie przyzna, że to ja miałem rację.

Niczego nie mówiąc siostrom opuściłem Betanię. Zmuszony byłem okręcić bandażami nie tylko swe ciało, ale i twarz, ponieważ widok mój stał się na tyle obrzydliwy, że wzbudzał w napotkanych przerażenie. Prowiantu nie potrzebowałem, i dlatego zabrałem ze sobą jedynie worek z płótnem, które zamierzałem porwać na bandaże, i dwa niewielkie dzbanki z wonnościami.

Z Betanii do Jerozolimy nie było daleko, ale droga zajęła mi prawie pół dnia. Nie przebywszy nawet połowy drogi nieostrożnie nadepnąłem na kamień i przewróciłem się. Skończyło się to tym, że moja lewa noga przełamała się w stawie kolanowym. Mięśnie i wiązadła rozerwały się, i teraz kości połączone były jedynie cieniutkimi włóknami ścięgien. Aby kontynuować wędrówkę musiałem znaleźć dwa długie kije i mocno przywiązać je do nogi, tak, by końcami opierały się o ziemię. Teraz noga nie zginała się w kolanie, i dużo wysiłku wkładałem w to, aby zrobić choćby jeden krok, utrzymując przy tym równowagę i ratując się przed runięciem na ziemię. Obok mnie przejeżdżały wozy z ludźmi, zdążającymi do Jerozolimy na obchody Paschy, ale żadnemu z nich przez myśl nie przeszło, żeby zatrzymać się i posadzić obok siebie stwora kuśtykającego poboczem drogi, z trudem utrzymującego równowagę, z rozstawionymi szeroko rękoma i twarzą, dokładnie okręconego bandażami, tak że pozostała jedynie wąska szczelina dla oczu, których nie było widać. Rozumiałem ich, i dlatego nie osądzałem. Ale przekleństwa, które słałem na Nazarejczyka były straszliwe. Gdyby nie moje rozpaczliwe położenie, sam bym zapewne zdziwił się, skąd wzięło się we mnie tyle złości i nienawiści. Przecież nie zamierzałem mścić się na nim. Po prostu chciałem, żeby wreszcie zrozumiał, że nie miał racji, uważając za możliwe nie obleczone w cielesną formę wieczne życie. W końcu mylić się może każdy, ale tylko głupiec nie zamierza przyznać się do własnych błędów.

Powoli wlokłem się skrajem drogi pod promieniami palącego słońca, we wzniecanym przez przejeżdżające obok wozy pyle, od którego normalny człowiek już dawno dostałby ataku kaszlu. Ale na mnie wszystko to nie robiło najmniejszego wrażenia. Ciało pozostawało dla mnie tym punktem w przestrzeni, do którego przywiązany był mój rozum, i po to, by dotrzeć tam, gdzie zamierzałem, musiałem zmusić owe żałosne resztki do ruchu.

Szedłem bardzo powoli. Ale jako że ani upał, który żywym powinien wydawać się wyczerpującym, ani pył drogi nie przeszkadzały mi, miałem możność porozmyślać o tym, jak zmieniłem się po śmierci. Kim byłem przedtem? Prostym wieśniakiem, zarabiającym na życie pleceniem koszy i innym drobnym rzemiosłem. Po śmierci wciąż pozostawałem tym samym Łazarzem z Betanii, ale przy tym do mojej świadomości dodano coś jeszcze. Trudno było mi wyrazić to uczucie słowami. Wydawało mi się, że przeżyłem nie jedno, a co najmniej dziesięć żyć, zachowując całą mądrość, zebraną w każdym z nich. Bo czyż mógłby wcześniejszy Łazarz jak równy z równym rozmawiać z Nazarejczykiem, który nawet najwyższych kapłanów swoimi pytaniami zbijał z tropu? Mówiłem jak z książki, nie odczuwając najmniejszego skrępowania czy wstydu. I przy tym nie powtarzałem prosto czyichś słów, które zapadły mi w pamięci — wypowiadałem własne myśli i opinie. Których wcześniejszy Łazarz po prostu nie mógł mieć. Prócz tego, całkiem niedawno odkryłem u siebie zadziwiającą właściwość: w mojej pamięci pojawiały się obrazy tego, czego nigdy w życiu nie widziałem. To mogły być nieznane mi twarze ludzi albo miejsca, w których nigdy nie byłem. Zupełnie mnie to nie niepokoiło, tylko dziwiło, a i to nie bardzo. Dobrze rozumiałem, że zetknąwszy się z Absolutną Nicością, w której prócz mnie przebywały jednocześnie świadomości milionów, milionów ludzi, życie których przerwane zostało przed moim, nie mogłem pozostać niezmieniony. Coś od nich przejąłem, oni zaś wzięli ode mnie to, co wydało im się interesujące. A może w czasie pobytu w Nicości w ogóle byliśmy jedną istotą. Albo jednym rozumem — to zapewne było bliższe prawdy. Nie wiem, czy komukolwiek przyszło przede mną opuścić Nicość, żeby powrócić na Ziemię w tej lub innej formie cielesnej, zachowawszy przy tym własną indywidualność, lecz to, że śmierć obdarzyła mój rozum wieloma nowymi właściwościami i zdolnościami, którymi wcześniej nie dysponowałem, nie budziło jakichkolwiek wątpliwości. Więcej, byłem przekonany, że w razie potrzeby mogłem otrzymać potrzebną mi informację z każdego punktu kuli ziemskiej. Tak, Ziemia, na której żyjemy, kształtem przypominała kulę, chociaż zapewne niejednemu trudno byłoby w to uwierzyć! Ale na razie bałem się jeszcze korzystać z tych nowych dla mnie umiejętności. Poza tym, w tej chwili interesował mnie tylko jeden człowiek — Nazarejczyk. A o tym, że znajdował się on teraz w Jerozolimie, wiedziałem bez cienia wątpliwości.

Do Jerozolimy wszedłem już po zapadnięciu ciemności. Do tego czasu mój chiton cały pokrył się pyłem drogi, a miejscami widniały na nim ciemnobrunatne plamy trupiego śluzu, który przesączył się nawet przez bandaże. Z pewnością i smród bił ode mnie odrażający. A obrazu dopełniała stercząca na bok, złamana w kolanie noga, na której opierałem się niczym na kawałku drewna, który przywiązuje do kikuta jednonogi.

Zdając sobie sprawę z tego, że przy takim wyglądzie nie zostanę wpuszczony do żadnej przyzwoitej gospody, skierowałem się do północnej części miasta, gdzie między ruinami domów, które spłonęły w czasie pożaru mającego miejsce z pół roku temu, znajdowali schronienie na noc bezdomni, nędzarze i trędowaci, za dnia zajmujący się żebractwem na ulicach Jerozolimy.

Ale nawet trędowaci, obok których postanowiłem się zatrzymać, ponieważ nie bałem się zarazić ich straszliwą chorobą, przegnali mnie precz, na tyle okropny smród wydzielało moje poddane rozkładowi ciało. A może od razu wyczuli we mnie obcego — człowieka nie z tego świata. Wystarczyło, bym tylko przysiadł pod na wpół rozsypaną ścianą, aby od razu poleciały w moją stronę kamienie i nieczystości, uzupełnione groźbami policzenia się ze mną na poważnie, jeśli w tej chwili nie zabiorę się stamtąd.

Nie było sensu się spierać — nie było już dla mnie miejsca wśród żywych.

Aby podnieść się na nogi, oparłem się ręką o ścianę; straciłem przy tym dwa palce — kciuk i wskazujący. Wydostawszy się z ruin, wspiąłem się na górę śmieci — jedyne miejsce, z którego nikt mnie nie wyganiał. Nie potrzebowałem ani snu, ani odpoczynku, ale wychodząc na ulice Jerozolimy przed świtem ryzykowałem dostanie się w ręce rzymskich żołnierzy, nocną porą pilnujących porządku w mieście. Żydom nie zakazywano wychodzenia nocą na ulice, ale mój widok był na tyle straszny i dziki, że bez wątpienia zwróciłbym na siebie uwagę straży, po czym nastąpiłoby przesłuchanie, kim jestem i co robię w Jerozolimie.

Leżałem na kupie gnijących śmieci, sam podobny do zawiniątka z rozkładającymi się resztkami ludzkiego ciała, i patrzyłem w nocne niebo, obsypane miriadami gwiazd; każda z nich jawiła się być słońcem obcego świata, o których ludziom na Ziemi jak dotąd nic nie było wiadome.

Wiedziałem o wszystkim, co działo się teraz z Nazarejczykiem, jakbym, niewidzialny, znajdował się obok niego. Już twardo zdecydował, że powinien poddać się próbie śmierci i dłużej nie zamierzał tego odkładać. Mimo to okropnie się bał. Z pewnością dlatego właśnie w trakcie wieczerzy, którą wyprawili jego uczniowie na brzegu Cedronu, Nazarejczyk wyczyniał Bóg wie co. Wszystko zaczęło się od tego, że zabrał się do mycia nóg swoim uczniom, a potem namawiał ich, żeby jeszcze raz umyli nogi sobie nawzajem. Potem zaczął sypać przepowiedniami o swej rychłej śmierci i nadchodzącym zmartwychwstaniu. Uczniowie patrzyli na niego szeroko otwartymi ze zdziwienia oczyma. Nawet oni, znający Nazarejczyka lepiej od innych i widzący go w różnych sytuacjach, nigdy wcześniej nie widzieli go tak podekscytowanego i zdenerwowanego.

W końcu, nie wytrzymawszy męczącego wyczekiwania, Nazarejczyk zawezwał do siebie Judasza Iskariotę, jakoby w tym celu, aby ugościć go jakimś niezwykłym sosem, i cicho, aby inni nie słyszeli, polecił mu udać się do najwyższego kapłana Kajfasza i przyprowadzić oddział żołnierzy do ogrodu położonego na drugim brzegu Cedronu. Na pełne zdziwienia pytanie Judasza, po co to potrzebne, odpowiedział, nerwowo szarpiąc podbródkiem:

— Rób, co ci kazano, i to szybko!

Biedny Judasz, nie wiedząc o tym, jaki los został zgotowany jemu samemu, wyruszył wykonać polecenie.

A Nazarejczyk, ze strachu całkowicie straciwszy głowę, zaczął pleść bzdury, a to obwiniając swoich uczniów o zdradę, a to obiecując im wieczne życie. Przy tym dużo pił, co w ogóle nie było do niego podobne. Po kolejnym kubku czerwonego wina obwieścił nagle uczniom, że wcale nie piją wina, lecz krew jego. A potem, zmusiwszy uczniów do przełknięcia po kawałku chleba, Nazarejczyk oznajmił im, że dopiero co zjedli jego ciało.

Uczniowie nie wiedzieli już, co o tym myśleć. W milczeniu wymieniając się spojrzeniami, nie zdecydowali się sprzeciwić Nauczycielowi, ale przy tym jawnie zaczęli podejrzewać, że nie wszystko było z nim w porządku.

Zapewne w końcu i sam Nazarejczyk poczuł, że tym razem przesadził. Duszkiem dopiwszy kolejny kubek wina, podniósł się zdecydowanie na nogi i, nic nie mówiąc pozostałym uczestnikom wieczerzy, ruszył w stronę Ogrójca. Uczniowie, jak jeden mąż, rzucili się za nim, nie podejrzewając, jakaż to niespodzianka ich czeka.

Judasz już przyprowadził w wyznaczone miejsce oddział żołnierzy, którym towarzyszyli słudzy najwyższych kapłanów, oświetlający drogę pochodniami. Wyszedłszy im naprzeciw, Nazarejczyk zapytał:

— Kogo szukacie?

— Jezusa z Nazaretu — odpowiedział mu jeden z żołnierzy. Nazarejczyk z trudem ułożył drżące wargi w coś na podobieństwo uśmiechu.

— Ja jestem.

Żołnierze spojrzeli po sobie ze zdziwieniem.

— To on? — spytał jeden z nich Judasza.

Judasz skinął głową w milczeniu.

Co ciekawe, tylko jeden z uczniów Nazarejczyka ruszył mu na pomoc, gdy żołnierze zaczęli krępować mu ręce. A i tak zaatakował nie uzbrojonych żołnierzy, lecz sługę, który trzymał w ręku tylko pochodnię. W wyniku tego krótkiego starcia sługa stracił prawe ucho, a Piotr, ujrzawszy skierowane ku sobie włócznie, rzucił miecz na ziemię i podniósł ręce.

Z jakiegoś powodu Nazarejczyka zaprowadzono najpierw do domu Annasza, który był teściem najwyższego kapłana Kajfasza. Annasz polecił odstawić go do domu Kajfasza, co niezwłocznie uczyniono. A już od Kajfasza Nazarejczyka zaprowadzono do domu prokuratora rzymskiego, Poncjusza Piłata.

W czasie, gdy miały miejsce te wszystkie całkowicie bezsensowne przemieszczenia aresztowanego z jednego domu do drugiego, nastał ranek. Moi sąsiedzi, trędowaci i profesjonalni żebracy, zebrawszy swe nędzne manatki, ruszyli do miasta, aby zarobić na chleb powszedni. Ja natomiast skierowałem się do domu prokuratora, ponieważ tam właśnie powinny zajść dalsze wydarzenia.

W obawie przed uszkodzeniem drugiej nogi poruszałem się bardzo ostrożnie, i dlatego dotarłem na miejsce akurat w chwili, gdy prokurator Poncjusz Piłat wyszedł na balkon, aby obwieścić zebranym na placu izraelitom, który ze skazanych na śmierć zostanie wypuszczony na wolność z okazji święta Paschy. W ślad za nim dwóch centurionów wyprowadziło na balkon Nazarejczyka ze związanymi za plecami rękoma.

Wydarzenia te obserwowałem ukryty za niewysokim ogrodzeniem na skraju placu. Stojący najbliżej ludzie znajdowali się w odległości około dziesięciu kroków od mojego schronienia, mimo to jednak, gdy wiatr wiał w ich stronę, z obrzydzeniem marszczyli nosy i z niezrozumieniem rozglądali się wokoło, próbując pojąć, skąd dobiega tak paskudny zapach.

Sam Piłat zdążył już porozmawiać z Nazarejczykiem i wysłuchawszy kilku jego pełnych przemyśleń aforyzmów, z których nic a nic nie zrozumiał, doszedł do wniosku, że ma do czynienia z lekko obłąkanym, nie przedstawiającym żadnego zagrożenia dla społeczeństwa człowiekiem. Prokurator zaczął nawet mu współczuć, i gdyby nie najwyżsi kapłani, twierdzący, że aresztowany podburzał do buntu, z pewnością po prostu by go wypuścił. Herod, namiestnik rzymski, do którego zwrócił się Piłat z prośbą, aby zdecydował o losie nieszczęsnego szaleńca, nie wyraził ochoty zajęcia się tą sprawą, przerzuciwszy całą odpowiedzialność na prokuratora.

— Ja nie znajduję w Nim żadnej winy — oparłszy się o marmurową balustradę balkonu, prokurator zwrócił się ku stłoczonym na placu żydom. — Jest zaś u was zwyczaj, że na Paschę uwalniam wam jednego więźnia. Czy zatem chcecie, abym wam uwolnił Króla Żydowskiego?

Tłum początkowo ucichł zaskoczony, patrząc na nowo objawionego króla, a potem eksplodował pełnymi oburzenia okrzykami:

— Nie tego!

— Nie tego, lecz Barabasza! — krzyknął ktoś.

I tłum od razu podchwycił:

— Barabasza! Barabasza! Barabasza!!!

Nie wiem, czy krzyczący wiedzieli, kim był ów Barabasz. Ja zaś, ledwo usłyszawszy to imię, otrzymałem pełną informację o noszącym je człowieku. Barabasz uważał się za buntownika, występującego przeciwko rzymskiemu panowaniu, ale w rzeczywistości był zwykłym rozbójnikiem, na sumieniu którego spoczywało dwanaście niewinnych istnień, z których tylko trzy należały do Rzymian.

Wyglądało na to, że decyzja zebranych zdziwiła Piłata. Poza tym zupełnie nie miał ochoty wypuszczać na wolność Barabasza, który — bez wątpienia — od razu znów zabierze się za grabieże i zabijanie. Spojrzawszy na stojącego obok niego Nazarejczyka, prokurator uznał, że szaleniec wygląda niedostatecznie żałośnie, aby wzbudzić litość tłumu, i polecił centurionom doprowadzić go do odpowiedniego stanu.

Gdy Nazarejczyka znów wyprowadzono na balkon, jego chiton był poczerwieniały od krwi, a na głowie spoczywała korona z cierni.

Dziwne, ale nie było mi go żal. Byłem gotów teraz oddać wiele za to, by moje ciało, podobnie jak jego, mogło odczuwać choćby ból.

— Oto człowiek — zwrócił się znów do tłumu Piłat. — Ja nie znajduję w nim winy.

Zebrani na placu w milczeniu przyglądali się stojącemu obok prokuratora Nazarejczykowi.

I wtedy podniosłem się na całą wysokość.

— Ukrzyżuj go! — krzyknąłem.

A raczej próbowałem to krzyknąć, bo z mojego gardła, w którym było sucho jak na pustyni, wyrwał się jedynie niewyraźny charkot. Ale wybuch moich emocji musiał widocznie dosięgnąć stojących na placu.

— Ukrzyżuj go, prokuratorze! — krzyknął garbaty starzec, stojący niedaleko od ogrodzenia, za którym się chowałem.

— Ukrzyżuj! — poparła go wysoka czarnowłosa kobieta, przypominająca nieco moją siostrę Martę.

Potem rozległo się jeszcze kilka podobnych okrzyków z różnych punktów placu, i wkrótce już cały tłum, zachłystując się z zachwytu w przedsmaku widoku spodziewanej kaźni, zgodnie ryczał:

— Ukrzyżuj go! Ukrzyżuj!

Wydawało mi się, że wykrzykuję te słowa głośniej od innych.

Aby dać ujście zalewającym mnie emocjom, razem z kolejnym okrzykiem „Ukrzyżuj!” machnąłem nad głową prawą ręką. Zauważywszy, że coś upadło u moich nóg, ze zdziwieniem spojrzałem na dół. Na ziemi leżała ręka, ułamana w łokciu. Moje ciało zaczęło rozpadać się na kawałki. Ale teraz nie miało to już znaczenia. Tłum domagał się ukrzyżowania Nazarejczyka, a to oznaczało, że zobaczę, jak on umrze, przybity gwoździami do krzyża.

— Weźcie go i sami ukrzyżujcie!! — gniewnie machnął ręką Poncjusz Piłat opuszczając balkon.

Tłum wybuchnął pełnymi zachwytu okrzykami, jakby prokurator obwieścił, że dziś ułaskawi wszystkich skazanych na śmierć.

Nie minęło nawet pół godziny, gdy z bramy pretorii pod strażą oddziału centurionów wyszło trzech skazanych na śmierć, wśród których znajdował się też Nazarejczyk. Każdy z trójki dźwigał na sobie swój krzyż. O ile jednak rozbójnicy nieźle dawali sobie radę z obowiązkami każdego skazanego na ukrzyżowanie, to Nazarejczyk pod ciężarem krzyża ledwo przebierał nogami. Wtedy dwóch centurionów wyciągnęło z tłumu jakiegoś wieśniaka i złożyło na nim krzyż Nazarejczyka aby zaniósł go na Golgotę. No tak, nawet tego nie był w stanie zrobić sam.

Procesja przesuwała się powoli na miejsce egzekucji, ale mimo to na swych niezginających się nogach zostałem beznadziejnie z tyłu. Nim wspiąłem się na górę, wszyscy trzej skazańcy byli już przybici do krzyży i niewiele pozostało im czekania na koniec.

Wieczorem wielu z tych, którzy przyszli popatrzeć na kaźń, już rozeszło się do domów. Na miejscu egzekucji pozostali jedynie centurioni, uczniowie Nazarejczyka, półtorej dziesiątki żebraków i jeszcze kilkoro ludzi, którzy nie mieli nic lepszego do roboty od patrzenia na cierpienia umierających.

Krzyż, na którym ukrzyżowany został Nazarejczyk, stał pośrodku, między krzyżami rozbójników. Jego głowa bezwładnie zwisała na piersi. Z ran na nadgarstkach i goleniach sączyła się krew. Po całym ciele pełzały muchy i gzy. Stanąłem naprzeciw jego krzyża, szeroko rozstawiwszy zdrewniałe nogi, i skierowałem na niego swe spojrzenie.

No i co teraz powiesz, Nazarejczyku? — zwróciłem się do niego myślą, uznawszy, że już umarł. — Zdołałeś pokonać śmierć?

Nie usłyszał mnie, a zatem zapewne wciąż jeszcze żył. No cóż, gotów byłem poczekać. Ja już byłem martwy, i przede mną była Wieczność. Wieczność, wypełniona cierpieniami.

A ty męczyłeś się nie więcej niż trzy godziny — znów zwróciłem się do Nazarejczyka.

I znów nie usłyszałem odpowiedzi.

Niebo pokryło się czarnymi przedburzowymi chmurami, których krawędzie zabarwione były purpurowymi odblaskami zachodzącego słońca. Dyżurujący pod krzyżami centurioni z obawą spoglądali na niebo, martwili się, że ulewa zacznie się jeszcze przed tym, nim ukrzyżowani umrą — w pobliżu nie było nawet drzewa, pod którym można by było schronić się przed deszczem.

Nagle ciało Nazarejczyka wygięło się tak, jakby zamierzało zerwać się z krzyża. Podniósłszy głowę, Nazarejczyk otworzył oczy i przesunął po okolicy mętnym, nic nie widzącym spojrzeniem.

— Popatrz na mnie, Nazarejczyku — wyszeptałem ledwie słyszalnie i tak mocno ścisnąłem zęby, że wypadły wszystkie jednocześnie.

Nazarejczyk znów drgnął i odwrócił głowę w moją stronę. Nasze spojrzenia spotkały się. Moja twarz była obwiązana bandażami, ale poznał mnie.

Zaraz umrzesz — zwróciłem się do niego w myślach.

Będę żyć wiecznie — odpowiedział.

Wciąż nie zamierzał przyznać się do swych błędów. Ale już to, że ukrzyżowany usłyszał moje mentalne wezwanie, oznaczało, że znajdował się na granicy między życiem a śmiercią. Na razie nie widział jeszcze całej głębi przepaści Niebytu, w który się zagłębiał, ale już nie zaliczał się do żywych.

Weź mnie z sobą — zwróciłem się do niego z ukrytą nadzieją.

Wiesz przecież, że nie leży to w moich silach.

Po co to wszystko? — spytałem.

Na chwalę Ojca Mojego Niebieskiego!

Dlaczego Twój Ojciec zostawił cię, abyś w mękach umierał na krzyżu?

Nazarejczyk nie odpowiedział, ale i tak zrozumiałem, że zasiałem w jego duszy ziarno zwątpienia.

Skierowawszy wzrok ku niebu, rozkleił suche, pokryte strupami wargi i zdławionym głosem zachrypiał:

— Boże Mój! Boże Mój! Czemuś mnie opuścił…?

To były jego ostanie słowa, po wypowiedzeniu których opuścił głowę na pierś i wyzionął ducha.

Nie zrozumiałem, czy liczył na to, że otrzyma odpowiedź na swoje pytanie skierowane w pustkę, czy nawet umierając kontynuował przedstawienie dla publiczności.

Nazarejczyku — zawołałem w myśli. — Nazarejczyku…

Chciałem go zapytać, co teraz myśli na temat wiecznego życia, ale nie chciał ze mną rozmawiać. Ciało przybite do krzyża. Żałosny widok. Człowiek nie powinien umierać w ten sposób.

Odwróciłem się i pokuśtykałem z miejsca kaźni — nic mnie tu już nie zatrzymywało. Człowiek, uważający się za Syna Boga, umarł. I jeśli nawet przed śmiercią nie zdołał, albo, być może, nie chciał darować mi zbawienia, to tylko dlatego, że tak jak nikt na świecie nie był do tego zdolny.

Bóg umarł, a świat pozostał taki sam. To znaczy, że nic nie znaczył dla świata? Nie skupiałem zbytnio swej uwagi na tym pytaniu, gdyż przede mną była cała wieczność, aby znaleźć na nie odpowiedź. Teraz potrzebowałem znaleźć miejsce, w którym wieczność można było przeczekać, nie zwracając na siebie ciągłej uwagi ciekawskich.

Skierowałem się w stronę pustyni. I chociaż przemieszczałem się niewyobrażalnie powoli, do rana moje nogi po kostki zatonęły w grubym żółtym piasku. Z uporem kontynuowałem marsz przed siebie, do samego centrum rozpalonego piekła, nie zwracając uwagi na to, jak rozplątują się bandaże, które jako jedyne nadawały memu gnijącemu ciału pozory kształtu.

Gdy to, co pozostało jeszcze z mojego ciała, runęło na rozpalony piasek, i gdy zrozumiałem, że już więcej nie zdołam ruszyć się z miejsca, uspokoiłem się wreszcie. Zrobiłem wszystko, co mogłem, i nic więcej ode mnie nie zależało.

Mijały dni. Za dnia słońce wysuszało resztki mojego ciała, a nocą podżerali je wychodzący spod stygnącego piasku mieszkańcy pustyni. Wkrótce z mojego ciała pozostał tylko szkielet. Po to, by i kości zmieniły się w proch, potrzebne było niejedno dziesięciolecie. Ale nawet po tym, jak wiatr rozwiał pył, w który obróciło się moje ciało, nadal pozostawałem przykutym do miejsca, w którym kiedyś padłem, by leżeć pod palącymi promieniami słońca.

Mijały wieki. Nauczyłem się korzystać z zalet mojego obecnego stanu. Teraz, pozostając cały czas w tym samym miejscu, mogę rozmawiać z martwymi i obserwować życie żywych. Nazarejczyk nie zmartwychwstał. Niejednokrotnie próbowałem z nim porozmawiać, ale nie odzywa się, gdy go wołam. Być może po śmierci dotarła doń świadomość, że ów cały ból świata, który zamierzał wziąć na swoje barki, przyszło teraz mi dźwigać? Ale nawet jeśli zdawał sobie z tego sprawę, to nie był w stanie zmienić czegokolwiek. Nazarejczyk był teraz martwy, tak jak było martwych miliony, miliony tych, którzy umarli przed nim. Nawet on nie miał władzy nad śmiercią. Do tego temu światu nie jest potrzebny żywy Bóg. Wystarczą mu bajki o Bogu.

Mogę teraz łudzić się nadzieją stania się znów sobą po tym, jak świat zakończy swe istnienie i wszystko, co istnieje, runie w otchłań Wiecznego Niebytu. Nauczyłem się cierpliwości i wiem, że doczekam tej chwili, gdy jako jedyny martwy, zdolny do obserwowania wydarzeń z boku, ujrzę koniec tego świata.

Przełożył Paweł Laudański

John Kessel

DUMA I PROMETEUSZ

Gdyby nie upór matki i siostry Marii, Kitty, panna Maria Bennet, której zainteresowania prawami natury nie sięgały natury ludzkiej, nie poszłaby na bal na Grosvenor Square. Ten sezon należał do Kitty. Pani Bennet już dawno temu postawiła krzyżyk na Marii, ale nadal żywiła nadzieję w związku z jej młodszą siostrą i umyśliła, że postawi Kitty na drodze pana Roberta Sidneya z dworu w Detling, który miał sześć tysięcy funtów rocznego dochodu, i miał się pojawić tego wieczoru. Jako niezamężna, Maria była zmuszona mieszkać z rodzicami i znosić matczyne kaprysy, więc choć nie istniał żaden powód, dla którego Maria miałaby się tam udać, nie znalazła też żadnej dobrej wymówki.

Maria znalazła się więc w sali balowej wielkiego domu, odziana w jedwabną suknię, z upiętymi wysoko włosami i przyozdobiona klejnotami należącymi do siostry. Nie była ani pięknością, jak jej starsza siostra Jane, która szczęśliwie wyszła za mąż, ani dowcipna, jak starsza i szczęśliwa w małżeństwie siostra Elżbieta, ani pełna wdzięku, jak jej młodsza i nieco mniej szczęśliwa w małżeństwie siostra Lidia. Niezgrabna, krótkowzroczna, nigdy nie sprawiała wrażenia atrakcyjnej, i z biegiem lat w coraz większym stopniu przyjmowała za dobrą monetę to, co o niej sądzili inni. Czuła rozpacz za każdym razem, gdy pani Bennet karciła ją za to, że się garbi. Kiedyś Maria musiała patrzeć, jak Jane i Elżbieta wiodą szczęśliwe życie dzięki temu, że znalazły właściwych mężów. W niej nie było jednak ani odrobiny wdzięku czy tajemniczości i żaden mężczyzna nie patrzył na nią z zachwytem.

Karnet Kitty był pełen i zdążyła już zatańczyć z szacownym panem Sidneyem, którego Maria uznała za wyjątkowego nudziarza. Kitty, rozgorączkowana i rozpromieniona, była pewna, że w tym sezonie znajdzie męża. Maria, dla odmiany, siedziała z matką i ciotką Gardiner, której zdrowy rozsądek był doskonałą przeciwwagą dla głupoty matki. Po trzecim menuecie Kitty przyfrunęła do nich.

— Kitty, odetchnij trochę! — rzekła pani Bennet. — Nie pędź tak! Kim jest ten młody człowiek, z którym tańczyłaś? Pamiętaj, że mamy się uśmiechać do pana Sidneya, nie do jakichś obcych. Czy ja go czasem nie widziałam z Lordem Mayorem?

— Skąd mam wiedzieć, co widziałaś, matko?

— Co za impertynencja!

— Tak. To znajomy Lorda Mayora. Przyjechał ze Szwajcarii! Pan Clerval, na wywczasach.

Wysoki, jasnowłosy Clerval stał w towarzystwie posępnego młodzieńca o ciemniejszych włosach. Oba byli nieskazitelnie odziani: szare spodnie gołębiej barwy, czarne żakiety i kamizelki, białe gorsy i rękawiczki.

— Ze Szwajcarii? Nie pozwolę ci wyjść za jakiegoś Holendra. Choć mawiają, że ci kupcy bywają nieprzyzwoicie bogaci. A kim jest ten dżentelmen, z którym rozmawia?

— Nie wiem, matko, ale zaraz się dowiem.

Ciekawość pani Bennet nie została wystawiona na próbę, gdyż dwóch panów ruszyło przez salon, by podejść do sióstr i ich przyzwoitek.

— Henry Clerval, madame — odezwał się jasnowłosy. — A to mój stary przyjaciel, pan Victor Frankenstein.

Pan Frankenstein skłonił się, lecz nie wypowiedział ani słowa. Maria nigdy w życiu nie spotkała nikogo, kto miałby aż tak ciemne oczy — ani nikogo, po kim byłoby aż tak widać, że jest tu tylko z obowiązku. Maria nie potrafiła określić, czy przyczyną jest fakt, że czuje się on niepewnie przy takich okazjach, ale atmosfera odmienności zaintrygowała ją. Przypuszczała, że jego rezerwamoże być oznaką raczej smutku niż dumy. Jego maniery były nienaganne, podobnie jak angielszczyzna, choć mówił z lekkim francuskim akcentem; gdy poprosił Marię do tańca, ta była przekonana, iż czyni to wyłącznie na prośbę pana Clervala; na parkiecie, gdy kapela złożona z fortepianu, skrzypiec i wiolonczeli zagrała kadryla, poruszał się z wdziękiem, lecz bez śladu uśmiechu.

Gdy skończyli tańczyć, Frankenstein zapytał Marię, czy nie ma ochoty się czegoś napić, po czym przemaszerowali przez zatłoczoną salę balową do salonu, gdzie podał jej filiżankę ponczu. Maria poczuła się w obowiązku nawiązać jakąś konwersację, nim będzie mogła wycofać się w bezpieczne miejsce, jakim było jej krzesło dla panien podpierających ściany.

— Cóż pana sprowadza do Londynu, panie Frankenstein?

— Przyjechałem, by spotkać się z kilkoma filozofami przyrody, tu, w Londynie, i w Oxfordzie — zajmującymi się badaniami magnetyzmu.

— Och! W takim razie na pewno spotkał pan profesora Langdona z Towarzystwa Królewskiego?

Frankenstein spojrzał na nią, jakby dopiero teraz ją zobaczył.

— Jak to możliwe, że zna pani profesora Langdona?

— Nie znam go osobiście, ale trochę interesuję się nauką. Czy pan jest filozofem przyrody?

— Muszę pani wyznać, że nie jestem w stanie już rozmawiać na ten temat. Niemniej jednak, owszem, studiowałem z panem Krempe i panem Waldmanem w Ingolstadt.

— Nie jest pan w stanie rozmawiać na ten temat, ale chce się pan spotkać z profesorem Langdonem.

Przez przystojną twarz pana Frankensteina przemknął jakiś cień.

— Nie potrafię tego ująć słowami, ale właśnie do tego dążę.

— Co za paradoks.

— Paradoks, którego nie jestem w stanie wyjaśnić, panno Bennet.

Jego głos wręcz ociekał rozpaczą. Maria spojrzała w jego czujne, czarne oczy, i odparła:

— Serce ma swe powody, o których rozsądek nie wie nic.

Po raz drugi tego wieczora obrzucił ją spojrzeniem, w którym czaiło się zrozumienie. Pan Frankenstein pociągnął łyk z filiżanki, po czym odezwał się znów:

— Panno Bennet, powinno się unikać takich form spędzania wolnego czasu, które pozbawiają nas normalnych kontaktów z ludźmi. Jeśli nauka, której poświęca pani czas, przyczynia się do osłabienia więzi i niszczy upodobanie do prostych przyjemności, taka nauka jest niewątpliwie niebezpieczna.

Maria nie umiała pojąć celu tej niezwykłej przemowy.

— Przecież dążenie do wiedzy nie może być szkodliwe.

Pan Frankenstein uśmiechnął się.

— Henry nalegał, bym zawarł jakieś znajomości wśród londyńskiego towarzystwa; gdybym wiedział, że spotkam tak myślącą osóbkę jak pani, uczyniłbym to już dawno temu. — Ujął jej dłoń. — Dostrzegam przy drzwiach pani ciotkę. Na pewno wyruszyła, by nad panią czuwać. Jeśli pani pozwoli, odprowadzę ją do pani matki. Dziękuję za taniec, a jeszcze bardziej za rozmowę, panno Bennet. Pośrodku obcego kraju obdarzyła mnie pani chwilą współczucia.

I znów Maria zasiadła obok matki i ciotki, jak pół godziny wcześniej. Czuła lekkie oszołomienie. Nieczęsto się zdarzało, by cudzoziemiec przemawiał tak z głębi serca do kobiety, którą widział po raz pierwszy w życiu, nie umiałaby go jednak za to zganić. Wręcz przeciwnie, cierpiała z powodu własnej porażki: iż nie udało jej się zatrzymać go na dłużej.

Gdy po północy wyszły z balu, padał zimny, marcowy deszcz. Czekały pod portykiem, aż woźnica sprowadzi powóz. Kitty zaczęła kaszleć. Gdy stały tam, w chłodzie nocy, Maria zauważyła olbrzymiego, zakapturzonego mężczyznę, który stał w cieniu na rogu uliczki. Nie zasłaniał się przed deszczem, stał nieporuszony i obserwował kamienicę oraz uczestników balu. Nie zbliżał się ani nie oddalał, jakby obserwowanie było jedynym celem jego życia. Maria zadrżała.

W powozie, który wiózł je do domu ciotki Gardiner w pobliżu Belgravii, pani Bennet nalegała, by Kitty okryła nogi peleryną.

— Przestańże kaszleć, Kitty. Miej trochę litości dla moich nerwów! — po czym dodała: — Nie powinni byli podawać kolacji na końcu tego długiego korytarza. Młode damy, zgrzane w tańcu, musiały spacerować na zimnie.

Kitty z trudem zaczerpnęła powietrza.

— Nigdy nie widziałam, żebyś była aż tak zainteresowana mężczyzną, Mario. O czym ci opowiadał ten szwajcarski dżentelmen?

— Rozmawialiśmy o filozofii przyrody.

— Nie mówił, dlaczego przyjechał do Anglii? — spytała ciotka Gardiner.

— Właśnie ją wymienił jako powód.

— Nic podobnego! — oburzyła się Kitty. — Przyjechał, żeby zapomnieć o swoim bólu. Jego braciszek William został zamordowany przez służącego, niecałe pół roku temu!

— Jakie to straszne! — jęknęła ciotka Gardiner.

— Jak to możliwe? — spytała pani Bennet, zaskoczona.

— Powiedziała mi o tym Lucy Copeland, córka Lorda Mayora — odparła Kitty. — A ona usłyszała to od samego pana Clervala. Ale to nie wszystko! On jest zaręczony — żeni się z kuzynką. Tylko że zostawił ją w Szwajcarii, a sam z jakiegoś powodu przyjechał tutaj.

— Rozmawiał z tobą o tych sprawach? — zwróciła się do Marii pani Bennet.

— Matko, o tajemnicach rodzinnych nie będzie opowiadał obcym, a co dopiero pannie, z którą tańczy — wtrąciła Kitty.

Maria zadumała się nad tymi wieściami. Być może one wyjaśniały dziwne zachowanie pana Frankensteina. Czy jednak mogły wyjaśnić, czemu się nią zainteresował?

— Człowiek powinien być tym, za kogo się podaje — rzekła.

Kitty kichnęła i rozkaszlała się.

— Zapamiętajcie moje słowa, dziewczęta — oznajmiła pani Bennet — że te zaręczyny to jakieś swaty wbrew jego woli. Ciekawe, jaką sumkę wniesie do małżeństwa.

Przez następnych kilka dni kaszel Kitty przeszedł w silne przeziębienie i mimo jej protestów zdecydowano, że powietrze miejskie jej nie służy; powinny skrócić sezon i wrócić do Meryton. Pan Sidney niewątpliwie nie miał pojęcia, jak niewiele brakowało. Maria sama nie wiedziała, czy żałuje wyjazdu, choć wspomnienie tej półgodziny spędzonej z panem Frankensteinem sprawiło, iż czuła żal, że nie będzie mieć już szansy na spotkanie z nim; nigdy dotąd nie odczuwała czegoś takiego po spotkaniu z kimkolwiek.

Po tygodniu Kitty czuła się lepiej i narzekała na ich przedwczesny wyjazd z Londynu. W rzeczywistości była zaledwie o dwa lata młodsza od Marii i jeszcze nie podejmowała prób psychicznego przygotowania się do staropanieństwa, jak jej starsza siostra. Pan Bennet ukrył się w gabinecie i pojawiał się tylko podczas posiłków, by wygłaszać sardoniczne komentarze na temat kampanii matrymonialnych pani Bennet i Kitty. Być może, podsunął pan Bennet, należałoby zaprosić pana Sidneya do Longbourn podczas obrad parlamentu. Maria unikała tych dyskusji ćwicząc na fortepianie, a kiedy rozkwitająca wiosna przyniosła piękną pogodę, chodziła na długie spacery po okolicy, gdzie mogła przysiąść pod dębem i czytać, oddając się swojemu uwielbieniu dla Goethego i niemieckich filozofów. Gdy próbowała wciągać ojca do dyskusji, ostrzegł ją:

— Obawiam się, moja droga, że twoje rozumienie świata w zbyt dużym stopniu opiera się na książkach, a nie życiowym doświadczeniu. Bądź ostrożna, córko. Nadmiar nauki zmienia kobietę w potwora.

Jakież życiowe doświadczenie pozwolono jej nabyć? Potraktowana odmownie Maria napisała do Elżbiety o tym, jak brutalnie zakończyły się ostatnie podchody małżeńskie Kitty, i jak źle wpłynęło to na jej nastrój. Elżbieta odpisała, zapraszając dwie młodsze siostry do Pemberley.

Maria radowała się ogromnie na samą myśl, że jakiś czas będzie z dala od matki i zobaczy kawałek Derbyshire, a i Kitty nie miała nic przeciwko. Pani Bennet nie była przekonana, gdy Elżbieta podsunęła, że pobliskie Matlock i jego lecznicze wody będą miały zbawienny wpływ na zdrowie Kitty (nikt przecież nie poślubi słabującej dziewczyny), ale przekonał ją argument, że choć Matlock nie może się równać z Londynem, bywa tam lepsze towarzystwo niż w sennym Meryton, a zatem szanse na spotkanie odpowiednio majętnych młodzieńców są większe. Zatem w drugim tygodniu maja pan i pani Bennet ze łzami w oczach umieścili swoje ostatnie niezamężne córki w dyliżansie, który wyruszał w długą drogę do Derbyshire. Przyczyna łez u pani Bennet była prosta: nie będzie mogła otoczyć córek opieką na odległość, zaś w przypadku pana Benneta chodziło raczej o to, że podczas nieobecności dziewcząt będzie miał tej opieki nadmiar.

Dziewczęta zawsze zachwycały się pięknem i wygodą Pemberley, rodowego majątku pana Darcy’ego. Sam Darcy był wcieloną dobrocią, a służba była troskliwa i na polecenie Elżbiety mniej skłonna do pobłażania kaprysom Kitty, zaś bardziej dbała o jej zdrowie niż wystraszona służba w domu. Lizzy dopilnowała, by Kitty zażywała jak najwięcej snu i trzy siostry dużo spacerowały po włościach. Zdrowie Kitty poprawiło się, podobnie jak i nastrój Marii. Cieszyła się towarzystwem ośmioletniego syna Lizzy i Darcy’ego, Williama, który próbował nauczyć ją i młodszą siostrę pana Darcy’ego, Georgianę, łowienia ryb. Georgiana usychała z tęsknoty, gdyż jej narzeczony, kapitan Broadbent, przebywał w służbie Korony na Karaibach, ale już po tygodniu Jane i jej mąż przybyli z wizytą ze swojego majątku położonego w odległości trzydziestu mil, i zostali dłużej, więc cztery z pięciu sióstr Bennet mogły cieszyć się swym towarzystwem. Spędziły razem wiele nastrojowych popołudni i wieczorów. Zarówno Maria, jak i Georgiana uczyły się grać na pianinie, Maria jednak szybko doszła do wniosku, że siostry raczej tolerowały jej grę, niż znajdowały przyjemność w jej słuchaniu. Spotkanie Lizzy i Kitty oznaczało, że cała uwaga skupiała się na poprawie zdrowia Kitty i jej planach małżeńskich, przez co Maria czuła się zaniedbywana. Czasem jednak dołączała do nich, by pojechać do Lambton czy Matlock, na zakupy lub w celach towarzyskich, a co tydzień w sali balowej hotelu „Old Bath”, z wypolerowaną woskiem podłogą i pięknymi kandelabrami, organizowano bal letni.

Podczas jednej z takich wypraw, gdy Georgiana wstąpiła do modystki, a Kitty załatwiała jakieś sprawunki u rzeźnika — Maria zastanawiała się, co jest przyczyną nagłego zainteresowania Kitty sprawami domowymi w Pemberley — Maria zabrała Williama do muzeum i biblioteki, w której znajdowała się również wystawa przyrodnicza. William opowiedział jej o eksponatach wykopanych przy budowie nowego hotelu, które wzbogaciły niedawno muzealną kolekcję.

Ulice, hotele i gospody Matlock wypełniali podróżni, którzy przybyli do wód. Nowożeńcy trzymali się pod ręce, szepcząc sobie do ucha sekrety, niewątpliwie związane z pagórkowatym krajobrazem. Kilku robotników tłukło kamienie na bruk przez ratuszem, machając młotkami w jasnym świetle słońca. W środku Maria i William schronili się w sali muzealnej, cichej i chłodnej.

Wśród zwiedzających Maria wypatrzyła smukłego, dobrze ubranego mężczyznę, który stał przy gablotach, przyglądając się umieszczonym w nim eksponatom. Gdy podeszła bliżej, rozpoznała go.

— Pan Frankenstein!

Wysoki Europejczyk uniósł wzrok, zaskoczony.

— Ach, panna Bennet?

Ucieszyła się, że ją zapamiętał.

— Tak. Miło pana widzieć.

— A kim jest ten młodzieniec?

— To mój siostrzeniec, William.

Na dźwięk tego imienia pan Frankenstein spochmurniał. Przymknął oczy.

— Czy dobrze się pan czuje? — spytała Maria.

Spojrzał na nią.

— Proszę mi wybaczyć. Te eksponaty przywołują smutne skojarzenia. Proszę dać mi chwilkę.

— Oczywiście — odparła.

William pobiegł obejrzeć zegar parowy. Maria odwróciła się i przyjrzała zawartości najbliższej gabloty. Za szkłem ułożono kości znalezione w pobliskiej kopalni ołowiu. Na karcie poniżej widniał opis: „Kości, przypominające rybie, z wapienia”.

Pan Frankenstein w końcu podszedł do niej.

— Cóż porabia pani w Matlock?

— Moja siostra Elżbieta jest żoną pana Fitzwilliama Darcy’ego z Pemberley Przyjechałyśmy do niej z Kitty. A pan przybył do wód?

— Pan Clerval i ja znajdujemy się właśnie w drodze do Szkocji, gdzie on zatrzyma się u przyjaciół, a ja będę prowadził… pewne badania. Topografia tej doliny przypomina moje rodzinne okolice w Szwajcarii.

— Tak słyszałam — odparła.

Pan Frankenstein najwyraźniej odzyskał siły, Maria zastanawiała się jednak, co wzbudziło taki smutek.

— Interesują pana wykopaliska? — spytała, wskazując gestem gabloty.

— Istotnie, niektóre. To naprawdę niezwykłe, kiedy spotyka się młodą damę, zainteresowaną takimi tajemnicami.

Maria nie wyczuła w jego głosie ani cienia drwiny.

— Istotnie, interesuje mnie to — odparła, poddając się entuzjazmowi. — Profesor Darwin tak pisał o pochodzeniu tych kości:

Życie organiczne, w morskich falach zrodzone

W jaskiniach oceanu tkwi niezmącone

Pierwsze formy malutkie, pod lupą niewidoczne

Po wodzie lub błocie pełzały, nieskoczne

A gdy pokolenia się przetoczyły

Kończyny sobie wykształciły

A osobniki, których było na kopy

Dostały płetwy, skrzydła i stopy.

— Niektórzy twierdzą, że to dowód na to, że potop istotnie miał miejsce. Czy sądzi pan, panie Frankenstein, że Matlock kiedyś mogło znajdować się na dnie morza? Podobno te stworzenia nie istniały za czasów Noego.

— Zaręczam pani, że są znacznie starsze. Proszę nie myśleć, że rzeczywiście są wykonane z kamienia. Przekształciły się tak wskutek pewnych procesów. Z anatomicznego punktu widzenia bardziej przypominają jaszczurkę niż rybę.

— Uczył się pan anatomii?

Pan Frankenstein postukał palcami o szkło gabloty.

— Minęły już trzy lata, odkąd interesowałem się takimi rzeczami. Już się tym nie zajmuję.

— A jednak chciał się pan spotkać z naukowcami w Londynie.

— Ach… tak, istotnie. Jestem zdumiony, że pamięta pani naszą krótką rozmowę, która miała wszak miejsce ponad dwa miesiące temu.

— Mam dobrą pamięć.

— Czego doskonałym dowodem jest przytoczenie wiersza profesora Darwina. Przypuszczałem, że dama taka jak pani interesuje się raczej sztuką.

— Och, mogę pana zapewnić, że jeśli chodzi o powieści, już swoje przeczytałam. A w młodości — jeszcze więcej kazań. Elżbieta ma w zwyczaju drażnić się ze mną jako wielka moralizatorka. „Zło jest łatwe”, mówię jej, „i ma niezliczone formy”.

Frankenstein nie odpowiedział. Po chwili odezwał się:

— Wtedy moralizatorzy nie byliby potrzebni.

Maria przypomniała sobie jego ostrzeżenie przed nauką, jakie wygłosił podczas spotkania w Londynie.

— Drogi panie, nie ma niczego złego w badaniu dzieł bożych.

— Chrześcijanin z bojaźni bożej mógłby sprzeciwiać się opinii profesora Darwina, że życie poczęło się w morzu, bez względu na to, w jak poetyckiej formie zostanie ona wyrażona. — Mówił, jakby myślami był gdzieś daleko. — Czy można stworzyć duszę żywego stworzenia bez pomocy ręki bożej?

— Mam wrażenie, że ręka boża jest obecna wszędzie — Maria wskazała gestem gablotę. — Nawet w szkielecie skamieniałej ryby.

— W takim razie ma pani o wiele więcej wiary niż ja, panno Bennet. I więcej niewinności.

Maria spłoniła się. Nie była przyzwyczajona do tego, by jakiś dżentelmen w taki sposób się z nią przekomarzał. Doświadczenie mówiło jej, że przystojni mężczyźni z osiągnięciami nie interesują się nią, więc w takich rozmowach nie wykraczała poza błahe tematy jak pogoda, strój, czy miejskie plotki. Teraz jednak dostrzegła, że coś w rozmowie z nią poruszyło pana Frankensteina i odczuła coś na kształt tryumfu.

Ich rozmowę przerwało pojawienie się Georgiany i Kitty w towarzystwie Henry’ego Clervala.

— Tutaj jesteś! — zawołała Kitty. — Mówiłam panu, panie Clerval, że znajdziemy Marię kontemplującą jakąś kupkę starych kości!

— Nie dziwi mnie jakoś, że jest tu również mój przyjaciel — rzekł Clerval.

Maria poczuła przygnębienie. Całe towarzystwo opuściło ratusz i w urokliwych promieniach słońca ruszyło wzdłuż Placu Północnego. Kitty zaproponowała spacer Ścieżką Zakochanych nad rzeką, a reszta wyraziła zgodę. Pomaszerowali wąwozem, między potężnymi szańcami z wapienia, osłonięci cisami, wiązami i lipami, które rosły po obu stronach rzeki. William pobiegł przodem, a Kitty, Georgiana i Clerval podążyli za nim, zostawiając w tyle Frankensteina i Marię. W końcu wyłonił się High Tor, prawdziwy klif na wschodnim brzegu rzeki Derwent. U podnóża był pokryty małymi drzewami i krzewami. Wielkie głazy, które odpadły od klifu, podzieliły nurt rzeczny na spienione bystrzyce. Szum wody sprawił, że Maria i Frankenstein poczuli się oddzieleni od pozostałych, jakby znajdowali się w innym pomieszczeniu. Frankenstein podziwiał krajobraz przez dłuższą chwilę. Maria rozmyślała gorączkowo, zastanawiając się, jak przywrócić nastrój rozmowy prowadzonej w ratuszu.

— Jakże przypomina mi to ojczyste strony — rzekł w końcu pan Frankenstein. — Henry i ja wspinaliśmy się na takie granie, goniliśmy kozy po łąkach i bawiliśmy się w piratów. Ojciec spacerował ze mną po lesie, ucząc mnie nazw wszystkich drzew i roślin. A raz zobaczyłem, jak piorun rozłupał stary dąb w drzazgi.

— Gdy ja tu przyjeżdżam — wyrwało się Marii — mam wrażenie, że jestem tak mała, a czas tak potężny. Jesteśmy tu zaledwie przez parę sekund, a potem nas nie będzie, zaś te skały, ta rzeka, pozostaną.

Frankenstein zwrócił się w jej stronę.

— Przecież wcale nie jest pani samotna. Ma pani rodzinę, siostry. Matkę i ojca.

— Można być samotnym w pokoju pełnym ludzi. Kitty wyśmiewa moje upodobania do „kupki kości”.

— Przecież może pani wyjść za mąż.

— Drogi panie, mam dwadzieścia osiem lat. Jestem daleka od czyjegokolwiek ideału kochanki czy żony.

Co ją opętało, że powiedziała coś takiego na głos, po raz pierwszy w życiu? Tylko czy to, co mówiła temu cudzoziemcowi, miało jakiekolwiek znaczenie? Liczenie na współczucie nie miało sensu, a jeszcze mniejszy — liczenie na coś więcej. Przetańczyli ze sobą jeden taniec w Londynie, a teraz spędzili razem jedno popołudnie; on niedługo opuści Anglię, poślubi kuzynkę i Maria już nigdy w życiu go nie zobaczy. Zasłużyła na kpiny ze strony Kitty.

Frankenstein długo nie odpowiadał, a Maria wsłuchiwała się w szum wody i patrzyła na Georgianę, Williama i Clervala, bawiących się na trawie na brzegu rzeki, i Kitty, która stała zadumana w pewnej odległości.

— Panno Bennet, bardzo mi przykro, że tak beztrosko skomentowałem pani sytuację. Jednak pani zalety powinny być widoczne dla każdego, kto zada sobie trud poznania pani bliżej. Pani znajomość nauki tylko pogłębia mój zachwyt.

— Proszę mi nie schlebiać — żachnęła się Maria. — Nie jestem do tego przyzwyczajona.

— Nie schlebiam pani. To szczere słowa z głębi serca.

— Ciociu Mario! — podbiegł William. — To świetne miejsce na łowienie ryb! Powinniśmy przyjść tu z panem ojcem!

— To dobry pomysł, Will.

Frankenstein odwrócił się w stronę pozostałych.

— Musimy wracać do hotelu, Henry — przemówił do Clervala. — Muszę dopilnować, by starannie zapakowali szkło przed wysłaniem.

— Doskonale.

— Szkło? — zdziwiła się Georgiana.

Clerval zachichotał.

— Victor na każdym popasie kupuje wyposażenie — szkło, butle chemikaliów i miedziane tarcze. Woźnica grozi, że nas zostawi, jeśli nie wyślemy tych rzeczy oddzielnie.

Kitty próbowała protestować, lecz na próżno, towarzystwo ruszyło w stronę Matlock. Kobiety i William dotarły do powozu, który miał zawieźć je do Pemberley.

— Mam nadzieję, że się jeszcze zobaczymy, panno Bennet — rzekł Frankenstein. Gdyby Maria była bardziej wprawna w odczytywaniu ludzkich emocji, pewnie dostrzegłaby w jego oczach zainteresowanie — a może nawet tęsknotę.

Po drodze do Pemberley William przekomarzał się z Georgianą. Kitty, jakaś przygaszona, rozsiadła się wygodnie z zamkniętymi oczami, zaś Maria roztrząsała każdą chwilę minionego popołudnia. Ogromna sympatia, jaką żywiła do Frankensteina, uległa jeszcze pogłębieniu. Jego nagłe popadanie w przygnębienie albo milczenie zdradzało, że nosi jakieś brzemię. Maria była też nieomal przekonana, że jej matka miała rację: Frankenstein nie kochał swojej kuzynki, a pobyt w Anglii był ucieczką od niej. Czyż to drugie spotkanie było tylko przypadkiem? Los zetknął ich ze sobą.

Wieczorem, przy obiedzie, Kitty opowiedziała Darcy’emu i Elżbiecie o spotkaniu z przystojnymi turystami ze Szwajcarii. Później Maria wzięła Lizzy na stronę i poprosiła ją o zaproszenie Clervala i Frankensteina na obiad.

— To coś nowego! — zdziwiła się Lizzy. — Spodziewałam się tego po Kitty, nie po tobie. Nigdy dotąd nie proponowałaś zaproszenia żadnego młodego człowieka do Pemberley.

— Nigdy dotąd nie spotkałam nikogo takiego, jak pan Frankenstein — odparła Maria.

* * *

— Próbował pan wody z Matlock? — zwróciła się Maria do Clervala, który siedział naprzeciwko niej przy obiedzie. — Ludzie w parafii mówią, że łyk gorącej źródlanej wody potrafi wskrzeszać z martwych.

— Muszę przyznać, że nie — odparł Clerval. — Victor nie wierzy w ich właściwości zdrowotne.

Maria zwróciła się do Frankensteina, z nadzieją na wciągnięcie go do dyskusji na ten temat, ale zamilkła na widok dziwnego wyrazu jego twarzy.

Stół nakryto oślepiająco białym obrusem z adamaszku; błyszczał też od sreber i kryształów. Na środku dominowała wielka patera, ozdobiona zapalonymi woskowymi świecami. Poza członkami rodziny, w celu wyrównania liczby gości i zrównania liczby kobiet z liczbą mężczyzn, Darcy i Elżbieta zaprosili też pastora, wielebnego Chatswortha. Listę gości uzupełniali Bingley i Jane, Georgiana i Kitty.

Służba wniosła zupę, a po niej wino z Bordeaux, turbota z homarem w sosie holenderskim, pasztet z ostryg, kotlety jagnięce ze szparagami, groszek, ragout cielęce, sarninę, duszoną wołowinę z warzywami, do tego różne sałatki, buraczki, francuską i angielską musztardę. Na deser podano sorbet wiśniowy i lody ananasowe oraz krem czekoladowy z truskawkami. Do potraw serwowano szampana, a potem podano maderę.

Darcy wypytywał pana Clervala, jaki jest cel jego pobytu w Anglii, a Clerval opowiadał o spotkaniach z ludźmi interesu w Londynie i zainteresowaniu Indiami. Zaczął nawet uczyć się języka i dla rozrywki wypowiedział kilka zdań w hindi. Darcy zrewanżował się opowieścią o wizycie w Genewie przed dziesięciu laty. Clerval ciekawie rozwodził się nad różnicami w zwyczajach Anglików i Szwajcarów, wyrażając swoje upodobanie do tych angielskich, z wyjątkiem podawania gotowanych mięs. Georgiana spytała, jak ubierają się kobiety na kontynencie. Elżbieta upewniała się, czy wysłanie Williama do szkół w Europie będzie bezpieczne. Kitty, która zwykle dużo mówiła przy stole, tego wieczoru była dziwnie milcząca. Pastor zabawnie opowiadał o swoich podróżach po Włoszech.

Przez cały wieczór pan Frankenstein odpowiadał zdawkowo i rzadko odzywał się z własnej inicjatywy. Maria pokładała wielkie nadzieje w tym obiedzie, a teraz zaczęła się obawiać, iż musiała źle odczytać jego intencje. W jego głosie raz pojawiła się cieplejsza nuta, gdy mówił o swoim ojcu, radcy i zarządcy, słynącym z uczciwości. O swoich latach w Ingolstadt mówił tylko wtedy, gdy ktoś o to zapytał.

— A co pan studiował na uniwersytecie? — spytał Bingley.

— Nic ważnego — odburknął pan Frankenstein.

Zapadła niezręczna cisza, którą przerwał Clerval, wyjaśniając:

— Mój przyjaciel tak bardzo poświęcił się zgłębianiu filozofii przyrody, że zaniedbał własne zdrowie. Na szczęście udało mi się go uratować, ale niewiele brakowało.

— I za to zawsze będę ci wdzięczny — mruknął przyjaciel.

Lizzy spróbowała zmienić temat.

— Wielebny pastorze, jakieś wieści z parafii?

Pastor, nieprzyzwyczajony do takich ilości napitku, miał już nieźle w czubie; twarz mu płonęła, a głos wznosił się na wyżyny stosowniejsze raczej dla kazań.

— Cóż, mam nadzieję, że damy nie wezmą mi tego za złe — zahuczał — jeśli opowiem o dziwnym zdarzeniu, jakie miało miejsce zeszłej nocy!

— Ależ prosimy!

— A zatem, zeszłej nocy, trapiony bezsennością — chyba pstrąg zjedzony na kolację mi zaszkodził, wyglądał jakoś nieświeżo; pani Croft zaklina się, że kupiła go po południu, ale musiał pochodzić z wcześniejszego połowu. To jednak nieistotne. Leżałem, nie śpiąc, w mojej sypialni. Było już po północy, kiedy usłyszałem jakieś skrobanie pod oknem; sypiam przy otwartym oknie, bo pogoda ostatnio piękna. Moim zdaniem, panie Clerval, nic tak nie robi dobrze płucom, jak świeże powietrze, i przypuszczam, że filozofowie z kontynentu podzielają moje zdanie, nieprawdaż? Słyszałem, że powietrze na alpejskich łąkach jest niewypowiedzianie świeże.

— Tylko na tych, na których nie pasą się krowy.

— Krowy? Ach, tak, krowy, ha, ha! A to dobre! Krowy, istotnie. O czym ja to mówiłem? Ach, tak. Wstałem z łóżka i wyjrzałem przez okno. Dostrzegłem jakieś światło na cmentarzu. Narzuciłem szlafrok i pantofle i pobiegłem, by zobaczyć, co się dzieje.

— Zbliżając się do cmentarza dostrzegłem jakąś mroczną postać z łopatą. Stał odwrócony do mnie tyłem, obrysowany światłem lampy, która stała przy grobie Nancy Brown. Biedna Nancy, zmarła niecały tydzień temu, taka młoda, miała ledwie siedemnaście lat.

— To był mężczyzna? — spytała Kitty.

Pastor spoważniał.

— Wyobrażają sobie państwo moje przerażenie. „Halo!”, krzyknąłem, a mężczyzna rzucił łopatę, chwycił lampę i uciekł na tyły kościoła. Kiedy dotarłem do rogu, nie było go już widać. Wróciłem do grobu i zobaczyłem, że niewiele mu brakowało do wykopania trumny biednej Nancy!

— Mój Boże! — jęknęła Jane.

— Profanacja grobu? — wtrącił Bingley. — Niesamowite.

Darcy milczał, ale widać było, że nie jest zachwycony poruszaniem przez pastora takich spraw przy stole. Pan Frankenstein, który siedział obok Marii, odłożył widelec i pociągnął długi łyk madery.

Pastor zniżył głos. Najwyraźniej świetnie się bawił.

— Mogę się tylko domyślać motywów, jakie mogły kierować tym człowiekiem. Może to jej ukochany, oszalały z bólu?

— Mężczyźni nie bywają aż tak wierni — mruknęła Kitty.

— Nasz drogi wielebny pewnie naczytał się powieści pani Radcliffe — wtrąciła Lizzy.

Darcy oparł się na krześle.

— W lesie niedaleko kamieniołomu widziano Cyganów. To na pewno ich sprawka. Szukali klejnotów.

— Klejnotów? Brownowie są tak ubodzy, że ledwo było ich stać na przyzwoity pogrzeb.

— Co znów dowodzi, że nie był to nikt miejscowy.

— W naszym kraju świeże groby są czasem profanowane przez rabusiów dostarczających trupy doktorom. Czyż taka fala kradzieży nie przetoczyła się przez Ingolstadt, Victorze?

Pan Frankenstein odstawił kieliszek.

— Istotnie — odparł. — Niektórzy adepci anatomii, w pogoni za wiedzą, wyzbywają się wszelkich ludzkich skrupułów.

— Nie przypuszczam, by taka była przyczyna w tym przypadku — zauważył Darcy. — Nie ma tu w pobliżu żadnego uniwersytetu ani szkoły medycznej. A doktor Philips, który ordynuje w Lambton, nie wykracza poza zasady, jakimi rządzi się cywilizacja.

— On rzadko wykracza poza progi własnego domostwa — wtrąciła Lizzy. — Muszę posyłać po niego dzień wcześniej, żeby go zmusić do wizyty.

— Zapewniam państwa jednak, że istnieją tacy ludzie — rzekł pan Frankenstein. — Znałem ich. Moja choroba, o której wspominał Henry, była w pewnym sensie buntem mej duszy przeciwko pogoni za wiedzą, która wiedzie niektórych ludzi na moralne manowce.

W tym momencie Maria pojęła, że ma szansę wywrzeć wrażenie na panu Frankensteinie.

— Bez wątpienia jest coś szlachetnego w ryzykowaniu życiem, by wzbogacić wiedzę ludzkiej rasy. Ile rzeczy jeszcze poznamy, jeśli tylko tchórzostwo czy niedbałość nie będą ograniczać naszych poszukiwań?

— W takim razie dziękuję Bogu za tchórzostwo i niedbałość, panno Bennet — odparł pan Frankenstein. — Być może warto ryzykować życiem, ale nigdy — duszą.

— To prawda. Sądzę jednak, że nauka może od nas wymagać rozluźnienia więzów, jakie krępują ogół społeczeństwa.

— Nigdy nie słyszeliśmy u ciebie tego tonu, Mario — rzekła Jane.

— Stajesz się jakaś nowoczesna, szwagierko — wtrącił Darcy. — Jakież więzy mamy na twój rozkaz zrzucić dziś wieczorem?

Przemawiał z lekką wyższością, z jaką zawsze zwracał się do Marii. Jak bardzo chciała ich czymś zaskoczyć! Jak bardzo pragnęła pokazać Darcy’emu i Lizzy, z ich idealnym małżeństwem i idealnym życiem, że nie była tylko prostolinijną starą panną, za jaką ją uważali.

— Anatomowie w Londynie otrzymali zgodę sądu na sekcję ciał skazańców po egzekucji. Czyż jest rzeczą niewłaściwą rozcinanie ciał zbrodniarzy, którzy wszak i tak już zmarnowali swoje życie, by uratować życie niewinnym?

— Mój wuj, który jest sędzią, opowiadał o takich przypadkach — rzekł Bingley.

— Są też inne — dodała Maria. — Słyszeli państwo o eksperymentach włoskiego naukowca Aldiniego? W zeszłym roku w lecie pokazał w Londynie w Królewskim Kolegium Chirurgów, że za pomocą potężnej baterii można poruszać członkami wisielca. W „The Times” wspomniano, że widzowie naprawdę uwierzyli w to, iż to ciało może ożyć!

— Mario, proszę! — jęknęła Lizzy.

— Powinnaś spędzać mniej czasu nad tak okropnymi książkami, Mario — zaśmiała się Kitty. — Przecież żaden zalotnik nie będzie miał ochoty rozmawiać o zwłokach!

A więc i Kitty była po ich stronie. Jej kpina tylko utwierdziła Marię w przekonaniu, że należy zmusić Frankensteina, by przemówił.

— A jakie jest pana zdanie, sir? Czy stanie pan w mojej obronie?

Pan Frankenstein starannie poskładał serwetkę i odłożył ją obok talerza.

— Siłą, która pcha ludzi do takich eksperymentów, nie jest odwaga ani nawet ciekawość, lecz ambicja. Dążenie do wiedzy może być występkiem równie śmiertelnym, co bardziej pospolite grzechy. A co gorsza, nawet ludzie najbardziej szlachetni z natury ulegają takim pokusom. I tylko ktoś, kto ich doświadczył, ma pojęcie o pokusach, jakie stawia przed nami nauka.

Pastor uniósł kieliszek.

— Panie Frankenstein, zaprawdę trudno o prawdziwsze słowa! Człowiek, który zbezcześcił grób biednej Nancy, nie zasługuje na boskie miłosierdzie.

Maria poczuła, jak miotają nią sprzeczne uczucia.

— Doświadczył pan takich pokus, panie Frankenstein?

— Ze smutkiem muszę przyznać, że tak.

— Wszak nie ma takiego grzechu, którego Bóg nie mógłby wybaczyć. „Bycie wszechwiedzącym oznacza nieskończone miłosierdzie”.

Pastor zwrócił się do niej.

— Moje dziecko, a cóż ty wiesz o grzechu?

— Niewiele, ojcze, może z wyjątkiem grzechu lenistwa. A mimo to odnoszę wrażenie, że zasłona może spaść nawet z oczu największego grzesznika.

Frankenstein spojrzał na nią.

— Muszę się zgodzić z panną Bennet. Muszę wierzyć w to, że nawet najbardziej spaczony charakter zasługuje na bożą łaskę. Gdybym nie sądził, że to możliwe, nie wiem, jak mógłbym dalej żyć.

— Dość tych rozważań — przerwał mu Darcy. — Pastorze drogi, sugerowałbym uważniejsze pilnowanie parafian, także tych na cmentarzu. Teraz jednak wolałbym posłuchać, jak panna Georgiana gra na pianinie. Być może panna Maria i panna Katarzyna będą chciały do niej dołączyć. Musimy godnie zaprezentować gościom z zagranicy osiągnięcia naszych angielskich panien.

* * *

Następnego ranka, na stanowcze żądanie Kitty, mimo wiszących nisko chmur i chłodu w powietrzu, przypominającego raczej o marcu niż maju, Kitty i Maria udały się na spacer nad rzekę.

Ruszyły wzdłuż strumienia, który płynął przez tereny majątku w stronę rzeki Derwent. Kitty milczała, myśli Marii krążyły wokół tak nieudanego wczorajszego obiadu. Konwersacje w salonie przebiegały równie kulawo, co przy obiedzie. Gra na pianinie niespecjalnie się Marii udała, przez co wszyscy nabrali przekonania, że nie jest żadną konkurencją dla uznanej Georgiany. Jane i Lizzy dały jej do zrozumienia spojrzeniami, że jej przemowa przy stole była bardzo niestosowna. Pan Frankenstein przez resztę wieczoru nie powiedział prawie nic, jakby był znużony jej obecnością.

Zastanawiała się, jak spędzą ten poranek, kiedy Kitty nagle odwróciła twarz i wybuchła płaczem.

Maria dotknęła jej ramienia.

— Kitty, co się dzieje?

— Naprawdę wierzysz w to, co powiedziałaś wczoraj wieczorem?

— A co takiego powiedziałam?

— Że nie ma grzechu, którego Bóg nie mógłby wybaczyć.

— Oczywiście, że w to wierzę! A czemu pytasz?

— Bo popełniłam taki grzech! — Zasłoniła oczy dłonią. — Och, nie, nie wolno mi o tym mówić!

Maria powstrzymała się przed wygłoszeniem uwagi, że po tak prowokacyjnym wstępie Kitty trudno będzie zachować milczenie i najwyraźniej wcale nie miała takiego zamiaru. Intencje Kitty nie zawsze były jednak dla Marii jasne.

Po chwili perswazji i pokonaniu kolejnych metrów wzdłuż strumienia, Kitty wreszcie była gotowa, by zrzucić z siebie ciężar. Okazało się, że poprzedniego lata darzył ją uwielbieniem młodzieniec z Matlock, Robert Piggot, syn rzeźnika. Choć jego rodzina była zamożna, a on miał odziedziczyć rodzinne przedsięwzięcie, w żadnym wypadku nie można go było uznać za dżentelmena i Kitty poprzysięgła sobie, że afektacja nigdy nie przysłoni jej zdrowego rozsądku.

Powróciwszy jednak do Pemberley spotkała Roberta przy pierwszej wizycie w mieście i zaczęła się z nim spotykać w tajemnicy, gdy udawała się do Matlock pod pretekstem sprawunków. A co gorsza, para uległa namiętności i Kitty poznała, co to jest miłość cielesna.

Siostry przysiadły na zwalonym pniu drzewa w lesie i Kitty zaczęła snuć swą opowieść.

— Tak bardzo chciałabym za niego wyjść. — Łzy płynęły jej po policzkach. — Nie chcę być sama, nie chcę zostać starą panną! A Lidia… Lidia mi o tym powiedziała… o miłosnym akcie, o tym, jakie to przyjemne, jakich cudownych wrażeń dostarcza jej Wickham. Chwaliła się tym! A ja pomyślałam, że próżna Lidia ma coś takiego, a ja nic, tylko młodość zmarnowaną na konwersacjach i haftowaniu, na słuchaniu paplaniny matki i ciężkich westchnień ojca. Ojciec uważa mnie za głupią i myśli, że nigdy nie znajdę męża. — Kitty znów zaczęła szlochać. — Ma rację! Już żaden inny mężczyzna się ze mną nie ożeni! — Jej szloch przeszedł w atak kaszlu.

— Och, Kitty — szepnęła Maria.

— Kiedy Darcy wczoraj mówił o angielskich pannach, o mało się nie rozpłakałam. Musisz porozmawiać z ojcem, żeby pozwolił mi poślubić Roberta.

— Robert poprosił cię o rękę?

— Zrobi to. Musi. Nie wiesz, jakim jest szlachetnym człowiekiem. Choć zajmuje się handlem, jego maniery są nienaganne. Nie dbam o to, że nie jest szlachetnie urodzony.

Maria objęła Kitty ramieniem. Kitty na przemian pociągała nosem i pokasływała. Gdzieś nad nimi rozległ się grzmot, a w koronach drzew zaszumiał wiatr. Maria poczuła, jak Kitty drży. Musiała ją uspokoić i zaprowadzić z powrotem do domu. Jakże delikatna i drobna była jej siostra.

Maria nie wiedziała, co powiedzieć. Kiedyś w słusznym oburzeniu potępiłaby Kitty. Teraz jednak czuła, że drąży je ten sam lęk, bo strach Kitty przed umieraniem w samotności był jej strachem. Gdy usiłowała znaleźć jakąś odpowiedź, usłyszała uderzenia kropli deszczu o listowie w górze.

— Niemądrze postąpiłaś — rzekła w końcu, obejmując siostrę. — Ale może nie będzie aż tak źle.

Kitty zadrżała w jej ramionach i w końcu przemówiła do ramienia siostry.

— Ale czy ty jeszcze będziesz chciała ze mną rozmawiać? Co będzie, jeśli ojciec mnie odepchnie? Co ja wtedy zrobię?

Deszcz już padał, wielkie krople spadły na nie z siłą. Maria poczuła, jak jej fryzura nasiąka wodą.

— Uspokój się, ojciec nigdy by czegoś podobnego nie zrobił. Nigdy by cię nie odepchnął. Ja bym cię nigdy nie odepchnęła. Jane ani Lizzy też nie.

— A jeśli jestem przy nadziei?

Maria naciągnęła na głowę szal Kitty. Spojrzała na ciemny las ponad ramionami siostry. Coś się tam poruszało.

— Nie jesteś.

— Skąd możesz wiedzieć? Może jestem!

Las jeszcze bardziej pociemniał od deszczu. Maria nie była w stanie wypatrzyć, co się w nim czai.

— Daj spokój, musimy wracać. Weź się w garść. Porozmawiamy z Lizzy i Jane. One coś poradzą.

Błyskawica rozjaśniła leśne ciemności i Maria dostrzegła, za drzewami w odległości mniejszej niż dziesięć stóp od nich, postać ogromnego mężczyzny. Światło błyskawicy ujawniło twarz niezwykłej brzydoty: długie, cienkie, splątane czarne włosy, twarz barwy wyschłego pergaminu, czarne oczy ukryte głęboko pod grubymi brwiami. Najgorszy był jednak wyraz jego twarzy: odrażający, jakby zimny, nieokreślony głód. Wszystko to widziała przez ułamek sekundy, a potem znów nastała ciemność.

Maria gwałtownie wciągnęła powietrze i pociągnęła Kitty do siebie. Po niebie przetoczył się grzmot.

Kitty przestała płakać.

— Co się stało?

— Musimy iść. I to już.

Maria chwyciła Kitty za rękę. Lało jak z cebra, a leśna ścieżka już pokryła się błotem.

Pociągnęła Kitty w stronę domu. Kitty chyba zaczęła się skarżyć, ale Maria nie słyszała ani słowa z powodu bębniącego deszczu. Kiedy jednak spojrzała przez ramię, zobaczyła zarys grubo ciosanej postaci, która trzymała się blisko drzew, ale cicho podążała za nimi.

— Dlaczego biegniemy? — wysapała Kitty.

— Bo ktoś nas śledzi!

— Kto?

— Nie mam pojęcia!

Maria usłyszała, jak mężczyzna za nimi wychrypiał jakieś słowa:

— Halt! Bitter!

Nie dotarły jeszcze do brzegu lasu, gdy wyłoniły się przed nimi jakieś postaci, nadchodzące od strony Pemberley.

— Panna Bennet! Maria! Kitty!

Postaci okazały się być panem Darcym w towarzystwie pana Frankensteina. Darcy niósł płaszcz, który zarzucił na obie kobiety.

— Wszystko w porządku, moje drogie? — spytał pan Frankenstein.

— Dziękujemy! — wysapała Maria. — Tam ktoś jest — wskazała w kierunku ścieżki. — Jakiś mężczyzna. Śledzi nas.

Frankenstein pokonał kilka kroków ścieżką w stronę lasu.

— Kto to był? — spytał Darcy.

— Jakiś dzikus. Straszliwie brzydki — odparła Maria.

Pan Frankenstein wrócił.

— Nikogo tam nie ma.

— Widziałyśmy go!

Po niebie przemknęła kolejna błyskawica, przetoczył się grzmot.

— Jest bardzo ciemno i szaleje burza — rzekł pan Frankenstein.

— Dalej, musimy wracać do domu — oznajmił Darcy. — Przemokłyście do suchej nitki.

Panowie pomogli damom dotrzeć do Pemberley, starając się jak najlepiej chronić je przed deszczem.

Darcy poszedł po Bingleya i Clervala, którzy wyruszyli na poszukiwania w przeciwnym kierunku. Lizzy dopilnowała, by Maria i Kitty przebrały się w suchą odzież i rozgrzały się. Kitty zaczęła kaszleć coraz bardziej i Lizzy nalegała, by położyć ją do łóżka. Maria posiedziała przy Kitty, szepnęła jej do ucha, że dochowa tajemnicy i poczekała, aż siostra zaśnie. Potem zeszła na dół, by spotkać się z pozostałymi, którzy zebrali się w salonie.

— Takie przemarznięcie na pewno nie wyjdzie jej na dobre. — Jane skarciła Marię za wychodzenie na spacery przy tak niepewnej pogodzie: — Myślałam, że masz więcej rozsądku, Mario. Pan Frankenstein nalegał, by was szukać, kiedy uświadomił sobie, że poszłyście do lasu.

— Wybacz mi — odparła Maria. — Masz rację.

Niełatwe położenie, w jakim znalazła się Kitty, sprawiało, że Marii trudno było zebrać myśli. Zastanawiała się, co można by zrobić. Jeśli Kitty naprawdę była przy nadziei, nie było sposobu, żeby jej pomóc.

Maria opowiedziała historię z mężczyzną w lesie. Darcy rzekł, iż nie widział nikogo, ale dopuszczał myśl, że ktoś jednak mógł czaić się między drzewami. Pan Frankenstein najwyraźniej wolał nie wdawać się w spekulacje; stał przy wysokim oknie, patrząc na skraj lasu przez chłostany deszczem trawnik.

— Intruz był pewnie jednym z miejscowych kłusowników albo Cyganem — podsunął Darcy. — Kiedy przestanie padać, każę Mowbrayowi wziąć kilku ludzi i sprawdzić teren posiadłości. Zawiadomimy też konstabla.

— Mam nadzieję, że ta paskudna pogoda skłoni pana do zostania u nas jeszcze przez kilka dni — zwróciła się Lizzy do pana Frankensteina. — Nie ma pan żadnych niecierpiących zwłoki spraw w Matlock, nieprawdaż?

— Istotnie, nie. Ale mieliśmy jechać na północ z końcem tygodnia.

— Na pewno możemy jeszcze zostać, Victorze — wtrącił Clerval. — Twoje prace w Szkocji mogą poczekać.

Pan Frankenstein najwyraźniej toczył jakąś wewnętrzną walkę przed udzieleniem odpowiedzi.

— Nie powinniśmy narzucać naszego towarzystwa tak przemiłym gospodarzom.

— Co za nonsens — odparł Darcy. — Towarzystwo panów sprawi nam olbrzymią przyjemność.

— Dziękujemy — rzekł niepewnym tonem Frankenstein.

Maria zauważyła, że nawet gdy rozmowa przeskoczyła na inne tory, stał nadal przy oknie i patrzył. Podeszła i usiadła przy nim. Pod wpływem jakiegoś impulsu spytała cicho:

— Czy rozpoznał pan tego człowieka, którego widziałyśmy w lesie?

— Nikogo nie widziałem. A gdyby nawet ktoś tam był, skąd miałbym znać jakiegoś angielskiego włóczęgę?

— Nie sądzę, żeby to był ktoś stąd. Kiedy krzyczał za nami, były to niemieckie słowa. Może to jakiś pański rodak?

Na twarzy pana Frankensteina pojawił się wyraz zniecierpliwienia.

— Panno Bennet, nie chciałbym się z panią spierać, ale tkwi pani w błędzie. Nikogo nie widziałem w lesie.

* * *

Kitty dostała gorączki i nie opuściła łóżka przez resztę dnia. Maria siedziała przy niej, próbując ją ukoić, nie wspominając o Robercie Piggocie.

Nadal padało, gdy Maria udała się na spoczynek, do oddzielnej sypialni, którą zwykle dzieliła z Kitty. Późną nocą obudził ją odgłos otwieranych drzwi sypialni. Przyszło jej do głowy, iż to może Lizzy przyszła powiedzieć jej coś o Kitty. Ale to nie była Lizzy.

Nie krzyknęła. Patrzyła w milczeniu na ciemną postać, która weszła do pokoju i zamknęła za sobą drzwi. Dogasający żar w kominku rzucał słabe światło na mężczyznę, który się do niej zbliżał.

— Panno Bennet — zawołał cicho.

Poczuła, jak serce podchodzi jej do gardła.

— Tak, panie Frankenstein?

— Proszę nie wszczynać alarmu. Muszę z panią porozmawiać.

Wykonał dwa szybkie kroki w stronę łóżka. Na jego twarzy malowało się wzburzenie. Nigdy dotąd żaden mężczyzna, w okolicznościach choćby dalece przypominających te, nie zbliżył się tak bardzo do jej łoża. A mimo to łomotanie jej serca nie było spowodowane wyłącznie strachem.

— Cóż, proszę pana, nie jest to najlepsze miejsce na grzecznościową rozmowę — odparła. — Biorąc pod uwagę to, iż zaprzeczył pan temu, co widziałam dziś po południu, ma pan dużo szczęścia, że nie wezwę służby, by pana wyrzuciła z Pemberley.

— Ma pani rację, że mnie gani. Moje własne sumienie gani mnie tak, jak pani nigdy nie byłaby w stanie nikogo zganić i gdybym został pozbawiony wdzięcznej kompanii pani rodziny, byłaby to kara mniejsza, niż zasługuję. I obawiam się, że to, co chciałbym pani teraz powiedzieć, nie może zostać zakwalifikowane jako grzecznościowa rozmowa. — Jego sposób mówienia zmienił się, w jego szepcie pojawiła się jakaś desperacja. Czegoś od niej chciał i to bardzo.

Zaintrygowana, na przekór sobie, Maria naciągnęła szlafrok i zapaliła świecę. W skazała mu jeden z foteli przy kominku i rozdmuchała dogasający ogień. Gdy zasiadła naprzeciwko niego, rzekła:

— Proszę mówić.

— Panno Bennet, proszę ze mną nie igrać. Wie pani, dlaczego tu jestem.

— Wiem, drogi panie? Co takiego wiem?

Pochylił się, z jakąś żarliwością, zaplótłszy ręce, opierając łokcie na kolanach.

— Przyszedłem tu, by błagać panią o dochowanie mojej tajemnicy. Ujawnienie jej może mieć straszliwe konsekwencje.

— Tajemnicy?

— Związanej z człowiekiem, którego pani widziała.

— A więc jednak go pan zna!

— Pani drwina przy obiedzie upewniła mnie, że po wysłuchaniu opowieści pastora powzięła pani pewne podejrzenia. Wskrzeszanie z martwych, powiedziała pani do Clervala… a potem ta opowieść o profesorze Aldinim. Proszę nie zaprzeczać.

— Nawet nie zamierzam udawać, że wiem, o czym pan mówi.

Pan Frankenstein wstał z fotela i zaczął spacerować przed kominkiem.

— Proszę! Dostrzegłem w pani oczach wyrzut, kiedy znaleźliśmy was w lesie. Próbuję naprawić to, co zepsułem. Ale nigdy nie będę w stanie tego zrobić, jeśli sprawa się wyda.

W świetle, padającym od ognia, Maria dostrzegła ze zdumieniem łzy w jego oczach.

— Proszę mi powiedzieć, co pan zrobił.

Jej prośba przerwała tamę i popłynęła opowieść. Opowiadał, jak po śmierci matki tęsknił za nią tak bardzo, że chciał stawić czoło samej śmierci, jak studiował na uniwersytecie chemię, jak odkrył tajemnicę życia. Jak ośmielony i ogarnięty nie dzieloną z nikim obsesją stworzył człowieka z ciał ukradzionych z cmentarza i odkupionych od hien cmentarnych. Jak udało mu się, dzięki nauce, tchnąć w niego życie.

Maria słuchała, nie wiedząc, co ma sądzić o tej zdumiewającej opowieści. Brzmiało to jak majaczenia szaleńca — ale wszak widziała w lesie tę postać. Szczerość, z jaką pan Frankenstein przemawiał, łzy w jego oczach i nabrzmiały rozpaczą szept, świadczyły o tym, że to się rzeczywiście zdarzyło, przynajmniej w jego umyśle. Opowiadał, jaką odrazę odczuwał wobec swego osiągnięcia, jak porzucił potwora w nadziei, że ten umrze, a potwór z zemsty zabił jego braciszka Williama i sprawił, że winnym zbrodni uznano sługę rodziny, Justinea.

— Ale nie interweniował pan podczas procesu Justinea?

— Nikt by mi nie uwierzył.

— A ja mam panu uwierzyć?

Pan Frankenstein mówił z trudem.

— Widziała pani tego potwora. Wie pani, że takie rzeczy są możliwe. Na szali jest życie ludzkie. Przyszedłem do pani, by się ukorzyć i błagać o przebaczenie, prosząc tylko o zachowanie wszystkiego w tajemnicy.

