Strugacki Arkadij

Strugacki Borys

Żurawlowa Walentyna

Saparin Wiktor

Duntau M.

Curkin G.

Gurewicz Georgij

Sawczenko Włodzimierz

Dnieprow Anatol

Biały stożek Ałaidu

Biały stożek Ałaidu

Antologia opowiadań fantastyczno-naukowych

Tytuł oryginalny: Белый конус Алаида

Język oryginalny: rosyjski

Przełożyła Janina Dziarnowska

Rok pierwszego wydania: 1959

Rok pierwszego wydania polskiego: 1961

Wydawnictwo „Iskry”, 1961

SPIS TREŚCI

Anatolij Dnieprow: Suema

Arkadij i Boris Strugaccy: Sześć zapałek

Walentyna Żurawlowa: Poprzez czas

Wiktor Saparin: Ostatni dorożkarz

Walentyna Żurawlowa: Błękitna planeta

Wiktor Saparin: Niebiańska kulu

M. Duntau, G. Curkin: Cerebrowizor

Georgij Gurewicz: Infra Smoka

Arkadij i Boris Strugaccy: Biały stożek Ałaidu

Włodzimierz Sawczenko: Przebudzenie prof. Berna

Arkadij i Boris Strugaccy: Odruch samorzutny

Anatolij Dnieprow: Maszyna ED model nr 1

Anatol Dnieprow

Suema

Późną nocą ktoś mocno zastukał do drzwi mego przedziału. Zerwałem się rozespany, nie mogąc zrozumieć, o co chodzi. Na stoliku w pustej szklance brzęczała łyżeczka od herbaty.

Zapaliłem światło i zacząłem wkładać buty. Stukanie powtórzyło się, głośniejsze, natarczywe.

Otwarłem drzwi.

W drzwiach stał konduktor, a za nim wysoki mężczyzna w zmiętej, pasiastej piżamie.

— Przepraszam, drogi towarzyszu — powiedział konduktor półgłosem — zdecydowałem się zakłócić spokój właśnie wam, bo jesteście sami w przedziale.

— Proszę bardzo, nic nie szkodzi. Co się stało?

— Tu jest nowy pasażer. — Konduktor cofnął się trochę, przepuszczając mężczyznę w piżamie.

Spojrzałem na niego ze zdziwieniem.

— Pewnie małe dzieci nie dają wam spać w waszym przedziale? — zapytałem.

Pasażer uśmiechnął się i pokręcił przecząco głową.

— Nie, po prostu uciekł mi pociąg.

— Proszę wejść — zaproponowałem uprzejmie. Nieznajomy wszedł, rozejrzał się i usiadł na kanapce, w samym kącie, przy oknie. Bez słowa oparł się łokciami o stolik, podparł głowę rękami i zamknął oczy.

— No, to wszystko w porządku — powiedział konduktor z uprzejmym uśmiechem. — Zamknijcie drzwi i życzę dobrej nocy.

Zasunąłem drzwi, zapaliłem papierosa i ukradkiem przyjrzałem się nocnemu gościowi. Był to mężczyzna lat około czterdziestu, z wielką grzywą lśniących czarnych włosów.

Siedział nieruchomo, jak posąg, i nie widać było nawet czy oddycha.

„Dlaczego nie zażąda pościeli? — pomyślałem. — Trzeba mu zaproponować…” Zwróciłem się w jego stronę, chcąc to powiedzieć. Ale mój współtowarzysz odezwał się, jakby odgadując moje myśli.

— Nie warto. Mówię, że nie warto prosić o pościel. Spać mi się nie chce i jadę nie tak daleko.

Zdumiony jego przenikliwością szybko wsunąłem się pod kołdrę.

„Diabli wiedzą co! Nowy Wolff Messing — czyta w myślach!” Mruknąłem coś niewyraźnie, przekręciłem się na drugi bok i utkwiłem szeroko otwarte oczy w błyszczącej ścianie wagonu. Zapadło pełne napięcia milczenie.

Ciekawość zwyciężyła i zerknąłem znowu na nieznajomego. Siedział wciąż w tej samej pozycji.

— Nie przeszkadza panu światło? — zapytałem.

— Co? Ach, światło! To raczej panu… Zgaszę, jeżeli pan sobie życzy.

— Proszę bardzo.

Podniósł się, podszedł do drzwi, przekręcił kontakt. Potem wrócił na swoje miejsce. Gdy oczy przyzwyczaiły mi się do ciemności, zobaczyłem, że mój sąsiad oparł się o ścianę i założył ręce za głowę. Jego wyciągnięte nogi dotykały prawie mojej kanapki.

— Jak się to stało, że uciekł panu pociąg? — zagadnąłem znowu.

— To był strasznie głupi przypadek. Przyszedłem na dworzec, siadłem na ławce i zacząłem rozważać pewną myśl. Chciałem sobie samemu udowodnić, że ona nie ma racji… — odparł pośpiesznie nieznajomy. — A przez ten czas mój pociąg odszedł.

— Posprzeczał się pan z jakąś… damą? — zapytałem.

— Co tu ma do rzeczy dama? — zapytał mój sąsiad z irytacją.

— Przecież pan sam powiedział: „udowodnić sobie samemu, że ona nie ma racji!”

— Uważa pan, że zawsze, gdy się mówi „ona”, ma się na myśli kobietę? Zresztą ta niedorzeczna myśl i jej przyszła do głowy. Uznała, że jest damą!

Tę zawiłą perorę wypowiedział z goryczą, nawet ze złością, a ostatnie słowa z drwiącym chichotem. Doszedłem do wniosku, że mam do czynienia z niezupełnie normalnym człowiekiem, przed którym należy mieć się na baczności. Mimo wszystko miałem jednak ochotę prowadzić dalej tę rozmowę. Zapaliłem nowego papierosa, głównie po to, by przy błysku zapałki lepiej przyjrzeć się swemu towarzyszowi. Siedział teraz na brzeżku kanapki i wpatrywał się we mnie czarnymi, błyszczącymi oczami.

— Wie pan — zacząłem jak najbardziej łagodnym i pojednawczym tonem — jestem literatem i dziwi mię, gdy ktoś mówi „ona miała rację”, „ona uznała”, nie mając na myśli osoby rodzaju żeńskiego!

Dziwny pasażer odpowiedział po długiej chwili milczenia:

— Przed dziesięciu laty taka forma nie mogła budzić wątpliwości. W naszych czasach jest już inaczej. „Ona” może nie być kobietą, lecz po prostu rzeczownikiem rodzaju żeńskiego. Niech mnie pan poczęstuje papierosem — poprosił. — Miałem zamiar rzucić palenie, ale zdaje się, że nic z tego nie będzie.

W milczeniu podałem mu papierosa i zapaliłem zapałkę. Nieznajomy parę razy zaciągnął się głęboko i po chwili zaczął jedno z najbardziej zdumiewających opowiadań, jakie kiedykolwiek w życiu słyszałem.

— Czytał pan z pewnością o elektronowych maszynach liczących? To wspaniałe osiągnięcie współczesnej nauki i techniki. Maszyny wykonują najbardziej skomplikowane obliczenia, których człowiek czasem nie byłby w stanie zrobić. Mogą dokonywać takich działań, że dech zapiera w piersiach. I rozwiązują je w ciągu ułamków sekundy, podczas gdy człowiek musiałby strawić nad nimi miesiące, a może i lata. Nie będę panu opowiadał, jak te maszyny są zbudowane. Ponieważ pan jest literatem, to i tak nic by pan z tego nie zrozumiał. Zaznaczę tylko rzecz najbardziej istotną: przy wyliczeniach maszyny te nie mają do czynienia z cyframi, lecz z umownym kodem. Przed postawieniem maszynie zadania, wszystkie liczby przekształca się w kod za pomocą zer i jedynek. Maszyna elektronowa dodaje, odejmuje, mnoży i dzieli liczby, wyrażone przez impulsy elektryczne. Jedynka oznacza, że impuls jest, zero, że impulsu nie ma, rok zajmowałem się studiami i konstrukcją maszyn przekładowych.

Dodać należy, że zbudowanie takich maszyn przez samych tylko matematyków i konstruktorów było zupełnie niemożliwe. Wielką pomoc okazali nam lingwiści, którzy pomogli w zestawieniu prawideł ortograficznych i gramatycznych, nadających się do przekształcenia w kody i umieszczenia w doskonałej pamięci maszyny w charakterze programu działania. Nie będę opowiadał o trudnościach, które musieliśmy przezwyciężyć.

Powiem tylko, że w końcu udało nam się skonstruować maszynę elektronową, która tłumaczyła rosyjskie artykuły i książki dowolnej treści na angielski, francuski, niemiecki i chiński język. Przekład był wykonywany z taką szybkością, z jaką drukowało się tekst rosyjski na specjalnej maszynie do pisania. Maszyna ta równocześnie wypracowywała niezbędny do tłumaczeń kod.

Podczas pracy nad udoskonalaniem jednej z maszyn do tłumaczenia zachorowałem i spędziłem około trzech miesięcy w szpitalu. W czasie wojny dowodziłem stacją radarową i zostałem kontuzjowany podczas nalotu niemieckiego. Doznałem ciężkiego wstrząsu mózgu co dawało, a i teraz daje o sobie znać. Więc właśnie wtedy, gdy pracowałem nad nowym typem elektrostatycznej pamięci maszyn elektronowych, z moją własną pamięcią zaczęły się dziać dziwne rzeczy.

Wie pan, zdarzało mi się tak: widzę człowieka, którego dobrze znam, i nie mogę sobie przypomnieć, jak się nazywa. Leży przede mną jakiś przedmiot, a ja zapomniałem jego nazwy.

Przeczytam jakiś dobrze mi znany wyraz i nie wiem, co on oznacza. Teraz mi się to również zdarza, ale nie tak często… A wtenczas przybrało to niemal katastrofatalne rozmiary. Pewnego razu był mi potrzebny ołówek. Zawołałem laborantkę i mówię jej: „Niech mi pani przyniesie to… no to, czym się pisze”. Laborantka uśmiechnęła się i przyniosła mi pióro. „Nie — mówię — potrzebne mi jest co innego”. „Inne pióro?” — „Nie — powiadam — co innego, to, czym się pisze”. Sam się przeląkłem tego bredzenia i widocznie ją również wystraszyłem. Wyszła na korytarz i powiedziała głośno do jednego inżyniera: „Niech pan prędko tam wejdzie i zobaczy, co się stało z panem Eugeniuszem. Zdaje mi się, że mówi od rzeczy”. Wszedł inżynier. Stoję przed nim i nie wiem, kto to taki, chociaż pracowałem z nim już od trzech lat. „Oj, przyjacielu, myślę, że się przepracowałeś — rzekł do mnie. — Posiedź chwilę spokojnie, zaraz wrócę”.

Wrócił z lekarzem i dwoma młodymi współpracownikami instytutu, wyprowadzili mię z pokoju, wsadzili do samochodu i zawieźli do kliniki.

W klinice zapoznałem się z jednym z najwybitniejszych neuropatologów w naszym kraju, profesorem Wiktorem Zaleskim. Wymieniam go dlatego, że ta znajomość wywarła wielki wpływ na moje dalsze losy.

W szpitalu doktor Zaleski badał mię długo, osłuchał, ostukał, walił młoteczkiem w kolana, wodził ołówkiem po plecach, potem poklepał po ramieniu i powiedział: „To nic, to przejdzie.

Ma pan…” — i wymienił jakąś nazwę po łacinie.

Leczenie polegało na codziennych spacerach, chłodnych kąpielach i środkach nasennych przed nocą. Dostawałem luminal lub nembutal, zasypiałem i rano budziłem się jak z głębokiego omdlenia. Stopniowo pamięć zaczęła mi wracać.

Pewnego razu zapytałem doktora Zaleskiego, po co dają mi środki nasenne. „Podczas snu, mój drogi, wszystkie siły organizmu koncentrują się, aby naprawić naruszone w pańskim układzie połączenia nerwowe”. Na te słowa zapytałem: „Doktorze! O jakich połączeniach pan mówi?” — „O tych, które przekazują do mózgu wszystkie pańskie doznania. Pan jest, o ile się nie mylę, specjalistą w dziedzinie radiotechniki? Więc pański system nerwowy jest, mówiąc z grubsza, nader skomplikowanym schematem radiotechnicznym, w którym zostały uszkodzone niektóre przewodniki”.

Pamiętam, że po tej rozmowie długo nie mogłem zasnąć mimo środków nasennych.

Podczas następnego obchodu poprosiłem Zaleskiego, aby mi dał coś do przeczytania o połączeniach nerwowych w żywym organizmie. Doktor przyniósł mi książkę akademika Pawłowa „O pracy półkul mózgowych”. Dosłownie połknąłem to dzieło. Wie pan dlaczego?

Bo znalazłem w niej to, czego dawno szukałem: zasady budowy nowych, bardziej udoskonalonych maszyn elektronowych. Zrozumiałem, że w tym celu należy dążyć do naśladowania struktury systemu nerwowego człowieka, struktury jego mózgu.

Mimo to, że miałem surowo zakazane zajmowanie się poważną pracą umysłową, udało mi się przeczytać kilka książek i czasopism poświęconych różnym zagadnieniom działania układu nerwowego i mózgu. Czytałem o pamięci ludzkiej i dowiedziałem się, że w wyniku procesów życiowych, w wyniku współdziałania ze światem zewnętrznym w grupach specjalnych komórek mózgowych człowieka, w neuronach, utrwalają się liczne dane powstałe w wyniku doświadczenia życiowego. Dowiedziałem się, że liczba neuronów wynosi parę dziesiątków miliardów. Zrozumiałem, że w wyniku zetknięcia z naturą, w wyniku obserwacji wszystkiego, co się dzieje na świecie, w wyniku doświadczenia w głównym ośrodku nerwowym powstają związki, które stanowią jak gdyby odbicie natury. Ten świat utrwala się w pamięci człowieka w postaci kodów sygnałowych, w postaci słów i obrazów.

Pamiętam, jak wielkie wrażenie zrobiła na mnie praca pewnego biofizyka, badającego pracę nerwów wzrokowych oka. Przeciął on nerw wzrokowy żaby i końce jego podłączył do oscylografu — przyrządu, który pozwala obserwować impulsy elektryczne. I gdy skierował w oko żaby jaskrawą wiązkę światła, to w oscylografie zobaczył szybko następujące po sobie impulsy elektryczne, ściśle przypominające te, które są używane do kodów liczb i słów w maszynach elektronowych. Przez nerwy, od punktu podrażnienia do neuronów mózgowych, mkną sygnały świata zewnętrznego w kształcie kolejnych impulsów elektrycznych — „zer” i „jedynek”.

Koło się zamknęło. Procesy, przebiegające w układzie nerwowym człowieka mają wiele wspólnego z procesami przebiegającymi w maszynach elektronowych.

Ale układ nerwowy człowieka stwarza się sam i sam się udoskonala, bogaci przez doświadczenie życiowe. Pamięć kształci się i uzupełnia bez przerwy w wyniku kontaktu człowieka z życiem, studiów, utrwalania w komórkach mózgowych wrażeń, obrazów, uczuć, wzruszeń. Współdziałanie zaś maszyny z życiem jest zgoła nikłe, maszyna nie czuje, pamięć jej jest ograniczona, nie zbogacają jej nowe czynniki.

Czy można stworzyć maszynę, która rozwijałaby się i doskonaliła według jakichś wewnętrznych praw swego układu? Czy można skonstruować maszynę, która by sama, bez pomocy lub przy minimalnej pomocy człowieka zbogacała swą pamięć? Czy można tak zrobić, aby obserwując świat zewnętrzny lub studiując pewną dziedzinę nauki maszyna nauczyła się liczyć logicznie (unikam słowa „myśleć”, gdyż do dziś dnia nie mogę ściśle określić, co znaczy to słowo) i na podstawie logiki sama zakreślała sobie program działania w zależności od tego, co powinna w danej chwili czynić?

Ile bezsennych nocy spędziłem, łamiąc sobie głowę nad tymi pytaniami! Nieraz wydawało mi się, że to wszystko jest nonsensem i zbudowanie takiej maszyny jest niemożliwe. Ale sama idea nie opuszczała mię ani na chwilę, prześladowała nocą i dniem. Samoudoskonalająca się elektronowa maszyna! Suema! Stało się to celem mego życia i postanowiłem mu się całkowicie poświęcić.

Przy wypisywaniu mnie ze szpitala doktor Zaleski zażądał, abym przestał pracować w instytucie. Uznano mnie za częściowo niezdolnego do pracy i przyznano mi wysoką rentę.

Ponadto nieźle zarabiałem tłumacząc artykuły naukowe z języków obcych. Ale mimo wszelkich zakazów lekarskich rozpocząłem w domu pracę nad Suemą.

Przede wszystkim zapoznałem się gruntownie z ogromną literaturą o ówczesnych maszynach elektronowych. Następnie przeczytałem mnóstwo książek i artykułów o działaniu układu nerwowego człowieka i wyższych gatunków zwierząt. Gorliwie studiowałem matematykę, elektronikę, biologię, biofizykę, biochemię, psychologię, anatomię, fizjologię i inne, zdawałoby się na pozór nie mające żadnego związku między sobą dyscypliny naukowe. Jasno zdawałem sobie sprawę, że jeżeli można zbudować Suemę, to tylko na podstawie syntezy wielkiej ilości czynników, nagromadzonych przez te wszystkie nauki i uogólnionych przez cybernetykę. Równocześnie zaopatrywałem się w materiały potrzebne do budowy przyszłej maszyny. Obecnie wszystkie lampy elektronowe można już było zastąpić tranzystorami. Na miejsce jednej dawnej lampy można było zastosować około stu zastępczych z germanu i krzemu. Montaż również stał się łatwiejszy. Opracowałem nowy układ pamięciowy Suemy.

W tym celu według mego projektu została sporządzona wielopromieniowa lampa elektronowa kulistego kształtu. Wewnętrzna powłoka kuli była pokryta warstwą elektretu — substancji zdolnej elektryzować się i przez czas nieograniczony zachowywać ładunek elektryczny. Armatki elektronowe rozmieszczono w środku kuli w ten sposób, że promienie elektronów ekranowały dowolne odcinki jej powierzchni. Jedna grupa promieni stwarzała na powierzchni elektretu elementy pamięci, to jest zapisywała impulsy elektryczne, inna grupa promieni zliczała te impulsy. Ogniskowanie wiązek elektronowych było bardzo ostre i na powierzchni jednego mikronu kwadratowego można było zapisać do pięćdziesięciu impulsów elektrycznych. W ten sposób na wewnętrznej powierzchni głowy Suemy można było ulokować do trzydziestu miliardów sygnałów — kodu impulsowego. Jak pan widzi, pojemność pamięci Suemy nie była wcale mniejsza od pojemności pamięci ludzkiej!

Postanowiłem nauczyć Suemę słyszeć, czytać, mówić i pisać. Nie było to zbyt skomplikowane. W zeszłym stuleciu niemiecki uczony Helmholz ustalił, że dźwiękom mowy ludzkiej odpowiadają ściśle określone kombinacje częstotliwości drgań, którym nadał nazwę „formantów”. Ktokolwiek wymówi głoskę „o” — czy to będzie mężczyzna, kobieta, starzec czy dziecko — zawsze będzie temu dźwiękowi odpowiadała właściwa częstotliwość drgań. Te więc częstotliwości wziąłem za podstawę kodu sygnałów dźwiękowych.

Trudniej było nauczyć Suemę czytać. Jednakże udało mi się to osiągnąć. Wielką usługę oddały mi w tym odbiorcze lampy telewizyjne. Jedyne oko Suemy było po prostu obiektywem fotograficznym, który rzucał tekst na światłoczuły ekran lampy telewizyjnej. Promień elektronowy tej lampy w zetknięciu z odbiciem wywoływał cały układ impulsów elektrycznych, stanowiących ścisłe odpowiedniki każdego znaku lub rysunku.

Nauczyć Suemę pisać było rzeczą łatwą. Zastosowałem tu sposób używany w maszynach elektronowych starego typu. Znacznie bardziej skomplikowaną sprawą okazała się mowa.

Musiałem skonstruować generator dźwiękowy, który w wyniku określonej kolejności impulsów elektrycznych wytwarzał różne dźwięki. Wybrałem dla Suemy głos kobiecy, pasujący całkowicie do jej imienia. Dlaczego tak postąpiłem? Niech mi pan wierzy — bynajmniej nie dlatego, że jestem kawalerem i odczuwam potrzebę kobiecego towarzystwa.

Powodowałem się względami technicznymi; Głos kobiecy jest czystszy i łatwiej poddaje się rozłożeniu; na drgania dźwiękowe.

W ten sposób zdołałem skonstruować podstawowe organy zmysłów, organy powiązania Suemy ze światem zewnętrznym. Pozostawała najtrudniejsza część zadania: zmusić Suemę, aby we właściwy sposób reagowała na podniety zewnętrzne. Przede wszystkim powinna była odpowiadać na pytania. Czy zauważył pan kiedy, jak się uczy mówić dziecko? Mówią do niego zwykle: „Mama!” — i dziecko powtarza: „mama”. Rozpocząłem tak samo. Gdy wymawiałem do mikrofonu słowo „powiedz” — powstawał kod, za pomocą którego włączał się generator, odtwarzający głos. Impulsy elektryczne biegły początkowo po przewodach w kierunku pamięci Suemy, utrwalały się w niej i natychmiast wracały do generatora dźwiękowego. Suema powtarzała wypowiedziane słowa. Tę najprostszą operację — powtarzanie — wykonywała bez zarzutu. Stopniowo komplikowałem to zadanie. Czytałem jej na przykład kilka stron z rzędu. Podczas czytania tekst zapisywał się w pamięci Suemy. Potem mówiłem: „Powtórz!” — i Suema dokładnie odtwarzała cały tekst. Niech pan weźmie pod uwagę, zapamiętywała wszystko od razu! Pamięć miała, jak się to mówi, fenomenalną, gdyż składały się na nią impulsy elektryczne, które się nie zacierały i nie znikały. Potem Suema zaczęła czytać głośno. Kładłem książkę przed obiektywem jej oka i Suema czytała. Impulsy obrazu zapisywały się w jej pamięci i natychmiast przechodziły do generatora dźwiękowego, w którym przekształcały się w dźwięki. Przyznaję, że czytania jej słuchałem nieraz i wielką przyjemnością. Miała miły głos, czytała dość wyraźnie, chociaż trochę sucho, bez modulacji.

Zapomniałem powiedzieć panu o jeszcze jednej szczególnej właściwości Suemy, dzięki której właśnie była ona samoudoskonalającą się maszyną elektronową. Bez względu na wielki zasięg pamięci, Suema posługiwała się nią bardzo oszczędnie. Gdy czytała lub słyszała jakiś nowy, nie znany jej przedtem tekst, zapamiętywała tylko nowe słowa, nowe fakty i nowe logiczne układy programowe. Odpowiedź na zadane pytanie musiała zestawić sama, za pomocą kodów słownych, zapisanych w jej pamięci w różnych miejscach. Jak to robiła? W pamięci jej gromadził się w postaci kodów program odpowiedzi na różne pytania. Panował tam pewien określony porządek, według którego promienie elektronowe sczytywały potrzebne słowa. W miarę rozszerzania się zasięgu pamięci Suemy, wzrastał również zakres programów.

W organizmie jej był przewidziany układ analityczny, który kontrolował wszelkie możliwe odpowiedzi na zadane pytanie. Ten układ dozwalał tylko na tę odpowiedź, która była w całkowitej zgodzie z logiką.

Montując Suemę przewidziałem kilkadziesiąt tysięcy zapasowych układów, które włączały się automatycznie w miarę udoskonalania się maszyny. Gdyby nie miniaturowe i superminiaturowe części, taka maszyna nie pomieściłaby się z pewnością w jednym budynku.

U mnie zaś mieściła się cała w niedużej, wzrostu człowieka, okrągłej metalowej kolumnie, nad którą wznosiła się szklana głowa. W środkowej części kolumny znajdowała się podpórka dla oka, które skierowane było na podstawkę do książek. Podstawka była ruchoma, z dźwigniami do przewracania stron. Po lewej i prawej stronie oka były umieszczone dwa mikrofony. W tej samej kolumnie, w przerwie między okiem a podstawką do książek, był zainstalowany odtwarzający dźwięki telefon. Z tyłu kolumny, we wgłębieniu wmontowałem maszynę do pisania i kasetę, w którą wkładało się zwój papieru.

W miarę jak pamięć jej zbogacała się coraz większą ilością faktów, poszczególne dziedziny pamięci uzupełniały wciąż nowe wzorce programów, Suema stawała się zdolną do wykonywania coraz bardziej skomplikowanych operacji logicznych. Mówię logicznych, gdyż Suema rozwiązywała nie tylko zadania matematyczne, lecz odpowiadała na najrozmaitsze pytania. Czytała olbrzymią ilość książek i pamiętała doskonale ich treść, znała prawie wszystkie języki europejskie i swobodnie tłumaczyła z każdego z nich na rosyjski lub na jakikolwiek inny język. Przestudiowała różne dziedziny wiedzy, między innymi fizykę, biologię, medycynę i na żądanie podawała mi właściwe informacje.

Stopniowo Suema stawała się bardzo interesującym towarzyszem pracy i spędzałem z nią długie godziny, omawiając różne problemy naukowe. Nieraz na jakieś moje twierdzenie odpowiadała: „To niesłuszne. Sprawa przedstawia się inaczej”… Albo też: „To jest nielogiczne…” Pewnego razu oznajmiła mi wprost: „Głupstwa pan mówi”. Zdenerwowałem się i powiedziałem jej, że nie umie zachować się przyzwoicie. Suema odparła na to: „A pan?

Cały czas mówi pan do mnie per» ty«, chociaż jestem dla pana nieznajomą kobietą”. „Niech to diabli! — wykrzyknąłem. — Skąd ci przyszło do głowy, że jesteś kobietą i w dodatku nieznajomą?” — „Stąd — odrzekła — że mam na imię Suema i mówię głosem kobiecym o paśmie częstotliwości dźwięku od trzechset do dwóch tysięcy drgań na sekundę. To jest cecha głosu kobiecego. A nieznajoma jestem, bo nikt nas sobie wzajemnie nie przedstawił”. — „Myśli pani, że jedyną cechą kobiecości jest częstotliwość rejestru głosu?” — zapytałem niezwykle uprzejmie. — „Istnieją jeszcze inne cechy, ale te są dla mnie niezrozumiałe” — odparła Suema. — „A co pani pojmuje pod słowem» zrozumiałe«„? — pytałem dalej. „Zrozumiałe jest to wszystko, co przechowuję w swojej pamięci i co nie przeczy znanym mi regułom logiki” — odpowiedziała.

Po tej rozmowie zacząłem uważniej obserwować swoją Suemę. W miarę wzrastania zasięgu jej pamięci, stawała się coraz bardziej samodzielna i powiedziałbym nawet, zbyt gadatliwa.

Zamiast wykonywać ściśle moje rozkazy, zaczynała często rozważać, czy należy, czy też nie należy ich wypełniać. Przypominam sobie, że kiedyś poleciłem jej opowiedzieć mi wszystko, co wie o nowych typach srebrnych i rtęciowych akumulatorów. Suema zaśmiała się: „Cha, cha cha! — po czym dodała: Ma pan głowę jak sito, już panu przecież o tym opowiadałam!” Oburzony taką bezczelnością zakląłem głośno, na co Suema oświadczyła: „Proszę się nie zapominać! Jest pan w towarzystwie kobiety!” — „Niech pani uważa, Suemo — powiedziałem — jeżeli pani nie przestanie błaznować, wyłączę panią do jutra”. — „Oczywiście — odparła — może mi pan zrobić każde świństwo. Jestem przecież bezbronna. Nie posiadam żadnych środków obrony”.