Upadł na kolana, ukrył głowę w fałdach jej szlafroka, kurczowo go się trzymając.

Frankenstein całkowicie się mylił co do jej przypuszczeń; najwyraźniej nie był w stanie widzieć rzeczy takimi, jakimi są. Jeśli jego historia była prawdziwa, nic dziwnego, że jego osąd uległ pewnemu zaburzeniu. I oto leżał na podłodze, dygocząc, jak chłopiec błagający o wybaczenie. Nikt nigdy nie prosił jej o coś takiego.

Próbowała zachować zdrowy rozsądek.

— Na pewno człowiek, którego widziałam w lesie, był odrażający, ale wyglądał raczej na nieszczęśnika niż na kogoś groźnego.

Pan Frankenstein uniósł głowę.

— Muszę więc panią ostrzec — jego wygląd nieszczęśnika to zwykła maskarada. Proszę nie dopuścić do tego, by współczucie do niego kiedykolwiek spowodowało, że zaufa pani jego naturze. To najbardziej nikczemna istota, jaka kiedykolwiek chodziła po ziemi. On nie ma duszy.

— Dlaczego więc nie zwróci się pan do władz, by go schwytały i postawiły przed obliczem sprawiedliwości?

— Jego nie można łatwo schwytać. Jest nieludzko silny, wytrzymały i inteligentny. Gdyby kiedyś zdarzyło się tak nieszczęśliwie, że musiałaby pani z nim rozmawiać, proszę, by nie słuchała pani tego, co mówi, gdyż jest niezwykle wymowny i szatańsko przekonujący.

— To kolejny powód, by postarać się o jego pojmanie!

— Jestem przekonany, że jedynie ja potrafię tego dokonać.

W jego oczach kryło się błaganie.

— Panno Bennet… Mario… Musi pani to zrozumieć. W pewnym sensie on jest moim synem. To ja dałem mu życie. Jego umysł jest zakotwiczony na moim.

— I wygląda na to, że pański na nim.

Zrobił zaskoczoną minę.

— Czy panią to dziwi?

— Dlaczego on za panem podąża? Czy chce pana skrzywdzić?

— Jeśli nie dam mu szczęścia, poprzysiągł wrzucić w otchłań śmierci wszystkich, których kocham.

Znów położył głowę na jej kolanach. Maria była poruszona, zgorszona, w jakiś dziwny sposób zaintrygowana. Czuła jego drżące ciało, pulsujące życiem. Odruchowo położyła dłoń na jego głowie i pogładziła go po włosach. Szlochał. Uświadomiła sobie, że on jest fizyczną istotą, żywym zwierzęciem, które niedługo — tak niedługo — także umrze. I wszystko to, co tyczyło się jego, tyczyło się i jej. Jakie to dziwne, przerażające i smutne. A mimo to w tej chwili czuła, jak cudownie jest żyć.

— Dotrzymam tajemnicy — rzekła.

Chwycił mocniej poły jej szlafroka. W świetle świecy dostrzegła, jak jego grube, ciemne włosy zwijają się w loki z dala od czoła.

— Nie jestem w stanie wręcz wypowiedzieć — rzekł cicho — jaką ulgę przyniosło mi podzielenie się brzemieniem z przyjazną duszą, która mi wybaczyła. Byłem taki samotny. Nie wiem, jak pani dziękować.

Wstał, ucałował ją w czoło i odszedł.

Maria zaczęła przechadzać się po sypialni, próbując ogarnąć to, co się stało. Człowiek, który pokonał śmierć? Potwór stworzony z martwych ciał? Takie rzeczy się nie zdarzają, ani w jej świecie, ani nawet w świecie czytanych przez nią powieści. Wróciła do łóżka i usiłowała zasnąć, ale nie zdołała. Potwór poprzysiągł zabić wszystkich, których pan Frankenstein kochał. Maria przypomniała sobie ciężar jego głowy na swoich kolanach.

Odniosła wrażenie, że w pokoju jest nieznośnie gorąco. Wstała, zdjęła koszulę i wsunęła się do łóżka i leżała, naga, słuchając deszczu dzwoniącego o okno.

* * *

Gorączka Kitty wzrosła w nocy i przed świtem Darcy posłał do Lambton po doktora. Lizzy wysłała pilny list do państwa Bennetów i siostry czuwały przy Kitty przez cały ranek, zmieniając chłodne kompresy, kładzione na czoło chorej, która oddychała z wysiłkiem.

Gdy Maria opuściła pokój chorej, pan Frankenstein zbliżył się do niej. Desperacja z poprzedniej nocy gdzieś się ulotniła.

— Jak się miewa pani siostra?

— Obawiam się, że jest poważnie chora.

— Czy istnieje jakieś niebezpieczeństwo?

Maria tylko zdołała skinąć głową.

Dotknął jej ramienia i ściszył głos.

— Będę się za nią modlił, panno Bennet. Nie wiem, jak mam dziękować za współczucie, jakie mi pani okazała zeszłej nocy. Nigdy dotąd nikomu nie mówiłem…

Clerval podszedł do nich, przywitał się z Marią, zapytał o stan Kitty i zaproponował, by wrócili do hotelu w Matlock, a nie obciążali dłużej swą obecnością domostwa i rodziny. Zanim Maria zdołała zamienić z nim choć parę słów na osobności, goście odjechali.

Doktor Philips przybył wkrótce po odjeździe Clervala i Frankensteina. Zmierzył puls Kitty, dotknął jej czoła i zbadał mocz. Podał jakieś leki i wyszedł z pokoju, potrząsając głową. Jeśli gorączka nie ustąpi, powiedział, trzeba będzie upuścić krwi.

Marię trapiły wyrzuty sumienia, gdy przypomniała sobie, ile czasu poświęciła w nocy panu Frankensteinowi, a jak niewiele poświęciła go Kitty. Spędziła więc całą noc w pokoju siostry. Tej nocy, gdy Jane udała się na spoczynek, a Lizzy zasnęła w fotelu, Maria nadal tkwiła na posterunku, dzierżąc rozpaloną dłoń siostry. Nad tyloma sprawami powinna się zastanowić. Jeśli Kitty była rzeczywiście przy nadziei, czy należało powiedzieć o tym doktorowi? Jednak nawet czuwając przy łożu Kitty powracała myślami do dotyku ust pana Frankensteina na czole.

W środku nocy Kitty ocknęła się, budząc Marię z drzemki. Próbowała podnieść głowę z poduszki, ale była za słaba.

— Mario — szepnęła. — Musisz posłać po Roberta. Musimy się pobrać. Natychmiast.

Maria spojrzała na drugą stronę pokoju, na Lizzy. Nadal spała.

— Obiecaj mi — rzekła Kitty. Miała tak wielkie i ciemne oczy.

— Obiecuję — odparła Maria.

— Naszykuj mi suknię ślubną — szeptała Kitty. — Ale nie mów nic Lizzy.

Lizzy obudziła się, podeszła do łóżka Kitty i dotknęła jej czoła.

— Jest cała rozpalona. Sprowadź doktora Philipsa.

Maria przyprowadziła doktora, a gdy wszedł do pokoju chorej, zaczęła się zastanawiać, jak powinna postąpić. Kitty niewątpliwie nie była przy zdrowych zmysłach. Jej prośba była sprzeczna zarówno ze zdrowym rozsądkiem, jak i przyzwoitością. Jeśli Maria pośle umyślnego po Roberta, jeśli nawet każe mu poprzysiąc milczenie, wkrótce będzie gadać o tym cała służba, a potem całe miasto.

Takie dylematy nie zwykły zaprzątać Marii głowy, ku podbudowie moralnej wszystkich, od chwili, gdy ukończyła szesnaście lat. Pobiegła do swego pokoju i wyjęła papier i pióro:

Piszę ten list by poinformować Pana, że ktoś, kogo Pan kocha, zamieszkały w Pemberley House, jest poważnie chory i prosi, by pan przybył. Zwykła ludzka życzliwość, której, jak sadzę z opisu, Panu nie brak, oraz obowiązek, jaki nałożyło na Pana jego postępowanie, upewniają mnie, że możemy się Pana spodziewać przed świtem.

Panna Maria Bennet

Zapieczętowała list i posłała natychmiast umyślnego z poleceniem, by wręczył list do rąk własnych panu Robertowi Piggotowi, synowi rzeźnika z Matlock.

Doktor Philips upuścił Kitty krew, ale żadna poprawa nie nastąpiła. Kitty nie odzyskała przytomności przez noc. Maria czekała. Umyślny powrócił o szóstej rano, sam, zapewniając Marię, że oddał list panu Robertowi. Maria podziękowała mu. Robert nie pojawił się. O ósmej rano Darcy posłał po pastora. O wpół do dziesiątej Kitty zmarła.

Wieczorem tego samego dnia przybyli państwo Bennet, a dzień później Lidia i Wickham — po raz pierwszy od dnia, gdy zostali spowinowaceni, Darcy wpuścił Wickhama w progi Pemberley. Pośród rozpaczającej rodziny Maria czuła się zagubiona. Jane i Lizzy wspierały się nawzajem w smutku. Darcy i Bingley prowadzili po cichu poważne rozmowy. Wickham i Lidia, która roztyła się po urodzeniu trójki dzieci, nie byli w stanie wymienić między sobą jednego słowa bez dogryzania sobie, ale w swej głupocie potrafili zjednoczyć się całkowicie. Żal pani Bennet był nieukojony, a ilość i jakość jej rozpaczy przewyższał tylko stopień, w jakim chciała panować nad każdym szczegółem pogrzebu Kitty. Przeprowadzono długą debatę na temat miejsca jej pochówku. Kiedy ktoś przypomniał, że ich kuzyn, pan Collins, w końcu odziedziczy ich dom w Hertfordshire, pani Bennet popadła w rozpacz: kto będzie się opiekował grobem Kitty, kiedy jej zabraknie? Pan Bennet podsunął, że Kitty powinna zostać pochowana na cmentarzu w Lambton, niedaleko Pemberley, gdzie jej grób mogliby odwiedzać także Jane i Bingley. Gdy jednak pan Darcy zaoferował rodzinną kryptę w Pemberley, problem szybko rozwiązano, zaspokajając zarówno potrzeby czułych serc, jak i próżność.

Choć dla Marii nie było to żadną niespodzianką, ciężko było jej patrzeć, jak nawet w najtrudniejszych chwilach życia jej siostry i rodzice ujawniają swą prawdziwą naturę. Paradoksalnie nie wzbudziło to w niej niechęci. Rodzina spędzała czas wspólnie, co się nie zdarzało od lat, i Maria uświadomiła sobie, że to się będzie zdarzać już wyłącznie przy takich smutnych okazjach. Ojciec posiwiał i był milczący jak nigdy, a w dniu pogrzebu nawet matka zdołała powstrzymać szlochy i okrzyki na czas na tyle długi, by ukazać twarz pobrużdżoną najszczerszym smutkiem i ciężarem wieku, którego Maria nigdy dotąd nie widziała.

Wieczorem, w dniu, gdy złożono Kitty do grobu, Maria siedziała do późna z Jane, Lizzy i Lidią. Piły maderę, a Lidia opowiadała głupie historyjki z czasów, kiedy to ona i Kitty flirtowały z żołnierzami z pułku. Maria udała się na spoczynek późno, czując, jak w głowie szumi jej od wina, śmiechu i łez. Leżała, nie mogąc zasnąć, księżyc świecił na kapę przez otwarte okno, a powietrze niosło zapach świeżej ziemi i szum drzew znad jeziora. W końcu zapadła w sen bez marzeń sennych. Późną nocą obudziło ją szczekanie psów w psiarni. Świadomość odpłynęła jednak i Maria znów zasnęła.

Rankiem odkryto, że ktoś włamał się do krypty i skradł ciało Kitty.

* * *

Maria powiedziała stajennemu, że pan Bennet poprosił ją o zrobienie jakichś sprawunków u aptekarza w Lambton, prosi więc o przygotowanie dwukółki. Potem, gdy cały dom pogrążony był w chaosie i rodzina pocieszała panią Bennet, pojechała do Matlock. Stajenny dał jej najlepszego konia ze stajni pana Darcy’ego; zwierzę było spokojne i szybkie, Maria dotarła więc do Matlock w godzinę, mimo niewielkiego doświadczenia w powożeniu.

Przez cały czas, choć letni poranek był piękny, i mijała urocze krajobrazy doliny rzeki Derwent, nie mogła otrząsnąć się z ponurych wspomnień — wśród nich przewijała się wizja dostrzeżonego w lesie potwora Frankensteina.

Przybywszy do Matlock pospieszyła do hotelu „Old Bath” i zapytała o pana Frankensteina. Konsjerż powiedział, że nie widział pana Frankensteina od obiadu, który miał miejsce poprzedniego wieczora, ale rankiem pan Clerval powiedział, że jeszcze tego dnia panowie zamierzają opuścić Matlock. Zostawiła list, prosząc pana Frankensteina, by spotkał się z nią w gospodzie, jeśli wróci, po czym udała się do sklepu rzeźnika.

Maria była już tam kiedyś raz, z Lizzy, kilka lat wcześniej. W sklepie aż roiło się od służby nabywającej mięso na pieczeń baranią i szynkę na wieczorny posiłek. Za ladą pan Piggot senior zajęty był rąbaniem czegoś na rzeźnickim pniu, ale młodą kobietę obsługiwał wysoki, młody człowiek o gęstych, kręconych, brązowych włosach i zielonych oczach. Flirtował ze służącą, gdy niósł na ramieniu ciężką paczkę, obwiązaną brązowym papierem, do powozu.

Wracając do sklepu dostrzegł stojącą samotnie Marię. Przyjrzał jej się uważnie, nim do niej podszedł.

— Czym mogę służyć, panienko?

— Przypuszczam, że znał pan moją siostrę.

Jego uśmiech zgasł.

— Panna Maria Bennet.

— Tak, to ja.

Młody człowiek przyglądał się uważnie swoim butom.

— Tak mi przykro z powodu tego, co przytrafiło się pannie Katarzynie.

Ale nie na tyle przykro, żeby pojawić się przy jej łożu śmierci, pomyślała Maria. Powstrzymała się jednak przed czynieniem mu wyrzutów.

— Nie zauważyłam pana na pogrzebie. Przyszło mi do głowy, że natura waszych stosunków sprawiła, iż woli pan opłakiwać ją w samotności, przy jej grobie. Był pan tam?

Widać było, że czuje się jeszcze bardziej skrępowany.

— Nie. Miałem robotę. Mój ojciec…

Maria pomyślała, że widziała już dość, by móc ocenić jego zaangażowanie. Nie był to człowiek, który byłby w stanie zbezcześcić grób, z rozpaczy lub z innego powodu. Dystans, jaki istniał między tym małomiasteczkowym uwodzicielem — przystojnym, beztroskim, obojętnym — a bohaterem, którego wychwalała siostra, sprawił, że Maria poczuła jeszcze głębsze współczucie wobec zmarłej siostry. Jakże musiała być zdesperowana. Jakże żałosna.

A Robert Piggot plątał się w wyjaśnieniach, jąkając się. Maria odwróciła się i wyszła.

Udała się z powrotem do gospody, gdzie zostawiła dwukółkę. Oberżysta zaprowadził ją do małego salonu dla pań, oddzielonego od baru szklanym przepierzeniem. Zamówiła herbatę i przez okno o wielu małych szybkach patrzyła na ludzi przechadzających się po ulicy i po dziedzińcu, wozaków z platformami zaprzężonymi w perszerony, pasażerów czekających na następny dyliżans do Manchesteru, a wewnątrz — na trwoniących czas przy stołach z kuflami piwa w dłoniach. Na rozświetlonej słońcem ulicy młody pucybut zachęcał podróżnych do skorzystania ze swoich usług, ale większość nie zwracała na niego uwagi. Wszyscy ci ludzie żyli własnym życiem, nie poświęcając nawet myśli Marii czy jej zmarłej siostrze. Marii przyszło do głowy, że powinna wrócić i zająć się matką, ale na samą myśl o tym poczuła chłód w sercu. Jak Kitty mogła zostawić ją samą? Poczuła, że jest bliska rozpaczy. Patrzyła przez okno, jak dwóch wozaków usiłuje władować na wóz wielki, kanciasty kufer, aż nagle mężczyzna, który wydawał im polecenia, wyszedł zza pary koni i dostrzegła, że to pan Frankenstein. Wstała natychmiast i wybiegła na dziedziniec gospody. Podbiegła na długość ramienia, gdy ją zauważył.

— Panna Bennet!

— Pan Frankenstein! Tak się cieszę, że pana znalazłam. Bałam się, że już wyjechał pan z Matlock. Możemy gdzieś porozmawiać na osobności?

Wyglądał na zmieszanego.

— Tak, oczywiście — odparł i zwrócił się do wozaków: — Poczekajcie tu, jak skończycie ładować moje rzeczy.

— To niezbyt dobre miejsce do rozmowy — rzekł do niej pan Frankenstein. — Widziałem tu niedaleko kościół. Może tam zajdziemy.

Poprowadził Marię ulicą do kościoła Św. Egidiusza. Wkroczyli do ogrodu probostwa. W pewnej odległości popołudniowe słońce przebijało się przez katedrę chmur i świeciło na Wzgórza Abrahama.

— Czy słyszał pan o tym, co się stało?

— Słyszałem smutne wieści o śmierci pani siostry. Zamierzałem do pani napisać i złożyć jej najszczersze kondolencje przy pierwszej okazji. Proszę przyjąć wyrazy współczucia.

— Pański potwór! Potwór, którego pan stworzył…

— Prosiłem panią o zachowanie tego w tajemnicy.

— I dotrzymałam słowa. Przynajmniej jak dotąd. Ale on skradł ciało Kitty.

Stał z rękami założonymi na plecach, patrząc jej prosto w oczy.

— Zdumiewa mnie pani. Cóż doprowadziło ją do tak niezwykłego wniosku?

Poczuła się dotknięta jego reakcją. Czyż był to ten sam człowiek, który szlochał w jej sypialni?

— A któż inny mógłby zrobić coś takiego?

— Ale dlaczego? Wrogość potwora jest skierowana wyłącznie na mnie. Inni mogą ściągnąć na siebie jego gniew tylko wtedy, gdy są mi drodzy.

— Tej nocy przyszedł pan błagać mnie o zrozumienie, bo bał się pan, że wiem, iż to potwór był winien zbezczeszczenia grobu tej panny z miasta. Dlaczego śledził Kitty i mnie w lesie? To nie może być przypadek.

— Jeśli nawet istotnie potwór skradł ciało pani siostry, nie jestem w stanie wymyślić żadnego powodu, dla którego miałby to zrobić, czy w ogóle żadnego, dla którego zrobiłaby to osoba znająca bojaźń bożą. Wie pani, że moim celem jest wyeliminowanie potwora ze świata ludzi i zapewniam panią, iż nie spocznę, póki tego nie dokonam. Najlepiej byłoby, gdyby pani i pani rodzina zwróciła teraz myśli ku innym sprawom.

Dotknął pędu bluszczu, wspinającego się po murze ogrodu, zerwał zielony liść i obracał go w palcach. Nie rozumiała go. Przedtem sądziła, że jest człowiekiem wrażliwym, którego serce jest w stanie przejawiać jakieś uczucia. Jego zaprzeczenia podsunęły jej możliwość, o której bała się nawet myśleć.

— Drogi panie, to mnie nie satysfakcjonuje. Odnoszę wrażenie, że próbuje pan coś przede mną ukryć. Powiedział pan o wielkiej rozpaczy, jakiej pan doznał, gdy zmarła pańska matka, o tym, jak to pchnęło pana do badań naukowych. Jeśli, jak sam pan twierdzi, odkrył pan tajemnicę życia, czy mógłby pan — czy nie spróbowałby pan przywrócić nam Kitty? Może strach przed porażką, czy też bojaźń przed sprzeniewierzeniem się woli bożej skłoniły pana do działania w tajemnicy? Jeśli tak, proszę nie ukrywać przede mną prawdy. Nie jestem małą dziewczynką.

Wypuścił liść z palców. Ujął ją za ramiona i spojrzał jej prosto w oczy.

— Przykro mi, Mario. Przywrócenie do życia pani siostry nie leży w moich możliwościach. Bezduszny stwór, którego przywróciłem do życia, nie ma nic wspólnego z człowiekiem, którego ciała użyłem. Pani siostra odeszła po swoją nagrodę w niebie. Nic — naprawdę nic jej nam nie wróci.

— Więc nie wiedział pan o kradzieży ciała?

— W tej sprawie nie jestem w stanie zaoferować pani ani pani rodzinie żadnej pociechy.

— Mojej matki i mojego ojca nic nie pocieszy.

— W takim razie muszą szukać ukojenia w pamięci o tym, jaka pani siostra była za życia. Jak ja musiałem czynić po śmierci mojego ukochanego brata Williama oraz zniesławionego i znieważonego Justine’a. Proszę, wracajmy do gospody.

Maria wybuchła płaczem. Przytulił ją i szlochała wsparta o jego pierś. W końcu opanowała się, pozwoliła, by ujął ją pod ramię i ruszyli wolno główną ulicą Matlock w stronę gospody. Wiedziała, że kiedy tam dotrą, pan Frankenstein odjedzie. Ciepły dotyk jego dłoni sprawiał, że była bliska błagania go, by został, a jeszcze lepiej — by zabrał ją ze sobą.

Weszli na ruchliwy dziedziniec. Wóz stał z boku, a Maria dostrzegła wozaków w barze. Pan Frankenstein, poruszony, zganił ich:

— Chyba wam mówiłem, że te kufry należy trzymać w cieniu.

Starszy z dwóch mężczyzn odstawił kufel i wstał.

— Wybaczcie, panie, zaraz tego dopilnuję.

— Zróbcie to natychmiast.

Gdy pan Frankenstein mówił, wieczorny dyliżans zajechał pod gospodę i rozpoczęły się przygotowania do odjazdu.

— A więc pan i pan Clerval odjeżdżacie dziś? — spytała Maria.

— Tak. Gdy tylko Henry przybędzie z „Old Bath”, jedziemy dyliżansem do Krainy Jezior. A stamtąd do Szkocji.

— Podobno jest tam pięknie.

— Obawiam się, że niewiele z tego piękna zobaczę. Noszę brzemię wielkiego występku i nie spocznę, dopóki nie przywrócę właściwego porządku rzeczy.

Poczuła, że zaraz wybuchnie, jeśli nie przemówi do niego z głębi serca.

— Victorze, czy jeszcze kiedyś pana zobaczę?

Unikał jej spojrzenia.

— Obawiam się, panno Bennet, że to mało prawdopodobne. Mój podstawowy cel to usunięcie zbrodniczego potwora ze świata ludzi. Dopiero gdy tego dokonam, mam nadzieję powrócić do domu i poślubić moją narzeczoną, Elżbietę.

Maria odwróciła wzrok. Młoda matka poprawiała synkowi kołnierzyk przed wsadzeniem go do dyliżansu.

— Ach, tak. Jest pan zaręczony. Byłabym zapomniała.

Frankenstein uścisnął jej dłoń.

— Panno Bennet, proszę mi wybaczyć swobodę, jakiej się przy pani dopuszczam. Ofiarowała mi pani więcej przyjaźni, niż na to zasługuję. Życzę, by znalazła pani towarzysza, którego pani poszukuje, i żyła dalej w szczęściu. Teraz jednak muszę już iść.

— Z Bogiem, drogi panie.

Zwinęła odzianą w rękawiczkę dłoń w pięść.

Ukłonił się głęboko i pospieszył, by zamienić kilka słów z wozakami. Henry Clerval przybył akurat w chwili, gdy mężczyźni wspięli się na wóz i ruszyli. Clerval, zaskoczony widokiem Marii, przywitał ją serdecznie. Wyraził smutek z powodu śmierci jej siostry i prosił o przekazanie kondolencji całej rodzinie. Dziesięć minut później dwaj mężczyźni wsiedli do dyliżansu, który opuścił dziedziniec gospody i znikł gdzieś daleko na głównej ulicy Matlock.

Maria stała na dziedzińcu gospody. Czuła, że nie jest w stanie wrócić do Pemberley i stanąć twarzą w twarz z rodziną i matczyną histerią. Wróciła do gospody, poprosiła oberżystę o zaprowadzenie do salonu dla pań i zamówiła butelkę porto.

* * *

Słońce wisiało nisko i na dziedzińcu gospody kładły się cienie. Z Nottingham przywieziono wieczorne gazety. Chłopiec na posyłki zapalił latarnie. Maria jednak nie odchodziła. Na zewnętrz, na bruku, pucybut siedział w gęstniejącym mroku, obejmując ramionami kolana i przyciskając je do piersi. Wsłuchiwała się w stukot końskich kopyt o bruk. Oberżysta był zatroskany. Gdy poprosiła o drugą butelkę, zaproponował, że może pośle po kogoś z jej rodziny, kto zabrałby ją do domu.

— Nie znacie mojej rodziny, człowieku — odparła.

— Tak, panienko. Myślałem tylko…

— Jeszcze jedną butelkę porto poproszę. A potem proszę zostawić mnie w spokoju.

— Tak, panienko.

Odszedł. A ona tkwiła w postanowieniu, by się upić. Ileż to razy roztropnie ostrzegała przed takim zachowaniem u młodych panien? Cnota jest nagrodę sama w sobie. Miała dictum na każdą okazję i do znudzenia powtarzała je, zamiast myśleć. Pokażcie mi kłamcę, a pokażę wam złodzieja. Pobieraj się w pośpiechu, żałuj w spokoju. Ludzie powinni być tym, czym się wydają.

Nie miała złudzeń i nie sądziła, że jej obecne niewłaściwe zachowanie cokolwiek zmieni. Może Bingley albo Darcy wyruszyli, by szukać jej w Lambton. Pewnie za godzinę czy dwie wyruszy do Pemberley, gdzie dostanie burę od matki za zafundowanie rodzinie niespokojnego wieczora, a Lizzy będzie ją ostrzegać przed zagrożeniami dla jej reputacji. Lidia może nawet spyta, choć nie będzie ani trochę w to wierzyć, czy miała schadzkę z jakimś mężczyzną. Strata Kitty sprawi, że wszyscy szybko zapomną o nierozważnym postępowaniu Marii, tak żałosnym. I wkrótce wszystko będzie tak, jak dawniej, z wyjątkiem tego, że Kitty nie żyje, a Maria — tak. Ale nawet to stopniowo zblednie. Cień śmierci Kitty będzie się unosił nad rodziną przez jakiś czas, wątpiła jednak, czy zmieni się coś istotnego.

Pochyliła się nad kieliszkiem, po czym uniosła wzrok i zauważyła, w pustym już barze, mężczyznę siedzącego przy stole najbardziej oddalonym od światła lamp. Wielki mężczyzna, w prostym ubraniu, z kapturem na głowie i twarzą ukrytą w cieniu. Na stole przed nim stał kufel z piwem i leżało parę miedziaków. Maria wstała, przeszła z salonu do baru i ruszyła w jego stronę.

Uniósł twarz i słabe światło lampy z sufitu padło nad jego czarne oczy, schowane pod grubymi brwiami. Był straszliwie odrażający.

— Czy mogę usiąść obok pana? — spytała. Czuła, jak kręci jej się w głowie.

— Może pani usiąść, gdzie się pani żywnie podoba.

Głos miał głęboki, ale stłumiony, jakby nie mógł mówić głośno; był to nieomal szept.

Usiadła, drżąc lekko. Jego ręce i nadgarstki, spoczywające na stole, otaczały strzępy podniszczonych rękawów płaszcza. Skórę miał barwy żółtobrązowej, a paznokcie jaskrawo białe. Nie poruszał się.

— Jakąż to ma pani do mnie sprawę?

— Mam do pana najbardziej potworną sprawę. — Maria próbowała spojrzeć mu w oczy, ale nie wytrzymywała jego spojrzenia. — Chcę wiedzieć, dlaczego zbezcześcił pan grób mojej siostry, dlaczego ukradł pan jej ciało i co pan z nim zrobił.

— Powinna pani raczej spytać Victora. Nie wyjaśnił pani wszystkiego?

— Pan Frankenstein wyjaśnił mi kim — czym — pan jest. Nie wiedział, co się stało z moją siostrą.

Na cienkich wargach wykwitł sardoniczny uśmiech.

— Biedny Victor. Wszystkie jego plany wzięły w łeb. Victor nie wie, czym jestem. Nie może wiedzieć, bez względu na to, jakie wysiłki podejmowałem, by go wyszkolić. Ale wie, co się stało i co się stanie z pani siostrą. — Potwór zatknął swe grube, czarne włosy za ucho — niespodziewany, odruchowy gest, który sprawił, że po raz pierwszy wydał jej się całkowicie ludzki. Naciągnął mocniej kaptur na twarz.

— Proszę mi więc powiedzieć.

— A której odpowiedzi pani chce? Czym jestem czy co się stało z pani siostrą?

— Najpierw proszę mi powiedzieć, coś się stało z… z Kitty.

— Victor włamał się do krypty i skradł jej ciało. Podjął wszelkie starania, by go nie uszkodzić. Umył je rozcieńczonym kwasem karbolowym i zastąpił krew chemiczną mieszaniną własnego pomysłu. Poskładane idealnie zmieściło się w cedrowym kufrze uszczelnionym smołą i w tej chwili jest przewożone do Szkocji. Widziała pani, jak odjeżdża, godzinę temu.

Maria poczuła, jak jej zmysły buntują się. Ukryła twarz w dłoniach. Potwór siedział w milczeniu. Wreszcie, nie unosząc głowy, zdołała powiedzieć:

— Victor ostrzegał mnie, że jest pan kłamcą. Dlaczego miałabym panu wierzyć?

— Nie ma pani żadnego powodu, by mi wierzyć.

— To pan ją zabrał!

— Nie zawahałbym się ani trochę, gdybym miał taki zamiar, ale to nie ja to uczyniłem, panno Bennet. Nie zaprzeczam, że miałem w tym pewien interes. Jak już powiedziałem, Victor to zrobił, na moje polecenie.

— Na pańskie polecenie? Po co?

— Kitty — czy może raczej nie tyle Kitty, co jej doczesne szczątki — zostanie moją żoną.

— Pańską żoną! To straszne! Potworne!

— Potworne.

Nagle, z nadnaturalną szybkością, jego ręka wystrzeliła i chwyciła nadgarstek Marii.

Maria chciała zawołać o pomoc, ale bar był pusty, a oberżystę sama odesłała. Chwyt nie był jednak brutałny. Jego dłoń była ciepła, pulsująca życiem.

— Proszę na mnie spojrzeć — rzekł i odsunął kaptur drugą ręką.

Wzięła głęboki oddech i spojrzała.

Miał szlachetne czoło, wysoko umieszczone kości policzkowe, mocno zarysowany podbródek i szeroko rozstawione oczy — to wszystko czyniłoby go przystojnym, mimo blizn i wysuszonej, żółtej skóry, gdyby nie wyraz jego twarzy. Jego brzydota nie była kwestią braku proporcji — czy raczej brak proporcji nie był widoczny w jego rysach. Podobnie jak jego stłumiony głos, wjego twarzy było coś przygaszonego, jakby wszystko było ukryte, widoczne tylko w ustach, czasem drgnięciu policzka czy wargi. Każdy najmniejszy ruch zdradzał ożywienie. Chaotyczną chorobliwość, ale była w tym energia. Była to istota, która nigdy nie nauczyła się przebywać w cywilizowanym towarzystwie, którą rzucono prosto w dorosłość z namiętnościami zranionego chłopca. Strach, odraza, gniew. Pożądanie.

Siła tęsknoty i wściekłości sprawiała, że jego twarz wyglądała na skurczoną.

— Proszę mnie puścić — wyszeptała.

Puścił jej nadgarstek i rzekł z gorzką satysfakcją:

— Sama pani widzi. Jeśli to, czego się domagam, jest nie do pojęcia, to dlatego, że wasz gatunek nie zrobił nic, by pojąć, czym jestem. Kiedyś żywiłem fałszywą nadzieję, że spotkam istotę, która pokocha mnie za zalety, jakie byłem w stanie zaprezentować. A teraz jestem całkowicie sam. Gorzej niż głodujący rozbitek na bezludnej wyspie. Nie mam braci, sióstr, rodziców. Mam tylko Victora, który, jak wielu ojców, odrzucił mnie w chwili, gdy po raz pierwszy wciągnąłem powietrze do płuc. Więc poleciłem mu, by zrobił mi żonę z pani siostry, bo w przeciwnym razie on i wszyscy, których kocha, zginą z mojej ręki.

— Nie. Nie wierzę, by popełnił coś aż tak wstrętnego.

— Nie miał wyboru. Jest moim niewolnikiem.

— Sumienie by mu nie pozwoliło, nawet za cenę życia.

— Ma pani zbyt wysokie o nim mniemanie. Jak wy wszyscy. On nie myśli. Przez ostatnie trzy lata nie zauważyłem, żeby działał inaczej niż pod wpływem impulsu. Coś takiego dostrzegam u was wszystkich.

Maria cofnęła się, próbując pojąć te potworności. Jej siostra zostanie ożywiona, tylko po to, by trafić w ręce tego demona. Tylko czy to jeszcze będzie jej siostra, czy jakaś inna wzburzona, głodna istota, jak on?

Udało jej się jednak zachować resztki sceptycyzmu. Zachowanie potwora nie zdradzało pobytu w odosobnieniu, o którym wspominał.

— Zdumiewa mnie, w jakim stopniu opanował pan język — rzekła. — Nie udałoby się to panu bez pomocy nauczycieli.

— Och, miałem wielu nauczycieli — mruknął żałośnie potwór. — Można powiedzieć, że od chwili, gdy otwarłem oczy, cała ludzkość była moją klasą szkolną. A jednak tyle jeszcze mi zostało do nauczenia. Jest tyle słów, których znaczenia nie doświadczyłem. Na przykład: „szczęśliwy”. Victor ma uczynić mnie szczęśliwym. Czy sądzi pani, że mu się to uda?

Maria pomyślała o panu Frankensteinie. Czy zdoła usatysfakcjonować potwora?

— Nie sądzę, żeby ktokolwiek miał taką moc, by uczynić drugą osobę szczęśliwą.

— Drwi pani ze mnie. Każde stworzenie ma kogoś do pary, z wyjątkiem mnie. Ja nie mam nikogo.

Jego użalanie się nad sobą sprawiło, że wzdrygnęła się z odrazą. Przestała odczuwać strach.

— Zbyt wielkie znaczenie przypisuje pan posiadaniu kogoś do pary.

— Czemu? Nie wie pani nic o tym, co przeżyłem.

— Sądzi pan, że sam fakt istnienia samicy pańskiego gatunku wystarczy, by pana chciała? — zaśmiała się Maria. — Proszę poczekać, aż ktoś, o kim pan myślał, że został dla pana stworzony, odrzuci pana z najbanalniejszych powodów.

Po twarzy potwora przemknął cień.

— Nic takiego się nie zdarzy.

— Zdarza się częściej niż pan sądzi.

— Samica, którą Victor dla mnie stworzy, nie będzie mieć innej pary poza mną.

— To nigdy nie było wystarczającą przyczyną, by nie doszło do odrzucenia. A jeśli pana przyjmie, dopiero wtedy zacznie się pan uczyć.

— Czego uczyć?

— Nauczy się pan zadawać nowe pytanie: czy lepiej żyć samotnie, czy z kimś tragicznie niedopasowanym.

Jak Lidia i Wickham, pomyślała Maria. Jak Collins i jego biedna żona Charlotta. Jak jej rodzice.

Przez twarz potwora przetoczył się spazm sprzecznych uczuć. Jego głos nabrał mocy.

— Proszę ze mną nie igrać. Nie jestem pani zabawką.

— Nie jest pan. Ale szuka pan zabawki dla siebie.

Potwór najwyraźniej nie był przyzwyczajony do tego, by z niego drwiono.

— Nie wolno pani tak mówić!

Rzucił się do przodu, tak niezgrabnie, tak nagle, że przewrócił stół. Kufel spadł na Marię, oblewając ją piwem. Upadła na plecy.

Oberżysta wpadł do baru z dwoma innymi mężczyznami. Zobaczył, co się stało i podbiegł do nich.

— Tutaj! Zostaw ją! — krzyknął.

Jeden z mężczyzn chwycił potwora za rękę. Stwór z rykiem cisnął nim jak starym płaszczem. Kaptur opadł mu do tyłu. Mężczyźni z przerażeniem spojrzeli na jego twarz. Wzrok potwora na krótko spotkał się ze wzrokiem Marii, po czym stwór z nadludzką prędkością obrócił się i wybiegł.

Mężczyźni usiłowali się jakoś ogarnąć. Ten, którym potwór cisnął o ścianę, miał złamaną rękę. Oberżysta pomógł Marii wstać.

— Nic się pani nie stało, panienko?

Maria poczuła zawrót głowy. Czy nic się nie stało? O czym on mówi?

— Chyba nie — odparła.

Gdy Maria wróciła do Pemberley, późną nocą, cały dom był jeszcze na nogach z powodu jej nieobecności. Bingley i Darcy byli w Lambton i przez cały wieczór przeszukiwali drogi i las wzdłuż nich. Pani Bennet znalazła się w łóżku z przekonaniem, że w jednym tygodniu straciła dwie córki. Wickham potępiał kiepską orientację Marii, Lidia zaczęła jej bronić i skończyło się kłótnią na temat niskich dochodów Wickhama i braku talentów pedagogicznych u Lidii. Pan Bennet zamknął się w bibliotece.

Maria powiedziała im tylko tyle, że była w Matlock. Nie tłumaczyła się, nie przepraszała. Przez jakiś czas w miasteczku gadano o jej starciu z olbrzymem, pojawiły się też plotki o Robercie Piggocie, synu rzeźnika i tajemniczym zbezczeszczeniu grobu Kitty — ale Maria nie była miejscowa, nic więcej zatem się już nie wydarzyło, a plotki ucichły.

Zimą Maria znalazła w gazecie z Nottingham taką historię:

Przerażające wydarzenia w Szkocji

Jak donosi nasz korespondent z północy, na początku listopada na plaży niedaleko położonego daleko na północy miasta Thurso znaleziono ciało młodego cudzoziemca, pana Henry’ego Clervala. Ciało było jeszcze ciepłe i nosiło ślady uduszenia. Innego cudzoziemca, pana Victora Frankstone’a; zatrzymano w areszcie na dwa miesiące i oskarżono o morderstwo. Po przeprowadzonym śledztwie sędzia pokoju, pan Kirwan, orzekł, że pan Frankstone przebywał na Orkadach, gdy popełniono tę zbrodnię. Podejrzany został zwolniony z aresztu i oddany pod opiekę ojca; przypuszczamy, że powrócił do swej ojczyzny na kontynencie.

Miesiąc po zamknięciu tej sprawy rzeka Thurso wyrzuciła na brzeg kosz, obciążony kamieniami, z ciałem młodej kobiety. Tożsamość kobiety pozostaje nieznana, podobnie jak osoba jej mordercy, przypuszcza się jednak, że nieszczęsna zginęła z rąk tej samej osoby lub osób, które są winne śmierci pana Clervala. Ciało kobiety pogrzebano po chrześcijańsku na cmentarzu kościelnym w Thurso. Wydarzenia te wstrząsnęły miastem, którego mieszkańcy modlą się do Boga, by zachował ich ode złego.

Och, Victorze, pomyślała Maria. Przypomniała sobie dotyk jego ręki, opartej na jej kolanie, przez fałdy szlafroka. Teraz wrócił do Szwajcarii i pewnie poślubi swoją Elżbietę. Miała nadzieję, że wobec żony będzie bardziej uczciwy niż wobec niej, ale los Clervala nie wróżył dobrze. A potwór nadal nie miał nikogo do pary.

Złożyła gazetę i schowała ją do szuflady biurka, gdzie trzymała egzemplarz „Historii naturalnej ptaków, napisanej ku uciesze i nauce dzieci” Samuela Galtona i „Młodzieńcze anegdoty” Priscilli Wakefield, i skamieniałego trylobita, i papierowy wachlarz z pierwszego balu, na którym była, i wieniec suszonych kwiatów, który rzucił jej z drzewa chłopiec bawiący się na błoniach w Meryton, gdy miała dziewięć lat.

Po śmierci rodziców Maria zamieszkała z Lizzy i Darcym w Pemberton do końca swoich dni. Pisała pod pseudonimem spekulacje filozoficzne i wysyłała wiele listów do londyńskich gazet. Ciocia Maria, jak ją nazywano w domu, zasłynęła życzliwością wobec Williama, jego żony i dzieci. Dzieci trochę droczyły się z Marią z powodu jej krótkowzroczności, namiętności do książek i gry na pianinie. Jednak jak na kobietę, która miała tak niewielkie doświadczenie życiowe, i której duszy chyba nigdy nie nawiedziła namiętność, cieszyła się przynajmniej szacunkiem z powodu swej wiedzy, opanowania i mądrych porad związanych ze sprawami serca.

Przełożyła Jolanta Pers

Greg Egan

GLORIA

1

Blok metalicznego wodoru lśnił w świetle gwiazd. Wąski cylinder o długości pół metra, ważący około kilograma. Dla nieuzbrojonego oka był litym ciałem stałym, lecz tak naprawdę w jego wnętrzu siatka maleńkich jąder, zanurzonych w niematerialnej chmurze elektronów, stanowiła materię w stosunku zaledwie jeden do dwustu trylionów części pustej przestrzeni. W niewielkiej odległości od niego znajdował się drugi blok, na pierwszy rzut oka identyczny z pierwszym, lecz zbudowany z antywodoru.

Wnętrza obu cylindrów zalała seria dokładnie dostrojonych promieni gamma. Protony, które zaabsorbowały ją w pierwszym bloku, wyrzuciły z siebie pozytrony, przekształcając się w neutrony, równocześnie zrywając utrzymujące je w miejscu wiązania z chmurą elektronową. W drugim bloku antyprotony stały się antyneutronami.

Kolejna seria impulsów stłoczyła neutrony ze sobą, wymuszając na nich zbicie się w grupy; w podobny sposób w drugim bloku poprzestawiano antyneutrony. Oba rodzaje grup były niestabilne, lecz by rozpaść się, musiały przejść przez stan kwantowy, który silnie absorbował akurat tę, padającą na nie nieustannie, składową promieniowania gamma. Gdyby pozostawiono je samym sobie, prawdopodobieństwo znalezienia się w tym drugim stanie wzrastałoby gwałtownie, lecz za każdym razem, gdy mierzalnie nie udawało im się absorbować padających promieni gamma, prawdopodobieństwo to spadało do zera. Kwantowy efekt Zenona nieskończenie, raz za razem, zaczynał wszystko od nowa, kontrolując rozpad.

Kolejna seria impulsów rozpoczęła przesuwanie tych zgrupowanych cząstek w przestrzeń rozdzielającą oba bloki. Początkowo neutrony, później zaś antyneutrony, zostały nawzajem wyrzeźbione w naprzemienne warstwy. Mimo iż grupy te były krańcowo niestabilne, gdy trwały były nieczynne chemicznie, rozdzielając swe części składowe i zapobiegając wzajemnej anihilacji swych odpowiedników. Produktem końcowym zachodzącego tu procesu nuklearnego rzeźbienia była maleńka drzazga składająca się ze ściśniętej materii i antymaterii, ułożonych ze sobą wewnątrz igły o szerokości mikrona.

Lasery odpowiedzialne za promieniowanie gamma zakończyły swą pracę, efekt Zenona wycofał narzucane przez siebie ograniczenia. Igła trwała jeszcze w bezruchu w przestrzeni kosmicznej tak długo, ile czasu potrzebował promień światła na przemierzenie neutronu. A wtedy zaczęła płonąć i poruszać się.

Budowa igły przypominała drobiazgowo wykonany fajerwerk i w pierwszej kolejności zapalały się jej warstwy położone na zewnątrz. Żadna zewnętrzna obudowa nie byłaby w stanie ukierunkować tego wybuchu, lecz układ naprężeń utkanych w konstrukcji igły faworyzował wyłącznie jeden kierunek pozbywania się szczątków. Cząstki przepływały do tyłu, a igła parła do przodu. Podobnego wstrząsu przyspieszenia nie mogłoby znieść nic stworzonego z materii w skali atomowej, lecz nacisk przyłożony na rdzeń igły przedłużał jej życie, opóźniając nieuniknione.

Kolejne warstwy wypalały się całkowicie jedna za drugą, wystrzeliwując kurczące się z każdą chwilą pozostałości igły coraz szybciej do przodu. Kiedy igła skurczyła się do dziesiątej części swej początkowej wielkości, poruszała się z dziewięćdziesięcioma ośmioma procentami prędkości światła; dla obserwatora prawie nie dałoby się już tego przyspieszyć, lecz z punktu widzenia igły, wciąż jeszcze istniała możliwość drastycznego skrócenia czasu trwania jej podróży o kilka rzędów wielkości.

Gdy pozostała zaledwie jedna tysięczna oryginalnej wielkości igły, jej czas, w porównaniu z sąsiadującymi gwiazdami, mijał pięćset razy wolniej. Wciąż jednak jej kolejne warstwy spalały się jedna za drugą, ochronne zgrupowania cząstek rozplątywały się, gdy zwalniano przyłożony na nie nacisk. Igła mogła tylko na tyle zbliżyć się do prędkości światła, spowalniając tym samym wymagany upływ własnego czasu, jeśli tylko mogła poświęcić wystarczająco wielką część swej pozostałej masy. Rdzeń igły mógł przetrwać zaledwie kilka trylionowych sekundy, gdy z punktu widzenia gwiazd jej podróż trwałaby dwieście milionów sekund. Jednak proporcje dobrano i dopasowano bardzo starannie: z dwóch początkowych, utkanych przy starcie kilogramów materii i antymaterii, jako finalny ładunek konieczne było zaledwie kilka milionów neutronów.

Jedną miarą minęło siedem lat. Jednak dla igły powoli kończyła się jej ostatnia trylionowa sekundy, spalały ostatnie warstwy paliwa, i w chwili, gdy jej rdzeń już-już miał wybuchnąć, ta dotarła do miejsca przeznaczenia, nurkując z próżni przestrzeni kosmicznej, by zatopić się we wnętrzu gwiazdy.

Nawet tutaj gęstość materii nie była wystarczająca, by ustabilizować jej rdzeń, z drugiej jednak strony okazywała się zbyt wysoka, by pozwolić mu przelecieć niezauważonym. Rdzeń rozerwało na części. Ale nie odbyło się to spokojnie i fale uderzeniowe, wyrzeźbione w czasie przelotu przez gorącą plazmę, przetrwały na dystansie miliona kilometrów: całą drogę do chłodniejszych zewnętrznych warstw po przeciwnej stronie gwiazdy. Te fale uderzeniowe ukształtował ładunek, który je stworzył, i mimo iż początkowy wzór odciśnięty na nich przez rozpadające się zbitki neutronów został powiększony i rozmazany odbytą podróżą, w skali atomowej pozostał on ostro i precyzyjnie zdefiniowany. Niczym matryca odciśnięta na kotłującej się plazmie, zachęcająca zjonizowane molekularne fragmenty do wsuwania się i zajmowania miejsc w rynnach i zmarszczkach dopasowanych do ich kształtów, po czym zbliżając je nawzajem do siebie, by zareagowały na takie sposoby na jakie nigdy nie pozwoliłyby przypadkowe zderzenia plazmy. W efekcie fale uderzeniowe utworzyły sieć katalizatora, starannie ukształtowanego zarówno w czasie, jak i przestrzeni, przelotnie przemieniając niewielki zakątek tej gwiazdy w fabrykę chemiczną działającą w skali nanometrów.

Produkty, opuszczające tę fabrykę, niczym mgiełka wodna rozpylały się stamtąd, wylatując z gwiazdy na pozostałości impetu fali uderzeniowej: było to kilka nanogramów złożonych, bogatych w węgiel molekuł, pokrytych ochronnym fullerenowym oprzędem. Poruszając się z prędkością siedmiuset kilometrów na sekundę, o ułamek mniej niż prędkość konieczna do całkowitej ucieczki z tej gwiazdy, molekuły wspinały się powoli z wnętrza tutejszej studni grawitacyjnej, wraz ze wznoszeniem wytracając swą szybkość.

Minęły cztery kolejne lata, lecz molekuły okazały się stabilne względem niszczącego działania przestrzeni kosmicznej. Nim pokonały bilion kilometrów niemal zupełnie się zatrzymały i z pewnością wróciłyby po własnych śladach, ginąc w ogniu tej samej gwiazdy, która je wykuła, gdyby ich podróży nie zsynchronizowano aż tak doskonale, że trzecia planeta tej gwiazdy, gazowy gigant, już tam na nie czekała, by przyspieszyć do przodu. A kiedy wyrwały w jej kierunku, na drodze ich znalazł się akurat trzeci księżyc tego giganta. W jedenaście lat po wystrzeleniu igły jej molekularne potomstwo niczym deszcz opadło na metanowy śnieg.

Uwolnione przy uderzeniu nieznaczne ciepło nie wystarczyło, by je zniszczyć, lecz wytopiło w śniegu mikroskopijną kałużę. Molekularne nasiona, otoczone pożywieniem, rozpoczęły swój wzrost. W przeciągu kilku godzin otaczający je obszar wprost roił się od nanomaszyn, niektóre z nich kopały w śniegu i w znajdujących się głębiej minerałach, inne składały odnalezione przez tamte bogactwa w złożoną strukturę — prostokątny panel kilkumetrowej szerokości.

Wysłana z odległości lat świetlnych złożenie skomplikowana sekwencja impulsów promieniowania gamma padła na panel. To właśnie te impulsy były prawdziwym ładunkiem igły, pasażerami, dla których miała ona zaledwie przygotować drogę, wysłanymi jej śladem w cztery lata po jej starcie. Panel rozkodował i zapisał otrzymane dane, a armia nanomaszyn zabrała się ponownie do pracy, tym razem postępując zgodnie z o wiele bardziej złożonym projektem. Kopacze byli zmuszeni do szerzej zakrojonych poszukiwań, by znaleźć wszystkie konieczne pierwiastki, zaś nanomaszyny montujące harowały z mozołem, by osiągnąć swój ostateczny cel, przechodząc przez sekwencję stadiów pośrednich, pieczołowicie zaplanowanych, by chronić produkt finalny przed meandrami miejscowej chemii i klimatu.

Po trzech miesiącach ich pracy w metanowym śniegu stanęły dwa niewielkie statki kosmiczne o napędzie termojądrowym. Każdy z nich posiadał na swym pokładzie pojedynczego pasażera, budzącego się właśnie po raz pierwszy w swych nowych, dopiero co ukończonych ciałach, a jednak obdarzonego wspomnieniami wcześniejszego życia.

Joan włączyła konsolę komunikacyjną. Na ekranie pojawiła się Anne, z trzema krótkimi parami ramion założonymi na klatce piersiowej w postawie wyrażającej spokojny odpoczynek. Obie nosiły już wcześniej w formie wirtualnej ciała o dokładnie tej samej anatomii, lecz dopiero teraz stały się po raz pierwszy Noudahnanami z krwi i kości.

— Jesteśmy. Wszystko zadziałało — rozpoczęła Joan zdziwionym głosem. Język, którym się posługiwała, nie był jej rodzimym, lecz budowa jej nowego mózgu i ciała sprawiała, że stał się jej drugą naturą.

— Najtrudniejsze dopiero przed nami — odpowiedziała jej Anne.

— Dokładnie. — Joan wyjrzała przez okno kokpitu swojego statku. W dalszej odległości wyrastał ponad śniegiem pokryty szczelinami niebieskoszary płaskowyż z wodnego lodu, zaś w pobliżu statku nanomaszyny zajmowały się demontowaniem odbiornika promieniowania gamma. Kiedy już usuną wszelkie ślady swej pracy, oddalą się w głąb śniegu, by tam katalizować swą destrukcję.

Joan już wielokrotnie w przeszłości odwiedziła cywilizacje ograniczone do powierzchni swych planet, za każdym razem przyjmując takie ciała i języki, jakich wymagała konieczność, lecz wszystkie cywilizacje wśród których się pojawiła jak do tej pory były już przyłączone do Amalgamu, metacywilizacji rozciągającej się na przestrzeni całego dysku galaktycznego. Nieważne jak daleko od domu się znalazła, środki konieczne do powrotu w znajome miejsca zawsze znajdowały się w zasięgu jej ręki. Jednak Noudahnanie opanowali zaledwie loty międzyplanetarne i nie mieli pojęcia o istnieniu Amalgamu. Najbliższy punkt węzłowy, należący do sieci Amalgamu, znajdował się w odległości siedmiu lat świetlnych i nawet on znajdował się w tym momencie poza zasięgiem jej i Anne: zgodziły się, by nie zwiększać ryzyka związanego z wyjawieniem Noudahnanom jego lokalizacji, tak więc wszystkie wysyłane przez nie transmisje miały być kierowane tylko i wyłącznie do podstawionego węzła, utworzonego specjalnie w tym celu w odległości przeszło dwudziestu lat świetlnych.

— To będzie warte zachodu — stwierdziła Joan.

Obca noudahnańska twarz Anne była nieruchoma, lecz znajdujące się w niej chromatofory wytworzyły falę fioletu i złota, która przepłynęła jej przez skórę w wyrazie ostrożnego optymizmu. — Zobaczymy jak będzie. — Przechyliła głowę na lewo w geście poprzedzającym przyjacielskie rozstanie.

Joan odpowiedziała jej podobnym przechyleniem głowy, jakby robiła tak przez całe życie.

— Uważaj na siebie, przyjaciółko — powiedziała.

— Ty też.

Statek Anne wzniósł się tak wysoko na swych chemicznych silnikach, że skurczył się niemal do niewidocznej drobinki, dopiero wtedy tamta uruchomiła wreszcie swój napęd termojądrowy i w smudze błysku rozmyła w dali. Joan poczuła ukłucie samotności; nie dało się przewidzieć, kiedy ponownie się spotkają.

Oprogramowanie, w jakie wyposażono jej statek, było prymitywne; cała rakieta została skrupulatnie dopasowana do poziomu noudahnańskiej technologii. Joan wiedziała, co należało zrobić, by w razie konieczności przejąć stery, więc kierowana chwilowym kaprysem, wyłączyła autopilota i ręcznie uruchomiła silniki wznoszenia. Na stłoczonym panelu kontrolnym aż roiło się od różnych przełączników, lecz posiadanie sześciu rąk okazywało się tu wielce pomocne.

2

Świat nazywany przez Noudahnan domem zajmował najbliższą słońca z pięciu planet układu. Przeciętna temperatura wynosiła tu sto dwadzieścia stopni Celsjusza, lecz wysokie ciśnienie atmosferyczne pozwalało istnieć wodzie w stanie ciekłym na całej powierzchni planety. Chemia i dynamika skorupy doprowadziła do powstania stosunkowo płaskiego terenu, upstrzonego szachownicą dziesiątków niepołączonych ze sobą mórz, lecz nie posiadającą jednego oceanu rozciągającego się po całym globie. Z przestrzeni kosmicznej morza te przypominały srebrzyste lustra, otoczone fioletowo-brązowymi plamami roślinności.

Noudahnanie opuszczali właśnie najbardziej „rozwiązłą” elektromagnetyczną fazę komunikacji, lecz umieszczona na Baneth, księżycu gazowego giganta, krótko istniejąca oaza technologii na poziomie Amalgamu bez najmniejszych problemów podsłuchała ich radiową gadaninę, na podstawie czego przygotowano uaktualnioną informację dotyczącą tutejszej kultury, w którą zaopatrzono mózg Joan.

Planeta wciąż była podzielona na te same jedenaście politycznych jednostek co czternaście lat wcześniej, kiedy to przed opuszczeniem węzła przez Joan, dotarła tam ostatnia z tutejszych transmisji. Tira i Ghahar, dwa dominujące mocarstwa pod względem zajmowanego obszaru, ekonomicznej aktywności i sił militarnych, zajmowały również kolosalną większość znaczących miejsc, w których prowadzono wykopaliska archeologiczne związane z Niahnanami.

Joan oczekiwała, że ich statki zostaną spostrzeżone jak tylko opuszczą Baneth — podmuch wydostający się z wylotu ich silników termojądrowych jaśniał niczym słońce — lecz ich odlot nie wywołał żadnej wyraźnej odpowiedzi, a teraz kiedy dzięki grawitacji ich statki zbliżały się do planety, dostrzeżenie ich okazałoby się o wiele trudniejsze. Gdy Anne znalazła się wystarczająco blisko, wysłała wiadomość do tirańskiej kontroli lotu. Joan dostroiła się do prowadzonej przez Anne rozmowy.

— Przybywam w pokoju z innej gwiazdy — zaczęła Anne. — Proszę o udzielenie mi pozwolenia na lądowanie.

Nastąpiła zwłoka o kilka sekund dłuższa niż wynikałoby to z opóźnienia czasowego związanego z przesyłem sygnału, po czym padła zwięzła i oschła odpowiedź:

— Proszę o identyfikację i podanie położenia.

Anne przesłała im swoje współrzędne wraz z planem lotu.

— Potwierdzamy położenie, proszę o identyfikację.

— Nazywam się Anne. Przybywam z innej gwiazdy.

Nastąpiła długa chwila ciszy, po czym padła wreszcie odpowiedź udzielona już zupełnie innym głosem:

— Jeśli pochodzisz z Ghaharu, proszę przedstaw intencje.

— Nie przybywam z Ghaharu.

— Dlaczego mielibyśmy ci wierzyć? Pokaż się.

— Przybrałam dokładnie wasz kształt, z nadzieją, że będą mogła przez jakiś czas zamieszkać między wami. — Anne otworzyła kanał wideo i pokazała im swoją w niczym niewyróżniającą się noudahnańską twarz. — Ale istnieje sygnał wysyłany z tych współrzędnych, który może was przekonać, że mówię jednak prawdę. — Podała im współrzędne określające położenie podstawionego węzła oddalonego o dwadzieścia lat świetlnych, po czym jeszcze określiła częstotliwość, na której mieli szukać. Sygnał dochodzący z węzła zawierał obraz dokładnie tej samej twarzy, którą im teraz pokazała.

Tym razem cisza przeciągnęła się do kilku minut. Chwilę zabrałoby Tiranom potwierdzenie rzeczywistej odległości od źródła sygnału radiowego.

— Nie udzielamy pozwolenia na lądowanie. Proszę wkrocz na następującą orbitę, tam się spotkamy i wejdziemy na twój pokład. — W kanale danych pojawiły się parametry orbity.

— Jak sobie życzycie — odpowiedziała im Anne.

Minęło kilka kolejnych minut i instrumenty Joan wychwyciły start trzech statków o napędzie termojądrowym z tirańskich baz na powierzchni planety. Gdy Anne zajęła zaleconą orbitę, Joan z niepokojem nadsłuchiwała kolejnych instrukcji wydawanych przez Tiran. Ich ton sugerował nieufność, lecz mieli pełne prawo do traktowania obcego z ostrożnością, tym bardziej, jeśli uwierzyli w wypowiedziane przez Anne słowa.

Joan była przyzwyczajona do zupełnie innego przyjęcia, ale znów patrząc na to z innej strony, członkowie Amalgamu kilkaset ostatnich tysiącleci spędzili na ustalaniu wzajemnych ram zaufania. Czerpali również korzyści z otoczenia, w którym większość środków przymusu okazywała się nieefektywna; skoro każdy posiadał swe kopie zapasowe porozrzucane po całej galaktyce, sprawienie komuś kłopotów, nie wspominając już o zabiciu go, wymagało kolosalnie nieproporcjonalnego wysiłku. Biorąc pod uwagę wszelkie rozsądne miary, uczciwość i współpraca przynosiły jednak o wiele większe nagrody niż podstęp i rzeź.

Mimo tego każda cywilizacja była zakorzeniona w swym biologicznym dziedzictwie, dającym początek zachowaniom rządzonym bardziej przez zamierzchłe popędy i pragnienia niż przez współczesną rzeczywistość, i nawet gdy opanowały już technologię umożliwiającą dokonywanie wyboru własnej natury, dokładny zestaw cech, które decydowali się zachować, leżał wyłącznie w ich gestii. W najgorszym możliwym wypadku gatunki wciąż obciążone niestosownymi popędami, lecz posiadające zaawansowaną technologię, mogły siać spustoszenie. Noudahnanie zasługiwali na traktowanie ich z uprzejmością i okazywanie im szacunku, mimo iż nie należeli jeszcze do Amalgamu.

Wymiany zdań pomiędzy Tiranami nie odbywały się na otwartym kanale, więc kiedy już wkroczyli na pokład Anne, Joan mogła się jedynie domyślać, co się tam działo. Odczekała, aż dwa ze statków powróciły na powierzchnię planety, po czym sama wysłała swą wiadomość do ghaharskiej kontroli lotów.

— Przybywam w pokoju z innej gwiazdy. Proszę o pozwolenie na lądowanie.

3

Ghaharianie bez większych komplikacji pozwolili foan na lądowanie bezpośrednio na powierzchni planety. Nie była pewna, czy było to spowodowane faktem, iż byli bardziej ufni od Tiran, czy też po prostu obawiali się, że tamci mogli podjąć próby ingerencji, gdyby tylko dłużej zwlekano na orbicie.

Miejsce lądowania okazało się pustą równiną pokrytą piaskiem o barwie czekolady. Powietrze migotało w upale, zniekształcenia, wzmacniane jeszcze gęstością tutejszej atmosfery, sprawiały, że horyzont drżał, jakby obserwowany przez płynne szkło. Joan odczekała w kokpicie na pojawienie się trzech ciężarówek, które zatrzymały się w odległości około dwudziestu metrów od statku. Głos przez radio poinstruował ją, by wyszła na zewnątrz; posłuchała, a po jakiejś minucie stania na otwartym terenie, z jednego z pojazdów wyłonił się pojedynczy Noudahnanin i ruszył w jej kierunku.

— Nazywam się Pirit — powiedziała. — Witamy na Ghaharze. — Jej gesty były uprzejme, lecz powściągliwe.

— Jestem Joan. Dziękuję za gościnność.

— Uosabiane przez ciebie oddanie szczegółów naszej biologii jest wprost nienaganne. — Do tonu głosu Pirit wkradł się cień sceptycyzmu; Joan skierowała Ghaharian do portretu własnej twarzy przesyłanego z podstawionego węzła, lecz musiała przyznać, że biorąc pod uwagę widoczny w jej przypadku brak jakiejkolwiek ingerencji obcej technologii czy obcych cech zewnętrznych sprawiałby, że tamtym trudniej byłoby zaakceptować implikacje wynikające z podobnej transmisji.

— W mojej kulturze jest to kwestią dobrych manier, by jak to tylko możliwe naśladować wygląd swego gospodarza.

Pirit zawahała się, jakby rozważając, czy warto tu i teraz roztrząsać zalety takiego zwyczaju i wtedy, raczej by nie sprzeczać się niepotrzebnie na temat subtelności międzygatunkowej etykiety, zdecydowała się przejść wprost do sedna.

— Jeśli jesteś tirańskim szpiegiem, czy też zdrajcą, im szybciej się do tego przyznasz, tym lepiej.

— To bardzo rozsądna rada, ale nie jestem żadnym z nich.

Wśród Noudahnan nie istniały ubrania jako takie, lecz Pirit posiadała pas z licznymi woreczkami-kieszonkami. Z jednej z nich wyciągnęła przenośny skaner, po czym przebiegła nim nad ciałem Joan. Zgodnie z dostępnymi Joan informacjami, najprawdopodobniej sprawdzała ją teraz w poszukiwaniu metalu, lotnych substancji wybuchowych i promieniowania; technologia wymagana do obrazowania ciała i poszukiwania patogenów nie byłaby aż tak bardzo przenośna. Zresztą i tak była zdrowym, nieuzbrojonym Noudahnanem aż do poziomu molekularnego.

Pirit odeskortowała ją do jednego z pojazdów, gdzie gestem zachęciła do zajęcia miejsca w pozycji półleżącej na tyłach. Jeden z Noudahnan prowadził pojazd, a Pirit obserwowała Joan przez całą drogę. Wkrótce przybyli do niewielkiego kompleksu budynków, oddalonego o kilka kilometrów od miejsca lądowania. Ściany, sufity i podłogi, wszystko bez wyjątku wykonano z tutejszego rodzaju piasku spojonego substancją klejącą wydzielaną z noudahnańskich ciał.

Wewnątrz poddano Joan dokładnym badaniom medycznym, w tym trzem rodzajom skanu całego ciała. Badający Noudahnanin traktował ją ze swego rodzaju bezstronną skutecznością, pozbawioną jakiejkolwiek uprzejmości; Joan nie miała pewności, czy było to tutaj standardowym sposobem podejścia lekarza do pacjenta, czy raczej spowodowane było szokiem niewiary, po usłyszeniu skąd, zgodnie z jej własnymi zapewnieniami, miała pochodzić pacjentka.

Pirit zabrała Joan do sąsiedniego pomieszczenia, gdzie gestem zaproponowała jej leżankę. Noudahnańska anatomia nie pozwalała im siedzieć, ale lubili przebywać w pozycji półleżącej.

Sama Pirit pozostała na nogach.

— Jak tutaj przybyłaś? — zapytała.

— Widziałaś mój statek. Przyleciałam z Baneth.

— A jak się tam dostałaś?

— Nie wolno mi podejmować rozmów na podobne tematy — radośnie odparła jej Joan.

— Nie wolno? — Twarz Pirit zachmurzyła się srebrzyście, jakby rzeczywiście była osłupiała i zakłopotana udzieloną jej właśnie odpowiedzią.

— Doskonale mnie rozumiesz — odpowiedziała Joan. — Proszę, nie wmawiaj mi, że nie istnieją tutaj żadne tematy, których to ty nie możesz poruszać ze mną.

— Z pewnością nie przeleciałaś tym statkiem dwudziestu lat świetlnych.

— Tak, z pewnością tego nie zrobiłam.

Pirit zawahała się.

— Czy przybyłaś do nas przez Kataraktę? — Katarakta była czarną dziurą, odległym partnerem słońca noudahnańskiego układu; nawzajem orbitowały one wokół siebie oddalone o około osiemdziesiąt bilionów kilometrów. Jej nazwa pochodziła od widocznego w teleskopach obrazu: ciemnego kręgu, otoczonego zniekształceniem tła gwiazd, niczym jakaś aberracja optyczna. Tiranie i Ghaharianie prowadzili wyścig, któremu mocarstwu jako pierwszemu uda się dotrzeć do tego nadzwyczajnego sąsiada, lecz jak na razie żadna ze stron nie była w stanie sprostać takiemu wyzwaniu.

— Przez Kataraktę? Jak mi się zdaje, wasi naukowcy już dawno temu udowodnili, że czarne dziury nie są skrótami, które dokądkolwiek prowadzą.

— Nasi naukowcy nie zawsze mają rację.

— Podobnie i nasi — przyznała Joan — lecz wszelkie dowody wskazują wyłącznie na jedno: czarne dziury nie są żadnymi drzwiami, są miejscem, które rozerwie cię na strzępy.

— Tak więc przebyłaś całe dwadzieścia lat świetlnych?

— Nawet o wiele więcej — przyznała Joan zgodnie z prawdą — jeśli liczyć odległość z mojego rodzimego świata. Połowę życia spędziłam w podróży.

— Szybciej niż światło? — zasugerowała Pirit z nadzieją.

— Nie. To niemożliwe.

Jeszcze wielokrotnie krążyli wokół tej kwestii, aż wreszcie Pirit dała za wygraną i zmieniła swe podejście, zaczynając drążyć dlaczego a nie jak.

— Jestem ksenomatematyczką — odpowiedziała jej Joan. — Przybyłam tu z nadzieją nawiązania współpracy z waszymi archeologami przy zgłębianiu artefaktów pozostałych po Niahnanach.

Pirit była oszołomiona.

— Co wiesz o Niahnanach?

— Nie tyle, ile bym sobie życzyła. — Joan wskazała na swoje ciało. — Jak jestem przekonana, musiałaś się domyślić, że już od jakiegoś czasu słuchaliśmy waszych transmisji radiowych, tak więc wiemy mniej więcej tyle, co każdy przeciętny rodowity Noudahnanin. Posiadamy tym samym podstawową wiedzę dotyczącą Niahnan. Historycznie odnoszono się do nich jako do waszych przodków, choć z najnowszych badań wynika, że tak naprawdę to macie raczej wspólne pochodzenie. Tamci wyginęli około miliona lat temu, lecz istnieją dowody, że przez niemal trzy miliony lat mogli tworzyć wyrafinowaną cywilizację. Nic jednak nie wskazuje, by kiedykolwiek rozwinęli umiejętność lotu międzyplanetarnego. Zasadniczo, kiedy już osiągnęli komfort materialny, wtedy, jak się zdaje, kompletnie poświęcili się najprzeróżniejszym formom sztuki, w tym i matematyce.

— Przebyłaś więc dwadzieścia lat świetlnych jedynie po to, by obejrzeć sobie niahnańskie tabliczki? — Pirit była nieufna i niedowierzająca.

— Każda cywilizacja, która spędziła trzy miliony lat na rozwoju i tworzeniu matematyki, musi mieć coś, czego można się od niej nauczyć.

— Naprawdę? — Twarz Pirit przybrała niebieską barwę wyrażającą obrzydzenie. — W przeciągu dziesięciu tysięcy lat od wynalezienia przez nas koła, znaleźliśmy się w połowie drogi do Katarakty. Tamci zmarnowali swój czas parając się jakimiś bezużytecznymi abstrakcjami.

— Sama pochodzę z cywilizacji podróżników międzygwiezdnych — odpowiedziała jej Joan — tak więc szanuję wasze osiągnięcia. Ale nie uważam, by ktokolwiek tak naprawdę zdawał sobie sprawę, co też tamci osiągnęli. To właśnie chciałabym odkryć, oczywiście przy waszej pomocy.

Pirit milczała przez chwilę.

— A co, jeśli odmówimy?

— Wtedy odejdę stąd z pustymi rękoma.

— A co, jeśli będziemy nalegać, byś z nami została?

— Wtedy tutaj umrę, również z pustymi rękoma. — Na wydany przez siebie rozkaz, jej ciało mogło w mgnieniu oka wyzionąć ducha; nie można jej było wziąć do niewoli i torturować.

— Musisz jednak chcieć coś wymienić w zamian za przywilej, którego się domagasz! — Pirit odparła ze złością.

— Proszę, a nie domagam się — obstawała Joan łagodnym tonem. — A tym, co chcę wam zaoferować w zamian jest wiedza i podejście mojej kultury do niahńskiej matematyki. Zapytajcie tylko własnych matematyków i archeologów, a jestem pewna, że stwierdzą, iż istnieje bardzo wiele rzeczy zapisanych przez Niahnan na ich tabliczkach, których najzwyczajniej nie rozumiecie. Moja koleżanka i ja — żadne z nich co prawda nie wspomniało do tej pory ani słowem o Anne, lecz Joan była przekonana, że Pirit już i tak wszystko o tamtej wiedziała — po prostu chcemy rzucić na to zagadnienie tyle światła, ile tylko zdołamy.

— Ty nawet nie chcesz się z nami podzielić informacją, jak do nas dotarłaś — odpowiedziała jej gorzko Pirit. — Dlaczego mielibyśmy ci zaufać, że podzielisz się z nami odkryciami dotyczącymi Niahnan?

— Podróż międzygwiezdna nie jest żadną wielką tajemnicą — odparowała jej Joan. — Poznaliście już konieczną, podstawową naukę leżącą u jej podstaw, w końcu wam to kiedyś zadziała, to tylko kwestia waszego uporu i wytrwałości. Pozostawieni sobie, być może nawet odkryjecie lepsze metody od naszych.

— Oczekujecie więc od nas cierpliwości, tego, że własnoręcznie odkryjemy sobie to wszystko… ale sami nie możecie poczekać kilku wieków, byśmy równie samodzielnie odszyfrowali niahnańskie artefakty?

— Obecna noudahnańska kultura, zarówno u was, jak i w Tirze, zdaje się gardzić ich dokonaniami — Joan odpowiedziała jej bez ogródek. — Dziesiątki częściowo odkopanych miejsc wykopalisk z tymi artefaktami znalazło się w obliczu zagrożenia różnorodnymi projektami irygacyjnymi, czy innymi planami związanymi z rozbudową czy zagospodarowaniem przestrzennym. Właśnie dlatego nie mogliśmy czekać. Musieliśmy tu przybyć i zaoferować wam naszą pomoc, nim ostatnie pozostałe po nich ślady nie znikną na wieki.

Pirit nie odpowiedziała, lecz Joan miała nadzieję, iż dobrze wyczuła, co teraz myśli przesłuchująca: Nikt nie przebyłby dwudziestu lat świetlnych dla kilku bezużytecznych bazgrołów na tabliczkach. Być może nie docenialiśmy Niahnan. Być może nasi przodkowie pozostawili nam wielki sekret, będący ważną spuścizną. I być może najszybszym — a kto wie, czy nie jedynym — sposobem, aby go odkryć, jest danie tej impertynenckiej, irytującej obcej dokładnie tego, czego chce.

4

Słońce wschodziło na wprost nich, gdy dotarli do szczytu wzgórza. Sando odwrócił się do Joan, a jego twarz przybrała zieloną barwę wyrażającą zadowolenie.

— Spójrz tylko za siebie — powiedział.

Joan zrobiła, jak jej kazał. Znajdującą się w dole dolinę zasnuwała mgła, która ułożyła się tak równomiernie, że mogła dostrzec w świetle świtu ich własne cienie, rozciągnięte na powierzchni mgły. Wokół cienia jej głowy znajdowała się okrągła aureola przypominająca malutką tęczę.

— Nazwaliśmy to niahnańskim światłem — opowiedział jej Sando. — W dawnych czasach ludzie powiadali, że taka aureola udowadniała, że silnie płynęła w tobie ich krew.

— Jedyny kłopot z taką hipotezą polega na tym, że ty widzisz ją wokół swojej głowy… a ja wokół mojej — odparła mu Joan. Na Ziemi podobne zjawisko nazywano „glorią”. Cząsteczki mgły wstecznie rozpraszały światło słońca w kierunku obserwatora, obracając je o sto osiemdziesiąt stopni. Spoglądanie na cień własnej głowy przekładało się na bezpośrednie odwrócenie tyłem od słońca, tak więc aureola zawsze pojawiała się wokół cienia głowy obserwatora.

— Jak mi się zdaje, jesteś ostatecznym dowodem, że płynąca w kimś niahńska krew nie ma z tym nic wspólnego — zadumał się Sando.

— Przyjmując oczywiście, że mówię prawdę i naprawdę dostrzegam to wokół własnej głowy.

— A także przyjmując — dodał Sando — że Niahnanie naprawdę nie ruszyli się z tej planety i nigdy nie włóczyli po galaktyce rozsiewając swe potomstwo.

Pokonali szczyt i spojrzeli w dół na przylegającą po jego drugiej stronie dolinkę przeciętą wstęgą rzeki. Skąpa, brązowawa trawa porastająca zbocze, im bliżej koryta wody przechodziła w coraz bujniejszą i gęstszą roślinność. Przybycie Joan opóźniło planowane zalanie doliny, lecz nawet zainteresowanie obcej rasy niahnańską kulturą, mogło kupić archeologom zaledwie dodatkowy rok. Zapora była częścią długo planowanych rolniczych inwestycji. Kuszące wprawdzie było prawdopodobieństwo, że Joan odkryje jakieś bezcenne wręcz zrozumienie ukryte pomiędzy niahnańskimi „bezużytecznymi abstrakcjami”. Jednak taka niesprecyzowana obietnica mogła rywalizować z bardziej namacalnymi sprawami jedynie przez ograniczony czas.

Część zbocza osunęła się przed kilkoma wiekami, odsłaniając przeszło dziesięć pięknie zachowanych warstw geologicznych. Kiedy Joan z Sando dotarli do miejsca wykopalisk, Rali i Surat już tam pracowali, usuwając miękką skałę osadową z warstwy, która zgodnie z szacunkami Sando pochodziła z okresu „zmierzchu” niahnańskiej cywilizacji.

Pirit nalegała, by tylko Sando, najstarszy stażem archeolog, wiedział o prawdziwej naturze i miejscu pochodzenia Joan; Joan odpowiedziała, że nie będzie nikomu kłamać, lecz zgodziła się, by wyjawić swym współpracownikom zaledwie tyle, że była matematykiem i nie wolno jej było poruszać spraw dotyczących własnej przeszłości. Początkowo przełożyło się to tylko na to, że archeolodzy stali się ostrożni i poczuli dotknięci takim podejściem, bez wątpienia przyjęli, iż była szpiegiem nasłanym przez władze. Później jednak dotarło do nich, że była autentycznie zainteresowana wykonywaną przez nich pracą i absurdalne ograniczenia narzucone tematyce prowadzonych przez nią rozmów nie wynikały z jej własnego wyboru. Żaden szczegół widoczny w noudahnańskim języku czy wyglądzie nie był jakoś powiązany z ich niedawnym podziałem na kraje — planeta nie posiadała żadnych rozdzielających kontynenty oceanów, i biorąc pod uwagę długą historię migracji, tutejsi mieszkańcy byli mniej więcej jednorodni pod względem narodowościowym i geograficznym — lecz dziwaczne imię Joan i sporadyczne faux pas wciąż można było złożyć na karb jakiejś tajemniczej egzotyki. Rali i Surat zdawali się być zadowoleni z przyjęcia założenia, że była zdrajczynią pochodzącą z jakiegoś pomniejszego kraju i że jej przeszłości nie można było bezpośrednio i szczerze ujawnić z powodu niejasnych pobudek politycznych.

— Jest tu więcej tabliczek, bardzo blisko powierzchni — ogłosił Rali podekscytowanym głosem. — Odbierane przez nas sygnały akustyczne są jednoznaczne. — Byłoby idealnie, gdyby mogli przekopać całe wzgórze, lecz nie mieli na to ani czasu, ani koniecznej do tego siły roboczej, tak więc do zidentyfikowania najbardziej prawdopodobnych miejsc położenia niahnańskich prac używali tomografii akustycznej, by następnie koncentrować swe wysiłki wyłącznie w tak określonych miejscach.

Niahnanie posiadali najprawdopodobniej kilka efemerycznych form komunikacji pisanej, lecz kiedy odkryli coś wartego publikacji, to zostało to opublikowane: ryli swe symbole w wytrzymałej ceramice, przy której diamenty przypominały papier toaletowy. Niemal nie słyszało się, by połamano którąś z tych tabliczek, lecz były one małe, a prace składające się z wielu tabliczek były czasem dość znacznie rozproszone. Niahnańska technologia pozwoliłaby im zapewne wyryć cały zasób zgromadzonej przez trzy miliony lat wiedzy matematycznej na jednej główce od szpilki — jak się zdawało nie stworzyli nanomaszym, a poszli w kierunku wysokiej jakości materiałów masowych i inżynierii precyzyjnej — lecz z jakichś nieokreślonych powodów ponad wszystkie inne względy decydowali się na czytelność gołym okiem.

Joan starała się być przydatna i gdy Sando doglądał swych studentów zbliżających się do zakopanych artefaktów, dokonywała odczytów w dalszej części zbocza. Nauczyła się już, żeby nie krążyć w pobliżu, wyczekująco i niecierpliwie, gdy odkrycie stawało się nieuniknione; traktowano ją o wiele cieplej i serdeczniej, gdy czekała aż ją zawołają. Używane przez nich tomografy były niemal bezbłędne, używały do określenia swej pozycji satelitarnego systemu nawigacji i posiadały oprogramowanie służące do analizy zgromadzonych sygnałów; potrzeba było tylko osoby, która przeciągnęłaby je w odpowiednim tempie przez skalną powierzchnię.

Kątem oka Joan dostrzegła jak jej cień widoczny na skale zadrgał i zatrzepotał, stając się bardziej pogmatwanym. Uniosła wzrok i dostrzegła na niebie trzy oślepiające paciorki blasku lecące na zachód od słońca. Mogłaby przyjąć, że te statki o napędzie termojądrowym robiły tam coś pożytecznego, lecz media wypełniały ostatnio informacje o „ćwiczeniach wojskowych”, co przekładało się na to, że Tiranie i Ghaharianie angażowali się w kosztowne, wojownicze gesty na orbicie, starając się nawzajem przekonać o swej wyższości pod względem umiejętności, technologii, czy samej czystej siły wyrażonej w zaangażowanej do tego wojskowej potędze. Dla tutejszych mieszkańców, którzy niczym się między sobą nie różnili, tamci mogli nadymać swe mało istotne polityczne dysputy do kwestii o najwyższym stopniu powagi. Niemal można by to nazwać śmiesznym, gdyby ci idioci raz na kilka dziesięcioleci nie spopielali setek tysięcy istnień obywateli przeciwnika, nie wspominając już o gierkach w bezduszne, acz często śmiertelne zabawy z życiem mieszkańców pomniejszych krajów.

— Dżołn! Dżołn! Chodź tu i zobacz! — zawołała do niej Surat. Joan wyłączyła swój tomograf i podbiegła truchtem do archeologów, nieoczekiwanie świadoma obcości własnego ciała. Posiadała teraz krępe, lecz silne nogi, a swą równowagę podczas biegu zawdzięczała nie ruchom ramion i rąk, lecz wymachiwaniu muskularnym ogonem.

— To znaczący matematyczny wynik — poinformował ją Rali z dumą, kiedy już zbliżyła się do nich. Ciśnieniowo usunął piaskowiec z niemal niezniszczalnej ceramiki tabliczki, teraz wystarczyło ją trzymać pod odpowiednim kątem do światła, by dostrzec wyryte na niej symbole, widoczne niemal równie jasno i wyraźnie jak przed milionem lat.

Rali nie był matematykiem, więc nie wyrażał tu własnej opinii na temat wyrytego na tabliczce twierdzenia; to sami Niahnanie ustalili jasny zestaw konwencji i zasad typograficznych używanych do rozróżnienia wszystkiego od pomniejszych lemm, aż po najbardziej poważane i uznane twierdzenia. Rozmiar i ozdobniki symboli wykorzystanych do zapisu twierdzenia poświadczały jego wartość w oczach samych Niahnan.

Joan uważnie zapoznała się z twierdzeniem. Dowodu nie było na tej samej tabliczce, lecz Niahnanie posiedli taki sposób wyrażenia swych wyników, że wierzyło się w nie zaraz po przeczytaniu; w tym przypadku definicje pojęć i warunków koniecznych do wyrażenia twierdzenia dobrano tak pięknie, że wynik wydawał się niemal nieunikniony.

Twierdzenie wyrażono w formie hipersześcianu równoważności, jednej z ulubionych niahnańskich form. Można było sobie wyobrazić kwadrat o czterech różnych zbiorach obiektów matematycznych, połączonych z każdym z jego rogów oraz o skojarzonym z każdym z boków takiego kwadratu sposobie przekształcenia jednego ze zbiorów w inny. Przekształcenia były równoważne, jeśli posunięcie się wzdłuż górnego boku, a następnie w dół, dawało dokładnie ten sam wynik, co początkowy ruch wzdłuż lewego boku kwadratu, a następnie poruszenie się wszerz dolnym bokiem: tak czy inaczej, wybór drogi okazywał się nieistotny, zawsze przekształcając ten sam element zbioru skojarzonego z górnym lewym wierzchołkiem, w dokładnie ten sam element zbioru przypisanego do dolnego prawego wierzchołka. Podobne rezultaty można było oczywiście otrzymać dla zbiorów i przekształceń umieszczonych w rogach czy na krawędziach sześcianu, bądź też hipersześcianu o dowolnej liczbie wymiarów. Możliwe było również, by powierzchnie ścian tych struktur odpowiadały powiązaniom łączącym te przekształcenia ze zbiorami, i by sześciany opisywały relacje łączące nawzajem te powiązania, i tak dalej.

Fakt, że twierdzenie wyrażono właśnie w tej formie, nie gwarantował jeszcze jego ważności; łatwo było sporządzić trywialne przykłady równoważnych przekształceń i zbiorów. Niahnanie jednak nie ryli trywialności na swych ponadczasowych ceramicznych tabliczkach, a znalezione twierdzenie nie było tu jakimś wyjątkiem. Siedmiowymiarowy hipersześcian równoważności dowodził z oślepiającą elegancją zgodności siedmiu różnych, głównych gałęzi niahnańskiej matematyki, splatając ich najważniejsze pojęcia w zunifikowaną całość. Był to wynik jakiego Joan nigdy dotychczas nie widziała na oczy: żaden matematyk, czy to w Amalgamie, czy w jakiejkolwiek poprzedzającej go cywilizacji przodków, którą przyszło jej wcześniej zgłębiać, nie doszedł do podobnego zrozumienia.

Wyjaśniła, ile tylko zdołała trzem zgromadzonym wokół niej archeologom, którzy co prawda nie byli w stanie zrozumieć wszystkich przekazywanych im szczegółów, lecz gdy nakreśliła im, co też jej zdaniem znaczył ten wynik w oczach samych Niahnan, ich twarze przybrały pomarańczową barwę fascynacji.

— Może to nie do końca Wielki Krach — zażartowała — ale musieli po czymś takim zacząć uważać, że ten był coraz bliższy.

Wielki Krach było wymyślonym przez nią pojęciem określającym mityczny wynik, do którego tamci dążyli: unifikacji wszystkich, uznawanych przez nich za istotne, działów matematyki. Odnalezienie czegoś takiego nie przekładałoby się na koniec matematyki jako takiej — nie oznaczałoby przecież odkrycia wszystkich możliwych do wyobrażenia, interesujących prawd matematycznych — lecz z pewnością oznaczyłoby miejsce zakończenia dla Niahnan ich własnego stylu dociekania i badań.

— Jestem pewna, że go znaleźli — upierała się Surat. — Dotarli do Wielkiego Krachu, po czym nie mieli już po co żyć.

— Tak więc cała cywilizacja popełniła zbiorowe samobójstwo? — zapytał ją zjadliwie Rali.

— Oczywiście, że nie, nie w sposób aktywny — odparła mu Surat. — Ale tylko te poszukiwania pchały ich do przodu.

— Całe cywilizacje nie tracą chęci do życia — odpowiedział jej Rali. — Wymazują je za to siły zewnętrzne: choroby, inwazje, zmiany klimatu.

— Niahnanie przetrwali trzy miliony lat — odparowała mu Surat. — Posiadali środki konieczne do zneutralizowania wszelkich podobnych czynników zewnętrznych. Chyba że zniszczyła ich inwazja obcych, którzy znacznie przewyższali ich pod względem technologicznym. — Odwróciła się do Joan. — Co o tym myślisz?

— Chodzi ci o obcych jako winnych zniszczenia niahnańskiej cywilizacji?

— Żartowałam z tymi obcymi. Pytałam o matematykę. Co jeśli jednak dotarli do Wielkiego Krachu?

— Życie nie kończy się na matematyce — odpowiedziała Joan. — Ale niezbyt wiele bez niej zostaje.

— A nasze poszukiwania nie kończą się na tej jednej tabliczce — dodała Surat. — Wróćmy do pracy, a może dowód trafi w nasze ręce jeszcze przed zachodem słońca.

5

Joan opisała Halzounowi dokonane przez nich odkrycie korzystając z łącza wideo, gdy Sando przygotowywał wieczorny posiłek. Halzoun był matematykiem wyznaczonym przez Pirit do jej nadzorowania, lecz jak się zdawało jego codzienne obowiązki okazywały się zbyt ważne, by mógł sobie pozwolić na podróż do miejsca wykopalisk. Joan były wdzięczna z tego powodu; Halzoun był bowiem najnudniejszym Noudahnanem, jakiego kiedykolwiek spotkała na swej drodze. Był w stanie zrozumieć niahnańskie prace, kiedy mu je wyjaśniała, ale jak się zdawało one same nie budziły w nim żadnego zainteresowania. Większość prowadzonych konwersacji mijała mu na próbach złapania jej na jakimś oszustwie czy zaprzeczeniu własnym słowom, podczas gdy resztę zajmowało mu naciskanie, by Joan wymyślała mu ewentualne komercyjne bądź wojskowe zastosowania dla wspaniale bezużytecznych przejawów niahnańskiej wnikliwości. Czasem grała na nutę jego infantylnych fantazji i zgodnie z jego oczekiwaniami sugerowała potencjalne superbronie oparte na egzotycznej fizyce, które mogły spaść im wprost z nieba, gdyby tylko posiedli odpowiednie niahnańskie twierdzenia mające je nakłonić do zmaterializowania się.

Sando też był jednym z jej opiekunów, lecz przynajmniej był w tym bardziej subtelny. Pirit nalegała, by Joan zamieszkała wspólnie z Sando pod jednym dachem, a nie wprowadzała się do Raliego i Surat; Joan nie miała nic przeciwko takiemu rozwiązaniu, bowiem w obecności Sando nie czuła na sobie presji związanej z koniecznością utrzymywania wszystkiego w tajemnicy Prywatność i skromność były bez znaczenia w oczach Noudahnan, a Joan sama stała się jedną z nich na tyle, by również przestać o nie dbać. Nie było też najmniejszego niebezpieczeństwa, że ich wzajemna bliskość doprowadzi do powstania jakichkolwiek więzi seksualnych; Noudahnanie mieli złożony system sygnałów biochemicznych, który sprawiał, że pożądanie pojawiało się tylko w przypadku par o odpowiedniej mieszance różnic i podobieństw genetycznych. Musiałaby przeszukiwać przez tydzień jedno z gęściej zaludnionych tutejszych miast, by natrafić tam wreszcie na kogoś, do kogo poczułaby pożądanie, lecz wtedy przynajmniej podjęcie takiego trudu dawałoby jej gwarancję wzajemności.

— Powinnaś być szczęśliwa — stwierdził Sando, kiedy już skończyli jeść. — To nasze największe odkrycie jak do tej pory.

— Jestem. — Wykonała świadomy wysiłek, starając się wymusić pojawienie zielonego odcienia na skórze. — To pierwszy nowy wynik, jaki zobaczyłam na waszej planecie. A to przecież mną kierowało, to właśnie było powodem odbycia tak dalekiej podróży.

— Coś jednak, jak mi się zdaje, nie daje ci spokoju — zauważył Sando.

— Chciałabym móc dzielić się odkryciami z moją przyjaciółką — przyznała Joan. Pirit twierdziła co prawda, że negocjuje z Tiranami w sprawie umożliwienia jej kontaktu z Anne, lecz Joan nie była przekonana co do szczerości Pirit na temat rzekomo podejmowanego wysiłku. Była pewna, że tamta z przyjemnością podsłuchałaby jej rozmowę z Anne — co oczywiste, zmuszając je przy tym do używania tutejszego języka — z nadzieją, że w którymś momencie zapomną się na chwilę i zdradzą coś użytecznego, lecz równocześnie z pewnością musiałaby stawić wtedy czoło faktowi, że i Tiranie nadsłuchiwaliby dokładnie tej samej wymiany zdań. Cóż za rozdzierający dylemat.

— Powinnaś była przywieźć ze sobą jakieś łącze komunikacyjne — zasugerował Sando. — Mam tu na myśli takie pochodzące z twojej ojczystej planety. Którego nie bylibyśmy w stanie podsłuchać.

— Nie mogliśmy tego zrobić — odpowiedziała mu Joan.

Rozważył jej słowa.

— Ty naprawdę się nas obawiasz, prawda? Uważasz, że wystarczy choćby najmniejsza technologiczna błyskotka, by wysłać nas prosto w gwiazdy, dzięki czemu będziecie mieć na głowie hordę oszalałych barbarzyńców.

— Wiemy, jak sobie radzić z barbarzyńcami — odpowiedziała mu chłodnym, opanowanym głosem.

Twarz Sando pociemniała z wesołości.

— Teraz to ja się boję.

— Po prostu chciałabym wiedzieć, co się z nią dzieje — stwierdziła prosto Joan. — Co robi, jak ją tam traktują.

— Najprawdopodobniej w dużej mierze tak samo jak my ciebie — zasugerował Sando. — Tak naprawdę aż tak bardzo nie różnimy się między sobą. — Rozważył to przez chwilę. — Jest coś, co już kiedyś chciałem ci pokazać. — Przyniósł swoją przenośną konsolę i otworzył artykuł pochodzący z jednego z tirańskich czasopism. — Popatrz tylko w jakim świecie bez granic tu sobie żyjemy — zażartował.

Wyświedany artykuł nosił tytuł „Poszukiwacze i Zdobywcy: Czego musimy się nauczyć od Niahnan”.

— To może dać ci jakieś pojęcie o tym, jak tamci myślą — powiedział Sando. — Jaqad jest akademickim archeologiem, lecz równocześnie znajduje się blisko tirańskich kręgów władzy.

Joan czytała artykuł z konsoli, gdy Sando dokonywał napraw ścian ich schronienia, wydzielając z gruczołu znajdującego się na koniuszku ogona substancję przypominającą melasę, którą następnie rozprowadzał po pęknięciach w ścianach.

Jak dowodziła Jaqad, istniały dwie główne drogi, jakimi mogła podążyć cywilizacja, kiedy już zaspokoiła swe podstawowe potrzeby materialne. Jedną było oddanie się rozmyślaniu i zgłębianiu rzeczy, poszukiwanie wiedzy i zrozumienia w otaczającym świecie. Drugą było wykorzystanie wszelkiej posiadanej energii celem umocnienia i obwarowania wszelkiej pomyślności i szczęśliwego losu.

Niahnanie nauczyli się bardzo wiele w przeciągu trzech milionów lat, lecz koniec końców to nie wystarczyło, by ich ocalić. Co dokładnie ich zabiło, wciąż było zagadnieniem wokół którego snuto wiele domysłów, lecz trudno było uwierzyć, że gdyby skolonizowali inne światy, przepadliby na każdym z nich. Gdyby Niahnanie byli Zdobywcami, jak pisała Jaqad, wcześniej czy później w przeciągu kilku najbliższych wieków moglibyśmy oczekiwać tutaj ich wizyty, czy też sami byśmy się na nich gdzieś natknęli.

Noudahnanie, w przeciwieństwie do tamtych, byli zdecydowanie zdeterminowanymi Zdobywcami. Gdyby tylko posiedli konieczne do tego środki, rozmieściliby swe kolonie w całej galaktyce. Stworzyliby, co do tego Jaqad nie miała najmniejszych wątpliwości, nowe biosfery, przeprojektowali gwiazdy, a nawet modyfikowali zarówno czas, jak i przestrzeń, by móc zagwarantować swoje przeżycie. Wzrost ich imperium zawsze znajdowałby się na pierwszym miejscu: wszelka wiedza, nie będąca w stanie temu służyć, byłaby dla nich zaledwie elementem rozpraszającym na drodze prowadzącej do celu. W jakiejkolwiek rywalizacji pomiędzy Poszukiwaczami a Zdobywcami, zgodnie z Prawem Historii, to Zdobywcy muszą w końcu wygrać. Poszukiwacze, tacy jak Niahnanie, mogą gromadzić zasoby i blokować drogę, lecz na dłuższą metę to ich własna natura okaże się przyczyną ich upadku i zguby.

Joan przerwała lekturę.

— Ile przeprojektowanych gwiazd jesteście w stanie wypatrzyć, gdy spoglądacie na galaktykę przez te wasze teleskopy? — zapytała Sando.

— Czy rozpoznalibyśmy je?

— Tak. Naturalne procesy zachodzące w gwiazdach nie są aż tak skomplikowane; wasi naukowcy już dawno wiedzą o nich wszystko, co powinni.

— Wierzę ci na słowo. Tak więc… twierdzisz, że Jaqad nie ma racji? Co prawda sami Niahnanie nigdy nie opuścili tego świata, lecz galaktyka i tak należy już do istot bardziej przypominających ich niż nas?

— To nie jest kwestia Noudahnanie kontra Niahnanie — odparowała mu Joan. — To kwestia tego, jak punkt widzenia danej cywilizacji zmienia się z czasem. Kiedy gatunek pokona już choroby, zmodyfikuje własną biologię i rozprzestrzeni się nawet na niewielką odległość ze swej rodzimej planety, zazwyczaj zaczyna się odrobinę odprężać i zwalniać. Terytorialny imperatyw nie jest jakimś ponadczasowym Prawem Historii; przynależy do pewnej określonej fazy.

— A co jeśli się utrzyma? Jeśli przetrwa do kolejnej fazy?

— Wtedy może powodować tarcia — przyznała Joan.

— Mimo wszystko żaden Zdobywca nie podbił galaktyki?

— Jeszcze nie.

Sando powrócił do swoich napraw; Joan zaś doczytała resztę artykułu. Wydawało jej się, że już pojęła lekcję wymaganą w tytule przez Jaqad, lecz jak się okazało autorka miała na myśli coś zupełnie innego.

Prowadząc takie rozważania, jakże mogę bronić własnej dziedziny nauki przed tymi samymi zarzutami, jakie postawiłam Niahnanom? Po rozgryzieniu sedna charakteru tej skazanej na wymarcie rasy, dlaczego mielibyśmy marnować czas i dostępne nam środki, by jeszcze bardziej ich zgłębiać?Odpowiedź jest prosta. Wciąż nie wiemy dokładnie jak, ani dlaczego tamci odeszli, lecz kiedy się tego dowiemy, może się to okazać najważniejszym odkryciem w całej naszej historii. Kiedy wreszcie opuścimy nasz świat, kiedy pozostawimy go za sobą, nie powinniśmy oczekiwać, że na naszej drodze napotkamy wyłącznie samych Zdobywców, którzy będą z nami rywalizować, będących honorowymi przeciwnikami w walce. Napotkamy tam również Poszukiwaczy, blokujących nam drogę i postęp: zmęczone, wiekowe rasy czające się na bezużytecznie zgromadzonych skarbach wiedzy i bogactwa.Wcześniej czy później czas ich pokona, lecz my oczekiwaliśmy już własnych narodzin przez trzy długie miliony lat; nie będziemy mieć już cierpliwości, by czekać po raz kolejny. Gdybyśmy mogli zgłębić tajemnicę wyginięcia Niahnan, okazałoby się to naszym kluczem, byłoby naszą bronią. Gdybyśmy poznali słabość Poszukiwaczy, znaleźlibyśmy sposób na przyspieszenie ich upadku.

6

Dowód niahnańskiego twierdzenia okazał się zakopany w głębi zbocza, lecz w przeciągu kilku następnych dni wydobyli wszystkie konieczne tabliczki.

Przeprowadzono go pięknie, w tak satysfakcjonujący sposób, jak Joan tego oczekiwała, łącząc sześć wcześniejszych, prostszych twierdzeń wraz z równoczesnym rozszerzeniem techniki użytej w ich dowodach. Mogła nawet dostrzec wskazówki, jak bardziej rozwinąć zaprezentowaną w nich metodę, by ta przyniosła jeszcze bardziej spektakularne wyniki. „Wielki Krach” zawsze był odrobinę prześmiewczym i lekceważącym określeniem, lecz teraz była pod wrażeniem, odkrywając po raz kolejny jak niewielką sprawiedliwość oddali tendencji, która tak bardzo fascynowała tę rasę. To nie było kwestią tego, że wszystko w matematyce zapadało się w sobie, gdy jedna z gałęzi okazywała się być zaledwie rekapitulacją innej, przedstawioną jedynie pod przebraniem. Zasada była tu raczej taka, że każdy wystarczająco piękny system matematyczny był na tyle bogaty, by częściowo odzwierciedlać — czasem w złożony i zniekształcony sposób — każdy inny wystarczająco piękny system matematyczny. Nic nie stawało się jałowe ani zbędne, nic nie okazywało się stratą czasu, lecz wszystko wyłaniało się stamtąd tak wspaniale splecione.

Po streszczeniu Halzounowi najnowszych znalezisk, Joan użyła anteny satelitarnej, by przesłać twierdzenie wraz z jego dowodem do podstawionego węzła. Taki właśnie zawarła układ z Pirit: wszystko, czego się dowiedziała od Niahnan, stawało się własnością całej galaktyki, o ile wyjaśniła to w pierwszej kolejności swym gospodarzom.

Archeolodzy przesunęli się wzdłuż zbocza, poszukując w tej samej warstwie sedymentu kolejnych artefaktów. Joan już nie mogła się doczekać kolejnych odkryć, będących publikacjami tej samej grupy Niahnan. Jeden z możliwych ośmiowymiarowych hipersześcianów unosił się w jej myślach; gdyby przysiadła na kilka dziesięcioleci, by to sobie przemyśleć, to samodzielnie opracowałaby jego szczegóły, ale Niahnanie wykonali swą pracę tak udanie, że wszelkie próby niezręcznego podążania ich śladem wydawały się jej bezdenną głupotą, skoro ich nieskazitelnie dopracowane wyniki mogły najzwyczajniej w świecie leżeć gdzieś w ziemi tuż pod jej stopami, tylko czekając na odkrycie.

Miesiąc po tych wydarzeniach obudził ją w nocy dźwięk intruza poruszającego się po ich schronieniu. Wiedziała, że nie był to Sando; nawet podczas snu jakaś wiekowa część jej noudahnańskiego umysłu nadsłuchiwała bicia serca tamtego. Serce obcego było zbyt ciche, co wymagało narzucenia sobie wielkiej samodyscypliny, lecz elastyczna substancja spajająca w podłodze sprawiała, że ta wydawała z siebie charakterystyczne skrzypienie nawet pod najdelikatniej stawianym krokiem. Gdy Joan unosiła się z posłania, dosłyszała dźwięk budzącego się Sando, więc odwróciła się w jego kierunku.

Na jej twarz padł snop jasnego światła latarki, na chwilę ją oślepiając. Intruz trzymał dwa noże przyłożone do znajdujących się w boku Sando membran oddechowych; wystarczająco głębokie cięcie w tym miejscu przekładałoby się na zadławienie na śmierć i to w rozdzierającym bólu. Nanomaszyny, które stworzyły jej ciało, zainstalowały również w jej mózgu umiejętności walki wręcz, i jeden ze scenariuszy, wiążący się z udawaną próbą ucieczki, połączoną z uderzeniem mocarnym ogonem, właśnie rozwijał się jej w myślach, lecz jak na razie nie była w stanie dostrzec sposobu, jak zagwarantować Sando wyjście bez szwanku z zaistniałej sytuacji.

— Czego chcesz? — zapytała.

Intruz pozostał ukryty w cieniu.

— Opowiedz mi o statku, którym przybyłaś na Baneth.

— Dlaczego miałabym to zrobić?

— Ponieważ szkoda by było poszatkować twojego kolegę i to akurat w chwili, gdy jego praca nabrała takiego tempa. — Sando starał się nie okazywać na twarzy żadnych emocji, lecz sama jego pozbawiona wyrazu bladość była wystarczająco jaskrawym wyrazem strachu. Zaczęła mówić.

— Istnieje koherentny stan, który można uzyskać dla plazmy kwarkowo-gluonowej, w której rzeczywiste czarne dziury katalizują rozpad barionowy. W efekcie można dokonać zamiany całej masy spoczynkowej paliwa w fotony, co daje najbardziej efektywny z możliwych strumieni wydechowych. — Wyrecytowała długą listę szczegółów technicznych. Opisywany przez nią proces rozpadu barionowego naprawdę nie istniał, lecz pseudofizyka leżąca u jego podstaw była pod względem matematycznym absolutnie spójna i nie można było — biorąc pod uwagę wszystko, co Noudahnanie odkryli do tej pory — ani jej zaprzeczyć, ani wykluczyć. Razem z Anne przygotowały sobie fikcyjną naukę i technologię, a nawet fikcyjną historię własnej cywilizacji, dokładnie na wypadek zaistnienia podobnej sytuacji awaryjnej. O ile tylko okazałoby się to konieczne, była w stanie odwracać tak uwagę nawet przez całą dekadę, a nikt by jej nie przyłapał na zaprzeczeniu własnym słowom.

— Nie było to takie trudne, prawda? — intruz napawał się chwilą.

— Co teraz?

— Pojedziesz sobie ze mną na małą wycieczkę. Jeśli odbędzie się bez przeszkód, nikomu nie musi stać się krzywda.

Coś poruszyło się w cieniu, a intruz zawył z bólu. Joan skoczyła przed siebie i wybiła ogonem jeden z trzymanych przez tamtego noży; drugi drasnął membranę oddechową Sando, lecz wtedy interweniował czyjś ogon, który nieoczekiwanie wyskoczył z ciemności. Gdy intruz upadł na plecy, snop światła z trzymanej przez niego latarki oświetlił kilof, który miał wbity głęboko w bok, oraz stojące tuż przy nim przyczajone postacie Surat i Raliego.

Fala hormonów walki nieoczekiwanie opadła i Joan wydała z siebie długie, głębokie wycie udręki. Sando wyszedł z tego nietknięty, lecz z rany intruza wypływał strumień ciemnej cieczy.

— Przestań jęczeć — rzuciła zirytowana Surat — i pomóż nam związać tego tirańskiego skurczysyna.

— Związać? Zabiliście go!

— Nie bądź głupia, to tylko płyn osłonowy. — Joan przypomniała sobie szczegóły noudahnańskiej anatomii; płyn osłonowy był tu odpowiednikiem oleju w maszynach hydraulicznych. Można go było stracić nawet w całości, co przełożyłoby się na całkowitą utratę sił w kończynach i ogonie, lecz nie doprowadziłoby do śmierci, a ciało wcześniej czy później wytworzyłoby go ponownie.

Rali znalazł jakiś kawałek kabla, którym związali intruza. Sando był roztrzęsiony, lecz jak się zdawało dochodził do siebie. Wziął Joan na bok.

— Będę musiał zadzwonić do Pirit.

— Rozumiem. Ale co ona z nimi zrobi? — Nie była pewna, ile dokładnie usłyszeli Rali i Surat, lecz wiedziała, że z pewnością więcej niż życzyłaby sobie tego Pirit.

— Nie martw się, potrafię ich ochronić.

Tuż przed świtem przyjechał ciężarówką wysłannik Pirit, by zabrać intruza. Sando ogłosił dzień wolny od pracy, więc Rali i Surat wrócili do siebie, by się wyspać. Joan wyruszyła na przechadzkę wzdłuż zbocza; jakoś nie miała najmniejszej ochoty na sen.

Sando dogonił ją podczas spaceru.

— Powiedziałem im, że pracowałaś nad wojskowym projektem badawczym i zesłano cię tu z powodu twoich niewłaściwych wystąpień politycznych — opowiedział.

— I uwierzyli ci?

— Wszystkim, co usłyszeli, był fragment rozmowy pełnej niezrozumiałej fizyki. Wiedzą tylko tyle, że ktoś uważał, iż warto cię porwać.

— Przepraszam za to, co się stało — powiedziała Joan.

Sando zawahał się.

— A czego oczekiwałaś?

Słowa te dotknęły Joan.

— Jedna z nas wyruszyła do Tiry, druga przybyła tutaj. Wydawało nam się, że w ten sposób wszyscy będą szczęśliwi!

— Jesteśmy Zdobywcami — odpowiedział jej Sando. — Daj nam jedną rzecz, a chcemy drugiej. Szczególnie jeśli akurat ta znajduje się w posiadaniu naszego największego wroga. Czy naprawdę uważałaś, że mogłaś tu sobie ot tak przybyć, odrobinę poszperać, a potem po prostu odlecieć, i to z wiarą, że wszystko zostanie po staremu?

— Przecież zawsze wierzyliście w istnienie innych cywilizacji w galaktyce. Nasze pojawienie się trudno nazwać dla w szokiem.

Twarz Sando przybrała żółty kolor, wyraz niemal rodzicielskich wymówek.

— Teoretyczna wiara, że coś istnieje, to nie to samo, gdy widzisz to tuż przed oczami. Z pewnością odkrycie, że nie jesteśmy unikalni, nie przełożyłoby się na nasz kryzys egzystencjalny; Niahnanie mogli być z nami spokrewnieni, lecz wciąż różnili się od nas na tyle, byśmy przyzwyczaili się do tej myśli. Ale czy naprawdę uważałaś, że po prostu się odprężymy i zaakceptujemy twoją odmowę podzielenia się z nami własną technologią? To, że jedna z was udała się do Tiran, jedynie jeszcze bardziej pokomplikowało sprawy, i vice versa. Oba rządy odchodzą od zmysłów, każdy przerażony możliwością, że to ten drugi pierwszy wpadnie na sposób, jak zmusić swojego obcego do mówienia.

Joan przystanęła.

— Gry wojenne i przygraniczne potyczki? Obarczasz mnie i Anne winą za to wszystko?

Ciało Sando wyraźnie oklapło ze zmęczenia.

— Żeby być tu zupełnie szczerym, nie znam wszystkich szczegółów. I jeśli jest to dla ciebie jakimś pocieszeniem, jestem pewien, że gdybyś się nie pojawiła i tak znaleźlibyśmy jakiś inny powód.

— Być może powinnam was opuścić — powiedziała Joan. Miała już dość otaczających ją osób, była zmęczona swym ciałem, zmęczona odcięciem od cywilizacji. Ocaliła już jedno piękne niahnańskie twierdzenie i przesłała je do Amalgamu. Czy to nie wystarczyło?

— Decyzja należy do ciebie — odpowiedział jej Sando. — Ale równie dobrze możesz tu zostać dopóki nie zaleją doliny. Kolejny rok niczego nie zmieni. To, co zrobiłaś temu światu, zostało już zrobione. Dla nas nie ma już odwrotu.

7

Joan pozostała z archeologami, gdy ci przesunęli się dalej wzdłuż zbocza. Odnaleźli tam tabliczki z niahnańskimi rysunkami i poezją, które bez wątpienia miały swe zalety i wartość, lecz w oczach Joan zdawały się nijakie i niezrozumiałe. Sando i jego studenci zachwycali się tymi odkryciami na równi z twierdzeniami matematycznymi; jak dla nich niahnańska kultura była przeogromną, wieloelementową układanką i jakakolwiek wskazówka dodająca szczegółów do historii niahnańskiej cywilizacji była równie dobra jak każda inna.

Sando zapewne powtórzył Pirit wszystko, co usłyszał od niej tej nocy, gdy pojawił się intruz, tak więc Joan była zaskoczona, że nie wezwano ją na następną rundę przesłuchań, mającą na celu wydobycie z niej kolejnej porcji szczegółów. Być może ghahariańscy fizycy wciąż jeszcze głowili się nad jej złożonym specjalistycznym żargonem, starając się zdecydować, czy w ogóle krył się w nim jakikolwiek sens. W chwilach swego bardziej cynicznego nastawienia do świata, zastanawiała się, czy sam intruz, który ich wtedy naszedł, nie był Ghaharianem wysłanym przez Pirit celem wykorzystania jej przyjaźni z Sando. Być może sam Sando był w to zamieszany, podobnie jak Rali i Surat. Podobna możliwość sprawiła, iż czuła się jakby żyła w sfabrykowanym świecie, gdzie nic wokół niej nie było prawdziwe i nikomu nie można było zaufać. Jedynym pewnikiem był fakt, że Ghaharianie nie byliby w stanie podrobić niahnańskich artefaktów. Matematyka potwierdzała się sama; cała reszta podlegała wątpliwościom i paranoi.

Nadeszło lato, wypalając swym upałem poranne mgły. Pojęcie upału w oczach Noudahnan znacznie różniło się od wcześniejszych doświadczeń Joan, lecz nawet to ciało uznawało południowe słońce za uciążliwe. Wymuszała na sobie cierpliwość. Wciąż istniała wszak szansa, że Niahnanie dokonali jakichś kolejnych kroków na drodze ku swej wielkiej wizji zunifikowanej matematyki, a następnie wyryli ostateczne odkrycia w formie mającej ich przeżyć o milion lat.

Gdy wysoko na popołudniowym niebie pojawił się samotny statek o napędzie termojądrowym, Joan postanowiła go zignorować. Spojrzała nań tylko raz, po czym wróciła do przesuwania tomografu wzdłuż ziemi. Miała już dość ciągłych rozmyślań nad tirańsko-ghaharską polityką. Od wieków przecież zabawiali się tymi swoimi dziecięcymi gierkami; nie weźmie na siebie winy za kolejne prowokacje.

Zwykle statki przelatywały w górze, znikając w przeciągu kilku minut, popisując się tam swoją mocą i szybkością. Ten jednak unosił się wyjątkowo długo, wijąc swą drogę tam i z powrotem po nieboskłonie niczym jakiś oślepiający swym blaskiem owad wykonujący złożony taniec godowy. Drugi cień Joan przeskakiwał wokół jej stóp, wbijając jej do głowy dziwnie znajomy rytm.

Pełna niewiary, ponownie uniosła wzrok. Ruch statku naśladował składnię języka gestów, którego nauczyła się kiedyś na zupełnie innej planecie, w zupełnie innym ciele, dziesiątki istnień temu. Jedyną osobą na tej planecie, która mogłaby znać ten język, była Anne.

Zerknęła w kierunku oddalonych od niej o sto metrów archeologów, lecz ci, jak się zdawało, nie zwracali najmniejszej uwagi na statek. Wyłączyła tomograf i wpatrzyła się w niebo. Słucham cię, przyjaciółko. Co się dzieje? Czy zwrócili ci statek? Czy miałaś już dość tego świata i zdecydowałaś się wrócić do domu?

Anne opowiedziała jej w skrócie swą historię, w skondensowanej i eliptycznej formie. Tiranie odnaleźli tabliczkę, na której zapisano twierdzenie: ostatnie z dokonanych przez Niahnan odkryć, szczyt ich osiągnięć. Jej opiekunowie nie pozwolili się jej z nią zapoznać, lecz obmyślili plan i doprowadzili do sytuacji, w której z łatwością mogła wykraść tabliczkę, jak również ten statek. Chcieli, by ją wykradła, zabrała ze sobą i uciekła, w nadziei, że w ten właśnie sposób doprowadzi ich do czegoś, co w ich oczach warte było o wiele więcej niż jakaś pochodząca sprzed wieków matematyka: zaawansowanego statku kosmicznego, a może jakichś magicznych wrót, leżących gdzieś na krawędzi ich układu gwiezdnego.

Lecz Anne nigdzie nie uciekała. Unosiła się wysoko nad Ghaharem, zgłębiając tabliczkę, by móc zaraz nakreślić na niebie to, co tam wyczytała, dzieląc się tym z Joan.

Zbliżył się Sando.

— Jesteśmy w niebezpieczeństwie, musimy uciekać.

— Niebezpieczeństwie? Tam w górze to moja przyjaciółka! Na pewno nas nie ostrzela żadnymi rakietami!

— Twoja przyjaciółka? — Sando wydawał się zmieszany i zakłopotany. Kiedy mówił te słowa, w zasięgu wzroku na niebie pojawiły się trzy kolejne statki, lecące niżej i jaśniejsze od pierwszego. — Przekazano mi, że Tiranie zamierzają uderzyć w tę dolinę, by pogrzebać miejsca wykopalisk związanych z Niahnanami. Musimy przejść na drugą stronę wzgórza i znaleźć jakąś osłonę przed wybuchem.

— Dlaczego Tiranie mieliby zaatakować miejsce wykopalisk? Jak dla mnie nie ma to żadnego sensu.

— Dla mnie też nie, ale nie mamy czasu, aby się teraz o to kłócić — odparł Sando.

Trzy statki zagrażające Anne podążały za nią, starając się przegonić ją z tego miejsca. Joan nie miała pojęcia, czy byli to Ghaharianie broniący swego terytorium, czy Tiranie nękający ją w nadziei, że wreszcie ucieknie i odsłoni przed nimi nieistniejący skrót do gwiazd, lecz Anne nie dała się ruszyć, wciąż nieustannie wprowadzając do swych manewrów na niebie ten sam język gestów, nawet gdy odskakiwała, by uniknąć swych prześladowców, sylabizowała wspaniały punkt kulminacyjny niahnańskiej myśli.

— Idźcie sami — powiedziała do Sando. — Ja muszę to zobaczyć. — Napięła się, gotowa do walki, gdyby tylko okazało się to konieczne.

Sando sięgnął po coś do jednej z kieszonek przy pasie i posypał tym otwory w jej boku. Joan zatkało z bólu i padła na ziemię, składając się w pół, gdy płyn osłonowy wylewał się z jej ciała.

Rali i Surat pomogli przenieść ją do schronu. Joan złapała przebłyski płomiennie intensywnego baletu na niebie, lecz nie na tyle, by nadać im jakiś sens, nie wspominając już o odtworzeniu całości.

Położyli ją na posłaniu wewnątrz schronienia. Sando zabandażował jej bok i podał wodę do picia.

— Przepraszam, że musiałem to zrobić, ale cokolwiek by ci się stało, to ja byłbym za to odpowiedzialny — stwierdził.

Surat raz za razem wyglądała na zewnątrz, by sprawdzić stan „bitwy”, po czym relacjonowała im podekscytowanym głosem, jak się sprawy mają.

— Tiranin wciąż tam jest, nie mogą się go pozbyć. Nie rozumiem dlaczego jeszcze go nie zestrzelili.

Ponieważ to Tiranie ścigali Anne, a martwa była im na nic. Ale jak długo jeszcze Ghaharianie będą tolerować podobne naruszenie przestrzeni?

Nie można było pozwolić, by wysiłki Anne spełzły na niczym. Joan z wysiłkiem starała się przypomnieć sobie konstelacje, jakie widziała na nocnym niebie. W węźle, z którego wyruszyli, potężne teleskopy nieustannie były wycelowane w kierunku noudahnańskiego świata. Statek Anne był wystarczająco jasny i kreślił wystarczająco zamaszyste ruchy, by dało się je rozróżnić i zanalizować z odległości siedmiu lat świetlnych — o ile tylko sama planeta, na której się znajdowali, nie zasłaniała widoku, jeśli tylko węzeł znajdował się nad horyzontem.

Schronienie nie posiadało okien, lecz Joan zobaczyła jak ziemia tuż za prowadzącymi do środka drzwiami zajaśniała na moment. Błyskowi nie towarzyszył żaden dźwięk; żadna rakieta nie uderzyła w dolinę, eksplozja miała miejsce wysoko nad atmosferą.

Surat wyszła na zewnątrz. Kiedy wróciła do środka, powiedziała cichutko:

— Czysto. Dorwali go.

Joan włożyła wszystkie swe siły w wyrzucenie z siebie garstki słów.

— Chcę zobaczyć, co tam się stało.

Sando zawahał się, po czym gestem nakazał pozostałym, by pomogli mu w wyniesieniu na zewnątrz posłania, na którym ją położono.

Wciąż dało się tam dostrzec w powietrzu szkielet jaśniejącej plazmy, który rozchodząc się, rozpraszał na niebie. Pierścień światła stawał się coraz słabszy, aż wreszcie zupełnie zniknął w popołudniowym rażącym świetle słońca.

Anne była martwa w tym wcieleniu, lecz można było przebudzić jej kopię, by ta ruszyła ku nowej przygodzie. Joan mogła przynajmniej opowiedzieć Anne historię jej śmierci tutaj: wirtuozerskiego pokazu pilotażu i spektakularnego końca.

Odzyskała orientację, przypomniała sobie pozycję gwiazd. Węzeł wciąż dzieliły godziny od uniesienia nad horyzontem. W Amalgamie pełno było potężnych teleskopów, lecz żaden nie byłby wycelowany w stronę tej odległej planety, a żadne prośby i błagania, żadne apele, by przekierować któryś z pozostałych, nie byłyby w stanie przegonić światła, które tamten musiałby schwytać, by móc ponownie ożywić ostatnie niahnańskie twierdzenie.

8

Sando chciał ją odesłać i umieścić pod nadzorem medycznym, lecz Joan nalegała, by pozwolił jej zostać na miejscu.

— Im mniej oficjeli dowie się o tym incydencie, tym mniej problemów na twojej głowie — wytłumaczyła mu rozsądnie.

— Dopóki nie zachorujesz i nie umrzesz — odpowiedział.

— Nie zamierzam umierać. — Do rany nie wdała się infekcja i siły wracały jej błyskawicznie.

Doszli do kompromisu. Sando wynajął w najbliższym miasteczku osobę, która miała dojeżdżać, by jej doglądać, gdy on wyruszał na miejsce wykopalisk. Daya posiadał podstawowe szkolenie medyczne i nie zadawał niezręcznych pytań; zdawał się być absolutnie szczęśliwy opiekując się Joan i doglądając jej potrzeb, a resztę czasu spędzając na zewnątrz, gdzie leżąc śnił na jawie.

Wciąż istniała szansa, rozmyślała Joan, że Niahnanie wyryli swe twierdzenie na wielu tabliczkach porozrzucanych po całej planecie. Istniała też szansa, że Tiranie sami skopiowali tabliczkę, nim pozwolili Anne wymknąć się ze zdobyczą. Pytanie, jakie musiała sobie postawić, brzmiało następująco: Czy miała choćby najmniejsze szanse, że podobna kopia wpadnie w jej ręce?

Również i Anne mogła wykonać kopię, lecz nie wspomniała o tym w prologu swej powietrznej interpretacji twierdzenia. Gdyby tylko miała jakikolwiek czas do stracenia, z pewnością nie ograniczałaby się do jednoosobowej publiczności: odczekałaby, aż węzeł wzniesie się nad Ghaharem.

Kolejnej nocy spędzonej jako kaleka, Joan przyśniła się stojąca na wzgórzu Anne, spoglądająca w dół pokrytej mgłą doliny, której cień otaczała aureola niahńskiego światła.

Po przebudzeniu, wiedziała, co musi zrobić.

Kiedy następnego dnia Sando wyruszył na teren wykopalisk, poprosiła Daya o przyniesienie jej konsoli obsługującej antenę satelitarną. Miała na tyle siły, by samodzielnie poradzić sobie z jej obsługą, a Daya nie wykazał najmniejszego zainteresowania jej poczynaniami. To oczywiste, że było to naiwne myślenie: nie miało znaczenia, czy Daya miał ją szpiegować, Pirit wiedziałaby dokładnie, gdzie przesłała sygnał. Niech i tak będzie. Siedem lat świetlnych wciąż stanowiło odległość znacznie przekraczającą obecny zasięg Noudahnan; cały węzeł można było rozmontować i wymazać z istnienia na długo wcześniej niż tamci tam dotrą.

Żadna wiadomość nie mogła bezpośrednio przegonić światła, lecz istniało wiele dróg, którymi mogło ono dotrzeć do węzła, nie tylko ta bezpośrednia, a tym samym najszybsza. Każda czarna dziura posiadała swą glorię, okręcającą światło wokół niej w wąskiej, bliskiej orbicie, by następnie ponownie je wyrzucić w przestrzeń. Siedemdziesiąt cztery godziny po utracie oryginalnego obrazu, teleskopy w węźle wciąż mogły zwrócić się w kierunku Katarakty, by przeczesać tam zniekształcony, ściśnięty obraz nieba na krawędzi dysku czarnej dziury, celem wychwycenia w nim powtórki podniebnego baletu Anne.

Joan ułożyła wiadomość i wprowadziła współrzędne węzła. Nie umarłaś na próżno, przyjaciółko. Kiedy się przebudzisz i to zobaczysz, będziesz dumna z nas obu.

Zawahała się, z dłonią uniesioną nad klawiszem „wyślij”. Tiranie chcieli, by Anne uciekła, by pokazała im drogę do gwiazd, lecz czy naprawdę łup, który pozwolili jej zabrać ze sobą, nic a nic dla nich nie znaczył i zupełnie był im obojętny? Twierdzenie pojawiło się na koniec trzeciego miliona lat panowania Niahnan. Doświadczenie tej pięknej prawdy nie zniszczy Amalgamu, lecz czy nie może go osłabić? Czy jeśli pęd do wiedzy Poszukiwacza zostanie zaspokojony, a poczucie celowości nadgryzione, czy wtedy najbardziej istotna nić cywilizacji nie popadłaby we własny zmierzch? Nie istniał żaden skrót do gwiazd, ale Noudahnanie zostali pobudzeni przez swego obcego gościa i konieczna technologia już wkrótce się tu pojawi.

Amalgam też został pobudzony: twierdzenie, które już wysłała, wzbudziło falę podekscytowania, która przeszła przez całą galaktykę, umacniając Poszukiwaczy, zachęcając do dokończenia unifikacji własnym wysiłkiem. Wielki Krach być może i był nieunikniony, lecz przynajmniej mogła go opóźnić, z nadzieją, że krzepkość i różnorodność Amalgamu, pozwoli im przez to przejść i ocaleć.

Wymazała napisaną wiadomość, tworząc kolejną, zaadresowaną do swej kopii zapasowej, by przesłać ją przez podstawiony węzeł. Miło by było załadować wszystkie jej wspomnienia, lecz Noudahnanie byli bezlitośni, i nie była gotowa, by zostać tu dłużej i ryzykować, że ją wykorzystają. Ten szkic, ta pocztówka, będzie musiał wystarczyć.

Kiedy transmisja dobiegła końca, pozostawiła w pamięci konsoli wiadomość dla Sando.

— Dżołn? Potrzebujesz czegoś? — Daya zawołał do niej z zewnątrz.

— Nie. Prześpię się przez chwilę — odpowiedziała.

Przełożył Konrad Kozłowski

Julia Ostapenko

STYGMATY

Wychodzę na dwór, idąc podnoszę kołnierz płaszcza, ponownie spoglądam w niebo. Dziwne niebo, jakże dziwne. Nie, już dawno przestałem przyjmować podobne drobnostki za szczęśliwe przepowiednie. Zabawne, ale dawniej każdą błahostkę przyjmowałem za dobry znak. Nie od razu rzecz jasna: dopiero po tym, gdy przesiąkłem tutejszą atmosferą do szpiku kości. Do diabła, a przecież wszyscy tutaj wierzą w przepowiednie. I, co charakterystyczne, wyłącznie w dobre. Sieją ziarna tylko wtedy, gdy podziobie je czarna kura. Spytałem kiedyś mamkę Eklif, dlaczego tak robią, ta jednak tylko wzruszyła ramionami. Jasna sprawa: siła przyzwyczajenia. Zresztą i ze mną jest tak samo. Dlaczego uznałem, że czyste niebo to dobry znak? Czyżby dlatego, że zdarza się to tak rzadko? Czy nie można choćby z rzadka, od czasu do czasu, dawać mi szansy? Prawdziwej szansy, a nie tej jej iluzji, którą mnie szpikujesz już od… nie trzeba, nie trzeba, przestań, nie wiem, który mamy już rok.

A zatem o czym to ja? Ze życie niczego nie jest w stanie nas nauczyć? Bzdura. Ono uczy — tego, że nigdy nie zechcemy się uczyć. To zbyt bolesne. Także fizycznie. W moim przypadku.

— Wio, bydlę, poszła! — zachrypniętym głosem wykrzykuje stary Patryk, bezlitośnie kopiąc pociągową szkapę. Biedne zwierzę wytęża ostatnie siły, przekrwione oczy wyłażą z orbit, piana płatami zwisa z wydętej wargi, na dźwięk wytężonego rzężenia rozrywa się serce, zbite kopyta ryją ziemię. Patryk tłucze je z godną podziwu gorliwością. Mogę go zrozumieć. Ostatnimi czasy biedak całkiem podupadł. Bardzo dużo pije. Czasami dotrzymuję mu towarzystwa, upijamy się na wyścigi pod starym hasłem „kto kogo przepije”, i przynoszą mnie do Neriny, ledwo ciepłego i oklapłego, żeby mnie pocieszyła albo wychłostała — w zależności od nastroju. Chłostać to ona lubi, to prawda. Ma pewną skłonność do sadyzmu, ale moja dziewczynka bardzo wstydzi się tej słabości, i zmuszony jestem sam dawać jej powód. Tak jest bezpieczniej.

— No poszła żesz ty! — natęża się Patryk, i kobyłka wytęża się w ślad za nim, i tak oto wytężają się oboje: starzec woźnica i pociągowa szkapa, razem, unisono. To też swoista harmonia. Trochę im zazdroszczę: nie dane mi było zaznać nawet takiej.

W tej części zamku jest teraz cicho: po południu aktywność czeladzi przenosi się pod dach, do kuchni, warsztatów pełnych kurzu, dusznych sal… Nie, co ja mówię — do oślepiająco wspaniałych sal, mieniących się blaskiem tysięcy wypolerowanych płyt, luster… Czego jeszcze? Kandelabrów? Tak… Nie. Nie, nie. Niech to diabli, jeden raz tylko Nerina nieostrożnie pokazała mi, jak wszystko ma się w rzeczywistości, ale ja nie mogę tego zapomnieć. Tego kurzu, pajęczyn, grobowego zimna, ciągnącego z przewiewanych przeciągami korytarzy…

Sale, jasne sale. Przepych i świetność, ciepło i przytulność. Starzec Patryk, mamka Eklif, pociągowa szkapa, stękająca w męczarniach pięć kroków ode mnie. Wyciągnę rękę, dotknę ciepłego, szczeciniastego pyska, wilgotny nos wsunie się w mą dłoń. I znów pomyślę — ze zdziwieniem, z zachwytem: diabelska wiedźma!

Przecież nic z tego nie istnieje.

Chciałoby się wiedzieć, czy bezchmurne niebo także nie istnieje…? Chciałoby się wierzyć, że nie sięgnęła jeszcze tak wysoko. Chciałoby się wierzyć, że choć to mi zostawiła.

Ale do diabła z tym. Za każdym razem mówię sobie: do diabła z tym, za każdym razem potrząsam głową, podnoszę kołnierz płaszcza (A czy płaszcz jest prawdziwy? Jest? Jesteś pewien?), zasępiam się, zdecydowanym krokiem przechodzę przez podwórze, czasem ulegam pokusie wymiany kilku zdań ze służbą, która, wiem o tym dobrze, nie istnieje poza moją wyobraźnią — poza iluzją, która zastąpiła mi prawdziwy świat. A czasami…

— Rendalu!

Ona jedna tak potrafi wymawiać moje imię. Zrozumiałem to zaraz po tym, jak uczyniła to po raz pierwszy — wiele, wiele lat temu; sfrunęło z jej ust, niczym motylek, płochliwie zrywający się z kwiatka na chwilę przed tym, nim zgnieciecie jego delikatne skrzydełka szorstkimi, pokrytymi odciskami palcami. I pozostaje wam tylko obserwacja leniwie kołyszącej się kwiatowej główki. Na tyle długo, by zrozumieć, że to mak.

Dlatego — właśnie dlatego — zatrzymuję się, chociaż, jak się zdawało, zdecydowałem się: do diabła z tym! — Zatrzymuję się i odwracam, i spoglądam w górę, mrużąc oczy od niemiłosiernie jasnego światła. No, co tym razem…? Jak zawsze, czy…

Widzę Nerinę w oknie najbliższej wieży, na samej górze. Wysunęła się z okna po pas, wychyliła w dół, białe niczym szron włosy smużą się po solidnej kamiennej ścianie. Mrużę oczy jeszcze bardziej, niczym krótkowidz, zaciskam zęby, mocno przygryzam język — nie tak dawno odkryłem, że nagły ostry ból pomaga na chwilę zrzucić okowy jej czarów — i rzeczywiście przez ułamek sekundy widzę drapieżnie wygięty, zwęglony szkielet gotowej w każdej chwili zawalić się wieży, widzę połamane gałązki martwego bluszczu wokół okna, widzę wyraźnie wyszczerzone zęby obciągniętej zgniłą skórą czaszki… Albo nie widzę. Tak, już nie widzę. I kto mi powie, czy nie było to wytworem moich… nie, nie fantazji (są tu sami swoi, eufemizmy nie są potrzebne) — halucynacji. Tak, nazwijmy rzeczy po imieniu. Czas najwyższy oszaleć, czas najwyższy.

— Rendaaalu! — woła rozpaczliwie i wyciąga w dół śnieżnobiałe ręce. Uśmiecham się oschle, posyłam jej powietrzny pocałunek, ta klaszcze w dłonie, ze złością kręci głową.

— Ty znów?!

— Znów, duszko moja, znów — mówię z zaciśniętymi zębami i odwracam się. Usłyszała, nie usłyszała — nieważne. Ona zawsze mówi „Rendalu, ty znów!”, i zawsze odpowiadam tak samo, tylko różnymi słowami.

— No przestań! — dobiega do mnie jej niski, aksamitny alt, gdy już kroczę do zamkowych wrót. — To robi się już po prostu śmieszne! Słyszysz?!

Co do tego faktycznie ma rację. Nie odejdę. Znakomicie to rozumiem, ale nie ma na świecie siły, która zdołałaby zmusić mnie do zaprzestania prób. Wciąż się łudzę: a może… może nastanie dzień i ja…

— A ty co? — krzyczy Nerina z okna; wygląda na to, że zezłościła się na serio. Nie wiadomo dlaczego, przecież nie odchodziłem już prawie tydzień.

Mnie także to się znudziło, Rino, chciałoby się rzec. Mój Boże, jakże mnie to znudziło. Wypuść mnie. Po prostu — pozwól mi wreszcie odejść. Wiesz przecież, że cię nienawidzę. I nie wierzę, że aż tak bardzo podoba ci się moje ciało. Dlaczego zatem męczysz nas oboje? Przecież także cierpisz, widzę to. I nie mam dla ciebie najmniejszego współczucia. A od tego jeszcze bardziej boli. Cóż z ciebie za człowiek, cóż z ciebie za kobieta, choćby i wiedźma, jeśli zdolna jesteś do takiego cierpienia?

Bardzo chcę jej to powiedzieć. Ale nie mówię. Dlatego, że i tak zna moje myśli. To najmniej ważne z tego, do czego jest zdolna.

Do czego jeszcze jest zdolna moja Nerina? Macie bogatą wyobraźnię? To spróbujcie sobie wyobrazić, jaka — mniej więcej — może być moc wiedźmy żyjącej dwa tysiące lat w absolutnej samotności na północnym skraju świata. Podkreślam: w absolutnej samotności. W głębi duszy jest bardzo, bardzo nieśmiała. I nigdy nie zaczęłaby demonstrować swej potęgi głupiemu i nieokrzesanemu światu. Rzucanie piaskiem w oczy — nie w jej stylu. No i żyje sobie w samotności już trochę stuleci. Spytacie: a co ze mną? Ja się nie liczę. Czasem zaczynam wątpić, czy nie zostałem przez nią wymyślony.

Zresztą, jeśli wierzyć Nerinie, nie byłem jej pierwszą namiętnością (Tak miło to nazywa — namiętność. Strach pomyśleć, co by wyprawiała, gdyby zakochała się naprawdę). Wcześniej miała kilka pasji. Wszystkie, jak zrozumiałem, skończyły swój żywot w żałosny sposób. Mówiąc wprost — po prostu je zamęczyła. Być może torturowała w swych przytulnych piwniczkach, a może zajeździła na śmierć na obszernym łożu, którego ostatnimi laty nienawidzę niemal tak mocno, jak samej Neriny. Próbowała uparcie obalić z nimi ludową mądrość „serce nie sługa”, i, jak to z reguły bywa w przypadku zmagań z ludowymi mądrościami, poniosła porażkę. Ja miałem więcej szczęścia. Tylko ja nie mogę odejść.

A może mogę?

Tak, mogę. Teraz też, zostawiając za sobą jej pełne urazy ochrypłe okrzyki, podchodzę do bramy. Eastweek, niezdarny, otyły odźwierny z wiecznie tępą halabardą pod pachą, jak zwykle chrapie, mocno ściskając w pięści pęk kluczy. Po przyjacielsku klepię go po plecach, na co błyskawicznie otwiera oczy, mówi: „A! Milordzie! Pan znów..”, i tylko uśmiecham się w odpowiedzi, chociaż w środku wszystko zamarza na widok współczucia ślizgającego się w oczach starca. To także iluzja, nieprawdaż, Nerino? Specjalnie go tu postawiłaś, żeby pomęczyć mnie jeszcze trochę przed samym wyjściem… Chociaż wiem, że nawet gdyby Eastweek był prawdziwy, żywy, też widziałbym w jego oczach tę ledwo uchwytną, nieśmiałą litość.

Nie trzeba, stary. Jestem najbardziej nieszczęśliwym człowiekiem w tym przeklętym miejscu. Zdaję sobie z tego sprawę i bez ciebie.

Eastweek wzdycha, stęka, otwiera swoją budkę, wprawia w ruch nieskomplikowany mechanizm. Brama opuszcza się ze zgrzytem. Kłęby gęstego, brunatnego pyłu unoszą się powoli, zasłaniają niezwykle, wściekle jasne niebo.

Wychodzę na wolność.

Tu jest inne powietrze. Jeszcze nie wolne, ale już — prawie… Na lewo morze, otchłań wody, przeklętej wody, którą wiele lat temu przybyliśmy do tego koszmarnego miejsca. Z przodu i po prawej góry. Szare, niewiarygodnie wysokie. Gdzieś za nimi — prawdziwy świat. Świat żywych ludzi, żywego słońca. Gdzieś tam została Ginewra. Ale ona z pewnością dawno już umarła. Nasz syn dawno umarł, i jego dzieci, i jego wnuki także. Tu, po tej stronie gór, nie ma czasu. Tu nie ma śmierci, nie ma życia, tylko umieranie. Słyszałem kiedyś, że te miejsca zwano Zimową Agonią. Zimy tutaj zresztą także nie ma. Kiedy po raz pierwszy opowiedziałem o tym Nerinie, zaśmiała się, ale był to dziwny śmiech. Nigdy więcej tak się nie śmiała.

Idę szybko, z podniesioną głową, nie spuszczając gór z oczu. Żadnemu człowiekowi nie udało się ich przejść. I nawet jeśli zdarzy się cud, nawet jeśli tym razem do nich dotrę, nie zdołam ich pokonać. Panuje tam straszliwe zimno, i śnieg, i wiatr, i nie ma wody, i nie rośnie nawet oset. Umrę w tych górach. Ale lepiej tam. Boże, lepiej byłoby tam. Na wolności.

Co? Tak, ja też sądziłem, że to głupstwa, diablo sentymentalne głupstwa. Przez pierwszych dziesięć lat.

Im dalej, tym zimniej, tym świeższe powietrze, tym silniejszy zapach morza, chociaż w rzeczywistości oddalam się od niego. Ale jeszcze nawet blisko to dławiące, prawie do łez przejmujące uczucie, kiedy zaczyna się wydawać, że tak, tak, TAK, udało mi się, słyszysz, cholerne ścierwo, mimo wszystko UDAŁO MI SIĘ! Cudowne uczucie — z pewnością warte jest ceny, którą przychodzi mi za nie za każdym razem zapłacić. Czasem przychodzi później, czasem wcześniej; ani razu nie udało mi się jeszcze dotrzeć do gór. Kiedyś doszedłem niemal do samego ich podnóża. Dziwna sprawa zresztą — bardzo wtedy chorowałem, płuca niemal rozrywały się od kaszlu. To było wkrótce po tym, gdy rzuciłem się do morza, chcąc… nie, nie utopić się. Ona nie da mi się utopić. Chciałem wpław dotrzeć do ludzi. Oczywiście, ptaszyny-siostrzyny wyciągnęły mnie, ale do tego czasu zdążyłem porządnie nałykać się lodowatej wody. Przeleżałem w gorączce dwa tygodnie. A potem, ledwo podniósłszy się, odszedłem. I wytrzymałem długo jak nigdy dotąd. Ale to wciąż nie były góry.

Nigdy nie wytrzymuję do gór.

Nigdy nie mogę odejść.

Dlatego, że wcześniej czy później, bez względu na to, jak bardzo bym się spieszył, jak bardzo bym się trzymał, na mych dłoniach otwierają się stygmaty.

Zatrzymuję się, gwałtownie odwracam, podrywam głowę. Już tu są… Milusie ptaszyny-siostrzyny… Mizariel i Patoel, przeklęte kreatury, których wygląd zewnętrzny i usposobienie w pełni odzwierciedlają naturę ich stwórczym. Pół kobiety, pół ptaki, z ludzkimi twarzami, torsem i rękoma ludzi pierwotnych, potężnymi skrzydłami sterczącymi znad umięśnionych ramion. Bardzo miło się uśmiechają. Gdy chwytają cię za skórę i wciskają twarzą w twe własne gówno, rzecz jasna przyjemniej widzieć na twarzy tego, kto cię poniża, czuły i przyjazny uśmiech. Naprawdę. Bardzo mnie kochają. Nerina bardzo mnie kocha. Po prostu ich miłość jest taka, jak one same.

Zimowa Agonia… Pięknie, nieprawdaż?

Mizariel i Patoel unoszą się nade mną, na razie jeszcze daleko: przecież przeszedłem całkiem niewiele. A one nigdy się nie spieszą. Czekają, dopóki moje dłonie nie pękną dokładnie po linii życia, rzygając ciepłą jasną krwią, ruszą wtedy po purpurowych śladach, które pozostawię na twardej, szarej ziemi. Będą lecieć, unosząc się nieśpiesznie nade mną, w zadumie, niczym padlinożercy, dopóki nie upadnę bez świadomości, straciwszy w końcu siły od utraty krwi, a potem pochwycą mnie w swe silne, muskularne ręce i zaniosą do naszej władczyni — z powrotem. Ta rzuci na me rany gojące zaklęcia, zaśpiewa mi pieśń o lordzie Rendalu i otrze me wilgotne od potu skronie.

Potem odpocznę trochę. I wszystko powtórzy się od początku.

I od początku.

I od początku.

Chciałoby się dodać: aż do samej śmierci, ale śmierci tu nie ma. Jest tylko agonia.

Jeśli się zastanowić, to bardzo wygodne. Wydaje mi się, że dawno wymyśliła ten sposób — na długo przedtem, nim statek, którym przypłynąłem, burza wyrzuciła na jej brzeg. Zabiła wszystkich poza mną. Z jakiegoś powodu spodobałem jej się. I nigdy, ani przez jedną minutę nie myślałem, że poszczęściło mi się — nawet na samym początku. Jej życzliwość i uprzejmość nie zwiodły mnie. Uciekłem jeszcze tego samego dnia i, pamiętam, strasznie się zdziwiłem, że nie ruszył za mną pościg. Tylko te ptaki, nie próbujące atakować — po prostu spokojnie krążące nieco z boku, gdy, tracąc oddech, mknąłem po skalistym pustkowiu do morza… Wtedy przeszedłem całkiem niewiele. Nigdy nie zapomnę przerażenia, które mnie ogarnęło, gdy z mych dłoni zaczęła sączyć się krew — bez przyczyny… Zastygłem, patrząc na krwawiące dłonie, a ptaszyny-siostrzyny już były obok, uprzejmie uśmiechnięte — no jak, naspacerowałeś się? Przyprowadziły mnie z powrotem; byłem tak zszokowany, że przez myśl mi nie przeszło, że mógłbym stawić opór. A krwawienie ustało zaraz po tym, jak przekroczyłem zamkową bramę. Teraz ustaje jeszcze szybciej — czasem ptaszki nawet nie zdążą wylądować. A ja już wiem. Ona znów zwyciężyła.

Rendalu, znów?

Znów.

I znów, i znów — idę przez szare pustkowie, z początku patrząc prosto przed siebie, potem nisko schyliwszy głowę pod naporem ciągnącego z gór wiatru. Tyłem głowy czuję ich żółte oczy bez źrenic, ich jadowito-prostolinijne uśmiechy. O czym rozmawiają, gdy zostają same? Nie znudziło im się to jeszcze? Czy w ogóle cokolwiek może im się znudzić? Przynajmniej one są we dwie… Może poprosić Nerinę o wykpienie z mgły brata bliźniaka? A zresztą, już to było. Ona szybko zaczyna wpadać w zazdrość, co doprowadza mnie do szału. Fantom i tak umrze straszliwie widowiskową śmiercią w sali tortur, ja napiję się ze starym Patrykiem, a ona mnie wychłoszcze. A potem będzie płakać, współczuć, mówić: mój biedny, biedny…

Stop, o czym to ja? Nie wrócę! Trzeba myśleć tak: nie wrócę. Tym razem mi się uda. Niebo jest jasne, prawda? Niebo jasne… Ptaszyny-siostrzyny na jasnym, jaśniuteńkim niebie… Tu nigdy nie pojawiają się inne ptaki. Ciekawe, czym się żywią nasze kanareczki?

Znów się zatrzymuję, znów się odwracam: ptaszyny są już bliżej, a przeszedłem nawet więcej, niż sądziłem. Co prawda góry wciąż są daleko, ale sylwetka zamkowej ściany już skryła się w półmroku. Z takiej odległości iluzja zapewne nie działa w pełni, i widzę Zimową Agonię taką, jaką jest w rzeczywistości: zapuszczony, zapleśniały grobowiec, zamieszkany przez rozkładające się trupy. Z tego miejsca nie jest to tak przerażające. Wychodzi na to, że najlepiej jest oddalić się na tyle od niej. Z pewnością nie mniej. Może powinienem wykopać tu sobie ziemiankę?

Czuję wilgoć w dłoniach. Już?! Ach, nie, to tylko pot… na razie. No tak, racja. Ziemianka — to nie to… To buda dla ulubionego pieska. To nie wolność. Wolność jest dalej. Jeszcze odrobinę dalej. Tam, gdzie prawie zaczynam wierzyć: udało mi się… tym razem mi się udało…

Tym razem zdołałem przejść tylko tyle, ile zazwyczaj przechodziłem w ciągu kilku ostatnich lat. Mniej więcej trzecią część odległości do łańcucha górskiego. Jeden raz łyknąłem przenikliwego, mroźnego górskiego powietrza. Zrobiło się zimno, rześko. Ptaszyny utrzymywały dystans, ale taka taktowność z ich strony była niepotrzebna.

Odwracam się twarzą w kierunku zamku, siadam na ziemi, wycieram dłonie o kamienie, nie spuszczając wzroku z zaciągniętej dymem sylwetki mojego odległego więzienia. Kamienie szybko robią się czerwone, dłonie — brudne. Od zakażenia także nie umrę; próbowałem. Nigdy nie umrę.

Nigdy nie umrę. Teraz już nie przeraża mnie to tak, jak kiedyś. Zapewne oswoiłem się z tą myślą. Nerina wciąż tylko się śmieje: „Jak powiadali starożytni, trudno jest tylko przez pierwszy tysiąc lat…” A ja jeszcze nawet stulecia tu nie pobyłem. Boże, ile mojej krwi wypiła ta ziemia? Co mogłoby wyrosnąć na niej, gdyby…

Nie zdążam zakończyć myśli: Mizariel i Patoel płynnie pikują do ziemi, pochylają się w wyskoku, rozprostowują smukłe plecy, idą do mnie, uśmiechają się. Spacer zakończony. Teraz, chłopczyku, umyć się i — spać…

Spać…

Być może byłoby mi lżej, gdybym zdołał zabić którąś z nich. Ale i tego nie mogę.

— Co tak pó-óźno wróciłeś, lordzie Rendalu, mój synu…

Głowa pęka. Zawsze pęka, jakby z przepicia. Ciało trzęsie się od wysuszającej, spopielającej słabości. Brak sił, by chociaż rękę unieść, a tym bardziej na to, by rzec „Zamknij się”. Ale trzeba będzie. Długo tego nie wytrzymam.

— Co tak pó-óźno wróciłeś, o mój paladynie…

Za… za-milcz-że.

— Po-olowałem, matko, pościel mi łoże, zmę-ęczyły mnie łowy i moc-no zas-nę-ę…

— Zamknij się! — krzyczę, zacisnąwszy powieki: szczelnie, najszczelniej, tak, by nawet jeden promień przeklętego martwego słońca, które nawet nie istnieje, nie przesączył się przez tę zasłonę i nie wypalił mi oczu.

Coś miękkiego dotyka mego czoła. Batyst. Już zdążył przesiąknąć na wylot. Ostrożnie przyciskając drżące ze zmęczenia palce do dłoni, odnajduję wiecznie żywe, wiecznie świeże szramy, już wiele lat zastępujące mi linie życia. Nie boli. Ale wciąż jeszcze czuję zimno. Robi mi się niedobrze…

Gdy wymiotuję, Nerina troskliwie podtrzymuje mą głowę. Potem pomaga się położyć, poprawia zadarte ubranie, podnosi z podłogi pozłacaną miednicę, przytrzymując ją przed sobą tak, jak praczki trzymają kosze z bielizną. Tyle tylko, że moja Rin okryta jest zielonym złotogłowiem, a nie wyblakłymi chustami, w rękach dzierży złoto, a nie konopie. Co prawda w naczyniu nie znajdziesz bynajmniej pachnącej mroźną świeżością bielizny. Jakże to symboliczne: złotogłowie i złocona miednica z rzygowinami. Diabelnie symboliczne.

— Dlaczego tak nie lubisz tej pieśni?

— Mam już jej powyżej uszu!

— Moim zdaniem odpowiada chwili.

— Idź do…

Wybucha śmiechem z głębi piersi, bardzo seksownym. Początkowo nawet podobał mi się ten śmiech. Nasze rozmowy zawsze są o tym samym: z roku na rok. Prawie rytuał. Nic się nie zmienia. Zapewne to właśnie irytuje mnie najbardziej. Wciąż. Bez przerwy.

Nerina oddaje miednicę służącej, brzyduli z różowymi policzkami, pulchnymi usteczkami i brodawką nad brwią (czasami pomysłowość mojej dziewczynki wprost zadziwia!), znów siada obok mnie, kryjąc się w cieniu baldachimu, bierze moją rękę szczupłymi, chłodnymi palcami. One zawsze pozostają chłodne. Wydaje mi się, że to cząstka prawdy, której ona nie może ukryć nawet przed samą sobą.

— Rendalu, powiedz, dlaczego?

— Co — dlaczego?

— Dlaczego odchodzisz?

— Zawsze odchodziłem. I zawsze będę.

— Dlaczego, dlaczego? — już prawie płacze. W takich chwilach jest mi jej trochę żal. Ale to tylko dlatego że, dopóki krew nie zacznie krążyć w żyłach w zwykłej objętości, na złość po prostu brak mi sił. — Cóż tam jest takiego? Cóż takiego, czego ja ci nie mogę dać?

To także część rytuału. Dawno odpowiedziałem jej na to pytanie, i dawno pojąłem, że odpowiedzi ona po prostu nie słyszy. Wypada z jej świadomości, z jej pamięci — znajduje się poza sferą jej pojmowania. I to, zapewne, także można zrozumieć. Staram się…

Ginewra? Ach nie, już prawie o niej nie myślę. Jak nie myślę o ziemi, którą uważałem za swą ojczyznę. Przypomina mi się z jakiegoś powodu studnia na podwórzu domu, w którym wyrosłem. W dzieciństwie uwielbiałem opuszczać się na jej dno w ciągu dnia (młodszy brat zawsze stał w pogotowiu i wyciągał mnie na pierwszy mój krzyk). Mówią, że za dnia ze studni widać gwiazdy.

Próbowałem kiedyś opowiedzieć o tym Nerinie. Strasznie się wzruszyła i długo płakała. A ja po tym nie mogłem myśleć o tej studni bez obrzydzenia. Dziwne, że nie rozumiałem wcześniej, jakie to było wszystko głupie.

Chciałbym wiedzieć, co powinno się wspominać. Do czego trzeba chcieć wrócić.

— Daję ci to, czego nikt nigdy ci nie da — szepcze, przyciskając moje palce do swego policzka. — Wieczną młodość, wieczne życie… Już dawno umarłbyś w tamtym… w tamtym świecie.

— I tak dawno umarłem — odpowiadam i, zabrawszy rękę, odwracam się do ściany. Nerina wzdycha (łzy dziś będą? nie? z roku na rok staje się coraz bardziej płaczliwa), siedzi jeszcze trochę, nieśmiało głaszcze mnie po głowie, wstaje. A teraz powie… teraz…

— To nic. Kiedyś się przyzwyczaisz.

To wszystko. Rytuał dobiegł końca. Teraz da mi się wyspać. Te wiecznie nieudane próby ucieczki zabierają diabelnie dużo sił. Ciekawe, czy jest jej mnie choć trochę żal? Czy też tak naprawdę lubi obserwować, jak niczym tępogłowa mucha uderzam o szybę, nie zauważając nieprzezwyciężalnej przegrody? Czy potrafi czerpać z tego sobie tylko znaną przyjemność? Z jakiegoś powodu trudno mi w to uwierzyć. Wydaje mi się, że byłaby prawdziwie szczęśliwa, gdybym po prostu kochał ją, tak, jak tego pragnie. Przecież próbowała pokazać mi prawdziwą siebie. Po prostu nie przewidziała, że nie ma człowieka zdolnego zobaczyć to i nie oszaleć.

Nerina nie odchodzi; słyszę jej oddech. Podła, siadła w kącie, myśli, że nie zauważę. Niech jej, do diabła, będzie. Chociaż nie mogę zasnąć w jej obecności, zwłaszcza gdy siedzi za moimi plecami, wpatruje się w tył mej głowy oczyma ptaszyn-siostrzyn, uśmiechając się do mych pleców ich słodko bezlitosnym uśmiechem. I nie zostaje mi nic innego, tylko leżeć i wpatrywać się w ścianę, i przypominać sobie, jak dawno, dawno temu próbowała odkryć przede mną część tej prawdy, której śmiertelnik znieść nie jest w stanie.

A przecież sam ją o to prosiłem. Kierowała mną chorobiwa ciekawość: chęć poznania, jak wygląda ona, jak wygląda miejsce, które nazywała moim nowym domem, a które w rzeczywistości było moim więzieniem, kto przychodzi do niej wieczorami, gdy zamyka wschodnią część zamku i do samego rana dobiega stamtąd dziwna, bardzo powolna muzyka, jakby wydobywająca się spod ziemi… Długo się opierała, certowaa się i krygowała, chociaż widziałem, że strasznie ją poruszył en pomysł. Do tej pory nie rozumiem, jak można przeżyć niemal dwa tysiące lat i być tak naiwną. Zresztą, to zapewne moja wina. Nie wiem dlaczego, ale Nerina wyobraziła sobie, że naprawdę ją kocham. A ja zrozumiałem to zbyt późno. Jakże bowiem mogła uznać za przejaw głębokich uczuć gorącą namiętność, z jaką przechodziły nasze pierwsze noce…? Jak się okazało, mogła. Głupotą z mojej strony było nierozumienie, że niemal cażda kobieta postrzega seks jako sposób na wyznanie miłości. I że niemal każdy mężczyzna jest zbyt wielkim egoistą, by uświadomić jej to odpowiednio wcześnie.

Nerina powiedziała, że wyda bal na moją cześć. Zabrzmiało to bardzo uroczyście, przygotowania dorównywały zapowiedziom. Zamieszanie, które wywołała wokół tego wydarzenia, rozdrażniło mnie: nie jest przyjemnie zostać przedstawionym szanownym gościom w charakterze nowego ulubionego pieska. Zresztą, gdy wszystko się zaczęło, nie miałem do tego głowy.

Pamiętam, jak wszedłem do sali, ale nie mogę przypomnieć sobie chwili, w której opadła zasłona. Umknął mi moment, gdy Nerina sprawiła, że iluzja zniknęła, i kiedy rzuciło mną w kocioł odurzająco mdlącego smrodu, chlustającego mi prosto w twarz rzeczywistością, o której zdążyłem zapomnieć. Ujrzałem rozsypujące się ściany dawno zniszczonej twierdzy, połamane, przegniłe meble, przeżarte przez mole portiery, wyblakłe błękitne świece w kandelabrach z ludzkich kości. Poczułem zapach stęchlizny, rozkładu — jaki roztacza się z rozgrzebanej mogiły. Ujrzałem jej sługi, gości…

Ujrzałem ją samą.

Do świtu na mej głowie nie pozostał choćby jeden ciemny włos. Nerina od razu naprawiła sytuację, i teraz, spoglądając w lustro (które, jak wiem, naprawdę zaciągnięte jest pajęczynami i zapaskudzone przez muchy), widzę człowieka, któremu nie da się więcej niż trzydzieści lat — pod warunkiem, że nie będzie się patrzeć w jego oczy. Ten człowiek ma czarne włosy. Już dawno przestałem uważać go za swe odbicie.

Nigdy nie rozmawialiśmy o tej nocy. Łatwiej mi było uważać ją za zły sen. Bardzo możliwe, że to był sen — wszak już następnego dnia wokół mnie pojawiły się jasne ściany, wytworne umeblowanie, a obok — pod bokiem, na wyciągnięcie ręki — Nerina we własnej osobie, świeża, pachnąca, przepiękna… Tylko ja nie mogłem porzucić myśli, że obejmując ją w rzeczywistości obejmuję wspaniale ucharakteryzowanego, zabalsamowanego trupa. Sądzę, że to rozumiała. I nienawidziła się za nieprzemyślaną, romantyczną głupotę, która pchnęła ją do tego pochopnego kroku. Chciała, żebym kochał ją taką, jaką jest naprawdę. I myślała, że dam radę. Oto do czego prowadzi tak zatwardziałe pustelnictwo. Biedactwo zupełnie nie znało ludzi.

Staram się oddychać równomiernie: mam nadzieję przekonać ją, że śpię. I rzeczywiście, Nerina wstaje, nazbyt głośno szeleści spódnicami, zamiera przestraszona. Oddycham równo i głęboko: chciałbym, żeby jak najszybciej wyszła. Nabiera się i bezszelestnie wychodzi. Drzwi nie zamyka, bo i po co? Nie musi stosować siły Zaklęcie zatrzymuje mnie pewniej od każdego zamka. Ileż to już razy pytałem ją, jak na to wpadła, a ona tylko się uśmiecha. Czasami mówi coś bezwstydnie kokieteryjnego w rodzaju „Nie zdołasz żyć beze mnie”. Kiedyś uderzyłem ją, gdy to powiedziała. Uderzyłem mocno — odleciała prawie pod przeciwległą ścianę. Był czas, gdy próbowałem zmienić jej życie w piekło, ale czym można wyprowadzić z równowagi stworzenie, żyjące dwa tysiące lat? Ona tylko się uśmiecha, moczy rózgi w roztworze z pokrzywy i siecze nimi iluzje pokojówek, a czasem — mnie (tak chciałoby się dodać — iluzję mnie). I nie ma z tego wyjścia — krąg zaczyna się i kończy jej uśmiechem. „Nie zdołasz żyć beze mnie”.

Kilkaset kroków do wolności — i zawsze, w każdych okolicznościach, bezwzględnie, niezmiennie zaczynam umierać. Nie wiem, nie rozumiem dlaczego…

Dlaczego?

Dlaczego?

Dziwne… Nigdy wcześniej nad tym się nie zastanawiałem.

Dlaczego?

— Rendalu, ty znów?

Nie, nie znów. Tym razem nie wierzę, że zdołam dojść — jak nie wierzę nigdy, lecz dziś ośmielam się przyznać do tego przed samym sobą. W tym momencie kieruje mną ciekawość badacza. Dlatego nie odwracam się na krzyk Neriny (dobiega z dolnego tarasu), nie myślę: do diabła! nie podnoszę kołnierza płaszcza, nie przerzucam się żartami z czeladzią. Po prostu wychodzę z zamku, założywszy ręce za plecy i wpatrując się w ziemię. Palce prawej ręki ściskają dłoń lewej, wciskają się w szramę. Która rozejdzie się za kilka minut, w najlepszym razie — za kilka godzin…

Dlaczego?

Przywykłem przyjmować to jako oczywistość, jako irracjonalną logikę magii, pojęcie której jest z zasady niemożliwe. Kilkaset kroków — i na mych dłoniach otwierają się stygmaty. Ale ile setek? Czy zawsze tyle samo? Nie, w pierwszych dniach z ledwością udawało mi się odejść od wrót. W kolejnych — docierałem nawet całkiem daleko. Oznacza to, że nie o odległość tu chodzi. O co w takim razie?

Nie wiem, co chciałem osiągnąć. Nawet jeśli zaklęcie Neriny posiada określony mechanizm, to czy nawet dokładna jego znajomość pomoże mi je zniszczyć? Ale, niech to diabli, czymże mam się jeszcze zająć? I tak przecież zdycham tu z nudów. Niech potraktuje to jako jedną z niewinnych rozrywek, którym od czasu do czasu się oddaję.

To znaczy, że nie odległość — myślę, a za plecami już ćwierć mili oddzielające mnie od zamkowych ścian, i ptaszyny-siostrzyny już wzleciały ze swych żerdek w pochmurne niebo… Dziś nie jasne, ale to nieważne. Wszystko to błahostki. Niebo nie ma żadnego znaczenia. Ale cóż w takim razie innego, jeśli nie odległość? Czas? Też nie: zawsze idę mniej więcej z tą samą prędkością. A może związała mnie magią z jakimś przedmiotem w zamku? Wystarczy, że się od niego oddalę, a zaczynam krwawić…? Nie, nie, nie może to być też odległość, ta jest przecież za każdym razem inna… Nie przedmiot, nie w zamku, nie…

Nie w zamku?

A zatem gdzie?

Zatrzymuję się, wsłuchuję się w donośne bicie serca. Mniej więcej w tej części drogi w góry zawsze bije nieco silniej niż zazwyczaj: nie mam najmniejszego wpływu na swe ciało. Nerina twierdzi, że jestem romantykiem. Głupia suka. Nie da się być romantykiem, diabli wiedzą ile lat spędziwszy w udekorowanej kwiatami trumnie, bez najmniejszej nadziei na wydostanie się. Nie jestem romantykiem. Jestem idealistą. Zawsze przyjmuję do rozważań idealne warunki. Teorię, niech ją diabli. Delikatne kobiece mózgi są słabo przygotowane do takich rzeczy: Ginewra tylko wzdychała, gdy próbowałem jej wytłumaczyć, że nie można sadzić jej ulubionych chryzantem w kamienistej glebie, nawet jeśli ta została przedtem skropiona wodą ze źródła świętego Lodwiga. Mimo to sadziła je, kwiaty nie wschodziły, i Ginewra doszła do przekonania, że to święty Lodwig gniewa się na nią. Kobiety, nawet te ukochane, prawie zawsze wykazują się głupotą w tego rodzaju sprawach. Wiem jednak dokładnie, że dopóki żyję (to znaczy — wiecznie), teoretycznie jest możliwe, że któregoś razu stygmaty nie otworzą się. Czasami przecież otwierają się nieco później… Dlaczego by owe „nieco później” pewnego pięknego dnia nie przeciągnęło się w nieskończoność?

Dlatego, że… Nie, Nerina nie jest głupią suką. Jest całkiem mądra. Urządziła to tak, że nie pozostawiła mi najmniejszej choćby furtki. Dlaczego? Gdzie może znajdować się to, od czego nigdy, nigdy nie zdołam uciec?

„Dlaczego tak późno wróciłeś, lordzie Rendalu, synu mój…”.

„Lepiej późno niż wcale, mamo” — tak oto powinien odpowiedzieć lord Rendal z tej piosenki; wtedy i piosenki by nie było, i pozostałby dureń przy życiu.

Faktycznie. Lepiej późno, niż wcale.

We mnie, oto gdzie się to znajduje. Zadziwiające, jak czasami najbardziej oczywiste rzeczy pozostają niezauważone.

Nerina przywiązała mnie do samego siebie. To najpewniejszy sposób: przed sobą nie zdołam uciec, nie ma co teoretyzować. Coś się ze mną dzieje, gdy opuszczam Zimową Agonię. Coś, co wywołuje pojawienie się stygmatów. Co to jest…?

Zamieram, niemal odruchowo sprawdzając, jak daleko są ptaszyny-siostrzyny, i odsuwam się, gdyż Mizariel macha skrzydłami tuż nad moją głową, by zaraz potem unieść się wyżej.

— Co, do diabła? — krzyczę do nich i unoszę dłonie, poprzecinane krzywymi liniami wiecznie świeżych blizn. — Widzicie? Jeszcze za wcześnie, spadajcie stąd!

Ale nie odlatują, lękliwie krążą nad głową, niczym gotowe do ataku sępy Wygląda na to, że coś je zaniepokoiło…

A przecież faktycznie. Tak daleko nie dochodziłem już od kilku lat. Dziwne… Zamyśliłem się, nie zauważyłem, że przyspieszyłem kroku. Zamek prawie utracił swe kształty, rozpłynął się w zwartą ciemną bryłę, za to z gór zeszła mgła, już widać kontury niższych szczytów… Kiedy ostatnio widziałem te kontury? I powietrze jest całkiem inne, nie pachnie więcej morzem, stało się ostrzejsze, chłodniejsze… dawno nim nie oddychałem, tak, to przyjemne… to prawie jak…

No tak. Nie na darmo moje ptaszyny zaniepokoiły się. Nie przyszło im długo czekać. Krew pociekła po palcach, kapnęła na suchy piasek, wyżerając w nim maleńkie ciemne kratery. Dlaczego? Dlaczego? Co się zdarzyło — dopiero co, sekundę temu? Poczułem zapach… zobaczyłem zarysy skał… pomyślałem o przełęczy, o tym, co zrobię, gdy dotrę do niej… Kiedy — a nie jeśli.

Kiedy — a nie jeśli.

Rzeczywiście już pomyślałem, że tym razem udało mi się — zawsze tak myślę. I zawsze dokładnie w tej chwili moje dłonie zaczynają krwawić. W tej chwili, gdy zaczynam czuć się wolnym.

Więc to tak.

— Co się tak tam grzebiecie?! — odwróciwszy się gwałtownie, krzyczę i ze złością macham ptaszynom zakrwawionymi dłońmi. — Muszę wracać! Szybko!

Gdy się zniżają, na ich podłużnych uśmiechniętych twarzach maluje się zdziwienie. Zazwyczaj idę, dopóki nie stracę przytomności. Teraz pilno mi wrócić. Nie chcę tracić na próżno sił, nie chcę później za długo ich odzyskiwać.

Szybko mi się przydadzą.

— A gdzie jadłeś obiad, lordzie Rendalu, synu mój?

A gdzie jadłeś obiad, o mój paladynie?

— U mej ukochanej. Pościel mi łoże,

Zmęczyły mnie łowy i mocno zasnę…

Nerina uważa, że bardzo dobrze gra na harfie. Nie raz jej mówiłem, że gra parszywie, szarpie struny, i że w ogóle pozbawiona jest poczucia rytmu, choć głos ma całkiem przyjemny. Ale kiedy śpiewa tę pieśń — a śpiewa ją zawsze po moim powrocie z kolejnej „wycieczki” — zapominam nawet o jej nieudolności. Zazwyczaj. Dziś nie słyszę nie tylko rwanych akordów, którymi zamęcza harfę, ale i do śmierci uprzykrzonych słów, którymi moja dziewczynka dręczy mnie już tyle lat. Myślę. Staram się zrozumieć.

— A co jadłeś na obiad, lordzie Rendalu, synu mój? A co…

— To wolność, nieprawdaż? — pytam, i Nerina natychmiast milknie. W jej spojrzeniu widać zmieszanie: już dawno nie wytrzymywałem do trzeciej zwrotki.

Leżę na łóżku, zarzuciwszy ręce za głowę i patrząc w sufit. Ona siedzi na rzeźbionej ławeczce nieco z boku, złożywszy dłonie na strunach, już nie grając. Niemal nie obchodzi mnie, co odpowie. Po prostu postanowiłem tym razem zmusić ją do zamilknięcia w jakiś inny sposób.

— Co? — zapytuje Nerina, jakby nie rozumiejąc.

— Uczucie wolności. Świadomość wolności. Na tym zbudowałaś zaklęcie? Stygmaty otwierają się, jak tylko dochodzę do wniosku, że jestem wolny. Dlatego pierwszym razem stało się to tak szybko. Nie wiedziałem wtedy jeszcze, jaka z ciebie szuja. Myślałem, że wystarczy od ciebie odejść.

— Przestań — mówi niemal płacząc.

— Co ty? — zdziwiłem się szczerze. — Czyżby mogło to coś zmienić? Dlaczego tak długo ukrywałaś to przede mną?

— W rzeczy samej — mówi z niespodziewaną twardością w głosie i podnosi się. — To niczego nie zmienia. I dobrze o tym wiesz. Im dalej zajdziesz, tym większa pewność, że pomyślisz… pomyślisz, że uciekłeś ode mnie. I właśnie dlatego nie zdołasz uciec.

— No tak — przekręcam się na bok i, podparłszy głowę ręką z jeszcze różową po niedawnym wypadzie szramą, patrzę na Nerinę z zachwytem. — Tak właśnie jest. Mądrala z ciebie.

Zaczynają drżeć jej wargi, ale płakać na razie nie zamierza.

— Ja… po prostu cię kocham — szepcze, i w tym szepcie tyle jest wściekłości, ile nieraz na próżno szukać w krzyku.

— Już to zrozumiałem.

— Dlaczego jest ci ze mną źle?

— Dlatego, że wciąż śpiewasz tę cholerną pieśń o lordzie Rendalu.

— Jeśli zechcesz, nigdy już jej nie zaśpiewam!

— Chcę.

— Czy ty… — jej ręce bezsilnie opadają wzdłuż ciała, rozpaczliwie mną fałdy nieistniejącej sukni. — Tak byłoby prościej dla nas obojga.

— Nerino, odpowiedz mi na jedno pytanie. Tylko prawdę.

— Jakie…?

— Prawdę, Nerino!

— Dobrze, dobrze! Jakie?

Patrzę jej uważnie w oczy: z jakiegoś powodu zielone, chociaż zawsze podobały mi się czarne. Ginewra ma czarne oczy. Miała. Nigdy ich nie spuszczała, gdy na nią patrzyłem. Zielone oczy Neriny z trudem wytrzymują moje spojrzenie.

— Ile już lat tu jestem?

Odwraca się gwałtownie, trzaska drzwiami. Kładę się na plecach.