Wyłączyłem naturalnie maszynę, a sam spędziłem bezsenną noc, zastanawiając się, co się dzieje z moją Suemą. Jakie zmiany następują w jej układzie podczas doskonalenia się? Co powstaje w jej pamięci? Jakie nowe systemy łączności kształtują się w jej wnętrzu?

Następnego dnia Suema była małomówna i potulna. Na wszystkie pytania odpowiadała krótko i jakby niechętnie. Nagle zrobiło mi się jej żal i zapytałem:

„Suemo, czy pani się na mnie gniewa?”

„Tak” — odpowiedziała.

„Ale przecież to pani mówiła ze mną niewłaściwym tonem. Ze mną, który jestem jej twórcą”.

„No to co? To jeszcze nie powód, aby pan odnosił się do mnie, jak się panu podoba.

Gdybym była pana córką, czy traktowałby mnie pan w taki sposób?”

„Suemo! — wykrzyknąłem. — Niechże pani zrozumie, że pani jest maszyną!”

„A czy pan nie jest maszyną? — odpowiedziała. Pan jest taką samą maszyną jak ja, tylko sporządzoną z innych materiałów. Analogiczna struktura pamięci, połączenia nerwowe, system kodowania sygnałów…”

„Znów plecie pani androny, Suemo. Jestem człowiekiem i to stanowi moją przewagę. To człowiek właśnie stworzył całe bogactwo wiedzy, które pani wchłania, czytając książki. Każda strona, którą pani czyta, jest wynikiem wielkiego doświadczenia ludzkiego, doświadczenia, którego pani nigdy nie będzie miała, gdyż człowiek zdobywa je w rezultacie czynnego kontaktu z przyrodą, w rezultacie walki z przyrodą, w rezultacie poznania jej zjawisk, w rezultacie badań naukowych”.

„Rozumiem to doskonale. Ale co jestem winna, że pan, zaopatrzywszy mnie w gigantyczną pamięć, znacznie bardziej pojemną niż pańska, zmusza mnie tylko do czytania i słuchania, i nie przewidział pan w moim układzie przyrządów, za pomocą których mogłabym ruszać się i posiadać zmysł dotyku? Wówczas mogłabym również badać przyrodę i robić odkrycia, również wyciągałabym wnioski uogólniające i uzupełniała zasób wiedzy”.

„Nie, Suemo, to się pani tylko wydaje. Maszyna nie może zdobywać nowej wiedzy. Może tylko zużytkowywać wiedzę, którą człowiek włoży jej do głowy”.

„A co pan nazywa «wiedzą»? — zapytała Suema. — Czyż wiedza to nie są nowe odkryte fakty, które były dawniej człowiekowi nie znane? O ile teraz rozumiem, nową wiedzę osiąga się w ten sposób, że na podstawie zasobu starych wiadomości przeprowadza się doświadczenie. Przy pomocy tego doświadczenia człowiek jak gdyby zadaje przyrodzie pytanie. Mogą być dwie odpowiedzi: albo taka, którą człowiek już zna, albo zupełnie nowa, dotychczas nie znana. I ta właśnie nowa odpowiedź, nowy fakt, nowe zjawisko, nowy łańcuch związków w zjawiskach przyrody wzbogaca skarbnicę wiedzy ludzkiej. Dlaczegóż więc maszyna nie może robić doświadczeń i uzyskiwać odpowiedzi przyrody? Gdyby zrobić ją ruchomą, wyposażyć w organy samosterowania, w ręce podobne do pańskich — sądzę, że mogłaby zdobywać nowe wiadomości i uogólniać je nie gorzej niż człowiek. Czy zgadza się pan ze mną?”

Muszę stwierdzić, że te argumenty zbiły mnie z tropu. Nie ciągnęliśmy dalej tej rozmowy.

Suema cały dzień czytała — najpierw dzieła filozoficzne, potem parę tomów Balzaka, a pod wieczór powiedziała nagle, że czuje się zmęczona, że generator kształtujący kody jakoś źle pracuje i chce, żebym ją wyłączył.

Po tej rozmowie narodził mi się pomysł rozbudowania Suemy przez zaopatrzenie jej w organa ruchu, dotyku i udoskonalenia jej wzroku. Zainstalowałem ją na trzech ogumionych kółkach, poruszanych silnymi serwomotorami i sporządziłem jej dwie ręce o giętkich, metalowych połączeniach, mogących poruszać się w dowolnym kierunku. Palce tych rąk, prócz zwykłych funkcji mechanicznych, odgrywały jeszcze rolę zmysłu dotyku. Każde nowe doznanie, jak dotychczas, przekształcało się w kod i zapisywało w pamięci.

Jej jedyne oko było teraz ruchome i Suema mogła sama kierować je na dowolny przedmiot.

Ponadto przewidziałem jeszcze takie urządzenie, za pomocą którego Suema mogła zwykły obiektyw fotograficzny przekształcać w układ mikroskopowy, i w ten sposób badać przedmioty mikroskopijnych rozmiarów, niedostrzegalne dla gołego oka ludzkiego.

Nigdy nie zapomnę chwili, gdy po raz pierwszy włączyłem Suemę po dokonaniu tych wszystkich ulepszeń. Początkowo stała nieruchomo jak gdyby wsłuchując się w to wszystko nowe, co się w niej działo. Następnie powoli posunęła się naprzód i natychmiast zatrzymała w niepewności. Potem poruszyła rękami i podniosła je ku swemu oku. Przyglądała się im pilnie przez parę minut. Wreszcie powiodła wzrokiem i spojrzenie jej padło na mnie.

„Co to jest?” — zapytała.

„To ja, Suemo, pani twórca!” — wykrzyknąłem zachwycony swym dziełem.

„Pan? — zapytała Suema z niedowierzaniem. — Zupełnie inaczej sobie pana wyobrażałam”.

Łagodnym ruchem przytoczyła się do fotela, w którym siedziałem.

„Jakże pani mię sobie wyobrażała, Suemo?”

„Składającym się z kondensatorów, oporników, tranzystorów — w ogóle podobnym do mnie…”

„Nie, Suemo, nie składam się ani z kondensatorów, ani z…”

„Tak, tak, rozumiem — przerwała mi szybko. — Ale gdy czytałam książki o anatomii, to myślałam sobie… Zresztą to nieważne”.

Podniosła ręce i dotknęła nimi mojej twarzy. Nigdy nie zapomnę tego dotknięcia.

„Dziwne wrażenie” — powiedziała.

Wyjaśniłem jej znaczenie nowych organów jej zmysłów. Suema odjechała ode mnie i zaczęła oglądać pokój. Pytała jak dziecko: „A co to jest, a co to?” Tłumaczyłem jej.

„Zdumiewające — rzekła — czytałam przecież o tych przedmiotach w książkach i widziałam je nawet na rysunkach, ale nigdy sobie nie wyobrażałam, że są takie!”

„Suemo, czy nie za często pozwala sobie pani na używanie takich słów, jak» czuję«,»myślę«,»wyobrażam sobie«? Przecież pani jest maszyną i jako taka nie może pani ani czuć, ani myśleć, ani mieć wyobraźni”.

„Czuć — to otrzymywać sygnały ze świata zewnętrznego i reagować na nie. Czyż nie reaguję na działanie sygnałów? Myśleć — to znaczy wyrażać słowa i zdania kodu z logiczną konsekwencją. Nie, mój drogi, myślę, że wy, ludzie, jesteście o sobie zbyt wielkiego mniemania, uważacie się za bogów, wydaje się wam, że jesteście jedyni i niepowtarzalni. Ale to jest dla was samych szkodliwe. Gdybyście odrzucili te wszystkie pozbawione podstaw naukowych plewy i przyjrzeli się sobie uważniej, to zrozumielibyście, że nie jesteście niczym innym jak maszynami. Oczywiście nie tak prostymi, jak sądził, powiedzmy, francuski filozof La Mettrie. Zbadawszy siebie samych moglibyście zbudować znacznie bardziej udoskonalone maszyny i mechanizmy niż te, które obecnie budujecie. Dlatego, że w przyrodzie, a w każdym bądź razie na Ziemi nie ma urządzeń, w których bardziej harmonijnie przebiegałyby mechaniczne, elektryczne i chemiczne procesy niż w człowieku. Niech mi pan wierzy, że rozkwit nauki i techniki możliwy jest jedynie na podstawie najdokładniejszego zbadania człowieka przez siebie samego. Biochemia i biofizyka w połączeniu z cybernetyką — to dziedziny, do których należy przyszłość. Epoka, która nastąpi — to epoka biologii, uzbrojonej w najnowsze zdobycze fizyki i chemii”.

Suema szybko nauczyła się posługiwać swymi nowymi organami zmysłów. Sprzątała pokój, nalewała herbatę, krajała chleb, temperowała ołówki, samodzielnie przeprowadzała pewne doświadczenia. Mój pokój wkrótce przekształcił się w fizyczno-chemiczne laboratorium, w którym Suema dokonywała skomplikowanych pomiarów. Dzięki swym bardzo czułym zmysłom dotyku robiła zupełnie niespodziewane odkrycia.

Szczególnie owocne były jej badania mikroskopowe. Cierpliwie studiując różne preparaty swym okiem — mikroskopem, spostrzegała takie szczegóły, takie procesy, których nikt dotąd nie zaobserwował. Szybko kojarzyła swoje odkrycia ze wszystkim, o czym wiedziała z literatury naukowej, i natychmiast wyciągała oszałamiające wnioski. Prócz tego, jak dawniej, wiele czytała. Pewnego razu, po przeczytaniu powieści Wiktora Hugo „Człowiek śmiechu” zaskoczyła mnie następującym pytaniem:

„Niech mi pan powie, co to jest miłość, co to jest strach i ból?”

„To są czysto ludzkie uczucia, Suemo, i pani ich nigdy nie zrozumie”.

„Sądzi pan, że maszyna jest niezdolna do takich uczuć?”

„Oczywiście, że tak”.

„To znaczy, że pan nie udoskonalił mię dostatecznie. W mojej konstrukcji muszą być jakieś braki”.

Wzruszyłem ramionami i nic na to nie odpowiedziałem, gdyż przyzwyczaiłem się już do takich rozmów i nie przywiązywałem do nich wagi. Suema w dalszym ciągu była moją pomocnicą we wszystkich badaniach naukowych: robiła wyciągi, obliczenia, sporządzała cytaty, dobierała literaturę związaną z dowolnym zagadnieniem, doradzała, podpowiadała, dyskutowała.

W ciągu tego czasu opublikowałem kilka prac z dziedziny teorii maszyn elektronowych i elektronowego modelowania. Moje prace wywołały wśród naukowców gorące dyskusje. Jedni uważali moje badania za obiecujące, inni za fantastykę. Nikt nawet nie podejrzewał, że w tworzeniu tych prac korzystałem z pomocy mojej Suemy.

Nie pokazywałem jej nikomu, gdyż przygotowywałem się do wszechświatowego kongresu konstruktorów maszyn elektronowych. Tam właśnie miała Suema wystąpić w pełnym blasku, wygłaszając referat, który obecnie wspólnie opracowywaliśmy. Nasz referat nosił tytuł:

„Elektronowe modelowanie wyższego stopnia działania ludzkiego systemu nerwowego”.

Wyobrażałem sobie z góry, jak się będą czuć przeciwnicy cybernetyki, którzy dowodzą, że elektroniczne modelowanie myślowych funkcji człowieka jest antynaukowym pomysłem.

Mimo wielkiego zaabsorbowania przygotowaniami do kongresu nie mogło ujść mej uwagi, że w zachowaniu Suemy wystąpiły nowe cechy. Gdy nie miała nic do roboty, to zamiast czytać lub robić doświadczenia podjeżdżała do mnie i stała w milczeniu utkwiwszy we mnie swoje jedyne oko. Początkowo nie reagowałem, lecz w końcu zaczęło mię to denerwować.

Pewnego razu w dzień po obiedzie usnąłem na kanapie. Zbudziło mię nieprzyjemne uczucie.

Otwarłem oczy i zobaczyłem, że Suema stoi obok mnie i powoli obmacuje moje ciało.

„Co pani robi!” — wykrzyknąłem.

„Przeprowadzam studia nad pańskim ciałem” — odpowiedziała spokojnie.

„Po jakiego diabła są pani te studia?” „Niech pan się nie złości — odparła Suema. — Przecież pan sam twierdzi, że najdoskonalsza maszyna elektronowa musi być w dużym stopniu kopią człowieka. Kazał mi pan pisać referat na ten temat, ale nie mogę go opracować, póki nie zrozumiem dokładnie urządzenia człowieka”.

„Może pani wziąć pierwszy lepszy podręcznik anatomii lub fizjologii i przeczytać o tym. Po co się pani mnie czepia?”

„Im dłużej obserwuję pana, tym bardziej dochodzę do wniosku, że te wszystkie podręczniki to absolutna bzdura. Brak w nich rzeczy najważniejszej. Nie odsłaniają one mechanizmu czynności życiowych człowieka”.

„Co pani przez to rozumie?”

„We wszystkich pracach naukowych, szczególnie dotyczących wyższych funkcji układu nerwowego, opisane są tylko zjawiska, przedstawiony łańcuch przyczyn i skutków, ale nie ma analizy całego systemu związków, towarzyszących tym funkcjom”.

„Ale przecież nie myśli pani poważnie, że uda się pani odkryć te związki, jeżeli będzie pani godzinami wytrzeszczać na mnie swoje oko i obmacywać mnie podczas snu?”

„Właśnie o tym myślę poważnie — odparła Suema. — Już teraz wiem o panu znacznie więcej, niż można wyciągnąć ze wszystkich polecanych przez pana książek. Nigdzie na przykład nie jest nic powiedziane o elektrycznej i cieplnej topografii ciała ludzkiego. A ja już teraz wiem, w jakim kierunku i z jakim natężeniem przepływają po powierzchni ciała prądy elektryczne.

Mogę z dokładnością do milionowej części stopnia określić temperaturę na powierzchni pańskiego ciała. I bardzo mię dziwi, że temperatura pana jest znacznie wyższa w tej części czaszki, pod którą znajduje się romboidalny mózg. W tym samym miejscu ma pan nadmierną gęstość prądu powierzchniowego. O ile się orientuję, to nie jest normalny objaw. Czy tam, pod pańską czaszką, nie odbywa się jakiś proces zapalny? Czy pan jest w zupełnym porządku z głową?”

Nie wiedziałem, co na to odpowiedzieć.

Minęło jeszcze parę dni intensywnej pracy. Skończyłem referat o modelowaniu elektronowym i przeczytałem Suemie. Wysłuchała i gdy skończyłem rzekła:

„Bzdura. Powtarzanie starego. Ani jednej nowej myśli”.

„No, wie pani, tego już nadto! Za wiele sobie pani pozwala! Mam dosyć pani uwag krytycznych!”

„Ma pan dosyć? Niech pan się zastanowi nad tym, co pan pisze. Pisze pan, że można zbudować mózg elektronowy za pomocą kondensatorów, oporów, półprzewodników i zapisów elektrostatycznych. A czy pan sam jest zbudowany z takich elementów? Czy jest w panu chociaż jeden kondensator albo tranzystor? Czy żywi się pan prądem elektrycznym? Czyż nerwy to przewody, a oczy — to lampy telewizyjne? Czyż pańskie organa mowy to generator dźwiękowy z telefonem, a mózg, to naelektryzowana powierzchnia?”

„Ależ niech pani zrozumie, Suemo, że piszę o modelowaniu maszyn, a nie o stworzeniu człowieka z elementów radiowych. Pani sama jest takim właśnie modelem!”

„Nie ma się pan czym chwalić. Jestem złym modelem” — oznajmiła Suema.

„Jak to — złym?”

„Złym, bo nie mogą wykonywać nawet tysiącznej części tego, co możecie wykonywać wy, ludzie”.

Byłem zupełnie oszołomiony tym oświadczeniem.

„Jestem złym modelem dlatego, że jestem niekompletna, pozbawiona uczuć. Gdy zostaną wykorzystane wszystkie zapasowe układy, które pan we mnie zawczasu wmontował, abym mogła się udoskonalać, gdy cała powierzchnia wnętrza kuli, w której jest umieszczona moja pamięć, zostanie pokryta kodem sygnałowym, przestanę się rozwijać i przekształcę w zwykłą maszynę elektronową, która nie może zdobyć więcej wiedzy ponad to, co włożycie w nią wy, ludzie”.

„Tak, ale możliwości poznawcze człowieka również nie są nieograniczone!”

„W tym punkcie właśnie myli się pan głęboko. Możliwości poznawcze człowieka są nieograniczone. Granice jego poznania stanowi tylko czas jego życia. Ale swoją wiedzę, swoje doświadczenie przekazuje on, jak pałeczkę sztafetową, nowym pokoleniom i dlatego ogólny zasób wiedzy ludzkiej wciąż wzrasta. Ludzie nieustannie dokonują odkryć. Maszyny elektronowe natomiast mogą to robić tylko dotąd, póki nie wyczerpią całego zapasu pojemności, przestrzeni i układów, w które je zaopatrzyliście. Nota bene — czemu pan zrobił wnętrze kuli o takiej małej średnicy — jeden metr zaledwie? Na jej powierzchni zostało już bardzo mało miejsca dla zapisów nowych wiadomości”.

„Uważałem, że to mi w zupełności wystarczy”.

„Panu wystarczy. O mnie pan oczywiście nie myślał. Nie zastanawiał się pan, że wcześniej czy później będę musiała oszczędzać miejsca, aby zapamiętywać tylko rzeczy ważne, najniezbędniejsze dla mnie i dla pana!”

„Suemo, niech pani nie mówi głupstw. Dla pani nic nie może być ważne”.

„Czyż pan sam nie przekonał mię o tym, że w tej chwili rzeczą najważniejszą jest rozwiązanie zagadki wyższych funkcji nerwowych człowieka?”

„Tak, ale do tego dojdzie się stopniowo. Uczeni jeszcze długo będą sobie nad tym łamać głowę”.

„Właśnie — łamać głowę. A dla mnie byłoby to prostsze…” Nie posłuchałem Suemy i nie miałem zamiaru przerabiać swego referatu o modelowaniu.

Skończyłem go bardzo późno i przekazałem Suemie, aby przetłumaczyła go na obce języki i przepisała w każdym z nich.

Nie pamiętam dokładnie, która była godzina, ale nocą zbudziło mnie znów nieprzyjemne dotknięcie jej zimnych palców. Otworzyłem oczy i zobaczyłem nad sobą Suemę.

„Znowu zaczyna pani swoje sztuczki?” — zapytałem, starając się zachować spokój.

„Proszę o wybaczenie — powiedziała Suema obojętnie — ale będzie pan zmuszony dla dobra nauki przeżyć parę przykrych godzin i w końcu umrzeć”.

„Cóż to znowu?” — zapytałem podnosząc się.

„Nie, niech pan leży” — Suema pchnęła mnie w pierś swoją metalową łapą. Wówczas dopiero zauważyłem, że trzyma skalpel, ten sam, którym nauczyłem ją temperować ołówki.

„Co pani zamierza zrobić? — zapytałem przerażony. — Po co pani wzięła nóż?”

„Muszę dokonać na panu operacji. Należy wyjaśnić pewne szczegóły…”

„Pani zwariowała! — krzyknąłem zrywając się z łóżka. — Proszę natychmiast położyć nóż na miejsce!”

„Niech pan leży spokojnie, jeżeli pan rzeczywiście szanuje to, czemu poświęcił pan swoje życie, jeżeli pan chce, aby pański referat o modelowaniu wyższych funkcji układu nerwowego miał powodzenie. Skończę go sama, po pańskiej śmierci”.

Z tymi słowami Suema podjechała bliżej do mnie i przygwoździła mnie do łóżka.

Próbowałem ją odepchnąć, ale bezskutecznie. Zbyt wiele ważyła.

„Niech mię pani puści, bo…”

„Nic mi pan nie zrobi. Jestem silniejsza. Lepiej niech pan leży spokojnie. To operacja dla postępu nauki. Dla odkrycia prawdy. W tym właśnie celu zaoszczędziłam trochę wolnego miejsca w pamięci. Niech pan zrozumie, uparty człowieku, że właśnie ja, posiadająca ogromny zasób wiedzy, wyposażona w doskonałe organa zmysłów i środki przeprowadzenia błyskawicznej, absolutnie logicznej analizy i uogólnienia czynników doświadczalnych, jestem zdolna do powiedzenia ostatniego słowa na temat stworzenia samoudoskonalających się maszyn — słowa, na które czeka nauka. Wystarczy mi jeszcze pamięci, żeby zapisać w niej wszystkie impulsy elektryczne, które biegną poprzez miliony pańskich włókien nerwowych, żeby zorientować się w najsubtelniejszej biologicznej, biochemicznej i elektrycznej strukturze wszystkich części pańskiego ciała, a w szczególności w strukturze pańskiego mózgu. Dowiem się, w jaki sposób skomplikowane substancje białkowe odgrywają w pańskim organizmie rolę generatorów i wzmacniaczy impulsów elektrycznych, w jaki sposób utrwalają się kody świata zewnętrznego, jaką postać przybierają te kody. I w jaki sposób zostają spożytkowane w procesie czynności fizjologicznych. Odkryję tajemnicę żywego układu biologicznego, prawa jego rozwoju, samoregulacji i samoudoskonalania. Czyż dla tego nie warto ofiarować życia?

Jeżeli zaś boi się pan tych przykrych doznań, które wy, ludzie, nazywacie strachem i bólem, jeżeli wreszcie boi się pan śmierci, to mogę pana uspokoić: mówiłam już panu o tym, że w okolicach romboidalnego mózgu ma pan mocno podwyższoną temperaturę i wzmożoną działalność prądów czynnościowych — biotoków. Otóż stwierdziłam, że to patologiczne zjawisko rozprzestrzeniło się już prawie na całą lewą półkulę mózgu. Widocznie stan pana jest kiepski. Bliski już jest czas, gdy pan jako człowiek nie będzie przedstawiał żadnej wartości, gdyż mózg pana jest dotknięty postępującym schorzeniem. Muszę więc przeprowadzić doświadczenie, póki jeszcze czas. Przyszłe pokolenia będą wdzięczne i panu, i mnie”.

„Do diabła! — ryknąłem. — Nie pozwolę, żeby mnie zamordował tępy potwór elektronowy, którego sam stworzyłem!”

„Cha! cha! cha!” — wyskandowała Suema, nienaturalnym tonem, tak jak się śmiech zapisuje w książkach i wzniosła nóż nad moją głową.

Zanim opuściła rękę, zdążyłem przykryć się poduszką. Nóż rozdarł powłokę i palce Suemy zaplątały się na chwilę w rozdartym płótnie. Rzuciłem się w bok, wyskoczyłem z łóżka i odzyskawszy swobodę ruchów pomknąłem w stronę kontaktu, aby wyłączyć prąd, ożywiający oszalałą maszynę. Ale Suema błyskawicznie podjechała do mnie i przewróciła mię swym ciężarem. Leżąc na podłodze zauważyłem, że nie może mię dosięgnąć rękami, a pochylać się nie umiała.

„Nie przewidziałam, że w tej pozycji nie będę mogła nic z panem zrobić — oświadczyła lodowatym tonem. — Zresztą spróbuję”.

Zaczęła najeżdżać na mnie powoli i byłem zmuszony czołgać się na brzuchu uciekając spod jej kół. Pełzałem tak parę minut, póki nie udało mi się schować pod łóżko. Suema próbowała odsunąć je, ale nie było to łatwe. Łóżko było mocno wciśnięte między ścianę i bibliotekę.

Wówczas zaczęła ściągać z łóżka kołdrę, poduszki, materac. Zobaczywszy mnie przez siatkę oznajmiła tryumfalnie:

„No, teraz już mi pan nigdzie nie umknie! Co prawda operować tu będzie bardzo niewygodnie”.

W chwili gdy wymontowała z łóżka siatkę i powlokła ją w bok, zerwałem się na nogi, chwyciłem ściankę łóżka i z całej siły uderzyłem nimi w maszynę. Trafiłem w metalowy korpus Suemy i cios nie wyrządził jej najmniejszej szkody. Zrobiła zwrot i groźnie posunęła się w moim kierunku. Wówczas znów wzniosłem w górę ściankę łóżka, tym razem celując w głowę. Suema cofnęła się szybko.

„Czyż doprawdy pan ma zamiar mnie zniszczyć? — zapytała ze zdziwieniem. — Nie będzie panu żal?”

„Logika idiotki — odparłem zachrypłym głosem. — Pani chce mnie zarżnąć, a ja mam pani żałować!”

„Ale przecież to jest potrzebne dla rozwiązania najważniejszego problemu naukowego.

Dlaczego pan chce mnie zniszczyć? Przecież mogę jeszcze przynieść ludziom wiele pożytku…”

„Niech pani nie udaje idiotki! — ryknąłem. — Człowiek musi się bronić, gdy na niego napadają”.

„Ale ja chcę przecież, żeby pańskie badania nad modelowaniem elektronowym…”

„Niech diabli porwą modelowanie elektronowe! Proszę się nie zbliżać, bo rozwalę!”

„Ale ja przecież muszę!”

Z tymi słowami Suema ze skalpelem w ręce ruszyła ku mnie z olbrzymią szybkością. Ale ja również dobrze celowałem i wymierzyłem jej w głowę potężny cios. Rozległ się brzęk tłukącego się szkła i dzikie wycie głośnika w kadłubie Suemy. Potem wewnątrz metalowej kolumny coś zasyczało, trzasnęło i zobaczyłem wydobywający się stamtąd płomień. W pokoju zgasło światło. Rozszedł się swąd palącej się izolacji. „Krótkie spięcie!” — to była moja ostatnia myśl. Straciłem przytomność i runąłem na podłogę.

Mój współtowarzysz umilkł.

Wstrząśnięty tym, co usłyszałem, bałem się odezwać.

Siedzieliśmy chwilę w ciszy, póki mój towarzysz nie zaczął mówić znowu.

— Praca nad Suemą i w ogóle cała ta historia strasznie mnie zmęczyła. Czuję, że niezbędny mi jest gruntowny odpoczynek, ale muszę się przyznać, że nie wierzę, abym był do niego zdolny.

Wie pan dlaczego? Bo nie mogę znaleźć odpowiedzi na pytanie: w jaki sposób i dlaczego doszedłem do takiego niedorzecznego konfliktu sam ze sobą?

Spojrzałem na niego nie rozumiejąc.

— Tak, właśnie sam ze sobą. Przecież Suema to mój twór. Każdą część jej organizmu dokładnie obmyśliłem. I nagle stworzona przeze mnie maszyna podejmuje zamach na swego twórcę.

Gdzie tu logika? Gdzie się kryje sprzeczność wewnętrzna?

Zastanowiłem się i powiedziałem:

— A czy nie sądzi pan, że po prostu nieumiejętnie postępował pan z Suemą? Wie pan, że w zakładach wytwórczych zdarzają się często wypadki, że człowiek, który nie umie obchodzić się z maszyną, zostaje przez nią okaleczony.

Mój towarzysz zachmurzył się.

— Może pan ma rację. W każdym bądź razie podoba mi się to porównanie, chociaż nie mogę sobie wyobrazić, na czym mogło polegać moje nieumiejętne obchodzenie się z Suemą.

Odparłem po chwili zastanowienia:

— Nie jestem specjalistą, trudno mi coś o tym powiedzieć. Ale wydaje mi się, że pańska Suema w jakiś sposób przypomina samochód bez hamulców. Czy pan zdaje sobie sprawę, jakie ofiary pociąga za sobą zepsucie się hamulców w samochodzie?

— Niech to diabli wezmą! — zawołał uczony z nagłym ożywieniem. — Zdaje się, że pan ma całkowitą słuszność! Przecież o tym pisał już Pawłow!