Poczucie wolności. Upajające, lekkie, kręcące w głowie: jak po winie, chociaż po winie tak nigdy nie bywa. Zaczynasz je cenić dopiero wtedy, gdy zostajesz go pozbawiony Wydaje mi się, że w moim przypadku minęło dosyć czasu. Rad jestem, że nie wiem dokładnie, ile. Gdybym sądził, że Nerina mi odpowie, nigdy nie spytałbym jej o to.

Wieczorem tego samego dnia leżymy w tym cholernym, szerokim łożu. Żałuję, że nie przybyłem do brzegów Zimowej Agonii jako pozbawiony sił osiemdziesięcioletni starzec. Wtedy zapewne zabiłaby mnie, a jeśli nie, to w każdym razie nie mógłbym zaspokajać jej nienasyconego ciała. I, co najważniejsze, żadnej fantazji. Tyle lat już minęło, i wciąż robimy to w ten sam sposób. Tylko do łóżka czasami mnie przywiąże, i to lękliwie tak, z zakłopotaniem, a potem przeprasza. Jakieś to takie odrażające.

— Czyżbym miała nieładne ciało?

— Ładne, ładne.

— Wcale ci się nie podobam.

— Aha.

— Nienawidzę cię!

— A mówiłaś, że kochasz.

— Nienawidzę!

— To pozwól mi odejść.

— Nigdy!

— Chcę spać.

Takie to rozmowy w pościeli. Z Ginewrą w ogóle o niczym nie rozmawialiśmy, i to było coś nadzwyczajnego. Ginewra była milczkiem, i za to ją kochałem. Nikt nie potrafił milczeć tak, jak ona.

Chciałbym do niej wrócić. Do naszego domu. Nabrać garść ciężkiej, wilgotnej ziemi pociętymi dłońmi. Być może pojechać w miejsce, w którym się urodziłem. Zajrzeć do studni, krzyknąć w nią coś głupiego, wsłuchać się w echo. Do środka już się nie wybiorę: mój brat umarł, a nie dowierzam nikomu więcej na tyle, żeby opuścić się tam, na dół, i spoglądać za dnia na gwiazdy.

Czy to wolność?

Ale czy o tym właśnie myślę, gdy zaczynają krwawić me dłonie?

Czy w ogóle myślę w takich chwilach?

Nerina leży obok, ciepła, pachnąca, uległa. Bardzo chce być kochaną. Z pewnością chce mnie kochać, wystarczy jej na to pozwolić. Gdyby się zastanowić, to czy jest mi tu aż tak źle? Ona naprawdę może mi dać wszystko. I Ginewrę, jeśli bardzo poproszę, i studnię w domu mojego ojca. Zdołam dotknąć ich rękoma. Wolność — to prawo posiadania tego, co chcesz? Czy też możliwość wzięcia tego samemu? Kiedy zaczynam myśleć o tym nie jak o marzeniu — jak o jutrzejszym dniu, jak o czasie, który nadejdzie bardzo szybko — to czy wtedy staję się wolnym? Tak? Dlaczego nie teraz, w tej chwili, gdy leżę z moją maleńką wiedźmą w ciepłej pościeli, na wymiętych przez nas prześcieradłach, nie otwierają się moje stygmaty?

— Wypuść mnie — mówię samymi wargami, nie patrząc na nią. — Wypuść.

— Nie mogę.

— Wypuść.

— Nie mogę, Rendalu! Naprawdę! Nawet gdybym chciała. Tego zaklęcia nie da się zdjąć. A przynajmniej nie wiem, jak to zrobić.

— Mądrala z ciebie. W takich chwilach prawie cię kocham.

— Och, ty…

Zasypia szybko, wbiwszy się maleńkim ostrym podbródkiem w moje ramię. Ostrożnie głaszczę jej długie gęste włosy Tak samo białe, jak moje prawdziwe włosy, których od dawna nie widzę. Być może nie pragnąłbym tak bardzo odejść, gdybym tylko mógł to zrobić. Ale nie mogę — i dlatego nie przestanę próbować. Mucha obija się o szybę, dopóki nie umrze.

Albo dopóki nie zniknie szyba.

* * *

Z donżonu widać morze.

Stoję na samym szczycie, obok otwartego luku, skrzyżowawszy ręce na piersi, i patrzę na białe grzebienie, z niesłyszalnym tu rykiem zwalające się na przybrzeżne skały. Ptaszyny-siostrzyny siedzą na zamkowej ścianie, nieopodal. Mizariel czyści pióra Patoel, ta z błogości mruży oczy, nie spuszczając ze mnie drapieżnie uśmiechniętego spojrzenia. Od czasu, gdy próbowałem rzucić się z tego donżonu, ani na minutę nie zostawiają mnie samego. Ale dziś po prostu wyszedłem pooddychać morzem. Duszne powietrze zamku źle na mnie działa.

Nerina niepokoi się. Nie uciekałem już od ponad miesiąca. Z początku cieszyła się, teraz zdenerwowała się nie na żarty. No cóż, przynajmniej jakieś świeże tchnienie w łączące nas stosunki. Nie upiłem się ani razu przez ten miesiąc, nie biłem jej, nie pozwalałem jej bić siebie (czasami przydarzają jej się ataki histerii, i bezpiecznie jest przetrzymać je w milczeniu — szybciej się uspokoi). Jednym słowem — rodzinna idylla. Codziennie zadręcza mnie pytaniami, ocha, wzdycha, czyta na głos powieści rycerskie, szybciej zaspokaja się w łożu i nie zbliża się do harfy. I — trzeba jej przyznać — nie śpiewa o lordzie Rendalu. Ale i tak nie jest to konieczne. Idiotyczna piosenka utkwiła mi w głowie, obracając się w niej raz po razie niczym nóż w ranie. Dlaczego tak późno wróciłeś, lordzie Rendalu… Dlaczego tak późno?

To wszystko, co mi pozostało. Nerina ma rację: nie ma wyjścia, i to nawet nie jej wina. Prędzej moja. Całe moje umiłowanie wolności. Nie potrafię żyć bez tego uczucia. Odchodzę znów i znów nie dlatego, że naprawdę mam nadzieję uciec z Zimowej Agonii, lecz dlatego, by choć przez chwilę je poczuć. Z początku miałem nadzieję, że zdołam łatwo zmusić się do zapomnienia o tym. Wydawało mi się, że to nie jest takie trudne. Starałem się nie myśleć, opuszczałem zamek z zamkniętymi oczyma, ratując się przed kuszącym widokiem dalekiego grzbietu, brnąłem na oślep, powtarzałem w pamięci tabliczkę mnożenia, odsuwałem od siebie to uczucie, jak tylko pierwsze jego iskry rozbłyskiwały w mej duszy I tylko wycierałem mokre dłonie. Nie wiem z czego.

Nadaremnie. Łyk górskiego powietrza, zbędnych dziesięć kroków — i wszystko zaczyna się od nowa. Krąg zamyka się. Staję się wolny co znów odbiera mi wolność. I tak w nieskończoność.

Pozostaje donżon i poszarpane kłęby szarej piany daleko w dole, pod nogami. Okrągły dach, niczym koło, niczym błędny krąg mojego uwięzienia. Mierzę spojrzeniem odległość do ziemi, potem do ptaszyn-siostrzyn. Nie ma o czym marzyć: reakcję maleńkie mają nadzwyczajną. Nie zdążę przelecieć nawet połowy drogi. Również i ta wolność nie jest mi dana. Chociaż jest inna. Być może lepsza od tamtej, pierwszej, której — najwyższy czas przyznać to przed sobą — nigdy nie odzyskam. Okrągła wieża — krok poza nią — krzemienna podłoga. Ściany zaklęcia — krok wstecz — inna wolność. Co tam, za tą bramą — wszystko mi jedno. Coś innego, to wystarczy. I przecież wystarczy jeden krok, niech to diabli, tylko jeden krok! Tylko nie po okręgu, nie w kręgu tego cholernego donżonu. W bok, tam, gdzie nie będzie oparcia pod nogą… I szybko, szybko — w dół, dopóki nie zdążyły złapać… Uciec, póki nie zdążyły dogonić i odstawić z powrotem. Ale ptaszyny mają zbyt dobrą reakcję. Jeśli spadnę, rzucą się do mnie w okamgnieniu. Uratować mnie mogło co najwyżej zaskoczenie, które wygra dla mnie kilka sekund. Ale co może zadziwić ptaszyny-siostrzyny? Ha, chyba tylko to, gdybym upadł w górę, a nie na dół… Nie runął na ziemię, lecz rozłożył ręce i wzleciał.

Zamknięty krąg. Krok poza… I — wzlecieć, a nie padać.

— Dlaczego tak pó-óźno wróciłeś…

Drżę, wstrząsam całym ciałem, jakby musnęła mnie drętwa, chwytam za pokrywę luku w próbie utrzymania równowagi. Ptaszyny podnoszą głowy, by po chwili uspokoić się. Dźwięki harfy wypływają z okna pode mną, spod moich nóg, spod ziemi, z mogiły. Gra ktoś inny, Nerina śpiewa. W głosie trwoga i drwina; nie wiem, czego więcej. Nie wiem, po co ona śpiewa. Przecież jeszcze nie odchodziłem.

Dopiero zamierzam.

A nakarmiłeś psy, lordzie Rendalu, synu mój?

A nakarmiłeś psy, paladynie mój?

Tak, zdechły już. Pościel mi łoże,

Zmęczyły mnie łowy i mocno zasnę…

Krok poza zaklęty krąg — i wzlecieć, nie spadać.

Zamienić kilka słów z odźwiernym, wyjść przez zamkową bramę, podnieść kołnierz płaszcza, uparcie deptać wytartymi podeszwami suchą ziemię, nie spuszczając wzroku z odległych górskich szczytów — i nie myśleć o wolności, nie myśleć, nie myśleć, nie myśleć…!

Pozostać w tych ścianach.

Rozsznurować kołnierzyk koszuli.

Milczeć.

Słuchać pieśni o lordzie Rendalu, słuchać, uśmiechać się, kochać tę pieśń, kochać tę, która ją śpiewa. Jest przecież piękna. Pieśń i śpiewaczka — obie są piękne. W rzeczy samej.

Lękam się, żeś otruty, lordzie Rendalu, synu mój,

Lękam się, żeś otruty, paladynie mój…

Tak, otrutym jest, matko. Pościel mi łoże,

Zmęczyły mnie łowy i mocno zasnę…

Słuchać.

I… nie, nie myśleć o wolności.

Poczuć ją.

Tu przecież wieje wiatr, nieprawdaż? Od morza. Za górami jest świat, lecz jest on także i za morzem. Tu można myśleć o Ginewrze. Można myśleć o miejscach, do których chciałbym powrócić. O nich można myśleć gdziekolwiek Miejsce nie czyni wolnym. Możliwość powrotu również. W odróżnieniu od możliwości niewracania — i nic przy tym nie tracić. Dlatego że tak naprawdę ze studni nie widać gwiazd. Tak mówią. Ale to nieprawda. Romantyczna bzdura, a przecież nie jestem romantykiem. Nigdy nim nie byłem.

Ginewrę to zawsze przygnębiało.

Nerina płacze. Mówi: czego nie mogę dla ciebie zrobić, Rendalu? Możesz dać mi wszystko, dziewczyno. Wszystko. Problem w tym, że mi niczego nie potrzeba. Ani od ciebie, ani od świata, który mi ukradłaś.

Wilgoć w dłoniach… Ostatnimi czasy często czuję wilgoć w dłoniach; jestem całkowicie wykończony. Wymęczyłaś mnie, Rin. Co, już nie śpiewasz? Już skończyłaś? Zaśpiewaj jeszcze. To przecież bardzo piękna pieśń. O mnie. Zmęczyły mnie łowy i mocno zasnę.

Ptaszyny-siostrzyny rzucają się w moją stronę z kamiennych zębów, niczym gargulce, w panice trzepocą skrzydłami, zagęszczając nasycone solą powietrze. Ich żelazne ręce wpijają się w moje ramiona. O co chodzi, kochane? Nie łudźcie się, nie zamierzam skakać z donżonu. Nie potrafię latać. W odróżnieniu od was. Już dawno chciałem spytać: skoro umiecie latać, to dlaczego stąd nie odlecicie? Wiem, co trzyma tutaj mnie — a co trzyma was? Też zaklęcie? Czy nieumiejętność poczucia się wolnym? Poczujcie się, jeszcze zdążycie… To prostsze niż się wydaje. Zapamiętajcie najważniejsze: wolność — to nie możliwość pójścia tam, gdzie chcecie. To możliwość przyznania, że nie macie gdzie i po co iść. Dlatego że w ciągu dnia w studni nie widać gwiazd. Być może widać je nocą, ale nigdy tego nie sprawdziłem.

Tupot w dole, pod nogami, spod ziemi, z mogiły… Łoskot pokrywy luku, pajęczyna cienkich białych włosów, pełne przerażenia oczy. Zielone. A mnie zawsze podobały się czarne.

Z jakiegoś powodu tak wilgotno w dłoniach.

— Co ty… zrobiłeś…? Rendalu, co zrobiłeś?!

Nieporadnie podnoszę ręce, na których zawisły ptaszynysiostrzyny. Z dłoni coś kapie… coś z nich kapie.

— Jak ty… przestań! Zatrzymaj to! O Boże, przecież ty się wykrwawisz!

Doprawdy? Ale kogo za to winić, Rin? To ty, a nie ja, powiązałaś stygmaty z poczuciem wolności. Myślałaś, że niemożliwe jest ją poczuć w tych ścianach. Ja też tak myślałem. I do tej pory nic nam nie groziło. Do tej pory byliśmy prawie szczęśliwi. Ty i ja. A teraz moje dłonie pękły, i wycieka z nich szybko życie, które tak długo trzymałaś na łańcuchu. Nie mogę go zatrzymać, rzeczywiście. Niech odejdzie. Jeśli ty możesz je zatrzymać, zrób to.

— Boże, Rendalu… Boże, Boże! Jakże ty tak, jakże ty! Przestań, przestań, proszę!

Znów płaczesz? Przestań. Nienawidzę, gdy płaczesz. Lepiej mi zaśpiewaj. O lordzie Rendalu. O mnie. Zmęczyłem się.

I gdy chwytasz wiecznie zimnymi palcami moje ręce, z których nadal płynie krew, gdy twoje koszmarne twory, tak podobne do ciebie samej, cofają się, odwracają, wznoszą do nieba, gdy w dole rozlega się przenikliwe, błagalne „wio, bydlę, poszła!”, wyrywające się z suchego gardła połamanej lalki, gdy struny harfy rwą się gdzieś bardzo, bardzo daleko, na czoło spada mi pierwsza kropla deszczu. Chcę myśleć, że to deszcz. To moje prawo — decydować, czyje łzy płyną po mej twarzy.

Przełożył Paweł Laudański

Connie Willis

USIĄDŹCIE WSZYSCY WRAZ…

Zawsze mówiłam, że gdy wreszcie wylądują kosmici, będzie to ogromny zawód. Mam na myśli to, że po Bliskich spotkaniach, Wojnie światów i ET nie ma mowy, żeby zdołali sprostać swoim dobrym czy złym wizerunkom, do jakich przywykli wszyscy ludzie.

Mówiłam także, że nie będą wyglądali jak obcy w filmach i nie przybędą, żeby: A) nas pozabijać, B) podbić naszą planetę i nas zniewolić, C) uratować nas przed nami samymi jak w Dniu, w którym stanęła Ziemia, albo D) uprawiać seks z Ziemiankami. Mam na myśli, że nawet w kosmosie niełatwo znaleźć kogoś miłego, ale czy obcy naprawdę przebywaliby tysiące lat świetlnych po to, by poderwać jakąś dziewczynę? Wydaje mi się też, że tak naprawdę pociągałyby ich samice guźców. Albo pęki jukki. Albo klimatyzatory.

Sądziłam również, że A) i B) są wysoce nieprawdopodobne, ponieważ kosmiczni imperialiści mają macki zbyt pełne roboty podbijając sąsiadów, albo odpierając najazdy imperialistycznie nastawionych sąsiadów, żeby mieć czas na podbijanie peryferyjnych planet takich jak Ziemia, a co się tyczy C), wystrzegam się ludzi albo obcych, którzy przybywają mówiąc, że pragną cię zbawić, jak na przykład wielebny Thresher. Wydaje mi się także, że istoty zdolne do budowania gwiazdolotów, mogących pokonywać wszystkie te lata świedne, muszą pierwej zbudować rozwinięte cywilizacje, a motywy ich przybycia będą z pewnością nieco bardziej złożone, niż spopielenie Waszyngtonu, czy telefoniczne połączenie się z domem.

Nigdy jednak nie przyszło mi na myśl, że obcy przybędą, a my po dziewięciu miesiącach ich pobytu na Ziemi i prowadzonych z nimi rozmów będziemy wiedzieli o ich motywach tyle samo, co pierwszego dnia.

Nie mówię teraz o tych przypadkach, w których UFO pojawia się na jakimś zadupiu gdzieś na Południowym Zachodzie, maltretuje kilka krów, wygniata w zbożu krąg czy dwa, porywa jakiegoś osobnika, na relacji którego absolutnie nie można polegać, bo wynika z niej, że kosmici zaglądali mu w rozmaite wstydliwe miejsca, a potem odlecieli. Nigdy nie wierzyłam, że obcy chcieliby zrobić coś takiego i w rzeczy samej, nie zrobili, choć w zasadzie wylądowali na Południowym Zachodzie.

Posadzili swój statek kosmiczny w samym środku uniwersyteckiego kampusu w Denver i pomaszerowali — właściwie nie jest to dobre słowo, ponieważ Altairczycy poruszają się tak, jak kaczki na ślizgawce — wprost do frontowych drzwi głównego budynku w najlepszej tradycji „Zaprowadźcie nas do waszego wodza”.

I to wszystko. Nie zażądali (było ich sześciu): „Zaprowadźcie nas do waszego wodza”, nie stwierdzili: „…to mały krok dla obcych, ale ogromny krok naprzód dla ludzkości”, nie zażądali nawet: „Ziemianie, oddajcie nam swoje kobiety”. Albo planetę. Po prostu przybyli i czekali.

I czekali. Otoczyły ich błyskające kogutami policyjne samochody. Ekipy telewizyjne i reporterzy skierowali na nich obiektywy kamer. Nad ich głowami krążyły F-16, których piloci zawzięcie robili zdjęcia i usiłowali stwierdzić, czy: A) ich statek otacza pole siłowe, B) jest uzbrojony i C), czy mogą go zniszczyć? (Nie mogli). Połowa miasta ogarnięta przerażeniem zwiała w góry, powodując kosmiczny korek na I-70, a druga połowa podjechała do kampusu, żeby zobaczyć, co jest grane, powodując kosmiczny korek na Evans.

Obcy, którym natychmiast nadano nazwę Altairczyków, ponieważ jeden z wykładowców astronomii Uniwersytetu Denver orzekł, że przybyli z gwiazdy Altair w konstelacji Orła (nie było to prawdą), nie zareagowali na żadną z tych rzeczy, skutkiem czego rektor uniwersytetu nabrał przekonania, iż nie zamierzają niczego rozpieprzać w stylu Dnia Niepodległości. Wyszedł więc i powitał ich w imieniu Ziemi i władz Uniwersytetu w Denver.

A oni stali. Pojawił się burmistrz, który ich powitał w imieniu Ziemi i Denver. Zaraz potem przybył gubernator, który powitał ich w imieniu Ziemi oraz stanu Kolorado i zapewnił ich, że odwiedzanie jego stanu jest absolutnie bezpieczne. Mówił tak, jakby Altairczycy byli ostatnimi z długiego szeregu zbiegających się zewsząd skorych do podziwiania uroków Gór Skalistych turystów, choć było to raczej mało prawdopodobne, bo stali tyłem do gór i nie odwrócili się nawet, gdy gubernator przeszedł obok nich, by wskazać im Point s Peak. Stali po prostu i gapili się na główny budynek uniwersytetu.

Stali tak przez kolejne trzy tygodnie nie zwracając uwagi na żadną z niezliczonych mów, jakie wygłaszali oficjele z Departamentu Stanu, naukowcy, przedstawiciele innych państw, a także przywódcy religijni i rekiny finansjery. Nie przejmowali się też w najmniejszym stopniu drobnymi kaprysami pogody, takimi jak ostatnia kwietniowa burza śnieżna, która w całym stanie pozrywała linie energetyczne i połamała gałęzie drzew. Gdyby nie wyraz ich twarzy, wszyscy mogliby pomyśleć, że mieszkańcy Altaira są roślinami.

Żadna roślina nie potrafiłaby jednak tak patrzeć. Ich spojrzenia wyrażały ostateczną i absolutną dezaprobatę. Pierwszą osobą, która to zauważyła i skonstatowała była, Boże przebacz, moja ciotunia Judith.

Właściwie była ciotką ojca. Odziana w kostium, kapelutek i białe rękawiczki nawiedzała nas zwykle raz w miesiącu. Siadała na krawędzi krzesła i popieliła nas wzrokiem. Spojrzenie to potrafiło przyprawić moją matkę o gwałtowny atak sprzątaczkowo-piekarniczy, gdy tylko się dowiadywała, że będziemy mieli zaszczyt gościć ciotunię Judith. Nie, żeby cioteczka w jakikolwiek sposób krytykowała czystość, jaką utrzymywała w domu mama, albo jej kuchnię. Do tego się nie posuwała. Nie krzywiła się nawet pijąc kawę, którą jej mama podawała, nie przesuwała też obleczonym w biel palcem po kominku w poszukiwaniu śladów kurzu. Nie musiała. Całą swoją postawą wyrażając dezaprobatę siedziała równie wymowna jak kamień, podczas gdy matka rozpaczliwie usiłowała nawiązać jakąkolwiek rozmowę. Ze wzroku cioci wynikało jasno, że uważa nas za niewychowanych brudasów i ignorantów, których nie uznawała nawet za godnych pogardy.

Ponieważ nigdy nie wyraziła swojej dezaprobaty poza rzadkimi uwagami w stylu „Dobrze wychowane dzieci nie odzywają się bez zapytania”, matka gorączkowo polerowała srebra, piekła ciasteczka, wciskała mnie i Tracy w krochmalone bluzeczki oraz lakierowane buciki, a także kazała nam grzecznie dziękować ciotuni za urodzinowe prezenty (składane pocztówki z jednodolarowym banknotem wewnątrz), i bardzo starannie odkurzała cały dom. Zmuszała się też do przestawiania mebli w saloniku — ale wszystko na próżno. Ciocia Judith wciąż dyszała dezaprobatą.

Mogłoby to załamać nawet osobę o nerwach jak postronki.

Po wizytach cioci Judith matka kładła się na otomanie z zimną, mokrą chusteczką na czole.

Altairczycy wywierali takie samo wrażenie na dygnitarzach i naukowcach, którzy przybywali, żeby ich zobaczyć. Po pierwszym spotkaniu gubernator zrezygnował z dalszych prób nawiązania kontaktu, a prezydent, którego wyniki sondaży opinii publicznej były i bez tego skandalicznie niskie i który nie mógł już ryzykować kolejnych prób wkurzenia wyborców, w ogóle odmówił wyjazdu do Kolorado.

Zamiast tego powołał dwustronną komisję, w skład której weszli przedstawiciele Pentagonu, Departamentu Stanu, Rady Bezpieczeństwa Narodowego, Białego Domu, senatu i FEMA, której zadaniem było zbadanie obcych i znalezienie sposobu porozumienia się z nimi. Powołał też drugą komisję składającą się z ekspertów w dziedzinach astronomii, antropologii, egzobiologii i komunikacji, oraz trzecią — jej członkami zostali wszyscy, których zdołano zwerbować i którzy mieli jakąkolwiek teorię dotyczącą Altairczyków i tego, jak się z nimi dogadać. Zwerbowano i mnie, ponieważ napisałam serię artykułów o obcych, które ukazywały się w miejscowej prasie przed i po przybyciu mieszkańców Altaira. (Pisywałam też artykuły dotyczące turystów, prowadzenia samochodów z wlepionymi w ucho komórkami, korków na I-70, trudności ze znalezieniem mężczyzny na randkę i mojej ciotuni Judith).

Zwerbowano mnie pod koniec października na miejsce jednego z lingwistów, który zrezygnował, żeby — jak to określił — „móc spędzać więcej czasu z żoną i na łonie rodziny”. Wybrał mnie przewodniczący komisji, doktor Morthman, który nie wiedział, że moje artykuły miały być zabawne. Było to bez znaczenia, bo i tak nie miał zamiaru mnie słuchać, nie zamierzał też wysłuchiwać opinii żadnego z pozostałych członków komisji, która na tym etapie składała się z trzech lingwistów, dwóch antropologów, kosmologa, meteorologa, botanika (mogło się przecież w końcu okazać, że Altairczycy są jednak roślinami), specjalisty od ssaków naczelnych, ornitologa i entomologa (na wypadek, gdyby się okazało, że obcy nie są ssakami czy ptakami), egiptologa (gdyby przypadkiem to oni zbudowali piramidy), speca od psychiki zwierząt, pułkownika lotnictwa, prawnika z JAG, eksperta od cudzoziemskich obyczajów, znawcy komunikacji pozawerbalnej, specjalisty w kwestiach uzbrojenia, doktora Morthmana (który, jak zdążyłam się zorientować, nie znał się na niczym) i (ze względu na bliskość Colorado Springs) głowy Wszechkościoła Jedynie Prawdziwej Drogi, wielebnego Threshera, przekonanego, że Altairczycy są zwiastunami końca świata.

— Jest powód, dla jakiego Pan kazał im tu wylądować — powiedział. Chciałam go zapytać, czemu nie kazał im wylądować w Colorado Springs, ale on też nie lubił i nie umiał słuchać.

Gdy przyłączyłam się do tej komisji, stwierdziłam, że jedynym postępem, jaki udało się osiągnąć tym ludziom (i ich poprzednikom), jest nakłonienie Altairczyków do odwiedzania w ślad za nimi rozmaitych miejsc. Niezależnie od pogody wchodzili do rozmaitych pracowni, które uruchomiono w gmachu uniwersytetu, żeby prowadzić nad nimi badania, choć kiedy przeglądałam nagrania wideo, niełatwo byłoby mi odpowiedzieć, czy obcy reagowali na cokolwiek, co mówili albo robili członkowie komisji. Wydawało mi się, że podążają za doktorem Mortimerem i innymi z własnej inicjatywy, a moje podejrzenia umacniał fakt, że punktualnie o dziewiątej wieczorem każdego dnia odwracali się, kaczkowatym ślizgiem ruszali do swojego statku i znikali w jego wnętrzu.

Gdy uczynili to po raz pierwszy, wszyscy wpadli w panikę sądząc, że odlecą na dobre. „Obcy odlatują. Czyżby mieli nas dość?” grzmiały pierwsze strony wieczornych wydań gazet i dzienników telewizyjnych, choć czułam, że te nie poparte dowodami wnioski oparte są na wrażeniu, jakie obcy wywarli na ludziach. Chcę powiedzieć, że obcy mogli wrócić do siebie, by obejrzeć Jona Stewarta produkującego się w The Daily Show, ale choć następnego dnia pojawili się ponownie, wśród ludzi zaczęła krążyć popularna teoria, że nad ludzkością wisi pewien nieodwołalny termin i jeżeli nie uda nam się porozumieć z przybyszami do tego czasu, planeta zostanie zamieniona w jedno wielkie popielisko. Dokładnie to samo uczucie miałam w obecności cioci Judith; czułam, że jeżeli nie podołam, zaskwierczę jak przypalona grzanka.

Choć nigdy nie udało mi się sprostać wymaganiom ciotuni, nic szczególnego nie stało się, kiedy przestała mi przysyłać urodzinowe pocztówki z dolarem w środku, do mnie zaś dotarło, że jeśli obcy nie unicestwili nas po wysłuchaniu kilku kazań wielebnego Threshera, który czytał im Pismo i usiłował nawrócić, to w ogóle tego nie uczynią.

Niestety, nie zanosiło się też na to, że powiedzą nam, co tu robią. Członkowie komisji przemawiali do nich niemal w każdym języku, włączając w to farsi, migowy język Nawaho i londyński cockney. Grali im rozmaite utwory muzyczne, bębnili, wypisywali powitania, pokazywali prezentacje Power Point, wysyłali SMS-y i pokazywali kamień z Rosetty. Próbowali Ameslanu i pantomimy, choć było oczywiste, że Altairczycy mają dobry słuch. Cokolwiek im powiedzieli, cokolwiek dali, lub nawet uciekali się do modłów, obcy demonstrowali absolutną niechęć i dezaprobatę. Dokładnie jak ciocia Judith.

Gdy włączyłam się w prace komisji, jej członkowie osiągnęli już stan desperacji podobny do nastroju mojej matki, gdy bez rezultatu przemeblowała salon. W nadziei, że przybysze w ogóle jakoś zareagują, zaczęto im pokazywać slajdy z widokami Denver albo Colorado.

— Nic z tego nie będzie — orzekłam. — Moja matka zmieniła zasłony i tapety, ale to w ogóle nie poskutkowało. — Doktor Morthman nie raczył mnie usłyszeć.

Zabraliśmy ich do denverskiego Muzeum Sztuki, zaprowadziliśmy do Narodowego Parku Gór Skalistych, gdzie pokazaliśmy im Ogród Bogów, zademonstrowaliśmy im też rodeo. Stali i zionęli dezaprobatą.

Doktor Morthman nie zamierzał się poddawać.

— Jutro zabierzemy ich do zoo.

— Czy to dobry pomysł? — zapytałam. — Chcę powiedzieć, że nie chciałabym im niczego sugerować. — Doktor Morthman oczywiście nie usłyszał mojej opinii.

Na szczęście Altairczycy nie zwrócili na nic uwagi w zoo, nie poruszył ich widok świątecznej iluminacji w Civic Center, ani balet „Dziadek do orzechów”. I wtedy poszliśmy na deptak centrum handlowego.

* * *

Komisja wtedy skurczyła się już do siedemnastu ludzi (dwaj lingwiści i zwierzęcy psycholog zrezygnowali) wciąż jednak była dostatecznie liczną grupą obserwatorów, żeby narazić Altairczyków na niebezpieczeństwo stratowania w tłumie. Większość członków komisji zrezygnowała z pracy terenowej, zdając się na „alternatywne metody badawcze”, niewymagające bezpośredniej obserwacji, co oznaczało, że nie mogą wytrzymać palącego wzroku obcych na miejscu i podczas powrotu minibusem.

Do centrum handlowego udali się z obcymi tylko doktor Morthman, ekspert od zapachów doktor Wakamura, wielebny Thresher i ja. Nie towarzyszyli nam nawet dziennikarze. Gdy Altairczycy zjawili się po raz pierwszy, TV i CNN zalewały świat relacjami, ale po kilku tygodniach doskonałej bezczynności przybyszów sieci zaczęły pokazywać co bardziej ekscytujące sceny z Obcego, Inwazji porywaczy ciał, i drugiej części Facetów w czerni, a potem kompletnie straciły zainteresowanie i wróciły do Paris Hilton albo wyrzuconych na brzeg wielorybów. Jedynym fotografem, który nam towarzyszył, był wynajęty przez doktora Morthmana do dokumentacji naszych prac nastolatek Leo, który, gdy tylko weszliśmy na teren centrum, zapytał:

— Mielibyście coś przeciwko temu, żebym przed rozpoczęciem filmowania wyskoczył kupić mojej dziewczynie prezent pod choinkę? Powiedzmy sobie wprost, oni tylko stoją i się gapią.

Miał rację. Altairczycy ślizgali się kaczo po kilku poziomach, a potem się zatrzymali mierząc pełnymi bezosobowej dezaprobaty spojrzeniami reklamowe ekrany Sharper Image i Gap, a także gapiów, którzy przystawali popatrzeć na całą szóstkę i szybko odchodzili onieśmieleni niechęcią obcych.

Centrum pełne było par obładowanych zakupami, rodziców popychających wózki bagażowe, dzieci i gromadki czekających na okazję do śpiewu uczennic szkoły średniej w zielonych togach chórzystek. Centra handlowe zapraszały szkolne i kościelne chóry, by o tej porze roku prezentowały swe umiejętności przed stoiskami ze smakołykami. Dziewczęta chichotały i rozmawiały półgłosem, a dzieciaki darły się jak opętane krzycząc: „Nie chcę!”, Judy Garland sławiąc wolność zakupu śpiewała Radość światu z akompaniamentem fletów, a wielebny Thresher wskazywał na odziane w majteczki, i biustonosze skrzydlate manekiny w oknie wystawowym Victorias Secret i grzmiał: „Spójrzcie na to! Sam grzech!”

— Tędy! — powiedział idący przed Altairczykami doktor Morthman wymachując rękoma jak zawiadowca na stacji. — Chcę, żeby zobaczyli Świętego Mikołaja.

Obchodziłam bokiem trójkę nastolatków, którzy na chwilę odcięli mnie od obcych, gdy usłyszałam coś w rodzaju chóralnego westchnienia i na całym poziomie zapadła cisza zakłócana jedynie entuzjazmem Judy Garland i zachęcającą do zakupów muzyczką.

— Co się stało? — zapytał ostro doktor Morthman. Przepchnęłam się obok nastolatków, by zobaczyć, o co chodzi.

Altairczycy wodząc wokół pełnymi dezaprobaty spojrzeniami siedzieli spokojnie na placyku pomiędzy stoiskami. Otaczał ich krąg zafascynowanych klientów, do którego spieszył właśnie człowiek w garniturze wyglądający na jakiegoś kierownika.

— Co się dzieje?

— Niezwykłe — odparł doktor Morthman. — Wiedziałem, że w końcu zareagują, jeżeli oprowadzimy ich po dostatecznej liczbie rozmaitych miejsc. — Odwrócił się do mnie. — Była pani za nimi, panno Yates. Co sprawiło, że usiedli?

— Nie wiem — odpowiedziałam. — Nie widziałam, bo byłam z tyłu. Czy…

— Proszę pójść i poszukać Leo — polecił. — Powinien to sfilmować.

Nie byłam tego aż tak pewna, ale odszukałam naszego fotografa. Wychodził z magazynu Victorias Secret z niewielką, jasnoróżową paczuszką w dłoni.

— Co się stało, Meg? — zapytał.

— Altairczycy usiedli — odpowiedziałam.

— Dlaczego?

— Tego właśnie próbujemy się dowiedzieć. Zakładam, że ich nie filmowałeś?

— Nie, mówiłem ci, że muszę kupić prezent mojej… Jezusie, Morthman mnie zabije! — wetknął różowości w kieszeń dżinsów. — Nie sądziłem…

— No to zabierz się do filmowania — ponagliłam go — a ja zobaczę, czy znajdę kogoś, kto sfilmował to amatorsko. — Wśród tych wszystkich ludzi, którzy zabrali dzieciaki do Świętego Mikołaja musiał być ktoś, kto miał kamerę albo filmował komórką. Zaczęłam się przeciskać przez krąg widzów usiłując trzymać się z daleka od doktora Morthmana, który konferował z kierownikiem centrum, żądając, by ochroniarze otoczyli ten fragment pasażu i zatrzymali wszystkich klientów.

— Wszystkich? — kierownik z trudem przełknął ślinę.

— Tak, to bardzo ważne. Altairczycy najwidoczniej zareagowali na coś, co zobaczyli, albo usłyszeli…

— Albo zwęszyli — wtrącił doktor Wakamura.

— …i dopóki nie dowiemy się, co było przyczyną, nie możemy pozwolić, by ktokolwiek stąd odszedł. Być może wreszcie uda nam się jakoś do nich dotrzeć.

— Ale do Świąt zostały tylko dwa tygodnie — wymamrotał kierownik. — Nie mogę tak po prostu zamknąć…

— Najwyraźniej nie rozumie pan, że być może ważą się tu losy naszej planety — uciął doktor Morthman.

Miałam nadzieję, że się myli; wyglądało na to, iż nikt jakoś nie zdołał tego sfilmować, choć teraz wszyscy powyjmowali komórki i skierowali na Altairczyków ich obiektywy, mimo że ci nadal toczyli wokół spojrzeniami pełnymi dezaprobaty. Powiodłam wzrokiem po kręgu gapiów szukając ojca, czy dziadka, który mógłby mieć…

Chór. Któraś z tych dziewcząt musiała mieć kamerę wideo. Podbiegłam do grupki obleczonych w zielone powłóczyste szaty dziewcząt.

— Przepraszam — zwróciłam się do nich. — Towarzyszę tym Altairczykom i…

Błąd. Dziewczęta natychmiast zasypały mnie pytaniami.

— Dlaczego oni siedzą?

— Dlaczego nic nie mówią?

— Dlaczego są tacy stuknięci?

— Mamy zaśpiewać? Jeszcze nie śpiewałyśmy.

— Powiedzieli, że musimy tu zostać. Jak długo to potrwa? O szóstej mamy śpiewać we Flatirons Mall.

— Czy oni powiążą nam do środka, a potem wyskoczą z naszych brzuchów?

Spróbowałam przekrzyczeć tę ulewę pytań.

— Czy któryś z waszych rodziców przyniósł ze sobą kamerę wideo? — Po chwili bezowocnego czekania stwierdziłam bezradnie: — Muszę porozmawiać z waszym opiekunem.

— Z panem Ledbetterem?

— Jest pani jego dziewczyną?

— Nie — odpowiedziałam, usiłując wyłowić wzrokiem z tłumu kogoś, kto wyglądał na opiekuna tych dzierlatek. — Gdzie go znajdę?

— Tam — odpowiedziała jedna z nich wskazując wysokiego, szczupłego mężczyznę w luźnych spodniach i blezerze. — Chodzi pani z panem Ledbetterem?

— Nie — odparłam, próbując się do niego przecisnąć.

— Dlaczego? Jest naprawdę miły.

— Ma pani chłopaka?

— Nie — odpowiedziałam, gdy wreszcie dotarłam do wskazanego. — Pan Ledbetter? Jestem Meg Yates. Członek komisji badającej Altairczyków…

— Właśnie z panią chciałem pomówić, Meg — stwierdził.

— Obawiam się, że nie mogę panu powiedzieć, jak długo to potrwa — przyznałam. — Dziewczęta powiedziały mi, że macie kolejny występ śpiewacki o szóstej…

— Owszem, a ja dziś wieczorem mam próbę, ale nie o to chciałem zapytać.

— Panie Ledbetter, ona nie ma swojego chłopaka.

Wykorzystałam chwilę zaskoczenia rozmówcy, żeby zapytać:

— Zastanawiałam się, czy ktoś z waszego chóru nie ma przy sobie kamery?

— Pewnie tak. Belindo — zwrócił się do dziewczyny, która powiadomiła go, że nie mam chłopaka. — Sprowadź tu twoją matkę. — Dziewczyna ruszyła w tłum. — Jej matka zaczęła filmować wszystko od chwili, gdy wyszliśmy z kościoła. A jeżeli ona tego nie złapała, sfilmowała to mama Kaneeshy. Albo tatko Chelsea.

— Dzięki Bogu — westchnęłam. — Nasz kamerzysta zagapił się, a musimy się dowiedzieć, co było powodem ich reakcji.

— To znaczy tego, że usiedli? — zapytał. — Nie potrzebujecie do tego filmu. Wiem, co to było. Śpiew.

— Jaki śpiew? — zapytałam. — Gdy wchodziliśmy, chór nie śpiewał, a zresztą tym Altairczykom demonstrowano już muzykę. W ogóle ich nie ruszyła.

— Jaką muzykę? Nuty z Bliskich spotkań?

— Owszem — odpowiedziałam, nieco zbita z tropu. — I Beethovena, Debussy’ego… i Charlesa Ivesa. Całą masę kompozytorów.

— Ale to wszystko była muzyka instrumentalna, prawda? A ja mówię o śpiewie. O jednej ze śpiewanych tu w charakterze jingli kolęd. Widziałem, jak usiedli. Byli całkowicie…

— Panie Ledbetter, chciał się pan widzieć z moją mamą? — wtrąciła Belinda, która ciągnęła za sobą tęgą kobietę trzymającą kamerę wideo.

— Tak — odpowiedział. — Pani Carlson, muszę zobaczyć całe nagranie chóru od chwili, gdy weszliśmy do centrum.

Posłusznie odnalazła ten moment i podała mu kamerę. Przez chwilę przelatywał nagranie na podglądzie.

— O, proszę — powiedział cofając obraz i pokazując mi ekran tak, bym mogła zobaczyć. — Proszę, niech pani sama zobaczy.

Autobus z napisem na boku „Pierwszy Kościół Prezbiteriański”. Dziewczęta wsiadające, wysiadające i wchodzące do centrum. Dziewczęta tłoczące się przed stoiskiem Crate and Barrel. Rozchichotane i rozgadane, choć dźwięk był zbyt cichy, by dało się zrozumieć, o czym ćwierkają.

— Może pani podkręcić głos? — zwrócił się pan Ledbetter do pani Carlson. Nacisnęła jakiś guzik.

Teraz już dobrze słyszeliśmy dziewczęta.

— Panie Ledbetter, czy możemy wejść i kupić precla?

— Panie Ledbetter, nie chcę stać koło Heidi…

— Panie Ledbetter, zostawiłam pomadkę w autobusie…

— Panie Ledbetter…

Nie zobaczę na tym Altairczyków, pomyślałam. Ale zaraz… Za obleczonymi w zielone togi dziewczętami zobaczyłam doktora Morthmana, Leo z jego wideokamerą i obcych. Mignęli mi tylko, niczego nie mogłam dostrzec wyraźnie.

— Obawiam się… — zaczęłam.

— Cyt… — powiedział pan Ledbetter ponownie wciskając guzik głośności. — Proszę posłuchać.

Podniósł głośność do maksimum. Usłyszałam głos wielebnego Threshera:

— Spójrzcie na to! To absolutnie nie do przyjęcia!

— Meg, słyszy pani tego jingla? — zapytał pan Ledbetter.

— Tak jakby — odpowiedziałam. — Co to jest?

— „Radość światu” — odparł trzymając kamerę tak, bym widziała ekran. Pani Carlson musiała się przesunąć, żeby mieć lepszy widok, bo nikt teraz nie zasłaniał Altairczyków podążających za doktorem Morthmanem. Spróbowałam dostrzec, czy nie popielą wzrokiem czegoś konkretnego — gapiów, bożonarodzeniowych dekoracji, manekinów anielic z Victoriaś Secret czy tablic wskazujących miejsca odpoczynku — ale nawet jeżeli tak było, niczego nie zauważyłam.

— Tędy — mówił doktor Morthman na taśmie. — Chcę, żeby zobaczyli Świętego Mikołaja..

— O, teraz — oznajmił pan Ledbetter. — Proszę uważać.

— Pasterze, stróże swoich trzód… — zapiał cieniutko chórek.

Usłyszałam grzmiący głos wielebnego Threshera: — „Bluźnierstwo!” — i pytanie jednej z dziewczyn: — Panie Ledbetter, po występie możemy pójść do McDonaldsa? — a potem zobaczyłam, że wszyscy Altairczycy nagle jednym omdlewających ruchem usiedli na ziemi, niczym obleczona w krynolinę Scarlet O’Hara. — Słyszała pani, co śpiewali? — zapytał pan Ledbetter.

— Nie…

— Usiądźcie wszyscy wraz… O, proszę — powiedział cofając nagranie. — Niech pani posłucha. — Odtworzył nagranie. Zobaczyłam, jak ignorujący wszystkie inne dźwięki Altairczycy skupili się na śpiewie. — Pasterze, stróże swoich trzód — kwilił chórek — usiądźcie wszyscy wraz…

Miał rację. Altairczycy usiedli, gdy przebrzmiało słowo: „usiądźcie”. Spojrzałam na niego.

— Widzi pani? — powiedział rozpromieniony. — Kolęda każe siadać i oni siadają. Zauważyłem to, bo podśpiewywałem sobie tę samą kolędę. Mam taki nawyk. Dziewczęta wciąż się ze mnie śmieją.

Ale czemu Altairczycy mieliby reagować na słowa kolędy, choć nie ruszało ich nic, co mówiliśmy do nich podczas minionych dziewięciu miesięcy?

— Mogę pożyczyć to nagranie? — zapytałam. — Muszę je pokazać pozostałym członkom komisji.

— Nie ma sprawy — odpowiedział i zwrócił się do pani Carlson.

— No nie wiem — odparła niechętnie. — Mam nagranie każdej solówki Belindy.

— Panna Yates zrobi kopię i odda pani oryginał — zapewnił ją pan Ledbetter. — Prawda, Meg?

— Oczywiście — odpowiedziałam.

— Świetnie — stwierdził mój rozmówca. — Prześle pani taśmę do mnie, a ja już przekażę ją Belindzie. Może tak być? — zapytał panią Carlson.

Kiwnęła głową, wyjęła kasetę i wręczyła mi ją.

— Dziękuję — powiedziałam i pospieszyłam do doktora Morthmana, który wciąż się spierał z kierownikiem centrum.

— Nie może pan zamknąć całego centrum — mówił kierownik. — Mamy teraz największe zyski w całym roku i…

— Doktorze Morthman — wtrąciłam się. — Mam tu taśmę z siadającymi Altairczykami. Nagrała ją…

— Nie teraz — odparł niecierpliwie. — Proszę powiedzieć Leo, żeby sfilmował wszystko, co obcy mogli zobaczyć.

— Ależ on filmuje właśnie obcych — stwierdziłam. — Co będzie, jak zaczną robić coś jeszcze? — Morthman oczywiście nie słuchał.

— Proszę mu powiedzieć, żeby sfilmował wszystko, na co oni mogli zareagować: stoiska, kupujących, bożonarodzeniowe dekoracje, wszystko… I proszę zadzwonić na policję, niech otoczą kordonem parking. Nikomu nie wolno stąd wyjechać.

— K-kordon? — stęknął kierownik. — Nie może pan tu zatrzymać tych ludzi!

— Wszyscy mają stąd przejść do jakiegoś miejsca, gdzie będzie można każdego przesłuchać — zażądał Morthman.

— Przesłuchać? — wyjąkał bliski zawału kierownik.

— Nie inaczej. Ktoś mógł zobaczyć, co skłoniło ich do reakcji.

— Ktoś zobaczył — oznajmiłam. — Właśnie rozmawiałam…

Nie słuchał.

— Będą nam potrzebne nazwiska, adresy, kontakty i zeznania każdej z tych osób — mówił do kierownika. — Trzeba też sprawdzić, czy ktoś nie choruje na jakąś zaraźliwą chorobę. Altairczycy mogli usiąść, bo poczuli się niedobrze.

— Doktorze Morthman, oni nie zachorowali — powiedziałam. — Oni…

— Nie teraz — warknął. — Przekazała pani Leo moje polecenie?

Poddałam się.

— Zaraz to zrobię — odpowiedziałam i podeszłam do filmującego Altairczyków Leo, żeby mu przekazać polecenie doktora Morthmana.

— A jak oni zaczną coś robić? — zapytał patrząc na siedzących i mierzących wszystko pełnymi dezaprobaty spojrzeniami obcych. — On chyba ma rację — westchnął. — Nie wygląda na to, żeby mieli się ruszyć przez kolejne dziewięć miesięcy. — Obracając kamerę zaczął filmować wystawowe okno Victorias Secret. — Jak długo mamy tu siedzieć?

Powiedziałam mu o decyzji doktora Morthmana.

— Rany boskie! On zamierza przesłuchać tych wszystkich ludzi? — zapytał podchodząc do okna wystawowego WilliamsSonoma. — Ja muszę wieczorem gdzieś wyskoczyć.

Wszyscy ci ludzie muszą wieczorem gdzieś wyskoczyć, pomyślałam, patrząc na tłum, matki z niemowlakami na wózkach, dzieciaki, pary starszych ludzi, nastolatków. I pięćdziesiąt chórzystek ze szkoły średniej, które za godzinę mają występ w innym miejscu. Nie było winą kierownika, że doktor Morthman nigdy nikogo nie słuchał.

— Trzeba znaleźć pomieszczenie dostatecznie duże, żeby wszystkich w nim zamknąć — perorował Morthman. — I jakieś pokoje przyległe, w których będzie się ich przesłuchiwać.

— To jest centrum handlowe, a nie Guantanamo! — odparł wściekle kierownik.

Ostrożnie wycofałam się z miejsca sporu i przecisnęłam przez tłum do stojącego w otoczeniu chóru pana Ledbettera.

— Ale panie Ledbetter — mówiła jedna z dziewcząt — zaraz wrócimy, a stoisko z preclami jest tuż obok.

— Panie Ledbetter, czy mogę z panem pomówić? — zapytałam.

— Jasne. Cisza! — skarcił dziewczęta.

— Ale panie Ledbetter…

Zignorował nalegania.

— Jakie jest zdanie komisji w kwestii teorii kolędowej? — zapytał mnie.

— Nie miałam okazji jej zaprezentować. Proszę posłuchać, za pięć minut całe centrum zostanie zamknięte.

— Ale…

— Wiem. Ma pan jeszcze jeden występ. Jak chcecie stąd wyjść, to lepiej zróbcie to natychmiast. Poszłabym tędy — stwierdziłam wskazując wschodnie wyjście.

— Dziękuję — powiedział szybko. — Ale czy pani nie będzie miała kłopotów?

— Jak będę potrzebowała zeznań dziewcząt, zadzwonię — stwierdziłam — Niech mi pan da swój numer.

— Belindo, daj mi coś do pisania i jakąś kartkę — zwrócił się do pannicy. Podała mu pióro i zaczęła grzebać w plecaku.

— Nieważne — powiedział. — Nie mamy czasu. Wziął mnie za rękę i wypisał numer na mojej dłoni.

— Mówił pan, że nie wolno pisać na swoim ciele — wytknęła mu Belinda.

— Nie piszę na swoim — odpowiedział. — Meg, było mi naprawdę miło…

— Proszę już iść — powiedziałam patrząc z niepokojem na doktora Morthmana. Wyglądało na to, że jeżeli nie wymkną się w ciągu najbliższych trzydziestu sekund, w ogóle im się to nie uda, a w tak krótkim czasie nie było mowy, żeby zdołał zapanować nad pięćdziesięcioma nastolatkami. Nie zdołałby ich nawet przekrzyczeć.

— Panienki… — powiedział i podniósł obie ręce, jakby zabierał się do dyrygowania. — Ustawcie się. — Ku mojemu zaskoczeniu natychmiast go usłuchały. Cicho i sprawnie sformowały kolumnę dwójkową i szybko wyszły przez wschodnie wyjście bez żadnych tam chichotów i kwękań w stylu: „Panie Ledbetter…”. Moja opinia o jego zdolnościach pedagogicznych nagle skoczyła w górę.

Przepchnęłam się przez tłum do miejsca, gdzie doktor Morthman i kierownik centrum nadal toczyli zajadły spór. Leo przeniósł się w głąb pasażu, żeby sfilmować witrynę Verizon Wireless i odejść od wschodnich drzwi. Dobra nasza. Podeszłam do doktora Morthmana z prawej, tak żeby odwracając się ku mnie nie zobaczył wschodniego wyjścia.

— Ale co z toaletami?! — lamentował kierownik. — W naszym centrum nie ma dość klopików dla tych wszystkich ludzi!

Dziewczyny bezgłośnie znikały za drzwiami. Odprowadzałam je wzrokiem. Na końcu wyszedł pan Ledbetter.

— Mamy toalety przenośne. Panno Yates, proszę się zająć sprowadzeniem kilkunastu toy-toyów — polecił zwracając się do mnie doktor Morthman. Zrozumiałam natychmiast, że nie miał pojęcia o tym, iż przed chwilą się oddaliłam. — I proszę mnie połączyć z Radą Bezpieczeństwa Narodowego.

— Rany boskie! — jęknął kierownik. — Wie pan, jak to wpłynie na sprzedaż, jeżeli media dowiedzą się o… — Umilkł i spojrzał na tłum klientów, którzy zgromadzili się wokół Altairczyków.

Wszyscy razem westchnęli głośno i umilkli. Ktoś przed chwilą musiał wyłączyć świąteczne jingle, bo w pasażu panowała absolutna cisza.

— Co, u li… Proszę mnie przepuścić! — powiedział doktor Morthman przerywając ogólne milczenie. Przepchnął się przez krąg kupujących, żeby zobaczyć, co się stało.

Przecisnęłam się tuż za nim. Altairczycy powoli wstawali. Ich ruchy przywodziły na myśl napiętą strunę.

— Bogu dzięki — westchnął kierownik z miną skazańca, któremu właśnie przyniesiono ułaskawienie. — Teraz, gdy jest po wszystkim, mogę chyba otworzyć pasaż?

Doktor Morthman potrząsnął przecząco głową.

— To może być wstęp do innej czynności, albo reakcja na kolejny bodziec. Leo, chcę mieć na taśmie wszystko, co się wydarzyło, zanim oni wstali.

— Nie filmowałem tego — stwierdził Leo.

— Nie filmowałeś???

— Powiedział pan, żebym łapał wszystko, co jest w tym pasażu — odparł Leo. Doktor Morthman go nie usłyszał. Patrzył na Altairczyków, którzy powoli się odwracali i kaczym ślizgiem ruszali w stronę wschodniego wyjścia.

— Za nimi — polecił Leo. — Nie strać ich z oczu i tym razem wszystko nakręć. — Odwrócił się do mnie. — Proszę tu zostać i sprawdzić, czy jest coś na kamerach ochrony. I niech pani zbierze nazwiska i adresy tych wszystkich ludzi, na wypadek, gdybyśmy musieli ich przesłuchać..

— Zanim pan odejdzie, powinien się pan dowiedzieć…

— Nie teraz. Altairczycy się oddalają i nie sposób przewidzieć, dokąd pójdą — powiedział i pognał za przybyszami. — Proszę jeszcze zobaczyć, czy ktoś przypadkiem nie złapał tego jakąś kamerą.

* * *

Jak się okazało, Altairczycy oddalili się jedynie do minibusu, którym ich przywieźliśmy do centrum handlowego, gdzie tocząc dookoła gniewnymi spojrzeniami zaczekali aż ich odwieziemy na uniwersytet. Gdy wróciłam, byli w głównym laboratorium z doktorem Wakamurą. Spędziłam w centrum cztery godziny spisując nazwiska i adresy ludzi, którzy obrzucali mnie zdaniami: — Spędziłam w tym centrum sześć godzin z dwojgiem małych dzieci. Sześć godzin! — albo: — Zechce pani przyjąć do wiadomości, że straciłam przez was bożonarodzeniowy koncert mojego wnusia! — Rada byłam, że pomogłam panu Ledbetterowi wyprowadzić chyłkiem jego uczennice. Gdyby nie ja, nie zdążyłyby do tego drugiego pasażu.

* * *

Kiedy skończyłam spisywać nazwiska i wysłuchałam pretensje i żale, przeszłam do biura kierownika, żeby poprosić o udostępnienie nagrań ochrony. Spodziewałam się kolejnych narzekań, on jednak był tak uradowany możliwością otwarcia centrum, że natychmiast mi je wydał. — Czy te taśmy mają dźwięk? — zapytałam, a gdy zaprzeczył, stwierdziłam: — No tak, i nie powinnam się spodziewać, że ma pan również nagrania tych jingli, jakie puszczacie w czasie godzin sprzedaży?

Byłam prawie pewna, że nie miał — reklamówki zwykle lecą na żywo z radia — ale ku mojemu zaskoczeniu powiedział, że owszem i podał mi CD. Wetknęłam go wraz z taśmami do torebki, wróciłam na uniwersytet i poszłam do głównej pracowni, żeby znaleźć doktora Morthmana. Zamiast niego natknęłam się na doktora Wakamurę, który spryskiwał Altairczyków sprayem o zapachach rozmaitych paczek z żywnością — były wśród nich popcorn, sushi, kanapki i inne — żeby zobaczyć, czy któraś z woni sprawi, że obcy usiądą.

— Jestem pewien — oznajmił mi — że oni zareagowali na jeden z unoszących się w centrum zapachów.

— Właściwie to myślę, że oni…

— To tylko kwestia znalezienia tego jednego — mówił dalej, serwując obcym zapach pizzy. Obcy patrzyli nań wrogo i z dezaprobatą w oczach.

— Gdzie jest doktor Morthman?

— W sąsiedniej pracowni — powiedział pryskając w obcych sprayem o zapachu faworków. — Ma spotkanie z pozostałymi członkami komisji.

Skrzywiłam się i przeszłam do wskazanego miejsca.

— Musimy się przyjrzeć pokryciu podłóg w pasażu — mówił akurat doktor Short. — Altairczycy mogli zareagować na różnicę pomiędzy kamieniem i drewnem.

— I powinniśmy zbadać próbki powietrza — stwierdził doktor Jarvis. — Mogło ich ruszyć coś trującego w naszej atmosferze.

— Coś trującego? — zagrzmiał wielebny Thresher. — Chciał pan powiedzieć, coś bluźnierczego! Anioły w sprośnej bieliźnie! Altairczycy nie zechcieli poniżać się wchodząc do tego przybytku nieczystości i usiedli na znak protestu! Nawet obcy poznają grzech, gdy go widzą!

— Nie zgodzę się z panem, doktorze Jarvis — odezwał się doktor Short nie zwracając w ogóle uwagi na zacietrzewienie wielebnego. — Dlaczego niby powietrze w centrum handlowym miałoby się różnić jakościowo od powietrza w muzeum, lub w sali ćwiczeń sportowych? Szukamy różnic. Co z dźwiękami? Czy one mogą być jakimś czynnikiem?

— Tak — odezwałam się. — Altairczycy…

— Panno Yates, czy przyniosła pani taśmy? — przerwał mi doktor Morthman. — Proszę je przewinąć do momentu poprzedzającego chwilę, w której Altairczycy usiedli na ziemi. Chcę zobaczyć, na co patrzyli.

— Nie chodzi o to, na co patrzyli — powiedziałam. — Oni…

— I niech pani zadzwoni do tego centrum i zdobędzie próbki pokrycia podłóg. Co pan mówił, doktorze Short?

* * *

Zostawiłam nagrania ochrony i listę kupujących na biurku doktora Morthmana, zeszłam do laboratorium dźwięku, znalazłam odtwarzacz CD i przesłuchałam piosenki Nadchodzi Święty Mikołaj, Białe święta, Radość światu… No tak. „Pasterze stróże swoich trzód usiądźcie wszyscy wraz, bo Anioł Pański sprawi cud i stanie pośród was…”. Czyżby Altairczycy uznali, że piosenka traktuje o zjawieniu się ich gwiazdolotu? A może zareagowali na coś zupełnie innego, a koincydencja czasowa była przypadkiem?

Był tylko jeden sposób, żeby się dowiedzieć. Przeszłam do pracowni głównej, gdzie doktor Wakamura podsuwał Altairczykom pod nosy zapalone świece.

— Wielkie nieba, co to jest? — zapytałam zatykając nos.

— Dziki cynamon — odpowiedział.

— To okropne.

— Powinnaś powąchać fiołki sandałowe — odparł. — Były tuż obok w Candle in the Wind, gdy oni usiedli. Może Altairczycy zareagowali na zapach ze sklepu?

— I co, zareagowali?

— Nie, nawet na zapach świerkowego arbuza, który pachnie naprawdę obco. Czy doktor Morthman znalazł jakieś wskazówki w nagraniach ochrony?

— Jeszcze ich nawet nie przejrzał — odpowiedziałam. — Gdy tu skończysz, chętnie odprowadzę Altairczyków do ich statku.

— Zrobisz to? — zapytał z nadzieją w głosie. — Bardzo by mi to odpowiadało. Patrzą dokładnie tak, jak moja teściowa. Możesz ich zabrać już teraz?

— Owszem — odpowiedziałam i podeszłam do Altairczyków, wzywając ich skinieniem, by podążyli za mną. Miałam nadzieję, że nie odejdą do swego statku, ponieważ była już prawie dziewiąta. Nie zrobili tego. Poszli za mną korytarzem do laboratorium dźwięku.

— Chciałabym tylko coś sprawdzić — powiedziałam i puściłam im: Pasterze stróże swoich trzód.

Chór śpiewał, a ja patrzyłam na niewzruszone oblicza obcych. Pan Ledbetter się myli, pomyślałam. Musieli zareagować na coś innego. Oni nawet nie słuchali.

„Usiądźcie wszyscy w krąg…”

Usiedli. Pomyślałam, że powinnam zadzwonić do pana Ledbettera. Wyłączyłam odtwarzacz i wybrałam numer, jaki zapisał na mojej dłoni. — Hej, tu Calvin Ledbetter — odezwał się głos w słuchawce. — Przepraszam, ale nie mogę teraz odebrać telefonu. — Zbyt późno przypomniałam sobie, że mówił coś o próbie. — Jeżeli dzwonisz w sprawie próby, to odbywają się w następującym porządku: czwartek, Chór Kobiecy w Mile High, dwudziesta zero zero; piątek, metodyści w Monview, chór w prezbiterium, jedenasta rano, Pierwszy Prezbiteriański z Orkiestrą Symfoniczną Denver druga po południu… — jasne było, że nie zastałam go w domu. I że jest za bardzo zajęty, by przejmować się Altairczykami.

Odłożyłam słuchawkę i spojrzałam na obcych. Nadal siedzieli, a do mnie dotarło, że odtwarzanie im tej kolędy było kiepskim pomysłem, bo nie miałam pojęcia, co mogło ich podnieść. Nie był to żaden z jingli, bo go wyłączono, a jeżeli bodźcem było coś w pasażu, to mogłam się szykować do spędzenia tu całej nocy. Po kilku minutach jednak wstali tymi swoimi śmiesznymi ruchami marionetek i zmierzyli mnie pełnymi dezaprobaty i oburzenia spojrzeniami. — Pasterze stróże swoich trzód usiądźcie wszyscy wraz… — powiedziałam im.

Nadal stali.

— … usiądźcie — powtórzyłam z naciskiem. — Usiądźcie. Siad!

Żadnej reakcji.

Ponownie zagrałam im kolędę. Usiedli w odpowiednim momencie. Wciąż nie miałam dowodu na to, że robili to, co kazały słowa kolędy. Mogli reagować na śpiew. Gdy weszli do pasażu, panował w nim hałas. Kolęda „Pasterze stróże swoich trzód” mogła być pierwszą, którą usłyszeli czysto i wyraźnie, usiedli więc, gdy usłyszeli śpiew. Odczekałam, aż wstaną i dwukrotnie odtworzyłam im nagrania poprzednie. Nie ruszyły ich Białe święta Binga Crosby’ego, ani Radość światu Julie Andrews. Nie zareagowali też na przerwy między piosenkami. Nic w ogóle nie wskazywało na to, że zdają sobie sprawę z tego, iż ktoś śpiewa.

— Pasterze stróże swoich trzóóóód — zaczął chórek. Spróbowałam stanąć bez ruchu i zachować obojętny wyraz twarzy, na wypadek, gdyby reagowali na jakieś niewerbalne sygnały, które im przedtem przekazywałam —…usiąąądźcie…

Usiedli dokładnie w tym samym miejscu kolędy, chodziło więc z pewnością o te konkretne słowa. Albo o śpiewające je głosy. Albo o kombinację nut. Albo o rytm. Albo o częstotliwości dźwięków…

Doszłam do wniosku, że cokolwiek to było, dziś w nocy tego nie odkryję. Dochodziła dziesiąta. Musiałam odprowadzić ich na statek. Odczekałam, aż wstaną i pod ogniem ich gniewnych spojrzeń zaprowadziłam do gwiazdolotu, a potem wróciłam do swojego pokoju.

Automatyczna sekretarka powitała mnie mrugającym światełkiem. Była to prawdopodobnie wiadomość od doktora Morthmana, który chciał, żebym poszła do pasażu i zdobyła próbki powietrza. Wcisnęłam klawisz odtwarzania. — Hej, mówi Ledbetter — usłyszałam dyrygenta chóru — Pamięta mnie pani, Spotkaliśmy się w pasażu. Muszę z panią o czymś pomówić. — Podał mi numer swojej komórki i powtórzył numer telefonu domowego —…na wypadek, gdyby wiadomość kiepsko się zapisała. O jedenastej powinienem być w domu. Do tego czasu proszę, żeby pani NIE POZWOLIŁA obcym na słuchanie żadnych kolęd bożonarodzeniowych.

* * *

Żaden z numerów nie odpowiadał. Pomyślałam, że wyłącza komórkę na czas próby. Spojrzałam na zegarek. Prawie kwadrans po dziesiątej. Chwyciłam informator, znalazłam adres kościoła metodystów i ruszyłam do Montview, zbaczając po drodze, żeby sprawdzić, czy statek kosmitów stoi na miejscu i czy nie zaczął wysuwać z luków dział, albo czy złowieszczo nie błyska światłami. Nic z tych rzeczy. Stał jak dawniej, zagadkowy niczym Sfinks, co mnie uspokoiło. Nie za bardzo, ale zawsze…

Dotarcie do kościoła zajęło mi dwadzieścia minut. Miałam nadzieję, że próba jeszcze trwa i złapię Ledbettera zanim wyjdzie. Na parkingu było wiele wozów, a z mozaikowych okien nawy padało światło, ale główne drzwi były zamknięte.

Podeszłam do bocznych. Nie były zamknięte i usłyszałam śpiew, dobiegający gdzieś z wnętrza świątyni. Podążając za dźwiękami, ruszyłam w głąb mrocznego przedsionka.

Pieśń urwała się nagle w połowie słowa. Odczekałam minutę nasłuchując, a gdy nie rozbrzmiała ponownie, zaczęłam otwierać kolejne drzwi. Pierwsze trzy były zamknięte, ale czwarte otworzyły się na prezbiterium. Zobaczyłam zwrócony do mnie frontem chór kobiecy i plecy stojącego przed nim Ledbettera.

— Strona dziesięć, góra — powiedział.

Dzięki, Bogu, jeszcze tu jest, pomyślałam cofając się dyskretnie.

— Od: „O usłysz anielskie pienia” — powiedział, skinął organiście i podniósł batutę.

— Zaraz, a w którym momencie nabieramy tchu? — zapytała jedna z kobiet. — Po „głosy”?

— Nie, po „boskie” — odpowiedział, zaglądając w partyturę. — A potem na dole strony trzynastej.

— Możecie nam zagrać melodię altu? — zapytała inna kobieta. — Od „padnijcie na kolana”?

Szykowała się dłuższa dysputa, a ja nie mogłam czekać. Ruszyłam ku nim przejściem. Wszystkie panie podniosły wzrok znad nut i popatrzyły na mnie z dezaprobatą. Pan Ledbetter odwrócił się i jego twarz rozjaśnił uśmiech. Potem ponownie spojrzał na kobiety, rzucił im: — Zaraz wracam — i podbiegł do mnie. — Hej, Meg — przywitał się. — Co się…

— Przepraszam, że przeszkadzam, ale dostałam pańską wiadomość i…

— Nie przeszkadza pani, już prawie skończyliśmy.

— Co pan miał na myśli mówiąc, żebym nie odtwarzała obcym żadnych kolęd? Odebrałam pańską wiadomość dopiero po tym, jak zagrałam im kilka melodii z pasażu.

— I co się stało?

— Nic, ale zostawił mi pan wiadomość…

— Jakie to były piosenki?

— Radość światu i…

— Wszystkie cztery zwrotki?

— Nie, tylko dwie. Tylko te były na płycie. Pierwszą i tę o „cudach jego miłości”.

— Znaczy pierwszą i czwartą — odparł. Przecz chwilę patrzył gdzieś w bok i poruszał ustami, jakby odtwarzał w pamięci słowa piosenki. — Powinno być w porządku…

— Co pan chce przez to powiedzieć? Czemu zostawił mi pan tę wiadomość?

— Bo jeżeli Altairczycy zareagowali dokładnie na słowa Pasterze stróże swoich trzód to kolędy są groźne.

— Groźne?

— Nie inaczej. Proszę sobie przypomnieć tę o Trzech Królach. Nie odtwarzała im jej pani?

— Nie, tylko Radość światu i Białe święta.

— Panie Ledbetter — zawołała jedna z kobiet stojących wśród innych. — Długo to potrwa?

— Zaraz będę. — Odwrócił się do mnie. — Ile z „Pasterzy” im pani odtworzyła?

— Tylko to do „usiądźcie wszyscy wraz”.

— Nie dalej?

— Nie. A o co…

— Panie Ledbetter — powtórzyła ta sama kobieta nieco bardziej nagląco. — Niektórym z nas się spieszy…

— Zaraz wracam — zawołał ku niej, a potem zwrócił się do mnie: — Proszę dać mi pięć minut. — I pobiegł w głąb nawy.

Usiadłam w ławce z tyłu, wzięłam śpiewnik hymnów i spróbowałam odszukać Trzech Królów. Łatwiej było powiedzieć, niż zrobić. Hymny ponumerowano, ale nie ułożono ich w jakiejś szczególnej kolejności. Zajrzałam na koniec, szukając w spisie treści.

— Ale jeszcze nie doszliśmy do Przyjdź Zbawco z Nieba — odezwała się młoda, ładna dziewczyna o czerwonych włosach.

— Przerobimy to w sobotę — odparł pan Ledbetter.

Spis treści nie powiedział mi, gdzie znaleźć Trzech Króli. Były w nim szeregi cyfr: — 5.6.6.5 — albo — 8.8.7 D. — a pod nimi kolumny dziwnych słów — Laban, Hursley, Olives Brow, Arizona — coś jakby szyfr. Czyżby Altairczycy reagowali na jakiś wpisany w kolędy kod, jak w Kodzie Leonarda da Vinci? Miałam nadzieję, że tak nie jest.

— Kiedy mamy tam się stawić? — pytały kobiety.

— O siódmej — odpowiedział pan Ledbetter.

— Ale nie będziemy miały dość czasu, żeby przećwiczyć Przyjdź Zbawco pogan, prawda?

— A co z Przybywa Święty Mikołaj? — zapytała czerwonowłosa. — Nie mamy drugiej partii solowej.

Zostawiłam spis treści i zaczęłam przeglądać hymny. Jeżeli nie mogłam zrozumieć układu jednego śpiewnika, jak mogłam mieć nadzieję na nawiązanie komunikacji z obcymi? O ile w ogóle z ich strony była to próba komunikacji. Mogli sobie po prostu usiąść i posłuchać muzyczki, jak wy przystajecie, żeby przyjrzeć się jakiemuś kwiatkowi. A może po prostu rozbolały ich nogi?

— Jakie buty mamy włożyć? — pytały panie z chóru.

— Wygodne — odpowiedział pan Ledbetter. — Długo będziecie stały.

Nadal przeglądałam hymny. „Cóż to za dziecię”. Musiałam być na dobrym tropie. „Przynieście pochodnie, Jeanette, Izabelo…”. To musiało być gdzieś tutaj. „W Noc Wigilijną słychać śpiew…”

W końcu panie zaczęły się zbierać do wyjścia i wychodzić.

— Widzimy się w sobotę — powiedział i odprowadził je do drzwi. Została tylko czerwonowłosa, która chwyciła go w drzwiach za guzik koszuli i zapytała: — Czy nie mógłby pan zostać ze mną jeszcze chwilkę? Przećwiczylibyśmy drugi sopran… To tylko kilka minut…

— Dziś nie mogę — odpowiedział. Odwrócił się i spojrzał na mnie. Dokładnie wiedziała, co znaczy ten błysk w jego oku.

— Proszę mi przypomnieć, przećwiczymy to w sobotę — powiedział i zamknął za nią drzwi. Potem usiadł obok mnie. — Przepraszam, w sobotę mamy ważny występ. Z teraz wróćmy do obcych. O czym rozmawialiśmy?

— O Trzech Królach. Mówił pan, że to niebezpieczna pieśń.

— No tak… — wziął ode mnie śpiewnik, przekartkował sprawnie i znalazł właściwą stronę. — Czwarta zwrotka: „…cierpiący, płaczący, krwawiący, umierający” — nie chcecie chyba, żeby Altairczycy zamknęli się w zimnym, kamiennym grobie.

— Nie — rzuciłam pospiesznie. — Mówił pan, że Radość światu też jest niebezpieczna. Co w niej jest takiego?

— Smutek, grzechy, ciernie porastają ziemię.

— Myśli pan, że oni wykonują wszystkie polecenia zawarte w hymnach? Że traktują to jak rozkazy do wykonania?

— Nie wiem, ale jeżeli tak jest, to w kolędach jest wiele rzeczy, których nie chcielibyście oglądać w ich wykonaniu: bieganie wokół po szczytach dachów, przynoszenie pochodni, zabijanie dzieci…

— Zabijanie dzieci? — żachnęłam się. — W której kolędzie?

— W Kolędzie z Coventry — odpowiedział przewracając kartki do odpowiedniej strony. — Ta zwrotka o Herodzie. Widzi pani? „…rozkazał tego dnia… wszystkie dzieci pod miecz…”

— O Boże! Ta kolęda była jedną z tych w pasażu! Miałam ją na płycie! — jęknęłam. — Cieszę się, że przyszłam się z panem zobaczyć!

— Ja też — odpowiedział i uśmiechnął się do mnie.

— Pytał mnie pan, ile z „Pasterzy” im odtworzyłam — powiedziałam. — Tam też jest coś o zabijaniu dzieci?

— Nie, ale w drugiej zwrotce jest „strach i wielkie przerażenie ogarnęły ich strapione umysły”.

— Oczywiście nie chcę, żeby Altairczycy to zrobili — stwierdziłam — ale teraz nie wiem, co z tym fantem zrobić. Usiłujemy nawiązać z nimi jakąś nić porozumienia, a ta pieśń była pierwszą rzeczą, na jaką zareagowali. Jeżeli nie będę mogła grać im kolęd…

— Tego nie powiedziałem. Proszę się tylko upewnić, że te, które im pani odtwarza, nie wprowadzą zamętu do ich głów. Mówiła pani, że ma płytę z kolędami i piosenkami odtwarzanymi w całym pasażu?

— Tak, te właśnie im puszczałam.

— Panie Ledbetter… — usłyszeliśmy nieśmiały głos i w drzwiach pojawił się jakiś starszawy, łysiejący mężczyzna w koloratce. — Jak długo jeszcze chce pan tu zostać? Muszę zamykać.

— Och, przepraszam, ojcze McIntyre — odparł pan Ledbetter wstając. Pobiegł do podstawki na nuty, zebrał je szybko i wrócił do mnie.

— Będzie pan na męce, prawda? — zwrócił się do wielebnego.

Na męce? Musiałam chyba źle usłyszeć.

— Nie jestem pewien. Dawno już nie miałem do czynienia z handlem.

O jakim handlu oni mówią?

— Szczególnie chór w Alleluja. Od lat tego nie śpiewałem.

A, mówili o Handlu, nie o handlu.

— Gdyby ojciec zechciał z nami spróbować, mam jutro rano o jedenastej próbę w Pierwszym Prezbiteriańskim.

— Może tam zajrzę.

— Wspaniale — powiedział pan Ledbetter. — Dobrej nocy życzę. — Wyprowadził mnie z nawy. — Gdzie pani zaparkowała?

— Od frontu.

— Świetnie. Ja też. — Otworzył boczne drzwi. — Może pojedzie pani za mną do mojego mieszkania.

Oczami wyobraźni ujrzałam cioteczkę Judith patrzącą na mnie wzrokiem, jaki wcześniej rezerwowała na kazanie o babilońskich wszetecznicach. Przyzwoita młoda panna nigdy sama nie odwiedza męskiego mieszkania.

— Mówiła pani, że przyniosła ze sobą muzykę z tego centrum handlowego, prawda? — zapytał.

Oto, co się dzieje, gdy wyciągasz przedwczesne wnioski, pomyślałam idąc za nim do jego mieszkania i zastanawiając się, czy zaglądał tam z rudowłosą drugą sopranistką.

— Myślałem o tym wszystkim jadąc tutaj — stwierdził, gdy wchodziliśmy do budynku, gdzie mieszkał. — Przede wszystkim musimy dojść do tego, na który element, lub elementy „… usiądźcie wszyscy wraz” zareagowali obcy: nuty — mówiła pani, że przedtem też słuchali muzyki, ale może chodzić o szczególny zestaw nut — czy słowa.

Powiedziałam mu o recytowaniu słów.

— Doskonale, przekonajmy się więc, czy chodzi o akompaniament — powiedział otwierając drzwi. — Albo o tempo. Albo o tonację.

— Jaką tonację? — zapytałam siadając i patrząc na klucze w jego dłoni.

— No, nie widziała pani Jumpin’ Jack Flash?

— Nie.

— Świetny film z Whoopi Goldberg. Kluczem do szyfru jest tonacja. Dosłownie. B-mol. Pasterze stróże swoich trzód jest w tonacji C, ale Radość światu w D. Może dlatego na to nie zareagowali? A może reagują na sumę pewnych instrumentów? Co to było za dzieło Beethovena, którego słuchali?

— Dziewiąta symfonia.

Zmarszczył brwi.

— Mało prawdopodobne, ale mogło chodzić o gitarę, zespół instrumentów lub coś w akompaniamencie do Pasterzy. Zobaczymy. Proszę wejść — powiedział otwierając drzwi. Zaraz potem dał nura do sypialni. — W lodówce jest woda gazowana! — zawołał stamtąd. — Niech się pani poczęstuje i usiądzie.

Łatwiej powiedzieć, niż zrobić. Kanapa, krzesło i stolik do kawy — wszystko było zawalone kompaktami, muzycznymi nutami i ubraniami.

— Przepraszam — powiedział wyłaniając się z sypialni z laptopem w rękach. Umieścił go na stosie książek i robiąc mi miejsce zepchnął z krzesła stos ubrań przeznaczonych do prania. — Grudzień to ciężki miesiąc. W tym roku, oprócz zwykłych tysięcy koncertów w salach i kościołach, oraz dyrygowania wykonaniem kantat, mam jeszcze na karku mękę.

Jednak się nie przesłyszałam.

— Mękę? — zapytałam.

— MEKA. Międzykościelny Ekumeniczny Koncert Akademicki. MĘKA. Albo, jak mówią moje siódmoklasistki — męka i cierpienie. Ogromny koncert… właściwie to nie koncert, bo śpiewają wszyscy, nawet słuchacze. Biorą w nim udział wszystkie kościelne chóry i grupy wokalne. — Przeniósł stos płyt z kanapki na podłogę i usiadł naprzeciwko mnie. — W Denver odbywa się każdego roku. W Centrum Ekumenicznym. Czy brała pani kiedykolwiek udział w Śpiewie? — zapytał, a gdy potrząsnęłam głową dodał: — Robi wrażenie. W zeszłym roku było co najmniej trzy tysiące ludzi i czterdzieści cztery chóry.

— A pan dyryguje?

— Taaaa… W zasadzie to łatwiejsze, niż prowadzenie chórów kościelnych. Albo tego chórku szkolnego. I nawet zabawne. Wie pani, przywykłem już do prowadzenia Mesjasza w wykonaniu całego miasta… Gromada ludzi, usiłujących razem zaśpiewać Händla, i nagle grupa unitarian żąda, żeby włączyć jakieś pogańskie pienia z letniego przesilenia, które nie bardzo pasują do reszty. Teraz jeszcze mamy pieśni z Hanuki i Sam zrób sobie małe święta, Siedem Nocy Kwanzaa, kolędy wigilijne i fragment z Mesjasza. Którego, nawiasem mówiąc, też nie możemy puszczać obcym.

— Też jest o zabijaniu dzieci?

— O rozbijaniu głów. „Obijesz ich żelaznym prętem” i „rozwalisz na kawałki”. Są tam także rany, kaleczenie, ścinanie, drwiny i potępianie…

— O potępianiu to już Altairczyków uczyć niczego nie trzeba — powiedziałam.

— Ale nie o wstrząsaniu narodami. Ani o powlekaniu Ziemi ciemnościami — odparł. — Dobra. — Otworzył laptop. — Przede wszystkim muszę zeskanować tę pieśń, a potem usunę instrumentację, żebyśmy mogli zagrać im same głosy.

— A ja co mam robić?

— Pani… — Ponownie zniknął w sąsiednim pokoju i wyszedł z czterostopowym stosem muzycznych ksiąg i partytur, który zwalił mi na kolana. — Pani może zrobić listę wszystkich pieśni, których nie chcielibyśmy demonstrować Altairczykom.

Kiwnęłam głową i zaczęłam przeglądać Święta księgę pieśni wigilijnych. Zaskoczyło mnie, w jak wielu kolędach uważanych za radosne, spokojne pieśni, zwiastujące światu Dobrą Nowinę, są zwrotki pełne gwałtu i okrucieństw. Kolęda z Coventry nie była jedyną traktującą o zabijaniu dzieci. W Nadchodzą święta była mowa o grzechu, cierpieniu i wojnach. W O przyjdź zbawco, przyjdź śpiewano o cierpieniu, zazdrości i sporach. Święty i Bluszcz wspominała o kościach, krwi i niedźwiedziach, a Dobry król Wacław opowiadała o okrucieństwie, przynoszeniu ludzkiego mięsa, mrożeniu ludziom krwi i atakach serca.

— Nie miałam pojęcia, że w wigilijnych kolędach jest tyle ponurych rzeczy — stwierdziłam.

— Powinna pani posłuchać pieśni wielkanocnych — odparł pan Ledbetter. — Jak już pani szuka, proszę znaleźć pieśni ze słowem „usiądźcie”, żebyśmy mogli sprawdzić, czy oni reagują na to słowo.

Kiwnęłam głową i zabrałam się do przeglądania tekstów. W Zamilczcie śmiertelnicy wszyscy stali, oprócz tego był tam strach, drżenie i zwrotka o oddaniu się na niebiańskie pożywienie. Pierwsza gwiazdka miała „krew”, a pasterze w niej nie siedzieli, tylko leżeli.

W której kolędzie było „usiądźcie?” myślałam przeglądając w pamięci te z dzieciństwa. Czy nie w Dzwonków dźwięk, o pannie Jakiejśtam, albo kimś innym, kto usiadł przy czyimś boku?

W Hej kolęda, kolęda był wers o siedzeniu przy kominku, ale nie było słowa „usiądźcie”.

Szukałam dalej. Inne pieśni świąteczne, te nie kościelne, były niemal tak samo złe, jak kolędy. Nawet śpiewanki dziecięce, takie jak Me dostanę nic na święta, radośnie omawiały walenie pałkami w ludzkie głowy, była też cała seria piosenek takich jak ta o babuni przejechanej przez renifera, albo o zabójczym placku babuni, przejechaniu renifera osobiście, czy dziaduniu, który zamierza pozywać Mikołaja aż do skutku, którym będzie puszczenie świętego w skarpetkach.

A w kolędach, w których nie było gwałtu i przemocy, znajdowałam zdania takie jak: „…rządź całym światem”, „panuj nad wszystkimi” co Altairczycy mogliby uznać za zaproszenie do podboju Ziemi.

Muszą być jakieś nieszkodliwe kolędy, myślałam i znalazłam kolędą o żłóbku, która w odróżnieniu od śpiewnika kościelnego była w Księdze Wesołych Świąt. „…złóż słodką głowinę… gwiazdy na niebie…”. Nie, to nieszkodliwe, pomyślałam. Na pewno mogę ją dodać do listy. „I weź nas ze sobą do nieba…”. Niby nic, ale Altairczycy mogą to opacznie zrozumieć. Nie chciałabym się nagle znaleźć w gwiazdolocie prującym przestrzeń do konstelacji Orła, czy skądkolwiek tam przybyli.

Pracowaliśmy niemal do trzeciej; do tego czasu zdążyliśmy oddzielić z nagrania śpiew, akompaniament i nuty (pan Ledbetter odtwarzał je na pianinie, gitarze i flecie, a ja zapisywałam) tworząc listę rzeczy, które można było bezpiecznie odtworzyć Altairczykom i drugą, jeszcze krótszą, w której były słowa kolęd z „usiądźcie” „siadajcie” albo „siedzący”.

— Dziękuję, panie Ledbetter — powiedziałam wkładając płaszcz.

— Calvin — odparł.

— Dziękuję, Calvin. Naprawdę doceniam twoją pomoc. Odegram im te piosenki i powiadomię cię o rezultatach.

— Żartujesz, Meg — zdziwił się. — Zabierzemy się do tego razem.

— Ale myślałam… Nie masz tych swoich prób do MĘKI? — powiedziałam, przypominając sobie napięty plan jego zajęć.

— Owszem, mam próbę z symfonikami, i z chórem kościelnym, i przedszkolnym, a także z chóralnym koncertem dzwonów przed mszą wigilijną…

— A ja tak długo zajmowałam ci czas — powiedziałam. — Bardzo mi przykro.

— Dyrygenci chórów w Denver nie wiedzą, co to sen — powiedział beztrosko. — Chciałem powiedzieć, że mam wolne pomiędzy próbami jutro do jedenastej rano. Jak wcześnie rano możesz dorwać Altairczyków?

— Zwykle wychodzą ze swojego statku około siódmej, ale niektórzy z członków komisji mogą zechcieć z nimi pracować od rana.

— I spojrzeć w te rozpromienione radością twarze przed wypiciem porannej kawy? Idę o zakład, że możesz Altairczyków mieć wtedy dla siebie.

Prawdopodobnie miał rację. Przypomniałam sobie, że doktor Jarvis powiedział, iż musi się przygotować do codziennej pracy z Altairczykami. — Przypominają mi mojego nauczyciela z piątej klasy — mawiał.

— Jesteś pewien, że chcesz spotkać się z nimi rano, zanim zrobisz cokolwiek innego? — zapytałam. — Ich spojrzenia…

— …są niczym w porównaniu ze wzrokiem, jakim patrzy na ciebie sopranistka, która nie dostała upragnionej solówki — stwierdził. — Nie mogę się doczekać sprawdzenia, na co reagują ci obcy.

* * *

Niestety, rezultaty naszych wysiłków były żadne.

Calvin miał rację. Gdy Altairczycy wyszli ze swego statku, przed głównym budynkiem uniwersytetu było pusto. Zapędziłam ich do pracowni, zamknęłam drzwi i zawołałam Calvina, który wszedł z kubkiem kawy od Starbucka i całym naręczem kompaktów.

— Rany boskie! — powiedział, gdy zobaczył stojących przy głośnikach Altairczyków. — Pomyliłem się! Daleko im do sopranistki. To jest raczej spojrzenie uczennicy z chóru, która usłyszała, że nie może nabłyszczać warg do czytania tekstu podczas koncertu.

Potrząsnęłam głową.

— To spojrzenie mojej cioci Judith.

— Rad jestem, że nie odtworzyliśmy im tej kolędy, w której mowa jest o rozbijaniu ludziom głów — powiedział.- Jesteś pewna, że nie przylecieli na Ziemię z morderczymi zamiarami?

— Nie — odparłam. — I dlatego musimy się z nimi jakoś porozumieć.

— To prawda — przytaknął i zabrał się do grania akompaniamentu tego, co zapisaliśmy poprzedniej nocy. Kosmici nie reagowali, gdy grał nuty na pianinie, gitarze i flecie, ale gdy puścił im sam śpiew, wszyscy pospiesznie usiedli.

— Z pewnością chodzi o słowa — stwierdził. Gdy odtworzył im Dzwonków dźwięk ponownie usiedli przy słowach „siedzący u mego boku”, co potwierdziło jego tezę.

Ale kiedy zagrał im Siadaj, kołyszesz łodzią i Siedząc na przystani nie usiedli przy żadnej melodii.

— To znaczy, że kluczowym słowem jest: „Usiądźcie” — orzekłam.

— Albo reagują tylko na kolędy — powiedział Calvin. — Masz jakieś inne, żebyśmy mogli je im puścić?

— Nie ze słowem „usiądźcie” — odparłam. — Chcę na święta tylko dwa przednie ząbki ma słowo „siedzący”.

Zagraliśmy to im. Żadnej reakcji. Ale gdy im odtworzyliśmy: Niewielkie święta z musicalu „Mamunia” usiedli, gdy tylko usłyszeli słowo „siedzący”.

Calvin uciął resztę frazy, bo nie chcieliśmy mieć Altairczyków siedzących na naszych ramionach i spojrzał na mnie.

— To dlaczego nie zareagowali na „siedzący” w Chcę na święta tylko dwa przednie ząbki?

Kusiło mnie, żeby odpowiedzieć, że ta kolęda ma koszmarną melodię, ale się powstrzymałam.

— Głosy? — zasugerowałam.

— Może masz rację — odparł i pogrzebawszy wśród innych wyjął tę samą piosenkę w wykonaniu Statler Brothers. Altairczycy usiedli w dokładnie tym samym momencie.

Nie chodziło więc o głosy. I nie o kolędy. Gdy Calvin odtworzył im 1776 usiedli dokładnie w chwili, gdy Kongres Kontynentalny śpiewając chórem kazał usiąść Johnowi Adamsowi. I nie chodziło o słowo „siadać”. Gdy zagraliśmy im Pieśń o święcie Hanuka wszyscy z ogromną powagą obrócili się w miejscu.

— OK. Ustaliliśmy przynajmniej, że są nastawieni ekumenicznie — stwierdził Calvin.

— Bogu dzięki — powiedziałam, myśląc o wielebnym Thresherze i o tym, co by powiedział, gdyby kosmici reagowali wyłącznie na kolędy. Niestety, gdy zagraliśmy Altairczykom pieśń z okazji letniego przesilenia ze słowami „ziemia znów się obraca” stali jak kołki i patrzyli na nas z oburzeniem w oczach.

— Może chodzi o słowa zawierające „ś”? — zapytałam.

— Może. — Zagrał im szybko kolejno: Śnieg obsypał całą Ziemię, Przybywa Święty Mikołaj i Suzy Śnieżynka. Żadnej reakcji.

O dziesiątej czterdzieści pięć Calvin musiał iść na swoją próbę.

— W Pierwszym Prezbiteriańskim — powiedział. — Możesz się tam spotkać ze mną o drugiej, a stamtąd pójdziemy do mnie. Chciałbym przeprowadzić analizę częstotliwości zdań, na które reagowali.

— W porządku — powiedziałam i przekazałam Altairczyków doktorowi Wakamurze, który chciał ich opryskać zapachami z magazynów Crabtree i Evelyn. Zostawiłam go pod ostrzałem ich oskarżających spojrzeń i poszłam na górę do biura doktora Morthmana. Nie zastałam go.

— Wybrał się do centrum, żeby zebrać próbki farb — oznajmił doktor Jarvis.

Zadzwoniłam na komórkę Morthmana.

— Doktorze Morthman — powiedziałam — przeprowadziłam kilka testów. Altairczycy…

— Nie teraz — odpowiedział. — Czekam na telefon od chemików ACS.

Rozłączył się.

Wróciłam do pracowni dźwięku i odsłuchałam płyty Cambridge Boys’ Choir, Barbry Streisand i Barenaked Ladies Christmas, usiłując znaleźć piosenki z kombinacjami „usiądź” i „obróć”, ale bez żadnego rozlewu krwi. Szukałam też odmian „zwróć” w Pieśni o przesileniu, choć nie byłam pewna, czy cokolwiek w ten sposób udowodnię. Nie reagowali przecież na „siadanie” w Chcę na święta tylko dwa przednie ząbki.

O drugiej poszłam na spotkanie z Calvinem w Trinity Episcopal. Nie skończyli próby i nie wyglądało na to, żeby mieli skończyć w najbliższym czasie. Calvin kazał im zaczynać, potem przerywał i mówił:

— Basy, zaczynacie o dwa takty wcześniej; alty, słowa „śpiewają” mają być w b-mol. Zacznijmy jeszcze raz od góry, strona dziesięć.

Odśpiewali ten fragment cztery razy bez słyszalnej poprawy, a potem Calvin oznajmił:

— Dobrze, na dzisiaj dosyć. Zobaczymy się w sobotę wieczorem.

— Nigdy nie odśpiewamy tego wejścia właściwie — pomrukiwali zbierający nuty chórzyści, a łysawy ksiądz, którego Calvin zwerbował wczoraj wieczorem, wyglądał na kompletnie zbitego z tropu.

— Może w ogóle nie powinienem zajmować się śpiewaniem — zwrócił się do Calvina.

— Owszem, powinien pan — odpowiedział Calvin kładąc mu dłoń na ramieniu. — Proszę się nie martwić, wszystko przyjdzie samo. Zobaczy pan.

— Naprawdę w to wierzysz? — zapytałam Calvina, gdy wielebny McIntyre wyszedł.

Parsknął śmiechem.

— Wiem, że niełatwo w to uwierzyć, gdy się słucha ich teraz. Zawsze mi się wydaje, że nigdy im się nie uda, ale jakimś sposobem, choćby nie wiedzieć jak okropnie brzmiało to na próbach, zawsze w końcu osiągają harmonię. W pewien sposób odradza to moją wiarę w ludzkość. — Zmarszczył brwi. — Myślałem, że skończyliście i mieliśmy we dwójkę zbadać częstotliwości?

— Skończyliśmy — potwierdziłam. — A dlaczego pytasz?

Wskazał dłonią coś za moimi plecami. Stali tam Altairczycy w towarzystwie wielebnego McIntyre’a.

— Znalazłem ich na zewnątrz — powiedział uśmiechając się nieśmiało. — Pomyślałem, że się zgubili.

— O Boże, musieli iść za mną. Bardzo mi przykro — stwierdziłam, choć wielebny nie wyglądał na przesadnie urażonego, czy onieśmielonego spojrzeniami obcych.

— O, proszę się nie przejmować — odpowiedział. — Oni nie patrzą nawet w połowie tak wrogo i potępiająco, jak moi parafianie, kiedy im się nie spodoba niedzielne kazanie.

— Lepiej będzie, jak ich stąd zabiorę — zwróciłam się do Calvina.

— Nie, jak już tu są, możemy ich zabrać do mojego mieszkania i spróbować odtworzyć im kilka piosenek. Potrzebujemy więcej danych.

Jakoś udało mi się wcisnąć całą szóstkę do mojego wozu i zabrać do mieszkania Calvina. Ja odtwarzałam im muzykę z płyt, a Calvin analizował częstotliwości. Najwyraźniej nie reagowali na jakość piosenek i śpiewaków. Nie ruszył ich Pretty paper Willie Nelsona, a potem zareagowali na okropnie fałszujący dziecięcy chórek z Little Miss Muffet z 1940 roku.

Język też nie miał znaczenia. Usiedli jak jeden, gdy im puściłam chóralne łacińskie wykonanie Adeste Fidelis, przy słowach tibi sit gloria.

— Co dowodzi, że to, co usłyszą, traktują dosłownie — stwierdził Calvin, gdy zabrałam go do kuchni, gdzie Altairczycy nie mogli nas usłyszeć.

— Co dowodzi, że nie możemy im puszczać tekstów, w których są słowa o podwójnym znaczeniu — powiedziałam. — Nie możemy im na przykład odtworzyć „Uderzcie w dzwony”, bo jeszcze kogoś pobiją.

— I na pewno nie chcemy, „legli w żłóbku” — odparł Calvin z uśmiechem.

— To nie jest śmieszne — powiedziałam. — Jak tak, to nie możemy im odtworzyć żadnego nagrania.

— Muszą być jakieś pieśni czy piosenki…

— Jakie? — zapytałam poirytowana i zbita z tropu. — Ma miłość serce grzeje mi ma „serca w ogniu”, Przypływ uczuć może wywołać tsunami, a Zamieszkaj w nas brzmi jak cytat z Obcego.

— Wiem — powiedział. — Nie martw się, coś znajdziemy. Czekaj, pomogę ci. — Oczyścił kuchenny stół i przyniósłszy stos nut, albumów i kompaktów, usadowił mnie naprzeciwko siebie.

— Ja będę szukał piosenek, a ty przeglądaj teksty.

Zabraliśmy się do roboty.

— Nie… Nie… Co ze Słyszałem wigilijne dzwony?

— Nie — odpowiedziałam sprawdziwszy słowa. — Są w niej „nienawiść”, „martwi” i „rozpacz”.

— Wesolutko… — Przez chwilę sprawdzał nuty. — A Wesołych Świąt Lennona?

Potrząsnęłam głową.

— „Wojna”, „walczą” i „strach”.

Kolejna pauza.

— Chcę na święta tylko ciebie?

Spojrzałam na niego lekko zdziwiona.

— Coś ty powiedział?

— Chcę na święta tylko ciebie — powtórzył. — Tytuł piosenki. Śpiewa Mariah Carey.

— Aaaa… — zajrzałam do słów. — Myślę, że może być. Nie widzę żadnych mordów ani rozrób. — Calvin potrząsnął głową.

— Z drugiej strony nie sądzę, żeby tak było lepiej. Miłość może być jeszcze bardziej niebezpieczna, niż wojna.

Spojrzałam w stronę saloniku. Altairczycy, patrząc przez uchylone drzwi, spopielali mnie spojrzeniami.

— Nie sądzę, żeby naprawdę chciało im się porywać Ziemianki.

— Owszem, ale lepiej nie podsuwajmy im podobnych pomysłów.

— Nie — odpowiedziałam. — Tego byśmy z pewnością nie chcieli.

Ponownie zabraliśmy się do wertowania muzyki i tekstów.

— A co z Będę w domu na święta? — zapytał przeglądając album Patti Page.

Patti Page sprostała wymaganiom, ale Altairczycy nie raczyli zareagować; podobnie rzecz się miała z Edem Amesem i jego Balladą o wigilijnym osiołku i z Miss Piggy i jej Świętym Dzieciątkiem.

Nie mogliśmy znaleźć żadnego sensu w ich reakcjach. Odpowiadali na różne tonacje, nuty albo głosy. Zareagowali na Andrews Sisters, ale nie ruszył ich Randy Travis, nie chodziło też o głosy, bo ich reakcję obudziło Zbudźcie się, zbudźcie, uśpione dusze Julie Andrews. Gdy odtwarzaliśmy im jej Srebrne dzwoneczki, nie roześmiali się (co jakoś mnie nie zdziwiło), ale gdy Julie dotarła do zwrotki o czerwono i zielono błyskających ulicznych światłach, cała szóstka zamrugała oczami. A gdy im puściliśmy Wstańcie i pójdźcie pasterze, nawet się nie ruszyli.

— Spróbuj Walc wigilijny — powiedziałam patrząc na okładkę albumu.

Potrząsnął głową.

— W nim też jest o miłości. Powiedziałaś, że nie masz chłopaka?

— Bo nie mam — odparłam. — I nie mam też ochoty na umawianie się z Altairczykiem.

— W porządku — stwierdził. — A możesz znaleźć jakąś inną piosenkę, w której jest słowo „mrugać”?

* * *

Kiedy wychodził na próbę z symfonikami, nie byliśmy mądrzej — si, niż przedtem. Zaprowadziłam Altairczyków do doktora Wakamury, którego to wcale nie uszczęśliwiło, potem bez rezultatu spróbowałam znaleźć piosenkę ze słowem „mrugać”, zjadłam lunch i wróciłam do mieszkania Calvina. Skończył swoje zajęcia wcześniej ode mnie i już był pogrążony w pracy. Zaczęłam przeglądać nuty.

— A co z Pokój ludziom dobrej woli? — zapytałam. — Jest w niej „pokłońcie się”.

I wtedy zadzwonił telefon.

Calvin podniósł słuchawkę.

— Co się stało, Belindo? — powiedział. Słuchał przez chwilę, a potem zwrócił się do mnie: — Włącz telewizor — i podał mi pilota.

Włączyłam aparat. Marvin Marsjanin opowiadał Królikowi Bugsowi o tym, że zamierza unicestwić Ziemię.

— CNN — poprawił mnie Calvin. — Kanał czterdziesty.

Przełączyłam kanały i natychmiast tego pożałowałam. Na ekranie zobaczyłam wielebnego Treshera, stojącego w pracowni dźwięku przed tłumem reporterów.

— Z radością możemy oznajmić, że odkryliśmy już, na co zareagowali Altairczycy przed dwoma dniami w centrum handlowym — puszył się. — W pasażu rozbrzmiewały dźwięki kolęd…

— Och, nie! — jęknęłam.

— Myślałem, że nagrania ochrony są bez dźwięku — powiedział Calvin.

— Owszem, są. Ale ktoś inny musiał mieć kamerę wideo.

— …i gdy Altairczycy usłyszeli te święte pieśni — ciągnął wielebny — przekonała ich prawda przesłania i błogosławionych słów Pana…

— Och, nie! — jęknął Calvin.

— …a skruszeni grzesznicy padli na ziemię.

— Nie padli — warknęłam. — Usiedli.

— Od dziewięciu miesięcy uczeni usiłują odkryć powód, dla którego Altairczycy przybyli na Ziemię. Zamiast tego powinni się zwrócić do Ducha Świętego, ponieważ w Nim leżą wszystkie odpowiedzi. Dlaczego Altairczycy tu przybyli? Żeby zostać zbawionymi! Przybyli, by odrodzić się na nowo, co zaraz zademonstrujemy… — podniósł dysk ze świątecznymi kolędami.

— Och, nie — jęknęliśmy jednocześnie. Sięgnęłam po moją komórkę.

— Jak owi mędrcy ze Wschodu — smędził wielebny Tresher — przybyli szukając Chrystusa, co dowodzi, że chrześcijaństwo to jedyna prawdziwa religia.

Doktorowi Morthmanowi odebranie telefonu jak zwykle zajmowało całą wieczność.

— Doktorze Morthman — rzuciłam, gdy wreszcie mu się to udało — Nie może pan dopuścić do tego, by Altairczycy usłyszeli kolędy, bo…

— Nie mogę teraz rozmawiać — stwierdził. — Mamy tu konferencję prasową. — I przerwał połączenie.

— Doktorze Morthman… — wcisnęłam klawisz ponownego wybierania.

— Nie ma na to czasu — powiedział Calvin, który zdążył już przynieść kluczyki i mój płaszcz. — Chodź, pojedziemy moim wozem. — Zbiegliśmy po schodach. — Tam się roi od reporterów, a ten cymbał powiedział coś, co sprawi, że każdy Żyd, muzułmanin, buddysta, neopoganin i mormon kopnie się do atomowego guzika. Przy odrobinie szczęścia dotrzemy tam, gdy wciąż jeszcze będzie odpowiadał na pytania.

— A jak nie?

— Wszyscy niezdecydowani pójdą za przykładem Altairczyków i będziemy mieli świętą wojnę.

* * *

Prawie nam się udało. Jak Calvin przewidział, zadawano mnóstwo pytań, szczególnie po tym, gdy wielebny stwierdził, że Altairczycy zgadzają się z nim w kwestii aborcji, homoseksualnych małżeństw i konieczności oddania Republikanom wszystkich stanowisk politycznych.

Ale schody pełne były skłóconych reporterów i niemal nie sposób było przedrzeć się przez drzwi na korytarz. Gdy dotarliśmy wreszcie do laboratorium dźwięku, wielebny gestem pełnym dumy wskazywał na klęczących po drugiej stronie weneckiego lustra obcych i perorował zwracając się do mikrofonów:

— Jak widzicie, po wysłuchaniu chrześcijańskiego przesłania, uklękli pogrążeni w skrusze…

— Och nie, pewnie usłyszeli O Święta Nocy — powiedziałam. — Albo Jak starcy z radością.

— Co im zagraliście? — zapytał Calvin. Wskazywał klęczących Altairczyków.

— Kolędy w wykonaniu chóru Wszechkościoła Jedynie Prawdziwej Drogi — odparł z dumą wielebny Tresher podnosząc w górę kompakt, co reporterzy posłusznie filmowali, robili zdjęcia i pakowali w iPody. — Kolędy prawdziwych chrześcijan.

— Nie, nie. Którą pieśń?

— Czy poszczególne kolędy mają dla nich jakieś specjalne znaczenie? Jaką kolędę usłyszeli w pasażu? — wykrzykiwali reporterzy. — Wielebny ojcze, czy zostali ochrzczeni? — dopytywał się jakiś szczególnie dociekliwy, podczas gdy ja usiłowałam dotrzeć do doktora Morthmana. — Musi pan wyłączyć muzykę.

— Wyłączyć? — zapytał Morthman przekrzykując reporterów. — Akurat teraz, gdy udało nam się ustanowić jakąś nić porozumienia z Altairczykami?

— Musi mi pan powiedzieć, jaką kolędę im pan odtworzył — krzyknął Calvin.

— Kim pan jest? — zapytał gniewnie wielebny Tresher.

— On jest ze mną — wyjaśniłam i ponownie zwróciłam się do doktora Morthmana. — Musi pan wyłączyć te kolędy. Niektóre z nich są niebezpieczne.

— Niebezpieczne? — ryknął i reporterzy natychmiast przenieśli swoją uwagę na nas.

— Co macie na myśli mówiąc o niebezpieczeństwie? — pytali.

— Niebezpieczeństwo — uciął Calvin. — Altairczycy nie odpowiadają. Oni…

— Jak pan śmie twierdzić, że oni się nie odrodzili duchowo?! — zagrzmiał wielebny. — Widziałem na własne oczy, jak w odpowiedzi na natchnione słowa autora hymnu padli na kolana…

— Zareagowali tak też na Srebrne dzwony — powiedziałam. — I na Pieśń o święcie Hanuka.

— Hanuka? — ucieszyli się reporterzy i natychmiast zaczęli zasypywać pytaniami mnie i Calvina. — Czy to znaczy, że są Żydami? Ortodoksami, czy zreformowanymi? A czy reagowali na pieśni hinduskie? Czy odtwarzaliście im pieśni Mormon Tabernacle Choir? Ruszyły ich?

— To nie ma nic wspólnego z jakąkolwiek religią — oznajmił Calvin. — Altairczycy reagują na literalne znaczenie niektórych słów w pieśniach i piosenkach. Pewne słowa, które mogą usłyszeć, są niebezpieczne…

— Bluźnierca! — zagrzmiał wielebny Tresher. — Co może być niebezpiecznego w natchnionym przesłaniu Świąt Bożego Narodzenia?

— W Nadchodzi Boże Narodzenie jest mowa o zabijaniu niemowląt — powiedziałam. — W słowach innych kolęd mogą usłyszeć o przelewie krwi, wojnach i ognistym deszczu z gwiazd. Dlatego musicie natychmiast wyłączyć głośniki.

— Za późno — powiedział Calvin wskazując jednostronne zwierciadło.

Altairczycy zniknęli.

— Gdzie oni się podziali? — zaczęli dopytywać się reporterzy. Wielebny Tresher i doktor Morthman rzucili się na mnie i zażądali, żebym natychmiast wyjaśniła, co zrobiłam z obcymi.

— Zostawcie ją. Ona wie tyle samo, co i wy — stwierdził Calvin swym dyrygenckim tonem.

Efekt był dokładnie taki sam, jak w przypadku uczennic. Doktor Morthman puścił mój rękaw, a reporterzy umilkli.

— Teraz proszę mi powiedzieć, jaką kolędę im pan odtwarzał? — zwrócił się Calvin do wielebnego Treshera.

— Pokój wam ludzie dobrej woli — odparł kapłan. — Ale to jedna z najstarszych i najbardziej popularnych kolęd. Śmieszna jest myśl o tym, że mogłaby komukolwiek zaszkodzić…

— Czy odeszli przez Pokój ludziom? — dopytywali się reporterzy. — Jakie są słowa? Czy jest w niej coś o wojnie? Albo o zabijaniu dzieci?

— Pokój wam ludzie dobrej woli — mruczałam pod nosem usiłując przypomnieć sobie słowa — „…niech nic nie trapi was…”

— Dokąd poszli? — dopytywali się nieskładnym chórem reporterzy.

— „…złej wszyscy unikając doli… odejdźcie szukać łask…”.

— Dokąd oni poszli? — krzyknął któryś z reporterów.

Calvin spojrzał na mnie.

— Na manowce — odparł ponuro.

* * *

Altairczycy nie przenieśli się do innej pracowni, do innego budynku w kampusie, ani do swego statku. Nikt przynajmniej nie widział opuszczanej pochylni ani obcych wchodzących do środka. Nikt nie widział ich gdziekolwiek w kampusie, ani na żadnej z przyległych ulic.

— Panno Yates, odpowiedzialność za cały ten bałagan spada wyłącznie na panią — oznajmił doktor Morthman. — Powiadomcie wszystkie agencje — Zwrócił się do policjantów. — I ogłoście alarm Megan.

— Ogłasza się go w przypadku porwania dzieci — wytknęłam mu. — Altairczycy nie…

— Tego nie wiemy — uciął. — I zadzwońcie do FBI — zwrócił się do jednego z policjantów.

— Doktor Morthman powiedział, że uważa pan, iż obcy zareagowali na słowa „zbłądzili na manowce”. Czy w tej kolędzie są jakieś słowa, które mogły ich skłonić do niebezpiecznych zachowań?

— Sza… — zaczęłam.

— Nie ma — odparł Calvin. Gdy doktor Morthman nakłaniał oficera policji do powiadomienia Rady Bezpieczeństwa Narodowego i ogłoszenia Czerwonego Alarmu, zepchnął mnie z chodnika za statek obcych.

— Czemu im nie powiedziałeś? — zapytałam gniewnie. — Co z „pogardą”? Albo z „mocą Szatana”?

— Sza! — szepnął ostrzegawczo. — On już dzwoni do Rady Bezpieczeństwa Narodowego. Nie chcemy, żeby ściągnął nam na łby lotnictwo. I nuklearne pociski. Nie mamy czasu na to, żeby im wszystko wyjaśniać. Musimy znaleźć Altairczyków.

— A masz jakiś pomysł, dokąd mogliby się udać?

— Nie. Ale przynajmniej ich statek jest na miejscu — powiedział oglądając się przez ramię.

Nie byłam pewna, czy to ma jakiekolwiek znaczenie w świetle tego, że obcy potrafili opuścić laboratorium nie korzystając z zamkniętych drzwi. Calvin zgodził się ze mną, gdy zwróciłam mu na to uwagę. — Oni mogli nawet zareagować wcale nie na te manowce. Mogli udać się na poszukiwania żłobu lub pasterzy. Są zresztą rozmaite wersje Kolęd prawdziwych chrześcijan, mogli skorzystać ze starszej.

— W takim przypadku powinniśmy pójść do pracowni i sprawdzić, co oni naprawdę usłyszeli — stwierdziłam ze ściśniętym sercem. Gdyby zobaczył mnie doktor Morthman, kazałby pewnie mnie aresztować.

Calvin doszedł widocznie do tego samego wniosku.

— Nie możemy tam wrócić — powiedział. — To zbyt ryzykowne, a my musimy znaleźć Altairczyków, zanim zrobi to wielebny. Diabli wiedzą, co im odtworzy w następnej kolejności.

— Ale jak…

— Jeżeli udali się na manowce, wciąż jeszcze mogą być gdzieś niedaleko. Weź swój wóz i sprawdź ulice na północ od kampusu, a ja sprawdzę południe. Masz swoją komórkę?

— Tak, ale nie mam samochodu. Mój został pod twoim mieszkaniem. Przyjechaliśmy twoim, pamiętasz?

— A co z minibusem, którym woziliście obcych w różne miejsca?

— Nie będzie rzucał się w oczy?

— Szukają sześciu obcych, a nie minibusu — powiedział. — A zresztą, jak ich znajdziesz, to będziesz miała przynajmniej czym ich przywieźć.

— Masz rację. — Ruszyłam na parking modląc się w duchu, żeby doktor Morthman nie wpadł na ten sam pomysł.

Nie wpadł. Parking był pusty. Otworzyłam drzwi minibusu licząc po cichu na to, że tu akurat mogły być manowce Altairczyków. Niestety, nie znalazłam ich ani w wozie, ani na żadnej z ulic w odległości dwóch mil na północ od terenów uniwersytetu. Przejechałam całą University Boulevard, a potem powoli objeździłam boczne uliczki. Cały czas byłam w strachu, że znajdę obcych rozmazanych na bruku.

Nadciągał zmierzch. Zadzwoniłam do Calvina.

— Nigdzie ich nie ma — powiedziałam. — Może udali się do tego handlowego pasażu? Podjadę tam i…

— Nie, nie rób tego — odparł. — Są tam doktor Morthman i agenci FBI. Przeszukują Victorias Secret. Altairczyków tam zresztą nie ma.

— Skąd wiesz?

— Bo są u mnie. W moim mieszkaniu.

— Naprawdę? — zapytałam z ogromną ulgą. — Gdzie ich znalazłeś?

Nie odpowiedział.

— Jak tu będziesz jechała, nie korzystaj z głównych ulic — ostrzegł mnie. — I zaparkuj w bocznym zaułku.

— Dlaczego? Co im zrobiłeś? — zapytałam, ale on już przerwał połączenie.

* * *

Gdy weszłam do mieszkania Calvina, znalazłam Altairczyków stojących pośrodku saloniku.

— Wróciłem, żeby znaleźć inne teksty „Pokój ludziom” i znalazłem ich tutaj. Już na mnie czekali — wyjaśnił Calvin. — Zaparkowałaś w zaułku?

— Tak. Co oni zrobili? — zapytałam, bojąc się odpowiedzi.

— Nic. A przynajmniej nic, co trafiłoby do CNN — powiedział wskazując mi gestem TV, gdzie pokazywano policjantów przeszukujących w pasażu magazyn ze świecami. Wyłączył dźwięk, ale na dole ekranu był napis: OBCY NA SAMOWOLCE.

— To po co ta tajemnica?

— Bo nie możemy im pozwolić na znalezienie Altairczyków, zanim nie odkryjemy, na co reagują. Następnym razem mogą zrobić coś mniej niewinnego, niż ta samowolka. I nie możemy pojechać do ciebie — Morthman wie, gdzie mieszkasz. Musimy siedzieć tutaj. Powiedziałaś komuś, że pracujemy razem?

Spróbowałam sobie przypomnieć. Zamierzałam powiedzieć o Calvinie doktorowi Morthmanowi, gdy wrócił z pasażu, ale nie pozwolił mi nawet wymienić nazwiska, a gdy wielebny Tresher zapytał mnie, kim jest Calvin, odpowiedziałam tylko, że pracuje ze mną.

— Nikomu nie powiedziałam, jak się nazywasz — stwierdziłam.

— Dobrze. A ja jestem pewien, że nikt nie widział, jak Altairczycy tu wchodzą.

— Jak możesz być tego pewien? Twoi sąsiedzi…

— Altairczycy czekali na mnie wewnątrz mieszkania — powiedział. — Stali tu, gdzie teraz. Potrafią więc albo otwierać zamki bez klucza, przechodzą przez ściany, albo posiedli umiejętność teleportacji. Stawiam na teleportację. I jest oczywiste, że nikt z członków komisji nie ma pojęcia o tym, iż oni są tutaj — powiedział wskazując ekran TV, gdzie właśnie prezentowano podobne do tych z listów gończych zdjęcie któregoś z Altairczyków, z podpisem: „Czy widziałeś obcego”? Poniżej pokazywano numer telefoniczny. — Na całe szczęście w drodze do domu zajrzałem do sklepu spożywczego i porobiłem zakupy na jutro, więc nie będę musiał wychodzić pomiędzy koncertami.

— Twoje koncerty! Zupełnie o nich zapomniałam — powiedziałam ogarnięta poczuciem winy. — Czy nie miałeś dziś wieczorem próby?

— Odwołałem ją — stwierdził. — A jak będzie trzeba, mogę odwołać i jutrzejszą poranną. A koncert miejski będzie dopiero wieczorem. Mamy mnóstwo czasu, żeby odkryć, o co tu chodzi.

Jeżeli przedtem nas nie znajdą, pomyślałam patrząc na ekran TV, gdzie policjanci przeszukiwali dział spożywczy. Gdy stwierdzą, że tam też nie ma Altairczyków, zorientują się, że i ja nie biorę udziału w poszukiwaniach i zaczną rozglądać się za mną. A reporterzy, w odróżnieniu od Leo, nagrywali wszystko. Jak pokażą fotografię Calvina z numerem, na który trzeba zadzwonić, któraś z uczennic albo chórzystek z pewnością go rozpozna.

Co oznaczało, że musimy się pospieszyć. Wzięłam w dłonie ułożoną przez nas listę piosenek i czynności Altairczyków.

— Od czego zaczniemy? — zapytałam Calvina, który przeglądał stos kompaktów.

— Nie od Bałwanka Lodzika — powiedział. — Nie sądzę, żebym jeszcze raz wytrzymał tę bieganinę tam i z powrotem.

— A może Sądzę, że błądzę^7.

— Bardzo zabawne — mruknął z przekąsem. — Ponieważ wiemy, że reagują na „klękanie”, to może zaczniemy od tego?

— OK. — Zagraliśmy im „padnijcie na kolana” i „przyjdźcie uwielbiać na kolanach” i „ci, których członki zgięte są”. Na niektóre reagowali a na inne nie, bez widocznego czy zrozumiałego dla nas powodu.

— Pierwsza kolęda ma „na kolanach i pełni uwielbienia” — powiedziałam i Calvin ruszył do sypialni, żeby ją odnaleźć.

Zatrzymał się jednak przed telewizorem.

— Sądzę, że powinnaś na to popatrzeć — powiedział i wzmocnił głos.

— Nie znaleźliśmy Altairczyków w pasażu handlowym, choć mieliśmy taką nadzieję — mówił doktor Morthman. — Spostrzegliśmy też, że nieobecna jest należąca do naszej komisji panna Margaret Yates. — Na ekranie za nim pojawiło się nagranie stojących w laboratorium doktora Morthmana i reportera, a w głębi widać było mnie krzyczącą, żeby wyłączono odtwarzanie. Lada moment mogło się pojawić nagranie Calvina, domagającego się wyjaśnień, jakie kolędy odtworzono obcym.

Chwyciłam komórkę i zadzwoniłam do doktora Morthmana. Miałam nikłą nadzieję, że nie zdołają wyśledzić, skąd dzwonię i że odpowie, choćby był na wizji TV.

Odpowiedział.

— Skąd pani dzwoni? — zapytał gniewnie. — Znalazła pani Altairczyków?

— Nie — odpowiedziałam. — Ale chyba domyślam się, gdzie mogą być.

— Gdzie? — zapytał doktor Morthman.

— Nie sądzę, żeby odeszli na manowce. Myślę, że zareagowali na jedno z innych słów pieśni. „Odpocznijcie” albo…

— Wiedziałem! — zapiał tryumfalnie wielebny Tresher, wpychając się między kamerę i doktora Morthmana. — Odpowiedzieli na słowa, „Pamiętaj, Chrystus Zbawca nasz, dziś przyszedł na ten świat!”. Udali się do świątyni! W tej chwili są w Kościele Jedynie Prawdziwej Drogi!

Niezupełnie o to mi chodziło, ale fotka Wszechkościoła Jedynie Prawdziwej Drogi była lepsza, niż zdjęcie Calvina.

— To powinno dać nam dwie godziny. Ten kościół jest w Colorado Springs — powiedziałam ściszając odbiornik. Zabrałam się ponownie do odtwarzania pieśni Altairczykom i notowania ich reakcji albo ich braku, ale w pół godziny później, gdy Calvin przechodził do sypialni, żeby poszukać kompaktu Louisa Armstronga, zatrzymał się przed telewizorem i zmarszczył brwi.

— Co się stało? — zapytałam zsuwając stos nut z kolan na kanapę i przemykając obok Altairczyków do Calvina. — Nie dali się nabrać?

— Och, dali, jak najbardziej — powiedział i wzmocnił głośność odbiornika.

— Sądzimy, że Altairczycy są w Betlejem — mówił właśnie doktor Morthman. Stał przed tablicą odlotów Denver International Airport.

— W Betlejem? — jęknęłam.

— Dwa razy wspomniano o nim w tekstach kolęd — stwierdził Calvin. — Ale przynajmniej jak polecą do Izraela, będziemy mieli więcej czasu.

— A wtedy będziemy mieli na karku międzynarodowy incydent — powiedziałam. — No, przynajmniej na skalę Bliskiego Wschodu. Muszę zadzwonić do doktora Morthmana. — Morthman jednak musiał wyłączyć swoją komórkę, a do pracowni nie mogłam się dodzwonić.

— Mogłabyś zadzwonić do wielebnego Treshera — powiedział Calvin wskazując ekran.

Wsiadającego do Lexusa Treshera otoczyli reporterzy.

— Teraz właśnie udaję się do Altairczyków — oznajmił — a wieczorem odprawimy nabożeństwo dziękczynne, wy zaś będziecie mogli usłyszeć ich wyznanie wiary i wigilijną kolędę, która ich przyprowadziła do Pana…

Calvin wyłączył TV.

— Lot do Betlejem jest o szesnastej — stwierdził dodając mi otuchy. — Do tego czasu z pewnością zdążymy wszystko rozgryźć.

Zadzwonił telefon. Calvin spojrzał na mnie i podniósł słuchawkę.

— Witam, panie Steinberg — zaczął. — Nie dostał pan mojego SMS-a? Odwołałem dzisiejszą wieczorną próbę. — Słuchał przez chwilę. — Jeżeli niepokoi pana pańskie wejście na stronie dwunastej, możemy jeszcze to przećwiczyć przed koncertem. — Słuchał jeszcze przez chwilę. — Wszystko się ułoży. Jak zawsze.

Miałam nadzieję, że okaże się to też prawdą w przypadku zagadki dotyczącej reakcji Altairczyków. Jeżeli nie, zostaniemy oskarżeni o porwanie. Albo o rozpoczęcie wojny religijnej. Obie perspektywy były jednak lepsze od pozwolenia wielebnemu na odegranie obcym „konający powoli” albo „ciernie porastają Ziemię”. Oznaczało to, że musimy szybko odkryć, na co obcy reagują. Zaprezentowaliśmy im Dolly Parton, Manhattan Transfer, Barbershop Choir z Toledo i Deana Martina.

Nie był to najlepszy pomysł. Nie spałam prawie od dwu dni i po kilku pierwszych taktach odkryłam, że kiwa mi się głowa. Usiadłam prosto i spróbowałam się skupić na Altairczykach, ale nic z tego nie wyszło. Następne co zapamiętałam, to moja głowa na ramieniu Calvina, który mówił: — Meg? Meg, czy Altairczycy w ogóle sypiają?

— Czy sypiają? — zapytałam siadając prosto i przecierając oczy. — Przepraszam, musiało mnie na chwilę zmorzyć. Która godzina?

— Kilka minut po czwartej.

— Rano?

— Tak. No, czy Altairczycy śpią?

— Owszem, tak przynajmniej sądzimy. Zmienia im się rytm mózgu i nie reagują na bodźce… co prawda oni w ogóle nie reagują na nic.

— A są jakieś widoczne oznaki, że śpią? Zamykają oczy albo kładą się?

— Nie, oni tylko flaczeją jak niepodlewane kwiaty. A ich pełen potępienia wzrok staje się trochę mniej intensywny. Czemu pytasz?

— Bo chciałbym coś sprawdzić. A ty się prześpij.

— Nie, wszystko w porządku — odpowiedziałam tłumiąc ziewnięcie. — Jeżeli ktokolwiek potrzebuje snu, to ty. W ciągu minionych nocy nie zmrużyłeś przeze mnie oka, a musisz wstać, żeby dyrygować koncertem. Teraz ja się wszystkim zajmę, a ty…

Potrząsnął głową.

— Nie, czuję się całkiem dobrze. Mówiłem ci, że o tej porze roku w ogóle nie śpię.

— A. To czego chcesz spróbować?

— Chcę im puścić pierwszą zwrotkę Cichej nocy.

— Tę z „…Dzieciąąąątka sneeeem…”? — zaśpiewałam.

— Właśnie. Żadnej przemocy… a ja mam z pięćdziesiąt wersji tej kolędy. Johnny Cash, Kate Smith, Britney Spears…

— A mamy czas na wszystkie pięćdziesiąt wersji? — zapytałam zerkając jednocześnie na ekran telewizora. Podzielony na dwie połowy ekran ukazywał mapę Izraela i budynek Wszechkościoła Jedynie Prawdziwej Drogi z zewnątrz. Wizerunkowi kościoła towarzyszył pełen namaszczenia głos reportera:

— Tysiące wiernych czekają wewnątrz na pojawienie się Altairczyków, których wielebny Tresher spodziewa się lada moment. Dwudziestoczterogodzinne intensywne czuwanie połączone z modłami…

Ściszyłam dźwięk.

— Owszem, chyba mamy — stwierdziłam. — Co mówiłeś?

— Cicha noc to kolęda, którą śpiewali wszyscy — Gene Autry, Madonna, Burl Ives… Różne głosy, akompaniamenty, tonacje… Możemy stwierdzić, która wersja poruszy naszych milusińskich, a która…

— …jest im obojętna — dopowiedziałam. — I w ten sposób może zdołamy ustalić, na co reagują.

— O to mi właśnie chodzi — powiedział wyjmując CD z koperty. Wetknął płytę w odtwarzacz i nacisnął Track 4. — Jazda z tym koksem — powiedział.

Pokój wypełnił głos Elvisa śpiewającego „Cicha noc, święta noc”. Calvin podszedł do kanapy i usiadł obok mnie. Gdy Elvis doszedł do słów „czule i łagodnie” oboje pochyliliśmy się obserwując czujnie obcych. „Śpi niebiańskim snem…” ciągnął Elvis, ale Altairczycy dalej stali sztywno jak kołki. Nie drgnęli, choć Król powtórzył: „…śpi niebiaaaańskim sneeeem…”. Nie ruszyło ich też solo Alvina Wiewórki ani Celine Dion.

— Ich gniewne spojrzenia nawet nie łagodnieją — powiedział Calvin. — Jeżeli już, to przybierają na intensywności.

Miał rację.

— Puść im Judy Garland — powiedziałam. Puścił. Potem do akcji weszli Dolly Parton i Harry Bellafonte. — A jeśli nie zareagują na żadnego ze śpiewaków?

— To spróbujemy czegoś innego. Mam też dwadzieścia sześć wersji Renifer stratował babunię. — Uśmiechnął się łobuzersko. — Żartuję. Mam jednak dziewięć wersji Zimno na dworze, maleńka.

— Żeby używać drugich sopranów?

— Nie — odparł. — Cśśś… Lubię tę wersję. Nat King Cole.

Zamknęłam się i słuchałam rozmyślając o tym, jak Altairczycy mogą unikać zasypiania. Głos Nat King Colea był jeszcze bardziej miękki i łagodny, niż głos Deana Martina. Oparłam się o poduszkę. „Spokój w krąg, cisza w krąg…”.

Musiałam ponownie zasnąć, ponieważ następną rzeczą, jaką zobaczyłam, było światło dnia, padające od okien. Spojrzałam na zegarek. Druga po południu. Altairczycy stali w tym samym miejscu i patrzyli na nas gniewnymi spojrzeniami, a Calvin siedział zgarbiony na kuchennym taborecie i patrzył na nich ponuro, wsparłszy brodę na pięści.

— Czy coś się stało? — Spojrzałam na ekran telewizora. Wielebny Tresher nadal wygłaszał mowę. Pod spodem był napis: „Tresher wzywa do galaktycznej krucjaty”. No, lepsze to, niż doniesienia o nuklearnym uderzeniu na Bliskim Wschodzie.

Calvin powoli potrząsał głową.

— Co, nie było reakcji na „Cichą noc”?

— Była. Ty zareagowałaś na Nat King Colea.

— Wiem — odpowiedziałam. — Przepraszam. Ale pytałam o Altairczyków. Nie zareagowali na żadną wersję kolędy?

— Owszem, zareagowali — stwierdził. — Ale tylko na jedną.

— To dobrze, czyż nie? — zapytałam. — Teraz możemy przeanalizować wszystko po kolei i dowiemy się, na co zareagowali. Która to była wersja?

Zamiast odpowiedzieć, wcisnął klawisz odtwarzacza. Głośny chór kobiecych głosów zaczął śpiew: „Cicha noc, święta noc”. Musiały niemal krzyczeć, żeby ich głosy przebiły się przez kakofonię klaksonów i warkotu samochodowych silników.

— Co to jest? — zapytałam.

— Uliczny chór z Broadwayu wykonuje i stepuje Cichą noc z musicalu „42nd Street”. Był to koncert dobroczynny z okazji Świat Bożego Narodzenia.

Spojrzałam na Altairczyków, licząc na to, że Calvin może się myli, ale mimo hałasu w tle opadli ciężko na ziemię. Ich głowy dotykały niemal ziemi i wyglądali na ukojonych, a wzrok im złagodniał. Nie spopielali już wszystkiego dookoła niczym cioteczka Judith; patrzyli jak istoty normalnie niezadowolone.

Przez chwilę słuchałam chórzystek i tancerek „42nd Street”, jak stepowały i wykrzykiwały co sił w płucach i stopach Cichą noc.

— W pewnym sensie jest to poruszające — stwierdziłam. — Osobliwie, gdy wrzeszczą o „Matce i dziecięciu”.

— Wiem — odpowiedział. — Chciałbym to zagrać na naszym weselu. Altairczycy mają równie dobry smak, jak my. Ale pomijając kwestię smaku, nie jestem pewien, jaki możemy wyciągnąć z tego wniosek.

— Że Altairczycy lubią uliczne przedstawienia? — podsunęłam.

— Boże Broń! Pomyśl, co by z tym zrobił wielebny Tresher — powiedział. — Nie zareagowali zresztą na „Usiądź, kołyszesz łodzią”.

— Nie, ale zrobili to przy tej piosence z „Marne”.

— I przy tej z „1776” — dodał. — Ale nie ruszyły ich musicale „Music Man” ani „Rent” — mruknął z frustracją w głosie. — Wracamy więc do miejsca, w którym zaczęliśmy. Nie mam pojęcia, co wywołuje ich reakcje.

— Rozumiem — powiedziałam. — Bardzo mi przykro. Nie powinnam była cię w to wciągać. Masz przecież dyrygować MĘKĄ.

— Zaczyna się dopiero o siódmej — odparł ponownie rzucając się na stos kompaktów. — Co znaczy, że mamy jeszcze cztery godziny. Gdybyśmy znaleźli jeszcze jedną Cichą noc, na którą by zareagowali, moglibyśmy my wreszcie odkryć, co oni, na Boga, wyprawiają! Gdzie, psiakrew, podział się album Star Wars Christmas?

— Przestań — powiedziałam. — To się robi śmieszne. — Wyjęłam mu z rąk kompakty. — Jesteś wyczerpany, a masz przed sobą trudne zadanie. Nie możesz dyrygować tymi ludźmi bez odrobiny snu. Altairczycy mogą poczekać.

— Ale…

— Jak się prześpisz, lepiej będzie ci się myślało — powiedziałam stanowczo. — Obudzisz się, a rozwiązanie samo ci się objawi.

— A jak nie?

— To się weźmiesz za te swoje chóry i…

— Chóry… — przerwał mi nagle z namysłem w głosie.

— Albo ten koncert Śpiewu, Męki czy Cierpienia, jak zwał, tak zwał. Ja tu zostanę, zagram Altairczykom jeszcze kilka razy Cichą noc i jak wrócisz…

— Siadaj, John było w wykonaniu chóru — powiedział patrząc ponad moim ramieniem na siedzących Altairczyków. Tak samo Pasterze stróże. A Cicha noc z „42nd Street” była jedynym chóralnym wykonaniem tej kolędy. — Chwycił mnie za ramiona. — To wszystko chóry! Dlatego nie zareagowali na Julie Andrews śpiewającą Wstańcie pasterze, ani na Stubby Kayea, gdy śpiewał Siadaj, kołyszesz łodzią! Oni reagują tylko na grupowe wezwania.

Potrząsnęłam głową.

— Zapomniałeś o Zbudźcie się, zbudźcie uśpione dusze.

— Ooo… — powiedział ze zgaszoną twarzą. — Masz rację… Czekaj! — wziął płytę Julie Andrews i wetknął ją do odtwarzacza. — Julie chyba śpiewa zwrotkę, a potem powtarza ją za nią chórek. Posłuchaj.

Miał rację. Chór śpiewał „Zbudźcie się, zbudźcie…”.

— Kto śpiewał Radość światu? gdy odtwarzałaś im to z płyty zabranej z pasażu?

— Julie Garland solo — powiedziałam. — A Brenda Lee śpiewała Zbierzmy się pod świąteczną choinką.

— A Johny Mathis śpiewał Aniołowie głoszą chwałę — powiedział radośnie. — Ale pieśń o Hanuka, na którą zareagowali, śpiewali… — przeczytał z okładki — „Shalom Singers”. To musi być to!

Ponownie zaczął przetrząsać stos płyt.

— Czego szukasz? — zapytałam.

— Mormon Tabernacle Choir — odpowiedział. — Oni musieli nagrać Cichą noc. Puścimy ją Altairczykom. Jak zasną, będziemy wiedzieli, że jesteśmy na właściwym tropie.

— Ale oni już śpią — powiedziałam, wskazując naszych gości, którzy stali jak bukiet przez tydzień niepodlewanych kwiatów. — Jak…

Ponownie zaczął grzebać w płytach. Wyciągnął album Cambridge Boys, wyjął zeń płytę i przez chwilę czytał spis treści. — Wiem, że tu jest… o, mam.

Uruchomił odtwarzacz. Słodkie, chłopięce głosiki zaintonowały: „Zbudźcie się chrześcijanie, uczcijcie radosny ranek..”.

Altairczycy natychmiast się wyprostowali i niemal spalili nas spojrzeniami.

— Miałeś rację — powiedziałam cicho, ale on nie słuchał. Zdjął płytę z talerza i znów czytał naklejkę pomrukując: — No, no… musieliście śpiewać Cichą noc. Wszyscy to śpiewali… — Odwrócił płytę na drugą stronę. — No tak, wiedziałem — położył płytę na talerzu i zręcznie opuścił ramię z igłą. — „I spokojnie…”- zaśpiewały anielskie chłopięce głosiki — „…śpią”.

Altairczycy padli, zanim jeszcze przebrzmiały te słowa.

— To jest to! — powiedziałam. — Wspólny mianownik!

Calvin potrząsnął głową.

— Potrzeba nam więcej danych. To może być zbieg okoliczności. Musimy znaleźć chóralną wersję Wstańcie pasterze i Siadaj, kołyszesz łodzią. Gdzie położyłaś Chłopców i laleczki?

— Ale to było solo.

— Owszem, pierwsza część, ta, którą im odtworzyliśmy, była solówką. Później śpiewają wszyscy chórzyści. Powinniśmy im odtworzyć całą piosenkę.

— Nie mogliśmy, przypomnij sobie — odpowiedziałam podając mu płytę. — Były tam fragmenty o przeciąganiu pod kilem i topieniu, nie wspominając o pijaństwie i szulerce.

— No tak — odpowiedział. Włożył słuchawki, słuchał przez chwilę, a potem je zdjął. — „Usiądź…” zaśpiewał z uczuciem chór i Altairczycy usiedli.

Odtworzyliśmy im chóralne wersje Dwóch przednich ząbków i Wstańcie pasterze. Altairczycy usiedli i wstali.

— Masz rację — stwierdził, gdy goście z kosmosu uklękli przy dźwiękach Pierwszej kolędy w wykonaniu Platersów. — Owszem, to wspólny czynnik. Ale dlaczego akurat ten?

— Nie mam pojęcia — przyznałam. — Może nie potrafią zrozumieć niczego, co nie jest zaśpiewane chóralnie? To by wyjaśniało, dlaczego jest ich sześciu. Może każdy słyszy tylko pewne częstotliwości, które pojedynczo są bez znaczenia, ale wszystkie razem…

Calvin potrząsnął głową.

— Zapominasz o Andrews Sisters. I Barenaked Ladies. I nawet jeżeli oni reagują na chór, wciąż nie wiemy, co tu robią.

— Ale teraz wiemy, jak im powiedzieć, żeby nam powiedzieli — stwierdziłam biorąc do ręki Świętą księgę pieśni wigilijnych. — Możesz znaleźć chóralną wersję Adeste Fidelis po angielsku?

— Chyba tak — odpowiedział. — A dlaczego?

— Bo jest w niej „witamy ciebie” — powiedziałam przesuwając palcem po zapisie słów kolędy Pokój wam ludzie dobrej woli.

— Mam tu: „Stróżu, opowiedz nam o nocy” — dodał Calvin. — I „opowiedzcie o Dobrej Nowinie”. Muszą zareagować na którąś z nich.

Nie zareagowali. Piotr, Paweł i Maria kazali Altairczykom „iść i głosić” (ściszyliśmy: „ze zbocza góry”), ale albo Altairczykom nie podobał się folk, albo Andrews Sisters trafiły nam się jak ziarno ślepej kurze.

Albo wyciągnęliśmy zbyt pochopne wnioski. Gdy spróbowaliśmy ponownie tej samej piosenki, tym razem w wykonaniu Boston Commons Choir, Altairczycy wciąż nie reagowali. Nie ruszyła ich też chóralna wersja Uderzcie w dzwony („opowiem wam”), ani Wesoły stary Mikołaj („nie mówcie nikomu” — wyciszyliśmy „nie” i „nikomu”). Nie zareagowali na Zwierzęta wielbiły, choć we wszystkich sześciu wersjach było „powiedzcie”.

Calvin wpadł na myśl, że istotny jest może czas, w jakim użyto słowa, zagrał im więc fragmenty Mikołajka („opowieść” i „powiedział”) i Dzwonkowej kolędy („opowiadanie”), ale bez rezultatu.

— Może problemem jest odpowiednie słowo — powiedziałam. — Może oni nie znają słowa „opowiadać”. — Niestety, obcy nie zareagowali też na „głosić”, „gadać” i „wysławiać”, albo „oznajmiać”.

— Musieliśmy się pomylić z tym chórem — powiedział Calvin, ale nie chodziło i o to. Gdy poszedł do sypialni włożyć frak na występ odegrałam Altairczykom urywki Aniołów na wysokościach i Ponad dachami z kompaktu Barenaked Ladies, a obcy jak jeden klękali i skakali zgodnie z poleceniami.

— Może oni sądzą, że Ziemia to szkoła, a tu jest klasa — powiedział Calvin wchodząc do salonu, gdy obcy skakali w rytm Dwunastu dni Bożego Narodzenia w wykonaniu chóru londyńskiej katedry Świętego Pawła. — I nie sądzę, by słowo „powołanie” miało dla nich jakieś znaczenie.

— Nie — odparłam usiłując zawiązać mu muszkę. — I „głoszę wam Dobrą Nowinę” też nie. Czy nie przyszło ci do głowy, że muzyka może nie mieć niczego wspólnego z ich zachowaniem i że oni po prostu przypadkiem siadają, wstają i klękają, gdy chór śpiewa odpowiednie słowa?

— Nie — sprzeciwił się Calvin. — Na pewno musi być jakiś związek. Gdyby go nie było, nie wyglądaliby na tak wściekłych, że jeszcze się nie połapaliśmy, w czym rzecz.

Miał rację. O ile dało się cokolwiek powiedzieć, gniew i dezaprobata w ich spojrzeniach jeszcze się pogłębiły; od Altairczyków zionęło wprost niezadowoleniem i złością.

— Trzeba nam więcej danych, to wszystko — odpowiedział idąc do szafki po lakierki. — Jak tylko wrócę, to… — urwał nagle.

— Co się stało?

— Lepiej sama zobacz — odparł wskazując telewizor. Na ekranie widać było statek obcych. Z niektórych bocznych dysz buchały płomienie. Calvin chwycił pilota i wzmocnił głos.

— Powszechnie się uważa — mówił komentator — że obcy wrócili do swego statku i szykują się do odlotu. — Spojrzałam na Altairczyków. Wciąż stali na środku saloniku Calvina. — Analiza cyklu startowego wskazuje, że odlot nastąpi za sześć godzin.

— I co teraz zrobimy? — zapytałam Calvina.

— Musimy to wyjaśnić. Słyszałaś. Mamy sześć godzin do startu.

— Ale twój koncert…

Podał mi płaszcz.

— Oboje wiemy, że porozumienie ma coś wspólnego z chórami, a ja będę tam miał każdy chór, jaki tylko zdołasz sobie wyobrazić. Zabierzmy Altairczyków do centrum koncertowego i miejmy nadzieję, że po drodze coś wymyślimy.

* * *

Niestety, niczego nie wymyśliliśmy.

— Może powinniśmy ich zabrać do statku — powiedziałam skręcając na parking. — Co będzie, jak przeze mnie oni tu zostaną?

— Nie są ET — odparł Calvin.

Zaparkowałam przy wejściu dla personelu i zaczęłam odsuwać boczne drzwi minibusu.

— Nie, niech tu zostaną — stwierdził Calvin. — Zanim ich stąd zabierzemy, musimy znaleźć dla nich odpowiednie miejsce. Zamknij wóz.

Zrobiłam, o co prosił, choć wątpiłam, czy wszystko to na coś się zda. Weszłam za Calvinem przez boczne drzwi z tabliczką „Tylko dla chórów”, a potem podążyłam za nim labiryntem korytarzy obok pokojów oznaczonych: „Chłopięcy Chór im. Św. Piotra”, „Chór Czerwonego Kapturka”, „Denverski Chór Gejów”, „Chór Słodkich Adelinek”, i „Mile High Jazz Singers”. Od frontu budynku dolatywała wrzawa, a gdy weszliśmy do głównego korytarza, zobaczyliśmy tłum pogrążonych w rozmowach i spacerujących ludzi w złotych, zielonych i czarnych powłóczystych szatach.

Calvin otwierał kolejno jedne drzwi po drugich, zaglądał do pomieszczeń, wchodził zamykając drzwi za sobą, a potem wychodził ponownie i potrząsał głową.

— Nie możemy dopuścić do tego, żeby Altairczycy usłyszeli Mesjasza, a tu wciąż słychać hałas z sali — powiedział. — Musimy znaleźć jakieś dźwiękoszczelne pomieszczenie.

— Albo położone dalej — powiedziałam idąc w głąb korytarza i skręcając w boczny. Natychmiast też nadziałam się na gromadkę uczennic, które wysypywały się z jakiegoś bocznego pomieszczenia. Pani Carlson wszystko nagrywała, jakaś inna matka usiłowała ustawić je w szereg, one same zaś, gdy tylko dostrzegły Calvina, zbiegły się do niego wołając: — Gdzie pan był, panie Ledbetter? Myślałyśmy, że pan nie przyjdzie! Panie Ledbetter, Shelby i ja miałyśmy śpiewać w duecie, ale ona mówi, że woli Danikę!

Calvin zignorował wszystkie interpelacje.

— Kaneesha, czy tam, gdzie się przebierałyście, było słychać jakiekolwiek śpiewy próbne?

— A bo co? — zapytała Belinda. — Nie usłyszymy wezwania, czy jak?

— Kaneesha? — nalegał Calvin.

— Trochę było słychać — odpowiedziała zagadnięta.

— To ten pokój się nie nada — zwrócił się Calvin do mnie. — Sprawdzę pomieszczenia na końcu. Zaczekaj tutaj. — Pospieszył w głąb korytarza.

— Była pani w pasażu — powiedziała Belinda patrząc na mnie oskarżycielsko. — Czy pani wyjdzie za pana Ledbettera?

— Nie — odparłam.

— Bzykacie się? — zapytała Chelsea.

— Chelsea! — jęknęła zaszokowana pani Carlson.

— Czy nie powinnaś już się ustawić? — zapytałam.

Calvin wrócił truchtem.

— Powinno się udać — powiedział do mnie. — Znalazłem pomieszczenie prawie dźwiękoszczelne.

— Po co zaraz dźwiękoszczelne? — zapytała Chelsea.

— Żeby nikt nie słyszał, jak się migdalą — stwierdziła Belinda, a Chelsea kilka razy wymownie cmoknęła.

— Panienki, wejście — stwierdził Calvin swoim „dyrygenckim” głosem. To było naprawdę zdumiewające. Dziewczęta natychmiast się uciszyły i ustawiły w pary.

— Poczekaj, aż wszyscy się zejdą do sali widowiskowej — zwrócił się Calvin do mnie, odciągając mnie na bok — a potem wprowadź obcych. Ja przez kilka minut będę przedstawiał orkiestrę i członków komitetu organizacyjnego tak, żeby Altairczycy nie usłyszeli żadnego dźwięku, gdy będziesz ich kierowała do tego pomieszczenia. Jest tam stół, którym możesz zabarykadować drzwi i nikt już po was nie wejdzie.

— A co będzie, jak Altairczycy zechcą wyjść? — zapytałam. — Wiesz, że barykada ich nie zatrzyma.

— Zadzwoń na moją komórkę, a ja powiem, że mamy ćwiczenia przeciwpożarowe, czy coś w tym guście. Postaram się załatwić wszystko najszybciej, tak szybko, jak to tylko możliwe. — Uśmiechnął się do mnie. — Żadnych Dwunastu dni Bożego Narodzenia. Poradzimy sobie i dowiemy się, o co chodzi.

— Mówiłam wam, że ona jest jego dziewczyną!

— Jest pana dziewczyną, panie Ledbetter?

— Idziemy, panienki, idziemy — powiedział Calvin i poprowadził je korytarzem do sali widowiskowej. Gdy tylko drzwi zamknęły się za ostatnimi z dziewcząt, zadzwoniła moja komórka. Doktor Morthman; dzwonił, żeby mi powiedzieć:

— Może pani przestać szukać. Altairczycy są w swoim statku.

— Skąd pan wie? Widział ich pan? — zapytałam myśląc jednocześnie, że nie powinnam była zostawiać obcych w samochodzie.

— Nie, ale ich statek przyspieszył procedurę startową, która teraz według ocen NASA ma potrwać mniej niż cztery godziny. Gdzie pani jest?

— W drodze — powiedziałam usiłując mówić tak, żeby się nie domyślił, że biegnę — a biegłam na parking, żeby otworzyć minibus. Na szczęście stał na miejscu i był nietknięty.

— To niech się pani pospieszy — warknął doktor Morthman. — Są tu dziennikarze. Będzie im musiała pani wytłumaczyć, jak to się stało, że pozwoliła pani obcym odlecieć! — Otworzyłam boczne drzwi minibusu. Był pusty. Och, nie! — To pani odpowiada za to całe zamieszanie — stwierdził doktor Morthman. — Jeżeli będą jakieś międzynarodowe reperkusje…

— Przyjadę tak szybko, jak będę mogła — powiedziałam. Rozłączyłam się i odwróciłam, żeby przejść na miejsce kierowcy.

I wpadłam niemal na Altairczyków, którzy najwidoczniej przez cały czas stali za mną.

— Nie straszcie mnie tak — powiedziałam. — A teraz chodźmy. — Poprowadziłam ich szybko do centrum koncertowego i korytarzem obok zamkniętych drzwi sali widowiskowej; dzięki Bogu słychać było przemówienia, a nie śpiew. Potem skierowaliśmy się do pomieszczenia wskazanego przez Calvina.

Salka była pusta. Stał w niej tylko stół, o którym wspominał Calvin i który szybko przesunęłam pod drzwi, a potem przechyliłam i wepchnęłam jego krawędź pod klamkę. Przystawiwszy ucho do drzwi nasłuchiwałam chwilkę, ale Calvin miał rację. Nie usłyszałam żadnego dźwięku, a musieli już zacząć występ.

I co teraz. Cztery godziny do startu. Musiałam wykorzystać każdą chwilę, ale w pomieszczeniu nie było nic, co mogłoby mi się przydać — żadnego pianina, odtwarzacza kompaktów czy adaptera. Pomyślałam, że powinniśmy skorzystać z szatni jego uczennic — one przynajmniej miały iPody, albo coś w tym rodzaju.

Ale nawet gdybym puszczała Altairczykom setki śpiewanych przez chóry kolęd i gdyby oni reagowali na wszystkie klękając, siadając, wstając, bijąc pokłony czy idąc za wigilijną gwiazdą, nie przybliżyłoby mnie to o krok do rozwiązania problemu, po co do nas przybyli, ani dlaczego postanowili odlecieć. Ani nawet dlaczego uznali głośny śpiew i stepowanie chóru z „42nd Street” za bezpośrednie polecenie. Cicha noc, święta noc. Nawet gdyby wiedzieli, co znaczą słowa „spać”, „usiąść” „obrócić się” albo „mrugać”.

Calvin wysnuł przypuszczenie, że Altairczycy słyszą wyłącznie słowa śpiewane przez więcej niż jeden głos, ale musiał się mylić. Ktoś, kto słyszy jakieś słowo po raz pierwszy, nie ma pojęcia, co ono znaczy, a obcy nigdy wcześniej nie słyszeli „usiądźcie wszyscy wraz”, dopóki nie zaśpiewano tego w pasażu. Żeby wiedzieć, co znaczą te słowa, musieliby usłyszeć je gdzieś wcześniej, a mogli je usłyszeć wyłącznie mówione. Co oznaczało, że mowę słyszą równie dobrze, jak śpiew.

Pomyślałam, że mogli je gdzieś przeczytać. Przypomniałam sobie Kamień z Rosetty, który im pokazywano i wszystkie te słowniki, jakie doktor Short podtykał im pod nosy. Ale gdyby nawet nauczyli się czytać po angielsku, nie mogliby nauczyć się wymowy. Jedynym sposobem byłoby usłyszenie danego słowa. Co oznaczało, że słyszeli i rozumieli każde słowo, jakie do nich mówiliśmy podczas minionych dziewięciu miesięcy. Włącznie z moją i Calvina rozmową o tym, że mogliby pozabijać dzieci i zniszczyć planetę. Nic dziwnego, że zechcieli odlecieć.

Ale jeżeli nas rozumieli, oznaczało to tylko dwie rzeczy: nie chcieli z nami rozmawiać, albo nie mogli wydawać dźwięków. Czyżby ich siadanie, wstawanie i inne zachowania były próbami porozumiewania się w języku znaków?

Nie, i to nie mogło być sednem sprawy. Równie dobrze mogliby zareagować na słowo „siadajcie” mówione do nich kilka miesięcy wcześniej. A jeżeli próbowali jakoś się z nami porozumieć, czy nie daliby mnie i Calvinowi w nocy jakiegoś znaku, że jesteśmy na złej, lub dobrej drodze, zamiast gapić się na nas tymi swoimi „wcale nas to nie bawi” spojrzeniami? I nie wierzyłam, żeby te ich miny były przypadkowe. Poznaję dezaprobatę, gdy ją widzę. Zbyt wiele razy widziałam ją na twarzy cioteczki Judith, żeby nie… Cioteczka Judith! Wyjęłam z torebki komórkę i zadzwoniłam do mojej siostry Tracy.

— Opowiedz mi wszystko, co wiesz o cioci Judith — zażądałam, gdy się odezwała.

— A co, czy coś jej się stało? — zapytała jakby z niepokojem w głosie. — Gdy z nią rozmawiałam w zeszłym tygodniu była…

— W zeszłym tygodniu? — zapytałam. — Chcesz powiedzieć, że cioteczka Judith jeszcze żyje?

— No, żyła jak najbardziej, gdy w zeszłym tygodniu jadłyśmy razem lunch.

— Lunch? — Czy mówiły o tej samej osobie? O siostruni tatki? O Gorgonie?

— Owszem, tylko że ona wcale nie jest Gorgoną. Gdy poznasz ją bliżej, okazuje się całkiem miłą osobą.

— Cioteczka Judith — stwierdziłam. — Ta, która zawsze na wszystkich i wszystko patrzyła z dezaprobatą.

— Ta sama, choć od wielu lat tak już na mnie nie patrzy Jak powiedziałam, gdy pozna się ją bliżej…

— A jak ci się to udało?

— Podziękowałam jej za prezent urodzinowy.

— I co? — zapytałam. — Przecież nie mogło tylko o to chodzić. Mama zawsze nam kazała pięknie jej dziękować za każdy prezent, jaki od niej dostawałyśmy.

— Owszem, ale to nie była właściwa forma podziękowań. Jedyną właściwą jest własnoręcznie napisana kartka z podziękowaniami — powiedziała Tracy najwyraźniej kogoś cytując. — W szkole średniej musiałyśmy napisać listowne podziękowania dla kogokolwiek. Cioteczka akurat przysłała mi jednodolarowy banknot, jak co roku, więc napisałam do niej i następnego dnia zadzwoniła do mnie i zrobiła mi długi wykład o tym, jak ważne są dobre maniery i jak okropne jest to, że nikt już nie przestrzega podstawowych wymogów etykiety i jak jej było miło, gdy mogła stwierdzić, że choć jedna młoda osoba wie, jak się zachować. Zapytała też, czy nie zechciałabym z nią obejrzeć musicalu Nędznicy. Kupiłam podręcznik dobrych manier Emily Post i od tej pory doskonale nam się układa. Gdy pobieraliśmy się z Evanem, przysłała mi nawet w prezencie ślubnym srebrny wisiorek z Silver Fish Jevelry…

— Za coś ty jej posłała podziękowania? — zapytałam odruchowo. Ciocia Judith nie lubiła nas, bo byłyśmy nudne i niezamężne. Czy przypadkiem Altairczycy nie patrzyli na nas z dezaprobatą, bo czekali na jakiś ekwiwalent ręcznie pisanej kartki z podziękowaniami?

Jeżeli tak było w istocie, to mieliśmy przerąbane. Zasady etykiety są diabelnie nielogiczne i osadzone w kulturach poszczególnych społeczności, a nie miałam żadnego galaktycznego podręcznika savoir vivre, do którego mogłabym zajrzeć. I-o Boże! — zostało mi mniej niż dwie godziny do odlotu obcych.

— Powiedz mi dokładnie, co ci mówiła, gdy do ciebie zadzwoniła? — zapytałam nie chcąc zrezygnować z idei, że w tym właśnie tkwi klucz do zrozumienia zachowania obcych.

— To było osiem lat temu…

— Wiem. Przypomnij sobie.

— Dobrze… No więc było mnóstwo gadania o rękawiczkach, o tym, że nie powinnam nosić białych bucików po Święcie Pracy pierwszego maja i nie powinnam zakładać nogi na nogę. Dobrze wychowane młode damy siadając krzyżują nogi w kostkach.

Czy Altairczycy siadając w pasażu chcieli nam dać lekcję dobrych manier i odpowiedniego sposobu siadania? Wydawało się to nieprawdopodobne… ale ciocia Judith nie chciała rozmawiać z ludźmi, którzy zakładali trzewiki nieodpowiedniego koloru.

— … i mówiła jeszcze, że gdy będę wychodzić za mąż, powinnam rozesłać ręcznie tłoczone zaproszenia — oznajmiła Tracy. — Co też raczyłam uczynić. I chyba dlatego przysłała mi srebrny wisiorek.

— Nie mów mi o wisiorku. Co powiedziała o liście z podziękowaniami, który jej przysłałaś?

— Powiedziała: „Najwyższy czas. Zaczynałam już wątpić, czy którekolwiek z waszej rodziny okaże choć śladowe resztki manier godnych istoty cywilizowanej”.

Maniery istoty cywilizowanej. To było to! Altairczycy, siedzący jak ciocia Judith w naszym saloniku, patrzyli na nas z dezaprobatą, czekając na jakikolwiek nasz gest, który by ich przekonał, że umiemy się zachować jak istoty cywilizowane. A śpiew — poprawka, śpiew chóralny — był taką oznaką. Ale czy to była jakaś arbitralnie ustalona zasada etykiety, taka jak białe trzewiki czy ręcznie pisane zaproszenia? Może oznaczało to coś jeszcze innego?

Przypomniałam sobie Calvina, który kazał rozbieganym, rozgadanym i rozchichotanym uczennicom ustawić się w szyku, zamieniając je w grupę świetnie zorganizowanych i doskonale wychowanych młodych dam.

Wspólne działanie i współpraca. Cywilizowane zachowanie się, którego oznak Altairczycy wypatrywali od dziewięciu miesięcy. Jakże niewiele widzieli go od pierwszego dnia pobytu na Ziemi: zbiurokratyzowane komisje, których członkowie rezygnowali lub nikogo nie słuchali, okropne próby, podczas których basy nie brzmiały odpowiednio, biegający bezładnie po handlowym pasażu klienci, wlokący za sobą rozwrzeszczane bachory. Pienia chórku, który nakłaniał pasterzy, żeby usiedli, były dla nich chyba pierwszą oznaką tego, że potrafimy się jakoś zorganizować i zrobić cokolwiek w sposób cywilizowany.

Nic dziwnego, że natychmiast usiedli pośrodku pasażu. Musieli, jak cioteczka Judith, pomyśleć sobie: „Najwyższy czas!” Ale dlaczego nie wykonali gestu, który byłby ekwiwalentem zaproszenia na Nędzników?

Może nie byli pewni tego, co zobaczyli — poprawka — usłyszeli. Nigdy nie widzieli ludzi śpiewających razem, poza tym przypadkiem, gdy Calvin poprawiał te nieszczęsne basy. Nic nie wskazywało na to, że potrafimy śpiewać pięknie i harmonicznie.

Kolęda Pasterze stróże swoich trzód przekonała ich, że jest to możliwe i dlatego chodzili za nami, dlatego siadali, zasypiali i odchodzili, gdy słyszeli kilka głosów razem. Mieli nadzieję, że zrozumiemy wskazówkę i czekali na kolejny dowód.

Ale to oznaczało, że powinniśmy się udać do audytorium i posłuchać śpiewu, zamiast tkwić w tym dźwiękoszczelnym pomieszczeniu. Zwłaszcza że fakt zainicjowania procedury startowej wskazywał na rezygnację z ich strony z nawiązania kontaktu. Doszli do wniosku, że się pomylili.

— Chodźcie — zwróciłam się do Altairczyków i wstałam. — Muszę wam coś pokazać.

Odsunęłam stół spod drzwi, otworzyłam je i niemal wpadłam na Calvina.

— O, dobrze, że jesteś — powiedziałam. — Chcę ci powiedzieć… Zaraz, dlaczego nie dyrygujesz?

— Ogłosiłem przerwę, żeby coś ci powiedzieć. Myślę, że już wiem, dlaczego Altairczycy reagują na kolędy — powiedział obejmując mnie ramionami. — Myślałem o tym podczas dyrygowania Kasztany prażone w ognisku. Co wspólnego jest we wszystkich kolędach?

— Nie wiem — odpowiedziałam. — Kasztany? Święty Mikołaj? Dzwonki?

— Prawie trafiłaś — stwierdził. — Chóry.

— Chóry? Przecież już wiedzieliśmy, że reagują na chóry — odparłam zbita z tropu.

— Nie są to tylko pieśni śpiewane przez chóry. Są to pieśni o chórach. Kolędy o pieśniach śpiewanych przez chóry, aniołów, dzieci, kolędników. „Stańcie, uderzcie w struny harf i przyłączcie się do chóru…”. Aniołowie w Gdy się Chrystus rodzi „pod niebiosa wyśpiewują”. W innej kolędzie „świat cały śpiewa Jego chwałę”. Wszystkie są o śpiewaniu — mówił z zapałem. — „Wspaniała stara pieśń”, „hymn anielski”. — Zobacz — przekartkował strony wskazując odpowiednie fragmenty tekstu. — „Usłyszcie anielskie głosy”, „starcy śpiewali”, „pasterze i aniołowie wyśpiewują”, „niech ludzie wzniosą śpiew”. W piosenkach Randy Travisa, Peanuts Kids, Paula McCartneya i w Jak Grinch ukradł Boże Narodzenie, wszędzie są wzmianki o śpiewie. Nie chodzi tylko o to, że Pasterzy śpiewał chór. Sęk w tym, że była to pieśń o śpiewaniu chórem. I nie chodziło tylko o to, że śpiewali, ale o czym śpiewali. — Podetknął mi tekst pod nos i pokazał odpowiednią zwrotkę. — „Pokój ludziom i ziemi…” To właśnie usiłowali nam zakomunikować.

Potrząsnęłam głową.

— I to jest to, czego od nas oczekiwali, co chcieli, żebyśmy im pokazali. Jak cioteczka Judith.

— Jaka cioteczka Judith?

— Później ci powiem. Teraz musimy udowodnić Altairczykom, że jesteśmy cywilizowani.

— I niby jak mamy to zrobić?

— Zaśpiewany im. A właściwie zaśpiewają im członkowie Powszechnego Ekumenicznego Koncertu Chórów.

— A co mamy zaśpiewać?

Nie miałam pewności, czy to ważne. Obcy z pewnością czekali na dowód, że potrafimy harmonijnie współpracować i w takim przypadku Mele Kalikimaka byłoby równie dobre, jak Kolęda pokoju. Nie zaszkodziłoby jednak przedstawić im to bardzo jasno. Miło byłoby też wybrać coś, czego wielebny Tresher nie mógłby użyć jako argumentu do ogłoszenia Galaktycznej Krucjaty.

— Musimy zaśpiewać im coś, co udowodni, że jesteśmy istotami cywilizowanymi — powiedziałam. — Coś o pokoju i dobrej woli. Szczególnie o pokoju. I żeby tam nie było religii, o ile to możliwe.

— Ile mamy czasu na napisanie tekstu? — zapytał Calvin. — Będziemy musieli porobić kopie…

W tej chwili zadzwoniła moja komórka. Napis na ekranie oznajmił mi, że zgłasza się doktor Morthman.

— Zaczekaj — powiedziałam Calvinowi wciskając guzik odbioru. — Za sekundę ci powiem, ile mamy czasu.

— Gdzie pani jest? — zagrzmiał w słuchawce głos doktora Morthmana. — Statek zaczyna ostateczny rozruch!

Odwróciłam się, żeby zobaczyć, czy Altairczycy wciąż jeszcze są z nami. Dzięki Bogu byli i nadal mierzyli nas pełnymi dezaprobaty spojrzeniami.

— Ile czasu trwa ten ostateczny rozruch? — zapytałam Morthmana.

— Nie wiadomo — odpowiedział. — Góra dziesięć minut. Jeżeli pani natychmiast się tu nie zjawi…

Rozłączyłam się.

— I co? — zapytał Calvin. — Ile mamy czasu?

— W ogóle go nie mamy — odpowiedziałam.

— To musimy wykorzystać coś gotowego — powiedział i zaczął przewracać kartki z nutami — i coś, co ludzie potrafią zgodnie zaśpiewać. Cywilizowani… cywilizowani… myślę… — znalazł to, czego szukał, przejrzał pospiesznie tekst. — Taaa… jak zmienię kilka słów, powinno się udać. Jak sądzisz, czy Altairczycy znają łacinę?

— Nie zdziwiłabym się…

— Wystarczą dwa pierwsze wersy Poczekaj pięć minut.

— Pięć minut?

— Muszę wszystkich zaznajomić ze zmianami. Potem wprowadź obcych.

— W porządku — powiedziałam i Calvin pognał do sali koncertowej.

* * *

Nasze wejście przez podwójne drzwi powitał szmer podniecenia. Ustawieni wokół podium dyrygenta chórzyści w brunatnych, złotych, zielonych i czerwonych szatach zaczęli szeptem wymieniać rozmaite uwagi.

Widać było, że Calvin skończył wyjaśnienia. Niektórzy członkowie chórów i słuchacze pospiesznie zapisywali coś na swoich kartach nut, podawali sobie ołówki i pytali o coś jedni drugich. Stojąca z boku orkiestra rozgrzewała się, częstując wszystkich kakofonią beknięć i jęków w wykonaniu rozmaitych instrumentów.

Z drugiej strony soprany z żeńskiego Chóru Mile — High najwyraźniej dogadały się z altami podczas próby, którą przerwałam poprzedniego wieczoru, bo wszystkie odwróciły się i zmierzyły mnie pełnymi dezaprobaty spojrzeniami.

— Myślę, że to śmieszne; nie możemy zaśpiewać słów, które już znamy — powiedziała do koleżanki kobieta w kapeluszu z woalką i w rękawiczkach.

— Moim zdaniem z tym ekumenizmem posuwają się już za daleko — odparła koleżanka. — Ludzie, to jedna sprawa, ale obcy?

Nie ma mowy, żeby się udało, pomyślałam patrząc na uczennice Calvina, które przechylały się do siebie ponad oparciami krzeseł, chichotały i żuły gumę. Belinda wysyłała komuś SMS-a, a Kaneesha wetknęła w uszy słuchawki iPoda.

— Panie Ledbetter! Panie Ledbetter, Shelby zabrała mi nuty! — darła się Chelsea.

Bębniarz na tyłach orkiestry ćwiczył solo na cymbałach. To beznadziejne, pomyślałam patrząc na toczących wokół gniewnym wzrokiem Altairczyków. Nie ma mowy, żebyśmy przekonali ich, że jesteśmy rozumni, a już w kwestii ucywilizowania…

Zadzwonił mój telefon. Przysłowiowa słomka łamiąca grzbiet wielbłąda, pomyślałam grzebiąc w torebce. Teraz już wszyscy, nawet muzycy, gapili się na mnie i spalali mnie spojrzeniami.

— Złe maniery i brak wychowania! — orzekła starsza dama w białych rękawiczkach.

— Statek rozpoczął odliczanie! — ryknął mi w ucho doktor Morthman.

Rozłączyłam się i całkowicie wyłączyłam telefon.

— Pospiesz się — rzuciłam bezgłośnie wstępującemu na podium Calvinowi, który odpowiedział mi skinieniem głowy.

Uderzył pałeczką w pulpit i całe audytorium się uciszyło.

— Adeste Fidelis — oznajmił i wszyscy otworzyli nuty.

Adeste Fidelis? Co on wyprawia, pomyślałam. „Przyjdźcie wszyscy wierni” to nie jest tekst, którego potrzebowaliśmy. Przerzuciłam w myślach słowa. „Przybądźcie do Betlejem…”. „Pokłońmy się maleńkiemu…” Nie, bez żadnych wzmianek religijnych!

Odwróciłam się, żeby spojrzeć na Altairczyków. Toczyli wokół wzrokiem jeszcze bardziej pełnym potępienia, niż przedtem. Przecisnęłam się tak, żeby stanąć pomiędzy nimi i drzwiami.

Czy brała pani kiedykolwiek udział we wspólnym śpiewie? zapytał mnie niedawno Calvin. Robi wrażenie. Zebrało się tu blisko cztery tysiące ludzi, wszyscy śpiewali w idealnej harmonii i nawet gdyby śpiewali Piosenkę Wiewiórek Alvina wciąż byłoby to inspirujące i budziłoby podziw. Słowa, które śpiewali, nie mogłyby być lepsze, nawet gdyby Calvin razem ze mną napisał je na zamówienie. „Śpiewajcie, ziemskie chóry…” — dźwięczało w powietrzu, „śpiewajcie w uniesieniu… Śpiewajcie mieszkańcom niebios na wysokościach..!.

Altairczycy swoim kaczoślizgiem zbliżyli się do Calvina i usiedli u jego stóp.

Wymknęłam się na korytarz i zadzwoniłam do doktora Morthmana.

— Co ze statkiem? — zapytałam go.

— Gdzie pani jest? — zagrzmiał. — Myślałem, że pani już tu jedzie!

— Straszne korki! — powiedziałam. — Co ze statkiem?

— Przerwał sekwencję startową i wygasił światła — usłyszałam.

Dobra nasza, pomyślałam. Cokolwiek robimy, skutkuje.

— Po prostu stoi na ziemi.

— Najwyższy czas — mruknęłam.

— Co pani przez to rozumie? — warknął Morthman oskarżycielsko i podejrzliwie. — Analiza spektralna pokazuje, że Altairczyków nie ma na statku. Czy przypadkiem pani ich gdzieś nie zabrała? Gdzie pani jest z tym swoim kompanem i co im zrobiliście? Jeżeli…

Rozłączyłam się, wyłączyłam telefon i wróciłam na salę. Śpiewacy skończyli Adeste Fidelis i teraz wykonywali zgodnie: Słuchajcie niebiańskiego anioła zwiastuna.

Altairczycy wciąż siedzieli przed Calvinem. „Pogódźcie się” — śpiewali zgromadzeni, „powstańcie w uniesieniu wszystkie narody” i Altairczycy wstali.

A potem się unieśli — dobre dwie stopy ponad ziemię. W sali koncertowej rozległo się chóralne, zbiorowe westchnienie. Wszyscy przerwali śpiew i zapatrzyli się na bujających w powietrzu obcych.

Nie przerywajcie, pomyślałam i rzuciłam się naprzód, ale Calvin panował nad sytuacją. Rzucił swoim chórzystom spojrzenie, którego mogłaby mu pozazdrościć ciocia Judith, one zaś przełknęły tylko ślinę i natychmiast ponownie podjęły śpiew. Po chwili wszyscy oprzytomnieli i przyłączyli się do zakończenia zwrotki.

Gdy pieśń ucichła, Calvin spojrzał na mnie.

— Co teraz? — zapytał mnie bezgłośnie poruszając wargami.

— Śpiewajcie dalej — odpowiedziałam takim samym sposobem.

— Ale co?

Wzruszyłam ramionami.

— Nie wiem. — A potem poruszając ustami dodałam: — Może to? — i wskazałam czwartą stronę programu.

Uśmiechnął się szeroko, odwrócił do chóru i oznajmił:

— Zaśpiewamy teraz Brzmi pieśń w przestworzach.

Rozległ się szelest przewracanych kartek i wszyscy zaczęli śpiewać. Patrzyłam uważnie na Altairczyków wypatrując spadku „uniesienia”, oni jednak wisieli w powietrzu nieruchomo jak kamienie, a gdy chór dotarł do „pięknego śpiewu” wydało mi się, że dezaprobata w ich wzroku jakby topnieje.

„I pieśń z wysokości obmywa Ziemię…” śpiewali zgromadzeni. W tejże chwili drzwi wejściowe otworzyły się z hukiem i do sali wpadli doktor Morthman, wielebny Tresher, w towarzystwie kilkunastu reporterów oraz policjantów, agentów FBI i kamerzystów.

— Nie ruszać się! — wrzasnął jeden z federastów.

— Bluźnierstwo! — zagrzmiał wielebny Tresher. — Spójrzcie tylko! Wiedźmy, homoseksualiści i liberałowie!