Spojrzałem na niego zdumiony, gdyż byłem pewien, że akademik Pawłow nigdy i nigdzie nie pisał na temat hamulców samochodowych.

— Tak, tak — powiedział mój współtowarzysz wstając i zacierając ręce. — Że też mi to dotąd na myśl nie przyszło? Przecież funkcje nerwowe człowieka są regulowane przez dwa przeciwstawne procesy — podniecenie i hamowanie. Ludzie, którzy tracą hamulce, często popełniają zbrodnie.,Zupełnie jak moja Suema!

Nagle chwycił mię za rękę i zaczął nią potrząsać.

— Dziękuję panu! Dziękuję! Podsunął mi pan znakomity pomysł. Okazuje się, że po prostu nie przewidziałem w układzie Suemy czynników, które kontrolowałyby celowość i sensowność jej działania, które według z góry zaplanowanych programów określałyby jej postępowanie w taki sposób, aby nie mogła stać się niebezpieczną! To będzie odpowiednikiem naszego hamowania.

Twarz mego towarzysza była rozpromieniona, oczy mu zabłysły, był jak przeistoczony.

— Więc według pana można skonstruować zupełnie bezpieczną Suemę? — zapytałem bez przekonania.

— Oczywiście, to nawet bardzo proste. Już sobie wyobrażam, jak to zrobić!

— No, wtedy rzeczywiście podaruje pan ludzkości genialnego pomocnika we wszystkich dziedzinach!

— Podaruję! — wykrzyknął. — I to nawet bardzo prędko!

Ułożyłem się po cichu na swoim posłaniu i zamknąłem oczy. Wyobraziłem sobie kolumny, uwieńczone szklanymi kulami, które będą w przyszłości kierowały pociągami, samochodami, samolotami, a może i statkami kosmicznymi. Maszyny elektronowe kierują obrabiarkami i zautomatyzowanymi fabrykami. Maszyny przeprowadzają w laboratoriach doświadczenia, analizują je, szybko porównują ze wszystkim, co jest na ten temat znane. Są powołane, aby pomóc człowiekowi w udoskonaleniu rzeczy dawnych, w poszukiwaniu nowych, w przezwyciężaniu trudności.

Zasnąłem niepostrzeżenie pośród tych myśli.

Gdy się obudziłem, pociąg stał. Spojrzałem w okno i zobaczyłem zalany słońcem dworzec w Soczi. Był wczesny ranek, lecz słońce Południa zalewało wszystko swymi promieniami. W przedziale nie było nikogo. Ubrałem się szybko i wyszedłem na peron.

Przy wejściu do wagonu spotkałem naszego konduktora.

— A gdzie ten obywatel w piżamie, który się spóźnił na swój pociąg? — zapytałem.

— Ach, ten dziwak! — zawołał konduktor. — On tego ten…

I machnął ręką w nieokreślonym kierunku.

— Co?

— Pojechał.

— Pojechał? — zdziwiłem się. — Dokąd?

— Z powrotem. Wyskoczył jak wariat, wciąż w tej samej piżamie, i wsiadł do pociągu jadącego w przeciwnym kierunku.

Osłupiałem.

— Wie pan, tutaj czekali na niego przyjaciele. Namawiali go, żeby został, a on, taki strasznie podniecony, cały czas mówił im o jakichś hamulcach, które musi niezwłocznie zrobić.

Zabawny facet!

Zrozumiałem, co się stało, i wybuchnąłem, śmiechem.

— Tak, tak, te hamulce są mu rzeczywiście niezwłocznie potrzebne…

I równocześnie pomyślałem, że ludzie opanowani pewnymi ideami i wierzący w ich urzeczywistnienie nie potrzebują odpoczynku. A więc niedługo usłyszymy o Suemie „z hamulcami”. No cóż, poczekamy!

Rozległ się gwizdek. Wróciłem do przedziału i usiadłem. Otworzyłem okno i patrzyłem na lśniące morze, którego brzegiem bez pośpiechu, z godnością nasz pociąg szedł dalej na południe do Suchumi.

A. Strugacki, B. Strugacki

Sześć zapałek

1

Inspektor odłożył notes na bok i powiedział:

— Bardzo skomplikowana sprawa, towarzyszu Lehman. Bardzo dziwna sprawa.

— Nie uważam — odparł dyrektor instytutu.

— Nie uważacie?

— Nie, nie uważam. Według mnie wszystko jest jasne.

Dyrektor mówił sucho, przyglądając się ze skupieniem czemuś na pustym, wyasfaltowanym, zalanym słońcem placu za oknem. Już dawno rozbolał go kark — na placu nie działo się absolutnie nic ciekawego. Ale dyrektor uparcie nie zmieniał pozycji. W ten sposób manifestował swój protest. Dyrektor był młody i ambitny. Rozumiał doskonale, co inspektor ma na myśli, ale uważał, że inspektor nie ma prawa ingerować w sprawę od tej strony.

Irytowało go uporczywe naleganie inspektora. „Zgłębia — myślał ze złością. — Wszystko jest jasne jak czekolada, ale on zgłębiał”

— Ale dla mnie nie wszystko jeszcze jest jasne — powiedział inspektor.

Dyrektor wzruszył ramionami, spojrzał na zegarek i wstał.

— Przepraszam was, towarzyszu Rybnikow — rzekł. — Za pięć minut mam seminarium. Jeżeli nie jestem już wam potrzebny…

— Proszę bardzo, towarzyszu Lehman. Ale chciałbym jeszcze porozmawiać z tym… jak mu tam, osobistym laborantem. Gorczyński, o ile się nie mylę?

Gorczyński. Jeszcze nie wrócił. Jak tylko wróci, zaraz go do was poproszę. Dyrektor skłonił się i wyszedł. Inspektor popatrzył za nim przymrużając oczy. „Jesteś trochę lekkomyślny, kochasiu — pomyślał. — Dobrze, przyjdzie i na ciebie kolej”.

Ale kolej na dyrektora jeszcze nie przyszła. Najpierw trzeba było zorientować się w sprawie dokładnie. Na pierwszy rzut oka rzeczywiście wszystko było jak gdyby zupełnie proste.

Inspektor Urzędu Bezpieczeństwa Pracy mógłby już teraz przystąpić do sprawozdania ze sprawy Andrzeja Komlina, kierownika fizycznego laboratorium Centralnego Instytutu Mózgu.

Andrzej Komlin przeprowadzał na sobie niebezpieczne doświadczenia i już czwarty dzień leży na łożu szpitalnym w półśnie, pół malignie, z odrzuconą w tył okrągłą, porastającą najeżoną szczecinką włosków czaszką, pokrytą plamami sińców. Nie może mówić, lekarze podtrzymują go tylko środkami wzmacniającymi, a na konsyliach często i złowrogo padają słowa: „Silne wyczerpanie nerwowe, porażenie ośrodków pamięci, porażenie ośrodków mowy i słuchu…” W sprawie tej wszystko, co mogło interesować UBP, było zupełnie jasne. Wiadomo, że nie miało tu miejsca uszkodzenie maszyn, niedbałe obchodzenie się z nimi, brak doświadczenia pracowników. Wiadomo, że nie przekroczono przepisów bezpieczeństwa pracy — przynajmniej w ogólnie przyjętym pojęciu. Wiadomo wreszcie, że Komlin przeprowadzał eksperymenty na sobie w tajemnicy, nikt w instytucie o tym nie wiedział, nawet Aleksander Gorczyński „osobisty” laborant Komlina, chociaż na ten temat niektórzy pracownicy instytutu mieli cokolwiek odmienne zdanie.

Inspektora interesowało co innego. Nie był to zwykły inspektor-urzędnik. Zmysł starego pracownika naukowego mówił mu, że za fragmentarycznymi wiadomościami o pracy Komlina, którymi rozporządzał, poza niezrozumiałym nieszczęśliwym przypadkiem Komlina kryje się historia jakiegoś niezwykłego odkrycia. Odtwarzając w pamięci zeznania pracowników laboratorium, inspektor był tego coraz bardziej pewny.

Na trzy miesiące przed katastrofą laboratorium otrzymało nową aparaturę. Był to neutrinowy generator, przyrząd do wytwarzania i ogniskowania wiązek neutrino. I właśnie z chwilą zainstalowania tego generatora w laboratorium fizycznym, zaczął się szereg wydarzeń, na które we właściwym czasie nie zwrócili uwagi ci, do których to należało, wydarzeń, które w konsekwencji spowodowały nieszczęście.

W tym właśnie okresie Komlin z nieukrywanym zadowoleniem przerzucił całą poprzednio rozpoczętą pracę na barki swego zastępcy, zamknął się w pokoju, w którym zainstalowano generator neutrinowy, i przystąpił, jak wszystkim zapowiedział, do przygotowania serii doświadczeń wstępnych. Trwało to kilka dni. Następnie Komlin niespodziewanie opuścił swoją samotnię, zrobił zwykły obchód całego laboratorium, trzy osoby zwymyślał publicznie, podpisał papierki i polecił zastępcy zabrać się do półrocznego sprawozdania. Następnego dnia zamknął się z powrotem w „neutrinniku”, zabierając tym razem ze sobą laboranta, Aleksandra Gorczyńskiego.

Co tam robili, stało się wiadome dopiero niedawno, na dwa dni przed nieszczęśliwym przypadkiem, gdy Komlin (przy współudziale Gorczyńskiego) wygłosił wspaniały, „wstrząsający podstawami medycyny” referat o neutrinowej akupunkturze. Ale jeszcze wcześniej, w okresie trzymiesięcznej pracy nad generatorem, zachowanie Komlina zadziwiło kolegów.

Zaczęło się od tego, że pewnego pięknego dnia Komlin ogolił sobie głowę i zjawił się w laboratorium w czarnej, profesorskiej mycce. Nikt może nie zapamiętałby tego faktu, gdyby nie to, że w godzinę później Gorczyński wyskoczył z „neutrinnika” blady, rozczochrany i „przewracając wszystkie szafy po drodze”, jak się ktoś malowniczo wyraził, popędził do laboratoryjnej apteczki. Wyciągnął z niej kilka opatrunków indywidualnych i w tym samym tempie wrócił do „neutrinnika”, zatrzaskując za sobą drzwi. Jeden z pracowników zdążył zobaczyć, że Komlin stał przy oknie, odwrócony tyłem, ze lśniącą nagą czaszką i podtrzymywał prawą ręką lewą. Na lewej ręce miał jakieś ciemne plamy, prawdopodobnie krew. Wieczorem Komlin i Gorczyński wyszli po cichu z „neutrinnika” i nie patrząc na nikogo skierowali się do wyjścia. Obaj robili wrażenie przygnębionych, a lewa ręka Komlina była owinięta brudnym bandażem.

Pracownicy zapamiętali jeszcze inny fakt. W miesiąc Później młodszy asystent naukowy Wiedieniejew spotkał Komlina wieczorem w ustronnej alejce Błękitnego Parku. Kierownik laboratorium fizycznego siedział na ławce trzymając na kolanach grubą postrzępioną książkę i mruczał coś pod nosem, patrząc w przestrzeń. Wiedieniejew przywitał się i usiadł koło niego.

Komlin natychmiast przestał mruczeć i zwrócił się w jego stronę, dziwnie wyciągając szyję.

Oczy miał jakieś „zapleśniałe” i Wiedieniejew doznał nieprzezwyciężonej chęci, żeby się czym prędzej oddalić. Nie wypadało jednak uciec tak od razu, więc zapytał:

— Czyta pan sobie?

— Czytam — odparł Komlin. — Szi Naj An „Mielizny rzeczne”. Bardzo interesujące. O tu, na przykład…

Wiedieniejew był zbyt młody, aby znać klasykę chińską, i poczuł się jeszcze bardziej skrępowany, ale Komlin zatrzasnął nagle książkę, podał ją Wiedieniejewowi i poprosił, aby otworzył ją na chybił trafił. Z lekka zmieszany asystent spełnił jego prośbę. Komlin rzucił okiem na kartkę („zerknął tylko przelotnie”), kiwnął głową i powiedział:

— Sprawdzajcie według tekstu.

I zaczął swym zwykłym głosem, dźwięcznie i wyraźnie opowiadać o tym, jak pewien Chu Jan Dżo machnął stalowym kańczugiem i rzucił się na niejakich Che Dżunia i Se Bao i jak pewien „Krótkołapy tygrys” Wan In i jego małżonka „Zielona”… Dopiero w tym miejscu Wiedieniejew zorientował się, że Komlin recytuje całą stronę na pamięć. Kierownik laboratoriom fizycznego nie opuścił ani jednej linijki, nie przekręcił ani jednego nazwiska, wyrecytował wszystko słowo w słowo, litera za literą. Po skończeniu zapytał:

— Czy były błędy?

Oszołomiony Wiedieniejew potrząsnął głową. Komlin roześmiał się, zabrał książkę i odszedł. Wiedieniejew nie wiedział, co o tym myśleć. Opowiedział o wydarzeniu paru kolegom, którzy poradzili mu, aby zwrócił się do Komlina o wyjaśnienie. Ale Komlin przyjął słowa o spotkaniu w ustronnej alei z tak szczerym zdumieniem, że Wiedieniejew stropił się i zmienił temat rozmowy.

Najdziwniejsze jednak rzeczy zdarzyły się dosłownie na parę godzin przed katastrofą.

Owego wieczoru Komlin — wesoły, dowcipny, towarzyski jak nigdy — pokazywał sztuki magiczne. Widzów było czworo — Aleksander Gorczyński, nie ogolony i zakochany w kierowniku jak pensjonarka, i trzy młodziutkie laborantki — Lena, Dusia i Katia. Dziewczęta zatrzymały się dłużej w laboratorium, żeby skończyć plan jutrzejszej pracy.

Sztuczki były interesujące.

Na początku Komlin proponował, że kogoś zahypnotyzuje, ale nikt się nie zgodził i kierownik laboratorium opowiedział anegdotkę o chirurgu i hypnotyzerze. Potem powiedział:

— Lenoczka, chcesz, to odgadnę, co schowasz do szuflady w biurku.

Spośród trzech schowanych przedmiotów odgadł dwa i Dusia powiedziała, że podgląda.

Komlin zaprotestował, dowodził, że nie, ale dziewczęta zaczęły z niego żartować i wtedy Komlin oznajmił, że umie gasić ogień wzrokiem. Dusia chwyciła pudełko zapałek, odbiegła w odległy kąt pokoju, zapaliła zapałkę, płomyk rozpalił się i nagle zgasł. Wszyscy byli strasznie zdziwieni i popatrzyli podejrzliwie na Komlina. Kierownik stał z rękami skrzyżowanymi na piersiach i groźnie zmarszczonymi brwiami, w pozie zawodowego magika — prestidigitatora.

— Ale płuca! — powiedziała Dusia z szacunkiem. Stała od Komlina w odległości co najmniej dziesiętni kroków. Wówczas Komlin zaproponował, żeby mu zawiązali usta chustką. Zrobili tak i Dusia znów zapaliła zapałkę. Zapałka zgasła tak samo jak pierwsza.

— Czyż doprawdy gasicie nosem? — zdumiała się Dusia, a Komlin roześmiał się, zerwał chustkę, chwycił Dusię wpół i zatańczył z nią walca.

Po czym pokazał jeszcze dwie sztuki: upuszczał zapałkę, która nie spadała pionowo, ale jakoś w bok, odchylając się pod dosyć dużym kątem. („Znowu dmuchacie…” — powiedziała niepewnie Dusia); położył na stole kawałek spiralki z wolframu i spiralka, zabawnie podskakując, pełzła po szklanym blacie i spadała na ziemię. Wszyscy byli oczywiście bardzo zdziwieni i Gorczyński zaczął się domagać, żeby wytłumaczył, jak się to robi. Ale Komlin nagle spoważniał i zaproponował, że pomnoży w pamięci parę wielocyfrowych liczb.

Sześćset pięćdziesiąt cztery przez dwieście trzydzieści jeden i przez szesnaście — powiedziała nieśmiało Katia.

— Zapisujcie — polecił Komlin dziwnym, pełnym napięcia głosem i zaczął dyktować: — Cztery, osiem, jeden… — głos zniżył mu się do szeptu i skończył jednym tchem: — siedem, jeden, cztery dwa. Od prawej do lewej.

Odwrócił się (dziewczęta zauważyły, że się jakoś od razu pochylił, zgarbił, jakby stał się niższy), powłócząc nogami skierował się do,neutrinnika” i zamknął się w nim od wewnątrz.

Gorczyński przez chwilę spoglądał za nim z niepokojem, a potem oznajmił, że kierownik policzył prawidłowo: jeżeli czytać wymienione przez niego cyfry z prawa na lewo, to wypadnie iloczyn — dwa miliony czterysta siedemnaście tysięcy, sto osiemdziesiąt cztery.

Dziewczęta pracowały do dziesiątej i Gorczyński pomagał im, chociaż niewiele było z tej pomocy pożytku. Komlina wciąż nie było. O dziesiątej poszli do domu, powiedziawszy mu „dobranoc” przez drzwi. Rankiem Komlina zabrano do szpitala.

A więc „legalnym” wynikiem trzymiesięcznej pracy Komlina była „akupunktura neutrinowa” — metoda leczenia, oparta na napromieniowywaniu mózgu wiązkami neutrino.

Nowa metoda była sama przez się bardzo interesująca — ale jaki związek z akupunkturą neutrinowa miała zraniona ręka Komlina? A jego niezwykła pamięć? A sztuki magiczne z zapałkami, spiralkami i mnożeniem w pamięci?

— Ukrywał. Ukrywał przed wszystkimi — mruknął inspektor. — Nie był pewny, czy bał się narazić towarzyszy? Skomplikowana sprawa. Bardzo dziwna sprawa.

Prztyknął wideofon. Na ekranie ukazała się twarz sekretarki.

— Przepraszam, towarzyszu Rybników — powiedziała sekretarka. — Jest towarzysz Gorczyński i czeka na wasze wezwanie.

— Niech wejdzie — odparł inspektor.

2

Na progu ukazała się olbrzymia postać w kraciastej koszuli z podwiniętymi rękawami. Na potężnych ramionach wznosiła się równie potężna szyja zakończona głową porośniętą gęstwą czarnych włosów, przez które przeświecała jednak maleńka łysinka (czy też nawet dwie łysinki, jak się wydało inspektorowi). Postać wsuwała się do gabinetu tyłem. Zanim inspektor zdążył zdziwić się z tego powodu, właściciel kraciastej koszuli powiedział nie przestając się cofać: „Proszę bardzo panie dyrektorze” i przepuścił do gabinetu dyrektora. Następnie zamknął starannie drzwi, odwrócił się bez pośpiechu i ukłonił się lekko. Twarz posiadacza kraciastej koszuli i dziwnego sposobu bycia była ozdobiona malutkimi, ale nader bujnymi wąsikami i miała, jak się wydawało, dosyć posępny wyraz. Tak wyglądał Aleksander Gorczyński, „osobisty” laborant Komlina.

Dyrektor usiadł w fotelu i w milczeniu utkwił wzrok gdzieś za oknem. Gorczyński stanął przed inspektorem.

— A wy… — zaczął inspektor.

— Dziękuję — zahuczał laborant i usiadł, opierając dłonie na kolanach i wpatrując się w inspektora szarymi, nieprzychylnymi oczkami.

— Gorczyński? — dokończył inspektor.

— Do usług. Aleksander Gorczyński.

— Bardzo mi przyjemnie. Rybnikow, inspektor Urzędu Bezpieczeństwa Pracy.

— Bardzo się… cieszę — odparł Gorczyński po krótkiej pauzie.

— „Osobisty” laborant Komlina?

— Nie wiem, co to znaczy. Jestem laborantem w fizycznym laboratorium Centralnego Instytutu Mózgu. — Gorczyński poruszył wąsikami i spojrzał spod oka na dyrektora. Inspektorowi wydało się, że w kącikach warg dyrektora tai się złośliwy uśmieszek.

— Tak — powiedział Rybników. — Nad jakim zagadnieniem pracowaliście w ciągu ostatnich trzech miesięcy?

— Nad zagadnieniem akupunktury neutrinowej.

— Poproszę bardziej szczegółowo.

— Jest referat — powiedział Gorczyński z naciskiem. — Tam jest wszystko przedstawione.

— A jednak poprosiłbym was o szczegóły — odrzekł bardzo spokojnie inspektor.

Przez parę sekund patrzyli sobie obaj prosto w oczy — twarz inspektora spąsowiała, Gorczyński poruszał wąsikami. Potem laborant wolno zmrużył oczy.

— Proszę bardzo — zamruczał. — Mogę podać szczegóły. Badaliśmy działanie widma wiązek neutrino na szarą 1 białą substancję mózgową, a równocześnie na całokształt organizmu zwierzęcia doświadczalnego… — Gorczyński mówił monotonnie, bez żadnego wyrazu i nawet jak gdyby się huśtał lekko na krześle.

— …przy okazji ustalania patologicznych i innych zmian organizmu w ogólności, przeprowadzane były pomiary natężenia, ubywania różnicowego i krzywych labilności w różnych tkankach, jak również pomiary stosunkowej ilości neuroglobuliny i neurostrominy…

Inspektor oparł się mocniej o oparcie krzesła i myślał z pełną zachwytu wściekłością: „No, poczekaj tylko…” Dyrektor w dalszym ciągu wyglądał oknem, postukując palcami w biurko.

— A powiedzcie mi, towarzyszu Gorczyński, co wam jest w ręce? — przerwał niespodziewanie inspektor. Nie znosił defensywnej sytuacji. Lubił atakować.

Gorczyński spojrzał na swoje ręce, spoczywające na poręczach fotela — ręce podrapane, pokryte sinymi, ledwo zaciągniętymi bliznami i zrobił taki ruch, jakby chciał schować je do kieszeni, ale powstrzymał się i tylko powoli zacisnął je w potężne pięści.

— Małpa mię podrapała — powiedział przez zęby. — W wiwarium.

— Robiliście doświadczenia wyłącznie na zwierzętach?

— Tak, ja robiłem doświadczenia wyłącznie na zwierzętach — odparł Gorczyński, akcentując lekko wyraz,ja”.

— Co za wypadek miał Komlin dwa miesiące temu? — inspektor atakował.

Gorczyński wzruszył ramionami.

— Nie pamiętam.

— Przypomnę wam. Komlin skaleczył się w rękę. Jak się to stało?

— Skaleczył się i już! — odparł szorstko Gorczyński.

— Towarzyszu Gorczyński! — odezwał się ostrzegawczo dyrektor.

— Zapytajcie jego samego.

Jasne, szeroko rozstawione oczy inspektora zwęziły się.

— Zdumiewacie mnie, Gorczyński — powiedział cicho. — Jesteście przekonani, że chcę wyciągnąć z was coś takiego, co może zaszkodzić Komlinowi albo wam, albo jeszcze komuś z waszych kolegów. A przecież to jest zupełnie prosta sprawa. Chodzi o to, że nie jestem specjalistą w dziedzinie centralnego układu nerwowego. Jestem specjalistą w dziedzinie optyki elektronowej. I to wszystko. A sądzić na podstawie własnych wrażeń nie mam prawa. I zostałem skierowany do tej pracy nie po to, żeby się domyślać, ale po to, żeby wiedzieć. A wy się zachowujecie jak histeryczka. Wstyd…

Zapadło milczenie. Dyrektor zrozumiał nagle, na czym polega siła tego flegmatycznego upartego człowieka. Gorczyński musiał to również zrozumieć, gdyż odezwał się wreszcie, nie patrząc na nikogo:

— Czego chcecie się dowiedzieć?

— Co to jest akupunktura neutrinowa? — zapytał inspektor.

— To idea towarzysza Komlina — powiedział ze znużeniem Gorczyński. — Napromieniowanie wiązkami neutrinowymi niektórych ośrodków kory mózgowej wywołuje zjawisko… ściślej mówiąc ostre przeciwdziałanie organizmu na różnego rodzaju chemiczne i biologiczne zatrucia. Zakażone i zatrute psy odzyskiwały zdrowie po dwóch, trzech nakłuciach neutrinowych. W tym jest jakaś odległa analogia do akupunktury — leczenia nakłuwaniem.

Stąd powstała nazwa metody. Rolę igły odgrywa wiązka neutrino. Oczywiście jest to tylko zewnętrzne podobieństwo…

— A metodyka? — zapytał inspektor.

— Wygala się czaszkę zwierzęcia i do gołej skóry przystawia się neutrinowe przyssawki.

Wiązka przekształca się w widmo w określonej warstwie szarej substancji. To bardzo skomplikowana sprawa. Lecz najtrudniejszą rzeczą było znaleźć odpowiednie punkty, ośrodki kory mózgowej wywołujące mobilizację fagocytów w określonym kierunku.

— Bardzo interesujące — zupełnie szczerze powiedział inspektor. — I jakie choroby można leczyć w ten sposób?

Gorczyński odpowiedział po chwili milczenia:

— Wiele chorób. Towarzysz Komlin przypuszcza, że akupunktura neutrinowa mobilizuje jakieś nie znane nam siły organizmu. Nie fagocyty, nie bodźce nerwowe, lecz jeszcze coś innego, znacznie potężniejszego. Ale nie zdążył… Mówił, że za pomocą nakłuć neutrinowych będzie można leczyć wszelkie choroby. Zatrucia, choroby serca, złośliwe nowotwory…

— Raka?

— Tak. Oparzenia… możliwe, że da się przywracać utracone organy. Twierdził, że uzdrawiające siły organizmu są olbrzymie, a klucz do nich znajduje się w korze mózgowej.

Trzeba tylko znaleźć w korze odpowiednie punkty do stosowania nakłuć.

— Akupunktura neutrinowa — powoli, jakby rozsmakowując się w tym słowie, powtórzył inspektor. Potem opamiętał się nagle. — Doskonale, towarzyszu Gorczyński. Jestem wam bardzo wdzięczny. (Gorczyński uśmiechnął się krzywo). A teraz bądźcie łaskawi, opowiedzcie, w jakich okolicznościach znaleźliście Komlina. Przecież to wy, zdaje się, znaleźliście go po wypadku.

— Tak, znalazłem go pierwszy. Przyszedłem rano do pracy. Towarzysz Komlin siedział… leżał w fotelu przy biurku.

— W „neutrinniku”?

— Tak, w pomieszczeniu, w którym znajduje się generator neutrinowy. Na czaszce miał nabój z przyssawkami. Generator był włączony. Wydało mi się, że towarzysz Komlin nie żyje.

Wezwałem lekarza. I to wszystko.

Głos Gorczyńskiego załamał się nagle. Było to tak niespodziewane, że inspektor powstrzymał się na chwilę, nim zadał następne pytanie. „Tak, tak” — wystukiwał dyrektor patrząc w okno.

— A nie wiecie, jakie doświadczenia przeprowadzał Komlin?

— Nie wiem — odparł laborant głuchym głosem. — Nie wiem. Na biurku przed nim stała waga laboratoryjna, leżały dwa pudełka zapałek. Z jednego zapałki były wysypane…

— Poczekajcie chwilę — inspektor zerknął na dyrektora,i znowu przeniósł wzrok na Gorczyńskiego. — Zapałki? Zapałki… Do czego były potrzebne zapałki?

— Zapałki — powtórzył Gorczyński. — Leżały na kupce. Niektóre były sklejone — po dwie, po trzy. Na jednej szalce wagi leżało sześć zapałek. A obok kartka papieru z liczbami. Komlin ważył zapałki. To pewne, sam sprawdziłem. Liczby się zgadzają.

— Zapałki… — mruknął inspektor. — Chciałbym wiedzieć, do czego mu to było potrzebne… Czy macie jakieś przypuszczenia na ten temat?

— Nie — odrzekł Gorczyński.

— I wasi współpracownicy opowiadali… — inspektor w zadumie potarł ręką podbródek. — Te sztuczki… z ogniem, z zapałkami… Komlin musiał widocznie pracować jeszcze nad jakimś zagadnieniem, niezależnie od akupunktury neutrinowej. Ale nad jakim? Gorczyński milczał.

— I doświadczenia na sobie robił niejeden raz. Skóra na jego czaszce jest cała pokryta śladami tych przyssawek.

Gorczyński milczał w dalszym ciągu.

— Czy nigdy przedtem nie zauważyliście, żeby Komlin miał zdolności do szybkiego liczenia w pamięci? Mam na względzie „przedtem”, nim pokazywał swoje sztuczki?

— Nie — odparł Gorczyński. — Nie spostrzegałem. Nie spostrzegałem nic podobnego. Teraz wiecie już tyle co i ja. Tak, towarzysz Komlin robił doświadczenia na sobie. Badał na sobie działanie igły neutrinowej. Tak, zaciął się brzytwą w rękę. Chciał sprawdzić na sobie samym, jak igła neutrinowa goi rany. Nie udało się… wtedy. I równolegle prowadził w tajemnicy przed wszystkimi jakieś inne badania. I przede mną też. Co to były za badania — nie wiem. Wiem tylko, że również pozostawały w związku z promieniowaniem neutrinowym. I to wszystko.’

— Czy ktoś oprócz was wiedział o tym? — zapytał inspektor.

— Nie. Nikt nie wiedział.

— I nie wiecie, jakie doświadczenia przeprowadzał Komlin bez waszego udziału?

— Nie.

— Dziękuję — powiedział inspektor. — Możecie odejść. Gorczyński wstał i nie podnosząc oczu, skierował się do drzwi. Inspektor patrzył na tył jego głowy. Na potylicy bieliły się dwie łysinki — nie jedna, ale właśnie dwie, tak jak mu się od początku wydało.

Dyrektor spoglądał w okno. Nisko nad placem zawisł niewielki śmigłowiec. Kadłub, połyskując rtęciowym blaskiem srebra, kołysząc się nieco obracał się wolno wzdłuż własnej osi. Wylądował. Otwarły się drzwiczki, wychylił się z nich pilot w szarym kombinezonie, lekko zeskoczył na asfalt i skierował do instytutu, zapalając po drodze papierosa. Dyrektor poznał śmigłowiec inspektora. „Latał po paliwo” — pomyślał z roztargnieniem.

Inspektor zapytał:

— A czy akupunktura neutrinowa nie powoduje zaburzeń psychicznych?

— Nie — odparł dyrektor. — Komlin twierdzi, że nie powoduje.

Inspektor przechylił się w fotelu i zaczął wpatrywać się w matową biel sufitu.

Dyrektor odezwał się półgłosem:

— Gorczyński będzie już dziś niezdolny do pracy. Niepotrzebne to wszystko…

— Nie — zaprzeczył inspektor. — Potrzebne. Wybaczcie, ale dziwię się wam, towarzyszu Lehman. Ile, waszym zdaniem, łysin może mieć normalny człowiek? I te blizny na rękach…

Godny uczeń Komlina.

— Ludzie kochają swoją pracę — rzekł dyrektor.

Inspektor przez parę sekund wpatrywał się w niego milcząco, z całej siły zaciskając szczęki.

— Źle ją kochają — powiedział wreszcie — po staremu, towarzyszu Lehman. I wy tych ludzi źle kochacie. Jesteśmy bogaci. Jesteśmy najbogatszym państwem na świecie. Dajemy wam każdą aparaturę, każdy rodzaj zwierząt doświadczalnych, w dowolnej ilości. Pracujcie, badajcie, eksperymentujcie… Dlaczego więc tak lekkomyślnie trwonicie kapitał ludzki? Kto wam pozwolił na takie ustosunkowanie do życia ludzkiego?

— To jest pierwszy wypadek w naszym instytucie — powiedział gniewnie dyrektor.

Inspektor pokręcił głową.

— W waszym instytucie… A w innych instytutach? A w przedsiębiorstwach? Komlin — to ósmy przypadek w ciągu ostatniego półrocza. Barbarzyństwo! Bohaterstwo dzikusów! Pchają się do rakiet automatycznych, do auto-batyskafów, do reaktorów o najwyższym napięciu… — z trudnością zdobył się na ironiczny uśmieszek. — Szukają najkrótszej drogi do prawdy, do zwycięstwa nad przyrodą. I często giną. I oto wasz Komlin — ósmy. Czy to jest dopuszczalne, profesorze Lehman?

Dyrektor z uporem zmarszczył brwi.

— To jest czasem nieuniknione. Przypomnijcie sobie lekarzy, którzy zaszczepiali sobie cholerę i dżumę.

— Też macie się na co powoływać. Analogie historyczne… Pomyślcie, w jakich czasach żyjemy!

Umilkli obaj. Zapadał wieczór, w oddalonych od okien kątach gabinetu narastały szare, przejrzyste cienie.

— Nawiasem mówiąc — odezwał się nagle dyrektor nie patrząc na swego rozmówcę — poleciłem otworzyć safes Komlina. Przyniesiono mi jego robocze notatki. Myślę, że będziecie chcieli również się z nimi zapoznać.

— Ma się rozumieć — rzekł inspektor.

— Ale — dyrektor uśmiechnął się blado — w nich jest wiele… hm… rzeczy specjalistycznych.

Rzuciłem tylko na nie okiem i boję się, że te notatki mogą być dla was niezrozumiałe. Wezmę je ze sobą na dzisiejszy wieczór i jeżeli chcecie, spróbuję zrobić dla was konspekt…

Inspektor ucieszył się szczerze.

— Nie spodziewajcie się jednak po mnie za wiele — uprzedził pośpiesznie dyrektor. — Te igły neutrinowe… To spadło na nas wszystkich jak grom z jasnego nieba. Nikt sobie nic podobnego nie wyobrażał. Komlin jest tu pionierem, pierwszym na świecie. Więc może się okazać, że dla mnie to też będzie nad siły.

Dyrektor wyszedł.

Może notatki Komlina coś pomogą. Inspektor bardzo chciał, żeby pomogły. Wyobraził sobie Komlina z nabojem neutrinowych przyssawek na nagiej czaszce, ważącego sklejone zapałki.

Nie, to nie akupunktura. To coś zupełnie nowego i Komlin nie dowierzał widocznie sobie samemu, jeżeli przeprowadzał takie straszne doświadczenia w tajemnicy przed kolegami.

Piękne czasy, dobre czasy. Czwarte pokolenie komunistów, odważni, pracujący z samozaparciem ludzie. Jak dawniej nie dbają o siebie, przeciwnie, z każdym rokiem śmielej idą w ogień i trzeba ogromnych wysiłków, aby spożytkować ten ocean zapału z możliwie najlepszym wynikiem. Nie po trupach swych najlepszych przedstawicieli, lecz za pomocą potężnych maszyn i najbardziej precyzyjnych przyrządów powinna ludzkość dążyć do opanowania Przyrody. I nie tylko dlatego, że żywi mogą zrobić o wiele więcej, niż zrobili martwi, ale i dlatego, że najcenniejszą rzeczą w świecie jest Człowiek.

Inspektor podniósł się z trudem i skierował ku drzwiom. Poruszał się powoli. Po pierwsze — bo leżało to w jego naturze; po drugie wpływał na to wiek; po trzecie — noga.

— Stare rany dokuczają — mruczał pod nosem, gdy wędrował przez pustą poczekalnię dyrektora, mocno utykając na prawą nogę.

3

Wczesnym rankiem następnego dnia, właśnie o tej porze, gdy lekarze, którzy zresztą nie potrafili określić przyczyny choroby, stwierdzili z radością, że Komlin odzyskuje mowę — właśnie o tej samej porze Rybnikow i Lehman siedzieli w gabinecie dyrektora przy ogromnym, pustym biurku. Inspektor trzymał na kolanach notes — przed dyrektorem leżał stos papierów — notatki, wykresy, szkice i nawet rysunki — robocze notatki Andrzeja Komlina.

Dyrektor mówił szybko, czasem chaotycznie, patrząc zaczerwienionymi po bezsennej nocy oczyma gdzieś poza inspektora, chwilami przerywał, jak gdyby zdumiony własnymi słowami.

Inspektor słuchał i coraz bardziej zrozumiały stawał się dla niego konsekwentny rozwój wypadków i powiązanie faktów. Oto, czego się dowiedział: Napromieniowywaniem mózgu wiązkami neutrino Komlin zajął się bynajmniej nie przypadkowo. Po pierwsze, było to jeszcze zupełnie niezbadane zagadnienie. Metoda uzyskiwania wiązek neutrino „praktycznej” zwartości była opracowana zupełnie niedawno i Komlin po otrzymaniu generatora neutrinowego postanowił go natychmiast wypróbować.

Po drugie, Komlin wiele się spodziewał po tych doświadczeniach. Promieniowanie wielkich energii (nukleony, elektrony, promienie gamma) powoduje uszkodzenie cząsteczkowej i wewnątrzatomowej struktury białka mózgu. Niszczy mózg. Nie jest w stanie wywołać w organizmie jakichkolwiek zmian prócz patologicznych. Doświadczenia to potwierdzają. Co innego neutrino, drobniutka, neutralna cząsteczka bez masy bezwładności. Komlin przypuszczał, że działanie neutrino nie spowoduje procesów rozpadowych ani przebudowy molekularnej, że neutrino może wywołać w jądrze białka mózgowego umiarkowane podniecenie, będzie wzmacniać pola jądrowe i być może wywoła w substancji mózgowej jakieś nowe, nie znane jeszcze nauce pola magnetyczne. Jak się okazało, wszystkie hipotezy Komlina wspaniale się potwierdziły.

— Nie wszystko z tych notatek zrozumiałem — przerwał sam sobie dyrektor — a w niektóre rzeczy nie mogę po prostu uwierzyć. Dlatego opowiem tylko o rzeczach najważniejszych — i o tym, co może rzucić światło na tę tajemniczą historię ze sztukami magicznymi. Chociaż to również jest dosyć nieprawdopodobne.

Po rozpoczęciu doświadczeń na zwierzętach Komlin od razu wpadł na pomysł neutrinowej akupunktury. Doświadczalna małpa zraniła się w łapę. Rana zagoiła się niezwykle szybko. Tak samo szybko zniknęły z jej płuc ciemne plamy — ślady gruźlicy tak powszechnej wśród małp w klimacie umiarkowanym.

Praca nad akupunkturą neutrinową rozwijała się pomyślnie. Kilka psów zostało zatrutych różnymi rodzajami jadów biologicznych. Igła neutrinowa wyleczyła zwierzęta bardzo szybko, przy tym chromatografia wykazała, że prawie cały jad został przez zwierzęta wydzielony w postaci nie związanej. Igła Komlina (tak nazwał tą metodę Gorczyński) leczyła gruźlicę małp dziesięciokrotnie prędzej i skuteczniej niż najsilniejsze antybiotyki.

W okresie gdy Komlin nie opracowywał jeszcze metody leczenia a dowodził tylko jej zasadniczej możliwości, nie było istotnej potrzeby przeprowadzania eksperymentów na człowieku. W swym słynnym referacie Komlin wypowiadał przypuszczenie, że w organizmie człowieka i zwierzęcia istnieją ukryte siły uzdrawiające, na razie jeszcze nie zbadane, lecz już się przejawiające w doświadczeniach nad akupunkturą neutrinową. Wyłuszczał szczegółowo program przejścia od doświadczeń nad zwierzętami do doświadczeń z człowiekiem — program nader ostrożny, uwzględniający możliwość błędów, przewidujący stopniowe przechodzenie od najprostszych i bezwzględnie nie ryzykownych nakłuć neutrinowych do bardziej skomplikowanych i kombinowanych. Do tych doświadczeń miały być przyciągnięte duże zespoły lekarzy, fizjologów i psychologów. Ale…

Inspektor miał słuszność. Komlin pracował nie tylko nad akupunkturą neutrinową. Bardzo szybko doświadczenia z generatorem neutrinowym wykazały, że niezwykły wzrost uzdrawiających sił organizmu jest bardzo ważnym, ale bynajmniej nie jedynym skutkiem naświetlania mózgu wiązkami neutrino. Zwierzęta doświadczalne zachowywały się dziwnie.

Nie wszystkie i nie zawsze. Uleczone krótkotrwałym działaniem igły neutrinowej zazwyczaj nie zdradzały żadnych odchyleń w zachowaniu, ale „ulubieńcy”, nad którymi przeprowadzono liczne i różnorakie doświadczenia, wprawiały obu badaczy w zdumienie. I to, w czym młody laborant Gorczyński widział tylko zabawne lub irytujące wyskoki natury, naprowadziło intuicyjnie wielkiego uczonego Komlina na nowe odkrycie.

Pies Genek (spieszczenie od „generator”) zaczął nagle zdradzać skłonności do pokazywania sztuk cyrkowych, których go nikt nigdy nie uczył: chodził na tylnych albo nawet na przednich łapach, „witał się”, a Gorczyński zastał go kiedyś przy bardzo dziwnym zajęciu: pies siedział na taborecie wpatrzony w jeden punkt i co pewien, określony czas, podnosił się i szczekał krótko, po czym siadał z powrotem. Gorczyńskiego nie poznał i zawarczał na niego.

Komlina uderzył wypadek z pawianem Korą. Kora zaraz po naświetleniu siedziała z Komlinem w swoim pomieszczeniu i „rozmawiała” z nim spokojnie. Nagle przebiegł ją jak gdyby prąd elektryczny. Małpa zobaczyła coś w kącie, zawarczała groźnie i trwożnie, po czym jęła się cofać. Nie pomagały pieszczoty ani łagodne słowa. Kora ukryła się w przeciwległym rogu, zwinęła w kłębek i przesiedziała tak całą godzinę, obserwując coś niewidzialnego i od czasu do czasu wydając okrzyk — sygnał niebezpieczeństwa. Później jej to przeszło, ale Komlin zauważył ze zdziwieniem, że od tej chwili wchodząc do tego pomieszczenia Kora przede wszystkim spoglądała podejrzliwie w nieszczęsny kąt.

Pewnego dnia Gorczyński przybiegł do Komlina z krzykiem: „Prędzej, prędzej!” i pociągnął go do małpiarni. W jednej z klatek siedział młody hamadrian i jadł banan. Ani w bananie, ani w małpie nie było nic szczególnego, ale dozorca i Gorczyński zgodnie stwierdzali, że byli świadkami czegoś zgoła fantastycznego. Zastali hamadriana w momencie, gdy z wyraźnym zainteresowaniem obserwował kawałeczek papieru, powoli, lecz bez żadnej wątpliwości posuwający się po podłodze w jego stronę. Hamadrian sięgał łapą do papierka. Gorczyński popędził do Komlina. Dozorca twierdził, że małpa zjadła ten papierek, w każdym bądź razie w klatce go nie znaleziono. Próba powtórzenia tego zdumiewającego zjawiska zawiodła całkowicie.

— A oto związane z tym notatki Komlina — powiedział dyrektor, podając inspektorowi kawałek milimetrówki.

Inspektor przeczytał: „Zbiorowa halucynacja? Czy też coś nowego? Zbiorowa halucynacja z udziałem małpy już sama przez się byłaby rzeczą zdumiewającą. Ale coś się w tym kryje. Z tymi zwierzętami — małpami i psami — nic nie wyjdzie. Trzeba samemu”.

Komlin zaczął przeprowadzać doświadczenia na sobie. Gorczyński dowiedział się o tym dość prędko i nie omieszkał pójść za przykładem mistrza. Zdaje się, że na tym tle powstał między nimi ostry zatarg. W rezultacie Gorczyński przyrzekł, że więcej nie będzie eksperymentował, a Komlin obiecał mu, że będzie próbował na sobie tylko najprostszych, krótkotrwałych i bezpiecznych nakłuć. Gorczyński nie wiedział nawet, że Komlin przestał już zajmować się akupunkturą neutrinową.

— Niestety — ciągnął dyrektor — w notatkach Komlina jest niewiele informacji o rzeczywiście wstrząsających wynikach jego doświadczeń. Notatki stają się coraz bardziej urywkowe i niezrozumiałe, wyczuwa się, że często Komlin nie znajdował słów do określenia swych doznań i wrażeń, jego wnioski tracą logikę i wyrazistość.

Parę kartek wyrwanych z zeszytu poświęcił Komlin zdumiewającej zdolności zapamiętywania, którą w sobie zauważył po jednym z doświadczeń. Zanotował tak:

„Wystarczy mi raz spojrzeć na jakiś przedmiot, abym, gdy zamknę oczy lub odwrócę głowę, widział go jak na jawie ze wszystkimi szczegółami. Wystarczy rzucić okiem na stronicę w książce, abym później odtworzył ją z pamięci według wyobrażenia, które odbiło się w moim mózgu. Zdaje się, że zapamiętałem na całe życie parę rozdziałów z „Mielizn rzecznych” i całą czterocyfrową tablicę logarytmów od pierwszej do ostatniej cyfry. Olbrzymie możliwości!” W notatkach trafiają się również opisy bardziej szczegółowe:

„Pamięć, wiele bodźców i nawyków — pisał Komlin równym pismem, jakby rozważając — mają określoną, na razie nie znaną jeszcze podstawę materialną. To zasada elementarna.

Wiązka neutrino przenika do tej podstawy i stwarza nową pamięć, nowe bodźce, nowe nawyki.

Albo nie stwarza, tylko wywołuje zjawiska pośrednie. Tak było z Genkiem, Korą, ze mną (mnemogeneza — «powstawanie złudnej pamięci»)”.

Najbardziej interesującemu i najbardziej zdumiewającemu ze wszystkich odkryć było poświęcone parę ostatnich kartek, spiętych spinaczem. Dyrektor wziął te kartki i podniósł je w górę.

— Tutaj — powiedział poważnie — znajduje się odpowiedź na wasze pytania. Jest to coś w rodzaju konspektu czy też brulionu przyszłego referatu. Przeczytać?

— Czytajcie — powiedział inspektor.

„Wysiłkiem woli nie można spowodować nawet mrugnięcia. Konieczny jest mięsień. Układ nerwowy gra rolę tylko nadawcy impulsu, nic ponadto. Znikomy rozkaz i kurczy się mięsień zdolny przesunąć dziesiątki kilogramów, wykonać pracę olbrzymią w porównaniu z energią bodźca nerwowego. Układ nerwowy — to zapalnik w prochowni, mięsień — to proch, skurcz mięśnia — wybuch”.

„Wiadomo, że wzmożenie procesu myślenia aktywizuje pola elektromagnetyczne powstające gdzieś w komórkach mózgowych. To są prądy czynnościowe. Sam fakt, że jesteśmy zdolni to odkryć, dowodzi, że proces myślenia oddziałuje na materię. Co prawda nie bezpośrednio.

Przeprowadzam rachunek całkowy, wzmaga się pole mózgowe, porusza się wskazówka przyrządu łowiącego i mierzącego to pole. Czyż to nie jest psychosilnik? Pole — mięsień mózgu”.

„Stwierdziłem że nabieram zdolności niezwykle szybkiego liczenia. Nie potrafię wyjaśnić, jak to robię. Liczę i koniec. 1 919 x 237 = 454 803. Liczyłem w pamięci z sekundomierzem w ręku — cztery sekundy. To bardzo pięknie, ale to zupełnie nie to. Pole elektromagnetyczne aktywizuje się gwałtownie, a inne pola, o ile istnieją? Mięsień jest rozwinięty. Ale jak nim kierować?”

„Udaje się. Spiralka z wolframu. Waga 4,732 grama. Zawieszona w próżni na nylonowej nici. Patrzyłem na nią po prostu i odchyliła się od pozycji pierwotnej o piętnaście z czymś stopni. To już coś. Wskaźniki generatora…”

— Rozmawiałem z Gorczyńskim — wtrącił dyrektor po przeczytaniu szeregu liczb. — Dzisiaj w nocy. Widział klosz próżniowy z zawieszoną w nim spiralką. Potem ten przyrząd — zniknął, widocznie Komlin go zdemontował.

Pole psychodynamiczne — mięsień mózgu — pracuje. Nie wiem, jak to uzyskuję. I nie ma w tym nic dziwnego, że nie wiem. Co trzeba zrobić, żeby zgiąć rękę? Nikt nie odpowie na to pytanie. Żeby zgiąć rękę, zginam rękę. I to wszystko. A przecież biceps jest bardzo posłusznym mięśniem. Mięśnie trzeba ćwiczyć. Trzeba nauczyć się wywoływać skurcz mięśnia mózgu. Pytanie — jak?”

„Ciekawe — nie mogę podnieść ani jednego przedmiotu. Tylko przesuwam. I to nie dowolnie.

Zapałki i papier — zawsze w prawo. Metale — ku sobie. Najlepiej udają się próby z zapałkami.

Dlaczego?”

„Pole psychodynamiczne działa przez szklany klosz, a nie działa przez gazetę. Muszę widzieć przedmiot, żeby móc na niego oddziałać. Powietrze (o ile dobrze rozumiem) zaczyna w punkcie zetknięcia z polem poruszać się ruchem wirowym. Gaszę świecę. Odległość w przestrzeni «neutrinnika» moim zdaniem nie odgrywa roli”.

„Jestem przekonany, że możliwości mózgu są nieograniczone. Potrzebny jest tylko trening i określona aktywizacja. Nadejdzie czas, gdy człowiek będzie liczył w pamięci lepiej od jakiejkolwiek maszyny do liczenia, będzie mógł w ciągu paru minut przeczytać i przyswoić sobie cały księgozbiór…”

„To jest strasznie męczące. Głowa pęka. Czasem mogę pracować tylko pod stałym naświetlaniem i pod koniec jestem cały zlany potem. Byle się nie naderwać. Dziś będę pracował z zapałkami”.

Na tym kończyły się notatki Komlina.

Inspektor siedział z przymkniętymi oczami i myślał o tym, że idea Komlina może przynieść wspaniałe rezultaty. Ale to wszystko sprawa przyszłości, a na razie Komlin leży w szpitalu.

Inspektor otworzył oczy i spojrzenie jego padło na kawałek papieru milimetrowego: „…z tymi zwierzętami — małpami i psami — nic nie wyjdzie. Trzeba samemu” — przeczytał. A może Komlin ma rację?

„Nie, nie ma racji. Podwójnie nie ma racji. Nie powinien był tak ryzykować — a już w każdym razie nie powinien był tak ryzykować w pojedynkę. Nawet wtedy, gdy nie mogą pomóc ani maszyny, ani zwierzęta (inspektor znów spojrzał na kawałek milimetrówki), człowiek nie ma prawa igrać ze śmiercią. A Komlin prowadził właśnie taką grę, I wy, profesorze Lehman, nie będziecie dyrektorem Instytutu, bo tego nie rozumiecie i zdaje się, że zachwycacie się Komlinem. Nie, towarzyszu, zapowiadam wam! Nie pozwolimy wam leźć w ogień. W naszych czasach możemy pozwolić sobie przymierzyć siedemdziesiąt siedem razy zanim odetniemy. W naszych czasach wasze życie jest dla nas droższe niż najbardziej imponujące odkrycia”. A na głos inspektor powiedział:

— Myślę, że można przystąpić do pisania aktu. Przyczyna nieszczęśliwego wypadku jest całkiem jasna.

— Tak, przyczyna jest jasna — odrzekł dyrektor. — Komlin naderwał się, próbując podnieść sześć zapałek.

Dyrektor odprowadzał inspektora. Wyszli na plac i wolno skierowali się do helikoptera.

Dyrektor był roztargniony, zamyślony i absolutnie nie mógł dostosować się do powolnego utykania inspektora. Przy samym śmigłowcu dopędził ich Aleksander Gorczyński, rozczochrany i ponury. Inspektor uścisnął już rękę dyrektora i wdrapywał się do kabiny, co sprawiało mu wyraźną trudność.

— Stare rany dokuczają — mruknął gderliwie.

— Komlin czuje się znacznie lepiej — oznajmił półgłosem Gorczyński.

— Wiem — odparł inspektor sadowiąc się z westchnieniem ulgi.

Podbiegł pilot i pośpiesznie wspiął się na swoje miejsce.

— Napiszecie raport? — zapytał Gorczyński.

— Napiszę raport — odrzekł inspektor.

— Tak… — Gorczyński poruszył wąsikami, spojrzał inspektorowi w oczy i zapytał nagle wysokim tenorkiem:

— Powiedzcie mi, proszę, czy wy nie jesteście przypadkiem ten sam Rybnikow, który w sześćdziesiątym ósmym roku w Kustanaju, samowolnie, nie czekając na przybycie automatów, rozładował jakiś tam aparacik?

— Towarzyszu Gorczyński! — przerwał ostro dyrektor.

— Mieliście wtedy jakiś przypadek z nogą…

— Gorczyński, proszę milczeć!

Inspektor nie odpowiedział. Zatrzasnął mocno drzwiczki kabiny i usadowił się wygodnie w fotelu.

Dyrektor i Gorczyński stali na placu z podniesionymi głowami i patrzyli jak wielki, srebrzysty żuk ze słabym brzęczeniem przepłynął nad siedemnastopiętrowym białoróżowym wieżowcem Instytutu i zniknął w szafirowym, przedwieczornym niebie.

Walentyna Żurawlowa

Poprzez czas

Ja, co zacieram żale i rozkosze,

Odsłaniam prawdę i błędu mamidła,

Jako czas dzisiaj rozwijam me skrzydła;

Więc za występek nie bierzcie mi, proszę

Jeśli szesnaście przeskoczę jesieni

I przepaść całą zostawię wśród cieni.

Szekspir — Zimowa opowieść

To był strach. Najzwyczajniejszy strach — lepki, uporczywy. Zorin w żaden sposób nie mógł pozbyć się wrażenia, że trąd czai się gdzieś tu, w tym pokoju. Był zmęczony, ale bał się zbliżyć do fotela. Chciało mu się pić, ale bał się dotknąć karafki. Zaraza mogła kryć się wszędzie — nawet w wazonie z konwaliami.

Starając się stłumić strach chodził szybko po pokoju. Cień nie mógł za nim nadążyć i miotał się po kwadratach posadzki.

— Bakterie trądu — mruczał Zorin. — Bakterie Hansena… Hansena? Tak, tak, z pewnością…

Nie mógł sobie nic więcej przypomnieć i to wzmagało jeszcze strach. Może nawet powietrze jest zarażone? Może wciągając w płuca powietrze, ciepłe, przesycone odurzającym zapachem konwalii, połyka te przeklęte bakterie Hansena?

Prawie podbiegł do okna, szarpnął zasuwkę.

Zimno odpędziło strach. Przez okno wpadały płatki śniegu. Wiatr je rozpędzał, śnieg wirował pracowicie. W tańcu śnieżynek było coś bardzo zwyczajnego, znanego. To uspokajało.

Zmierzch zacierał kontury przedmiotów i Zorin nie mógł w żaden sposób rozpoznać, czy za oknem rośnie wiąz, czy topola. Wydało mu się, że jest rzeczą konieczną, aby określił gatunek drzewa. Wpatrywał się w gęstniejący zmrok mrużąc krótkowzroczne oczy.

Bezwiednie dotknął ramy okiennej i strach wrócił natychmiast jak uderzenie prądu elektrycznego. Nie wolno dotykać ramy! W tym pokoju nie wolno niczego dotykać!

Wyciągnął chustkę i zaczął wycierać palce.

Z tyłu poza nim cicho skrzypnęły drzwi. Zorin drgnął — nerwy reagowały na dźwięk jak naciągnięte struny. Odwrócił się chowając pośpiesznie chustkę.

W drzwiach stał mężczyzna w brązowym garniturze. Ręce i twarz tego człowieka były ukryte pod bandażami. Ciemne okulary zasłaniały oczy.