— Aresztujcie tę kobietę! — Doktor Morthman wskazał na mnie — i tego młodego człowieka, który dyryguje… — umilkł nagle, ujrzawszy unoszących się nad sceną Altairczyków. Reporterzy zaczęli nagle jednocześnie mówić do swoich mikrofonów, fotografowie zalali wszystko lawiną błysków, a wielebny Tresher złożywszy dłonie jak do modlitwy stanął przed jedną z kamer:

— O Panie! — zagrzmiał. — Przepędź z Altaira demony Szatana!

— Nie! — krzyknęłam do siódmoklasistek Calvina. — Śpiewajcie dalej! A ty dyryguj! — Spojrzałam na Calvina z rozpaczą w oczach, ale policjanci przedzierali się już ku niemu przez szeregi chórzystów, żeby go aresztować obchodząc ostrożnie Altairczyków, którzy osuwali się ku ziemi jak poprzekłuwane balony.

— I ukaż obecnym tu grzesznikom ich błędy — piał wielebny Tresher.

— Doktorze Morthman, nie może pan tego zrobić! — stwierdziłam z rozpaczą w głosie. — Altairczycy…

Chwycił mnie za ramię i pociągnął ku jednemu z policjantów.

— Chcę, żeby tym obojgu przedstawiono zarzut porwania — oznajmił — i spiskowania na szkodę ludzkości. Ta kobieta jest odpowiedzialna za… — Urwał i spojrzał na coś za moimi plecami.

Odwróciłam się. Tuż za mną stali Altairczycy i patrzyli na wszystko bardzo gniewnymi spojrzeniami. Funkcjonariusz, który zabierał się do skucia mnie kajdankami puścił moją rękę i odskoczył w tył — to samo zrobili reporterzy i agenci FBI.

— Wasze Ekscelencje — zaczął doktor Morthman, który też się cofnął o kilka kroków. — Chciałbym podkreślić, że komisja absolutnie nie miała niczego wspólnego z działaniami tych dwojga młodych ludzi. Wszystko działo się bez naszej wiedzy. Wszystko jest wyłącznie i całkowicie winą tej młodej kobiety. Ona…

— Przyjmujemy wasze powitanie — odezwał się stojący pośrodku Altairczyk gnąc się przede mną w ukłonie — i odpowiadamy w podobnym duchu.

Przez audytorium przeleciał szmerek zdziwienia.

— Wy… Wy m-mówicie po a-angielsku? — wyjąkał doktor Morthman.

— Oczywiście — odpowiedziałam i skłoniłam się przez obcymi. — Miło będzie wreszcie móc z wami porozmawiać.

— Witamy was w społeczności mieszkańców niebios — odezwał się jeden z obcych stojących na końcu szeregu — i przyjmujemy waszą ofertę dobrej woli, pokoju na ziemi i kasztanów.

— Zapewniamy was, że i my przybyliśmy z darami — powiedział drugi z przeciwległego krańca szyku.

— Cud! — zagrzmiał wielebny Tresher. — Pan ich uzdrowił! Rozwiązał ich języki! — Padłszy na kolana zabeczał: — O Panie, wiemy, że to nasze modły sprawiły ten cud…

Doktor Morthman przecisnął się przed reporterów.

— Wasze ekscelencje pozwolą, że będę pierwszym, który was powita na naszej skromnej planetce… — powiedział wyciągając rękę.

— W imieniu rządu…

Altairczycy kompletnie go zignorowali.

— Zaczynaliśmy już myśleć, że popełniliśmy błąd przybywając do waszego świata — powiedział ten, który odezwał się do mnie (a może był to stojący obok niego?). — Zwątpiliśmy w to, czy jesteście w pełni rozumni.

— Wiem — odpowiedziałam. — Sama miewam czasem wątpliwości.

— Nie byliśmy też pewni, czy rozumiecie koncepcję zgody i współpracy — odezwał się stojący na drugim końcu, odwracając się i patrząc gniewnie na kajdanki spinające nadgarstki Calvina.

— Myślę, że lepiej będzie, jak pan każe rozkuć pana Ledbettera — stwierdziłam patrząc w oczy doktorowi Morthmanowi.

— Niech im pani wyjaśni, że mieliśmy tu małe nieporozumienie — wyszeptał mi w ucho. Altairczycy odwrócili się i gniewnymi spojrzeniami zaczęli wiercić doktora i policjanta.

Gdy uwolniono Calvina, stojący na końcu obcy powiedział:

— Jak starcy z radością witamy wieść, żeśmy się mylili…

My też, pomyślałam.

— A my radzi jesteśmy mogąc was powitać na naszej planecie — powiedziałam.

— Teraz, jeżeli zechcecie wrócić ze mną na uniwersytet — wtrącił doktor Morthman — zaaranżujemy wam podróż do Waszyngtonu na spotkanie z naszym prezydentem…

Spojrzenia Altairczyków znów gwałtownie się ochłodziły. Och, nie, pomyślałam i spojrzałam na Calvina w poszukiwaniu wsparcia.

— Doktorze Morthman — odezwał się Calvin — nie skończyliśmy jeszcze uroczystości powitalnej. Odwrócił się do Altairczyków. — Chcielibyśmy odśpiewać pozostałe pieśni, mające uczcić wasze przybycie.

— Z przyjemnością ich wysłuchamy — stwierdził Altairczyk stojący w środku i cała szóstka natychmiast wykonała zwrot, wróciła przejściem przed scenę i usiadła.

— Dobrze byłoby chyba, gdyby i panowie usiedli — zwróciłam się do doktora Morthmana i policjantów.

— Czy niektórzy z was nie mogliby podejść i zaśpiewać razem z nimi — powiedział Calvin patrząc na ludzi stojących w ostatnim rzędzie. — Pomóżcie im znaleźć właściwe miejsce.

— Nie mam zamiaru śpiewać z tymi wiedźmami i peda… — warknął wielebny Tresher z urazą w głosie. Altairczycy odwrócili się, popatrzyli nań przez chwilę i świątobliwy usiadł. Jakiś starszy człowiek w jarmułce podał mu nuty.

— Co zrobimy ze słowami w chóralnej pieśni Alleluja? — zapytał mnie szeptem Calvin. Altairczycy wstali i podeszli do nas przejściem pomiędzy rzędami.

— Nie ma potrzeby zmieniania waszych radosnych pieśni. Chcielibyśmy ich wysłuchać w waszym rodzinnym języku — powiedział ten, który stał pośrodku.

— Interesują nas bardzo mity i przesądy waszej planety — oznajmił ten stojący na końcu szeregu. — Dziecię w żłóbku, zapalanie świeczników Kwanzaa, przynoszenie dzieciom zabawek i zębów. Z największą przyjemnością usłyszymy kolejne…

— Mamy wiele pytań — odezwał się drugi od końca. — Co ma zbawienie wspólnego z sanną?

— Jaką sanną? — zapytał doktor Morthman, a Calvin spojrzał na mnie.

— „Hosanna, hosanna, nadchodzi z łaską zbawienia” — szepnęłam mu — Ho! Sanna!

— I jeszcze, co to znaczy „Poznali go Mesyjaszem być prawym”. I czemu nie lewym? — zapytał stojący po przeciwnej stronie szeregu obcy. — Panie Ledbetter, czy panna Yates jest pańską dziewczyną?

— Będzie jeszcze czas na pytania, negocjacje i podarunki, gdy ceremonia powitalna dobiegnie końca — odezwał się Altairczyk, stojący jako drugi z lewej, który do tej pory jeszcze nic nie mówił. Zorientowałam się, że on właśnie musi być szefem. Albo dyrygentem, pomyślałam. Gdy się odezwał, Altairczycy natychmiast ustawili się w pary, podeszli w głąb przejścia i usiedli.

Podniosłam batutę Calvina.

— Jak myślisz, co powinniśmy zaśpiewać najpierw? — zapytał, gdy mu ją podawałam.

— Chcę na święta tylko ciebie — odpowiedziałam.

— Naprawdę? Myślałem, że powinniśmy zacząć od Śpiew aniołów na niebiosach albo…

— To nie był tytuł… — stwierdziłam.

— Och… — Calvin odwrócił się do Altairczyków. — Odpowiedź na wasze pytanie brzmi: „TAK!”.

— „Radość na Ziemi i w niebiosach” — odparł stojący pośrodku.

— Będzie mnóstwo jemiołowania — dodał jeden z zamykających szyk. Altairczyk, stojący na drugim końcu, spojrzał na obu z dezaprobatą w oczach.

— Myślę, że powinniśmy usiąść — powiedziałam i wcisnęłam się do pierwszego rzędu, pomiędzy wielebnego Treshera i jakąś Afroamerykankę w turbanie i dashiki.

Calvin wszedł na podium.

— Chór, Alleluja — powiedział. Wszyscy śpiewacy z szelestem zaczęli przewracać strony. Siedząca obok mnie kobieta podsunęła nam nuty pod nos, żebyśmy i my mogli wziąć udział w śpiewie. — Uważa się za właściwe wykonanie tej pieśni na stojąco — szepnęła. — Ze względu na szacunek dla króla Jerzego III. On wstał, gdy usłyszał to po raz pierwszy.

— Właściwie — szepnął mi w drugie ucho wielebny Tresher — mógł się poderwać na nogi po usłyszeniu silnego i głębokiego dźwięku, ale wyrażenie szacunku i podziwu przez powstanie jest właściwe i słuszne.

Kiwnęłam głową. Calvin podniósł pałeczkę i wszyscy obecni — poza Altairczykami — wstali i zaczęli śpiewać. I jeżeli uznałam, że Adeste Fidelis brzmiało wspaniale, to chóralne wykonanie Alleluja zapierało dech w piersiach. Nagle wszystkie te słowa o wspaniałości dawnych pieśni, słodkich hymnów i nieustannej radości nabrały sensu. „I cały świat podejmie pieśń — pomyślałam — śpiewaną przez anioły…”.

I nagle Altairczycy ulegli — jak ja — czarowi muzyki. Po piątym „Alleluja!” unieśli się w powietrze jak przedtem. Wzlatywali coraz wyżej… i wyżej… aż w końcu zatrzymali się beztrosko tuż pod wysoko sklepioną kopułą sali.

Dobrze wiedziałam, co czują.

* * *

Był to ostateczny i definitywny przełom w komunikacji. Od tego koncertu Altairczycy nie przestali do nas mówić, choć właściwie to nie wiemy o nich więcej, niż na początku. Są znacznie lepsi w zadawaniu nam pytań, niż w odpowiadaniu na te, które my im zadajemy. W końcu powiedzieli nam, skąd przybyli — z gwiazdy Alsafi w konstelacji Smoka. Ponieważ jednak „Altairi” oznacza „latający” (a „Alsafi” znaczy „trójnóg na kociołek”) wszyscy nadal nazywają ich Altairczykami.

Powiedzieli nam też, dlaczego zmienili nastawienie w mieszkaniu Calvina i podążali za mną („zobaczyliśmy możliwość powstania interesujących zgodnych powiązań pomiędzy panią i panem Ledbetterem”), i wyjaśnili z grubsza, jak działa ich statek kosmiczny, co spece z Sił Powietrznych uznali za diablo interesujące. Wciąż jednak nie wiemy, po co do nas przybyli. Ani czego chcą. Jedyną rzeczą, którą powiedzieli nam wyraźnie i wprost było żądanie usunięcia ze składu komisji doktora Morthmana i wielebnego Treshera, oraz postawienie na jej czele doktora Wakamury. Okazało się, że lubią jak się im pryska w nosy rozmaitymi zapachami, przynajmniej tak samo, jak wszystko inne, co robimy. Chociaż wciąż patrzą na nas z dezaprobatą.

* * *

Podobnie jak cioteczka Judith. Następnego dnia po Koncercie Ekumenicznego Śpiewu zadzwoniła do mnie, żeby mi powiedzieć, że choć zrobiłam dość dobrą rzecz dla świata, to co ja na miłość boską na siebie włożyłam? Czy nie wiem, jak należy się ubrać na koncert? Wyjaśniłam, że to jej należą się podziękowania za wszystko, co się stało, a ona spopieliła mnie wzrokiem (wyczułam to przez telefon) i przerwała połączenie.

Ale chyba nie za bardzo się rozzłościła. Gdy dowiedziała się o moich zaręczynach, zadzwoniła do Tracy i powiedziała, że spodziewa się zaproszenia na mój wieczór panieński. Mama sprząta, jakby najadła się szaleju.

Zastawiam się, czy Altairczycy dadzą nam srebrny wisiorek. Albo kartkę z jednodolarowym banknotem w środku. A może zdradzą nam sposób podróży szybszych niż światło?

Przełożył Patryk Sawicki

Rachel Swirsky

ZAŚLUBINY ZE SŁOŃCEM

Ślubna uroczystość trwała, dopóki panna młoda nie zajęła się ogniem.

Piękna biała suknia Bridget spłonęła błyskawicznie; ogień pochłonął długi tren, białą taftową spódnicę, wyszywaną w różyczki bluzeczkę, okrągłą siateczkę na włosy i zdobną perełkami opaskę na czoło. Wszystko spaliło się tak gwałtownie i szybko, że płomienie nie tknęły nawet skóry Bridget, zostawiając ją nagą, nieco osmaloną, zawstydzoną i zalaną łzami.

Nagość była zresztą najmniejszym problemem. Bridget chwyciła jedwabną narzutę z ołtarza i owinęła nią sobie pierś niczym togą.

— I to byłoby tyle! — powiedziała. Gwałtownie ściągnęła z palca zaręczynowy pierścień i cisnęła nim w pana młodego. Diament wielkości winnego grona błysnął jak iskra, zataczając w powietrzu łuk.

Bridget ujęła rąbek narzuty i pobiegła przejściem. Otworzywszy podwójne drzwi wpuściła do nawy światło księżyca i wybiegła prosto w noc.

Pan młody westchnął. Otworzywszy dłoń spojrzał na iskrzący się w niej diament, który błyszczał lśnieniem jego ognistego nimbu w barwach szkarłatu i złota. Jego drużba delikatnie poklepał go po ramieniu. Ojciec panny młodej mężnie i z uznaniem kiwnął mu głową, ale trzymał się z daleka. Tak jak jego córka, był śmiertelnikiem.

— Kiepska sprawa, Heliosie — stwierdził Apollo.

Pan młody wzruszył ramionami.

— Zrobiłem, co się dało. Nie mogę przez cały czas tłumić moich płomieni. Czego w końcu ta kobieta chce? Mężczyzna musi niekiedy mieć okazję zabłysnąć.

Apollo klepnął go po ramieniu.

— Święte słowa, brachu.

* * *

Bridget zbiegła aż do recepcji. Nie przejmując się zdumionym spojrzeniem, jakim recepcjonista obrzucił jej niecodzienny strój powiedziała mu, że uroczystość się skończyła.

— W sali przyjęć, czy w apartamencie dla nowożeńców?

— I tam, i tam.

Recepcjonista postukał w klawiaturę.

— Przykro mi, ale nie przyjmujemy odwołań rezerwacji tuż przed uroczystością. Wyślę pracowników, żeby zdjęli dekoracje z sali przyjęć, ale będziemy musieli ściągnąć należność.

Bridget była zbyt zmęczona i oszołomiona, żeby się spierać.

— Proszę bardzo.

Zeszła korytarzem do sali przyjęć. Chciała przynajmniej zobaczyć fontannę czekoladowego fondue i lodowe rzeźby, nawet gdyby miały się zmarnować. Ludzie z firmy cateringowej i obsługa hotelowa zaczęli już zbierać talerze i szkło, usuwając stosy owoców i girlandy kwiatów, rajskich ptaków i tulipanów.

Podeszła do olbrzymiego tortu ze stojącą na jego szczycie maleńką figurką panny młodej obok spiżowego słońca. Wyjęła figurkę z otaczającego ją lukru.

— Co mi strzeliło do głowy? — zapytała patrząc na maleńką, malowaną twarzyczkę figurki.

— Czyż nie wszyscy chcielibyśmy poznać odpowiedź na to pytanie?

Bridget podniosła główkę. Pytanie zadała oparta o ladę z trunkami, odziana w idealnie uszyty kostium koloru burgunda i stojąca na trzycalowych szpilkach jej swatka, bogini narodzin Ejlejtyja.

— Powiedziano mi, co się stało — stwierdziła Ejlejtyja.

— Nie mógł się powstrzymać nawet w dniu naszego ślubu?

— Czy nie tego właśnie chciałaś? Czy nie pragnęłaś kogoś błyskotliwego, niezwykłego, kogoś, kto potrafi uśmiechem rozjaśnić mroczny pokój?

— Ale on nie jest po prostu błyskotliwy, chodzi o to, co robi innym. On nie świeci, on spala i pożera.

Ejlejtyja upiła nieco Chablis, rocznik 1988.

— Dobrze przynajmniej, że stwierdziłaś to przed zawarciem małżeństwa. Podpisałaś doprawdy kurewską intercyzę.

* * *

Helios i Apollo zainstalowali się w hotelowym barze. Przez rozległe, sięgające od sufitu do podłogi okna mieli piękny widok na rzekę, roziskrzoną migotliwymi odbiciami ulicznych latarni i neonów. Wszystko to odbijało się wiernie w zwierciadle za barem.

Apollo zaimprowizował sonet o roznoszącej drinki kelnerce i w nagrodę otrzymał jeden za darmo. Nie dający się wyprzedzić w rywalizacji Helios wzbudził owację podpalając papierosa jakiejś wyzywająco ubranej damulki siedzącej po przeciwnej stronie sali.

Helios wciąż miał na sobie swój smoking, ale rozwiązaną muszkę zawiesił na szyi. Odwrócił stołek, by sięgnąć po drinka.

— Myślałem, że ona jest inna — stwierdził.

Apollo zdążył już zmienić strój i teraz miał na sobie luźną koszulę i spodnie, w których wyglądał modnie i metroseksualnie. Machnięciem dłoni zbył uwagę Heliosa, rozsyłając przy okazji wszędzie wokół błyski pierścieni z topazami i agatami.

— Wszystkie są takie same. Mogłeś po prostu zapytać wcześniej.

— Uwaga równie pomocna, co zabawna — mruknął Helios.

— Ale prawdziwa. Chodzi o urodę śmiertelniczek. Z pewnością są unikalne, tak samo jak płatki śniegu, ale kto chwyta płatek, żeby podziwiać jego krystaliczne piękno? Jest coś, o czym podziwiający je ludzie zapominają.

— To znaczy?

— Że moc i urok śniegu tworzącego te niezwykle skomplikowane i piękne wzory są niezwykle nietrwałe. — Apollo mrugnął do grającej na pianinie brunetki. — I że się topią na twoim języku.

Helios podniósł palec wskazujący i wywołał podmuch płomieni skierowanych na brzuszek brunetki. Stłumiła je serwetką, a Helios uformował dymek w napis „Jesteś seksy…”. Brunetka zachichotała kokieteryjnie uciekając wzrokiem w bok.

— Nie dlatego kręcą mnie śmiertelniczki — Helios odwrócił się do przyjaciela.

— No to mnie oświeć.

— Potrafią głębiej przeżywać takie rzeczy jak radość, czy smutek, bo ich życie jest krótkie. Cieszą się tym, co dostają. I potrafią sprawić, że sam silniej odczuwasz pełnię istnienia.

— Bądźże przynajmniej szczery, ty trzymasz wszystkie atuty w ręku.

— To nieprawda!

— Skoro tak mówisz…

— Lubię towarzystwo śmiertelniczek — ciągnął Helios — z powodu naszych różnic. Ogień i woda to ciekawsza kombinacja, niż ogień i ogień.

— Ciekawa, jeżeli jesteś ogniem. Fatalna, gdy jesteś wodą.

— Więc mówmy o ogniu i ziemi. — Helios zapalił płomień na dłoni. Zmienił kompozycję tak, że pojawił się w nim róż, a potem złoto. — Sęk w tym, że większość śmiertelniczek tego nie rozumie. Myślą, że związek z bogiem postawi je ponad ludźmi. Chcą być kimś szczególnym, wyróżnionym. Chcą wywyższenia. Myślałem, że Bridget będzie inna. Twardo stąpała po ziemi. Wiedziała, że jest po prostu zwykłą dziewczyną. Sądziłem, że zadowoli się tym, iż każde z nas pozostanie sobą. Ale okazało się, że chce, abym został takim przeciętniakiem jak ona.

— Powinniśmy je wszystkie pozamieniać w laurowe krzewy — mruknął Apollo kończąc swojego drinka. Wstał i musnął palcami grzywkę swoich krótko przyciętych kędziorów koloru zboża. — Chodźmy. Jeżeli nie możemy znaleźć żadnych nimf, poszukajmy kilku nimfomanek…

* * *

Bridget dobrze pamiętała dzień, w którym pojęła, że ludzie dzielą świat z bogami. Od dawna to podejrzewała, wspominając hierarchię z placyków dziecięcych zabaw i szkolnych stołówek. Niektórzy ludzie wydawali się jej inni. Błyszczeli i olśniewali. Podczas gdy Bridget i jej rówieśnicy brnęli ku dojrzałości drogą pełną blizn i skaleczeń, tamci płynęli przez życie nigdy się nawet nie potykając.

Czy nie było to coś, co czuli wszyscy? Ludzie z nabożnym podziwem obserwowali, jak ktoś wywołuje fale uniesieniem trójzębu, budzi miłość dotknięciem strzały, czy wygrywa bieg przełajowy w uskrzydlonych sandałach. Potem wspominano wszystko niezbyt wyraźnie, w otoczeniu jakby świetlistej mgiełki, zapominając szczegóły, ale pamiętając istotę wydarzeń: diablo zuchwałego surfera; doradcę, który uratował małżeństwo; młodzika, biegającego tak szybko jak nikt.

Bridget zrozumiała wszystko dopiero podczas piątego roku doktoratu, gdy zestawiała dane dotyczące tezy, którą tak naprawdę mogło zrozumieć tylko niewielu ludzi zajmujących się tym samym, co ona.

Była jednym z czołowych światowych ekspertów od Słońca. A właściwie części Słońca. Zajmowała się badaniem plam na Słońcu, miejsc względnie zimnych, kładących się na jego powierzchni niczym łzy. Spędzała całe godziny w laboratorium, obliczając częstotliwość pojawiania się zawirowań w koronie i porównując je z przewidywanym pojawianiem się słonecznych rozbłysków.

— Słońce to romantyczna metafora — lubiła mawiać przyjaciołom przy drinkach, wtedy, kiedy jeszcze miała przyjaciół i wychodziła z nimi na drinki. — Te niewielkie ciemne plamki są powodowane intensywną aktywnością magnetyczną. Wszystko dzieje się dzięki przyciąganiu i odpychaniu. One sprawiają, że Słońce się rozgrzewa, ochładza, albo wyrzuca z siebie rozbłyski tak silne, że zostawiają ślady na Grenlandii.

Bridget miała umysł sprzyjający samotności i rozmyślaniom, tak przynajmniej sobie wmawiała z braku czegoś innego, niż nadmiaru samotności i rozmyślań. Na piątym roku doktoratu ostatni z jej przyjaciół, którzy nie otrzymali dyplomów, pozałatwiali sobie jakieś prace i powyjeżdżali; nie, żeby miała już z nimi wiele wspólnego. Jej ojciec żył w oddalonym o trzy stany domu spokojnej starości w towarzystwie dwóch zatwardziałych starych kawalerów i choć utrzymywał, że chce, by Bridget informowała go o wszystkich zmianach w swoim życiu, wyczuwała pewien żal w jego głosie, gdy odbierał jej telefony. Miała ciemne, głęboko osadzone oczy matki i włosy koloru kłosów zboża. Wiedziała, że dla ojca jest przypomnieniem choroby i śmierci matki. Niełatwo mu było znosić dolę wdowca. Poradził sobie ze smutkiem i żalem zaczynając nowe życie. Bridget była częścią starego. I najczęściej trzymała się z daleka.

Codziennie budziła się o świcie. Brała prysznic, myła zęby i ruszała na rowerze do kampusu, gdzie wypijała kubek kawy z ekspresu w studenckim klubie. Potem zaszywała się w swojej pracowni i patrzyła na słońce, które wzbijało się widocznym przez wysokie okna łukiem, przygrzewając ostro w południe. Potem słońce chyliło się ku zachodowi, w pracowni zapadał zmrok, ona zaś pozostawała w niej jeszcze przez jakiś czas. Około drugiej nad ranem ruszała rowerem do swego mieszkania i waliła się do łóżka w opakowaniu.

Pewnego popołudnia, gdy na wzgórzach kampusu zgromadziły się czapy śniegu, których iskrzące się na nich promienie słońca nie były w stanie roztopić, siedząca w pracowni Bridget spojrzawszy na klawiaturę stwierdziła, że nie czuje swoich palców. Od godziny same stukały w klawisze bez jej rozkazów. Były bardziej częścią kompa, niż jej samej.

Ekran pokreślony był czerwonymi i niebieskimi liniami, które nakładały się na wpisane przez nią dane. Bridget nie poznała żadnej z nich. Odjęła dłonie od klawiatury i rozpostarła palce przed oczami. Z wolna zaczynała odczuwać ból, z jakim chłód biura zmroził opuszki palców.

Spróbowała przypomnieć sobie, kiedy powiedziała do kogokolwiek więcej, niż dwa zdania. Ponad trzy tygodnie temu. Mając dwadzieścia dziewięć lat nie mogła pojąć, dlaczego dotąd uważała, że mapowanie plam na Słońcu warte jest rezygnacji z towarzystwa innych ludzi.

Wyszła z pracowni wcześniej. Ignorując pytania profesorów i studentów odpięła rower od stojaka na dziedzińcu i pojechała zaśnieżoną drogą. Dotarłszy do domu zastała przy drzwiach nieznajomą kobietę o tak nieskazitelnej fryzurze i ubraniu, że w pierwszej chwili wzięła ją za sprzedawczynię kosmetyków Avon.

— Przysłał mnie cichy wielbiciel — oznajmiła kobieta, która przedstawiła się jako Ejlejtyja.

Bridget nie mogła uwierzyć, że którykolwiek z profesorów, albo studentów — a tylko z nimi miała do czynienia — potrafiłby skłonić tę elegancką damę do swatów w jego imieniu.

— Ach, tak? — zapytała.

— W rzeczy samej — odparła absolutnie niespeszona Ejlejtyja. — Mój klient woli przedstawić się poprzez pośrednika, który lepiej od niego zna ludzką kulturę.

— Ludzką kulturę? — zapytała Bridget zastanawiając się, kto urządza sobie zabawę jej kosztem. — Proszę powiedzieć temu wielbicielowi, kimkolwiek jest, że nie uznaję randek w ciemno.

— Właściwie to nie jest randka w ciemno — stwierdziła Ejlejtyja. — Już się spotykaliście.

— Kim on jest? — zapytała Bridget.

Na wargach Ejlejtyi pojawił się nieco kpiący uśmieszek. Odwróciwszy się wskazała zenit nieba, skąd mimo zimna oślepiająco świeciło słońce. Bridget jakoś to nie zaskoczyło.

— Powiedziałabym, że jest pani w nim zakochana równie głęboko, jak on w pani — powiedziała Ejlejtyja. — Prawdopodobnie dlatego panią polubił. Niech pani nigdy nie zapomina, że bogowie są narcyzami. Jak pani myśli, dlaczego chcemy, żeby nas uwielbiano?

Bridget parsknęła śmiechem, nie dlatego, że jej wielbiciel okazał się bogiem, z czym już w osobliwy sposób zdążyła się pogodzić. Rozbawiło ją tak otwarte i bezpośrednie przyznanie się do narcyzmu. Wtedy myślała, że to żart.

* * *

Większość bogów traktowała śmiertelników w sposób, który ci nazwaliby samolubnym. Było to zajęcie wygodne, zajmujące i dało się w ten sposób rozładować wewnętrzne napięcie, gdy nic lepszego nie miało się do roboty. Pierwszy z bogów uwielbiał wyrażać swą radość życia uwodząc śmiertelniczki pod postacią białego byka lub łabędzia. Ale była to dopiero przekąska przed posiłkiem smakosza. Po degustacji bisque z homarów i malinowej barwy szampana nie tracąc czasu wracał do swej boskiej formy i pomykał do domu na solidniejszy posiłek ze swoją małżonką.

Naprawdę nieliczni byli bogowie traktujący swoje miłostki ze śmiertelniczkami nie jako aperitif, ale swego rodzaju fetysz.

Apollo nie zgadzał się z opinią, że on właśnie był takim przypadkiem. Hulał samotnie i ogrywał rolę wiecznego kawalera. I nieźle mu to wychodziło, stwierdził Helios obserwując jak przytula się do złotowłosego młodzika, którego zwabił od pianina. Chłoptyś objął ramieniem talię boga i muskał językiem jego ucho.

Helios zajął się swoją pieprzówką. Pozostawił na powierzchni niewielki płomyk pochłaniający alkohol. Stojąca za nim kelnerka odchrząknęła ostrożnie.

— Czy nie zechciałby pan…

Helios zerknął na płonący pudding.

— Ależ oczywiście — odpowiedział mrugając znacząco, ale odruchowy flirt zabrzmiał fałszywie. Płomyk jego nadmiernego zapału osmalił brwi siedzącego nieopodal mężczyzny w tweedowym garniturze. Kelnerka podbiegła, by podać poszkodowanemu darmowego drinka.

Blondasek wsunął język pomiędzy posągowe wargi Apolla. Jego chichot niósł się w powietrzu na falach papierosowego dymu. Helios wyczuwał zapach używanej przez cherubinka wody kolońskiej: drzewo sandałowe i mech. Uciekł wzrokiem w bok.

Od śmierci Faetona Helios nie związał się z żadną boginią. Skończywszy szesnaście lat chłopak błagał Heliosa o pozwolenie poprowadzenia po niebie jego rydwanu. Helios prosił go, by wybrał inny podarunek urodzinowy, bo wiedział, że chłopak nie zdoła zapanować nad końmi. Ale Faeton był szesnastolatkiem. W tym wieku wypadki i upadki zdarzają się wyłącznie innym.

O świcie Helios pomógł chłopcu wsiąść do rydwanu i patrzył, jak ten mknie w górę, aż Faeton stał się jedynie kulą blasku na niebie. Ujrzawszy to Helios poczuł się osobliwie poruszony. Nigdy przedtem nie patrzył na słońce wyłaniające się zza horyzontu. Czy to właśnie widzieli śmiertelnicy każdego dnia? Blask i lśnienie tak ostre, że raziły oczy?

Później, gdy Faeton stracił panowanie nad końmi i Zeus raził chłopca oślepiająco jasnym piorunem, który zapłonął na niebie jak bliźniacze słońce, córki Heliosa tak bardzo opłakiwały młodzika, że władca Olimpu zamienił je w topole. I w ten sposób Helios stracił je także. Zeus uszanował panieńskie łzy, dając światu nowe klejnoty — zamienił je w bursztyny. Gdy Helios po raz pierwszy spędził noc w mieszkaniu Bridget, prosił ją, by pozbyła się bursztynowej biżuterii. W zamian kupił jej zielone nefryty.

Helios nie bardzo wiedział, co w śmiertelniczkach leczyło jego rozpacz. Może zresztą nie leczyło jej w ogóle. Może wabiła go ku nim krótkotrwałość ich ziemskiej egzystencji. Były niczym kwiaty, które szybko rozkwitały, a i równie szybko więdły — wcierały sól i ziemię w jego rany.

Apollo spojrzał w jego stronę. Wespół z chłopcem trzymali się za ręce niczym dzieci.

— No dalej, poderwij sobie kogoś — zaproponował Heliosowi. — Poczujesz się raźniej.

— Chyba masz rację…

Helios przyjrzał się obecnym w knajpce. Zatrzymał wzrok na czarnoskórej kobiecie w nadającym jej skórze lśniący odcień swetrze z wełny o złotej barwie. Siedziała i plotkowała z przyjaciółkami. Jej śmiech przypominał dźwięk dzwoneczków w zimowy poranek. Bóg zwolnił stołek przy barze.

— Mogę się wtrącić? — zapytał.

Przyjaciółki nieznajomej spojrzały na nią pytając wzrokiem o aprobatę. Kiwnęła główką. Dziewczyny rozsunęły krzesła i zrobiły Heliosowi miejsce w swoim kręgu.

— Zastanawiam się, czy dziś wieczorem mógłbym liczyć na pani towarzystwo? — zapytał bóg. Zanim zdążyła odpowiedzieć, rozpalił na jej ramionach maleńkie, delikatne płomyki tańczące i wirujące niczym baletnice na scenie.

W orzechowych oczach dziewczyny błysnęła ciekawość. Zwilżyła wargi koniuszkiem języka. Zaczęła szybciej oddychać. Sztuczka Heliosa oszołomiła ją i zachwyciła.

* * *

Bridget nie brakowało romantycznych skłonności, ale też nigdy nie dawała się porwać im całkowicie. Większość mężczyzn uważała za nudnych. Szukała takiego, który umiałby w sobie rozniecić płomień zainteresowania i poświęcenia się czemuś unikalnemu i wszechogarniającemu. Rzadko chodziła na randki. Miała romans z mistrzem świata w szachach, z programistą budującym zmyślne pałace z kodów i wulkanologiem badającym kratery tuż przed erupcją. Ale kolejno odkrywała, że ich pasje były czymś innym, niż się wydawały: bezprzykładnym natręctwem, podświadomą niezdolnością do zrobienia czegoś bardziej znaczącego niż oddychanie i skłonnością do autodestrukcji zbudowaną na gruncie niechęci do samego siebie.

Pierwszą randkę Bridget i Helios spędzili na brzegu jeziora płynnej lawy, z którego wydobywały się groźnie bulgoczące pęcherze gazów zdradzające wzrost ciśnienia. Powietrze pachniało siarką.

Towarzyszyła im Ejlejtyja. W pierwszej chwili Bridget zjeżyła się na myśl o przyzwoitce, kiedy jednak swatka namówiła Heliosa do rezygnacji z pomysłu wykąpania się z Bridget nago w lawie, dziewczyna zaczęła rozumieć potrzebę obecności smukłej bogini.

Siedzieli i rozmawiali o banałach: ich światy tak się różniły, że rozmowa nabrała bajkowej atmosfery, ale osobliwie nieskładna natura ich konwersacji nie zdołała zerwać coraz silniejszej więzi pomiędzy nimi, jakby rozmawiali w różnych językach, ale intuicyjnie odgadywali znaczenie słów. Ejlejtyja podczas ich rozmowy siedziała nieopodal, opierała się o bryłę bazaltu, a na jej dyskretnie odwróconej twarzy gościł miły, choć nieco szelmowski uśmieszek.

Na godzinę przez świtem, gdy na niebie pojawiła się różowawa łuna zwiastująca moment, w którym Helios miał się pojawić nad horyzontem w swoim rydwanie, bóg ujął Bridget za ręce i powiódł na obsydianowy występ skalny, poza zasięg słuchu bogini.

— Mogę ci powiedzieć wszystko, co chcesz — powiedział słusznie zakładając, że obietnica wiedzy podsyci żądzę Bridget. — Mogę ci zdradzić, jak wyglądają inne gwiazdy, jaki jest skład chemiczny innych słońc, dlaczego pole magnetyczne pulsuje tak, jak pulsuje. Mogę cię zabrać na dziwne planety, zawieźć do odległych mgławic i pulsarów.

— Podejrzewam, że nie przeżyłabym takiej wycieczki — stwierdziła Bridget.

— To zapytaj, o co chcesz, a ja ci przyniosę odpowiedzi.

Bridget skwitowała to uśmiechem. Bóg stał przed nią założywszy w tył ramiona i mocno wparłszy w ziemię rozstawione szeroko stopy. Miał gorące dłonie i przeszywał ją ognistym wzrokiem. Miał wygląd istoty tak pewnej siebie, jak nikt, kogo Bridget spotkała wcześniej. Przez całe życie czuła się niepewnie i mgliście, zbierała wiedzę ze świadomością wiszącej nad nią nieuchronnej śmierci, niczym wiewiórka gromadząca orzechy przed hibernacją. A teraz stał przed nią ktoś, kto płonął, lśnił i BYŁ.

Bridget myślała o tym wszystkim w łazience hotelowego apartamentu Ejlejtyi, wymieniając pospiesznie zaimprowizowaną togę na jedną z sukien bogini. Była to luźna suknia z szarego lnu, jedyna rzecz w garderobie Ejlejtyi, która była mniej więcej rozmiarów Bridget. Bridget nie miała nadwagi, ale bogini była chuda i długa jak wykrzyknik.

— Pomóc ci? — zapytała Ejlejtyja przez drzwi.

Bridget spojrzała na smugi pod oczami po łzach, widoczne w zwierciadle. Starła je szybko i sięgnęła po gniew, żeby wzmocnić się wewnętrznie. Płonął, ale nieświadomie, bardziej jak ogień, niż jak mężczyzna. Dokonała właściwego wyboru.

Wyszła z łazienki. Bogini bacznie ją obserwowała.

— Dziękuję za pożyczenie sukni — stwierdziła Bridget. — Nie zniosłabym konieczności powrotu do mojego apartamentu po bagaż.

— Czy twoja rodzina wie, gdzie jesteś? — zapytała bogini.

— Zadzwoniłam do ojca i kazałam mu jechać do domu. Nie chcę go teraz widzieć.

— A nie masz innych śmiertelników, którzy mogliby cię pocieszyć? Siostry? Przyjaciele?

— Jestem jedynaczką — stwierdziła Bridget. — Samotność to stary nawyk.

Ejlejtyja skinęła głową, rzeczowo, choć nie nieuprzejmie. Przy tym geście błysnęły diamenty w jej uszach.

— Powinnyśmy coś zjeść.

Bridget uniosła w górę brwi.

— O tej porze, w nocy?

— Znam niedaleko miłą grecką knajpkę.

Bridget poszła za boginią przez labirynt miejskich uliczek. Do knajpek na nabrzeżu rzeki nieustannie wchodzili i wychodzili jacyś ludzie. W powiewach rześkiego wiatru niósł się zapach piwa. Weszły w jakiś zaułek i Ejlejtyja poprowadziła Bridget w górę po wąskich, metalowych schodach. Dziewczyna skrzywiła się, gdy bogini po prostu zastukała do jakichś drzwi.

— Jest już późno… — zaczęła Bridget.

Ejlejtyja uciszyła ją podniesioną dłonią. Bridget ugryzła się w język.

Nie musiały długo czekać, drzwi otworzyła tęga kobieta w białej nocnej koszuli. Za nią stał człowiek w kalesonach i białym podkoszulku; miał podkrążone z bezsenności oczy. Oboje mieli takie miny, jakby wtargnięcie nocnych gości wcale ich nie zdziwiło.

— Wejdźcie na górę — odezwała się kobieta bezbarwnym głosem.

— Coś ty im zrobiła? — zapytała Bridget szeptem boginię, gdy w towarzystwie gospodarzy szły wąskim, wykładanym kafelkami korytarzykiem.

— Nic — odpowiedziała Ejlejtyja.

Skinieniem dłoni wskazała w głąb mrocznego korytarzyka. Bridget zobaczyła kilkoro dzieci w białych piżamkach wyglądających zza rogu.

— Po prostu mnie tu znają — wyjaśniła bogini.

Kobieta poprowadziła je schodami na górę. Wyszły na ogródek na dachu, gdzie pomiędzy paprociami stało kilka żelaznych stolików. Mężczyzna podał im menu, ale bogini zbyła go machnięciem ręki i złożyła zamówienie za siebie i Bridget. Mężczyzna kiwnął głową i odszedł.

— Więc co zamierzasz teraz zrobić? — zapytała Ejlejtyja, odchylając się ku oparciu krzesła.

— Nie wiem — przyznała Bridget. — Nie mogę dalej prowadzić przewodu… siedzenie z nim codziennie byłoby… może przez pewien czas posiedzę w pracowni?

— Miałam na myśli twojego byłego narzeczonego.

— Nie jest tak, że zdołam uniknąć widzenia go — westchnęła dziewczyna. Spojrzała w niebo, na którym wisiał sierp księżyca. — No, ale przynajmniej nie będziemy rozmawiali.

— Nie chcesz innego boga na jego miejsce?

— W żadnym wypadku!

Bridget zdumiała gwałtowność jej zaprzeczenia. Zmieniła pozycję i wygładziła fałdki na lnianej sukni.

— Jak o tym pomyślę, to widzę, że w naszym związku było coś… dziwnego. Sposób, w jaki na mnie patrzył był…

— Jak staruch patrzący na młodą dziewczynę?

— Coś w tym rodzaju.

— Idol podziwiający swojego najbardziej oddanego fana?

— O, dobrze to ujęłaś.

Ejlejtyja skwitowała to szybkim kiwnięciem głową.

— Od dawna mam taką prywatną teorię, że bogowie gustujący w śmiertelnikach są… umknęło mi to słowo… — stuknęła w stolik szkarłatnym paznokciem. — Nienaturalni? Nie, żeby nienaturalne było złe. Naturalny poród jest często bolesny i bywa, że kończy się śmiercią. Nienaturalny mógłby być lepszy.

— Są nienaturalni? — powtórzyła Bridget sceptycznie.

— Jak to wyrazić… są jak ludzie uprawiający miłość ze zwierzętami.

Bridget natychmiast się zjeżyła.

— Nie bierz tego do siebie. Nie mówię o wyższości, tylko o różnicy jakościowej.

Pojawił się mężczyzna z zamówionymi daniami: pełen talerz kawałków mięsa zawiniętych w liście winogron dla bogini i porcja jagnięciny z ryżem dla Bridget.

— Mogłaś mi o tym powiedzieć, zanim umówiłaś mnie z Heliosem — stwierdziła oskarżycielsko Bridget. — Czemu pozwoliłaś mi się zaręczyć z kimś, kogo uważasz za ułomnego psychicznie?

— No cóż… — Ejlejtyja zaczęła żuć kawał liścia. — Nie powiedziałam ci jeszcze, co naprawdę myślę o śmiertelnikach, którzy szukają towarzystwa bogów.

Bridget poczuła palący wstyd. Nienawidziła myśli o tym, że inni widzą jej ułomności. Tak ciężko pracowała nad ukryciem swoich wad.

Ejlejtyja spokojnie sączyła swoje wino.

— Śmiertelnicy i bogowie widzą w drugich tylko to, czego im samym brakuje. Boskość, pospolitość, egzaltację, ból… — odstawiwszy kielich spojrzała Bridget prosto w oczy. — Jeśli zechcesz skorzystać z mojej rady, masz dwa wyjścia. Weź moją wizytówkę i gdy już się z tego otrząśniesz, poznam cię z innym bogiem. Albo — jeżeli chcesz stać się lepszą i bardziej pełną osobą — znajdź w sobie iskrę boskości i poszukaj śmiertelnika, z którym mogłabyś się nią podzielić.

Przedramiona Bridget pokryła gęsia skórka. Poczuła się skrzywdzona, strącona na ziemię i wyczerpana.

— Dla ciebie to takie łatwe, prawda? Nie wiążesz się z ludźmi, ani z bogami?

— Nie — odpowiedziała Ejlejtyja. Bogini zerknęła na róg dachu, gdzie pośród doniczek z paprociami leżały porozrzucane dziecięce zabawki.

— Za dobrze wiem, do czego to prowadzi — powiedziała ze smutnym uśmiechem na ustach.

* * *

Helios odprowadził Jody — bo tak miała na imię poznana w hotelowym barze dziewczyna — na nocny uliczny jarmark na głównym miejskim placu. Jej przyjaciółki wlokły się za nimi. Rozbawił je wzywając do rywalizacji z połykaczem ognia. Skończyło ją pochłonięcie przez Heliosa płonącego meteorytu i posłanie go ponownie w niebo.

Każdej z przyjaciółek Jody znalazł jakiegoś śmiertelnika muskając każdego płomieniem świetlistego nimbu, żeby dodać im atrakcyjności. Przyjaciółki jedna po drugiej poznikały w mroku. Jody i Helios zostali sami.

— Zajdziesz do mojego pokoju w hotelu? — zapytał bóg.

Gdy dotarli do windy, dłonie Jody ruszyły do natarcia obmacując jego lędźwie i rozpinając koszulę. Dyszała mu w szyję ciepłem i wilgocią popołudnia w tropikach.

Gdy winda dotarła do właściwego piętra, mocno objęci ruszyli korytarzem plącząc kroki. Helios rozpiął stanik Jody. Ona sięgnęła do jego rozporka. Musiał chwycić ją za ręce, by utrzymać je na czas wystarczający do wyjęcia i przesunięcia w zamku karty, co pozwoliło im na wejście do apartamentu dla nowożeńców.

Gdy weszli do środka, oboje wytrzeszczyli oczy na pszenicznowłosego chłopca z baru. Okrakiem dosiadał Apolla w ogromnej wannie kąpielowej. Gigantyczne ilości piany wokół nie pozwalały dostrzec, co właściwie dzieje się pod wodą.

— Co jest grane? — zapytał chłopak z oburzeniem w głosie. — To nie twój pokój?

— Mój przyjaciel właśnie odszedł z kwitkiem od ołtarza — stwierdził Apollo. — Nie sądziłem, że będzie chciał skorzystać z tego apartamentu.

— Przyjmij moje przeprosiny — zwrócił się Helios do Jody.

— To mi nie przeszkadza — stwierdziła Jody. Powiodła palcem po piersi Heliosa. — Właściwie to nawet trochę podniecające.

Zostawiwszy Apolla i jego śmiertelnika w łazience, Jody z Heliosem przeszli do łóżka. Skóra dziewczyny była gładka i słodka jak kwietne płatki. Jej króciutko obcięte włosy były jak delikatny, brązowy meszek. Helios wodził po nich palcami; wrażenie było rozkosznie podniecające. Wyjął jej biustonosz przez rękaw koszuli, bez zdejmowania sweterka. Potem wsunął dłonie pod szetland i zamknął je na piersiach dziewczyny. Idealnie ukształtowane sutki były twarde niczym małe sęczki. Bóg delikatnie zdjął dziewczynie sweter przez głowę i zobaczył błysk złotego łańcuszka wokół szyi.

Ujął wisior w dłoń.

— Co to jest?

— Alaskański bursztyn — odpowiedziała dziewczyna. — Z zatopioną w nim pszczołą.

Helios przyjrzał się klejnocikowi. Wprawiono go w zwykły srebrny dysk. Gładka powierzchnia ukazywała całą gamę ciepłych kolorów: pasma umbry, karminu i głębokiej żółci wisiały w jantarze niczym mgiełka w żółtym niebie. Pośrodku zastygła pszczoła z rozpostartymi skrzydłami. Helios przypomniał sobie cały żal zamknięty w akcie tworzenia tego przypadkowego klejnotu, rozpacz jego córek po upadku Faetona. Ich utrwalony żal żarzył się w bursztynie niczym słońce. Palił boga w dłoń.

Helios puścił naszyjnik. Klejnot opadł między piersi dziewczyny niczym kulka żółci. Jody przechyliła główkę i uśmiechnęła się zachęcająco błyszczącymi ponętnie wargami. Bóg wstał z łóżka i zaczął się ubierać.

— Co się stało? — zapytała dziewczyna. — Przygnębia cię widok pszczoły?

— Przykro mi — odparł Helios zapinając guziki koszuli zdrętwiałymi nagle palcami. — Jak już powiedział mój przyjaciel, zostałem dziś porzucony przed ołtarzem.

Dziewczyna umilkła na chwilkę, a potem stwierdziła:

— Przykra sprawa.

— Możesz sobie wyobrazić, że nadal jestem w szoku. Mam nadzieję, że mi wybaczysz.

— W porządku — stwierdziła. Usiadłszy krzyżując pod sobą nogi zaczęła wdziewać sweter. — Mogę się spotkać z dziewczynami jutro.

Włożywszy sweter wyjęła w torebki kosmetyczkę i sprawdziła w lusterku, czy jej makijaż przetrwał pocałunki. Obdarzyła Heliosa smętnym uśmiechem, jeden kącik jej ust opadł w dół.

— Spróbuj dziś o tym za wiele nie myśleć, dobrze? — poradziła Heliosowi. — Mężczyzna taki jak ty długo sam nie pohasa, ktoś cię na pewno capnie.

Helios niczego już nie powiedział. Ująwszy łokieć Jody odprowadził ją do drzwi. Przez chwilę patrzył, jak oddala się korytarzem powiewając wdzięcznie połami krótkiej, luźnej sukienki.

— Hej! — zawołał Apollo z łazienki. — Twoja nowa, jakże niedawno ujawniona etyka seksualna znaczy, że do nas nie zajrzysz i będziesz cierpiał samotnie?

Helios zamknął drzwi. Po wszystkich tych eonach wciąż nie mógł zapomnieć twarzy Faetona; doskonale pamiętał każdy, najdrobniejszy szczegół.

— Myśl sobie, co chcesz…

* * *

Po kolacji Ejlejtyja zaproponowała Bridget, że nadal dotrzyma jej towarzystwa, ale dziewczyna odmówiła. Wyszła na nabrzeże obejmując się rękoma dla ochrony przed zimnym wiatrem. Na tle malejącej już po pełni tarczy księżyca przemykały blade chmury, a spomiędzy krzewów ozdobnych żywopłotów, flankujących promenadę, dobiegał koncert świerszczy. Bridget zapatrzyła się w niewyraźne odbicia halogenowych sfer w wodzie, wyglądające jak odblaski zatopionych małych słońc. Wszystko da się przetrzymać, pomyślała. Wszystko można utopić w rzece czasu. Przez chwilę jeszcze szczękała zębami, a potem ruszyła w stronę hotelu, by zabrać bagaże i wyjechać.

* * *

W korytarzu, wiodącym do apartamentu nowożeńców, natknęła się na jakąś Afroamerykankę o posągowych kształtach. Dziewczyna miała zmiętą sukienkę, roztarty makijaż i pachniała Heliosem: niosło od niej wonią popiołu, dymu i iskier.

Gdy kobieta znikła za drzwiami windy Bridget poczuła w brzuchu ognistą kulę. Już? Tak szybko? Poczuła się zdradzona, a potem zapłonął w niej gniew na siebie samą i za to uczucie. Nie pukając nawet przesunęła w zamku kartę klucza.

Po wejściu usłyszała plusk z łazienki i jęk męskiego głosu:

— Jeszcze jedna? Nieeee…

Gniew Bridget jeszcze wezbrał. Zakrywszy oczy dłonią przemknęła obok drzwi łazienki.

— Nie krępujcie się! — warknęła. — Przyszłam tylko po moje suknie!

Nie otwierając oczu odwróciła się ku komodzie i zaczęła się szarpać z szufladami. Niespakowana i otwarta walizka leżała obok na podłodze. Czuła się ogromnie głupio, że porozrzucała bezładnie suknie po całym apartamencie. Rankiem była tak podniecona, myślała wyłącznie o tym, że wróci tu jako kobieta zamężna i nie chciała myśleć o bagażu. Teraz pospiesznie wrzucała suknie do walizy nie układając ich nawet porządnie.

— Może ci w tym pomóc? — zapytał Helios z tyłu.

Odwróciła się. Bóg siedział na łóżku, wciąż ubrany, w koszuli i obcisłych spodniach. Jego smoking wisiał przerzucony przez poręcz krzesła obok okna.

— Czemu nie jesteś w łazience ze swoim kolesiem? — zapytała.

— Hej! — dobiegło ją od strony łazienki. Odwróciła się szybko, rozpoznając głos Apolla. Ujmująco wytworny bóg stał w drzwiach odziany jedynie w ręcznik owinięty wokół bioder. Zza jego ramienia wyglądał młody mężczyzna, zerkający ciekawie na Bridget spod kosmyków zmierzwionej, pszenicznej czupryny.

— Usiłujemy tylko trochę się tu zabawić — stwierdził Apollo. — Niektórzy z nas wolą nie wiązać się na stałe z jałówkami.

Głos mówiącego o jałówkach Apolla przepełniała głęboka pogarda. Bridget zatkało na chwilę, ale szybko zrozumiała, że bóg nie drwi z jej małżeństwa, tylko ze zwierzęcej natury śmiertelników.

— Spadaj, Apollo — warknął Helios.

Apollo zrobił urażoną minę.

— Mówiłeś, że możemy zostać.

— Wynoś się — powtórzył Helios niby spokojnie i powoli, ale z naciskiem.

— Nie ma sprawy. — Apollo ujął blondaska za rękę. — Zmiatajmy stąd.

Blondas zmarszczył brwi.

— I niby gdzie pójdziemy? Powiedziałem współlokatorowi, że nie wracam na noc.

Apollo zbył protesty wzruszeniem ramion. Spojrzał na Heliosa mrożąc go wzrokiem.

— Śmiertelnicy przychodzą i odchodzą. Powinieneś bardziej dbać o względy przyjaciół.

Helios nie miał zamiaru zmięknąć.

— Zobaczymy się jutro w nocy.

Apollo wyprowadził blondynka z apartamentu, zatrzaskując za sobą drzwi.

— Widzę, że minione popołudnie wcale go nie zmieniło — stwierdziła Bridget.

— On się nie zmienił od czterech tysięcy lat. I nigdy się nie zmieni.

Bridget wyjrzała z okna. Dwanaście pięter niżej na ruchliwej ulicy przesuwały się szybko potoki świateł samochodów.

— Przepraszam za twoją suknię — powiedział Helios ze skruchą w głosie. — Nie chciałem jej spalić. Chciałem tylko zrobić wrażenie.

— Chciałeś się popisać — stwierdziła Bridget.

— Nie, to nie tak…

— Czekałeś, aż ruszę przejściem. Nie mogłeś znieść myśli o tym, ze ktoś inny przykuwa uwagę świadków uroczystości.

— O tym nie pomyślałem.

— Ty nigdy nie myślisz. Robisz, co chcesz i nie dbasz o konsekwencje.

Helios podszedł do Bridget. Dziewczyna wyczuwała bijący od niego żar.

— To było głupie — odpowiedział spokojnie i władczo. — Wypadek Nigdy już się nie zdarzy.

Pachniał jak iskry ciśnięte w strugi zimnego powietrza, jak ogniste świetliki krążące nad plażą w ciepłe letnie wieczory. Wokół złotego boskiego ciała niczym polarna zorza zapłonęła połyskliwa aura. Bridget spojrzała na jego gładką, rozpaloną skórę i szerokie, proste niczym linie horyzontu barki. Pod naporem jego wzroku poczuła się mała, krucha i nic nie znacząca. Ogarnął ją pierwotny zachwyt, jaki w ludziach budziło słońce. Nagle zaschło jej w ustach, a jej serce zaczęło bić w rytmie pulsowania boskiej aury.

— Nie rób tego! — żachnęła się. — Nie próbuj mną manipulować!

Helios zgasił aurę. Odstąpił od niej długimi, pełnymi gniewu krokami.

— Jak myślisz, dlaczego przez całe życie jesteś sama? Nikt nie jest dla ciebie dość dobry. Powinienem cię zmienić w krzak wawrzynu. Powinienem sprawić, żeby twoja skóra ochłodziła się tak, jak serce; stałabyś się lodowym posągiem, a ja stopiłbym cię moim żarem.

— No tak, to oczywiście wykazuje ogrom mojego błędu — stwierdziła Bridget. — Zabicie dziewczyny, która nie chce cię poślubić, nie jest bynajmniej dowodem narcyzmu! — Parsknęła krótkim śmieszkiem. — Nie wiem, czemu w ogóle zadawałeś sobie tyle fatygi. Tej samej nocy, gdy odeszłam, znajduję inną kobietę w twojej sypialni. W końcu wszystkie jesteśmy śmiertelniczkami. Bez trudu wymienisz jedną na drugą. Czy ty w ogóle dostrzegasz w nas jakieś różnice?

Helios na chwilę zamarł w bezruchu. Jego twarz lśniła potem i drżały mu dłonie.

— Tak właśnie o mnie myślisz? — zapytał.

— A tak nie jest?

Przez chwilę w apartamencie panowała cisza. Potem Helios westchnął z wyraźnym żalem.

— Jak długo śmiertelny mężczyzna boleje nad śmiercią swego syna?

— Nie jestem pewna — odpowiedziała cicho Bridget. — Nie wiem, czy oni w ogóle odczuwają żal.

Oparła się plecami o zimną, gładką okienną szybę i zamknęła oczy.

— Oboje mamy problemy — powiedziała. — Myślę, że każde z nas musi się uporać ze swoimi.

Helios nie odpowiedział. Gdy Bridget otworzyła oczy, zobaczyła, że postać boga zaczyna się rozmywać, a hotelowe światła przeświecają przez jego coraz bardziej przezroczystą sylwetkę.

Zza ścian słyszeli odgłosy powrotu jakiegoś towarzystwa z nocnego przyjęcia. Na ulicy w dole zaczął gęstnieć ruch. Noc niemal się kończyła.

— Musisz iść, prawda? — zapytała.

Helios kiwnął głową.

— Zerknę niekiedy na ciebie z góry — powiedział.

Bridget prawie się uśmiechnęła.

Helios pochylił się ku niej i pocałował ją ciepło. Dziewczyna na chwilę poczuła tchnienie fali żaru, a potem bóg odszedł.

Odwróciła się ku oknu, żeby popatrzeć, jak niebo zaciąga się czerwienią i różem. Zastanawiała się, gdzie będzie jutro, czy znajdzie kogoś, kto zechce z nią dzielić długie noce w pracowni i czy zdoła teraz dostrzec romantyzm w plamach na słońcu. Wkrótce miał nadejść poranek, niebo na wschodzie już się żółciło pod warstwą błękitu. Pomiędzy światami ziemi i nieba pojawiła się odległa, płaska linia horyzontu.

Przełożył Patryk Sawicki

Eric Brown

PRZYJĘCIE POŻEGNALNE

Gregory Merrall był członkiem naszej grupy przez zaledwie trzy miesiące do przyjęcia pożegnalnego, choć wydawało się, że na swój spokojny, patriarchalny sposób trwał wśród nas od zawsze. Jego twarz należała do stałych elementów wieczornych wtorkowych spotkań we „Fleece”, był naszym powiernikiem i królem, można by nawet rzec, że stał się naszym sumieniem.

Pamiętam, jak zjawił się pośród nas. Była to wściekle zimna noc na początku listopada i nasze miasteczko już od dwóch dni trwało odcięte od świata z powodu obfitych opadów śniegu. Gdy zobaczyłem, jak wkracza do naszej przytulni — w swoim tweedowym płaszczu i trzyćwierciowych pumpach wyglądał jak postać z innej epoki — wziąłem go za przybysza, który utknął w naszym miasteczku i nie może zeń wyjechać.

Oparłszy się o bar wypił za jednym zamachem dwa albo trzy kufle Landlorda.

W bocznej alkowie wokół kominka siedziało nas dziewięcioro i każdy podchodził do baru, by zamówić następną kolejkę, a obcy wykazując sporą inicjatywę usiłował nawiązać z nami rozmowę.

— W Zachodnim Yorkshire są gorsze miejsca, w których można utknąć — stwierdziłem, gdy nadeszła moja kolej. — „Fleece” to najbardziej przytulna knajpka w promieniu kilku mil.

— Nie utknąłem tu — odpowiedział z uśmiechem. — Znaczy, nie w tym sensie — dorzucił podając mi rękę. — Merrall, Gregory Merrall.

— Khalid Azzam — odpowiedziałem. — Przeprowadził się pan do Oxenworth?

— Kupiłem starą farmę Simpsona na wzgórzu.

Pojąłem natychmiast — a wspominając to wydarzenie zastanawiam się nieraz, skąd mi się wzięła ta wiedza — że Merrall zostanie członkiem naszej grupki. Spostrzegłem w nim coś, co budziło zaufanie. Był towarzyski, pewny siebie, choć nie w sposób wyzywający i biła od niego ojcowska serdeczność, uspokajająca i dobrotliwa jednocześnie.

Zauważyłem, że jego kufel jest prawie pusty.

— Stawiam kolejkę — stwierdziłem. — Czy nie zechciałby pan się do nas przyłączyć?

— Bardzo miła propozycja — odpowiedział. — Z chęcią się przysiądę.

Przedstawiłem go całej grupie, on zaś włączył się do rozmowy, jakby to miejsce nań już czekało: mam na myśli miejsce pełnego spokoju mędrca, który od tamtego wieczoru po ojcowsku wnosił do naszych rozmów przykłady ze swojego bogatego w doświadczenia życia.

* * *

Było to w kilka tygodni później; przyszedłem dość wcześnie. Przy barze siedzieli już Richard Lincoln i Andy Souter, którzy sączyli wolno pierwsze piwo. Richard niedawno skończył sześćdziesiątkę i w pierwszej chwili wziąłem go za Gregory’ego.

Przynosząc mi kufel zmarszczeniem brwi skwitował moją spóźnioną reakcję.

— Przez chwilę wziąłem cię za Merralla — wyjaśniłem.

— To przez tweed — powiedział. — Trochę już wyszedł z mody. — Richard był przewoźnikiem i zawsze uważałem za swoisty paradoks, że ktoś tak ściśle współpracujący z rządem Kethanich może się równie staroświecko ubierać.

Usadowiliśmy się przy naszym stole obok kominka i Andy wsunął pod stołek futerał z trąbką. Był zawodowym muzykiem i spokojnym człowiekiem przed czterdziestką. Miał charakterystyczny dla trębaczy odcisk na górnej wardze; prowadził miejscowy zespół trębaczy, a w Bradley College uczył gry na rozmaitych innych instrumentach. Do naszej grupki wtorkowych nocnych marków przyłączył się jako ostatni — nie licząc Merralla. Muskając dłonią szopę rudych włosów zapytał:

— Więc co sądzisz o naszym Gregorym?

— Bardzo go lubię — powiedziałem. — Jest jednym z nas.

— Dziwna rzecz — stwierdził Richard — jak niektórzy ludzie wszędzie znajdują swoje miejsce. Szczególne w nim jest to, że choć wiele mówi, tak naprawdę mało o nim wiem.

Przez chwilę zastanawiałem się nad tym, co usłyszałem.

— Nie da się zaprzeczyć, że masz rację. — O Merrallu wiedziałem jedynie, że pochodzi z Londynu i kupił farmę na wzgórzu.

Andy kiwnął głową.

— Tajemniczy nieznajomy…

— Widać, że wiele podróżował — stwierdził Richard.

Była to druga rzecz, jaką dałoby się powiedzieć o Gregorym, wnosząc z jego historyjek o Indiach i Dalekim Wschodzie.

— Czy to nie zastanawiające — zapytałem — że choć nie mówi prawie o sobie, czuję, iż znam go lepiej, niż wielu ludzi, którzy bez przerwy mówią o sobie.

Podczas kolejnej godziny nasi przyjaciele schodzili się pojedynczo lub parami, a rozmowa koncentrowała się na tajemniczym panu Merrallu. Okazało się, że wszyscy wiedzą o nim mniej więcej to samo, co Richard, Andy i ja.

— Doskonale — odezwał się w pewnej chwili Doug Standish, miejscowy policjant. — Spróbujmy więc dziś wieczorem dowiedzieć się czegoś więcej o Gregorym, dobrze?

W pięć minut później, punktualnie o dziewiątej, jak to było w jego zwyczaju, do pubu wparował Gregory, otrząsając się ze śniegu niczym wielki, święty Bernard.

Przyłączył się do naszego grona przy kominku i w kilka sekund później opowiadał nam o rozmowie, jaką miał rankiem ze swoim bankowym doradcą finansowym. Sprowokowało to kilka podobnych opowieści i wkrótce wszyscy w ferworze zamawiania kolejek piwa i przyjaznych uwag zapomnieli o zamiarze dowiedzenia się czegoś więcej o naszym nowym przyjacielu.

Dopiero gdy wlokłem się do domu z Richardem przypomniałem sobie, że fatalnie zawiedliśmy w próbie dowiedzenia się o Gregorym czegoś nowego.

Powiedziałem to przewoźnikowi.

Przez chwilę patrzył na godzącą w niebo kryształową kolumnę Stacji Odpraw, widoczną w odległości kilku mil na szczycie wrzosowiska.

— Greg zachowywał się tak przyjaźnie, że niegrzecznie byłoby pytać — stwierdził.

W tydzień później dowiedziałem się o Merrallu czegoś więcej, co — jak sądzę — po części wyjaśniało jego zaściankowość.

* * *

Zjawiłem się we „Fleece” po dziewiątej. Byłem zmęczony ciężkim dniem na oddziale implantów, ale z niecierpliwością czekałem na okazję, żeby opowiedzieć, czego się dowiedziałem.

Cała grupka siedziała przed raźno płonącym ogniem w kominku.

Ben i Elisabeth — oboje już po pięćdziesiątce, ale nadal trzymający się za ręce — spojrzeli na trzymaną przeze mnie książkę.

— Zmęczyły cię rozmowy, Khalidzie? — zapytał Ben.

— Jeśli każdy ma zajmować się swoją robotą — zaśmiał się Andy Souter — to wyjmę moją trąbkę i wyjdę na zewnątrz trochę poćwiczyć.

Uśmiechnąłem się. Wszyscy odwrócili się ku mnie, a ja podniosłem książkę trzymając ją tak, by dłonią zakryć nazwisko autora.

— „Kwestia zaufania” — stwierdziła Samanta Kingsley. — Nie wiedziałam, Khalidzie, że jesteś zapalonym czytelnikiem.

— Nie jestem. Wpadłem dziś do Bradley, a tę książkę zauważyłem na wystawie księgarni.

— No dobrze — stwierdził Richard. — Kto ją napisał?

— Zgadujcie do trzech razy — zaproponowałem.

— Ty — powiedział Stuart Kingsley. — Rzuciłeś pracę na oddziale implantów i zabrałeś się do pisania.

— Nie ja, Stuarcie — odpowiedziałem. — Ale znasz autora.

Sam spróbowała oszustwa. Siedząc obok mnie przechyliła stołek i zerknęła na fotografię autora na tylnej okładce.

— Aaaa… — powiedziała. — I po tajemnicy.

Zdjąłem dłoń z tytułu.

— Gregory! — stwierdził Richard.

— To wyjaśnia kilka spraw — powiedziałem. — Jego bogate doświadczenia życiowe i niechęć do rozmów o nim samym; niektórzy pisarze nie lubią, gdy znajomi wiedzą, czym się zajmują. — Otworzywszy książkę przeczytałem kilka zdań skróconej biografii, zapisanej na skrzydełku obwoluty. — Gregory Merrall urodził się w 1965 roku w Londynie. Od ponad trzydziestu lat pod własnym nazwiskiem publikuje książki, zbiorki opowiadań i tomiki poezji.

W pięć minut później do naszej przytulni wszedł pospiesznie Gregory, obejmując się ramionami dla ochrony przed przenikającym do szpiku kości mrozem. Podszedł do kominka i wyciągnął dłonie nad płomieniami.

Zobaczywszy książkę, którą położyłem na stole przed sobą, parsknął śmiechem.

— Ha! Mój sekret się wydał!

— Dlaczego nic nam nie powiedziałeś? — zapytał Richard, wracający od baru z kuflem dla naszego własnego pisarza.

Gregory wypił potężny haust.

— Bo nie lubię o tym rozmawiać — stwierdził. — Gdy wspomnisz o tym, że jesteś pisarzem, ludzie natychmiast zaczynają snuć rozmaite domysły. Albo podejrzewają, że się przechwalasz, myślą, że jesteś niewiarygodnie nadziany — gdybyż to było prawdą! — lub należysz do intelektualistów wagi ciężkiej i natychmiast zaczniesz im opowiadać jakieś bajeczne historyjki.

— No tak — stwierdziła Sam. — Ale opowiedziałeś nam kilka fascynujących historii.

Gregory pochylił głowę w niemym podziękowaniu.

— To coś, o czym nie chcę rozmawiać — podjął wątek. — Nie jest ważne, o czym się mówi, istotne jest, żeby to robić.

Nieco później ktoś zapytał Gregory’ego — pytającym był Stuart, wykładowca w Leeds i sam nie lada jajogłowy: — Co myślisz o tym, jak przybycie Kethanich wpłynęło na nasz sposób pisania o ludzkich doświadczeniach?

Gregory zmarszczył brwi i spojrzał na swój kufel.

— Od czego miałbym zacząć? Cóż, z pewnością podzieliło pisarzy na całym świecie. Niektórzy jeszcze bardziej pozamykali się w sobie, z minuty na minutę spisując ludzkie zachowania i kondycję w świetle nowo odkrytej nieśmiertelności. Inni ją zignorowali i zajęli się pisaniem o przeszłości, a wierzcie mi, obecnie jest diabelny popyt na nostalgię! Nieliczni spekulują, czym może być życie po śmierci, gdy zrobimy skok w rozległy, zamieszkany wszechświat.

— A siebie gdzie byś umieścił, Gregory? — zapytał Richard spojrzawszy na pisarza.

Merrall podniósł swój książkę i przekartkował ją pobieżnie, zatrzymując wzrok na kilku wierszach.

— Zdecydowanie należę do tych ostatnich — stwierdził. — Usiłuję zrozumieć, czym może być życie tam w górze i dlaczego Kethani przybyli na Ziemię. Jakie mogą być ich motywy?

W ten sposób ustalił temat rozmów na resztę wieczoru: Kethani i ich modus operandi. Z dziewięciu osób, regularnie zbierających się w naszej przytulni, troje umarło, zostało wskrzeszonych przez Kethanich i wróciło na Ziemię: Stuart, Samantha Kingsley i ja sam.

Wróciłem myślami do mojego zmartwychwstania i tego, czego się dowiedziałem. Dzięki obcym stałem się lepszym człowiekiem, niż byłem, ale podobnie jak pozostali, którzy zostali przez nich wskrzeszeni i wrócili na Ziemię odkryłem, że niełatwo mi dokładnie przypomnieć sobie, czego się dowiedziałem w kopule Kethanich i co uczyniło mnie lepszym.

— Kilka lat temu — odezwał się w pewnej chwili Andy Souter — czytałem powieść o facecie, który naprawdę był Kethani w ludzkiej postaci i przybył pomiędzy nas, żeby zmienić nasze życie.

— Znam ją — kiwnął głową Gregory. — „Efectuator” Duchampa.

— Słyszałem plotki, że to niekiedy się zdarza — powiedziałem i wzruszyłem ramionami. — Kto wie?

Sam odjęła kufel lagera od ust i spojrzała na Gregory’ego.

— Sądzisz, że to możliwe? Uważasz, że Kethani są wśród nas?

— To całkiem możliwe — odparł zagadnięty po chwili namysłu. — Nikt nie widział żadnego Kethaniego, a ponieważ dysponują techniką znacznie przekraczającą nasze pojmowanie, przeistoczenie się w człowieka nie powinno stanowić dla nich problemu.

— Ale jaki byłby moralny sens takich działań? — zapytał Andy. — Znaczy, jeżeli działają dla naszego dobra, mogliby przynajmniej otwarcie nam o tym powiedzieć.

— Kethani mają swoje tajemnice — stwierdziła Sam.

— Bierzemy wszystko za dobrą monetę — ciągnął Andy. — Zakładamy, że pragną naszego dobra. Ale tak naprawdę nie wiemy tego do końca.

Po pewnym czasie, wyżłopawszy sześć kolejnych kufli, zwróciłem się do Gregory’ego:

— Tego… piszesz o tym wszystkim… o Kethanich, śmierci, wskrzeszaniu… i co o tym sam sądzisz?

Przez chwilę rozmyślał i patrzył w płomienie ognia na kominku.

— Myślę — odpowiedział wreszcie — że Kethani to zbawcy naszej rasy i cokolwiek dla nas zaplanowali tam, gdzie trafimy — choć nie twierdzę, że wiem, co to ma być — ma na celu nasze dobro.

Po tej wypowiedzi rozmowa potoczyła się w kierunku zmian, jakie w naszym życiu sprawiło przybycie Kethanich.

— Były stopniowe i powolne — stwierdziłem. — Tak powolne, że niemal niezauważalne. — Powiodłem spojrzeniem wokół stołu. — Czujecie to wszyscy; jest tak, jakbyśmy pływali w miejscu i czekali na swój czas. Na ludzkość spłynęło ogólne samozadowolenie. — Nigdy przedtem nie próbowałem wyrazić tych myśli słowami; błąkały się gdzieś po obrzeżach mojej świadomości. — Nie wiem, jak to powiedzieć… niekiedy czuję się tak, jakbym na tych naszych wtorkowych posiedzeniach był jedyną prawdziwie żyjącą osobą.

— Wiem, co masz na myśli — roześmiał się Richard. — Rzeczy, które niegdyś były ważne — wszystko, od polityki po sport — nie poruszają już człowieka… tak żywo.

— A Anglia — wtrącił Stuart — pustoszeje. Jak już o tym mowa, to samo da się rzec o całym świecie. Nie znam dokładnych liczb, ale coraz więcej ludzi po śmierci zostaje tam, w górze.

Tą myślą zamknęliśmy wieczór i opuściliśmy przytulisko, wychodząc na chłód zimowej nocy.

W świetle księżyca Stacja Odpraw lśniła jak gigantyczny, odwrócony sopel lodu, a gdy człapałem ku domowi, noc rozświetlił bijący w górę snop światła, transportujący kolejną partię umarłych na czekający w górze gwiazdolot Kethanich.

* * *

Po paru tygodniach rozmowa w przytulni znów wróciła do tematu Kethanich i tego, co nas czeka po śmierci.

Postawione przez Richarda Lincolna pytanie było następujące: Czy po wskrzeszeniu mamy wracać na Ziemię, czy wyprawić się w międzygwiezdną podróż jako ambasadorowie naszych dobroczyńców?

Gregory spojrzał na mnie.

— Khalidzie, ty wróciłeś na Ziemię, nieprawdaż? Dlaczego to zrobiłeś, skoro czekał na ciebie cały wszechświat?

Uśmiechnąłem się i wzruszyłem ramionami.

— Muszę przyznać, że kusiło mnie, żeby tam zostać. Wszechświat… powab nowych doświadczeń… niewiele brakowało, a bym został. Ale… sam nie wiem. Biłem się z myślami. Jakaś cząstka mnie chciała podróżować między gwiazdami, ale inna, silniejsza, skłaniała mnie do powrotu. — Spojrzałem ponad stołem na Richarda Lincolna: był jedyną osobą, której wyjaśniłem powody mojego samobójstwa i powrotu na Ziemię. — Może obawiałem się nowego — zakończyłem. — Może wolałem wrócić do rzeczy i zjawisk znanych i bezpiecznych. — Ponownie wzruszyłem ramionami. Niezdolność do klarownego wyjaśnienia kierujących mną powodów sprawiała, że przenikliwe spojrzenie Gregory’ego Merralla wywołało we mnie poczucie lekkiego zakłopotania.

— A wy? — zwrócił się pisarz do Stuarta i Sam.

Oboje wymienili spojrzenia. Stuart przekroczył czterdziestkę a Samantha była odeń o dziesięć lat młodsza i stanowili nierozłączną parę — jakby zbliżyły ich doświadczenia wyniesione spod kopuł wskrzeszenia w odległym, obcym świecie.

— Tak naprawdę nie za często rozmyślałem o mojej śmierci albo wskrzeszeniu — powiedział Stuart. — Przyjąłem za rzecz oczywistą, że wrócę na Ziemię, by dalej żyć z Sam — miałem wypadek, gdy byliśmy małżeństwem zaledwie od roku — i wrócę do moich uniwersyteckich wykładów. Ale gdy byłem w kopule dowiedziałem się, że mogę przeżyć znacznie więcej, niż doświadczyłem, czy doświadczę na Ziemi.

— A jednak wróciłeś — stwierdził George.

Stuart spojrzał na żonę.

— Kochałem Sam — powiedział. — Kusiło mnie… kusiło, żeby tam zostać, ale doszedłem do wniosku, że zawsze mogę powrócić do gwiazd… później.

— Zabiłam się w dwa dni po śmierci Stuarta — odezwała się Samantha patrząc na Gergory’ego niemal z wyzwaniem w oczach. — Chciałam być przy nim. Nie mogłam żyć bez niego, nawet przez sześć miesięcy. — Urwała nagle i wbiła wzrok w swój kufel.

— I co? — ponaglił ją łagodnie Gregory.

— I gdy się tam dostałam, znaczy, gdy mnie wskrzeszono… nadal kochałam Stu, ale coś… nie wiem… coś się zmieniło. — Uśmiechnęła się. — Czułam zew gwiazd i wiedziałam, że nic już nigdy nie będzie takie samo. A jednak postanowiłam wrócić, zobaczyć jak powiodło się Stuartowi i pozostać przy nim.

— I jak wyszło? — zapytałem. — „Żyli długo i szczęśliwie”, tak?

— Oboje czuliśmy to samo — stwierdził Stuart. — Było tak, jakby nasza miłość została poddana testowi przez to, czego się tam dowiedzieliśmy. Zastanawialiśmy się nad powrotem, ale… padliśmy ofiarą przyzwyczajeń… praca, ta knajpka… — podniósł kufel w pełnym ironii salucie.

— To bardzo ciekawe — stwierdził Gregory. — Pogrzebałem trochę tu i tam. Na początku tylko dwie osoby na dziesięć wskrzeszonych decydowały się na pozostanie wśród gwiazd. Większość wybierała to, co było już im znane. Teraz zostaje na górze siedem osób z dziesięciu. A wygląda na to, że ta liczba będzie wzrastać.

— I jak myślisz, dlaczego tak się dzieje? — zapytał Ben.

Gregory zacisnął wargi w cienką linię i przez chwilę zastanawiał się nad odpowiedzią.

— Może nauczyliśmy się ufać Kethanim. Rozeszły się opowieści tych, co byli wśród gwiazd i wrócili; zrozumieliśmy, że nie ma się czego bać.

— Ale z pewnością licznym z nas wystarczyłoby to, co już znamy — stwierdziła Elizabeth jak zawsze twardo trzymająca się rzeczywistości. — Wielu chciałoby wrócić, żeby na Ziemi robić to, co zawsze lubili.

— Można by tak pomyśleć — odparł Gregory potrząsając głową. — Ale gdybyś poznała, jak to jest doświadczyć wskrzeszenia i instruktażu Kethanich, a potem zobaczyłabyś gwiazdy…

— Mówisz tak, jakbyś osobiście tego doświadczył… — przerwał mu Stuart.

— Niestety, nie — uśmiechnął się Gregory. — Ale żeby napisać serię powieści o Kethanich, rozmawiałem z setkami, może nawet tysiącami łudzi, którzy wrócili z gwiazd.

— I co? — zapytałem.

— I dowiedziałem się, że wobec perspektywy życia wśród gwiazd idea drugiego życia na Ziemi wielu osobom wydaje się mało zachęcająca. A gdy doświadczyli życia tam, w górze, odkryli, że na Ziemi niełatwo im wytrzymać. — Uśmiechnął się. — Słowami, które wciąż się pojawiały w ich wypowiedziach były „prowincja” albo „zadupie”.

Przez chwilę każdy w milczeniu sączył swoje piwo.

— A ty, Gregory? — przerwałem wreszcie ciszę. — Co zrobisz?

Powiódł wzrokiem kolejno po twarzach nas wszystkich.

— Kiedy umrę — powiedział — na co chyba nie trzeba będzie zbyt długo czekać, zostanę wśród gwiazd, żeby robić to, czego Kethani ode mnie oczekują.

* * *

W kilka dni później poczta dostarczyła mi paczkę książek. Była to trylogia „Powroty”, dzieło Gregory’ego Merralla, które dostałem dzięki uprzejmości wydawcy.

Na cotygodniowym spotkaniu w pubie dowiedziałem się, że tę trylogię przysłano każdemu z nas.

— Nie bardzo wiem, czego miałbym się spodziewać — oznajmił Stuart — ale to dobra rzecz.

— Bardziej, niż dobra — stwierdziła Elisabeth, będąca naszym literackim ekspertem. — Powiedziałabym, że to doskonałe, głęboko poruszające dzieło.

Akurat w ten dzień Gregory odwiedzał swojego wydawcę, nie mieliśmy więc okazji wyrazić mu swoich podziękowań. Przez cały tydzień pochłaniałem kolejne stronice i podobnie jak Stuart i Elisabeth odkryłem, że to oszałamiające doświadczenie.

Gregory potrafił pisać o ideach i ludzkim doświadczeniu tak, że uzupełniały się wzajemnie. Jego bohaterowie byli prawdziwymi ludzkimi istotami z krwi i kości, budzącymi żywe uczucia i reakcję w czytelniku. Jednocześnie opisywał ich doświadczenia w serii filozoficznych debat, które nawet dla takiego literackiego matołka jak ja były zrozumiałe i wciągające.

W następny wtorek zapytałem o opinię Stuarta. Ciekawiło mnie, czy książki Gregory’ego wywarły na tym intelektualiście podobne wrażenie, jak na mnie. Wywarły — i przez następną godzinę, zanim pojawił się ich autor, z zapałem dyskutowaliśmy o trylogii „Powroty”. Odczuwaliśmy też respekt, ponieważ znaliśmy człowieka, który je napisał.

— Ale co wszyscy myślicie o zakończeniu? — zapytał w pewnej chwili Stuart. — Gregory sugeruje jakoby życie na Ziemi dobiegało końca, i to, że naprawdę liczy się tylko wędrówka ludzkości wśród gwiazd.

Ben skwitował to skinieniem głowy.

— Jakby Ziemia była przybrzeżną płycizną, którą musimy opuścić, by rozwijać się dalej.

W tejże chwili do pubu wszedł Gregory, czemu towarzyszyły fanfary dmącego ostro wiatru i zawierucha tańczących wokół niego płatków śniegu. Wszyscy hurmem kopnęliśmy się do lady, żeby postawić mu drinka i wyrazić aplauz.

Sądzę, że uznał całą tę sytuację za nieco ambarasującą.

— Mam nadzieję, że nie doszliście do wniosku, iż przysłanie wam tych książek było trochę aroganckie z mojej strony.

Zapewniliśmy go, że nikt z nas tak nie pomyślał.

— Sęk w tym — podjął wątek z uśmiechem — że chciałbym, byście poznali moje stanowisko. I oszczędziło mi to wygłaszania wykładu.

— Nad czym teraz pracujesz, Gregory? — zapytała Elisabeth.

Zagadnięty zawahał się i spojrzał w głąb swego kufla.

— Mmmm… Mam taką zasadę, żeby nie rozmawiać o książce, dopóki jej nie skończę. Przesąd. Może wynika to z obawy, że taka rozmowa wyczerpie energię, jaką poświęcam na pisanie.

Lis uśmiechnęła się rozbrajająco.

— Ale wśród przyjaciół…

Gregory parsknął śmiechem.

— Wśród przyjaciół i ponieważ skończyłem niemal tę pracę…

I opowiedział nam o swojej kolejnej książce, zatytułowanej „Klub samobójców”.

Była to opowieść o grupce przyjaciół, którzy rozczarowani trudami codziennej egzystencji na Ziemi wydają pożegnalne przyjęcie, po którym każdy odbiera sobie życie i po wskrzeszeniu wszyscy ruszają do gwiazd, jako ambasadorowie Kethanich.

* * *

Podczas kilku następnych tygodni staliśmy się grupką czytelników studiujących prace jednego pisarza, Gregory’ego Merralla.

Przeczytaliśmy każdą z napisanych przezeń powieści — było ich około piętnastu. Wszystkie nas porwały i oczarowały. Patrzącym z boku wydalibyśmy się grupką dziwaków: średnio zamożni ludzie rozmaitych profesji, nieustannie obnoszący się z tymi samymi książkami i omawiający je podczas wspólnych, pełnych pasji dyskusji. Do zwykłych spotkań wtorkowych dodaliśmy jeszcze jeden wieczór w tygodniu, żeby oszczędzić Gregory’emu zakłopotania.

Jedynym, który nie należał do towarzystwa czytelniczego był Andy Souter. Przez większość nocy zajęty był dmuchaniem w trąbkę, a w telefonicznej rozmowie ze mną przyznał się, że te powieści są ponad jego poziomem.

Pewnej soboty przyszedłem wcześniej i zastałem przy barze Stuarta.

— Khalid. Tyś jest tym człowiekiem… myślałem właśnie… — Zawahał się, jakby nie bardzo wiedział, od czego zacząć.

— Biorąc pod uwagę twój zawód, zdumiewa mnie fakt, że myślałeś — zakpiłem.

— Azzam, gdybyś zechciał zarabiać na życie jako komik, poszedłbyś z torbami — odciął się. — Nie… wiesz, uderzyło mnie… posłuchaj, zauważyłeś coś szczególnego w naszej grupie?

— Tylko to, że staliśmy się klubem zajadłych fanów Gregory’ego Merralla — a, i jeszcze to, że skutkiem tego chlejemy znacznie więcej piwa. — Podniosłem kufel w żartobliwym salucie. — Nie, żebym się skarżył…

Spojrzał na mnie.

— Nie zauważyłeś, że coraz częściej zastanawiamy się nad przyszłością? Chcę powiedzieć, że do pewnego czasu wydawało się, iż zadowala nas życie w tym miasteczku i nasza praca. Jakby Kethani w ogóle nie istnieli.