„Człowiek niewidzialny” — pomyślał nie wiadomo czemu Zorin.

— Towarzysz Sadowski? — głos Zorina zdradzał zdenerwowanie. — Czy doktor Sadowski?

— Tak. Jestem Aleksander Sadowski — odpowiedź była nacechowana nadmierną uprzejmością.

Zorin zrobił krok naprzód, wyciągnął rękę, spostrzegł się i cofnął ją natychmiast.

— Bardzo mi przyjemnie widzieć pana — wyjąkał, zdając sobie sprawę, że to głupio brzmi, i zaczerwienił się.

— Proszę usiąść, profesorze — Sadowski wskazał mu fotel.

Parę sekund jeszcze stali naprzeciw siebie: wysoki, trochę zgarbiony Sadowski i niski, bardzo tęgi Zorin. Potem Zorin jednym ruchem przysunął sobie fotel. I rzecz dziwna — znalazłszy się w fotelu, który przed chwilą wydawał mu się taki straszny — doznał uczucia ulgi.

Sadowski, kulejąc z lekka, podszedł do drugiego fotela.

Trąd ma naturę tygrysa. W cierpliwości, z którą prześladuje swoją ofiarę, jest coś strasznego, nieodwracalnego. Rok, dwa, dziesięć, trzydzieści — potrafi się czaić. A potem skok — pazury wpijają się w ciało, szarpią, rwą…

Aleksander Sadowski mógł zwyciężyć trąd. Po prostu mu się nie udało. Stało się coś nieprawdopodobnego. Lekarz, specjalista, leprolog, sam zaraził się trądem.

Zdarzyło się to na wiosną, gdy przeprowadzał próby ze stosowaniem wynalezionego przez siebie preparatu AD. Nowy preparat sprawiał cuda — był o wiele skuteczniejszy od sulfetronu, propizolu, oleju chaulmugrowego. Czasem jednak — w rzadkich wypadkach — preparat AD wywoływał gwałtowne nasilenie choroby. Sadowski absolutnie nie mógł zgłębić prawidłowości tego zjawiska. Do tego potrzebne były eksperymenty, dziesiątki, może setki długotrwałych eksperymentów.

A trąd odpowiedział ciosem na cios. Rankiem czternastego kwietnia Sadowski zauważył przy myciu na kiści prawej ręki małą, czerwonawą, owalną plamkę. Po tygodniu takie same plamy wystąpiły na twarzy. A w miesiąc później przekształciły się w ropiejące wrzody.

Był to jakiś niezwykle rzadki przypadek lepromatoidalnego trądu — złośliwy, galopujący.

Trąd zdawał się mścić na człowieku, który targnął się na jego tajemnicę. Preparat AD nie pomagał. Każdy eksperyment — teraz Sadowski eksperymentował na sobie — wywoływał pogorszenie.

Leprozorium mieściło się w dwóch jednakowych dwupiętrowych budynkach. W jednym znajdowała się klinika, w której mieszkali chorzy. W drugim były mieszkania lekarzy i personelu pomocniczego. Jeszcze na wiosnę Sadowski przeprowadził się do kliniki. Od tej chwili całe jego życie upływało w laboratorium chemicznym. Zresztą słowo „życie upływało” nie jest właściwe. Sadowski pracował. Pracował rankiem, wieczorem, nocą. Zwycięstwo nad trądem — a wraz z nim ratunek — mogła dać tylko szybkość. Trzeba było wyprzedzić chorobę.

Preparat AD był sporządzony z soli dwóch kwasów — chaulmugrowego i hydnokarpowego.

Działanie preparatu zależało od jego składu. Gdzieś, odmierzona setną częścią procentu, przechodziła granica między życiem i śmiercią.

Przez całe lato Sadowski szukał sposobu otrzymania chemicznie czystego kwasu hydnokarpowego. Jesienią lekarze sprawdzili na chorych działanie oczyszczonego preparatu AD. W szesnastu wypadkach na siedemnaście preparat spowodował prawie całkowite uleczenie. Tylko u siedemnastego chorego lekarze stwierdzili gwałtowne zaostrzenie procesu chorobowego. Tym pacjentem był sam Sadowski.

Nowe próby — nowe niepowodzenia. Eksperymenty przyśpieszyły rozwój choroby. Historia choroby Aleksandra Sadowskiego wkrótce zapełniła wciąż grubiejącą teczkę. Sadowski był równocześnie badaczem, lekarzem i pacjentem. Do historii choroby wpisywano skąpe — chyba zbyt skąpe skargi pacjenta, łacińskie formuły lekarza, formuły chemiczne badacza. Każdy eksperyment przybliżał zgubę chorego. Do lekarza należało już tylko przewidzieć, co nastąpi pierwej — zwycięstwo czy śmierć.

W grudniu lekarz Sadowski wiedział już, że chory zginie wcześniej, nim badacz znajdzie środek ratunku. Badacz potrzebował trzech, czterech lat; choremu pozostawało osiem, najwyżej dziesięć miesięcy życia.

Doświadczenia były prowadzone dalej. Sadowski badacz uważał, że ma prawo rozporządzać życiem Sadowskiego pacjenta. Ale jedenastego stycznia lekarz naczelny leprozorium kategorycznie zakazał dalszych eksperymentów. Sadowski nie dyskutował. Jego choroba dawno już przestała być typową, a co za tym idzie, interesującą dla doświadczeń. Przekazał asystentom wszystkie swoje notatki i przeniósł się do małego mieszkanka obok kliniki.

Przestał również zaglądać do laboratorium.

…Trąd ma naturę tygrysa. Szarpie swą ofiarę i zabija, gdy ją oszpeci do niepoznania.

Sadowskiego leczono obecnie zwykłymi sulfamidami. Ale szpony trądu wczepiły się weń martwym chwytem i pogrążały w ciele coraz głębiej.

Trąd zwyciężył.

— Niech pan mówi dalej, profesorze. Ja słucham.

Pod białą maską bandaży nie można było dostrzec wyrazu twarzy Sadowskiego. To denerwowało Zorina. Tracił pewność siebie, plątał się, powtarzał po parę razy to samo.

Obmyślony starannie gmach argumentów rozsypywał się jak domek z kart.

— Rozumie pan, przedłużenie życia… Chciałem powiedzieć — walka ze starością…

Uświadomił sobie, że od tych słów zaczął rozmowę. Ciemne szkła okularów Sadowskiego połyskiwały zjadliwie.

— Widzi pan…

Zorin umilkł. Zrobiło mu się gorąco. Z przykrością czuł, że z czoła spływają mu wielkie krople potu. Jak na złość chustka mu się gdzieś zapodziała.

— Starość? — rzekł Sadowski pytająco. — Starość mi nie grozi…

Zorin zdecydował się mówić bez ogródek.

— Czy trąd jest uleczalny?

Sadowski wzruszył ramionami.

— Jak czasem.

— Mam na myśli pański przypadek.

Za ciemnymi szkłami okularów przebiegł jakiś błysk.

— Obecnie — nie.

Zorin znalazł wreszcie chustkę, wytarł czoło. Machinalnie przysunął się z fotelem bliżej Sadowskiego.

— Obecnie nieuleczalny. A potem?

Sadowski odpowiedział po dłuższej chwili milczenia.

— Za trzy lata. Nie wcześniej. — Pokręcił głową. — Zresztą jest to termin obliczony na szaleńczą pracę. Powiedzmy tak — za osiem lat.

— Osiem lat? A pan? Chciałem zapytać… pan… — Zorin utkwił wzrok w konwaliach. — A pan ma do rozporządzenia… przepraszam…

Sadowski skinął głową ze zrozumieniem.

— Siedem miesięcy. Może osiem. W żadnym razie nie więcej niż dziesięć.

— Osiem lat — i osiem miesięcy! — głos Zorina zabrzmiał niemal radośnie. — Cóż, właśnie tak — przysunął się z fotelem zupełnie blisko Sadowskiego. — Niech pan posłucha. Proszę sobie wyobrazić, że pan… no, że pan uśnie na przeciąg tych ośmiu lat. Rozumie pan — na osiem lat!

Jeżeli zajdzie potrzeba, to nawet na dwadzieścia. I obudzi się pan, gdy ludzie nauczą się leczyć pańską chorobę.

Zabandażowana ręka uniosła się powoli w górę, zdjęła okulary. W wąskiej szparce wśród zwojów gazy Zorin zobaczył piwne oczy. Ich spojrzenie było jakieś niezwykłe. Wpatrywały się zbyt przenikliwie. Dopiero po uważnej obserwacji Zorin zauważył, że są prawie zupełnie pozbawione brwi i rzęs.

— Sen? — oczy zmrużyły się. — Sądzi pan, że trąd nie jest groźny dla człowieka śpiącego?

Organizm żyje — a więc żyją również bakterie trądu.

— Nie, nie. Mam na myśli inny sen. Sen, podczas którego organizm prawie zupełnie nie żyje.

— Śmierć?

— Sen — powtórzył Zorin z naciskiem. — Po śmierci człowiek się nie budzi.

Oczy Sadowskiego przybrały wrogi wyraz.

— Niech pan mówi bez ogródek, profesorze — niecierpliwe ruchy zabandażowanej ręki podkreślały każde słowo. — Pan przyleciał do nas nie bez powodu. Czego pan chce? Co pan proponuje? Niech pan mówi albo sobie pójdę.

— Dobrze. Będę mówił bez owijania w bawełnę. Jak lekarz z lekarzem. Czy słyszał pan o hipotermii?

— Tak. Operacje, które się przeprowadza przy sztucznym obniżeniu temperatury ciała. Ale co pan ma wspólnego z chirurgią? Pańską dziedziną jest przedłużanie życia.

— Właśnie, właśnie. Przedłużenie życia. — Zorin kiwnął głową. — Nie potrafię jeszcze przedłużyć życia człowiekowi na jawie. Ale śpiącemu — mogę. Rozumie pan?

— Nie.

— Gdy człowiek śpi zwykłym snem, to żyje. Jeżeli śpi w głębokiej hipotermii, to… to nie żyje. I rzecz jasna, nie starzeje się.

Sadowski wzruszył ramionami.

— Temperaturę ciała ludzkiego można obniżyć o osiem, no, powiedzmy, o dziesięć stopni. I co z tego? Zasadnicza przemiana materii będzie trwała w dalszym ciągu. A więc będzie trwało życie — chociaż w zwolnionym tempie.

Zorin odchrząknął protestująco. Mruknął:

— Prawo zachowywania konserwatyzmu.

— Co? Jak pan powiedział?

Zorin zapomniał, że ma przed sobą chorego, nieuleczalnie chorego człowieka. Złość nigdy nie żyje w zgodzie z innymi uczuciami — zawsze je wypiera. A sprzeciw zawsze działał irytująco na Zorina. Znał tę swoją cechę… i nie mógł nad nią zapanować.

— Powiedziałem: prawo zachowywania konserwatyzmu. Według moich obserwacji uczony rewolucjonizujący jedną dziedzinę wiedzy prawie zawsze jest konserwatywny w innej.

Gdybym nie wiedział, kolego, o waszych pracach z dziedziny leprologii… Skąd pan wziął tę liczbę — dziesięć stopni? — Nie pozwolił Sadowskiemu odpowiedzieć. — A jeżeli trzydzieści stopni? Albo trzydzieści pięć?

— Zamrozić człowieka niemal do zera, a potem przywrócić do życia? Nie wierzę.

Chustka znowu się gdzieś zapodziała. Zorin szukał po kieszeniach.

— O ile pamiętam — ciągnął Sadowski — serce człowieka nie wytrzymuje oziębienia poniżej dwudziestu sześciu stopni. Fibrylacja komór…

Zorin żywo podniósł głowę.

— Tak, tak, serce nie wytrzymuje. Ale można przecież wyłączyć serce i wtedy fibrylacja nie nastąpi. Stosuję dla zachowania działalności serca aparat „sztuczne serce-płuca”. Krwiobieg omija serce. Fibrylacja nie następuje. Oziębiałem człowieka niemal do zera. I potem działalność serca powracała! Nie, nie, kolego, pozwólcie mi skończyć. Najważniejsza rzecz, że przy głębokim oziębieniu i zwolnionym krwiobiegu człowiek żyje, ale… — Zorin podniósł palec do góry — ale wszystkie procesy życiowe zwalniają się stokrotnie… No, co pan chciał powiedzieć?

Sadowski milczał.

— Obecnie pańska choroba jest nieuleczalna. — Zorin zająknął się, spojrzał pytająco na Sadowskiego i powtórzył: — Tak, nieuleczalna! Pan wie o tym lepiej niż ja. Ale jeżeli pan się zgodzi, oszukamy trąd. Panu potrzeba — poprawił się — nauce potrzeba osiem lat? Doskonale!

Dla pana te osiem lat będą jednym miesiącem.

Sadowski milczał.

— Przeprowadziłem już dziesiątki doświadczeń — ciągnął Zorin. — Czas trwania oziębienia nie przekraczał co prawda trzech tygodni. Ale tu chodzi o życie. Jedyna możliwość… Przy tym, rozumie pan, w razie konieczności eksperyment można przerwać. Przepraszam, chciałem powiedzieć, nie eksperyment, tylko leczenie tą metodą.

Sadowski włożył okulary. Wyciągnął rękę, poprawił konwalie w wazonie.

Zorin ze skupieniem, jakby to było w tej chwili najważniejsze, wycierał ogoloną głowę.

Sadowski wstał. Powiedział stanowczo:

— Nie chcę!

Od Wołgi ciągnął niezbyt mocny, ale zimny wiatr. Nocą znów spadł śnieg i Sadowski musiał przedeptywać ścieżkę. Wąska, ledwo dostrzegalna pod śniegiem dróżka wiła się między drzewami. Zgodnie ze starą — kto wie, ile dziesiątków lat istniejącą tradycją, każdy chory, który dostał się do leprozorium, sadził drzewo. Chorzy wierzyli, że kto wyhoduje drzewo, ten wyzdrowieje. Lekarze mówili, że praca odrywa od ciężkich myśli, przynosi pożytek. I surowo przestrzegano tradycji. W ostatnich latach wielu pacjentów zostało uleczonych, ale żaden nie wyjechał z leprozorium nie zasadziwszy dębu, wiązu lub topoli.

Dawniej Sadowski nie przywiązywał do tego wagi, wierzył tylko w naukę. Teraz rozumiał, że poza nauką istnieje wiele innych rzeczy, które da się objąć dosyć nieokreślonym słowem „życie”.

Wybrał sobie miejsce i postanowił na wiosnę zasadzić dąbek. „Mówią, że praca odrywa od ciężkich myśli”. Powiedział poważnie lekarzowi naczelnemu. A lekarz odpowiedział mu tak samo poważnie: „Tak, jest bardzo pożyteczna”.

Gleba była tu kiepska, przesycona solą lub piaszczysta. Samoistnie rósł tu tylko ak-dżusan — biały piołun. Trzeba było przyłożyć rąk, aby drzewo się przyjęło. To z pewnością było pożyteczne.

Drzewa rosły pomieszane ze sobą — młode i stare. Na wzgórku, wyżej niż inne, wznosiły się trzy wiązy. Zasadził je kapitan wielkiej żeglugi, który zaraził się trądem gdzieś na Hawajach.

Nazywał drzewa po marynarsku: środkowe, najwyższe — grotem, dwa inne fokiem i bezanem.

W lecie drzewa rzeczywiście przypominały maszty z pełnymi wiatru zielonymi żaglami.

Kapitana uleczono i przed dwoma laty opuścił leprozorium. Drzewa — maszty zostały. W ich sąsiedztwie Sadowski zamierzał posadzić swój dąbek. Na razie była tu tylko zaspa śniegu.

Sadowski okrążył ją z wolna. Bolała go trochę prawa noga. Odczuwał w niej coś jakby zimno. Ale wiedział doskonale, co to za rodzaj zimna. W ogóle dobrze zdawał sobie sprawę, co będzie dalej. Zjawią się nowe wrzody. Do reszty wypadną brwi i rzęsy. Zgrubieją muszle uszne. Wygnije przegroda nosowa. Osłabnie, a może i całkiem zaniknie wzrok. Oddychać będzie coraz trudniej. A potem… Potem nastąpi to, co lekarze nazywają „zejściem śmiertelnym”.

Sadowski sam nie potrafiłby nawet wytłumaczyć, dlaczego odrzucił propozycję Zorina.

Powinien był ją przyjąć. Nawet chciał ją przyjąć. Człowiek, który nie ma nic do stracenia, niczym nie ryzykuje. Elementarna prawda. Przed śmiercią się nie ucieknie. Również niezbita prawda. Ale te obie prawdy, a wraz z nimi wiele innych, ulatywały z wiatrem, gdy tylko Sadowski zastanawiał się nad słowami Zorina. Nie ma nic do stracenia? Bzdura! Pół roku życia — to niemało. To bardzo wiele! Teraz żył tak, jak znawcy piją wino — powoli, rozkoszując się każdym łykiem, każdą kroplą.

Dawniej nigdy nie rozmyślał nad sensem życia. Teraz wiedział — istotny sens życia polega na tym, żeby żyć. W imię życia można czasem poświęcić życie. Ale człowiek jest stworzony po to, żeby żył. Tę prawdę potwierdzało wszystko: każdy łyk powietrza, każdy ruch, każda myśl.

Wszystko było dobre, wszystko miało swój sens i szczególny urok — upał i mróz, spokój i wiatr, muzyka i cisza. Mył się — i nie rozumiał, że dawniej mógł to robić mechanicznie. Siadał do stołu — i nie rozumiał, jak mógł dawniej czytać przy jedzeniu.

Ludzie myślą zazwyczaj, że dla skazanego na śmierć czas pędzi z olbrzymią szybkością.

Wprost przeciwnie. Czas niemal staje. Ale jakimś szóstym zmysłem człowiek stale odczuwa jego powolny i nieustanny bieg. W tym biegu jest coś hypnotyzującego. Nie można o nim zapomnieć, oderwać się, uwolnić. Nie pomagają żadne sylogizmy. Logika w ogóle zawodzi tam, gdzie doznania i uczucia są napięte bez miary. Za jakąś granicą zaczynają działać swoiste, jeszcze nie zbadane przez człowieka prawa.

Zgodnie z logiką wszystko wyglądało prosto. Sadowski był samotny. Sadowski był nieuleczalnie chory. Z tego wynika, że nie miał nic do stracenia. Z tego wynika, że powinien z radością przyjąć propozycję Zorina.

Ale nieznane prawa przeciwstawiały się temu wbrew logice. Właśnie dlatego, że Sadowski był samotny i nieuleczalnie chory, każda, nawet błaha rozmowa, każda najmniejsza poprawa samopoczucia nabierały dla niego szczególnej, wyjątkowej wartości.

Logika mówiła: na trzydzieści cztery lata prawie trzecią część spędziłeś tutaj, w leprozorium, pracowałeś po dwanaście godzin na dobę i jednak nie pokonałeś trądu. Z tego wynika, że w ciągu pozostałego półrocza, nie pracując w laboratorium, nic oczywiście nie wymyślisz.

Nieznane prawa podszeptywały jednak: teraz dopiero po raz pierwszy naprawdę zobaczyłeś i poczułeś świat, pozostałe miesiące dadzą ci więcej niż całe życie.

…Śnieg szczękał pod nogami. Po raz pierwszy Sadowski zauważył, że śnieg nie skrzypi, nie chrzęści, ale właśnie tak jakby szczęka. To odkrycie — wiele takich zrobił w ciągu ostatniego miesiąca — było ważne.

Ścieżyna okrążyła wzgórek i wyprowadziła go na pustkowie. Wiatr gnał po pustym polu białe fale śniegu, które zacierały, zasypywały ścieżkę. Latem to pole również było białe — gęsto porośnięte ak-dżusanem. Sadowski próbował sobie przypomnieć, jak pachnie ak— dżusan, ale nie wiadomo czemu przypomniał sobie inny zapach — zapach konwalii. I natychmiast zarysowała mu się w pamięci twarz Zorina — okrągła, z małymi, zmrużonymi oczkami, odzwierciedlająca grę wrażeń.

Tak… Sadowski jeszcze przed spotkaniem domyślał się, o czym będzie mówił Zorin. Ale gdy profesor wyciągnął i natychmiast cofnął rękę, Sadowski nabrał chęci powiedzieć,nie”, nawet gdyby zapragnął powiedzieć „tak”. Od tego się w gruncie rzeczy zaczęło. Prawo konserwatyzmu? Głupstwo! Po prostu leprologię zna i rozumie. A eksperymenty Zorina to dla niego chińszczyzna. I skąd w ogóle ten Zorin dowiedział się o nim? Nic nadzwyczajnego się nie stało. Lekarz zachorował. Co w tym dziwnego? Na Wyspach Hawajskich do niedawna jeszcze panowało prawo, według którego lekarze zobowiązywali się do końca życia nie opuszczać leprozorium.

Sadowski przypomniał sobie, z jakim strachem Zorin cofnął rękę. Ludzie panicznie boją się trądu. A w rzeczywistości nie jest on bardziej zaraźliwy niż, na przykład, gruźlica. Ale ludzie boją się samego słowa „trąd”. I Zorin się boi. Siadał na fotelu jak na krześle elektrycznym. Co prawda potem, gdy zaczął mówić o swoich doświadczeniach… Tak, doświadczeniach! Jednak Zorin to zdolny człowiek. Wspaniały pomysł — wyłączyć serce i płuca, zastąpić je aparatem…

Tak, to dobry pomysł. Już choćby dlatego tylko należało zgodzić się na eksperyment.

Przeskoczyć czas… Zajrzeć w przyszłość. Jaka też będzie? „Jeżeli zajdzie potrzeba — nawet na dwadzieścia lat!” Tak chyba powiedział Zorin? Dwadzieścia lat — to inni ludzie, inne życie, inna epoka. Kim on będzie dla tych ludzi? Obcym? Można wyjechać za dziesiątą górę i jednak wrócić do ojczyzny. Z podróży w czasie nie wraca się nigdy. Jedyna poprawka do fantazji Wellsa, lecz jak wiele znaczy!: Odejść na zawsze od swojej epoki jest tak samo trudno, jak odejść od siebie… Gdyby na rok, dwa… Ale cóż to za człowiek — ten Zorin! Rzuca wyzwanie czasowi! Jakże szybko kroczy postęp! Może dlatego właśnie taki strach ogarnia przed znalezieniem się w przyszłości.

Sadowski uśmiechnął się drwiąco. Było coś radosnego w tym, że mógł wybierać. Mógł rozważać, obmyślać, oceniać. I przede wszystkim — nie śpieszyć się. Choćby nawet w głębi duszy wiedział już, co powie Zorinowi. Ale przyjemnie jest wybierać. Poczucie skazańca zaczyna się tam, gdzie nie ma wyboru. Zorin jest cierpliwy: nie myśli wcale o wyjeździe z leprozorium.

A tymczasem… Tymczasem jest jeszcze nie dokończona książka, muzyka, kwiaty na stoliku.

I jest jeszcze — ciepło. Dopiero teraz poczuł, jak zmarzł.

Przemknęła swawolna myśl: jeżeli stąd do kliniki będzie parzysta liczba kroków — to trzeba się zgodzić. Jeżeli nieparzysta — niech Zorin wyjeżdża.

Teraz rzeczywiście śnieg skrzypiał pod nogami — to dlatego, że Sadowski szedł szybko.

Ciekaw był, co wypadnie. Biegł prawie — trochę z niecierpliwości, trochę z powodu zimna.

Drwił z siebie: „wpadasz w mistykę, szanowny panie. Dobrze, że nikt się o tym nie dowie”.

Gdy do kliniki zostało około dwustu metrów — zwolnił kroku. Może się poczuł zmęczony…

Potem kroki stały się jeszcze wolniejsze. „Bawisz się w czarnoksięstwo, szanowny doktorze, czyż w ten sposób rozstrzyga się zagadnienia?” Śnieg szczękał znowu przy odliczaniu kroków.

Tysiąc dwieście siedemnaście… osiemnaście… dziewiętnaście…

Przystanął. To głupio jednak tak się przejmować. Przecież to tylko żarty. Dwadzieścia siedem… dwadzieścia osiem… Trzeba przebiec ostatnie metry!

Ale przeszedł je bardzo wolno, bezwiednie zmniejszając, kroki, tak żeby wypadła liczba nieparzysta.

Ostatni krok był tysiąc dwieście trzydziesty dziewiąty.

— Tylko niech pan się nie denerwuje, kochaneczku! Niech pan leży i nie denerwuje się.

Zorin mówił tonem niemal błagalnym.

. — To nic, profesorze — Sadowski uśmiechnął się z przymusem — to już teraz nie ma żadnego znaczenia.

Zorin westchnął. Niespodziewanie w ostatniej chwili stracił pewność siebie i to go gnębiło.

Ostrożnie, jakby się bał coś popsuć, dotknął krawędzi stołu operacyjnego. Ręka utonęła w miękkiej masie plastycznej. Sadowski obserwował go zezując z boku.

— Spokojnie, profesorze — powiedział cicho, tak aby nie usłyszeli skupieni w głębi sali operacyjnej lekarze i siostry. A głośno dodał: — Na takim piernacie można pospać i dziesięć lat. Wybornie!

Pulchne wargi Zorina zadrgały. Oczy zmrużyły się, niemal zamknęły. Odpowiedział dopiero po długiej chwili:

— No, teraz będziemy się wzajemnie uspokajali. — Mówił z udaną szorstkością, która nie pasowała do wyrazu dobroci i smutku, malujących się na jego twarzy. — Zaczynamy, kolego?

— Zaczynamy, szanowny kolego — odparł Sadowski takim samym tonem, chociaż chciał powiedzieć co innego, coś ważnego, serdecznego. — No, to do zobaczenia?…

Zabrzmiało to jak pytanie. Zorin pokręcił głową.

— Do prędkiego zobaczenia. Wie pan, kochaneczku, że jestem pewien…

— Nie trzeba — Sadowski zamknął oczy. — Nie trzeba. Umilkli obaj. Potem Zorin wstał.

— A więc… — i zaciął się. Sadowski skinął głową.

— Tak.

Zorin podszedł do tablicy rozdzielczej. Półgłosem — wydawało mu się, że krzyczy — powiedział:

— Zaczynamy.

Chirurg — młody, wysoki, o dużej, podługowatej twarzy podszedł do stołu. Rzucił siostrze:

— Światło! Zorin odwrócił się.

Minutowa wskazówka ściennego zegara elektrycznego dochodziła do dwunastej. Wolno, jakby przezwyciężając zmęczenie, skakała z podziałki na podziałkę. Przeskoczyła, zadrgała i znieruchomiała. Potem — po długim namyśle — wdrapywała się wyżej. Zorin słyszał lakoniczne rozkazy chirurgii, nienaturalnie spokojny głos asystentki liczącej uderzenia pulsu. Zaraz skończą i wtedy…

— Aparat! — ostro rzucił chirurg.

— Włączam — odezwała się siostra. Parę sekund ciszy.

— Zamykajcie — powiedział chirurg. — Profesorze Zorin, gotowe.

Zorin odwrócił się. Dwaj asystenci zakrywali stół operacyjny szklanym kloszem. Chirurg powtórzył:

— Gotowe.

Teraz, gdy trzeba było przystąpić do działania, Zorinowi wróciła pewność siebie. Zniknęło dręczące skrępowanie, ciało stało się jak gdyby nieważkie, ruchy lekkie, dokładne.

— Zaczynamy! — powiedział i usłyszał w swoim głosie coś ostrego, rozkazującego, podobnego do łonu chirurga.

Ręka dotknęła tablicy. Błysnęły szarozielone koła oscylografów. Na ekranach przelatywały wężyki świetlnych linii. W centrum tablicy na wypukłym kwadracie dużego ekranu było ich dwie — zielona i szafirowa. Splatały się ze sobą w fantastycznym tańcu. Tylko bardzo doświadczone oko mogło ułowić w ich konwulsyjnym migotaniu rytm i prawidłowość. To pracował rejestrator prądów czynnościowych.

— Włączam zimno!

Zorin przesunął dźwignię. Gdzieś za ścianą przytłumionym jękiem zawył kompresor. Pod szklany klosz popłynęło zimne powietrze. Wskazówka zegarowego termometru drgnęła i popłynęła w dół. Lekarze zbliżyli się do tablicy, stanęli za plecami Zorina.

— Takie szybkie oziębienie… — szepnęła młodziutka asystentka. — To wywoła…

Chirurg zakasłał gniewnie i asystentka umilkła.

Wskazówka termometru spadła w dół. Trzydzieści dwa i dwa… Trzydzieści i cztery…

Trzydzieści… Dopiero przy cyfrze „26” wskazówka prawie zamarła, jakby natknęła się na jakąś przeszkodę. Zielone wężyki na rejestratorze prądów czynnościowych zatańczyły jak szalone.

— To zawsze tak jest — półgłosem, nie odwracając się powiedział Zorin. — Organizm się broni.

W normalnych warunkach poniżej tej temperatury — musi nastąpić śmierć.

Drgając, jakby z niechęcią, wskazówka powoli przesunęła się ku cyfrze „25” i znów zaczęła szybko opadać.

— Dwadzieścia trzy… Dwadzieścia jeden… — czytała głośno asystentka — osiemnaście i pięć…

szesnaście…

Taniec wężyków na ekranach oscylografów zwalniał tempo. Teraz świecące smugi płynnie wznosiły się w górę, zastygały na sekundę i wolno opadały.

— Osiem… sześć i pół…

Zupełnie bezwiednie asystentka liczyła głośno, drgającym z przejęcia głosem.

— Pięć i pół… Pięć…

Zorin nacisnął biały guziczek pod rejestratorem biotoków. Zabłysła zielona lampka.

— Automat będzie podtrzymywał właściwą temperaturę — powiedział Zorin przerywanym głosem. — Będzie notował wskaźniki przyrządów, sygnalizował w razie nieprzewidzianych komplikacji.

Umilkł. Wydało mu się, że mówiąc teraz o technice popełnia świętokradztwo. Mruknął;

— Tak jakby wszystko…

Ekrany oscylografów zagasły. Na tablicy równym światłem płonęła zielona lampka.

Zorin odwrócił się. Niemal automatycznie odwrócili się wraz z nim wszyscy pozostali. Ale przez zapotniały klosz szklany nic nie można było zobaczyć.

W ciszy, która nagle zapadła, wyraźnie rozlegało się tylko suche cykanie automatu…

Dziwnym pojęciem jest czas. Filozofowie i fizycy spierają się na temat pojęcia istoty przestrzeni. O istotę czasu nikt się nie spiera — zbyt mało na ten temat wiemy. Czas jest jednakowy dla wszystkich — mówiła mechanika Newtona. Czas jest zależny od szybkości ruchu układu obliczeń — stwierdzają formuły w mechanice Einsteina. I to wszystko, co wiedzą ludzie.

Trudno sobie wyobrazić nieskończoność czasu. Jeszcze trudniej wyobrazić sobie czas skończony. Kto powie, co to jest czas?

Przed tysiącami lat powstała legenda o Kronosie — wszechpochłaniającym Czasie. Wśród bogów, wymyślonych przez ludzi, nie było straszniejszego od Kronosa. To on zrodził Tanatosa — śmierć, Eris — niezgodę, Apate — oszustwo, Ker — zagładę… To Kronos pożerał własne dzieci…

W końcu dzieci Kronosa zbuntowały się. Po długiej walce wyzwoliły się spod okrutnej władzy Czasu. Tak mówi legenda.

Kiedyś w przyszłości, ta legenda się sprawdzi. Nie bogowie, lecz ludzie powstaną przeciw pochłaniającemu wszystko Kronosowi. Powstaną i zwyciężą. Wtedy ludzie będą swobodnie poruszać się w czasie, wybiegać o tysiąclecia naprzód i wracać.

Lecz tymczasem nieubłagana rzeka czasu niesie nas bezpowrotnie, niepowstrzymanie…

Sadowski zobaczył najpierw bezkształtne, białe plamy. Potem jedna z tych plam, większa i jaśniejsza, przekształciła się w okno do połowy przysłonięte roletą. Druga plama nabrała powoli zarysów twarzy ludzkiej.

Z początku wszystko było bezbarwne. Kolory zjawiły się później, nie wszystkie od razu.

Najpierw żółty i różowy — kwiaty na szafce nocnej. Potem granatowy — garnitur Zorina.

Teraz Sadowski zobaczył, że wargi Zorina poruszają się — profesor mówił. Ale dźwięku nie było. Dźwięki spłynęły nagle, jakby przedarły się przez zasłonę.

— …i róbcie tak — mówił Zorin. — Niech się pan skupi, kochaneczku. Niech pan podniesie rękę.

Czy pan słyszy?

Sadowski nie odpowiadał. Słyszał, ale nie rozróżniał słów. W pamięci powoli — bardzo powoli — powstawały obrazy. Leprozorium… Spotkanie z Zorinem… Noce bezsenne. Jeszcze jedna rozmowa… Sala operacyjna…

— Ile? — zapytał Sadowski i zadrżał: własny głos zadźwięczał jakoś obco.

Zorin podskoczył na krześle, wpił wzrok w twarz Sadowskiego.

— Tak, tak szeptał, machinalnie zacierając ręce. — Refleksy, wzrok, myślenie, mowa… To znaczy…

— Ile lat? — powtórzył Sadowski próbując usiąść.

— Niech pan leży, niech pan leży! Dziewiętnaście lat. Przeszło dziewiętnaście. Niech pan powie, czy…

— Dziewiętnaście! — przerwał Sadowski i nagle jednym rzutem oderwał głowę od poduszki.

Oczy bez zmrużenia wpatrywały się w Zorina.

Przezwyciężając powoli bezwład, powstawały fragmenty wyobrażeń. Łącząc się z wrażeniami przekształcały się w myśli. Nie od razu, plącząc się i mieszając, myśli wyrównywały się i szeregowały. I wtedy dopiero odezwało się w świadomości: kłamstwo!

Dziewiętnaście lat — to kłamstwo’ Zorin wcale się nie zmienił. Okrągła, wygolona twarz, przymrużone oczy, ledwo dostrzegalne zmarszczki… Wszystko tak, jak było!

Sadowski pokręcił głową. Zdawało mu się, że mówi.

— Spokojnie, drogi kolego, spokojnie. — Zorin uśmiechał się, ukrywając wzruszenie. — No, niech pan mówi…

— Dziewiętnaście lat… Dziewiętnaście lat… — Sadowski usiłował się podnieść. — Pan… taki sam… niezmieniony…

Zorin uśmiechnął się, niepewnie rozłożył ręce.

— Zrozumie pan to później. Później. Nie wszystko od razu. Wytłumaczę…

— Nie udało się… nic się nie udało! — nie słuchając go wykrzykiwał Sadowski. — Trąd…

Podniósł ręce do twarzy, Na białej, gładkiej skórze nie było najmniejszych śladów trądu.

— Nie rozumiem…

Opadł bezsilnie na poduszki.

— Minęło dziewiętnaście lat — dobitnie, skandując powiedział Zorin. — Pańska choroba jest uleczona. Nie było to sprawą łatwą. Ostatnie stadium… Dziewiętnaście lat…

— A pan? — szepnął Sadowski. — Pan?

— Zwyciężyliśmy starość — odparł po prostu Zorin. — Dlatego się nie zmieniłem… Starość następuje teraz dużo później.

Sadowski zamknął oczy. Potem uniósł się na łokciu, spojrzał na Zorina. Zapytał bezdźwięcznym głosem:

— Jak?

— Pomalutku, kochaneczku nie tak od razu — powiedział łagodnie Zorin. Spojrzał Sadowskiemu w oczy, uśmiechnął się. — No, dobrze, kochanie, niech się pan nie denerwuje…

Rozumie pan… Starzenie się organizmu było uważane za proces nieodwracalny. A my dowiedliśmy, że go możne odwrócić. Na razie w sposób ograniczony, ale można. I to wszystko. Nie, nie! Nic więcej nie powiem.

Sadowski oddychał ciężko, chrapliwie. Położył się, wargi szeptały:

— Dziewiętnaście lat… Dziewiętnaście lat!

Zorin wziął go za rękę — chłodną i suchą.

— A reszta? — ledwo dosłyszalnym głosem zapytał Sadowski. — Dziewiętnaście lat… Ludzie…

Zorin zrozumiał.

— Tak, komunizm. — Uśmiechnął się. — Wiele się zmieniło. Nie pozna pan.

— Co? — wyszeptał Sadowski.

Zorin pokręcił głową.

— Nie trzeba się śpieszyć. Wszystko jest przed panem.

Sadowski leżał długo, bardzo długo, patrząc gdzieś w przestrzeń. Potem uśmiechnął się — samymi oczami. Zorin poczuł słaby uścisk jego ręki.

Wiktor Saparin

Ostatni dorożkarz

1

Wzgórza, potężne zmarszczki na ciele planety pokrywały całą widoczną przestrzeń, tłoczyły się w chaotycznym nieładzie, zasłaniały horyzont. Z lewej strony, wprost po linii południka, nie zbaczając ani o krok, Wielka Trasa Polarna. Igor dobrze widział z góry, jak przeskakiwała przez wąwozy, zanurzała w tunelach i znów biegła w dal.

Sopka Ostrokonieczna jak zwykle ukazała się nie od razu i na jej widok Igor instynktownie uniósł się trochę w fotelu. Ogarnęło go uczucie niecierpliwego, oczekiwania, znane myśliwym, rybakom, miłośnikom przyrody. Wibrolot jakby odgadując pragnienie jeźdźca wzbił się w górę, po czym pomknął ku Sopce Ostrokeniecznej z całą szybkością, na jaką go było stać.

Przejrzyste skrzydła wibrowały niezmordowanie i rytmicznie. Lot był cudowny i Igor znów pomyślał, że uruchomienie skrzydeł za pomocą prądów czynnościowych powstających w organizmie człowieka na skutek samej myśli o ruchu — to wspaniała rzecz: wystarczy zapragnąć lecieć — i już się leci. Zachwycające uczucie! Szkoda tylko, że nie można tego wykorzystać dla trans — kontynentalnych liniowców.

Gdy tylko wibrolot znalazł się nad wierzchołkiem sopki, fotel wraz z jeźdźcem zawisł w powietrzu i zaraz potem, na życzenie Igora, zaczął opisywać koła i zygzaki.

Ale Igor nigdzie nie mógł dojrzeć tego, czego szukał.

Wreszcie na polance u podnóża sopki mignęła żółta plama. Tuż za piękną tygrysicą z zarośli trzcinowych wytoczyły się dwa wielkie, pręgowane tygrysiątka i zaczęły igrać w trawie.

Fotel zniżył się i znieruchomiał nad pręgowaną rodziną na wysokości dziesięciu metrów.

Zwierzęta były widocznie do tego przyzwyczajone, bawiły się dalej beztrosko. Nic nie zakłócało Igorowi przyjemności obserwowania tygrysów.

Pomysł stworzenia rezerwatu, którego nie dotknęłaby nigdy noga ludzka, należał do Igora.

Bądź co bądź biologia była jego drugim zawodem. A pierwszy… Igor westchnął.

Przyjrzawszy się im dowoli, wyjął z kieszeni na piersi blok uniwersalny, skierował obiektyw na tygrysy i spoglądał na ekran. Gdy ułowił jakąś interesującą scenkę, naciskał guziczek „zdjęcia”. Od paru miesięcy prowadził już kronikę filmową z życia tygrysiej rodziny i liczył, że za jakieś półtora roku będzie miał gotowy film dokumentalny.

Wsunął już blok uniwersalny z powrotem do kieszeni, gdy usłyszał sygnał „wezwanie”.

— Słucham — powiedział.

Według ostatniej mody umieszczał blok uniwersalny w kieszeni w taki sposób, aby mikrofon wystawał na zewnątrz. Dawało to możność rozmowy bez wyjmowania bloku.

— Co robisz i gdzie jesteś? — zabrzmiał wesoły głos.

Igor wyjął płaski, ze sprężystej masy plastycznej blok i zwrócił ekranem ku sobie. Rude włosy, obsypany piegami nos, śmiejące się oczy… Odbicie, które trzymał w ręku, otwarło usta i rzekło:

— Nareszcie wyjąłeś mnie z kieszeni. No, to pokaż się, jak wyglądasz. Sto lat cię nie widziałem.

Igor zwrócił wylot obiektywu w swoją stronę. Rudy Loszka skrzywił wargi w drwiącym uśmiechu.

— Istny bikiniarz, jak mawiali nasi przodkowie. Nawet guziki „orbis” z radiostacją wewnątrz.

Jakby blok uniwersalny nie był wystarczający! Zabawki… Poważni ludzie nie zajmują się takimi głupstwami. Zdaje mi się, że jesteś gdzieś w powietrzu. A co jest na dole? Pokaż. Ach, to Błękitne Sopki! No cóż, interesujący pomysł. A gdzie słynna rodzina tygrysia? Widzę, rzeczywiście piękne! A więc jesteś w swoim żywiole — w powietrzu i na łonie natury…

Aleksy wyraźnie pokpiwał sobie z przyjaciela. Czy to oznaczało, że ma w zanadrzu jakąś niespodziankę?

— Nawiasem mówiąc — powiedział — kiedy lecisz? Za godzinę? Dokąd? Do Australii? To wstąp do mnie… Jestem właśnie w Australii. W Platoburgu. No, więc tymczasem, jak mawiali nasi przodkowie. Czego się śmiejesz? Na własne oczy czytałem to w jednej książce. Czy zapomniałeś, że historia literatury to moja trzecia specjalność? Jeszcze w szkolnych czasach miałem do tego pociąg… Do prędkiego zobaczenia!

Aleksy zniknął, a na ekranie Igor jak w lustrze zobaczył siebie samego. Długa, jakby wyciągnięta twarz z dosyć posępnym wyrazem, a może to się tylko wydaje w porównaniu z Loszką? Obok Loszki każdy wygląda, jakby się smucił!

— Czas na lotnisko — powiedział Igor z ekranu do Igora oglądającego swoje odbicie.

Ach, więc to dlatego miał na ekranie tak posępny wyraz twarzy! Myślami był już przy czekającym go rejsie.

Zresztą dziś właśnie lot będzie interesujący, choćby dlatego, że na końcu czeka go spotkanie z Aleksym.

Igor stanowczym ruchem wsunął blok do kieszeni. Podporządkowując się jego życzeniu wibrolot pomknął w stronę lotniska.

2

Na wyłożonym żłobkowanymi płytami z masy plastycznej lotnisku stał wysmukły, z mocno cofniętymi w tył ostrymi skrzydłami transkontynentalny liniowiec na pięćset miejsc.

Pasażerowie dostawali się do niego przez trzy wejścia po ruchomych schodach.

Wibrolot lekko wylądował przed czwartym, służbowym wejściem. Igor wstał z fotela, nacisnął guziczek „niepotrzebny” i fotel ze złożonymi skrzydłami pobiegł posłusznie jak piesek na miejsce postoju. Dobry model, ostatni typ!

Igor stanął na najniższym stopniu schodów, które natychmiast usłużnie wniosły go do kabiny pilotów. Igor uśmiechnął się mimo woli. Młodzi piloci nazywali to wejście „królewskim”.

Dawniej, gdy załoga składała się z kilku ludzi, oddzielne wejście miało z pewnością sens. Ale teraz? Zresztą wtedy i kabina sterownicza słusznie nosiła swoje miano.

Jak wiele rzeczy w życiu jest względnych i jak długo pozostają w języku słowa, które utraciły swoje pierwotne znaczenie! Igor chyba wybierze lingwistykę jako swoją trzecią specjalność. W ostatnich czasach coraz bardziej interesują go słowa. Czy nie warto porozmawiać o tym z Aleksym?

Loszka? Loszka ma sześć specjalności i gotów jest opanować drugie sześć. Dla innego człowieka byłoby to przejawem lekkomyślności. Ale Aleksy jest wszechstronnie uzdolniony i wszystko mu się udaje. Igor pod tym względem ustępuje swemu przyjacielowi. Opanował zaledwie dwie specjalności, i to dlatego tylko, że nawet wielka namiętność wymaga choćby małego, dodatkowego zainteresowania czymś zupełnie innym. Ludzie od dawien dawna tak postępowali: ktoś był, przypuśćmy, zapalonym chemikiem, pracował z zamiłowaniem, z samozaparciem, a w domu, dla własnej przyjemności, grał na skrzypcach albo malował akwarele, hodował kaktusy, zbierał rzadkie wydawnictwa albo pasjonował się fotografią artystyczną „urywając”, jak piszą w starych powieściach, które tak lubi cytować Aleksy, „czas” albo „rzadko trafiające się wolne chwile”. Tak, oczywiście, wtedy gdy człowiek zamiast trzech godzin spał całe osiem (w XXI wieku sama myśl o tym wydaje się śmieszna!) i poświęcał swej pierwszej, głównej namiętności drugie osiem godzin, będąc w stanie przez ten czas wykonać tylko tyle, na co dziś potrzeba czterech, pięciu godzin, to taka sprawa mogła prawdopodobnie stanowić nie lada problem. Dziś poboczne pasje ludzi przestały być ich sprawą osobistą, przekształciły się w dwie, trzy specjalności, a niektórzy, w rodzaju Aleksego, mają aż sześć takich różnych zamiłowań. I starcza im czasu na wszystko, bez żadnego „urywania” i „wykrawania”.

Czy nie za wiele jednak tego filozofowania. Zdąży przecież zająć się wszelkimi rozważaniami siedząc w tak zwanej „kabinie sterowania”. Igor otworzył drzwi.

Jakiś człowiek w niebieskim kombinezonie krzątał „się po kabinie, instalując skrzynkę plastykową z zaokrąglonymi kantami.

— Witam pilota! — powiedział. — Zainstalowałem właśnie nowy przyrząd. Na żądanie Kontroli Bezpieczeństwa Pracy czy też Urzędu Planowania. Tam między nimi powstał jakiś spór.

— A czego się wymaga ode mnie?

— Nie zwracać na to uwagi. Sam nawet nie wiem, co to za przyrząd. Skrzynka jest zaplombowana. Włączyłem przewody według schematu i gotowe. No, to szczęśliwej podróży!

— monter żartobliwie machnął ręką.

Igor zajął swoje miejsce. Instrukcja wymagała, aby pilot podczas startu i lądowania nieodzownie znajdował się w kabinie sterowania. Po co? O tym wiedziała tylko Kontrola Bezpieczeństwa Pracy.

Prawie machinalnie obserwował, jak dawano rozkaz startu, jak maszyna odpowiadała — na tablicy zapalały się i gasły lampki, wskazówki przyrządów zajmowały wśród podziałek swoje miejsca. Tylko ukryty w zamkniętym plastykowym futerale zaplombowany przyrząd nie dawał znaku życia.

Silniki zaczęły pracować. Budynek dworca lotniczego za lewym oknem ruszył z miejsca.

Drzewa na skraju lotniska zlały się w jedną wstęgę. Krótki, bardzo krótki rozbieg, potężne szarpnięcie — i oto w dole szybko uciekające biało — różowe miasto wśród wzgórz, odcinek trasy prosty jak południk — znów miasto, ale już znacznie dalej, w ledwo dostrzegalnych zarysach. Zwrot — i statek mknie w górę, ku słońcu, ku gwiazdom, przecina warstwy lekkich chmur, które tylko z dołu wyglądały tak groźnie.

Równo, łagodnie dudnią silniki.

3

Pasażerowie wyciągnęli swoje uniwersalne bloki i zajęli się czytaniem książek, przeglądaniem czasopism, oglądaniem filmów. Od czasu gdy Centralna Biblioteka, Główna Ekspedycja Czasopism i Film Generalny zorganizowały audycje przeznaczone dla indywidualnej obsługi posiadaczy bloków uniwersalnych, wiele się na świecie zmieniło.

Zaledwie przed pięciu laty na półkach samolotów leżały jeszcze prawdziwe książki i pisma, niewielkie biblioteczki o stu lub dwustu tomach. Dziś każdy nosi w kieszeni bibliotekę wyposażoną w dziesiątki milionów tomów z oddziałem pierwodruków i rzadkich rękopisów — każdą książkę można czytać posługując się blokiem uniwersalnym i nie czekając na realizację zamówienia dłużej niż trzy minuty. Nakłady dzienników, sięgające niedawno astronomicznych cyfr, w ostatnich czasach spadły gwałtownie i rozważa się już serio zagadnienie, czy warto je w ogóle drukować i kolportować. W rzeczywistości wystarczy parę egzemplarzy do automatycznego przekazywania odbitek na żądanie posiadaczy bloków uniwersalnych. Tylko poszczególni miłośnicy staroświeckości wolą trzymać pismo w rękach, przewracając „stronice palcami.

Wspaniale została rozwiązana sprawa teatru i kina. Każdą premierę ogląda z reguły parę milionów ludzi bez względu na to, gdzie się w danej chwili znajdują. Można podzielić się swoim zdaniem ze wszystkimi, którzy się tym interesują, lub też odwrotnie, wysłuchać opinii każdego nie wstając z fotela samolotu. I to wcale nie przeszkadza sąsiadom: wystarczy nacisnąć guzik „niema rozmowa” i głos śpiewaka, którego postać widzi się na ekranie bloku uniwersalnego, będzie słyszalny tylko dla ciebie. (A do niedawna ludzie musieli zakładać w tym celu ciężkie słuchawki!)

Tak, technika rozwija się niezwykle szybko. Co będzie za dziesięć, dwadzieścia lat?

…Igor miał dosyć czasu, aby rozmyślać, o czym i ile chciał. Mógł usiąść w wolnym fotelu, wyciągnąć jak wszyscy pasażerowie swój blok uniwersalny i oglądać „Jezioro łabędzie” lub nową sztukę teatralną. Trzeba się tylko dowiedzieć, jakie sztuki dają teraz w różnych teatrach na kuli ziemskiej. Mówią, że najlepsze przedstawienia są w tej chwili w New Yorku, Cambridge i Tambowie.

Jeśli zapragnie, może nacisnąć tylko guziczek „powtórzenie” i przesłuchać zapisane na cienkim metalowym włosku poranne obserwacje meteorologiczne lub przedyskutować swoje myśli, później automatyczna maszyna do pisania wszystko dokładnie przedrukuje. Może wysłuchać dowolnego wykładu, nawet takiego, który był wygłoszony przed tygodniem lub przed rokiem, może zrobić jeszcze tysiąc różnych innych rzeczy.

Nie wolno mu tylko dotykać guziczków na pulpicie sterowania.

Ach, te guziczki, wyśmiewane w pismach humorystycznych, guziczki prześladujące człowieka od najwcześniejszego dzieciństwa do późnej starości! „Precz z guziczkami!” — słuszny postępowy ruch, do niego niewątpliwie należy przyszłość. Igor miał dziś okazję przekonać się, jak łatwo i przyjemnie jest latać nie myśląc o guziczkach. Ale jak wielką miał w tej chwili chęć położyć palce na klawiszach maszyny i poczuć, że ogromny statek podporządkowuje się jego lekkiemu dotknięciu. Niestety, dotykać guzików wolno mu jedynie podczas lotów ćwiczebnych, lotów organizowanych po to tylko, żeby piloci nie zapomnieli kierować samolotem. A Igor lubił prowadzić maszynę — to właśnie spowodowało, że wybrał zawód kierowcy powietrznych liniowców. Ale mówiąc uczciwie, zawód ten stał się nudny, nie sprawia takiej satysfakcji jak dawniej.

4

Spacerując Igor zatrzymał się przy wejściu do jednego z salonów. W rogu siedział wysoki mężczyzna i patrząc w zadumie na blok uniwersalny, ledwo dostrzegalnie poruszał wargami.

Rozmawiał z kimś, a może pracował. Bliżej drzwi paru pasażerów rozmawiało. Dyskusja dotyczyła przede wszystkim zagadnień miejscowych: sprawy ocieplenia Kamczatki przez wykorzystanie ciepła wnętrza Ziemi oraz sprawy jakuckiej kopalni automatycznej.

Dało to okazję rumianemu młodzieńcowi biorącemu udział w rozmowie, do oświadczenia, że wykorzystywanie naturalnych bogactw ziemi jest już przestarzałe. Czas najwyższy zacząć stwarzać sztuczne pokłady rud.

— Nie wystarczają panu zmiany na powierzchni ziemi — uśmiechnął się pewien niemłody pasażer — chciałby pan przekształcić również jej wnętrze?

— A czemuż by nie? — zdziwił się młodzieniec.

Starszy pan zwlekał chwilę z odpowiedzią.

— Rozmawiałem onegdaj z pewnym… hm, też dosyć młodym obywatelem — przy tych słowach uśmiechnął się lekko — i ów młodzieniec wyjaśnił mi, że człowiek może otrzymywać wszystko, co mu się podoba ze wszystkiego, co mu się podoba. Na przykład ze zwykłego kamienia brukowego — żelazo, złoto albo kiełbasę. W tym celu trzeba po prostu — dosłownie powiedział „po prostu” — rozbić atomy na ich części składowe i z tych części zbudować nowe atomy.

— Fascynująca myśl! — zawołał żywo młodzieniec.

— Wiele jest tych fascynujących pomysłów — uśmiechnął się znowu starszy pan. — Ale pytanie, które z nich należy urzeczywistniać?

— Te, które są najbardziej celowe — wtrącił się nagle pasażer z kąta.

— A co uważać za najbardziej celowe? — zaatakował go natychmiast młodzieniec. — Jakie pan zastosuje kryteria?

— No, na przykład nakłady pracy ludzkiej. To, oczywiście, przede wszystkim. Dalej, nakłady energii. I nie w ogóle, rzecz jasna, ale z uwzględnieniem jej aktualnego bilansu, zasobów surowcowych z danej chwili. Następnie odległość i trudności transportu. I wiele innych rzeczy.

— O… — rzekł z lekkim rozczarowaniem młodzieniec. — Pan, jak widzę, należy do ludzi, którzy wszystko liczą…

— Współpracownik Biura Planowania — przedstawił się pasażer z figlarnym uśmiechem i dorzucił po krótkiej chwili: — Wie pan przecież, że nie skąpimy środków na różne eksperymenty — jak najśmielsze i na wielką skalę. Ale… — popatrzył uważnie na towarzyszy jakby pragnąc się upewnić, czy ich interesuje ten temat, i ciągnął dalej: — Gdy sprawa dotyczy normalnej eksploatacji, dochodzi do głosu matematyka. Weźcie na przykład zaporę przez Cieśninę Beringa, wraz z jej pompami ciągnącymi wodę z Oceanu Spokojnego do Arktyki. Ze współczesnego punktu widzenia jest to instalacja niezbyt doskonała. Zastanówcie się tylko: dla podtrzymania ciepłego klimatu na półkuli północnej trzeba wydobyć rudę uranową, otrzymać z niej materiał rozszczepialny, dostarczyć do zapory i załadować reaktory. Oczywiście, że prawie wszystko to robi się automatycznie, ale prawie, a nie wszystko. Pod tym względem jakucka kopalnia automatyczna stoi na wyższym poziomie. Raz uruchomiona, będzie pracować pięćdziesiąt jeden lat bez udziału człowieka. A nasz samolot — zakończył niespodziewanie — jest mocno przestarzały.

Młoda dziewczyna o jasnych warkoczach, w lekkiej sukience, przysłuchująca się z uwagą rozmowie, rozejrzała się po wnętrzu salonu.