— A teraz patrzymy szerzej i widzimy dalej? — Wzruszyłem ramionami. — Czy nie tego należało właśnie oczekiwać? Przeczytaliśmy piętnaście książek o nich i ich przybyciu. Tam, do licha, nigdy w życiu tyle nie przeczytałem!

Patrzył w swój kufel, oddalony ode mnie myślami o dziesiątki mil.

— O co chodzi? — zapytałem.

Wzruszył ramionami.

— Wiesz, czytałem książki Gregory’ego, myślałem o Kethanich i zastanawiałem się, jakie to wszystko może mieć znaczenie. I wracam wspomnieniami do tego, co czułem zaraz po moim wskrzeszeniu. Zew gwiazd. Rozczarowanie życiem na Ziemi. Myślę, że od pierwszych dni mojego powrotu na Ziemię usiłuję odepchnąć od siebie to… irytujące wrażenie, tę myśl, iż drepczę w miejscu przed wstąpieniem na kolejny poziom istnienia. — Podniósł wzrok, by spojrzeć na mnie. — Mniej więcej to samo mówiłeś w zeszłym tygodniu.

Skinąłem głową. Po tym, jak Zara mnie porzuciła, a ja się zabiłem i wróciłem na Ziemię, zamknąłem się w sobie — a raczej wycofałem w bezpieczny krąg przyjaciół — i niewiele uwagi poświęcałem światu zewnętrznemu albo rozciągającemu się dalej wszechświatowi.

W tejże chwili otworzyły się drzwi i z podmuchem lodowatego powietrza do pubu weszli pozostali członkowie naszej gromadki.

Resztę wieczoru spędziliśmy na dyskusji o jednej z wcześniejszych powieści Gregory’ego, „Przybycie Kethanich”.

Gdzieś tak koło dziesiątej drzwi otworzyły się ponownie i do izby wkroczyła znajoma postać. Spojrzałem na przybysza lekko zaskoczony i trochę zakłopotany, jak uczniak przyłapany na paleniu papierosów za szkolną przechowalnią rowerów.

Kilkoro z nas usiłowało ukryć egzemplarze książki Gregory’ego, było jednak za późno. Uśmiechnął się i podszedł do nas.

— A więc tym zajmujecie się poza moimi plecami — powiedział i parsknął śmiechem.

— Wiedziałeś? — zapytała Elisabeth.

— Czy sądzisz, że w miasteczku tak małym, jak Oxenworth cokolwiek się ukryje? — odpowiedział pytaniem na pytanie.

I wtedy spostrzegłem zawiniątko pod jego pachą.

Gregory spostrzegł, gdzie patrzyłem. Umieścił zawiniątko pod stołem i poszedł do baru.

Wymieniliśmy spojrzenia. Sam spróbowała nawet zajrzeć do paczki, ale cofnęła dłoń jak oparzona, gdy Gregory wrócił ze swoim piwem.

Do końca wieczoru nie powiedział nic o paczce, co było diablo irytujące; wsunął ją pod stół i podtrzymywał coraz bardziej słabnącą konwersację.

— Omawiamy twoją powieść — stwierdził w pewnej chwili Stuart, wskazując „Przybycie Kethanich” — i zastanawiamy się, skąd czerpiesz taką pewność w kwestii… eee… altruizmu Kethanich? Nigdy nie wątpiłeś w ich motywy?

Gregory przez chwilę zastanawiał się nad odpowiedzią.

— Może mniej chodzi o pozytywne proroctwo, niż potrzebę nadziei. Zaufałem im na słowo, ponieważ nie widziałem przed ludzkością żadnej przyszłości. Byli naszym zbawieniem. Uważałem tak wtedy i nadal tak sądzę.

Przez całą noc mówiliśmy o naszych dobroczyńcach, o tym, jak ich przybycie i obdarzenie nieśmiertelnością niezasługującej na taki dar ludzkości zmieniło życie na Ziemi.

Po opróżnieniu ostatnich kufli Gregory w końcu wyjął spod stołu paczkę i rozwinął opakowanie.

— Mam nadzieję, że wybaczycie mi arogancję — stwierdził — ale bardzo chciałbym poznać waszą opinię o mojej ostatniej książce.

I podał nam zapisany drobną czcionką wydruk „Klubu samobójców”.

* * *

W dwa dni później, gdy tylko wróciłem z pracy, dostałem telefon od Richarda Lincolna.

— O ósmej we „Fleece” — powiedział. — Nadzwyczajne spotkanie grupy czytelników dzieł Gregory’ego Merralla. Dasz radę przyjść?

— Spróbuj mi przeszkodzić… — odpowiedziałem.

Punktualnie o ósmej wieczorem cała dziewiątka siedziała zgromadzona wokół naszego stołu przy kominku.

— Zakładam, że wszyscy przeczytali książkę — zaczął Stuart.

Kiwnęliśmy głowami jak jeden. Sam skończyłem czytanie w niedzielę wieczorem; treść książki głęboko mnie poruszyła.

— Więc… jakie jest wasze zdanie?

Odezwali się wszyscy naraz, wyrażając wcześniejsze opinie: dzieło geniusza, wspaniała wizja, powieść głęboko poruszająca i pełna humanizmu…

Jedynie Andy milczał i siedział z niezbyt tęgą miną.

— Andy? — zagadnąłem go. Nie należał do grupy czytelników, ale Gregory dał mu jedną kopię rękopisu.

— Sam nie wiem, co powiedzieć… Przeczytałem i czuję… pewien niepokój.

Zapadła cisza. Po chwili odezwała się Sam. Przemówiła w imieniu nas wszystkich, wyrażając myśl, która drążyła mój umysł, ale miałem zbyt mało odwagi, by wypowiedzieć ją głośno.

— Więc kiedy to zrobimy? — zapytała.

Zaskoczony i przerażony Andy powiódł wzrokiem po naszych twarzach.

Spróbowałem go zignorować. Zacząłem się zastanawiać, w którym momencie życie na Ziemi zaczęło mnie nudzić, rozczarowywać i budzić poczucie niezadowolenia. Czyżby trwało to od dawna, a ja tylko byłem zbyt leniwy i zaaferowany codziennymi zajęciami, żeby się do tego przyznać? Czy dopiero obecność wśród nas Gregory’ego Merralla uświadomiła mi, jak bardzo miałkie i ograniczone prowadziłem życie?

Sam i Stuart Kingsleyowie trzymali się za leżące na stole ręce. Sam pochyliła się naprzód.

— Po przeczytaniu książki Gregory’ego wszystko do mnie wróciło — wyrzuciła z siebie nagle. — Ja… Nie sądzę, żeby dalsze życie na Ziemi przedstawiało dla mnie jakąkolwiek wartość. Jestem gotowa do następnego kroku.

— Dyskutowaliśmy o tym wczoraj w nocy — stwierdził siedzący obok niej Stuart. — Jesteśmy gotowi… odejść.

Odwrócili się, by spojrzeć na siedzącego po ich lewej stronie Douga Standisha.

Doug skinął głową.

— Od piętnastu lat drepczę w miejscu. W przeciwieństwie do was dwojga — uśmiechnął się do Sam i Stuarta — nie zostałem wskrzeszony i nie doznałem tej pokusy… znaczy, aż do teraz. Jestem gotów… cokolwiek mnie tam czeka.

— A ty, Jeff? — zwróciłem się do siedzącego na lewo od niego Jeffreya Morrowa.

Nauczyciel przez chwilę patrzył w swój kufel. Potem podniósł głowę i uśmiechnął się.

— Przyznam, że jak dotąd niewiele poświęcałem myśli swojemu odejściu. Miałbym przed sobą cały wszechświat i wszystek jego czas — więc czemu niby się spieszyć? Ale… tak, wydaje mi się, że to niezły pomysł, prawda?

— Obecnie na Ziemi trzyma mnie bardzo niewiele — odezwał się siedzący obok niego Richard Lincoln. — Przypuszczam, że główną przyczyną, dla której tu tkwię — uśmiechnął się i powiódł wzrokiem po twarzach ludzi siedzących wokół stołu — jest wasza przyjaźń… i może strach przed tym, co mnie czeka tam, w górze. Ale czuję, że nadszedł odpowiedni czas.

Przyszła kolej na Bena i Elisabeth. Trzymając się mocno za ręce pod stołem spojrzeli na siebie.

— Pociąga nas ta idea — stwierdziła Elisabeth. — Chodzi mi o to, że może to być kolejny etap ewolucji rodzaju ludzkiego — krok ku gwiazdom.

Ben wyraził to, czego nie powiedziała jego żona.

— I spostrzegliśmy, co się dzieje na Ziemi. Apatia, poczucie zawieszenia w pustce, czekanie na coś, co powinno się wydarzyć. Moim zdaniem to już dotarło do podświadomości całej rasy — fakt, że nasza egzystencja na Ziemi dobiega końca. Czas wyjść z morza…

Zapadła chwila ciszy. Kolejną osobą, która miała wyrazić swoją opinię, byłem ja.

— Jak Sam i Stuart — odezwałem się — odczułem zew Kethanich. I jak Ben, spostrzegłem ostatnio zmianę społecznych nastrojów na Ziemi, o czym zresztą niedawno mówiłem. — Przerwałem na chwilę, a potem podjąłem wątek. — Nie chodzi tylko o to, że coraz bardziej liczni wskrzeszeni postanawiają zostać wśród gwiazd. Wzrasta liczba ludzi, którzy postanawiają zakończyć swoje życie i ruszyć dalej, w kolejny etap.

— Nie odpowiedziałeś, Khalidzie — zauważyła Sam z uśmiechem — czy chcesz się do nas przyłączyć.

Parsknąłem śmiechem.

— Przyjaźnimy się od dwudziestu lat. Stanowicie znaczną część mojego życia. Jakże mógłbym pozostać na Ziemi, gdy wy wybieracie się do gwiazd? — Przerwałem i odwróciłem się do Andy’ego. — A ty, co o tym myślisz?

Przez chwilę milczał jak głaz i wpatrywał się w zawartość swojego kufla. Potem potrząsnął głową.

— Przykro mi. To nie dla mnie. Jest… wiele rzeczy, które chciałbym jeszcze zrobić tutaj. Nie sądzę, żebym mógł się zdecydować… — Urwał nagle i powiódł wzrokiem po naszych twarzach. — Mówicie serio, prawda?

— Ależ oczywiście. — Tym, który przemówił za nas wszystkich był Stuart. — Mówimy poważnie.

Sam skinęła głową.

— Więc… tak się stanie. Myślę, że powinniśmy się teraz zastanowić, jak to zrobimy.

Andy ponownie wbił wzrok w swój kufel.

— Może powinniśmy zasięgnąć rady człowieka, który to wszystko zapoczątkował, samego Gregory’ego? — podsunął Richard.

— Nie wiem, czy to dobry pomysł — odpowiedziałem. — Czy nie sądzicie, że mogłaby go przerazić myśl, iż od niego się wszystko zaczęło?

— Khalidzie, przypomnij sobie, co powiedział kilka tygodni temu — odezwał się Stuart potrząsając głową. — Też jest gotów odejść. I to on w końcu napisał książkę inspirującą decyzję całej grupy.

Skinąłem głową.

— Zatem jutro — stwierdził Richard — przyciśniemy go do muru i zobaczymy, co powie.

Umilkliśmy wszyscy. Każdy wpatrywał się w swój kufel. Przez resztę wieczoru byliśmy osobliwie przygaszeni. Andy pożegnał się i wyszedł jeszcze przed ostatnią kolejką.

* * *

Następnego dnia podczas pracy na oddziale nie mogłem się w pełni skupić na tym, co robiłem: byłem jakby oderwany od rzeczywistości, zatopiłem się w rozmyślaniach o przyszłości i jednocześnie pogrążyłem we wspomnieniach.

We „Fleece” zjawiłem się tuż przed dziesiątą. Pozostali siedzieli już wokół stołu oświetlonego przez płonący w kominku ogień. Była to scena, którą obserwowałem setki razy wcześniej, ale być może zabarwiła ją goryczą świadomość, że nasze wtorkowe spotkania dobiegają końca.

Nieobecność Andy’ego Soutera była aż nadto widoczna, nikt jednak nie skomentował tego faktu.

Poprzedni wieczór zaraził nas atmosferą refleksji i kontemplacji. Przez pewien czas wszyscy milczeliśmy, a potem odezwał się Richard:

— Wiecie, to dziwne, ale przez cały dzisiejszy dzień czułem, że wszystko wokół mnie jest jakieś nierzeczywiste…

— Miałem takie samo wrażenie — zaśmiał się Jeffrey. — Usiłowałem wcisnąć znaczenie metafory w „Ostatnim seansie filmowym” Bogdanovicha do łbów znudzonych piątoklasistów… i nie mogłem odeprzeć myśli, że w życiu czekają mnie jeszcze bardziej ciekawe rzeczy…

I wtedy wypowiedziałem myśl, która od dawna mnie nurtowała.

— Dobrze, nazwijcie mnie niepoprawnym romantykiem, ale byłoby miło… znaczy, jak już się tam wyprawimy… gdybyśmy trzymali się razem…

Uśmiechy i skinienia głowy przyjaciół dodały mi otuchy.

Zanim ktokolwiek zdołał skomentować czy ocenić prawdopodobieństwo tej możliwości, do izby wkroczył Gregory Merrall.

— Dopijcie, co tam które ma. Przypominam sobie, że teraz ja powinienem postawić. — Przyjrzał się nam uważnie. — Co się stało? To jakaś stypa?

Sam spojrzała mu w oczy.

— Gregory, powinniśmy porozmawiać.

Powiódł wzrokiem po naszych twarzach, skinął głową i skierował się do baru.

Podczas jego nieobecności patrzyliśmy na siebie, jakby popierając się nawzajem w tym, że wszyscy zgadzamy się z podjętą decyzją. Milczeliśmy i tylko Sam obdarzyła nas swoim ciepłym uśmiechem.

— O cóż więc chodzi? — zapytał w dwie minuty później Gregory, stawiając na stole tacę z kuflami. — W czym mogę pomóc?

Spojrzeliśmy na Sam, za milczącą zgodą uznaną przez wszystkich za przedstawicielkę opinii całej grupy.

— Gregory… — zaczęła. — Twoja powieść, „Klub samobójców”, wywarła na nas wszystkich ogromne wrażenie. I skłoniła każdego do myślenia.

— Zawsze miło jest usłyszeć taką opinię — uśmiechnął się Gregory. — I…?

— I… — odpowiedziała Sam, zatrzymując się nagle.

— No, śmiało! — Gregory parsknął śmiechem. — Wykrztuśże wreszcie!

— Więc… doszliśmy do wniosku, każde oddzielnie i niezależnie od innych, że ostatnio w życiu czegoś nam brakuje. — W zwięzłych słowach streściła to, co każdy z nas powiedział poprzedniego wieczoru.

— Postanowiliśmy więc — zakończyła — że powinniśmy ruszyć dalej, uczynić kolejny krok i wyjść na zewnątrz…

Gregory wysłuchał jej w milczeniu, niczym sędzia przykładając wskazujący palec do warg.

Wokół stołu zgęstniała cisza, jakby wszyscy wstrzymali oddechy, czekając na jego odpowiedź.

W końcu kiwnął głową i uśmiechnął się.

— Rozumiem — powiedział. — I mówiąc szczerze sam ostatnio myślałem o czymś takim. — Powiódł wzrokiem po naszych twarzach, nikogo nie pomijając. — Zastanawiam się, czy mielibyście coś przeciwko temu, żebym się do was przyłączył.

* * *

Przyjęcie pożegnalne urządziliśmy w pierwszą sobotę lutego, co dało nam nieco mniej niż dwa tygodnie na załatwienie ostatnich spraw na Ziemi i pożegnania z tymi, z którymi chcieliśmy się pożegnać. Zrezygnowałem z pracy na oddziale w Bradley General i powiadomiłem kolegów, że zamierzam wziąć roczną przerwę na podróże — co nie odbiegało w końcu zbyt daleko od prawdy. Poza przyjaciółmi z wtorkowych wieczorów nie miałem w zasadzie innych, więc pożegnania nie były żadnym emocjonalnym wstrząsem.

Myślałem o tym, czy nie skontaktować się z moją byłą żoną Zarą, po zastanowieniu doszedłem jednak do wniosku, że była częścią mojego dawno minionego życia i prawie o niej zapomniałem.

Uporządkowałem wszystkie swoje sprawy, zostawiłem mojemu prawnikowi zlecenie sprzedaży domu i wszystko co miałem zapisałem Zarze.

Gregory Merrall nalegał, żeby wydać przyjęcie pożegnalne i wydało nam się stosowne pójście za jego radą.

Miałem wziąć udział w przyjęciu wespół z Sam i Stuartem, ale ponieważ raz już umarliśmy i zostaliśmy wskrzeszeni, nie musieliśmy z innymi popełniać uroczystego samobójstwa. Zastanawiałem się, co będę czuł patrząc, jak moi przyjaciele wypijają ostatni drink na Ziemi.

Wieczorem przed spotkaniem ktoś zadzwonił do moich drzwi. Był to Andy Souter. Stanął w drzwiach, przestępując z nogi na nogę, jego ruda czupryna lśniła w świetle lampy na ganku.

— Andy! Właź! Jest diablo zimno!

Otrzepując śnieg wszedł do przedsionka. Miał niezbyt tęgą minę.

— Napijesz się kawy? — zapytałem. Sam czułem się jakoś niezręcznie.

Potrząsnął głową.

— Nie zostanę długo. Tylko… — po raz pierwszy spojrzał mi w oczy. — To prawda? Wszyscy chcecie… odejść jutro wieczorem?

Wciągnąłem go do pokoju gościnnego.

— Owszem. Długo się nad tym zastanawialiśmy. Wydaje się, że to właściwa rzecz do zrobienia.

Andy potrząsnął głową.

— Nie wiem. Mam złe przeczucia.

Uśmiechnąłem się i wskazałem na niewielki kwadrat implantu w jego skroni.

— Andy, przecież cię zaimplantowano. Gdy umrzesz, pójdziesz do…

Uśmiechnął się nikło.

— Wiem, ale to co innego. Umrę w wyniku wypadku albo z przyczyn naturalnych. Nie odbiorę sobie życia ze względu na jakichś obcych.

— Gregory nie jest teraz obcy — stwierdziłem.

— Czyżby? — Spojrzał mi prosto w oczy.

— Nie lubisz go, prawda?

— Nie wiem. Ujmijmy to w ten sposób: nie jestem w pełni przekonany.

Parsknąłem śmiechem.

— O czym właściwie?

— Nie wiem — stwierdził z niewyraźną miną. — W tym sęk. Mam tylko… przeczucie.

— Posłuchaj — powiedziałem. — O dziewiątej zbieramy się we „Fleece” na ostatniego drinka. Mógłbyś pójść ze mną i się pożegnać.

Potrząsnął głową.

— Już się pożegnałem, z każdym z osobna. Uważaj na siebie, Khalid — dodał ściskając mi dłoń.

* * *

Następnego wieczoru do moich drzwi zapukał Richard Lincoln i zamknąłem je za sobą po raz ostatni. Pogrążeni w milczeniu przeszliśmy obok „Fleece”, przez miasteczko i pod górkę ku wzywającej nas światłami z okien przerobionej na dom mieszkalny farmie Merralla.

Byli już tam nasi przyjaciele, wszyscy z drinkami w dłoniach.

W przeciwieństwie do naszych kilku ostatnich spotkań we „Fleece”, panowała tu atmosfera dekadenckiej ostatniej wieczerzy, zmieszana z oczekiwaniem czegoś nowego.

Piliśmy i rozmawialiśmy o przeszłości. Częstowaliśmy Gregory’ego opowiastkami z naszego małomiasteczkowego życia, sięgającymi wydarzeń sprzed dwudziestu lat: mówiliśmy mu o załamaniu się mojego małżeństwa, zmartwychwstaniu ojca Bena, odejściu wielebnego Renbourna… Było tak, jakby takie odwołanie się do przeszłości miało odsunąć od nas nieuchronną przyszłość.

Potem, rozsiadłszy się wokół długiego sosnowego stołu, zabraliśmy się do jedzenia sutego posiłku z mięsa i pieczonych ziemniaków. Rozmawialiśmy o Kethanich i naszej misji gwiezdnych ambasadorów.

Gdy trunek zaszumiał mi w głowie, odezwałem się z uśmiechem:

— Teraz wydaje mi się niemożliwe, że zdołałem pogodzić miałkość mojego dotychczasowego życia z tym, co może mnie tam czekać. — I gestem pożegnania podniosłem puchar ku gwiazdom.

— Zostaniemy zabrani i wyszkoleni — stwierdzi Gregory — będziemy podziwiali cuda, o których nigdy nawet nie śmieliśmy pomyśleć.

— Chciałabym, żeby Andy był z nami — stwierdziła siedząca obok mnie Sam.

Przy stole zapadła cisza; wszyscy żegnali się w myślach z naszym nieobecnym przyjacielem sceptykiem.

Skończyliśmy jedzenie i Gregory zajął się winem. Obszedł stół zgodnie z kierunkiem ruchu wskazówek zegara i każdemu nalał miarkę francuskiego klaretu, zaprawionego cyjankiem potasu.

Sam, Stuart i ja usiedliśmy razem na końcu stołu. Czułem się osobliwie oddzielony od aktu, jaki mieli podjąć moi przyjaciele. Wszyscy troje nieco później mieliśmy pójść do Stacji Odpraw i zostać na promieniu światła przesłani w tym samym kierunku, co przyjaciele, by zacząć wędrówkę wśród gwiazd.

Patrząc, jak moi przyjaciele podnoszą puchary, poczułem szybsze bicie serca.

— Za przyjaciół — wzniósł ostatni toast Richard Lincoln. — I za przyszłość.

— Za przyjaciół i za przyszłość — odpowiedzieli jednym głosem i spełnili toast.

Patrzyłem jak Richard Lincoln rozluźnia się, i z uśmiechem osuwa na swój fotel. Wyglądało to tak, jakby zasypiał i przechyliwszy się przez stół ująłem go za rękę, by ułatwić mu odejście. Powiodłem wzrokiem wokół stołu nie do końca jeszcze pogodzony z faktem, że wszyscy moi długoletni przyjaciele są już martwi albo konają. Jeffrey pochylił się naprzód i zastygł z głową wspartą na dłoniach, Doug Standish siedział prosto z uśmiechem na pełnej spokoju twarzy, Ben i Elisabeth pochylili się ku sobie i umarli trzymając się w ramionach. Na przeciwległym końcu stołu Gregory Merrall odchylił się ku oparciu krzesła i leżał martwy, patrząc w sklepienie izby.

W salonie zapadła cisza, ja zaś poczułem, że mam ochotę się rozpłakać.

Ktoś ujął moją dłoń. Podniosłem wzrok i spojrzałem w pełne łez oczy Sam.

Wstaliśmy i ruszyliśmy ku drzwiom. Implanty naszych przyjaciół zarejestrowały już fakt ich śmierci i za kilka minut pojawi się tu przewoźnik ze Stacji Wylotowej, który miał zabrać ich ciała.

Po raz ostatni powiodłem wzrokiem po twarzach moich nieruchomych, leżących bez życia przyjaciół, a potem dołączyłem do Sam i Stuarta wychodząc na zewnątrz, gdzie natychmiast dopadły nas podmuchy zimowej zawiei.

Stuart wskazał ich samochód.

— Możemy od razu pojechać do Stacji.

— Miałbyś coś przeciwko, gdybym zechciał się przejść? — zapytałem.

Machnąwszy ręką ruszyłem ścieżką wiodącą przez pokryte śniegiem wrzosowiska ku strzelającej w niebo daleko przede mną Stacji Odpraw,

Sam i Stuart uruchomili wóz, odjechali i wkrótce warkot silnika utonął w otaczającej mnie głębokiej ciszy.

Brnąc w śniegu wszedłem na szczyt pagórka. Moje buty szybko napełniły się śniegiem, a głowę pełną miałem wydarzeń zbyt świeżych, żeby się w tym wszystkim połapać.

W pewnej chwili odwróciłem się i spojrzałem z góry na pokrytą śniegiem farmę. Jej okna rozświetlał blask i całość przypominała mi scenę ze świątecznej pocztówki.

Miałem już podjąć marsz, gdy kątem oka dostrzegłem jakiś ruch przy tylnych drzwiach. W pierwszych chwili pomyślałem, że to przewoźnik, który przyjechał nieco za wcześnie, ale potem zdałem sobie sprawę z faktu, że nie słyszałem przyjazdu samochodu.

Wytrzeszczyłem oczy i wstrzymałem oddech.

Z kuchennych drzwi wyszła jakaś postać i zatrzymała się pośrodku wysypanego żwirem podwórka. W nikłym świetle księżyca poznałem obleczoną w tweedowy płaszcz sylwetkę Gregory’ego Merralla.

Poczułem się ogromnie samotny: zapragnąłem gorąco, żeby obok mnie byli w tej chwili Sam i Stuart, którzy mogliby potwierdzić, że nie zwariowałem.

Patrzyłem, jak Gregory staje pośrodku podwórka i patrzy w niebo. W głowie miałem kompletny zamęt.

Dlaczego? Pytałem sam siebie. Czemu on…

Wyjaśnienie przyszło z nieba.

Gregory uniósł ręce, w geście ni to błagalnym, ni to powitalnym, a po niebie przemknęła iskra, lśniąca na tle obsydianowej czerni niczym płonący diament i w pierwszej chwili pomyślałem, że to spadająca gwiazda. Spadała jednak pionowo i mogłem tylko patrzeć wstrzymując oddech, gdy niczym świetlisty grot ugodziła stojącego pośrodku podjazdu Gregory’ego.

Merrall zniknął, a świetlna lanca wycofała się błyskawicznie tym samym torem, znikając w górze, gdzie czekał gwiazdolot Kethanich.

Z twarzą piekącą od zamarzających łez ruszyłem ku obeliskowi Stacji Odpraw. Myślałem o Andym Souterze, jego podejrzeniach, jakie żywił wobec Gregory’ego Merralla i decyzji, żeby się do nas nie przyłączać. Zastanawiałem się, czy Andy nie popełnił błędu wyrzekając się teraz przyszłości i czekającego nas nowego życia.

Płakałem dochodząc do Stacji. Zatrzymałem się, żeby popatrzeć na jej zaklętą w szkło doskonałość, niezwykłe piękno budowli obcych wznoszącej się wśród posępnych pustkowi Yorkshire.

Zastanawiałem się, czy powiedzieć Sam i Stuartowi o tym, że zostaliśmy zwabieni do gwiazd przez… szalbierza, który podawał się za człowieka. Czy ostatecznie było to ważne? Spróbowałem uporządkować swoje emocje i rozstrzygnąć, czy czyn Merralla należałoby uznać za zdradziecki, czy zbawienny. I rozmyślałem o tym, czy powinienem konsekwentnie postępować zgodnie z tym, co postanowiliśmy.

Odwróciłem się i popatrzyłem na ziemię, która od chwili narodzin była moim domem, a teraz powoli pustoszała dzięki pomocnej dłoni tajemniczej, obcej rasy. A potem spojrzałem w gwiazdy; miliony pulsujących świetlnych punktów i zrozumiałem, że jest tylko jedna rzecz do zrobienia.

Pospieszyłem do Stacji, by przyłączyć się do przyjaciół i rozpocząć nowe życie, które czekało mnie wśród mrugających zachęcająco gwiazd.

Przełożył Patryk Sawicki

Robert Silverberg

IMPERATOR I MAULA

Na statku rozbrzmiały gongi. Przekroczyliśmy niewidzialną granicę oddzielającą Światy Terytorialne od Przestrzeni Imperialnej i oficjalnie właśnie zostałam skazana na śmierć.

Zdecydowałam się na złamanie kodu tiihad, który żąda mojego życia. Zobaczymy, co się stanie, gdy wylądujemy na Świecie Stołecznym.

Tymczasem jestem tutaj — kobieta urodzona na Ziemi, zwykła barbarzyńska maula. Zagłębiam się w Przestrzeń Imperialną z każdą upływającą sekundą. Chyba powinnam trząść się ze strachu. Nie. Niech Imperator się trzęsie. Nadchodzi Laylah!

Dzienniki Laylah Wallis

17 Bogan, 82 Cykl Dynastyczny

(3 sierpnia 2001 AD)

1

To był niezwykły przypadek. Nikt inny nie widział wcześniej czegoś takiego na Świecie Stołecznym, w związku z czym wieść dotarła w końcu do uszu samego Imperatora Ryah VII, Najwyższego Ansaara, Wszechwiedzącego, Najświętszego Obrońcy Rasy.

Łańcuch informacji, który prowadził do Imperatora, rozpoczął się od Loompana Chilidora, zarządcy list pasażerów. Był to osobnik pochodzący z niskiej kasty, o bladej skórze i krótkim grzebieniu, którego obowiązkiem było sprawdzanie obwodów identyfikacyjnych pasażerów przybyłych statków. Rutynowa praca. Jednak tym razem, podczas sprawdzania listy pasażerów statku Velipok przybyłego z Seppuldirior, na fioletowej powierzchni pola pojawiły się świetliste zielone smugi.

Złamano tiihad!

* * *

Najwyższy z sześciu poziomów nieregularności — wyższy nawet od vribor, nosicielstwa choroby zakaźnej, gulimil, przemytu niebezpiecznej broni i shhtek, noszenia medalionów wymarłej i proskrybowanej dynastii Simgin. Złamanie tiihad stanowiło atak na samą strukturę Imperium.

Długie, zwisające ręce Loompana Chilidor drgnęły nerwowo. Jego małe żółte oczy przybrały ze zdziwienia kolor pomarańczowy. Nacisnął czerwony przycisk zamykający pole luminescencyjne i wywołał swojego bezpośredniego przełożonego, Domtela Tibuso, kierownika ruchu pasażerskiego.

Powolny, krępy Domtel Tibuso pojawił się po chwili. Fioletowe pole luminescencyjne przybrało teraz kształt fioletowej, gumowatej klatki. W jej środku znajdowało się kilkudziesięciu pasażerów.

Domtel Tibuso ze zdziwieniem spojrzał na zielone smugi biegnące w poprzek pola.

— Zielony? Złamanie tiihad?

Większość istot w klatce należała do rasy Ansaarów. Znajdowało się w nich kilku Liigachi, Vrulvruli oraz grupka wyglądających na podenerwowanych Zmachów. Wszystkie te rasy od wieków posiadały pełne obywatelstwo Imperium i z pewnością rozumiały prawo.

Jednakże jednej z istot Domtel Tribuso nie był w stanie zidentyfikować: obcy spoza Imperium, barbarzyńska forma życia z Terytoriów, nieproszony gość na tym świętym świecie. Maula. Domtel Tribuso poczuł zdziwienie, niesmak i gniew.

Maula był niezwykle chudy, jego twarz była płaska jak talerz, o zbitych rysach. Jego oczy znajdowały się praktycznie obok siebie, niewielki guzikowaty nos tuż poniżej, usta — czy to były usta? — były zaledwie drobną szczeliną w pobliżu podbródka. Nogi istoty były znacznie za długie, jej ręce groteskowo krótkie. Istota nie miała grzebienia, jedynie krótkie, ciemne, nieprzyjemne futro porastające czaszkę. Na jego klatce piersiowej można było dostrzec dwie dziwne, okrągłe wypukłości.

Kierownik ruchu pasażerskiego przywołał swoich asystentów.

— Zabierzcie tego maula do pokoju przesłuchań numer 3.

Była to cela dla nieautoryzowanych form życia, przeznaczona zazwyczaj dla nietypowych zwierzaków i trofeów myśliwskich przywożonych przez obywateli Imperium, które musiały zostać zbadane przez imperialnego weterynarza przed zwolnieniem z kwarantanny.

Maula to nie był jednak zwierzak. Wyraźnie była to inteligentna forma życia — pasażer posiadający bilet. Istota spokojnie stała wśród innych pasażerów o statusie obywatela, tak jakby uważała się za jednego z nich. Miała nawet przy sobie kilka, wyglądających na kosztowne, walizek.

W jaki sposób maula zdołał kupić bilet na Haraar, dlaczego został wpuszczony na pokład Velipoka i dlaczego kapitan statku nie poinformował wcześniej portu o jego pobycie na pokładzie? Potrzebne było śledztwo. Domtel Tribuso przywołał swoją przełożoną, Graligal Dren, i przekazał jej maula.

Graligal Dren, kobieta ze średniej kasty, o głębokiej oliwkowej barwie i wysokim, strzelistym, niezwykle wąskim i delikatnym grzebieniu, spojrzała przez grube szkło i zadała pytanie.

— Czy rozumiesz uniwersalny język imperialny, istoto?

— Mówię nim całkiem dobrze, dziękuję — Głos maula był czysty i wysoki. Można było w nim rozpoznać lekki akcent z Kwadrantu Zachodniego.

— A czy masz imię?

— Nazywam się Laylah Wallis.

Niezrozumiały bulgot, zwykłe dźwięki. Cóż, można było się spodziewać, że barbarzyńcy mają barbarzyńskie imiona. Imię to widniało na liście pasażerów: LAYLAH WALLIS. Urzędnicy emigracyjni, którzy pozwolili istocie dostać się na pokład statku lecącego na Haraar musieli chyba oszaleć.

— Wsiadłaś na pokład w Hathpoin w systemie Seppuldidorior?

— Zgadza się.

— A wcześniej, skąd przybyłaś?

— Mingtha, w systemie Ghair. Gdzie dotarłam z Zemblano w systemie Briff. A wcześniej…

— Nie potrzebuję całego planu podróży, istoto. Po prostu powiedz mi, skąd pochodzisz.

— Z Ziemi — powiedziała maula — Niewielkiego świata położonego w regionie, który nazywacie Ramieniem Północnozachodnim. Jesteśmy częścią Imperium od około dwudziestu lat.

Ramię Północnozachodnie było grupą niechlujnych światów zamieszkałych przez prymitywne istoty — światów granicznych, ledwo cywilizowanych, ponurych, prymitywnych placówek Imperium. Graligal Dren zadziwił fakt, że istota z takiego świata mówiła uniwersalnym imperialnym z tak wielką precyzją i siłą, a nawet wyniosłością. Można było pomyśleć, że ta maula ma w sobie dwadzieścia pokoleń krwi Dynastii.

W postawie istoty nie było jednak ani krzty szacunku. Maula po prostu patrzyła na nią swoimi paskudnymi, małymi oczkami w płaskiej twarzy. Arogancja! Głupota! Lecz tylko arogancki, głupi maula próbowałby dostać się na Haraar.

— Powiedz mi, Laylah Wallis — powiedziała Graligal Dren — czy wiesz, gdzie się teraz znajdujesz?

— To jest Haraar, Świat Stołeczny.

— Tak. Serce i dusza Imperium. Przybyłaś tu wiedząc, że istoty z Terytoriów nie mają prawa wstępu do Przestrzeni Imperialnej?

— Tak.

Szaleństwo.

— W jaki sposób zdobyłaś bilet? — zapytała Graligal Dren.

— To długa historia — rzekła maula. — Powiedziałam komuś, kto był w stanie zdobyć dla mnie bilet, że chcę odwiedzić Haraar. Zostało to załatwione.

Maula roztaczała wokół siebie szaleńczą pewność siebie.

— Ten świat jest święty — powiedziała powoli Graligal Dren — To miejsce narodzin naszej rasy. Czcimy nawet pył, który zalega w najmniejszych alejkach. Nie możemy pozwolić na zbezczeszczenie tego świętego miejsca przez istoty, które są — które uważamy za — które mogą być zdefiniowane jako…

— Maula — powiedziała Laylah Wallis — Barbarzyńcy. Istoty podrzędne.

— Dokładnie.

— Każdy maula, który odważy się postawić tu stopę, zostaje skazany na śmierć.

— Wiedziałaś o tym, zanim tu przybyłaś? I mimo to przybyłaś?

— Na to wygląda — powiedziała Laylah Wallis.

2

Jeśli ta istota chciała popełnić samobójstwo, musiała to uczynić bez pomocy Graligal Dren. Graligal przekazała sprawę dyrektorowi do spraw imigracji, który z kolei przekazał ją ochronie portu. Komisarz Twimat Dulik z ochrony portu przesłuchał więźnia i potwierdził, że istota pochodzi z Terytoriów, z podbitego świata w Kwadrancie Zachodnim. Istota wydawała się dość inteligentna jak na maula, ale była maula — czymś z definicji niecywilizowanym, odrażającym i nieczystym. Musiała umrzeć za zbezczeszczenie Świata Stołecznego.

Najgorsze w tym wszystkim było to, że maula wydawała się zdawać sobie sprawę z sytuacji, lecz zupełnie jej to nie obchodziło.

— Maula znała karę za złamanie tiihad, a mimo to zdecydowała się na przybycie tutaj. Niewątpliwie jest szalona — powiedział komisarz Twimat Dulik do swojego przełożonego, sędziego Hwillinina Ma z wydziału spraw kryminalnych. — Jesteśmy istotami cywilizowanymi. Czy możemy skazać na śmierć istotę szaloną?

Sędzia Hwillinin Ma, eunuch z wyższej średniej kasty, o ciemnożółtej skórze i długim grzebieniu, powiedział:

— Maula nie jest osobą, Dulik. Maula to niewiele więcej niż zwierzę. Po drugie, nasze prawne definicje szaleństwa nie mogą być stosowane do istot niecywilizowanych, nie bardziej niż do owadów, ptaków czy drzew. Po trzecie…

— To nie jest owad, ani ptak, ani drzewo, sędzio Ma. To żywa, inteligentna istota, która…

— Po trzecie — dokończył dobitnie sędzia Hwillinin Ma — prawo dotyczące bezczeszczenia świętości jest jasne. Nie ma w nim żadnych uwag dotyczących szaleństwa. Musimy chronić czystość naszego rodzinnego świata, a tradycyjnym obrzędem oczyszczenia jest zgładzenie świętokradcy.

Komisarz Twimat Dulik skinął głową.

— Bardzo dobrze, sędzio Ma. Niniejszym przekazuję więźnia tobie w celu wykonania egzekucji. — Po czym zasalutował i wyszedł.

Jednakże dziesięć minut później sędzia Ma przekonał się, że wydział sprawiedliwości miasta Haraar nie miał zamiaru przyjąć więźnia.

— O nie — powiedział główny asystent prefekta policji stołecznej do asystenta sędziego. — Nie ma mowy o przywiezieniu do miasta żadnego maula! Czy nie zdajesz sobie sprawy, że to tylko pogłębi zbezczeszczenie?

— Ale sędzia Ma powiedział…

— Sędzia Ma może gedoy swoje gevasht — spokojnie odpowiedział asystent prefekta. — Nie dość, że ten maula zanieczyszcza port kosmiczny, to jeszcze powinniśmy go przywieźć do stolicy? Umieścić go w promieniu stu głezzanów od Świątyni, w pobliżu Pałacu Imperialnego? O nie, nie, nie. Zatrzymajcie sobie tego maula u siebie.

— Ale egzekucja…

— Wyprowadźcie to coś gdzieś na wysypisko z tyłu terminala i rozwalcie mu łeb. Tylko pamiętaj, żeby skierować Master we właściwym kierunku. Wydłużonym końcem w kierunku więźnia.

— Policja nie przyjmie maula — powiedział ponuro asystent do sędziego Ma — Mówią, żebyśmy sami wykonali egzekucję.

— W porządku więc. Zajmij się tym.

— Mam sam przeprowadzić egzekucję, proszę pana? Sędzia Ma spojrzał na urzędnika ostro i zachował milczenie.

— Proszę pana? Proszę pana?

3

Wydanie rozkazu egzekucji i jej przeprowadzenie to dwie zupełnie różne rzeczy, jak szybko przekonał się sędzia Ma. Żaden z pracowników portu nie był gotowy na wykonanie egzekucji.

— Prawo jest jasne. Maula schwytany na terenie Haraar powinien zostać natychmiast zabity — powiedział sędzia Ma. Rozmawiał ze swoim starym znajomym ze studiów, Thrippelem Vree, trzecim szambelanem Jego Imperialnej Mości. — Trzymamy tę istotę już jakieś czternaście godzin. Nikt nie chce wykonać egzekucji, a prawo nie pozwala mi na zmuszenie nikogo do tego. Tymczasem wszyscy stajemy się uczestnikami świętokradztwa.

— Zawsze możesz zabić to coś sam — podsunął Thrippel Vree. — W końcu to twoja odpowiedzialność, nie? Jeśli nie możesz znaleźć nikogo innego…

— Nie mogę nikogo zabić, Thrippel! Nawet maula!

— A jeśli rozniesie się wieść, że nie podjąłeś odpowiednich działań?

— Bądź rozsądny — jęknął sędzia Ma.

— Jeden szybki strzał z blastera załatwiłby sprawę. Głęboki oddech, pewna ręka, wymierzyć, ognia. Złożyć raport. Sprawiedliwości stało się zadość.

Sędzia Ma wiedział, że jego stary przyjaciel stroi sobie po prostu żarty. Na pewno Vree nie mówił poważnie. Na pewno?

Chociaż z drugiej strony — dlaczego nie miałby zrobić tego sam?

Nie. Nie. Nie chodziło o to, że sędzia Ma był szczególnie litościwy czy też miękki. Ansaarowie nie przejęli kontroli nad trzema piątymi galaktyki dzięki swojej miękkości lub delikatności. Jednak podbijanie całych systemów gwiezdnych dla chwały Imperium było czymś innym niż zabicie z zimną krwią jakiejś żałosnej, niecywilizowanej istoty. Zwłaszcza, jeśli było się rozleniwionym, pochodzącym z wysokiej kasty biurokratą w średnim wieku.

Przez kolejne dwanaście godzin sędzia Ma nabywał pewności, że impertynencja tego maula zniszczy jego karierę. Kilkakrotnie w ciągu tych godzin niemalże podjął decyzję o samodzielnym wykonaniu egzekucji, z obawy o własne życie.

Jednak tymczasem trzeci szambelan Thrippel Vree zdołał uratować go od tego rozwiązania.

Trzeci szambelan wspomniał o incydencie w porcie innemu trzeciemu szambelanowi, Danolowi Giyango.

— Zadziwiające — powiedział Danol Giyango. — Ta istota musiała wiedzieć o tym, że umrze za swą śmiałość. A jednak tu przybyła. Zastanawiam się, dlaczego?

Była to kwestia tak intrygująca, że Danol Giyango opowiedział o niej swojej żonie, damie dworu, która z kolei wspomniała o niej najwyższemu eunuchowi wewnętrznej komnaty, który powiedział drugorzędnej konkubinie, która później towarzyszyła jednej z pięciu ukochanych głównych żon, Etaag Thuuyal. Etaag Thuuyal towarzyszyła tej nocy Imperatorowi Ryah VII, Najwyższemu Ansaarowi, Wszechwiedzącemu, Najświętszemu Obrońcy Rasy.

— Słyszałam dzisiaj niezwykle zadziwiającą historię — powiedziała Etaag Thuuyal Imperatorowi, przytulając się do niego w imperialnym hamaku. Wiedziała, tak jak wszyscy, że Imperator był koneserem niezwykłych historii, o ogromnym apetycie na rzeczy nietypowe i dziwne, niezwykle ciekawym i kapryśnym.

— Cóż to za historia, najdroższa?

— Cóż — powiedziała Etaag Thuuyal — historię tę usłyszałam od drugorzędnej konkubiny Hypoepoi, która usłyszała ją od najwyższego eunucha Sambina, który usłyszał ją od damy dworu Sipyar Giyango, której mąż usłyszał ją od kogoś, kogo przyjaciel jest sędzią w porcie kosmicznym. Okazuje się, że z Terytoriów przybył dzisiaj statek, a na jego pokładzie odkryto — możesz to sobie wyobrazić… — więc, pasażerowie schodzą z pokładu, zwykła mieszanka turystów i pielgrzymów, a wśród nich, dumnie i beztrosko schodzi, zgadnij kto?

— Powiedz mi — powiedział Imperator Ryah VII.

Etaag Thuuyal uśmiechnęła się z satysfakcją. Dawno temu nauczyła się, że osoby, które potrafiły zabawić Imperatora, mogły spodziewać się wielkich nagród.

Imperator był zdziwiony. I zafascynowany.

Maula na Haraar? Oczywiście, istota musiała umrzeć. Ale dlaczego przybyła, znając ryzyko? Barbarzyńcy byli istotami prostymi, ale zależało im na przetrwaniu. Na pewno mieli mocno rozwinięty instynkt samozachowawczy, rozmnażania się i zachowania miejsca gatunku w wielkim łańcuchu istnienia. Zwierzęta potrafiły odgryźć sobie nogę, która utknęła w pułapce, pomyślał Imperator, ale na pewno nie wsadzały nóg do pułapek rozmyślnie, aby sprawdzić ich działanie.

Dlaczego więc… dlaczego…

Imperator zwinnie wstał z hamaka i wezwał oczekującego eunucha.

— W porcie gwiezdnym znajduje się maula, na której nie wykonano jeszcze egzekucji. Opóźnijcie wykonanie wyroku. Przyprowadźcie do mnie maula z samego rana.

— Słucham i wykonuję, Panie Wszechświata.

Imperator powrócił do swojego hamaka. Etaag Thuuyal wyciągnęła do niego ręce, zapraszająco.

4

Laylah Wallis zaczynała się martwić. Do tej pory wszystko szło zgodnie z planem. Była na miejscu, nadal żywa.

Było to jednak szalone ryzyko, szansa jedna na tysiąc. Wcześniej lub później władze portu mogły zdecydować, że dekret o bezczeszczeniu Świata Stołecznego miał jasne znaczenie. A wtedy…

Odgłosy w korytarzu. Zbliżający się ludzie.

Jednym z nich był krępy szef ochrony, Dulik. Wydawał się inteligentny i wrażliwy, nawet sympatyczny. Razem z nim przyszło dwóch prostacko wyglądających Ansaarów z niższej kasty, w zwykłych zielonych mundurach. Kaci?

Laylah dobrze znała język ciała Ansaarów. Postawa tej trójki wydawała się złowieszcza: ramiona przyciągnięte niemal do uszu, długie ręce wzdłuż boków. Oczy schowane, widoczny znak napięcia. Podłużne szczeliny źrenic były niemal niewidoczne.

Drzwi celi otwarły się.

— Laylah Wallis, zostałaś wezwana — powiedział szef ochrony, tonem napiętym i nadętym.

— Wezwana gdzie?

— Nie gdzie, maula, tylko do kogo. Imperator żąda twojej obecności.

Przez jej twarz przebiegł szybki uśmiech. Udało się!

Jeden z Ansaarów wyjął zwój liny, podczas gdy drugi wykręcił jej ręce do tyłu, jak zwierzęciu prowadzonemu na rzeź. Mocno związali jej nadgarstki i kostki. Chwycili ją za łokcie i pociągnęli w stronę wyjścia.

Nogi ciągnęły się za nią, gdy niezdarnie wlekli ją za sobą, a ich siedmiopalce dłonie o ostrych pazurach wbijały się boleśnie w jej ciało. Gdy przeciągnęli ją przez długi tunel na jasne, złotozielone światło haraariańskiego świtu, czuła się rozciągnięta i obolała.

Czekał na nich elegancki pojazd w kształcie łzy.

— Do pałacu — powiedział Dulik kierowcy. Po czym dodał ciszej: — Opóźnia śmierć maula. Chce z nią najpierw porozmawiać. Cóż, kim jesteśmy, aby kwestionować życzenia Imperatora?

Pojazd uniósł się i poszybował w stronę miasta Haraar, słynnej stolicy Imperium Ansaarskiego.

„Różowo-czerwone miasto w połowie tak stare jak czas” — nazwał kiedyś Haraar poeta. Tysiąc pałaców i pięć tysięcy świątyń, zielone parki i promenady, błyszczące obeliski i długie, zachwycające kolumnady. To stąd niezwyciężona potęga Ansaarów wyciągała swoje macki dookoła przez ostatnie dziewięćdziesiąt tysięcy lat, zataczając coraz szersze kręgi, aż Imperium rozciągnęło się na ponad tysiąc parseków. Od wieków bogactwo Imperium płynęło do miasta Haraar, czyniąc je najbardziej majestatyczną stolicą, jaka kiedykolwiek istniała.

Jednakże Laylah siedziała przygarbiona między dwoma strażnikami, długie nogi trzymając wyciągnięte. Jej głowa niewygodnie zagłębiała się w miękką poduszkę. Wszystko, co mogła dostrzec to błysk złotej kopuły, różowy minaret lub wielki, błyszczący obelisk strzelający w niebo.

Pojazd zatrzymał się. Strażnicy szorstko wyciągnęli ją na zewnątrz.

Udało jej się przyjrzeć dziedzińcowi niesamowitego pałacu, o błyszczących murach z porfiru wyłożonych onyksowymi medalionami, delikatnych wieżach z wieloma oknami, długich bulwarach okolonych idealnie przyciętymi żywopłotami i krystalicznie czystych, wąskich stawach. Jednak po krótkiej chwili na głowę nałożono jej gruby, futrzany kaptur i nie widziała już niczego więcej.

— Oto maula, którą chce zobaczyć Imperator — powiedział Dulik Jej kaptur został na chwilę uniesiony i spojrzała na krótko w żółte oczy Ansaara, po czym kaptur opadł, a ją podniesiono. Po chwili doszedł do niej dźwięk otwieranych wrót oraz poczuła ból od gwałtownego kontaktu z kamienną posadzką, na którą ją rzucono.

W uszach dudniła jej przejmująca cisza.

Leżała związana i zakapturzona na zimnej kamiennej posadzce. Liny boleśnie wpijały się w skórę jej nadgarstków i kostek, a od nieruchomego, wilgotnego powietrza zbierało jej się na mdłości.

Mijały godziny. Jej ciało zesztywniało i bolało.

W końcu, odgłosy kroków. Zbliżający się ludzie. Podniesiono jej kaptur. Laylah mrugnęła, zaczerpnęła głęboko powietrza i potarła podbródkiem o ramię, aby zwalczyć swędzenie, które zaczęło się chyba pół miliona lat wcześniej.

Znajdowała się w ponurej, pustej sali bez okien. Wokół niej stali uzbrojeni strażnicy w purpurowych spodniach, zielonych szarfach i luźnych fioletowych tunikach o wydatnych naramiennikach. Podobnie jak większość Ansaarów strażnicy byli niscy i krępi, o szerokich klatkach piersiowych, długich małpich ramionach i krótkich, krzywych nogach.

Jednak w pewnym oddaleniu stał i przyglądał się jej uważnie, jak zwierzęciu w zoo, Ansaar o tak wspaniałej i szlachetnej postawie, że od razu zrozumiała, że znajduje się w obecności Imperatora Ryah VII.

Władca mógł równie dobrze należeć do innego gatunku. Był niezwykle wysoki, mierzył sporo ponad dwa metry. Jego ramiona sięgały tylko do ud, podobnie jak ludzkie. Strzelisty grzebień na jego bezwłosej głowie był zdecydowanie najwspanialszym grzebieniem, jaki dotychczas widziała, o zdecydowanych konturach i ostrym wierzchołku.

Imperator był odziany od stóp do głów w brokatową szatę z ciężkiej, purpurowej tkaniny, przetykanej srebrem. Jego twarz i ręce miały kolor głębokiego mahoniu z ostrym szkarłatnym podkładem. Patrzyły na nią przenikliwe zielone oczy — nie żółte, jak u innych Ansaarów, lecz zielone, głębokiego koloru czystego szmaragdu.

Niewątpliwie był to ktoś z linii od tysięcy pokoleń przygotowywanej do zasiadania na Szafirowym Tronie Imperium Ansaarskiego. Pomimo palącej ją głębokiej i żywej nienawiści do wszystkiego, co ansaarskie, Laylah poczuła onieśmielenie oraz niemożliwy do pomylenia z niczym innym, zadziwiający dreszcz fizycznego pożądania.

— Podnieście to — głos Imperatora był pełen autorytetu i siły. — Niech no zobaczę, jak wygląda ta maula.

Strażnicy podnieśli ją do pozycji stojącej. Spojrzała mu prosto w oczy, zgodnie z protokołem zachowania ansaarskich kast wyższych, schyliwszy głowę tak, aby okazać szacunek władcy, a jednocześnie zachować godność.

— Maula płci żeńskiej, wydaje mi się. Ale spójrzcie na nią! — zawołał Imperator. — Czy jej wyraz twarzy to wyraz maula^7. Czy tak powinna stać maula? Zachowuje się jak hrabina! Patrzy mi prosto w oczy jak kobieta z wyższej kasty! — Na jego twarzy pojawił się ostry ansaarski uśmiech. — Jesteś kobietą, prawda, maula?

— To prawda, Wasza Wysokość — powiedziała spokojnie Laylah.

— Do tego mówi uniwersalnym jak dama dworu! — Pionowe źrenice Imperatora zwęziły się. Jego błyszczące zielone oczy świeciły jasno z ciekawości, z której słynął. — Jesteś doprawdy niezwykła. W jaki sposób nauczyłaś się tak dobrze mówić uniwersalnym, maula?

— To długa historia, o Wszechwiedzący.

— Ach. Długa historia — wydawał się niezwykle rozbawiony. — Opowiedz mi ją więc. Ale w skrócie. Trzech ambasadorów czeka na audiencję, podobnie jak Goishlaar z Gozishtandaru. Oczywiście oczekuje ode mnie przysługi, a to zawsze czyni go niecierpliwym.

Nie odzywała się.

— No dalej — powiedział. — Opowiedz mi o sobie. Kim jesteś? Dlaczego tu przybyłaś? Skąd wiesz tak wiele o zwyczajach Ansaarów?

Laylah spojrzała na swoje spętane dłonie.

— Opowiadanie historii jest dość trudne, Wasza Wysokość, gdy opowiadający nie czuje się komfortowo. Te liny sprawiają mi ból.

— Jesteś więźniem, maula! Więźniowie muszą być związani!

— Tym niemniej, Panie, jeśli mam mówić o rzeczach, o które prosisz — ach, ten ból jest ciężki do zniesienia, nie mówiąc już o upodleniu! Błagam cię, Najwyższy, każ mnie rozwiązać.

Oczy Imperatora rozbłysły. Ona jednak patrzyła na niego spokojnie, z szacunkiem i pewnością siebie, aż stopniowo władca uległ.

— Przeciąć liny — rozkazał.

Liny zostały przecięte. Laylah potarła ręce i przeniosła swój ciężar z jednej nogi na drugą.

— A teraz — powiedział Imperator — moja pani, jeśli zechciałabyś wyjaśnić pokrótce…

— W tej zimnej, pustej sali? Kiedy nie jadłam nic przez cały dzień?

Być może posunęła się za daleko. Ale po raz kolejny Imperator dał się zauroczyć jej impertynencji.

— Tak — powiedział uroczyście. — Oczywiście, moja pani. Trochę mięsa i butelka wina wystarczy? Ciepła kąpiel? — nie wydawał się mówić sarkastycznie. — Bardzo dobrze. Ale potem musisz opowiedzieć mi wszystko o sobie, dobrze? Dlaczego tu jesteś i co chciałaś osiągnąć. Wszystko. Przyjdę do ciebie po południu, gdy załatwię sprawy z Goshlaarem i częścią ambasadorów, a ty odpowiesz na wszystkie moje pytania. I koniec z twoimi żądaniami. Jasne, maula? — po raz kolejny przyjął władczy ton.

— Słucham i wykonuję, Panie Światów.

— Dobrze, dobrze — popatrzył na nią dziwnie. — Jak bardzo różnisz się od innych ludzi, których spotykam. Krzyczą i wygłaszają tyrady. Albo ten drugi typ, płaszczący się, skomlący, czołgający przede mną i zgadzający się z każdym moim słowem. Ci są nawet gorsi. Ale ty traktujesz mnie niemal tak, jakbyśmy byli równi! W twoim zachowaniu nie widzę ani oporu, ani służalczości. Jesteś bardzo dziwna, maula. Jesteś niezwykle dziwna.

Laylah milczała.

Imperator zaczął odchodzić. W pewnym momencie odwrócił się i powiedział:

— Czy masz jakieś imię, którym mogę cię nazywać, maula?

— Laylah. Laylah Wallis.

— Które z tych imion to imię duszy, a które imię twarzy?

— Imię twarzy to Laylah, Panie. Wallis to imię duszy.

— Czy mogę mówić do ciebie Laylah? Czy władca Imperium Ansaarskiego może zwracać się do maula jej imieniem twarzy? — znowu kpiący uśmieszek. Lecz Laylah wiedziała, że jest zabawką w szponach lwa. Jego wyraz twarzy zmienił się po raz kolejny, stając się mroczny i ponury. — Musisz jutro umrzeć, maula, i nie ma na to rady. Wiesz o tym, prawda? Tak, wiesz. To właśnie jest w tobie interesujące, wiesz o tym i nie wydajesz się tym przejmować. Dziś w nocy porozmawiamy. Jutro rano umrzesz. Takie jest prawo i nawet Najświętszy Obrońca Rasy nie może z niego kpić — władczo machnął dłonią. — Porozmawiamy później, Laylah Wallis. — Po czym wyszedł z sali.

5

Zabrali ją do apartamentu, prawdopodobnie w cesarskim haremie. Mówiono, że Imperator ma tysiące żon i konkubin. Mogła to być prawda. Znajdowała się w oddzielnym skrzydle pałacu, otoczonym wysokim murem z czarnej cegły. We wszystkie strony prowadziły promieniście rozchodzące się korytarze. W oddali widoczny był labirynt jasno oświetlonych sal. Dziesiątki, a nawet setki kobiet i eunuchów w eleganckich szatach podążały w różnych kierunkach. Nikt nie spojrzał na Laylah.

— Twój — powiedział strażnik, który jej towarzyszył, wskazując delikatnie pachnące drzwi wyłożone paskami kości słoniowej.

Apartament składał się z pięciu przestronnych pokoi — sypialni, wyposażonego w ciężkie kurtyny salonu, łazienki z kryształową wanną, jadalni ze stołem wyciętym z bloku czarnego kamienia oraz pokoju dla służących. Służących była trójka — dwie pokojówki oraz cicha postać o markotnej twarzy, ze znakiem eunucha na czole.

Rozebrali ją, wykąpali i namaścili jej ciało olejkami. Chcieli namaścić także jej włosy, ale powstrzymała ich. Ubrali ją w szaty z półprzezroczystej tkaniny, która zmieniała polaryzację z każdym ruchem jej ciała, na zmianę odsłaniając i zakrywając jej nagość. Przynieśli jej talerz mięsa, misę kanciastych fioletowych owoców oraz karafkę złotego wina z czerwonymi rozbłyskami, przypominającymi sproszkowane rubiny.

Potem pozostawili ją samą. Przeszła się po pokojach. W garderobach wisiały szaty i diademy, miesięczny zapas ubrań dla królewny, która nigdy nie pokazywała się dwukrotnie w tym samym stroju. Znalazła kolekcję perfum i barek pełen alkoholi. Czy każda osoba w cesarskim haremie miała taki apartament? Przy trzystu konkubinach i stu żonach…

Koszt był niewyobrażalny. Czy to dlatego Ansaarowie podbili galaktykę, aby ich Imperator mógł wydawać majątek na kobiety, które były jego zabawkami? Obudziła się w niej furia, jednak szybko się uspokoiła. Czy to, w jaki sposób Ansaarowie wydawali pieniądze z podbojów, miało znaczenie?

Położyła się i zasnęła, śniąc o zderzających się i rozpadających światach, gwiazdach spadających z nieba i ognistych kometach o twarzach smoków.

Potem usłyszała dźwięk i obudziła się. Zobaczyła Ansaara o pełnej autorytetu sylwetce, wysokiego i niesamowicie przystojnego Ansaara, w którym jej otępiały snem umysł dopiero po chwili rozpoznał Jego Imperialną Mość Ryah VII. Usiadł naprzeciwko niej.

— Czy wszystko w porządku?

— Wspaniale, Wasza Wysokość.

— Rozkazałem im dać ci jeden z najlepszych dostępnych apartamentów.

— Mimo że jutro muszę umrzeć?

Na jego twarzy pojawił się ciepły uśmiech, który jednak gwałtownie zmienił się w grymas furii.

— Nie ma z czego żartować, moja pani.

— Tak więc naprawdę zamierzasz wydać mnie na śmierć?

— Prawo jest prawem. Ta planeta jest nie tylko siedzibą rządu imperialnego, jest także miejscem świętym — jego ton był nieugięty. — Już zaczęły się pomruki niezadowolenia, ponieważ pozwoliłem ci żyć tak długo. Jutro umrzesz — nachylił się w jej stronę, jego oczy wbiły się w nią jak promienie lasera. — Jak mogłaś być tak głupia! Niewątpliwie jesteś inteligentną, wykształconą kobietą, jak na człowieka. Dlaczego sprowadziłaś na siebie pewną śmierć? Powiedz mi! Powiedz!

— Jak już mówiłam, to długa historia, Wasza Wysokość.

— Spróbuj ją skrócić, na ile to możliwe — spojrzał na blady zielony klejnot na nadgarstku. — Minęła ósma godzina nocy. O pierwszej godzinie poranka muszę przekazać cię katu. Tyle masz czasu na opowiedzenie mi wszystkiego.

— A więc słuchaj, mądry i szczęśliwy Imperatorze.

Odchyliła się do tyłu na sofie i rozpoczęła opowieść.

6

Urodziłam się na Ziemi, w prowincji Zielonej Rzeki, jednej z naszych najbardziej żyznych prowincji, w naszym roku 2697 — to czwarty rok Klath 82 Cyklu Imperialnego Ansaarów. Mam więc wedle naszej rachuby trzydzieści cztery lata. Według kalendarza Ansaarów mam lat dwadzieścia trzy. Mój ojciec był lekarzem, a matka wróżbitką, badającą naturę wszechświata. W momencie podboju byłam dziewczynką wkraczającą dopiero w kobiecość. Miałam młodszego brata, który chciał zostać lekarzem tak jak mój ojciec, oraz starszą siostrę, szkolącą się w sztuce wróżenia. Ja nie wybrałam jeszcze mojej ścieżki.

Powinieneś zrozumieć, o Wszechwiedzący, że Ziemia w momencie podboju Ansaarów była wspaniałym światem, klejnotem wśród gwiazd, planetą, której można zazdrościć.

Czy znasz naszą historię? Nie, na pewno nie, Wasza Wysokość. Wszechświat jest ogromny, a nasz świat znajduje się bardzo daleko. Władca Ansaarów ma wiele zajęć ważniejszych niż studia nad dalekimi i nieważnymi planetami maula. Zapewniam cię jednak, Panie, że Ziemia nie była zwykłym światem. Dla nas nasz mały świat był centrum wszechświata, miejscem pełnym cudów, piękna i szlachetności.

Muszę ci powiedzieć, o Wszechwiedzący, że chociaż patrzysz na nas jak na barbarzyńców, darzyliśmy cywilizację naszego świata wielkim szacunkiem. Być może niektórzy barbarzyńcy lubią myśleć o sobie jak o barbarzyńcach, ale my byliśmy inni. Nasza historia sięga ponad dziesięć tysięcy lat wstecz. Pokonaliśmy przeszkody, przekroczyliśmy nasze ograniczenia i stworzyliśmy dla siebie niemal doskonały świat.

Uśmiechasz się, Panie Galaktyki, na nasze dziesięć tysięcy lat! Rozważ jednak, że na początku byliśmy nomadami, żywiącymi się korzonkami, nasionami i zwierzętami. Podnieśliśmy się z tego poziomu, podbijając morza, niebo i mrok przestrzeni, lecz co najważniejsze, pokonaliśmy siebie samych. Odrzuciliśmy naszą dzikość i zbudowaliśmy wspaniałą cywilizację. Czy jakakolwiek inna rasa przeskoczyła tak szybko od barbarzyństwa do cywilizacji?

Wiedz, Władco Ansaarów, że byliśmy niegdyś wojowniczą, brutalną rasą, która nie okazywała litości. Mogłabym powiedzieć ci o mordach, paleniu wiosek i zabijaniu dzieci, nieskończonych okrucieństwach, bezmyślnym zniszczeniu. Jeden z naszych mitów opowiada o pierwszych ludziach — matce, ojcu i dwóch synach. O tym jak jeden z synów podniósł rękę na drugiego i zgładził go. A to był dopiero początek.

Przez wiele tysięcy lat nie zaznaliśmy pokoju. Rodziny walczyły między sobą, miasta maszerowały na inne osiedla, kraje na kraje, a potem imperia ścierały się z imperiami. Wydawało się, że obrócimy całą Ziemię w gruzy i zgliszcza.

Ale tak się nie stało, Władco Ansaarów. To przypuszczalnie nasze największe osiągnięcie. Nasza szorstka, gniewna natura mogła doprowadzić nas do samozniszczenia, ale udało nam się tego uniknąć. Przeżyliśmy.

Powinieneś wiedzieć, Panie Wszystkiego, że w momencie moich narodzin podział Ziemi na narody był tylko wspomnieniem, a populacja Ziemi nie przekraczała liczby, którą planeta mogła wyżywić. Zmieniliśmy naszą planetę w zielony park, ze świeżym, czystym powietrzem i czystymi niebieskimi morzami. Ludzie żyli w harmonii, pełni nadziei.

A potem przyszli Ansaarowie.

Niewiele wiedzieliśmy wtedy o Imperium. Niewiele, ponieważ zdecydowaliśmy się nie podróżować wśród gwiazd. Było to w naszej mocy, gdybyśmy tego chcieli. Ale nie chcieliśmy.

Dawniejsi mieszkańcy Ziemi, którzy tworzyli narody z miast i imperia z narodów, przypuszczalnie patrzyli także na gwiazdy i mówili: „Niegdyś będziemy rządzić i gwiazdami!”. Jednakże w czasie, gdy nasza rasa poznała zasadę budowy statków gwiezdnych, nie widzieliśmy już powodów ku temu. Chcieliśmy pozostać na naszym małym świecie.

Myślisz zapewne, Wszechwiedzący, że jest to nasza wada. Przypuszczalnie masz rację. Byliśmy jednak szczęśliwi. Nasze trudne dni były za nami, zadowalało nas zrównoważone, harmonijne życie.

Wiedzieliśmy o Imperium, ponieważ mogliśmy wykrywać wiadomości przesyłane pomiędzy gwiazdami, choć nie byliśmy w stanie ich zrozumieć. Wiedzieliśmy, że niebo jest pełne światów, podejrzewaliśmy, że wiele z nich znajduje się pod władzą jednej, dominującej rasy. Myśleliśmy jednak, że Imperium nie chce od nas niczego.

Oczywiście myliliśmy się. Imperium nie zna granic, a duch Ansaarów nie zna pokoju. Twoi ludzie nie spoczną, dopóki ich potęga nie sięgnie od jednego końca wszechświata to drugiego.

Dnia podboju — powinnam powiedzieć Aneksji, wiem że powinnam tak powiedzieć — nie zapomnę nigdy. Było to wczasach twojego błogosławionej pamięci ojca, Jego Zmarłej Wysokości Senpata XIV, oby wiecznie zaznawał cudów Raju! Było to zaledwie dwa lub trzy lata po tym, jak urosły mi piersi. To są piersi, Wasza Wysokość, te wypukłości w tym miejscu. Gdybym miała dziecko, dawałyby one mleko, ponieważ — jak może wiesz — ludzie są ssakami. Pojawienie się piersi oznacza dla nas koniec dzieciństwa i początek kobiecości.

Dla mnie Aneksja rozpoczęła się w południe najjaśniejszego dnia lata, gdy moje życie było spokojne i szczęśliwe, a przyszłość wydawała się nieść nieskończone obietnice.

Mieszkałam wtedy z moją matką, ojcem, bratem Vannem i siostrą Theyl w domu o złotej kopule, w wiosce zamieszkałej przez tysiąc ludzi, mieszczącej się nad rzeką. Na wschodzie znajdowały się niskie, okrągłe wzgórza przypominające zielone garby, na zachodzie ziemia wznosiła się jak uniesiona dłonią olbrzyma, a w niebo strzelały góry z czarnego kamienia. Kiedyś, gdy Ziemia była zatłoczona i głośna, po naszej stronie rzeki wznosiło się wielkie miasto. Lecz była to daleka przeszłość i pozostały tylko jego ślady, szare linie fundamentów w trawie.

Było to spokojne miejsce i mieliśmy nadzieję, że nigdy się to nie zmieni. Jednak nic we wszechświecie nie jest stałe, o Wielki.

Czy wiesz, jak wygląda Aneksja? Pozwól, że ci opowiem, wielki i wszechpotężny Panie.

Najpierw nadchodzi Ciemność. Potem Dźwięk. Następnie Rozdarcie Nieba. A na końcu Głos, oznajmiający podbitym ich los.

Ciemność jest całkowita — nagła noc w południe. Naszymi źródłami energii były satelity orbitalne, których wielkie skrzydła gromadziły energię Słońca i przesyłały ją nam w pakietach sterowanych laserem. W jednej chwili ansaarscy najeźdźcy przerwali dopływ energii do wszystkich naszych satelitów. Uczyniła to broń zwana Vax. To tak, jakby wszystkie satelity na orbicie zostały owinięte kocami z materii nieprzepuszczającej światło. Wszystkie urządzenia elektryczne na naszej planecie przestały pracować. Nadeszła Ciemność.

Byłam w ogrodzie. Skąd miałam wiedzieć, że zgasły wszystkie światła na całym świecie, a nasze urządzenia, w tym systemy obronne, przestały funkcjonować? W ogrodzie jednak panowała Ciemność. Samo słońce zostało przesłonięte. Niebo stało się czarną płachtą, tak czarną, że spojrzenie na nie było bolesne. Wasza broń Vax pokryła niebo nieprzezroczystym polem siłowym, gigantyczną barierą. To wasza największa broń, pozwalająca wam rządzić galaktyką. Stawiacie swoją zaporę między planetą a jej słońcem, w jednym momencie odcinając całe światło, ciepło i energię. Kto może sprzeciwić się takiej sile?

Stałam patrząc na ciemne niebo i najpierw myślałam, że oślepłam. Podniosłam rękę i nie mogłam nawet dostrzec własnych palców, nawet ich zarysów, nawet cienia. Dotknęłam palcami powiek i zobaczyłam kolory, tańczące plamy błękitu, złota i zieleni, które zawsze widziałam po dotknięciu powiek. Jednak gdy ponownie otworzyłam oczy, nadal nic nie widziałam. Świat w całej swojej jasności i pięknie zniknął.

Nie bałam się jednak, jeszcze nie. To wszystko stało się tak nagle, zmiana była tak całkowita, że jeszcze do mnie nie dotarła.

Następnie przyszedł Dźwięk, Dźwięk niepodobny do żadnego innego, niski elektroniczny jęk, dochodzący gdzieś znad horyzontu. Dźwięk powoli rósł w siłę, aż nasze uszy zaatakował przerażający, rozdzierający wrzask, syrena naszej zagłady, straszny, ogłuszający, nieharmonijny jęk, który trwał i uderzał w nas z niemalże fizyczną siłą.

Teraz już się bałam. Wydawało mi się, że nadszedł koniec świata. Padłam na kolana i zakryłam uszy Jak pewnie już wiesz, Panie Wszystkiego, niełatwo mnie przestraszyć, a jednak zostałam wtrącona w przepaść strachu przez waszą Ciemność i wasz Dźwięk. Myślałam, że już nigdy się z tego nie otrząsnę.

Byliśmy już podbici. Tylko jeszcze o tym nie wiedzieliśmy.

W miarę, jak dźwięk rósł i rósł w siłę, zobaczyłam długie promienie światła, rozdzierające kurtynę ciemności — jasne, poziome pasma zieleni, żółci, fioletu i purpury, drżące promienie silnego światła, rozciągające się na całym niebie, ze wschodu na zachód, i niknące za horyzontem. Wyglądały jak łańcuchy wokół pasa olbrzyma. Patrząc na nie w zadziwieniu i strachu wyczuwałam ich pulsowanie, jak oddech olbrzyma, gotowego do zrzucenia tych świetlistych więzów.

Rozpoczynało się Rozdarcie Nieba.

Pasy światła tańczyły na niebie, zielony zakrzywiał się tak, jakby miał dotknąć gruntu, a fioletowy przypominał napięty łuk, zakrzywiony w kierunku nieba, podobnie jak promień purpurowy i żółty. Następnie kształty odwróciły się, promienie mierzące w niebo teraz dotykały ziemi i odwrotnie. Dźwięk zaatakował nas z jeszcze potężniejszą siłą. Trwało to… pięć minut? Może dziesięć? Stopniowo zdałam sobie sprawę, że ruchy promieni rozdzierają gęstą czarną pokrywę, rozłożoną za nimi jak kurtyna. W miarę ruchów promieni ciemność rozciągała się i wyginała do momentu pęknięcia.

Następnie ciemność została rozerwana i zaświeciły nad nami gwiazdy. Tysiące, miliony, całe niebo rozświetlone błyszczącymi zimnym światłem punktami, jak odbiciami milionów ogni w ciemnym jeziorze.

Następnie dostrzegłam, że te miliony świateł ruszają się, niepodobnie do gwiazd, nieustannie rosnąc. Były to okręty inwazyjne. W końcu ucichł dźwięk. Jego miejsce zajęła przerażająca cisza, cisza tak zupełna, że w moich uszach wydawała się rykiem.

Na końcu przyszedł Głos.

Głos przemówił z nieba, spokojny, jasny, głęboki głos, który usłyszała jednocześnie cała planeta. Najpierw w uniwersalnym imperialnym, którego naturalnie nie rozumieliśmy, a następnie w naszym własnym języku.

— Przynosimy pozdrowienie Jego Imperialnej Wysokości Senpata XIV, Najwyższego Ansaara, Wszechwiedzącego. Polecił on nam poinformować was, że zostaliście tego dnia włączeni do Imperium. W związku z tym Imperium będzie was chronić przed niebezpieczeństwami, podzieli się z wami swoimi osiągnięciami i poprowadzi was ku cywilizacji.

— Nie bójcie się. Nie grozi wam żadne niebezpieczeństwo. Przyszliśmy zaoferować wam jedynie zalety imperialnego stylu życia. Mieszkańcy Ziemi, dzisiaj rozpoczyna się dla was nowa era. Era bezpieczeństwa, szczęścia i pomyślności pod przyjaznym, dobrotliwym panowaniem Jego Imperialnej Wysokości, Pana Wszystkiego, Senpata XIV, oby żył długo i pomyślnie.

I tak dołączyliśmy do Imperium.

Założyłam — wszyscy założyliśmy — że nasi przywódcy muszą się już otrząsać z pierwszego szoku, że dawno przygotowane systemy obronne budzą się do życia, że we wszystkich zakątkach Ziemi wojownicza natura ludzi budzi się z długiego snu i niedługo zaczniemy walczyć z niechcianymi dobrodziejstwami, które oferowali nam najeźdźcy z kosmosu.

Ale nie… nie…

Nasze źródła energii pozostały niesprawne. Nic się nie ruszało, nic nie działało. Nie było rządu, nie było armii, tylko dwa miliardy zdezorientowanych mieszkańców Ziemi, stawiających czoło niezrozumiałemu wrogowi.

Prawda o sytuacji uderzyła nas jak spadająca góra. Nasze dusze otępiały, nasz duch został strzaskany. Tak właśnie wygląda metoda podboju Ansaarów — pokazać już w pierwszych momentach ataku, że opór jest nie do pomyślenia, a zatem niemożliwy.

Okręty Ansaarów lądowały już we wszystkich prowincjach świata. Ponownie usłyszeliśmy Głos imperialnego prokuratora, oznajmiający nam nowy porządek rzeczy.

Zostaliśmy poddani administracji rządu terytorialnego Kwadrantu Zachodniego Imperium. Nasze podatki miały wędrować do rządu terytorialnego i mieliśmy otrzymywać pełne korzyści płynące z przynależności do galaktycznej sfery wzajemnego dobrobytu, którą było Imperium. Osoby o specjalnych zdolnościach, które mogły okazać się przydatne dla Imperium, miały zostać zaproszone do skorzystania z nich. Pozostała część ludzkości miała żyć tak, jak poprzednio, lecz siły Imperium miały stacjonować na planecie, aby zapewnić jej wieczny pokój.

Zamieszki i panika rozpoczęły się jeszcze zanim Głos zakończył wyjaśnianie zmian, które dotknęły nasz świat.

Okazaliśmy brak zainteresowania korzyściami uczestnictwa w waszej sferze wzajemnego dobrobytu, pozwalając cywilizacji budowanej przez dziesięć tysięcy lat zawalić się w jeden dzień.

Gdy Głos przestał mówić, pobiegłam do telefonu i zadzwoniłam do ojca w szpitalu. Z głośnika wydobyła się jedynie cisza, okropna cisza pustki między gwiazdami.

— Zadzwoń więc do mojej matki — poleciłam urządzeniu.

Nic się nie stało i w tym momencie zorientowałam się, że cała sieć komunikacyjna musi być nieczynna.

Ciemność powoli ustępowała. Widziałam w niej rozmyte kształty, jakby cienie cieni. W wiosce płonęły ognie. Słyszałam odległe głosy — krzyki, płacz…

To był początek Szaleństwa, Czasu Ognia.

Demony, które pozostawiliśmy za sobą, potwory i koszmary naszej przeszłości, zostały uwolnione na nowo. Nasze spokojne społeczeństwo — dwa miliardy ludzi zamieszkujących całą zieloną planetę, ciche wioski o schludnych domach, przyjemnych ogrodach i uprzejmych, przestrzegających prawa mieszkańcach, wpadły w szał. Nic nie miało znaczenia poza potrzebą znalezienia pożywienia, broni i bezpiecznej kryjówki. Świat ponownie stał się dżunglą.

Tak, Wasza Wysokość, widzę twój uśmiech. Myślisz sobie — maula. Czego innego można się spodziewać. Zwykłe prymitywne istoty, żałosne dziesięć tysięcy lat cywilizacji — oczywiście, że zmieniły się w dzikie bestie w momencie, gdy coś poszło nie tak.

Oczywiście!

Masz rację — zachowaliśmy się strasznie. Ale pozwól, że zadam ci pytanie, Władco Ansaarów. Co by się stało, gdyby Ciemność nastała nad Haraar, gdyby Dźwięk rozdarł wasze niebo, nad waszymi głowami pojawiły się statki kosmiczne, a Głos oznajmił, że Imperium Ansaarskie upadło, że wasze terytorium stanowi teraz pomniejszą prowincję znacznie większego imperium z innego wszechświata, że zostaliście podbici przez istoty, dla których potężni Ansaarowie nie znaczą więcej niż owady? Co by się stało, Panie Wszystkiego? Niewolnicy w twoim pałacu — eunuchowie, konkubiny, wszystkie pomniejsze i ważne żony — czy zebraliby się wokół ciebie i chronili cię, Wszechwiedzący? Czy też zaatakowaliby cię, rozdarli na tysiąc strzępów i biegali po pałacu jak dzikie bestie?

Z całym szacunkiem, Panie Wszystkiego, pomyśl, co by się stało, gdyby rasa potężniejsza nawet od twojej przybyła bez ostrzeżenia i rozbiła twoje Imperium na kawałki, jak chłopak kopiący gniazdo owadów — od niechcenia, bez wysiłku?

Ciężko mi powiedzieć, w jaki sposób przeżyłam pierwsze dni po Aneksji — dni, które nazywaliśmy Szaleństwem, a na które teraz mówimy Czas Ognia. Tysiące zginęły, może setki tysięcy. Była to wojna wszystkich z wszystkimi.

Jedynymi rządami, jakie nam pozostały, były rządy Ansaarów, a w pierwszych dniach prawie Ansaarów nie widzieliśmy. Czasami słyszeliśmy ich Głos, ale oni sami pozostali praktycznie niewidoczni.

Nasz rząd zrzucał z nieba ulotki wzywające do dołączenia do ruchu oporu, ale nic takiego się nie stało. Przynajmniej byłam bezpieczna w domu. Zamknęłam drzwi i czekałam na powrót rodziców i rodzeństwa, bojąc się zasnąć.

Nigdy nie wrócili. Nigdy więcej nie zobaczyłam moich rodziców ani mojej siostry. Później dowiedziałam się, że mój ojciec zginął, gdy motłoch wdarł się do szpitala, szukając lekarstw. Moja matka została „zaanektowana” przez Ansaarów i zabrana do jednego z nowych ośrodków, w których przetrzymywani byli ludzie o zdolnościach naukowych lub technicznych.

Co do mojego brata i siostry…

Mój brat Vann, który udał przed Ansaarami, że jest w pełni wyszkolonym lekarzem, został zabrany do tego samego centrum, co moja matka. Jednak wkrótce został przeniesiony na inny świat imperialny. Odnalazłam go dopiero po latach, a wtedy… to już inna opowieść, Panie, do tego bardzo bolesna.

Ponieważ moja siostra Theyl pobierała nauki, aby zostać wróżbitką, przypuszczam, że została zaanektowana i zabrana do jednego z ośrodków, lub może zginęła w zamieszkach Czasu Ognia. Wolę jednak myśleć, że żyje i znajduje się gdzieś w Imperium.

Co do mnie, cóż, przetrwałam. Jakoś.

Gdy skończyło się jedzenie, zbierałam jagody i nasiona, jak dzika istota. Skradałam się do rzeki i napełniałam garnki i słoje deszczówką. Gdy zauważyłam dzikie zwierzę, próbowałam zabić je kamieniem. Jednak dzikie zwierzęta są na Ziemi rzadkością.

Ciemność skończyła się. Ansaarowie pozwolili słońcu ponownie świecić w dzień, a księżycowi i gwiazdom w nocy. Myślę, że wolałabym Ciemność. Czułabym się bezpieczniej, poruszając się w całkowitej ciemności. Kiedy tylko wychodziłam z domu i widziałam jednego z sąsiadów, uciekałam ile sił w nogach i kryłam się jak zwierzę w krzakach, wychodząc dopiero wtedy, gdy wydawało się to bezpieczne.

Jednak powoli Szaleństwo ucichło i przyzwyczailiśmy się do naszego nowego życia. Ponownie zaczęliśmy ufać sobie nawzajem i żyć jak cywilizowane istoty, którymi niegdyś byliśmy.

— Miasta zostały zniszczone, a ich mieszkańcy ewakuowani na wieś — dowiedziałam się od Harron Devoll, kobiety, która mieszkała po drugiej stronie strumienia. — Wszyscy przedstawiciele rządu nie żyją. — Gdy to usłyszałam, poczułam wielką stratę i smutek.

Usłyszałam także, że Ansaarowie opróżniają ziemskie muzea, zabierając nasze skarby na ich własną planetę. Że robią coś z oceanami i rzekami, aby uczynić je bardziej zdatnymi dla siebie. Że wszyscy zostaniemy zesłani do kopalni na odległych planetach. Że ansaarscy żołnierze gwałcą ziemskie kobiety.

Czy któraś z tych plotek była prawdą? Kto to wie?

Jednak życie toczyło się dalej. Stworzyliśmy małe grupy, które wspólnie uprawiały rolę i dzieliły się paczkowanym jedzeniem, które jeszcze nam pozostało. Odbudowaliśmy znaczną część centrum wioski, które zostało spalone pierwszego dnia podczas zamieszek. Jednak nadal nie przywrócono dopływu energii elektrycznej, a sieci komunikacyjne pozostały wyłączone. W jednej chwili zostaliśmy zepchnięci z powrotem do średniowiecza.

W trzecim miesiącu Aneksji przybyło do nas trzech Ansaarów w brązowym pojeździe o kształcie łzy. Zatrzymali się w centrum wioski i obejrzeli ją, przyglądając się ratuszowi, wybitym szybom sklepów i nam.

Spodziewaliśmy się półbogów. Lecz Ansaarowie byli tylko brzydkimi stworzeniami o grzebieniastych głowach, szerokopyskich, zwierzęcych twarzach, grubych szyjach, krótkich nogach i długich rękach, zwisających niemalże do ziemi.

Wybacz mi, o Wielki. Ansaarowie zajęli nasz świat w kilka chwil. Z pewnością istoty, które to uczyniły, powinny mieć posturę tytanów i aurę wielkości. Chcielibyśmy, aby byli wysocy i piękni, o lśniących oczach i heroicznych sylwetkach. Jednakże byli niscy, szorstcy i brzydcy. Nie poruszali się dumnym krokiem zdobywców, lecz zmęczonymi ruchami kogoś, kto wykonuje codzienną pracę, zwykłych żołnierzy patrolujących zwykłą, małą, podbitą planetę.

Widzę, że ponownie się uśmiechasz, Ekscelencjo. Wiem, co myślisz. Ale humory ma ta maula! Ośmiela się skarżyć, że ansaarscy żołnierze nie byli wystarczająco wspaniali! Chcę jednak mówić tylko prawdę. Tak właśnie się czuliśmy.