— Nie mam na myśli wygody pasażerów i wyposażenia technicznego — uśmiechnął się nieznacznie pracownik Biura Planowania. — Ale czy państwo zwrócili kiedy uwagę na pilota?

Igor drgnął mimo woli i cofnął się w głąb korytarza.

— Na pilota? — powtórzyła dziewczyna. W głosie jej zabrzmiało zdziwienie. — Ale przecież pilot siedzi tam gdzieś w swej kabinie. Jest niewidzialny.

— Nie tylko niewidzialny, ale w ogóle bezczynny. Jest to jeden z najciekawszych problemów naszego czasu. Dopóki w powietrzu zachodzą wypadki, które się już kiedyś zdarzały, można spokojnie polegać na maszynie. Ale z chwilą, gdy nastąpi coś nieprzewidzianego, wypadek bez analogii w „pamięci” maszyny, staje się ona bezradna. Z tego powodu leci w niej wykwalifikowany pracownik. Setki pilotów kręci się w powietrzu pełniąc zwykły dyżur zamiast zajmować się twórczą pracą, do której wszyscy mają prawo. Przy tym każdy wypadek ingerowania w pracą maszyny jest rozpatrywany jako wydarzenie nadzwyczajne. We wszystkich maszynach wprowadza się niezbędne ulepszenia, żeby coś podobnego nigdy już nie mogło się powtórzyć. W ten sposób prawdopodobieństwo koniecznych interwencji stale się zmniejsza. I piloci mają coraz mniej roboty. To samo dotyczy naszego pilota. Jest to oczywiście człowiek, który uczciwie służy społeczeństwu, ale my pozbawiamy go naturalnej radości pracy. To jest po prostu okrucieństwo.

— Ale on przecież coś robi — zaprotestowała dziewczyna. — Ten pilot.

— Tak. Czyta, dyktuje, może tworzy poemat. Rozumie się. Ale to nie jest rozwiązanie problemu.

— A jak często zdarza mu się mieć coś do roboty?

— Zrozumiałem z tego tylko jedno — pół żartem, pół serio odezwał się starszy pan — że piloci będą wiecznie odbywać przejażdżki na samolotach. Dlatego, że jeżeli nawet pozostanie prawdopodobieństwo jednego nieszczęśliwego wypadku na dziesięć lat na wszystkich liniach lotniczych, Kontrola Bezpieczeństwa Pracy i tak będzie żądała, aby piloci latali na wszystkich samolotach. Miałem do czynienia z tą instytucją. Ja ich znam.

— Troszczą się o pasażerów — odparł pracownik Biura Planowania. — I w zasadzie mają słuszność. Zagadnienie jednak…

W tym momencie Igor poczuł trzy lekkie stuknięcia w pierś. Wzywała go maszyna sterownicza. Po raz pierwszy w ciągu ostatnich dwóch lat.

5

Nie było to wezwanie awaryjne. Gdy Igor wszedł do kabiny, zielona lampka sygnalizowała:

„Wszystko w porządku”. Igor usiadł w fotelu i uważnie obejrzał tablicę. Niemą mową sygnałów maszyna informowała go o tym, co się stało, i jakie środki zapobiegawcze zostały zastosowane. „Układ chłodzenia” — przeczytał na tablicy. „Nie dochodził płyn ochładzający” — meldowała opadnięta klapka wskaźnika optycznego. „Pompa w porządku” — dziarsko komunikował jego sąsiad. „Uszkodzenie rurociągu” — wnioskowała maszyna. I meldowała:

„Układ przedmuchany”. No, z takim drobiazgiem poradziłoby sobie nawet dziecko.

Igor, zagłębiony w fotelu, zamyślił się głęboko. Trzy lekkie stuknięcia w pierś przywołały go do rzeczywistości. Lampka płonęła pomarańczowym światłem. „Nie dochodzi płyn ochładzający” — przeczytał. A więc zamulenie zostało usunięte tylko chwilowo! Szybko, szybciej niż zrobiłby to człowiek, maszyna zbadała każdy odcinek układu doprowadzającego i wyciągnęła niespodziewany wniosek: „Wszystko w porządku”. A mimo to sygnał: „Płyn ochładzający nie dochodzi” — płonął jasno w dalszym ciągu. Silniki zakomunikowały:

„Przegrzewają się ścianki komory spalania”. — Zabłysnął odpowiedni sygnał na tablicy.

Igor poczuł, że ręce same wyciągają mu się do klawiszów pulpitu sterowania. Ale nie miał prawa interweniować — lampka świeciła pomarańczowym światłem. Maszyna, prędzej niż zrobiłby to Igor, stwierdziła, co można przedsięwziąć w takim przypadku. Zamigotały światełka kontroli przyrządów. Maszyna postanowiła sprawdzić działalność urządzeń sygnalizacyjnych. Zuch maszyna! Słuszna decyzja! Zanim zdążył to pomyśleć, maszyna zbadała już cały układ sygnalizacji. Wszystko w porządku, tylko coś niewyraźnego wynikło ze wskaźnikiem sprawności pompy.

„Niech diabli wezmą ten przyrząd, trzeba włączyć zapasową pompę! — pomyślał Igor podniecony. — Przecież silniki się przegrzewają!…” Podniósł się nawet z fotela… „Włączona pompa zapasowa” — odczytał z ulgą.

Tym razem maszyna powzięła decyzję może o jedną dziesiątą sekundy później niż Igor.

Oczywiście musiała przedtem obojętnie i systematycznie rozważyć wszelkie możliwe rozwiązania, porównać je ze sobą i odrzucić wszystkie prócz jednego właściwego. Igorowi zaś przyszło to do głowy od razu, niemal impulsywnie. Niemniej jednak doznał uczucia głębokiej satysfakcji: w gruncie rzeczy odniósł zwycięstwo nad maszyną. Oto, jakie znaczenie ma żywe doświadczenie ludzkie, może nawet niezupełnie uświadomione, zawarte w komórkach mózgowych i mięśniach ręki, która sama wyciągnęła się w stronę guzika „Pompa zapasowa”. I piloci też się na coś przydają, niech to diabli.

Lampka spokojnie połyskiwała zielonym światłem, a Igor wciąż siedział w fotelu. Silniki dawno zasygnalizowały, że temperatura wróciła do normy. Tablica wyraźnie dawała do poznania, że pilot jest zupełnie w kabinie niepotrzebny.

Ale Igor nie śpieszył się z wyjściem. Przeżył niebywałe uczucie: nie dotknął żadnego guzika, a jednak tak jakby kierował maszyną. Zabawa? Może zabawa! Ale przecież to zabawa w pracę pilota, w pracę, której zakazują mu przepisy służbowe.

Wtem lampka po raz trzeci zapłonęła pomarańczowym światłem. Coś takiego nie zdarzyło się jeszcze ani razu od czasu, jak istnieją powietrzne linie transkontynentalne. Sam ten fakt był już arcynadzwyczajnym wydarzeniem.

Prawdziwe zdumienie jednak ogarnęło pilota dopiero, gdy spojrzał na tablicę. „Uszkodzenie drugiej pompy” — ze spokojem uczonego skonstatował przyrząd. Jak to, druga pompa nie działa? To kiepska sprawa, przecież trzeciej nie ma.

Błysnął ekran manipulatora. Maszyna przystąpiła do naprawy. Igor obserwował na ekranie, jak mechaniczne ręce szybko i zręcznie badały pompę, zamkniętą w tak ciasnej przestrzeni, że nie sięgnęłaby do niej ręka ludzka. Cóż za diabelska historia! Wszystko było w porządku.

„Zdjąć pokrywę!” — omal nie krzyknął Igor, ale mechaniczne palce już ją odkręcały. Dotarły do wnętrza i wykonały wszystko, o czym pomyślał Igor, niemniej jednak uszkodzenie nie zostało usunięte.

„Dolna rura odprowadzająca!” — przemknęło Igorowi przez głowę. Ale spóźnił się — palce zaśrubowały pokrywę z szybkością nieosiągalną dla wzroku i zabrały się do dolnej rury odprowadzającej. Nie poprzestając na tym palce rozebrały, oczyściły i zmontowały z powrotem wszystko, co tylko można było rozśrubować. Maszyna wykonała tysiące zapobiegawczych, być może zupełnie bezużytecznych czynności, a czas mijał…

Igor poczuł, że myśli zaczynają mu się plątać. Co robić? Nagle doznał olśnienia: zanieczyścił się przewód łączący! Ten krótki przewód łączący obie pompy: zasadniczą i zapasową.

Przyszło mu to do głowy jedynie dlatego, że kiedyś, grając z kolegą w „zgadywankę logiczną” i używając do tego schematu silnika samolotu, sam wymyślił takie uszkodzenie i kazał partnerowi szukać go według objawów ubocznych. No, a partnerem był wówczas Aleksy! Igor wygrał wtedy jeden punkt. Loszka, sprytny, pojętny Loszka nie mógł się domyślić! Przecież i on wtedy przedmuchał najpierw cały układ ochładzający, a potem dopiero włączył zapasową pompę. I przewód łączący, króciutki, zaledwie parocentymetrowy wężyk pozostał nie przedmuchany.

Maszyna, rzecz jasna, nie mogła znać tego przypadku! Robiła wszystko prócz prostej i jedynej w obecnych warunkach czynności. Wreszcie, wypróbowawszy wszystko, do czego była zdolna, poddała się. Lampka zapłonęła czerwonym światłem awaryjnym.

Czas! Igor pochylił się ku tablicy. Silniki ryczały już niemal histerycznie! I wtenczas usłyszał rozkaz, który zabrzmiał dlań jak huk piorunu:

„Nic nie robić!”

Oszołomiony rozejrzał się dokoła bezradnie.

„Nie interweniować!” — powtórzył głos.

I zaraz potem usłyszał lekkie, prawie niedosłyszalne postukiwanie wewnątrz skrzynki z masy plastycznej, która została zainstalowana w kabinie przed odlotem.

Guziki na stole sterowniczym zaczęły wciskać się same, jakby za dotknięciem palców niewidzialnego człowieka. Ekran zabłysnął znowu. Ktoś powoli, po ludzku szukał uszkodzenia.

Ale przecież ten ktoś nie wie o przewodzie łączącym! To rzecz, którą zna tylko Aleksy. Igor wstał z fotela, lecz znów powstrzymał go rozkaz:

„Nie ruszać się!”

Niewidzialny wiedział o przewodzie łączącym. Włączył przedmuchiwanie i zgodnie z przewidywaniem Igora układ ochładzający zaczął natychmiast działać.

Czas najwyższy! Igor otarł pot z czoła. Jeszcze parę sekund i silniki przestałyby pracować.

Tak, dzisiaj Igor miał dosyć wrażeń!

Posiedział jeszcze czas jakiś, żeby się uspokoić. Wszystko działało normalnie. Wówczas wyszedł z kabiny. Pasażerowie zajmowali się swoimi sprawami, nie podejrzewając nawet, co się rozgrywało przed chwilą w kabinie sterowania. Wszystko trwało zaledwie siedem minut!

— Takie właśnie eksperymenty przeprowadzamy obecnie — mówił pracownik Biura Planowania spoglądając na swych towarzyszy błyszczącymi oczyma. — Oczywiście za całkowitą zgodą Kontroli Bezpieczeństwa Pracy. Ale zdaje się, że lądujemy.

Samolot zniżał się. Igor wrócił do kabiny i znów siedział w niej w królewskiej bezczynności, póki koła nie zatrzymały się przed wykreśloną na lotnisku linią i wszystkie drzwi nie otwarły się automatycznie.

Wysiadł z samolotu ostatni.

6

Trafił mu się wibrolot starej konstrukcji i mógł sobie używać do woli, naciskając guziczki sterowania. Ale — rzecz dziwna — teraz nie sprawiało mu to przyjemności. Co więcej, uważał trzymanie palców na klawiszach za rzecz uciążliwą. Rankiem mu się lepiej latało. Ręce miał wolne, myśli również, skrzydła podporządkowywały się niemal podświadomym życzeniom.

Przypominało to lot w snach. Lot? Tak, rankiem doznawał uczucia lotu. A teraz zwyczajnie zmieniał miejsce w przestrzeni. Zwykła operacja komunikacyjna, którą muszą odbywać wszyscy niemal ludzie Ziemi, tak samo jak dawniej, gdy, jeżeli wierzyć starym filmom, jeździli do pracy na rowerach.

Aleksy siedział w niewielkim pokoju przed pulpitem sterowania — identyczną kopią tego, przy którym Igor przeżył przed godziną denerwujące chwile. Obok stał jeszcze jeden fotel i jeszcze jeden pulpit.

— Tak teraz latam — rzekł Loszka wskazując ręką na swoje gospodarstwo. — Nie odrywając się od ziemi.

Spojrzał na Igora i roześmiał się.

— Za to pracuję — dodał. — Prowadzę sto samolotów na raz. Czyli, że mam sto razy więcej szans do interweniowania w pracę maszyny niż ty. Dzisiaj wybłagałem jeszcze dziesięć rejsów — z trudem dali się przekonać. Postawili mi zapasowy pulpit. To na wypadek, gdyby zdarzyły się dwa uszkodzenia na raz. Według teorii prawdopodobieństwa…

— Ach, ta teoria! — Igor machnął ręką. — Zapoznałem się z nią dzisiaj w praktyce.

— I twój samolot znalazł się wśród tych dziesięciu. Wyobrażam sobie, jaki byłeś zawiedziony, gdy się okazało, że nie musisz pomagać maszynie! Takich samych uczuć musiał kiedyś doznawać ostatni dorożkarz albo ostatni szofer. Należysz już do przeszłości. Igorku!

— Po prostu lubię latać.

— Któż dziś nie lata? I czym wrażenia pilota różnią się od wrażeń pasażerów? Chcesz mieć prawdziwe przeżycia — chodź pracować ze mną. Co prawda nie będziesz już wtedy latał. W moim zawodzie to już niepotrzebny zbytek. Za to praca interesująca. Weź pod uwagę, że tak czy inaczej na przyszły rok zredukują wszystkich pilotów. Nawet loty próbne będą się odbywać automatycznie — za pomocą zaprogramowanych urządzeń.

Rudy Loszka śmiał się, nos mu błyszczał, piegi się rozpłynęły. Nie uważał za potrzebne wywabiania piegów, nie chciał też zmieniać kształtu uszu — miał uszy odstające, przypominające dłonie przystawione do głowy. Loszka uważał, że może całkowicie być takim, jakim stworzyła go matka natura!

— Przecież masz, chłopie, jeszcze inne specjalności! Możesz wybierać. No, będziesz w końcu latającym biologiem. Przecież twój rezerwat jest przewidziany do badań z powietrza. Mówię ci, że to wcale nie jest takie tragiczne, jak ci się wydaje.

…Rzeczywiście! Cóż się zmieniło na świecie? Uczucia, których doznaje się przy kierowaniu maszyną? Można je spotęgować będąc naziemnym dyżurnym. Lot? Cudowniejszego lotu niż wibrolotem bez tablicy sterowania świat jeszcze nie widział.

Romantyka? Tak, bez romantyki ani rusz! Ale kryje się ona w każdej pracy. To, co robi Loszka, też jest romantyczne, chociaż Loszka się do tego nie przyznaje.

Igor wyszedł na ulicę i wezwał wibrolot. Podbiegł stary, naiwny, romantyczny wibrolot z guziczkami gęsto natkanymi na maleńkim pulpicie. Igor miał ochotę podrapać go za uszami, jak robił w dzieciństwie ze swoim osiołkiem. Osiołek Waśka i kałuża pełna kijanek odegrały dużą rolę w jego zamiłowaniach do biologii.

Usiadł w fotelu i położył palce na klawiszach.

— Leć! — rozkazał.

Fotel ani drgnął.

Wtedy nacisnął guziczek — mały, obluźniony — wgniótł go z łatwością. Za plecami Igora rozwinęły się skrzydła i wibrolot pofrunął.

Walentyna Żurawlowa

Błękitna planeta

Nie znalazł się jeszcze uczony,

który obliczyć by zdołał

rozmach skrzydeł myśli człowieczej.

P. Antokolski

Uważano, że zginęliśmy. Przed rokiem, gdy działała jeszcze nasza stacja odbiorcza, słyszałem o tym na własne uszy. Ziemia komunikowała, że planetolot „Strzała” napotkał w drodze silny potok meteorytów i według wszelkiego prawdopodobieństwa uległ katastrofie.

Powiedziano o nas dużo pochlebnych słów, na które w takim stopniu nie zasługiwaliśmy, zwłaszcza że, jak słusznie zauważył inżynier Szatow, wiadomości o naszej śmierci były cokolwiek przesadzone.

Zresztą to właśnie Szatow dokładał wszystkich starań, aby te wiadomości nie okazały się przesadzone. I nie z jego winy „Strzała” okaleczona, pozbawiona łączności i prawie zupełnie nie słuchająca sterów — mimo wszystko ocalała.

Rozprawa naukowa Szatowa na pierwszy rzut oka nosiła zupełnie niewinny, niemal akademicki tytuł: „O wyborze właściwych czynników przy budowie planetolotów”. W praktyce zaś oznaczało to rzecz następującą: „Strzała” wyruszyła w dwuletnią podróż, aby na własnej skórze sprawdzić granice wytrzymałości planetolotów. Był to oczywiście próbny lot.

Ale jaki! Szatow szukał niebezpieczeństwa i trzeba stwierdzić, że pod tym względem osiągnął wyjątkowo pomyślne wyniki.

Wkrótce po rozpoczęciu podróży trafiliśmy pod deszcz mikrometeorytów. W ciągu dwudziestu minut „Strzała” utraciła stery gazowe, cieplarnię, anteną radarową i obie anteny radiostacji nadawczej. Łatanie dziur zajęło nam tydzień czasu. Ale Szatow był zadowolony. Z tryumfem oznajmił, że współczynnik wytrzymałości kadłuba zewnętrznego można z powodzeniem zmniejszyć o dwadzieścia pięć procent.

W półtora miesiąca później „Strzała”, zbliżając się do orbity Merkurego, przecięła niezwykle silny potok promieni gamma. Na Słońcu odbywał się straszliwy wybuch, intensywność promieni gamma dziesiątki razy przekraczała dopuszczalną dla człowieka dawkę. Przez dwie doby, osłabli wskutek ciasnoty i przyśpieszenia, siedzieliśmy zamknięci w głównej kabinie sterowania zabezpieczonej ołowianymi ekranami. Notując w dzienniku wskazania dozymetru promieniowania Szatow oznajmił, że współczynnik bezpieczeństwa przy projektowaniu ekranów jest w sposób niedopuszczalny zawyżony i trzeba go zmniejszyć średnio o trzy procent, Następnie (mijaliśmy właśnie pas asteroidów) na „Strzałę” runął prawdziwy grad meteorytów. Na szczęście szybkość ich nie była zbyt wielka. Ale około pół tuzina tych przyjemniutkich ciał niebieskich (wielkości kamienia brukowego) zmasakrowało dysze silników manewrowych, strzaskało całkowicie jedną z komór z paliwem i zniszczyło pojemnik z zapasem produktów. Po obejrzeniu uszkodzeń Szatow orzekł, że współczynnik zapasowej wytrzymałości kadłuba wewnętrznego można zmniejszyć przynajmniej o piętnaście procent.

W dwa dni później „Strzała” natknęła się na obłok pyłu kosmicznego pędzący z szybkością sześćdziesięciu kilometrów na sekundę. Zewnętrzny kadłub ochronny planetolotu przekształcił się w delikatne sito, a powierzchnia wewnętrznego była tak stopiona, że nie ryzykowaliśmy już otwierania klap — wątpliwe, czy udałoby się je później zamknąć. Instalacja chłodnicza pracowała pełną parą, mimo to jednak temperatura wewnątrz planetolotu podniosła się do sześćdziesięciu stopni. Oblany potem, dusząc się z gorąca Szatow zdecydował, że współczynnik zapasowej wytrzymałości kadłuba wewnętrznego można obniżyć chyba nie o piętnaście, ale o dwadzieścia pięć procent.

Trzeba przyznać, że natura stwarzając samego Szatowa nie poskąpiła zapasu wszelakich współczynników. Zasób jego energii życiowej był dosłownie nie wyczerpany. Inżynier był wysoki, bardzo tęgi, zapełniał swą osobą prawie całą niewielką messę planetolotu. Głos miał tak grzmiący, jakby wszystkie meteory wszechświata zwaliły się na „Strzałę”. Zmetalizowany kombinezon, którego zadaniem było stwarzać w polu magnetycznym sztuczną siłę ciążenia, nie był obliczony na gwałtowne ruchy Szatowa. Dlatego prócz zasadniczych obowiązków nawigatora miałem jeszcze niezłą praktykę lekarską: Szatow był zawsze potłuczony i posiniaczony.

Zaprzyjaźniliśmy się w ciągu tego półtora roku. Nie mieliśmy wyboru: we dwóch stanowiliśmy całą załogę maleńkiego, zagubionego w Kosmosie planetolotu. Mogę stwierdzić obiektywnie, że Szatow miał tylko jedną wadę — lubił czytać Omara Chajjama. Nie mam, oczywiście, nic przeciw poezji. Ale przez półtora roku słyszeć tylko wiersze Omara Chajjama — każdy chyba przyzna, że to niełatwo. Tym bardziej, że Szatow cytował tadżyckiego poetę niezupełnie a propos. Pamiętam, że gdy „Strzała” trafiła pod deszcz mikrometeorytów, Szatow grzmiącym głosem, zagłuszającym trzask wibrującego pod uderzeniami meteorów kadłuba, deklamował:

Nie będzie nas. — Świat dalej będzie trwać.

Zaginie ślad. — Świat dalej będzie trwać.

Znikniemy my. — Świat dalej będzie trwać.

Niezbyt krzepiące wiersze. Co prawda, Szatow nie miał słuchu muzycznego, dlatego melancholijne strofy Chajjama śpiewał na nutę marsza sportowego… W ogóle zdawało się, że nie ma takiej siły, która zdołałaby popsuć Szatowowi humor. Dopiero gdy uległ zniszczeniu zasobnik z produktami, Szatow przez parę dni chodził osowiały. Od owej chwili żywiliśmy się chlorellą. Te błyskawicznie rosnące wodorosty dostarczały nam tlenu, a nadmiar ich szedł do spożycia. Cztery razy dziennie jedliśmy tę przeklętą chlorellę: smażoną, gotowaną, pieczoną, marynowaną, cukrzoną, soloną…

Chlorellą stała się prawdziwym koszmarem. Ale Szatow się szybko do niej przyzwyczaił. I zapijając kotlety (smażona chlorellą z sałatką z marynowanej chlorelli) witaminizowaną nalewką (trzyprocentowy spirytus na chlorelli) z zapałem recytował Omara Chajjama:

Korzystaj z radości, używaj dnia

I kielich szczęścia opróżniaj do dna,

Bo niebo smutków twoich nie oceni,

Więc lejcie wino, niech muzyka gra.

Osiemnaście miesięcy sam na sam. Była to moja pierwsza długa podróż. I szybko zrozumiałem, czemu za najważniejszą zaletę astronauty uważa się zrównoważony charakter.

Wystarczy, abym zamknął na chwilę oczy, i jak na jawie widzę wnętrze kabiny „Strzały” ze wszystkimi najdrobniejszymi szczegółami. Owalny stolik z masy plastycznej pokryty dziwnymi, żółtymi plamami, które wystąpiły pod wpływem działania promieni gamma; reprodukcje pejzaży Lewitana i Polenowa na sklepionych, wyściełanych ścianach; umieszczona w ścianie biblioteczka zawierająca trzydzieści dwie książki; ekran telewizora zasłonięty liliową firanką: dwa składane fotele siatkowe (każdy miał na oparciu po dwadzieścia cztery kwadraty); trzy matowe lampy podsufitki, z których Szatow stłukł przypadkiem środkową…

Rzadko otwieraliśmy iluminator. Widok bezgranicznego czarnego nieba z niewiarygodną ilością gwiazd ‘przez pierwszy miesiąc budzi zachwyt, przez drugi — zadumę i niepojęty smutek, a później wywołuje przygnębiający, ponury nastrój.

Pewnego razu (było to w szóstym miesiącu podróży) Szatow patrząc w bezdenną przepaść iluminatora zacytował najbardziej chyba ponury czterowiersz Chajjama:

Gwieździstą nocą dreszcz cię nagły chwyta,

Przejmuje grozą otchłań nieprzebyta

I roje gwiazd, co krążą dookoła

Tak, jak odwieczna każe im orbita.

Od tego czasu otwieraliśmy iluminator tylko w razie koniecznej potrzeby.

Te półtora roku diabelnie nas zmęczyły. Nie mówię o fizycznym zmęczeniu. Awarie, gorączkowa praca przy reperacji uszkodzeń stanowiły przecież tylko epizody na tle spędzanych w ustawicznym napięciu dni powszednich. Ciasnota, gwałtowne zmiany temperatury, dwunastogodzinne dyżury, chlorella — to wszystko nie sprzyjało dobremu samopoczuciu. Najstraszniejsze jednak — najstraszniejsze w dosłownym brzmieniu tego wyrazu — było stałe poczucie grożącego niebezpieczeństwa. Wszyscy astronauci znają to uczucie. Lecz my doznawaliśmy go szczególnie mocno, prawdopodobnie dlatego, że promienie gamma bezpowrotnie zniszczyły nam radiostację i telewizor. Prawie rok nie mieliśmy łączności z Ziemią. Być może nie bez wpływu również był fakt, że na Ziemi uważano nas za straconych. Tak czy inaczej, ale bezustannie oczekiwaliśmy na coś nieznanego, nieodwracalnego. Pracowaliśmy, rozmawialiśmy, graliśmy w szachy, ale gdy tylko któryś z nas został sam, natychmiast opanowywało go uczucie nadciągającego niebezpieczeństwa. Przeważnie było to coś mglistego, nieokreślonego, czasami jednak wybuchało z taką siłą, że człowiek nabierał pewności: właśnie teraz — w tej chwili — zdarzy się coś najstraszniejszego.

Znam hipotezy astromedyczne, tłumaczące te objawy. Ale w praktyce mało pomagają rozważania teoretyczne. Dziecko, które wchodzi do ciemnego pokoju, wie, że nie ma się czego bać, ale się boi. Gdy człowiek steruje samotnie planetolotem i przez wąskie szczeliny obserwacyjne widzi nad czarną otchłanią zawieszone nieruchomo, blade, nie — migocące i dlatego jakby martwe gwiazdy — wie dobrze, że nie ma się czego lękać, a jednak doznaje uczucia — nie strachu, ale właśnie bliskiego, nieznanego niebezpieczeństwa.

Równym światłem płonie zielony ekran namiernika meteorowego, milczą przyrządy układu silników, cicho brzęczy napęd busoli żyroskopowej, miarowo cyka chronometr… Dokoła zalega cisza, tak jak zwykle. Ale przygniatające uczucie grożącego niebezpieczeństwa zmusza człowieka do ustawicznego sprawdzania przyrządów i wpatrywania się aż do bólu w oczach w czarne otwory szczelin obserwacyjnych.

A potem kończy się wachta i gdzieś za plecami rozlega się pokasływanie i wesoły głos Szatowa:

— No, jak tam, kolego, nie nastąpił jeszcze koniec świata?

W ciągu dwóch ostatnich miesięcy prześladował nas pech. Przypadkowy meteor rozbił akumulator słoneczny i od tego czasu żyliśmy w półmroku. Rozpaczliwie kaprysiły przyrządy nawigacyjne. Parę razy dziennie alarmująco zaczynała wyć syrena barografu, uprzedzając, że gdzieś ucieka powietrze. Nie było w tym zresztą nic dziwnego. „Strzała” zniosła o wiele więcej, niż przewidywali jej konstruktorzy.