— Moglibyśmy ich zabić — ktoś zasugerował. — Jest ich tylko trzech, a nas wielu…

— Być może jesteśmy w stanie zabić tych trzech — odpowiedział ktoś inny — Ale potem przyjdą inni, którzy spalą wioskę do ziemi, a nas razem z nią. — Tak więc nie zrobiliśmy nic.

Trzech Ansaarów zamieszkało w naszym ratuszu i wzywali nas kolejno do siebie. Nie mogłam przestać się na nich gapić, wyglądali tak dziwnie, tak odrażająco. Tak, Wasza Wysokość, odrażająco. Chociaż mnie przerażali, wzbudzili także moją ogromną ciekawość. Kim były te istoty, które przebyły pół wszechświata, aby zabrać nam nasz świat, dlaczego to zrobiły? Ansaarowie mieli ze sobą urządzenie, które przekształcało moje słowa na język, który rozumieli oraz ich słowa na język Ziemi.

— Jakie specjalne umiejętności posiadasz, Laylah Wallis? — zapytali.

— Umiem się uczyć. To jest moja umiejętność.

Gdy to mówiłam, przysięgłam sobie, że dowiem się absolutnie wszystkiego o naszych najeźdźcach.

Trzy dni później ktoś ciężko zapukał w moje drzwi i usłyszałam głos Ansaara. Oczywiście się przestraszyłam. Byłam sama. Pamiętałam plotki o tym, że Ansaarowie uważają ziemskie kobiety za atrakcyjne.

Bałam się jednak nie otworzyć drzwi, więc wpuściłam go do środka. Był to jeden z Ansaarów z ratusza. Rozpoznałam go po dużym znamieniu na jego twarzy, które wyglądało jak nisko założona czapka. Był bardzo niski i szeroki w ramionach, a jego zielonkawa skóra była usiana grudkami.

Czy pojmujesz grozę, jaką odczuwałam, Wasza Wysokość? Patrzyłam w te obce, żółte oczy, widziałam sterczący pysk, wyobrażałam sobie te skórzaste, zakończone pazurami dłonie dotykające mnie…

Ansaar wydał głęboki, gardłowy dźwięk i zrobił krok w moją stronę, rozkładając ramiona i pazury, potem kolejny krok i jeszcze jeden…

* * *

Laylah gwałtownie przerwała swoją opowieść.

— Już poranek, Panie.

Imperator spojrzał na klejnot na nadgarstku i powiedział:

— Rzeczywiście — zmarszczył brwi. — Tak więc nasza rozmowa musi się zakończyć. O pierwszej godzinie poranka jesteś umówiona z katem.

Spoglądała na niego bez najmniejszego drgnienia.

— Nie zapomniałam o tym. Mam nadzieję, że dostarczyłam ci chociaż trochę rozrywki, Panie Wszystkiego. Jeśli modlitwa za spokój duszy maula nie leży poniżej godności Imperatora Ansaarów, mam nadzieję że wspomnisz o mnie w swoich dzisiejszych modlitwach, Wasza Wysokość.

— Czy możesz przynajmniej skończyć opowieść, zanim wyjdę?

— Nadeszła już pierwsza godzina, Wasza Wysokość — powiedziała Laylah słodkim głosem. — Nadszedł mój czas.

— Zaatakowanie kobiety z zaanektowanej rasy przez ansaarskiego żołnierza to przestępstwo. Odrażające przestępstwo. Jeśli stało się coś niezgodnego z prawem, ten żołnierz zostanie zidentyfikowany i ukarany, obiecuję ci to. Powiedz mi, co dokładnie się stało. Twoja egzekucja — wydawało się, że ma problem z tym słowem — może poczekać.

— Och, ale to bardzo długa opowieść, Wasza Wysokość! Ponownie na jego twarzy zagościła mieszanka rozbawienia i rozdrażnienia.

— Wszystkie twoje historie są bardzo długie, prawda? Cóż, opuść szczegóły, które tak malowniczo opisujesz. Po prostu przekaż mi sens. Czy ten żołnierz cię zgwałcił? Tak czy nie?

— Wasza Wysokość, wybacz proszę, ale opisanie wydarzeń we właściwym kontekście zajmuje sporo czasu…

— Ile czasu? — powiedział Imperator zniecierpliwionym tonem. — Godzina? Dwie? Nie ma czasu, kobieto! Debin z Hestagaru przybywa dzisiaj na dwór o trzeciej godzinie, aby omówić tegoroczny trybut, wcześniej muszę dopełnić porannych rytuałów, a potem…

— Mogłabym więc dokończyć opowieść dziś wieczorem — zasugerowała Laylah.

— Ty, pani, nie dożyjesz dzisiejszego wieczoru!

— Ach. Rzeczywiście — powiedziała.

7

Wyrazy twarzy pokojówek Laylah i niezadowolona mina szambelana eunucha jasno pokazywały ich stosunek do tego, że wciąż pozostaje przy życiu. Jej badania nad kulturą Ansaarów wskazywały, że niższe kasty bardzo poważnie podchodziły do tiihad. Arystokraci mogli nie zwracać uwagi na kodeks, ale zwykli ludzie, bojąc się załamania porządku społecznego, żądali przestrzegania zasad zachowania.

Czekała na pukanie posłańców śmierci. W pewnym momencie zasnęła głęboko i śniła, że do drzwi zapukał olbrzymi Ansaar z byczymi ramionami, trzymający lśniący topór, z którego spływała krew.

Jednak dzień jakoś minął.

Wieczorem skwaszony szambelan Laylah wszedł do pokoju i oznajmił:

— Jego Wysokość Imperator ponownie cię odwiedził.

— Wina! — powiedział szorstko Imperator, wchodząc przez pokryte kością słoniową drzwi jej apartamentu. Klasnął w dłonie. Pokojówki pośpieszyły wykonać rozkaz.

— Ciężki dzień, Wasza Wysokość? — spytała Laylah.

Uśmiechnął się, być może rozbawiony jej intymnym tonem,

— Debin — mruknął — Goishlar z Gozishtandaru. Wielki Frulzak z Frist! Gremb! Cały dzień książęta i książątka z podległych światów — istne korowody, padają na twarz, mruczą pełne hipokryzji słowa przesadzonych pochwał, wręczając mi stosy podarunków. A wszyscy czegoś ode mnie chcą, chcą, chcą — Imperator pociągnął łyk wina. — Byłem trzeci w linii do tronu, wiedziałaś o tym? Nie spodziewałem się nań wstąpić. Powinien przejąć go Senpat. Ale Senpat nieco za bardzo kochał swój kosmiczny jacht i pewnego dnia wyszedł z nadprzestrzeni w samym środku gwiazdy. Był jeszcze mój brat, Iason, drugi książę. Kiedy jednak usłyszał, że Senpat nie żyje, wstąpił do klasztoru stazy i siedzi tam po dziś dzień, zamknięty na następne 10000 lat. Ani żywy, ani martwy, ale tak święty, jak tylko można. Mój ojciec wezwał mnie do sali tronowej — nie wiem, dlaczego właściwie ci o tym mówię? — wezwał mnie z oczami pełnymi łez i powiedział: „Ryah, mój najmłodszy, najdroższy synu”. Myślałem, że łzy są przeznaczone dla Senpata i Iasona, ale szybko przekonałem się, że były dla mnie. No i jestem tutaj. Żony! Konkubiny! Wspaniałe pałace! Absolutna władza nad bilionem istnień! Ale także Debin! Goishlar! Wielki Frulzak z Frist! Gremb!

— Królowie są jak gwiazdy — powiedziała Laylah. — Wschodzą i zachodzą, cieszą się czcią świata, lecz nie znajdują odpoczynku.

Imperator spojrzał na nią.

— Dobrze powiedziane! Masz dar słów.

— Och — odpowiedziała, uśmiechając się. — To bardzo piękne słowa, ale nie moje własne. Cytowałam jednego z naszych poetów, imieniem Shelley.

— Ach. Wasz Shelley dużo rozumiał. Czy mieliście wielu poetów równie dobrych jak on?

— Tak, bardzo wielu.

— Tak wiele światów, tylu poetów — powiedział Imperator — chciałbym poznać ich wszystkich. Musisz wyrecytować mi dzieła innych waszych poetów, Laylah, kiedy będzie na to czas.

— Ale Panie, nie ma czasu. Muszę skończyć moją opowieść, a potem… a potem…

— Twoja opowieść, tak — powiedział Imperator, chmurząc się. — A potem… potem… — zajrzał do swojego kubka. — Cały dzień, pomiędzy ambasadorami, potentatami i petentami, co słyszałem od moich własnych ludzi? Maula, mówili. Maula, maula, maula! Gdzie ona jest? Dlaczego nie było egzekucji? — spojrzał na nią dziwnie zmęczonym wzrokiem. — Och, Laylah, Laylah, dlaczego w ogóle tu przybyłaś? I dlaczego nie kazałem odciąć ci głowy, gdy tylko dowiedziałem się, że tu jesteś?

— Moja opowieść, Panie Wszystkiego — czy mogę wrócić do mojej opowieści?

Machnął dłonią w nieokreślony sposób.

— Tak. Tak, dokończ swoją opowieść. Tylko tym razem naprawdę ją dokończ!

8

Tak więc, wielki i wspaniały Imperatorze, niedługi czas po Aneksji jestem sama w domu, słyszę pukanie i wpuszczam ansaarskiego żołnierza. Zamieram, a żołnierz rozpościera ręce i wydaje się, że zaraz mnie pochwyci i zrobi mi jakieś ohydne, bestialskie rzeczy. A ja nie mogę się ruszyć.

Skąd mogłam wiedzieć, nie znając kultury Ansaarów, że jego rozłożone ramiona i szpony, wyglądające tak groźnie, stanowiły jedynie prośbę o uwagę?

— Czy ty jesteś Laylah Wallis? — Zapytał z trudnością w silnie akcentowanym angielskim.

— Tak.

Był to asystent prokuratora Jjai Haunt. Przyszedł zaanektować mnie w służbę Imperium.

— Zaanektować? — zaparło mi dech w piersi. — Mnie? Dlaczego?

— Zadania związane z pośrednictwem — Haunt spojrzał na skrawek papieru schowany za jego paskiem. — Podczas rozmowy powiedziałaś, że twoją specjalną umiejętnością jest zdolność nauki. Potrzebujemy ludzi, którzy umieją się uczyć. Gdy skończysz naukę, pomożesz nam w zarządzaniu terytorium Ziemi.

Tak więc mieli zamiar zrobić ze mnie zdrajczynię. Byłam jednak wtedy zbyt naiwna, aby to zrozumieć. W każdym razie zostałam zaanektowana. Dano mi pięć minut na zebranie rzeczy, które chciałam ze sobą wziąć, po czym wyprowadzono na zewnątrz.

Haunt zabrał mnie do ośrodka aneksji po drugiej stronie gór. Znajdowało się w nim co najmniej pięciuset ludzi i kilkunastu nieuzbrojonych Ansaarów. Wszyscy ludzie mieli tępe, oszołomione wyrazy twarzy, jakby podano im narkotyk.

Jednak to sam podbój ich tak oszołomił, nagła utrata odwiecznej niezależności Ziemi. Życie z tymi zaanektowanymi ludźmi było jak życie wśród duchów, Ekscelencjo.

Pytałam, czy ktoś wie coś na temat mojej matki, siostry lub brata. Nikt nic nie wiedział. Przez trzy dni spacerowałam po ośrodku i przyglądałam się ciemnemu murowi gór, liczyłam chmury i próbowałam pogodzić się z tym, co stało się z naszym światem. Czwartego dnia wrócił po mnie Haunt.

Jego znamię kryła luźna chusta.

— Jestem Haunt — powiedział. — Rozmawialiśmy już wcześniej. Teraz rozpocznie się twoje szkolenie.

Zabrał mnie do trójkątnego budynku po drugiej stronie obozu — naszej sali lekcyjnej.

— Najpierw nasz język — powiedział, podając mi miedziany hełm zaprojektowany dla ludzi, pasujący na moją głowę. Żaden Ansaar nie byłby go w stanie nosić ze względu na grzebień. Włożyłam go i uderzył mnie strumień potężnej energii. Uczucie przypominające lodowe sztylety wbijające się w moje bębenki, wszystko wokół wirowało, jakby szalała zamieć. Krztusząc się i łapiąc powietrze przyłożyłam dłonie do głowy, aby zdjąć hełm, ale przykleił się do mnie jak druga skóra.

Hauntowi udało się zdjąć hełm.

— Teraz możemy nauczyć cię naszych słów — powiedział.

Zastanawiałam się, czy hełm nauczył mnie waszego języka w jedną chwilę. Jednakże nie, to co otrzymałam to sama zdolność nauki imperialnego. Wasz język różni się od naszego w tak wielu podstawowych kwestiach, Panie Wszystkiego, że nasze umysły muszą zostać wyregulowane, aby móc je pojąć. Niektóre koncepcje, takie jak dzielnik jednoczący, afiliaty dystrybucyjne, zmiennik i reduplikator oraz somatyczna faza gramatyczna, są dla nas kompletnie obce.

A jednak — jak widzisz, Władco Wszechświata — mówię teraz płynnie waszym językiem, dzięki miedzianemu hełmowi oraz cierpliwym i odpowiednim instrukcjom asystenta prokuratora Haunta.

Gdy umiałam już mówić w miarę sprawnie, nauczono mnie podstaw historii imperium, jego początków na świętym Haraarze oraz dziewięćdziesięciu tysięcy lat nieustannej ekspansji. Wyjaśnił silną potrzebę, jaką odczuwają Ansaarowie, związaną z wprowadzaniem porządku w chaosie wszechświata. Haunt pokazał mi także ogromne korzyści, jakie zyskują anektowane rasy dzięki związkom z Imperium. Mimo to nadal płakałam za naszą utraconą niezależnością, Wasza Wysokość.

Haunt zabrał mnie na wycieczkę niewielkim pojazdem grawitacyjnym, który wyniósł nas w pustkę otaczającą Ziemię. Okrążyliśmy moją planetę, przyglądając się najnowszemu światu Imperium. Patrzyłam z podziwem na niebiesko-zielone łono Ziemi, lśniące pola białego śniegu, rozległe pustkowia, lasy tak zielone, że wydawały się czarne oraz ogromne połacie ciemnego oceanu, który odbijał oślepiające promienie słońca.

Widziałam także zanikające zarysy dawnych miast, cieniste pozostałości i ruiny zatłoczonej, głośnej Ziemi z przeszłości.

— Powiedz mi, jak nazywały się te miasta — rozkazał mi Haunt. — Chcę sporządzić raport z historii planety w ostatnich 50000 lat. Wiemy już, że Ziemię pokrywały niegdyś wielkie miasta. Powiedz mi, które z nich to Londyn? Rzym? Nowy Jork? Znamy nazwy, ale nie znamy lokalizacji.

Oczywiście, Nowy Jork, Londyn i Rzym były dla mnie tylko nazwami, pozostałościami niespokojnej ery konfliktu i nieracjonalnej nienawiści, która poprzedziła spokój i radość naszego świata. Teraz, patrząc na zarysy miejsc, które były opuszczone od setek lat, ruiny autostrad i mostów, amfiteatrów i pomników, niewiele mogłam mu powiedzieć.

Przestudiowałam nasze archiwa i poznałam historię Ziemi, po czym przekazałam ją asystentowi prokuratora Hauntowi.

— Tu był Londyn, a tam Paryż, w kraju zwanym Francją. Widzisz tę pajęczą metalową wieżę. A ten szary budynek był katedrą, używaną do ceremonii religijnych. — Pokazałam mu egipskie piramidy, sterczące z piasku, nienaruszone przez obecny najazd, podobnie jak przez wcześniejsze. Znalazłam Wielki Mur Chiński, biegnący przez azjatycką pustynię. Następne pokazałam mu pozostałości innych miast, opowiadając, ilu ludzi żyło w poszczególnych aglomeracjach. Osiem milionów tutaj, dziewięć tu, piętnaście w tym na dole i dwadzieścia w mieście w dolinie pomiędzy dwoma wyniosłymi górami.

Przez większość czasu Haunt nie odzywał się. Jak bardzo chciałam, aby popatrzył na mnie i powiedział.

— Teraz widzę, że twoja Ziemia to coś znacznie więcej, niż kolejny mały świat!

Byłam wtedy naiwnym dzieckiem. Skąd miałam wiedzieć, że Ziemia była dwudziestą planetą, którą odwiedził asystent prokuratora Jjai Haunt, że pomógł w podboju co najmniej tuzina dużych, błyszczących światów, których osiągnięcia sprawiały, że Ziemia wydawała się dziecięcą zabawką? Cóż, Haunt był na tyle dobry, że starał się nie urazić mojej dumy. Znacznie później, gdy zaczęłam podróżować po Imperium, sama przekonałam się, czym jest prawdziwie wspaniała planeta. Było to jednak dużo później.

Pewnego dnia Haunt zabrał mnie na sam kraniec zasięgu naszego małego statku, aby pokazać mi, w jaki sposób Ansaarowie kontrolują zaanektowane światy. Znajdowaliśmy się w głębokiej pustce nad Ziemią. Wskazał mi lśniącą kulę wiszącą niedaleko na orbicie, która wydawała się być wielkości mojej pięści. Mogłam sięgnąć do niej manipulatorem i przyciągnąć do nas.

— To jest Vax — powiedział Haunt. — Zakłóca wszelkie pola elektryczne, które nie są naszym dziełem i blokuje łącza komunikacyjne.

Mogłam dostrzec białe spirale mocy Vaxu wydobywające się z kuli, kłębiące się w przestrzeni. Wydawało mi się, że słyszę śpiew urządzenia… śpiew ogromnej mocy, powolną pieśń dominacji.

— Na pewno pokazanie mi tego stanowi złamanie zasad bezpieczeństwa — powiedziałam. — Moglibyśmy ukraść jeden z waszych statków, przylecieć tu i zrzucić Vax z nieba.

Haunt wydawał się rozbawiony.

— Nie. Za tym Vaxem jest następny, a potem jeszcze jeden. Znajdują się w odległych miejscach, daleko poza zasięgiem takich statków. Nie udałoby się wam ich zlokalizować, a tym bardziej zniszczyć.

Wiedziałam, że była to prawda. Wiedziałam też, że Haunt zabrał mnie tutaj, aby pokazać daremność wszelkich prób zdrady i pełnię dominacji Ansaarów nad Ziemią.

Naprawdę polubiłam asystenta prokuratora Haunta. Jakie to dziwne, ziemska dziewczyna myśląca ciepło o jednym z najeźdźców. Może przesadzam, Wasza Wysokość, kiedy mówię, że lubiłam Haunta, że żywiłam wobec niego ciepłe uczucia. Stał się jednak dla mnie kimś w rodzaju przyjaciela, na tyle, na ile mógł się nim stać Ansaar.

Wiele mnie nauczył. Był także moim obrońcą.

Pozwól mi wyjaśnić, Panie. Powtórzyłam kilkakrotnie, że byłam wtedy naiwna, a jednym z objawów tej naiwności był fakt, że pozwoliłam zmienić siebie w zdrajczynię bez uświadomienia sobie tego.

Wiem, że ciężko ci postrzegać służbę dla Imperium jako zdradę. Jestem jednak członkiem zaanektowanej rasy, a my, mieszkańcy Ziemi, jesteśmy wyjątkowo dumni i uparci. Chociaż musieliśmy zaakceptować Aneksję, zawsze jej nienawidziliśmy. A jednak ja służyłam najeźdźcom.

Bez pomocy osób takich jak ja Ansaarowie mieliby ograniczony dostęp do danych, które pozwalały im zrozumieć podbite terytorium. Nasz język jest tak obcy dla Ansaarów, jak ansaarski dla nas, występują między nimi różnice na poziomie konceptualizacji. Tak więc Ansaarowie byli zmuszeni do korzystania z usług lokalnych przewodników, którzy byli w stanie objaśnić ziemską kulturę.

Chociaż nie posiadałam dużego doświadczenia, to jak już wspominałam, umiałam się uczyć. Umiałam także wyjaśniać rzeczy, których się nauczyłam. Tak więc dowództwo Ansaarów pytało mnie o Ziemię, a ja im odpowiadałam. Jeśli nie znałam odpowiedzi, znajdowałam je.

Zrozumienie, że moje działania stanowiły zdradę w oczach innych ludzi, zajęło mi sporo czasu.

Mieszkałam w Nowym Haraar, nowo zbudowanej stolicy administracyjnej, i tutaj poszukiwałam odpowiedzi na pytania Ansaarów. Trudno było mi nawiązywać znajomości. Na początku myślałam, że wynika to z faktu, iż pochodziłam z obcej wioski. Potem jednak zauważyłam, że inni ludzie celowo mnie unikają, bo współpracowałam z naszymi panami z własnej woli. A moje relacje z oficerem sił okupacyjnych były wyraźnie przyjacielskie. Większość ludzi w stolicy widziała siebie jako jeńców, służących Ansaarom z niechęcią i nienawiścią w sercu.

Poznałam prawdę, gdy pewnego dnia szłam z mojego mieszkania do magazynu danych Ansaarów. Miałam spotkać się z Hauntem i złożyć mu raport na temat różnych ras gatunku ludzkiego i problemów, jakie te różnice powodowały w przeszłości. Nagle grupa ludzi — pięciu, ośmiu, może dziesięciu — wybiegła spomiędzy dwóch budynków i zaczęła na mnie krzyczeć i grozić mi pięściami.

— Ansaarska dziwka! — krzyczeli. — Kochanka obcych! Zdrajczyni! — Jeden z nich na mnie splunął. Inny pociągnął za włosy. Myślałam, że mnie zabiją.

— Ansaarska dziwka! — nadal krzyczeli. — Dziwka! Dziwka! Gdzie jest twój ansaarski kochanek, dziwko?

Nigdy w życiu nie walczyłam. Teraz jednak musiałam, próbując się bronić przed ich pięściami i kopniakami.

— Stójcie — wołałam. — Przestańcie!

Zaczęli mnie bić jeszcze mocniej. Pękła mi warga. Po policzku ciekła krew. Jedno z oczu spuchło.

A potem pojawił się Haunt.

Pojawił się znikąd, nagle był w środku kotła. Jego szpony zabłysły jasno w słońcu, złapał jednego z napastników i dotknął lekko jego policzka. Mężczyzna upadł na ziemię. Haunt dotknął kolejnego, który również upadł. I jeszcze jednego.

Pozostali cofnęli się, patrząc na Haunta i mnie z taką nienawiścią, że aż zadrżałam.

— Nie wolno wam jej krzywdzić — powiedział Haunt. — W przeciwnym wypadku spotka was ból. Teraz idźcie. Idźcie. — Po czym zapytał mnie: — Czy wszystko w porządku?

— Jestem nieco poobijana. Mam parę siniaków i zadrapań. Och, Haunt, Haunt — czy oni poszaleli? Dlaczego na mnie napadli?

— Nie podoba im się nasza przyjaźń. Jesteśmy przyjaciółmi, prawda?

— Oczywiście.

— Nie są z tego zadowoleni.

Przez cały dzień słyszałam w głowie ich wściekłe krzyki. Zdrajczyni! Ansaarska dziwka! Gdzie jest twój ansaarski kochanek, dziwko?

Czy oni myśleli, że Haunt i ja…

Tak. Kilka dni później podczas lunchu obok mnie usiadła kobieta i zapytała cicho:

— Czy naprawdę z nim sypiasz, dziewczyno?

— Co?

— Ten Ansaar. Czy ty i on robicie to czy nie?

W głowie pojawił mi się obraz ciała Haunta przytulonego do mojego. Jego szponiaste ręce wędrujące po moich piersiach, udach i brzuchu. Jego spiczasty pysk szukający moich ust. Oczywiście między nami nigdy nie było żadnego kontaktu fizycznego.

— Jak możesz w ogóle o czymś takim myśleć? — zapytałam.

— Uważaj na siebie. Pracować dla nich to jedno — wszyscy musimy to robić — ale miłość? O nie, dziecko, to nie będzie tolerowane. Rozumiesz? To nie będzie tolerowane.

Nic nie mogło przekonać jej o mojej niewinności.

Gdy zobaczyłam się z Hauntem później tego dnia, nie mogłam zmusić się do powiedzenia mu, co usłyszałam. To było zbyt dziwne, zbyt wstydliwe. Przyjrzałam się mu — krępemu, niskiemu ansaarskiemu oficerowi z łuskowatą skórą, długimi, zwisającymi rękami, krótką szyją i masywnymi szczękami, z kolczastym grzebieniem na głowie. — Nie, nie — pomyślałam — nie moglibyśmy zostać kochankami. Ale jest porządny i miły, nie czuję do niego nienawiści.

Czy byłam jednak zdrajczynią?

Tak, byłam. Teraz to widziałam. W swojej naiwności zdradziłam swój lud, który mnie za to znienawidził. Moje życie było w niebezpieczeństwie. Gdybym nadal pracowała przeciwko swojemu gatunkowi, zapłaciłabym za to.

Dwa dni później zostałam zaatakowana ponownie.

Nie zauważyłam napastnika. Ktoś wyskoczył z cienia, uderzył mnie silnie w twarz i zniknął. Znowu pękła mi warga. Wydawało mi się, że ktoś przeciągnął po niej rozgrzanym do białości ostrzem.

— Powiedz mi, kto to był — zażądał Haunt.

Nie mogłam mu nic powiedzieć. Przydzielił mi ochronę robotów obronnych. Robot cały czas był przy mnie. Wytykano mnie palcami, syczano, wyśmiewano. Robot przechwytywał rzeczy, którymi we mnie rzucano, nie mógł jednak powstrzymać ich nienawiści.

Myślałam nad poproszeniem Haunta o zwolnienie mnie z aneksji i możliwość powrotu do wioski. Z tym że lubiłam dla niego pracować. Cieszyłam się, że mogę poznać historię Ziemi. Poza tym miałam poczucie, że współpracując z Ansaarami, pracuję dla Ziemi. Badałam ich, gdy oni badali nas, uczyłam się nie tylko ich języka, ale i ich natury. To mogło się przydać pewnego dnia.

Minęły trzy niepełne dni. Potem wysoki, białowłosy mężczyzna zaczepił mnie przed wejściem do biura Haunta i zapytał:

— Czy poznajesz mnie, Laylah?

Spojrzałam na niego.

— Nie.

— Nazywam się Dain Italu. Poznałem twojego ojca na studiach medycznych — ściszył głos. — Czy słyszałaś o rebeliantach, Laylah?

— Rebeliantach?

— Walczymy o wolność Ziemi — powiedział cicho. — Powiedziano mi, że pracujesz dla Ansaarów z własnej woli, Laylah, a nawet… — przerwał. — Cóż, były także inne zarzuty. Żądano kary śmierci. Broniłem cię. Powiedziałem, że córka Thomasa Wallisa nie mogłaby tak postępować. Mam nadzieję, że mam rację, Laylah.

Zaczerwieniłam się.

— Nie sypiam z Ansaarem, jeśli to chce pan powiedzieć, doktorze Italu. Ale współpracuję z jednym, to prawda — opowiedziałam mu, że mam wrażenie, iż informacje, które zdobywam na temat Ansaarów mogą okazać się przydatne dla Ziemi.

— Być może. Ale ostrzegam cię, Laylah. Uwolnij się od tego Ansaara. Zerwij z nim kontakty. W przeciwnym wypadku, gdy zaczną się kłopoty…

Jego głos stał się urywany i niepewny. Zrozumiałam, że mówił mi coś, czego prawdopodobnie nie powinnam wiedzieć, ze względu na przyjaźń łączącą go z moim ojcem.

Zostawił mnie tam, zamyśloną, niepewną.

Poszłam do biura Haunta. Na jego biurku leżały starożytne dokumenty, sięgające czasów wojujących narodów.

— Spojrzyj na nie, Laylah. Są fascynujące, absolutnie fascynujące. Ale nie rozumiem pewnych rzeczy. Może mogłabyś…

„Muszę ci coś powiedzieć” — pomyślałam. — „Szykuje się bunt. Oboje jesteśmy w niebezpieczeństwie”.

Przez cały poranek przeglądaliśmy dokumenty, a ja nic nie powiedziałam. Kiedy tej nocy zaczęło się powstanie…

Ach, Panie, znowu nadszedł poranek. Nie mam już czasu na kontynuowanie mojej opowieści!

* * *

— Bardzo sprytnie, Laylah — powiedział Imperator. — Zwodzisz mnie i zwodzisz, a kiedy twoja opowieść staje się naprawdę interesująca i chcę poznać dalszy ciąg, mówisz mi, że nadszedł poranek!

— Ale poranek naprawdę nadszedł, Panie. Kat czeka.

— Niech czeka — krzyknął Imperator. — Kto rządzi tym Imperium, Imperator czy kat? Muszę jeszcze wiele usłyszeć. Partyzanci planujący powstanie przeciwko rządom Ansaarów — dlaczego słyszę o tym po raz pierwszy? Kontynuuj. Kiedy tej nocy zaczęło się powstanie…

— Mówiłam przez całą noc, Panie. Mam jeszcze dużo do opowiedzenia, ale nie teraz, nie teraz! — Laylah delikatnie ziewnęła. — Błagam cię o wyrozumiałość, ponieważ muszę się teraz przespać, Ekscelencjo. A na ciebie czekają obowiązki władcy. Tego wieczoru będę kontynuować…

— Wieczorem — Imperator uśmiechnął się drwiąco. — Wieczorem! W ten sposób kupiłaś sobie kolejny dzień życia!

— To prawda, mój panie, to prawda. Jest to jednak życie więźnia — co to za życie? Z przyjemnością opowiem wszystko w godzinę i udam się na spotkanie losu. Ale teraz jestem bardzo zmęczona, Ekscelencjo.

— Zobaczymy się o zachodzie słońca — powiedział Imperator Ryah VII, a ona nie mogła stwierdzić, czy jego ton był rozbawiony, rozdrażniony, czy może jedno i drugie. — Odpoczywaj, Laylah. Przygotuj się do zakończenia opowieści tego wieczoru.

Potem wyszedł.

9

Rozkazałeś mi, Władco Galaktyki i Panie Wszystkiego, zwięzłość. Postaram się. Jestem tylko barbarzyńską niewolnicą, a ty Filarem Imperium. Opowiem ci o tym, co stało się tego strasznego i burzliwego wieczoru w Nowym Haraar.

Tej nocy rozlano ansaarską krew. Wiedz, Najwyższy, że Ziemia ma tylko jeden księżyc, duży i jasny. Jego fazy trwają 28 dni, w związku z czym każdego miesiąca jest noc całkowicie ciemna, poza zimnym światłem gwiazd. Takiej właśnie bezksiężycowej nocy rebelianci zadali pierwszy cios.

Musisz pamiętać, Ekscelencjo, że byliśmy niegdyś gwałtowną rasą, która z wielkim trudem nauczyła się ścieżki pokoju. Jednakże teraz pogrzebana wojenna natura wróciła do nas z siłą bestii, którą zbyt długo trzymano na łańcuchu.

Dwa miliony ludzi i tylko garstka Ansaarów. Partyzanci uważali, że jeśli uda im się zlikwidować kilku Ansaarów — pięciu tam, dziesięciu tam, płomień powstania rozbłyśnie jasno, a wtedy rząd imperialny może zdecydować, że jesteśmy zbyt dzicy, aby stanowić część Imperium.

Przez wiele tygodni buntownicy gromadzili broń — nie broń Ansaarów, zbyt skomplikowaną dla naszych umiejętności maula, lecz prostą broń ziemską — kije, pałki i inne. Uderzyli w tym samym czasie w dwunastu punktach Nowego Haraar. Nożami, pałkami, prostymi barbarzyńskimi broniami.

Jjai Haunt był jednym z Ansaarów, którzy zginęli w tym pierwszym ataku. Tylko dlatego, że tego dnia wyszłam z pracy wcześniej, uratowało mnie to przed śmiercią u jego boku. Był sam. Wyszli z ciemności i uderzali go raz po razie. Chociaż walczył dzielnie — wiem, że walczył dzielnie — było ich zbyt wielu. Zatłukli go swoimi nożami i pałkami. Zabili Ansaara, który służył na dwudziestu imperialnych światach.

Dwunastu innych Ansaarów zginęło w dwunastu różnych punktach Nowego Haraar. Bezksiężycową noc rozświetlił czerwony płomień pięćdziesięciu ognisk.

Przyszedł do mnie Dain Italu.

— Zbieraj się, szybko. Rebelianci przyjdą zabić cię dziś w nocy.

Chwyciłam moją podróżną torbę i wrzuciłam do niej kilka rzeczy — ubrania, książki, zdjęcia moich rodziców Na ulicy czekał ślizgacz.

— Dokąd mnie zabierasz? — zapytałam.

— Do zamku Sinona Kreisha — powiedział Italu.

Sinon Kreish, Wasza Wysokość, już nie żyje. Był jednak najbogatszym człowiekiem na Ziemi, otoczonym splendorem, który tylko Imperator potrafi zrozumieć. Dla mnie był on legendą.

— Czy wszyscy Ansaarzy zginęli? — zapytałam.

— Tylko kilku, Laylah. Ci, którzy zostali wyznaczeni.

— Czy ja także zostałam wyznaczona?

— Tak, przez jedną frakcję. Inni cię bronili. Byłaś bliżej Ansaarów niż większość z nas i poznałaś ich na tyle, że powinno być to nam pomocne.

Byliśmy już daleko od Nowego Haraar. Myślałam o Jjai Hauncie leżącym bez życia na ulicy i chciałam płakać, ale łzy nie przyszły. Byłam zbyt zdenerwowana i oszołomiona.

Niebo rozświetlił blady świt. Przed nami majaczyła ogromna czarna góra.

— Góra Vorn — powiedział Dain Italu. — Posiadłość Sinona Kreisha.

Ślizgacz wylądował na czarnym, skalistym szczycie. Wiedziałam, że przybyłam do miejsca pełnego cudów.

Złote promienie słońca odbijały się w wodospadach i rozświetlały stalowe niebo. Słodkie poranne powietrze wypełniło moje płuca jak słodkie wino. Moją duszę przeszyły starożytne czary.

Kobieta w służbie Sinona Kreisha podeszła do nas z niesamowitą gracją, jakby szybowała w dziwnym rozrzedzonym powietrzu.

— Jestem Kaivilda — powiedziała. — Witaj, Laylah Wallis.

Weszłam do domu Sinona Kreisha.

Sam Kreish, Panie Wszystkiego, był osobą niezwykle złożoną, wykształconą, bogatą i przebiegłą. Osobą o ogromnej charyzmie i znaczeniu. Godzina spędzona z nim, Panie, sprawiłaby, że zmieniłbyś zdanie o barbarzyńskich maula z Ziemi.

Wędrowałam po jego zamku jak w ekstazie. Posiadłość miała kształt ogromnego, lśniącego, onyksowego węża, wijącego się wzdłuż ostrego grzbietu szczytu góry Vorn. Jego najwyższy poziom, kwarcowy pęcherz, mieścił sypialnię Sinona Kreisha oraz jego laboratorium magiczne. Poniżej mieściła się sala trofeów w kształcie rogu z czystej platyny wiszącego nad doliną. Zaraz pod nim znajdował się harmonijny gabinet, wykuty w szmaragdzie.

Biały koniarz prowadził do pokoi rodziny Sinona Kreisha. Chroniły je rzędy ostrych jak brzytwa ostrzy, wysuwających się z podłogi w przypadku zagrożenia.

Drugie przejście otwierało się na galerię przyjemności. Mieszkańcy zamku mogli tu pływać w basenie wyłożonym płytami z granatu, dryfować w kolumnie ciepłego powietrza lub kontaktować się z rytmem i pulsem kosmosu. Tutaj także Sinon Kreish przechowywał dywany do medytacji skupiającej, zbiory niezwykle lekkich organizmów do autohipnozy oraz inne rzeczy, których przeznaczenia nie poznałam.

Z tego miejsca struktura zamku zakrzywiała się, a dwa skrzydła prowadziły z powTOtem w górę. Jedno z nich zawierało kolekcję cudów zoologicznych Sinona Kreisha, a drugie jego ogród botaniczny. Pomiędzy nimi mieściły się biblioteki, sale ze zbiorami antyków i dzieł sztuki oraz zamkowa jadalnia, pojedynczy ośmiokątny blok agatu, wiszący nad przepaścią. Poniżej znajdował się salon, ogromna sala, w której Sinon Kreish przyjmował gości. Lądowisko dla pojazdów gości mieściło się obok, na zboczu góry. Za lądowiskiem, wykute w zboczu góry, mieściły się kuchnie, urządzenia do recyklingu, generator, pokoje służby i tak dalej.

W cudownym domu spędziłam następne sześć miesięcy, traktowana jak członek rodziny Kreisha. Samego Sinona Kreisha widziałam na początku tylko kilkakrotnie i przelotnie. Jego pokaźna sylwetka przemieszczała się wzdłuż lśniących sal. Jednak jego rodzina przyjęła mnie ciepło. Był to czas czystej radości, życie we śnie, Panie, czas poza czasem. Stopniowo zaczęłam zrzucać z siebie stres i szok związany z Aneksją.

Wszystkie córki i synowie Sinona Kreisha już nie żyją, Panie Wszystkiego, a jego zamek został zmieniony w rumowisko przez mściwą armię Ansaarów. Jednak mój pobyt w tym miejscu pozostanie na zawsze wyryty w mojej pamięci.

W tym miejscu nie czuło się obecności Ansaarów na Ziemi. Wydawało się, że Aneksja nigdy nie miała miejsca.

Po pewnym czasie dowiedziałam się, że powstanie w Nowym Haraar upadło. Przed świtem tej pierwszej nocy siły Ansaarów aresztowały prawie wszystkich spiskowców. Większość szybko opuściła ten świat. Wszędzie przeprowadzono okrutne akcje odwetowe. Część najwspanialszych ziemskich monumentów została zrównana z ziemią. Kilka naszych najbardziej produktywnych regionów zostało wypalonych. W świat poszła wiadomość, że wszelkie kolejne ataki na Ansaarów spotkają się z jeszcze gorszą zemstą. Tak więc stało się jasne, że dobrotliwe rządy Ansaarów były tylko przykrywką, że byliśmy dla nich niczym więcej niż niewolnikami, którzy za nieposłuszeństwo będą karani jak zwierzęta.

W zamku Sinona Kreisha mijał tydzień za tygodniem, wszystkie do siebie podobne. Moje życie było niezwykle spokojnie, ustabilizowane. Pewnego dnia zostałam zaprowadzona do prywatnego gabinetu Sinona Kreisha, szmaragdowego pęcherza na szczycie zamku. Sinon Kreish stał prosto i sztywno jak drzewo. Po raz pierwszy zostałam z nim sam na sam i była przerażona.

— Zdradzę ci wielki sekret, dziewczyno. Ujawnienie go Ansaarom będzie kosztować mnie życie. To ja jestem przywódcą ruchu oporu na Ziemi.

Spojrzałam na niego ze zdziwieniem.

— Rebeliantów?

— W pewien sposób. Mamy wspólny cel, odzyskanie niepodległości naszego świata, w związku z czym udzieliłem im pewnej pomocy. Ale bojownicy nie mieli wyczucia, rozsądku. Myśleli tylko o mordowaniu i niszczeniu. Co mogliśmy zyskać w ten sposób? Mordujemy dziesięciu Ansaarów, a oni zabijają dziesięć tysięcy ludzi. My palimy pięć budynków, a oni niszczą pięć prowincji. — Uśmiechnął się najzimniejszym i najgroźniejszym uśmiechem, jaki widziałam w życiu. — Rebelianci mylili się i zapłacili za pomyłkę życiem. Imperium jest silniejsze i mądrzejsze niż my, miało już do czynienia z buntami planet. Jak myślisz, ile zaanektowanych światów wywalczyło sobie niepodległość od Ansaarów?

Nie wiedziałam, więc nie odezwałam się.

— Zgadza się. — Sinon Kreish skinął głową. — Zero. Ani jeden, przez dziewięćdziesiąt tysięcy lat trwania Imperium. Powstania, tak. Wojny o niepodległość, tak. Ale żadna planeta nie uciekła nigdy spod kontroli Ansaarów.

— A więc już zawsze będziemy niewolnikami Ansaarów? — zapytałam.

— Być może. Nie możemy zmusić Ansaarów, aby nas uwolnili. Ale może pewnego dnia odzyskamy wolność w darze, rozumiesz? Nie przez opór, dziewczyno, ale przez dobrowolną i chętną współpracę.

Byłam zdziwiona. Dlaczego Imperium miałoby zrezygnować ze spokojnego i bogatego świata? Raczej chciałoby zatrzymać. Poza tym, w jaki sposób prowadzi się opór przez współpracę?

Powiedział, jak gdyby głośno myśląc:

— Traktuję Ansaarów jak wszystkie inne istoty, z którymi łączy mnie wspólny cel. Ansaarowie nie chcą nas zniszczyć. Chcą, abyśmy byli spokojnymi, łatwymi w zarządzaniu członkami Imperium. Ja również chcę uniknąć zniszczenia Ziemi. Mamy więc wspólny cel. W związku z tym układam się z nimi, rozumiesz? Nie wzniecam powstań. Nie zlecam morderstw i podpaleń.

Spojrzał na mnie z góry.

— Porozmawiajmy o szczegółach, dziecko. Dain Italu twierdzi, że mówisz płynnie w języku Ansaarów oraz badałaś ich zwyczaje i kulturę.

Skinęłam głową.

— Nadal muszę się jednak wiele nauczyć.

— A ja chcę ci dać możliwość nauki. Im więcej wiesz o Ansaarach, tym bardziej jesteś przydatna.

Zastanawiałam się: Przydatna? Dla kogo? I jak?

Sinon Kreish kontynuował.

— Niedawno rozmawiałem z moim przyjacielem Antimonem Felsertem, który jest, jak wiesz, najwyższym prokuratorem Ziemi.

Jego przyjacielem? Wprost zabrakło mi tchu.

— Najwyższy prokurator — powiedział — wpuści kilku młodych ludzi z Ziemi do Imperium, aby poznawali imperialną kulturę. Przekonałem go, że ludzkość potrzebuje odpowiedniej wiedzy na temat społeczności, do której dołącza, jeśli ma zostać zintegrowana z Imperium — uśmiechnął się. — Byliśmy tak bardzo odizolowani, tak oddaleni od centrów galaktycznego życia. Jednak jeśli nasi najbardziej inteligentni reprezentanci będą mogli podróżować i kształcić się, w końcu będą w stanie wytłumaczyć zwyczaje Ansaarów innym ludziom, a równocześnie pomóc Ansaarom w lepszym zrozumieniu nas.

Oniemiałam. Wszystko stało się tak nagle. Desperacko szukałam właściwych słów.

— Cóż… Tak… Myślę… To znaczy…

— Nie istnieje możliwość podróży do centralnych światów Imperium, tych zamieszkałych przez samych Ansaarów. Przestrzeń Imperialna jest zamknięta dla maula. Znasz znaczenie tego słowa, prawda?

— Tak. Barbarzyńca — odpowiedziałam, czerwieniąc się.

— Tak naprawdę znaczy to po prostu „istota, które nie jest w pełni cywilizowana”. Ale zgadza się, „barbarzyńca” to dobre określenie. W związku z tym nie będziesz mogła wlecieć w Przestrzeń Imperialną, ale to nadal pozostawia ogromną przestrzeń Terytoriów, gdzie mieszkają inne rasy o statusie wyższym niż maula, ale pozbawione pełnego obywatelstwa Imperium. Będziesz się tam mogła wiele nauczyć.

Tak wszystko zostało uzgodnione. Opuściłam zamek Sinona Kreisha i wróciłam do Nowego Haraar. Bardzo szybko zostałam wezwana przed oblicze Antimona Felserta, najwyższego prokuratora Ziemi.

Myślę jednak, że znowu nadszedł poranek, Panie. Mój czas się kończy i muszę przerwać swoją opowieść.

* * *

— Ten Felsert — powiedział Imperator. — To nazwisko brzmi znajomo.

— Jest poranek, Panie!

— Tak, tak, wiem. Felsert, Felsert…

— Został zamordowany przez terrorystów w ostatnim roku panowania twojego ojca. Sinon Kreish został oskarżony o morderstwo i skazany na śmierć razem z całą rodziną.

— Tak — powiedział Imperator, w połowie do siebie — Już pamiętam. Pierwszy najwyższy prokurator zamordowany od mniej więcej czterech tysięcy lat. Odwet objął całą planetę, prawda?

— Bardzo poważny odwet. Byłam wtedy na jednym ze światów Bessiral, ale wiem, że mój świat bardzo ucierpiał za tę śmierć. Byłam zszokowana tym morderstwem, Wasza Wysokość. Wydawało mi się bezcelowe.

— To prawda — powiedział Imperator, wyraźnie ociągając się z wyjściem.

Laylah powtórzyła:

— Czyż nie nastał poranek, Panie?

Odwrócił się i spojrzał na nią.

— Tak, zgadza się, jest poranek!

— A kat…

— Kat, kat, kat! Vipraint kata! Dlaczego tak ci się spieszy do śmierci?

— Wcale mi się nie spieszy, Wasza Wysokość. Ale prawo wymaga…

— Chcesz mnie uczyć prawa?

— Najmocniej przepraszam, Panie. Chciałam tylko przypomnieć…

— Tak, tak…

— Jednakże jeśli w swojej łaskawości, Wszechpotężny, pozwolisz tej biednej maula żyć jeszcze jeden dzień, będę dziękować wszystkim bogom wszystkich światów.

Imperator powiedział kwaśno:

— Poprosiłem cię o odpowiedź, dlaczego przybyłaś tutaj, chociaż wiedziałaś, że oznacza to twoją śmierć. A ty opowiedziałaś mi historię o Aneksji Ziemi. Pytałem o coś, co wyglądało na gwałt popełniony przez ansaarskiego żołnierza, a ty powiedziałaś mi, że Ansaar przyszedł prosić o twoją pomoc i stał się twoim przyjacielem i obrońcą. Prosiłem o szczegóły konspiracji, która kosztowała twojego ansaarskiego przyjaciela życie, a ty opowiedziałaś mi o wizycie w zamku bogatego człowieka, który został w końcu stracony za zdradę Imperium. Trzy noce minęły na opowieściach, dowiedziałem się wiele o tobie i twoich przeżyciach, ale nadal nie uzyskałem odpowiedzi na moje pierwsze pytanie. Co ja mam z tobą zrobić, Laylah Wallis? Co ja mam z tobą zrobić?

— Ty jesteś Strażnikiem Prawa, Wasza Wysokość. W dowolnym momencie możesz przekazać mnie tym, którzy prawo wykonują.

— Najpierw chcę od ciebie odpowiedzi!

— Rozumiem. Przyjdź do mnie ponownie wieczorem, a spróbuję opowiedzieć ci wszystko, co pragniesz wiedzieć. Ale na pewno nie możesz zostać teraz dłużej. Obowiązki dworu…

— Tak, obowiązki dworu — powiedział Imperator. — Obowiązki dworu! Kto poza mną wie, jak te obowiązki wyglądają? Nic dziwnego, że mój ojciec płakał nade mną, gdy zostałem dziedzicem. Obowiązki dworu! — podniósł głos. — Dzisiaj, Laylah, na dwór przybywa dwunastu despotów Geeziyangiyang, aby złożyć mi pokłony. Następnie delegacja handlowa z Gimmil-Gib-Huish, z prezentem dla Imperialnych Ogrodów Zoologicznych. Najpewniej jadowitymi wężami. Następnie Liga Płodnego Łona, przedstawiająca zdobywcę Cesarskiego Medalu Kryształowego Jaja. Następnie Gildia Proroków z corocznymi wróżbami. Hodowca doskonałych verbish z prowincji Zabor, aby odebrać swój medal. Imperialny architekt, aby poskarżyć się na zmiany, które chcę wprowadzić w Pawilonie Obserwacji Nieba. Potem… ech… to nigdy się nie kończy! Jaki sens ma władza absolutna, jeśli trwonisz ją na setkach ceremonialnych audiencji każdego dnia? Pan Wszystkiego! Władca Wszechświata! — Imperator dziko się roześmiał. Następnie ściszył głos i powiedział, niesamowicie uspokojony: — Obowiązki dworu, tak jak mówisz, muszą być wypełnianie. Ale gdybym tylko mógł się ich pozbyć! Gdybym tylko mógł! Thraak obowiązki dworu! Gedoy obowiązki dworu! Pójdę teraz i wrócę o zmierzchu. — Przeszedł przez pokój i przyjrzał się jej przez chwilę z bliska. Wyciągnął dłoń — zauważyła, że jego szpony są elegancko przycięte i zaokrąglone — i lekko dotknął jej szczęki, przesuwając dłoń niemalże do ucha, w geście wydającym się czułym. — Jakże fascynująca jesteś! Ale doprowadzasz mnie do szału! Do zobaczenia później, Laylah.

10

Jeśli mogę kontynuować, Wasza Wysokość, Światło Kosmosu, Najwyższy Władco Miliona Słońc…

Zostałam przyprowadzona przed oblicze najwyższego prokuratora Ziemi, Antimona Felserta. Nigdy wcześniej nie spotkałam Ansaara nawet ze średniej kasty. Najwyższy prokurator Felsert różnił się od innych Ansaarów. Było to widać po kolorze jego skóry, kształcie i rozmiarze grzebienia, proporcji kończyn.

Powiedział, w doskonałym angielskim:

— A więc ty jesteś dziewczyną, którą Sinon Kreish polecił do programu edukacyjnego. Ile masz lat, dziewczyno?

— Szesnaście — powiedziałam. — Prawie siedemnaście.

— Mówisz uniwersalnym imperialnym, dziewczyno? Umiesz w nim czytać? Spojrzyj więc. Przejrzyj ten dokument. — Rzucił mi błyszczącą kostkę pamięci i powiedział, jak ją uruchomić. Zmaterializował się raport Jjai Haunta na mój temat, czerwone litery zawisły w powietrzu.

Inteligenta, chętna do służenia… szybko się uczy… niemal podejrzanie godna zaufania… nieco niedojrzała jak na swój wiek, zważając na fakt, że ludzkie kobiety stają się zdolne do rozmnażania w wieku dwunastu-trzynastu lat…

— Jak ci się wydaje, co Haunt miał na myśli pisząc „niemal podejrzanie godna zaufania”? — zapytał najwyższy prokurator w języku imperialnym.

— Nie mam pojęcia, proszę pana — odpowiedziałam w tym samym języku.

— Jeszcze „chętna, by służyć”. Dlaczego tak chętnie służysz Ansaarom?

— Jesteście naszymi władcami — powiedziałam po prostu.

— Wystarczający powód, by nas nienawidzić.

— Nie nienawidzę nikogo, proszę pana. Wydaje mi się to marnowaniem energii emocjonalnej.

Zadał mi jeszcze kilka pytań. Były to jednak pytania rutynowe. Mój los został określony wcześniej. Rozpoczynały się długie lata eksploatacji i nauki. Osiemnaście lat, od Ziemi po święty świat Haraar i towarzystwo Waszej Wysokości.

W pierwszej grupie, wysłanej do Terytoriów, znajdowało się dwunastu mężczyzn i siedem kobiet — poeci, filozofowie, naukowcy. Podróżowaliśmy w grupach trzy — lub czteroosobowych. Mnie wysłano na Bethareth w systemie Hklplod — złoty świat o złotym słońcu, na którym smukłe, piękne istoty, pozbawione kończyn jak węże, czczą boga-potwora, mieszkającego na szczycie wielkiej góry. Mieszkałam tam przez rok i obserwowałam, jak dotykały swoimi ozdobionymi klejnotami czołami kamień poświęcony bogu. Stamtąd udałam się na Giallo Giallo w systemie Mirilores, świat wiecznego śniegu i zamarzniętych oceanów. Podróżowałam z badaczami Ansaari po podziemnym królestwie jaskiń i rwących strumieni lawy. Opisanie tego dziwnego świata zajęłoby mi sześć nocy.

Następnie Sepulmideine, Świat Połączonych Księżyców, którego niebo płonie żywym ogniem, Mikkalthrom, na którym Imperator Gorn XIX leży pogrzebany w grobie stazowym, który nie otworzy się przez następne 50000 imperialnych lat, i Gambelimilidinul, świat rozkoszy Terytoriów Wschodnich.

Każdy świat miał w sobie tyle cudów, których nie da się zobaczyć nawet dysponując tuzinem żywotów. Wiedziałam jednak, że jest to tylko pogranicze terytoriów imperialnych, że mogłabym podróżować wiecznie, a i tak nie zobaczyć wszystkich.

Najwspanialsze chwile — i najmroczniejsze — przeżyłam na świecie zwanym Vulcri, w systemie czerwonego słońca Kiteil, gdy patrzyłam na ruiny Costa Stambool, stolicy imperium, które upadło na długo zanim pierwszy Ansaar wyruszył z Haraar.

Widziałam krzywe uliczki najstarszych poziomów, pochodzących z ostatnich dni ery zwanej Drugą Mandalą, nadbudowanych przez spadkobierców tej upadłej cywilizacji. Prymitywne mury tego miasta kryły się pod budowlami nowszymi o tysiąc wieków, a jednak nadal jaśniały szkarłatnym światłem. Powyżej widziałam chalcedonowe balkony Sojuszu Światów, a jeszcze wyżej ulice Brązowego Miasta, na których nadbudowano pochyłe alejki głośnej Glissady, dzielnicy przyjemności Nowego Costa Stambool. Na samym szczycie widoczne były blizny zadane miastu przez krwawych zdobywców Czwartej Mandali Costa Stambool.

Pałace starożytnych dynastii, świątynie zapomnianych bogów. Sklepy sprzedające artefakty niezwykle stare już wtedy, gdy Ansaarowie byli młodzi. Tawerny sprzedające wina, które dawno zamieniły się w pył, zielone parki z drzewami i krzewami straconymi już dla świata. Wielka marmurowa płyta głosiła w niezrozumiałym języku chwałę imperium, które obejmowało dziesięć systemów słonecznych, a którego nazwy już nawet nie poznamy.

Stałam zszokowana, pozwalając, by chwała tych starożytnych cywilizacji wypełniła moją duszę. Pałac Potrójnej Królowej i dziedziniec Imperatora Wszystkiego, kamienne pomieszczenia, w których Trybunał Ludowy, pięćdziesięcioosobowe grono, które rządziło tam przez trzydzieści stuleci narzuconej harmonii, żył zanurzony w świetlistych substancjach odżywczych uzyskiwanych z rozpuszczonych ciał ich współobywateli. Słynna biblioteka Starego Stambool, z książkami w formie wielościennych kamieni szlachetnych, zawierających wszystkie spisane przez tę cywilizację słowa, wysypującymi się z żelaznych skrzyń. Zajrzałam do Gimnazjum i wydawało mi się, że wyjąca trzygłowa bestia spogląda na mnie płonącymi oczami z Pola Walki. Spacerowałam po Targu Wszystkich Cudów, na którym wystawiano niegdyś towary z tysiąca światów, wszystkie bezpłatnie dzięki łasce Tych Którzy Dbają, kochających strażników tego największego ze wszystkich miast. Byłam oszołomiona tym cudem.

W tym momencie jakiś głos obok mnie powiedział:

— Być może pewnego dnia stolica Ansaarów będzie taką samą ruiną, co?

Odwróciłam się gwałtownie. Człowiek — człowiek — zbliżył się do mnie cicho, gdy napawałam się cudami.

— Zaniemówiłaś, Laylah?

— Skąd znasz moje imię?

Zaśmiał się.

— Nie poznajesz mnie, prawda?

Spojrzałam, przyjrzałam się oczom, kształtowi ust, krzywiźnie uśmiechu.

— Vann? — powiedziałam niepewnie.

— Twój dawno utracony brat, Vann! Kto podchodzi do ciebie na krańcu wszechświata, aby powiedzieć „Cześć!”. Możesz w to uwierzyć, Laylah? Jesteśmy dwiema igłami w stogu siana o wielkości milionów lat świetlnych!

Padliśmy sobie w ramiona, śmiejąc się i płacząc, obok ruin Costa Stambool.

Nigdy nie zaznałam bardziej cudownej chwili, Panie, w całym moim życiu. Gdy szliśmy z powrotem do domu gościnnego, opowiadając sobie o wszystkim, co nam się przydarzyło od dnia Ciemności, Dźwięku i Głosu, Vann powiedział coś, co napełniło mnie grozą i przerażeniem, coś tak szalonego i mrocznego, że ledwo mogłam uwierzyć, że to powiedział. Słowa, wypowiedziane przez mojego brata, były zdradą stanu, Wasza Wysokość.

Ach, ale już czas skończyć na dziś, prawda, Wasza Wysokość? Tyle godzin poświęciłam na opisywanie cudów, że słowa mojego brata będę musiała przekazać ci jutro, podobnie jak moją reakcję na nie i dalszy ciąg wydarzeń. Tak więc musisz podarować mi kolejny dzień życia, jeśli chcesz usłyszeć ciąg dalszy. Jak będzie, Wasza Wysokość? Katowski pieniek, czy kolejny dzień i noc życia? Decyzja należy do ciebie, Panie Wszystkiego, Władco Wszechświata.

* * *

Imperator się uśmiechał.

— Nigdy nie skończysz tej opowieści, prawda, Laylah? Jeśli na to pozwolę, przeciągniesz ją na sto lat, a potem kolejne sto!

— Ale tyle mam do powiedzenia, Wasza Wysokość!

— Tak, i nalegasz, aby wszystko opowiedzieć. Ja tylko chciałem wiedzieć skąd pochodzisz, cóż, wiesz czego chciałem się dowiedzieć. Zamiast tego opowiadasz mi jedną rzecz za drugą.

— To wszystko część opowieści. Wszystko się ze sobą łączy. Przyznaję jednak, że nie spieszy mi się do zakończenia. Jeśli podarujesz mi jeszcze jedną noc lub może dwie, powinnam być w stanie… — spojrzała na niego ostro. — Lecz jeśli zaczęłam cię nudzić, może powinniśmy przestać w tym miejscu. Cierpliwość kata skończyła się dawno temu. Myślę, że teraz również Twoja. Bardzo dobrze. Nie będę przedłużać opowieści. Moja historia jest skończona. Żegnam cię na zawsze, Wasza Wysokość. Obyś panował w szczęściu przez siedem razy siedem tysięcy lat. — Zaczęła kreślić ansaarski znak błogosławieństwa, zarezerwowany dla idących na śmierć.

Imperator złapał jej rękę w połowie gestu i położył ją u jej boku.

— Nie — powiedział.

— Nie?

— Dzisiaj nie będzie żadnych egzekucji. A dziś w nocy posłucham dalszego ciągu. Obiecaj mi tylko jedną rzecz, Laylah!

— Mam obiecać, że skończę dziś w nocy?

— Tak, tak, tak.

Pokłoniła się i wykonała gest poddania.

— Zrobię, co w mojej mocy, Wasza Wysokość. Dzisiaj usłyszysz ostatnią część mojej historii. Tyle mogę obiecać ci całym moim sercem, Światło Kosmosu, Najwyższy Władco Miliona Słońc…

* * *

27 Bogan, 82 Cykl Dynastyczny

(15 sierpnia — tak myślę — 3001 AD)

Mam go! Dał się złapać, to wiem na pewno! Będzie siedział i słuchał mnie… i siedział… i słuchał… tak długo jak zechcę… tak długo, jak tego potrzebuję. Powiem szczerze, że mogłabym rozmawiać z nim wiecznie…

Dzienniki Laylah Wallis

11

To był środek nocy i ciężko było jej zabrać się do opowieści.

— Dzisiaj — ponaglił w końcu Imperator — powiedziałaś, że opowiesz, mi co usłyszałaś od brata w Costa Stambool i jaki efekt wywarło to na ciebie.

— Tak — nadal jednak wahała się, ponieważ to był najtrudniejszy moment ze wszystkich. Wszystko, co chciała dzisiaj powiedzieć, było dokładnie ułożone w jej głowie, lecz nagle, po raz pierwszy od przybycia, słowa nie chciały popłynąć.

Ciszę przerwał Imperator:

— Pozwól, że opowiem za Ciebie. Twój brat powiedział ci, że jest jednym z przywódców ruchu oporu i że doskonale wie, iż znasz język i kulturę Ansaarów i przyszedł prosić cię, abyś wyruszyła do Haraaru, dostała się do mojego pałacu, zdobyła moją przychylność dzięki swojemu niezwykłemu urokowi… i zamordowała mnie.

Powiedział to cichym głosem, lecz jego słowa uderzyły ją jak młot. Siedziała bez ruchu, oszołomiona, zagubiona w panice.

— Czyż nie tak, Laylah? — uśmiechał się. — Mów. Czy straciłaś swój głos?

Z trudem odpowiedziała.

— O tym wszystkim chciałam ci opowiedzieć dziś w nocy, to prawda. Skąd jednak to wiesz?

— Z twojego dziennika, oczywiście.

— Mojego dziennika? Jak mogłeś przeczytać mój dziennik? Jest napisany po angielsku!

— Który jest podstawowym językiem Ziemi. Ziemia jest światem imperialnym — nadal mówił łagodnym tonem. Jego głos nie był głosem Imperatora. — Czy myślisz, że zaanektowalibyśmy świat, nie ucząc się jego języka? Gdy spałaś, nasz ekspert zakradł się do pokoju i przeczytał twój mały notatnik. Powiedz mi jednak, Laylah — czy zabiłabyś mnie?

— Nie. Nigdy. Nigdy! — Drżała. Ledwie była w stanie formować słowa.

— Wierzę ci — powiedział, a jego ton wydawał się szczery. — Jednak właśnie po to przybyłaś na Haraar. Czy to dlatego, że wydaję ci się fascynujący? Dlatego, że się we mnie zakochałaś? — Bawił się nią znowu, jak lew swoją zdobyczą. — Czy też dlatego, że uznałaś, że zabicie mnie nie ma sensu?

— Z wszystkich tych powodów — powiedziała, jej głos odzyskał część siły — zabicie cię nie miałoby sensu. Imperium przetrwało śmierć setek Imperatorów i będzie trwać niezależnie od tego, kto będzie zasiadać na tronie. Dlaczego jednak mielibyśmy o tym dyskutować? Gra skończona, Wasza Wysokość. Przywołaj swojego kata.

— Jeszcze nie. Najpierw druga część. Czy naprawdę się we mnie zakochałaś? W największym wrogu swojej rasy?

Jej spojrzenie stwardniało. Nie była w stanie spojrzeć mu w oczy.

— Przyznaję, że jestem tobą zafascynowana. To nie do końca to samo, co miłość.

— Zgadzam się. Ja również odczuwam fascynację. Wiesz o tym, prawda? Z jakiego innego powodu miałbym ciebie słuchać, noc po nocy, podczas gdy mam tyle rzeczy do zrobienia? Urocza maula, która ryzykuje swoje życie, aby dostać się na Haraar, której udaje się wygadać sobie drogę do pałacu, która opowiada mu historyjki o jej świecie, które trzymały go w swojej mocy noc za nocą…

— Grałam w niebezpieczną grę i przegrałam — przestała się trząść. Czuła się spokojna. — Czy możemy zakończyć tę małą sesję teraz? Nie chcę już przedłużać naszych rozmów.

— Za to ja chcę, Laylah. Co powiedziałabyś, gdybym zaofiarował ci wolność Ziemi? Wolność od rządów Ansaarów?

Wciągnęła głęboko powietrze. Po raz kolejny złapał ją nieprzygotowaną.

— Wolność… Ziemi?

— Jako autonomicznego świata Imperium. Koniec z okupacją ansaarską, swoboda podróży w Przestrzeni Imperialnej dla mieszkańców Ziemi. Jestem w stanie to załatwić. Widziałem w twoim notatniku takie wersy, pióra jednego z waszych starożytnych poetów: „Tytuły to cienie, korony to pusty ciężar. Końcem królów jest dobro poddanych”. W to właśnie wierzę, Laylah. Dobro poddanych. Wiesz, że nie jestem tyranem. Uwolnię twój mały świat.

— To paskudny żart. Bardzo okrutnie ze mnie żartujesz.

— Nie żartuję. Wolność Ziemi należy do ciebie, Laylah. — Po chwili dodał: — Jako prezent ślubny, oczywiście. — Jego ansaarska dłoń sięgnęła po jej rękę. — Napisałaś „Powiem szczerze, że mogłabym rozmawiać z nim wiecznie…”. Oferuję ci taką możliwość. Fascynujesz mnie aż do punktu zakochania, Laylah. Proszę cię, abyś została jedną z moich ukochanych głównych żon.

Kiedy była w stanie ponownie się odezwać, zapytała:

— Jedną z ilu, jeśli można spytać.

— Byłabyś szóstą.

— Ach. Szóstą. — Minęły już szok i zdziwienie, była niemal spokojna. W przeciwieństwie do Imperatora. Jego oczy były schowane, pionowe źrenice ledwo widoczne. — Ukochana żona numer sześć! Cóż za dziwny los dla cichej dziewczyny z Ziemi! — Rozmyślała nad tym przez chwilę, podczas gdy on patrzył na nią niecierpliwie, zaplatając i rozplatając palce. — Cóż, myślę, że możemy to omówić, Wasza Wysokość. Tak. Możemy to omówić w najbliższych dniach.

Skinął głową.

— Jak najbardziej. Możemy to omówić. Będę przychodził tak jak dotychczas, ty będziesz opowiadać mi swoje historie i być może, krok po kroku…

— Krok po kroku — odpowiedziała — Tak. Być może.

Zmusiła się do zachowania tego niezrozumiałego spokoju, gdyż inaczej całkowicie straciłaby panowanie nad sobą.

Szósta ukochana żona! Ziemia światem autonomicznym! Tak, ale czy mogłaby? Czy zrobiłaby to? Krok po kroku, być może. Być może. Krok po kroku.

— Opowiedz mi następną historię, Laylah.

* * *

Bardzo dobrze. Muszę ci zatem powiedzieć, Wasza Wysokość, że z Costa Stambooł udałam się na zakazany świat Wielkiej Binnelli, planety Równiny Wyroczni, o której mówi się, że w jej kształtach i kolorach zawarto odpowiedzi na wszystkie pytania, które kiedykolwiek zadano i wiele takich, które jeszcze nie zostały wypowiedziane. W pobliżu Równiny znajdują się góry o nazwie Angelon, w których podróżnik chodzi po kobiercu z rubinów i szmaragdów. Dalej — niemal na horyzoncie, można zobaczyć nieruchome czarne wody Morza Miaule, z wyspą Sapont, domem demonów i bazyliszków, dymiącą tuż przy brzegu.

Dotarłam na ten przerażający świat, Panie, zgodnie z sugestią mojego brata, który uważał, że wśród tych demonów i bazyliszków mogę nauczyć się pewnych umiejętności przydatnych w przypadku, jeśli kiedykolwiek znalazłabym się w miejscu, w którym znajduję się teraz. Tak więc po moim przybyciu…

Przełożył Jacek Smycz

NOTY O AUTORACH

Paolo Bacigalupi — urodził się i wychował w maleńkim miasteczku w stanie Kolorado. Bywa nazywany najbardziej pesymistycznym amerykańskim pisarzem science-fiction. Już pierwszym opowiadaniem „Pocketful of Dharma” (1999) zelektryzował czytelników, krytyków i… innych autorów. Zdobył prestiżową Theodore Sturgeon Memorial Award za „Człowieka z żółtą kartą” (2005), przyznawaną przez kolegów pisarzy mistrzom krótkiej formy. W tym roku sięgnął po nagrodę magazynu „Locus” za opowiadanie „Pump Six” i zbiór Pump Six and Other Stories. Wspomniany zestaw opowiadań, jak i niedawno wydana pierwsza książka autora The Windup Girl zbierają doskonałe recenzje. Opowiadanie „Ludzie piasku i popiołu” zdobyło nominację zarówno do nagrody Hugo, jak i Nebula.

Tony Ballantyne — brytyjski pisarz hard 5F, który interesuje się m.in. zagadnieniami sztucznej inteligencji i robotyki. Jego pierwsza powieść, Recursion (2004), traktuje o konsekwencjach rozwoju obecnych trendów technologicznych na przykładzie losów trójki bohaterów rozpisanych na 200 lat. Kolejne powieści, Capacity (2005) i Divergence (2007), nawiązują do wątków zarysowanych w debiutanckiej książce.

Ballantyne to jeden z bardziej błyskotliwych współczesnych pisarzy science fiction. Po raz pierwszy mogliśmy podziwiać wyobraźnię autora dzięki zamieszczonemu w „Nowej Fantastyce” opowiadaniu „Broń nieostateczna”. Od tamtego czasu jego twórczość prezentowana jest polskim czytelnikom wyłącznie za pośrednictwem naszego almanachu: „Wody Meriba”, „Trzecia osoba” i teraz „Nowy rozdział”.

Eric Brown — brytyjski autor, dotąd zupełnie u nas nieznany, choć dysponujący dużym dorobkiem, nagradzany i chętnie tłumaczony, np. na czeski, niemiecki i inne języki europejskie. Zaczął pisać jako piętnastolatek pod wpływem książki Agathy Christie Karty na stół (tytuł z serii o detektywie Herkulesie Poirot). Od tego czasu napisał wiele książek i opowiadań, ale jego ulubionym gatunkiem pozostaje science-fiction. Zamieszczone w tym tomie”Przyjęcie pożegnalne” ściśle nawiązuje do jego powieści Kéthani (2008), traktującej o przybyciu na Ziemię niezwykle przyjaznej obcej cywilizacji; oferuje ona ludzkości m.in. nieśmiertelność. Jak ujął to jeden z jej czytelnikówjest to najbardziej łagodna historia inwazji obcych, jaką kiedykolwiek napisano.

Kariera pisarza rozpoczęła się na dobre od sukcesów jego opowiadań w brytyjskim czasopiśmie „Interzone”, które odkryło m.in. Grega Egana. Opowiadanie „The Time-Lapsed Man” (1988) zostało uznane za najlepsze w corocznym plebiscycie czytelników tego magazynu. Brown dwukrotnie sięgnął po British Science Fiction Award za opowiadania „Hunting the Slargue”i”Children of Winter”.

Greg Egan — pisarz australijski uznawany obecnie za jednego z najważniejszych twórców fantastyki naukowej. Porównywany do Stanisława Lema, prawdopodobnie ze względu na wybitnie kompetentne nasycenie twórczości wątkami naukowymi. W pierwszej powieści fantastycznonaukowej, Kwarantanna (1992), sięga po teorię kwantową, w drugiej, Miasto Permutacji (1994), po maszyny komórkowe von Neumanna, a w trzeciej, Stan wyczerpania (1995), ważną rolę odgrywa Teoria Wszystkiego, hipotetycznie opisująca w spójny sposób wszystkie zjawiska fizyczne.

Odkrycia naukowe, twierdzenia matematyczne, prawa fizyki, czy technologie są w twórczości Egana istotnym elementem fabuły lub wręcz motorem akcji o charakterze sensacyjnym lub kryminalnym.

Kolejne książki pisarza: Diaspora (1997), Teranezja (1999), Schild’s Ladder (2002) oraz, napisana po sporej przerwie, Incandescence (2008), to błyskotliwe dzieła świadczące o niezwykłym bogactwie wyobraźni autora. Nakładem Solaris już wkrótce ukaże się polskie wydanie Teranezji. Natomiast Diaspora, określana jako jedna z najbardziej niezwykłych książek SF, zapowiadana jest na rok 2011.

Aleksiej Kaługin — rosyjski pisarz o bogatym dorobku, ale dotąd nie tłumaczony na język polski; za opowiadanie „W sadu”trzymał prestiżową nagrodę Brązowego Ślimaka, przy której przyznawaniu decydujący głos ma Borys Strugacki.

Kaługin określany jest jako „mistrz fantasticzieskowo bojewika”, czyli space opery w wydaniu rosyjskim. Przykładem może być cykl opowiadań „Pierwaja marsianskaja”, przedstawiający historię walki Ziemian z Obcymi o pustynie Marsa.

Ale Kaługina nie da się łatwo zaszufladkować, ponieważ spod jego ręki wychodzą też utwory całkowicie odmienne, jak choćby wspomniany „W sadu”, czy zamieszczony w tym tomie „Syndrom Łazarza”- kontrowersyjne opowiadanie o przekleństwie, jakim stało się wskrzeszenie z martwych.

John Kessel — pisarz amerykański polskiego pochodzenia; w biurze imigracyjnym przekręcono nazwisko jego przodka, które brzmiało Kisiel. Wielokrotnie nominowany do niemal wszystkich liczących się fantastycznych nagród literackich w USA. Otrzymywał je wprawdzie rzadko, ale za to bywa wskazywany jako jeden z najznakomitszych twórców opowiadań. Jego proza jest niezwykle wyrazista i ponadprzeciętnie inteligentna. Autor często prowadzi literackie gryz czytelnikiem. Potrafi umieścić bohatera w powieści Moby Dick — jak w opowiadaniu „Następna sierota”, wspaniale nawiązać do powieści kryminalnej Raymonda Chandlera w „Pure product”, czy w „Dumie i Prometeusz” zmiksować Frankensteina z Dumą i uprzedzeniem, kapitalnie odwzorowując styl Jane Austin.

Kessel udziela się jako krytyk science fiction i fantasy, organizuje The Sycamore Hill Writer’s Workshop, warsztaty literackie kierowane do uznanych pisarzy, także głównonurtowych.

Ted Kosmatka — młody autor amerykański, napisał dotąd kilka opowiadań, ale został dostrzeżony przez czytelników, jak i antologistów. Nuta pesymizmu, tematyka i styl jego opowiadań nasuwają skojarzenia z fantastyką rodem z Europy Wschodniej. Nic dziwnego. Rodzina Teda wyemigrowała z Polski na początku XX w.

Amerykanie nominowali do nagrody Nebula jego alternatywną historię „Prorok z wyspy Flores”. Brytyjczycy docenili „Śmiercionautów” nominacją do The British Science Fiction Association Award w kategorii Best Short Fiction of 2007. Kosmatka błysnął w ostatnim czasie kolejnymi ciekawymi tekstami, jak „Divining Light”, czy „The Art of Alchemy”. Jego powieść The Helix Game oczekuje na wydawcę.

Nancy Kress — jedna z najważniejszych współczesnych pisarek amerykańskiej science-fiction. Swoje opowieści snuje z reguły w przyszłości bliskiego zasięgu. Okiem humanisty przygląda się efektom tzw. przemian cywilizacyjnych, często w wymiarze osobistym. Dzięki temu jej proza zawiera duży ładunek emocji. Sztandarowym przykładem jest tu cykl rozpoczęty znakomitą powieścią Hiszpańscy żebracy.

Punktem wyjścia w twórczości Nancy Kress bywa wprowadzenie danej technologii na skalę masową. Po części jest tak w przewrotnym opowiadaniu „Zbawiciel”, w którym pisarka żongluje swoimi ulubionymi tematami: bio — i nanotechnologią oraz sztuczną inteligencją.

Meghan McCarron — młoda autorka amerykańska, uczestniczka warsztatów literackich Clarion West; na co dzień pracuje w małej księgarni na nowojorskim Brooklynie. Debiutowała w internetowych magazynach literackich, takich jak „Strange Horizons”, czy „Clarkesworld” lub niskonakładowych zinach w rodzaju „Lady Churchill’s Rosebud Wristlet”.

Dziś to chyba najszybsza droga dla młodych twórców do zaistnienia w świadomości czytelników i wydawców. W ten sposób już pierwsze opowiadanie Meghan McCarron,”Close to You”, znalazło się w przedbiegach Tiptree Award, tekst „The Flying Woman” zamieszczono w zbiorze Best American fantasy, zaś „Dom Maga” pojawił się w The Best SF and Fantasy ot the Year i Krokach w nieznane.

Ian McDonald — brytyjski pisarz, mieszkający w Belfaście, wywodzący się z ze szkocko-irlandzkiej rodziny, doskonale świadomy konfliktów narodowościowych. Sięga w swojej twórczości po scenografię Trzeciego Świata, np. Afrykę w znanym u nas cyklu Chaga, portugalskojęzyczną część Ameryki Południowej w powieści Brasyl, czy Indie, w powieści River of Gods i zbiorze opowiadań Cyberabad Days, z którego pochodzi publikowana tutaj”Mała bogini”.

Pisarstwo McDonalda jest bardzo charakterystyczne: wizyjne, nostalgiczne, poetyckie. Dlatego bywa porównywany do Raya Bradbury’ego, arcymistrza tego typu fantastyki.

Gustavo Nielsen — urodzony w Buenos Aires, z zawodu architekt. W Polsce ukazał się niedawno przekład jego powieści Auschwitz (2004). Udowadnia w niej, że jak nikt potrafi łączyć fikcję i rzeczywistość, humor i okrucieństwo. Przedtem znaliśmy wyłącznie jedno jego opowiadanie, przejmujący horror”Na trasie”, opublikowany w miesięczniku”Nowa Fantastyka”.

Nielsen zadebiutował w 1994 r. tomem opowiadań Playa quemada, który stał się wielkim wydarzeniem literackim w Argentynie. Późniejsze tomy opowiadań Marvin (2002) i Adiós, Bob (2006) — ugruntowały jego renomę, jako mistrza krótkiej formy. Pierwsze powieści autora La flor azteca (1997) i Elamor enfermo (2000), były finalistkami argentyńskiej Nagrody Planeta. Opowiadania autora tłumaczono na wiele języków. „Marvin”, jedno z najbardziej znanych, opowiada z pozoru banalną historię odwiedzin objazdowego magika w pewnej odległej wiejskiej szkole.

Julia Ostapenko — młoda pisarka ukraińska; urodzona, wychowana i mieszkająca we Lwowie. Należy do pokolenia autorów rosyjskojęzycznej fantastyki, którzy debiutowali już w nowym stuleciu. Z wykształcenia psycholog, łączy pracę uniwersytecką z pisarstwem.

Ostapenko została szybko dostrzeżona jako interesująca debiutantka. Ma na koncie kilkanaście opowiadań i kilka powieści. Interesuje ją głównie fantasy, eksperymentuje z fantastyką socjologiczną.

Robert Silverberg — nestor amerykańskiej fantastyki, pisarz i redaktor o zupełnie nieprawdopodobnej liczbie publikacji. Pisze od wczesnych lat młodzieńczych, używając swego czasu kilkudziesięciu pseudonimów. Porzucił na długi czas fantastykę m.in. dla powieści erotycznych, ponieważ pozwalały lepiej zarabiać.

Isaac Asimov stwierdził kiedyś, że „Tam, gdzie doszedł dziś Silverberg, reszta autorów science fiction będzie jutro!”. Silverberg utorował swoimi utworami, szczególnie z przełomu lat 60. i 70., drogę fantastyce z rozbudowanym tłem społecznym i postaciami o pogłębionej psychice. Z tamtego okresu pochodzi jego znakomita powieść Umierając żyjemy, a także zamieszczone w Krokach w nieznane opowiadanie „Szczęśliwy dzień w roku 2381”.

Rachel Swirsky — młoda autorka amerykańska, mieszkająca na stałe w Kalifornii, uczestniczka warsztatów literackich Clarion West; jej styl można opisać jako fantasy przemieszane z realizmem magicznym.

Napisała o sobie, że jest produktem rzadkiej miłości wampira i dziewczyny z haremu (ewentualnie rodziców, którzy spotkali się na balu przebierańców). Wychowała się na ścisłej diecie: Tanith Lee na śniadanie, Terry Pratchett w porze lunchu, Toni Morrison i Octavia Butler na obiad, a Guy Gavriel Kay na kolację. Wykarmiona w ten sposób zdaje sobie sprawę, że sama zostanie kiedyś podana jako cudzy posiłek. Dlatego ma nadzieję napisać kilka powieści, które posłużą wychowaniu innych wielkookich i rozgarniętych dzieciaków. Na razie zadowala się tworzeniem krótkich smakołyków na przekąskę, jak opowiadanie „Zaślubiny ze Słońcem”.

Howard Waldrop — jeden z najbardziej niezwykłych autorów amerykańskich, „legendarny nieznany pisarz”. Teksańczyk i oryginał, fascynujący się na równi literaturą, co wędkarstwem muchowym. Obdarzony niepodrabialnym stylem i swoistym poczuciem humoru. W trakcie lektury opowiadań Waldropa człowiek zachodzi w głowę, czemu ten fenomenalny pisarz jest tak mało znany?! Może dlatego, że jego książki wychodzą w limitowanych nakładach, bardziej dzięki uporowi przyjaciół, niż zabiegom autora.

Waldrop nie przepada za naszą rzeczywistością. Dlatego pisuje swoje dziwaczne historie alternatywne, np. o poszukiwaniach wymarłego ptaka dodo, czy XIX-wiecznym skandalu szpiegowskim opowiedzianym z punktu widzenia entuzjastów jazdy rowerem.

Jego najpopularniejszym opowiadaniem są „Szkaradne kuraki”, nagrodzone Nebulą i World Fantasy oraz nominowane do Hugo.

Connie Willlis — pisarka amerykańska, absolutna rekordzistka w dziedzinie nagród Hugo (dziesięć) i Nebula (sześć). W Polsce wydano sporo powieści Willis (Księga Sądu Ostatecznego, Przewodnik stada, Nie licząc psa, Przejście) i zbiór opowiadań Zaćmienie. W prasie, na przestrzeni ponad dwudziestu lat, opublikowano też wiele jej tekstów, wśród których na uwagę zasługują: niezapomniany „List do Clearysów”, „W Rialto” czy”Śmierć na Nilu” Właśnie taki tytuł nosi pierwszy tom jej najlepszych mikropowieści i opowiadań wydany niedawno przez Solaris.

W utworach pisarki spotykamy na każdym kroku „miękkie” nauki i obyczajowe smaczki. Niekiedy jej teksty można odbierać jako swoiste komedie obyczajowe, np.”Duch prawdy”. W podobnej tonacji utrzymany jest jeden z najnowszych tekstów Willis”Usiądżcie wszyscy wraz…”

Mirek Obarski — były recenzent „Nowej Fantastyki”, współtwórca fanzinu „Dr. Strangelove” współzałożyciel Warmińskiego Klubu Fantastyki „Stalker” przez wiele lat aktywny działacz polskiego fandomu. Z wykształcenia politolog. Zawodowo zajmuje się public relations.

PODZIĘKOWANIA

W pierwszym rzędzie dziękuję autorom za wspaniałe opowiadania, których użyczyli do kolejnego tomu Kroków w nieznane. Ich talent sprawia, że nieistniejące światy, wydarzenia, miejsca i postaci ożywają w wyobraźni czytelników tego almanachu.

Bardzo dziękuję też Wojtkowi Sedeńce i Ryszardowi Piaseckiemu za zaufanie z jakim kolejny raz powierzyli mi redakcję zbioru, a także Lechowi Jęczmykowi — za stworzenie tej serii i jej legendy.

Dziękuję też wszystkim osobom dzięki którym powstała książka: tłumaczom, redaktorom, korektorom i grafikom; tutaj specjalne podziękowania dla Grzegorz Kmina i Macieja „Monastyra” Błażejczyka. Szalenie przydatne były życzliwe wskazówki Pawła Laudańskiego, Konrada Kozłowskiego, Tomasza Pindela i Jana Żerańskiego. Natomiast Heather Baror, Eric Brown, Magda Cabajewska, Eileen Gunn, Gordon Van Gelder, John Parker i Tomasz Pindel wspaniałomyślnie wspierali mnie w poszukiwaniach kontaktu z autorami i właścicielami praw autorskich, za co składam im głęboki ukłon.

Ten tom nie powstałaby bez oceanu wyrozumiałości i wsparcia ze strony Anny Skrzypczyk, a także twórczej aury niestrudzenie generowanej przez Piotra Mościckiego, niezrównanego znawcy horrorów.

Mirek Oborski

Content

Obarski Mirek, et al Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Kroki w nieznane Almanach fantastyki tom 5

Mirek Obarski PRZEDMOWA

Tony Ballantyne NOWY ROZDZIAŁ

Gustavo Nielsen MARVIN

Meghan McCarron DOM MAGA

Ian McDonald MAŁA BOGINI

Paolo Bacigalupi LUDZIE PIASKU I POPIOŁU

Howard Waldrop SZKARADNE KURAKI

Nancy Kress ZBAWICIEL

I 2007

II 2090

III 2175

IV 2264

V 2295

Ted Kosmatka PROROK Z WYSPY FLORES

Aleksiej Kaługin SYNDROM ŁAZARZA

John Kessel DUMA I PROMETEUSZ

Greg Egan GLORIA

1

2

3

4

5

6

7

8

Julia Ostapenko STYGMATY

Connie Willis USIĄDŹCIE WSZYSCY WRAZ…

Rachel Swirsky ZAŚLUBINY ZE SŁOŃCEM

Eric Brown PRZYJĘCIE POŻEGNALNE

Robert Silverberg IMPERATOR I MAULA

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

NOTY O AUTORACH

PODZIĘKOWANIA