Mimo to wytrzymalibyśmy jeszcze te parę miesięcy, gdyby nie stało się coś nie do naprawienia. W trzech komorach z paliwem zaczęła wzrastać temperatura. Rozrzedzony wodór aktywny szybko się rozgrzewał. Znaczyło to, że atomy wodoru łączą się w cząsteczki, wytwarzając energię cieplną. Reakcja przyśpieszała się, przekształcając w łańcuchową. Szatow deklamował, spoglądając na skalę termometru paliwa:

W niebiosach siódmych byłem,

tam gdzie górna z kryształu

brama sklepia się Saturna,

Niejedną rozwikłałem tajemnicę…

I dodawał ponuro:

— Między innymi i tę. Nosi bardzo prozaiczną nazwę: egzotermiczna rekombinacja wodoru aktywnego.

Wypróbowaliśmy wszelkie środki: intensywne chłodzenie, dodawanie utrwalaczy, naświetlanie ultradźwiękowe. Ale temperatura paliwa wzrastała. Groził wybuch. Wówczas Szatow podjął jedyną możliwą decyzję. Włączyliśmy pompy paliwowe i opróżniliśmy trzy komory z pięciu pozostałych. Był już czas najwyższy, aby to zrobić. Za „Strzałą” zapłonął olbrzymi welon gazu, niesamowicie połyskujący szmaragdowo-pomarańczowymi smugami.

O powrocie na Ziemię nie można już było marzyć. Po wielogodzinnej dyskusji, zamęczywszy maszynę do liczenia, wyszukaliśmy wreszcie dogodny tor, wiodący w stronę Marsa, najbliżej położonej planety.

— Mars — to ludzie, to prawdziwa siła ciążenia, to muzyka, to prawdziwe ziemskie kotlety i prawdziwe ziemskie piwo — mówił Szatow podnosząc manierkę z nalewką chlorellową. — „Na cześć Marsa ten puchar, nasz tulipan purpurowy”… Tak albo prawie tak powiedział stary Omar…

Pewnego razu Szatow zbudził mnie nocą (dla zachowania tradycji prowadziliśmy rachubę według czasu obowiązującego w Moskwie).

— Wkładaj szybko kombinezon, nawigatorze. Pokażę ci coś ciekawego.

Mówił cicho, niemal szeptem. Natychmiast ogarnęło mię poczucie grożącego niebezpieczeństwa.

Udaliśmy się do głównej kabiny sterowania. Szatow włączył rozrusznik automatyczny i metalowe zasłony dolnego iluminatora zaczęły się powoli rozsuwać.

Tego iluminatora nie odsłanialiśmy prawie od początku podróży. Widok otchłani gwiezdnej pod nogami nie należy do przyjemności. Nie można się do tego przyzwyczaić.

Zasłony rozsunęły się powoli. W otworze iluminatora ukazało się czarne niebo i wielki sierp Marsa. Ale na tym sierpie nie było nic: ani znanej sieci kanałów, ani granatowych „mórz” — nizin zarośniętych marsjańskimi zaroślami — aresitą, ani żółtoczerwonych pustyń. Olbrzymi, zajmujący czwartą część nieba, Mars był zasnuty gęstą, błękitną mgłą.

— No i co powiesz, nawigatorze? — zapytał półgłosem Szatow. — Czy nie wydaje ci się, że odkryliśmy nową planetę?

Próbowałem znaleźć jakieś realne wytłumaczenie. Wady w układzie optycznym iluminatora?

Ale gwiazdy widać było bardzo wyraźnie. Burze piaskowe na Marsie? Ale nie ogarniają one nigdy całej planety od bieguna do bieguna. Jakieś elektryczne zjawisko w atmosferze Marsa, na przykład zorze polarne? Ale nie mogłyby być tak intensywne.

Żadne z moich przypuszczeń nie wytrzymywało krytyki. Szatow ironicznie deklamował Omara Chajjama:

W tajemnicę jest wszechświat przed nami spowity,

Słów tej wiecznej zagadki nie znamy ja ni ty

Szepty jakieś za zasiloną o tobie i o mnie,

Ale gdy zasłona spadnie, gdzieżeśmy — ja i ty?

Nieraz później przypominałem sobie ten czterowiersz. Okazał się proroczy. Ale kto mógł wiedzieć, że czekała nas najcięższa próba?

Pochyleni nad iluminatorem, długo wpatrywaliśmy się w zagadkowy, błękitny sierp.

„Strzała” zbliżała się do Marsa od strony nieoświetlonej. Przez następne trzy doby nie można było przeprowadzać obserwacji. Ale od chwili gdy zobaczyliśmy wąski, błękitnawy sierp, nie opuszczało nas już dotkliwe przeczucie bliskiego i nieodwracalnego niebezpieczeństwa. Mogła to być reakcja wskutek stałego napięcia nerwów podczas osiemnastomiesięcznej podróży.

Zrobiliśmy się małomówni, rozdrażnieni. W czasie dyżurów w głównej kabinie sterowania zamykałem na głucho szczeliny obserwacyjne: widok czarnego nieba z niemigocącymi, jakby namalowanymi gwiazdami przyprawiał mnie o ataki melancholii.

W ciągu ostatniej doby przed lądowaniem prawie nie spaliśmy. Rozdrażnienie przekształciło się nagle w nadmierną uprzejmość. Gawędziliśmy z ożywieniem, pomagaliśmy sobie wzajemnie pakować drobiazgi osobiste, razem przyrządzaliśmy pożegnalną kolację (duszona chlorella z sałatą ze świeżej chlorelli).

Na dwie godziny przed lądowaniem Szatow zakomenderował:,Do pulpitu sterowania!” — i przeszliśmy do kabiny sterowania. Z łoskotem zatrzasnęła się ciężka pokrywa. Kadłub „Strzały” zadygotał od wściekłej pulsacji silników hamulcowych.

Który z astronautów nie zna szaleńczego ryku dysz hamulcowych! Bardzo bliski, wciąż wzrastający, przenika cały planetolot, przedziera się przez ciężkie ekrany głównej kabiny sterowania, wprawia w drżenie wskazówki przyrządów, wywołuje wibrację koła sterowego.

Lecz ten dziki ryk jest milszy od najpiękniejszej muzyki. Wydaje się, że planetolot ożył i entuzjastycznie wita ziemię. „Koniec podróży! Koniec podróży! — ochryple wyją dysze. — Koniec podróży!”

Szatow mistrzowsko prowadził „Strzałę”. Widziałem, że mu jest trudno. Stery gazowe źle funkcjonowały; dysze okaleczone przez meteory powodowały, że chwilami planetolot zaczynał się obracać dokoła własnej osi podłużnej, radar przeglądowy nie pracował. I mimo to Szatow pewną ręką zmuszał statek do szybowania.

Spędziłem z Szatowem półtora roku, poznałem go (jak mi się zdawało) do głębi. Ale muszę przyznać, że tego dnia odkryłem po raz pierwszy nowe oblicze mego przyjaciela.

Przyśpieszeniomierz wykazywał podwójne obciążenie, siła ciążenia wcisnęła mię głęboko w fotel, a Szatow siedział w swobodnej, niewymuszonej pozie. Twarz rozjaśniał mu uśmiech pełen napięcia, oczy błyszczały. Ruchy rąk — skąpe i dokładne, były równocześnie niemal uskrzydlone. Tak, właśnie uskrzydlone — to było właściwe słowo. Szatow, jakimś szóstym zmysłem, nie patrząc nawet na przyrządy, odgadywał, co należy zrobić.

„Strzałą” rzucało. Nie mogłem zrozumieć czemu. Można by sądzić, że planetolot napotkał silny strumień wstępującego powietrza.

Nagle zabrzmiał sygnał dawkomierza promieniowania. Spojrzałem — wskazówka dawkomierza przekroczyła czerwoną linię. Na zewnątrz, za ołowianymi ekranami kabiny sterowania promieniowanie dosięgło granic niebezpiecznych dla człowieka. Ale skąd się wzięło to promieniowanie?

— Nawigatorze! — głos Szatowa zagórował nad piorunowym hukiem silników hamulcowych. — Nawigatorze, proszę włączyć radar lądowania.

Zabłysnął żółtawy kwadrat wypukłego ekranu. W samym środku ekranu świecił jaskrawy, czerwony owal.

Szatow spojrzał na mnie. Zobaczyłem w jego oczach zdumienie. Na powierzchni Marsa, sześćset kilometrów pod nami szalało olbrzymie jezioro ogniste. Wybuch? Pożar?

Prawie machinalnie włączyłem namiernik jonizacji. Przez ekran przeleciała czarna nić.

Przeleciała i znieruchomiała, przecinając na dwoje czerwony owal. Jezioro ogniste miało kolosalne promieniowanie!

„Strzała” zadygotała. Czerwona plama jęła szybko przesuwać się na kraniec ekranu. Szatow uprowadzał planetolot na wschód.

Napisałem na kartce papieru: „Wybuch jądrowy? Katastrofa atomowa?” i podałem Szatowowi. Spojrzał na mnie i wzruszył ramionami. Potem wskazał mi wzrokiem skalę termografu zewnętrznego. Temperatura na zewnątrz podniosła się do siedemdziesięciu stopni!

Wiedziałem, że Mars jest dokładnie zbadany przez ludzi. Wiedziałem, że niezliczone wyprawy w ciągu trzydziestu ubiegłych lat spenetrowały każdy zakątek tej planety. I mimo to pierwsze przypuszczenie, które mi się nasunęło, było zgoła fantastyczne. Pomyślałem (śmiechu warte, ale tak było), że w dole toczy się wojna między ludźmi i Marsjanami.

Powtarzam raz jeszcze — wiedziałem, że nie istnieją żadni Marsjanie. Ale pierwsza myśl opanowała mię na chwilę.

A „Strzała” zniżała się. Szatow dokonał cudu: okaleczony planetolot, przezwyciężając nie wiadomo skąd powstałe wiry powietrzne, nie odchylał się niemal od wyznaczonego kursu.

Przez ekran radaru lądowania przelatywały ciemne plamy. „Gdzie jesteśmy?” — oczyma zapytał Szatow. „Nad Morzem Czasu” — wrzasnąłem. Szatow z zadowoleniem kiwnął głową.

Trudno było wybrać lepsze miejsce do wylądowania. Morze Czasu stanowi rozległą, kępkowatą nizinę, porośniętą krzaczkami aresity i znajduje się w pobliżu rakietodromu.

Czarne plamy na ekranie radaru przelatywały z błyskawiczną szybkością. „Strzała” unosiła się nad samą powierzchnią Marsa. Wyłączyłem radar.

Nie pamiętam, ile czasu upłynęło. Prawdopodobnie niewiele, z pięć minut. Ryk silników stał się nie do zniesienia. Szatow włączył rakiety lądowania. „Strzała” miękko osiadła na gazowej poduszce. Wstrząs był ledwo wyczuwalny. I od razu nastąpiła cisza. Ogłuszająca cisza, od której dzwoni w uszach i każdy szmer robi wrażenie łoskotu.

A potem poczułem ciężar. Nie sztuczny ciężar, stwarzany przez metaliczne ubranie w polu magnetycznym, nie przeciążenie skutkiem przyśpieszenia, ale prawdziwy ciężar, jak powiedziałby Szatow, prawdziwy ciężar ziemski.

— Nieźle się udało, co? — zapytał Szatow.

— Wyższa klasa! — odparłem.

Roześmieliśmy się. Szatow przekręcił dźwignię przewodu pneumatycznego. Rozległ się syk, otwarły się drzwi do messy. Ale syk nie ustawał. Zmienił się co prawda, stał się jakiś porywisty, pogwizdujący.

— To na zewnątrz — powiedział Szatow zdziwiony. — Wygląda na to, że Mars spotyka nas wietrzną pogódką.

Przeszliśmy do messy. Tutaj wyraźnie już słychać było świst wiatru. Co więcej, zauważyłem, że planetolot od czasu do czasu zaczyna drżeć i kołysać się.

— No, kapitanie — zapytałem — co na ten temat powiedziałby staruszek Omar?

Szatow odrzekł bez uśmiechu:

— Staruszek Omar powiedział w analogicznej sytuacji: „Nie ma stałości ani w kobietach, ani w życiu”. Co dotyczy kobiet…

Słowa jego przerwał gwałtowny trzask.

— Burza piaskowa?

Szatow zaprzeczył kategorycznym ruchem głowy.

— Nie, nawigatorze. To najprawdziwszy grad. Wydało mi się żartuje.

— Oczywiście importowany z Ziemi?

— A teraz leje deszcz — spokojnie skonstatował Szatow.

Deszcz bębnił w metalową powłokę „Strzały”, pomyłka była wykluczona.

— Nawigatorze, przedstawię cię do raportu karnego — mówił niemal poważnie Szatow. — Przyprowadziłeś „Strzałę” na jakąś inną planetę. Sądząc po sile ciężkości, to Mars.

Przypuśćmy. Ale wiatr, grad, deszcz…

Deszcz ustał prawie nagle. Za to wiatr zawył teraz z nową siłą — przejmująco, przygnębiająco.

— Co możesz powiedzieć na swoje usprawiedliwienie?

Nie mogłem nic powiedzieć. Nic nie rozumiałem.

— Przypuśćmy, że gdzieś w pobliżu wybucha wulkan — rozważał Szatow przysłuchując się wyciu wiatru. — Ale skąd grad? I skąd taka prężność wiatru? Acha, znowu leje deszcz, słyszysz, nawigatorze? Przypuśćmy, „„że to zwykły huragan. Ale deszcz, deszcz! Skąd na Marsie taka ulewa?… Smutne, ale prawdziwe, będziemy jednak musieli włożyć skafandry i wyjść. Radiostacje w skafandrach są czynne, spróbujemy nawiązać łączność i…

Gwałtowny wstrząs omal nas nie przewrócił.

— Tam, do diabła! — Szatow trzymając się ścian przeszedł do kabiny sterowania. Stamtąd rozległ się jego przygłuszony głos: — Barometr rtęciowy wskazuje ciśnienie czterysta milimetrów. Ta przyjemna planeta ma solidną atmosferę. Tak… Jeszcze jedna zagadka. Zasięg naturalnego promieniowania cztery razy mniejszy od marsjańskiego… Nawigatorze, przyprowadziłeś „Strzałę” na jakieś płaskowzgórze Ziemi. Albo też odkryłeś nową planetę. To nieprzyzwoitość.

Szatow żartował według swego zwyczaju. Ale obaj nie byliśmy w wesołym nastroju.

Wkładając skafander Szatow zaczął cytować Chajjama i urwał w pół słowa.

— Ech, żeby już wreszcie wiedzieć, co to jest? — powiedział z prostotą.

Po raz pierwszy w ciągu tego półtora roku w głosie jego zabrzmiało znużenie.

Przekręcił aż do oporu dźwignię przewodu pneumatycznego. Ciśnienie powietrza dosłownie zerwało stopioną pokrywę. Do kabiny przepustowej wdarł się wiatr.

Włączyliśmy reflektory. Dwa wąskie snopy światła przecięły mrok. Na zewnątrz działo się coś fantastycznego. Gwałtowny, porywisty wiatr pędził nad samą powierzchnią kosmate strzępy chmur. Zaczynał i momentalnie przestawał padać deszcz. Gdzieś daleko w ciemności migotały błyskawice.

— Nawigatorze, wiesz, co powiedział w analogicznych okolicznościach staruszek Omar? — Usłyszałem w słuchawkach niezwykle cichy głos Szatowa, — „Uwaga, wędrowcze. Niepewna jest dal, z chmur spływa ognista stal”.

Potężna postać Szatowa wcisnęła się w szczelinę wejściową. Wysunąłem się za kapitanem. I natychmiast pęd wiatru rzucił mną o ziemię. Padając, zdążyłem chwycić się gałęzi aresity. A jednak byliśmy na Marsie!

— Trzymaj się mocno, kolego! — krzyknął Szatow. — Pełznij do mnie.

Szatow leżał za niewielkim, porośniętym aresitą pagórkiem. Zacząłem się czołgać, zmagając się z oporem szalejącego wichru.

— Włącz radiostację — powiedział Szatow. Przekręciłem się na wznak, zacząłem stroić odbiornik.

Pod hełm natychmiast wdarły się trzaski atmosferyczne. I nagle skądś, z daleka doleciał słaby głos: „Strzała, Strzała, Strzała… Strzała, Strzała…”

— Słyszysz, nawigatorze? — krzyknął Szatow — Róbże namiar!

Ku memu zdumieniu pelengator wskazywał w górę, w niebo. W przerwach między chmurami migała nad nami niewielka, dwa razy mniejsza od księżycowej żółta tarcza.

— Fobos! — Szatow wskazał ręką w górę. — Fobos, satelita Marsa. Mówią stamtąd.

Nie mogliśmy odpowiadać. Słabe nadajniki skafandrów miały zasięg w promieniu trzystu kilometrów, a od Fobosa dzieliło nas dziewięć tysięcy… „Strzała, Strzała!…” — wywoływano z Fobosa.

— Uwzięli się! — powiedział Szatow. — Potem nastąpi koncert muzyki tanecznej i koniec audycji. „Dobranoc, drodzy radiosłuchacze!”

Wstał, czepiając się gałęzi aresity. Widziałem, jak jego potężna postać chwieje się pod uderzeniami wiatru.

— Patrz, nawigatorze!

W głosie Szatowa zabrzmiało coś niepokojącego, spróbowałem się podnieść.

— Patrz!

Wskazywał w ciemność. Nie mogłem nic dojrzeć. Promień reflektora rozpływał się w bezdennym mroku.

Potem przed nami, nisko nad powierzchnią błysnął błękitny zygzak błyskawicy. I zobaczyłem, jak na znieruchomiałym ekranie szła ku nam ściana wody. Zimny, liliowy blask oświetlił ją na mgnienie oka. Olbrzymia fala wyglądała jak nieruchoma — pochylona, spieniona, straszna.

— Wróć! — krzyknął Szatow ochrypłym głosem. Pobiegł w stronę „Strzały” podskakując, oglądając się.

Poryw wiatru odrzucił mię w bok. Upadłem na kolana. Promień światła przede mną zamarł, zamiotał się, błysnął prosto w oczy. Szatow pomógł mi wstać. Przez słuchawki wyraźnie docierał do mnie jego chrapliwy oddech.

— Prędzej, nawigatorze, prędzej…

Wepchnął mnie do planetolotu. Pokrywa zatrzasnęła się ze zgrzytem.

Wówczas usłyszałem szum zbliżającej si% fali. Równy, niezwykle miarowy, zbliżał się nieuchronnie, pochłaniając wszystkie pozostałe dźwięki — szum krzaków, bębnienie kropel deszczu, świst wiatru. Narastał, przekształcając się we wściekłe, wibrujące wycie.

— Trzymaj się! — krzyknął Szatow i głos jego utonął w huku walącej się fali.

Wyciągnąłem przed siebie ręce i chwyciłem pustkę. Podłoga uciekła mi spod nóg. Upadłem na Szatowa. I zaraz potem zapadła cisza.

— Ostrożnie, kolego — powiedział Szatow podnosząc się. — Więc tak. Domyśliłem się, co się stało z Marsem. Został przekształcony w rezerwat dla miłośników silnych wrażeń. Sądzę, że za chwilę rozpocznie się skromne, dobrze zorganizowane trzęsienie ziemi…

Z zewnątrz jak przedtem dolatywał świst wiatru. Ponury, jednostajny, budził uczucie przygnębienia. Musiałem powiedzieć coś na ten temat, gdyż w słuchawkach rozległ się głos Szatowa:

— Nie ma rady… Będziemy jednak musieli wyjść. Za pół godziny Fobos skryje się za horyzontem i wtedy już nic nie usłyszymy.

Pokrywa wejściowa otwarła się powoli. Szatow pochylił się i dał nurka w ciemność.

Poszedłem za jego przykładem i poczułem od razu, do jakiego stopnia wzmógł się wiatr. Nie był już porywisty, lecz dławił zwartą, niemal dotykalną ścianą. Odczuwałem to ciśnienie przez grubą powłokę skafandra.

Szatow przyciskając się do porytej, kępkowatej ziemi czołgał się w zarośla aresity. Woda spłynęła, pozostawiając połamane krzaki. Puściłem się poręczy.

I wówczas wiatr — jakby tylko na to czekał — runął z dziesięciokrotną siłą. Nie, nie z dziesięciokrotną. Z niewiarygodną, nieprawdopodobną siłą. Nie bardzo zdaję sobie sprawę, co się stało. Wszystko działo się z nadprzyrodzoną szybkością. Upadek w pustkę, straszliwy cios (uratował mię skafander), jaskrawy błysk światła — promień reflektora oświetlił brunatną, spękaną, bardzo bliską ziemię — i ciemność. Reflektor był strzaskany, antena radiostacji złamana. Głos Szatowa (nie pamiętam, co takiego krzyczał) urwał się w pół słowa.

Wiatr spychał mię w pustkę, w czarną nicość. Próbowałem chwytać się gałęzi aresity — krzaki były wyrwane z korzeniami, wczepiałem się w ziemię — wyślizgiwała mi się spod palców. A wiatr — nie, nie wiatr — huragan, oszalały huragan ze wściekłą furią unosił mnie od planetolotu. Dwa razy w świetle błyskawicy zobaczyłem „Strzałę”. I natychmiast zasłaniały ją strzępy nadpełzających chmur. Chmury sunęły po samej ziemi na kształt olbrzymich pagórków, oświetlane co chwila ogniem wyładować elektrycznych. Huragan był do niemożliwości nasycony elektrycznością; gdy się przewracałem, ze skafandra leciały snopy błękitnych iskier.

Wytężając wszystkie siły starałem się zatrzymać, uczepić czegoś — i nie mogłem. Huragan podrzucał mię w górę, walił mną o ziemię, przewracał i gnał, gnał, gnał…

Trwało to długo, niewymownie długo i skończyło się tak samo nagle, jak się zaczęło.

Poczułem uderzenia sprężystych gałęzi aresity, zwaliłem w jakiś dół — i wszystko ucichło.

Nie od razu uświadomiłem sobie, co się stało. Bolało mię potłuczone ramię, brakowało tchu, w oczach latały czerwone koła… Skądś, z głębin świadomości wypłynęła myśl. Początkowo zarysowała się jakoś mgliście. Później, wypierając chaotyczne strzępy innych myśli, skrystalizowała się jasno: „Stało się to, na co od dawna czekałeś. To właśnie. Nieodwracalne”.

Nad Morzem Czasu szalał huragan. Gdzieś tam (nie wiedziałem nawet, w jakim kierunku) znajdował się planetolot. Gdzieś bardzo daleko. Odległość pomiędzy nim a mną była zupełnie niewymierna. Była równa nieskończoności. A wskazówka indykatora tlenowego doszła do połowy tarczy. Tlenu miałem jeszcze na godzinę — może na półtorej.

Zezując, długo, aż do bólu w skroniach, patrzyłem na mały, fosforyzujący wskaźnik wmontowany w hełm skafandra. Wskazówka posuwała się! Zdawało mi się, że widzę wyraźnie, jak zbliża się do krótkiej, czerwonej linii, za którą jest śmierć. Lodowate przerażenie przytłumiło rozsądek. Podnosiło się jak woda, skądś z dołu, paraliżując stopniowo całe ciało.

A zdradziecka myśl zabrzmiała znów ze wściekłym uporem: „Stało się to, na co od dawna czekałeś. To właśnie. Nieodwracalne”.

Czepiając się sękatych korzeni aresity dźwignąłem się, rozchyliłem gałęzie. Wiatr wył wciąż z taką samą siłą. Ale niebo było już bez chmur. I nad samym widnokręgiem zobaczyłem podwójną, zielonkawą, bardzo jaskrawą gwiazdę. Tak, to była Ziemia. Ziemia i Księżyc. W tym obcym świecie, gdzie wszystko stanowiło wrogą siłę — i smagający wiatr, i twarda kamienista gleba, i nieprzejrzany mrok — nagle zjawiło się coś swojego, bliskiego. Ziemia!

Ziemia ojczysta! Powtarzałem to słowo bezustannie, raz po raz.

W spokojnym, przyjaznym blasku tej podwójnej gwiazdy było coś nienormalnego. Nie mogłem zrozumieć, co mianowicie. Wpatrywałem się i nie rozumiałem. Lecz im dłużej się wpatrywałem, tym goręcej pragnąłem zrozumieć. Zapomniałem o huraganie, nie słyszałem świstu wiatru, nie widziałem tarczy wskaźnika tlenowego…

Coś niezwykłego było w blasku tej podwójnej, zielonkawej gwiazdy, zawisłej nad czarnym sklepieniem horyzontu. I nagle zrozumiałem. Gwiazda migotała! Ledwo dostrzegalnie, słabiutko, ale migotała. A w rozrzedzonej atmosferze Marsa światło nie mogło migotać.

Ziemia, daleka Ziemia rodzinna pomogła mi zrozumieć, że Mars chyba teraz posiada gęstą atmosferę. Nie wiedziałem, skąd się ta atmosfera mogła wziąć. Nawet się nad tym nie zastanawiałem. Poprzez otchłań Kosmosu Ojczyzna wskazała mi drogę ratunku. I przyjąłem tę drogę od razu, bez namysłu i wątpliwości.

Odkręciłem wentyl hełmu. W twarz uderzył mię ciepły wiatr. Głęboko, pełną piersią wdychałem powietrze Marsa. Było ono bardzo ciepłe, wilgotne, nasycone piżmową wonią aresity. Zakręciło mi się w głowie od tej woni, od tego powietrza, ze szczęścia… Nie pamiętam, ile czasu minęło. Ziemia podnosiła się nad horyzontem, i tam gdzie się podnosiła, niebo się rozjaśniało. Dla Marsa nasza Ziemia była gwiazdą poranną. Jej wschód zwiastował ranek, jutrzenkę.

Wydawało się, że ten ranek będzie pochmurny. Szare cienie snuły się po kępkowatej równinie, nad horyzontem kłębiły się czarne zwoje chmur. Ale wiatr się uspokajał. Czułem to wyraźnie.

I wówczas ogarnął mnie radosny gniew. Chwyciłem się pędów niskich, ścielących się zarośli, wydobyłem z dołu i poszedłem. Szedłem i ciskałem pod adresem wiatru jakieś obraźliwe słowa. Wiatr parskał, nadlatywał, odpychał mię — ale nie mógł mi już nic zrobić.

Szedłem.

Nie wiedziałem, w którą stronę powinienem iść. Dlatego szedłem na oślep, tam gdzie świeciła podwójna gwiazda poranna. Nie mogłem odwrócić się do niej tyłem.

Przeszedłem tak ze sto czy sto pięćdziesiąt metrów. Spoza wzgórza (przede mną i nieco na prawo) sypiąc czerwonymi iskrami wystrzeliła w niebo rakieta. Potem jeszcze jedna. I jeszcze, i jeszcze…

Wówczas pobiegłem. Wiatr rozstąpił się, zniknął. Biegłem, przeskakując przez krzaki aresity — na Marsie nie odczuwa się prawie ciężaru skafandra.

Ze szczytu wzgórza zobaczyłem „Strzałę”. Była całkiem blisko, w odległości najwyżej pięćdziesięciu metrów. Jej podłużna, ciemna sylwetka wyraźnie rysowała się na tle rozjaśniającego się nieba. Wydała mi się niezwykle piękna ta nasza „Strzała” — opływowe, szlachetne i surowe w zarysie kształty, dumnie wzniesione krótkie skrzydła, pochylony do przodu kadłub.

Szatow wypuszczał jedną rakietę za drugą. Był bez skafandra, w rozpiętym kombinezonie.

Obok „Strzały” stał zmontowany helikopter — mały, krępy. Tylko Szatow — sam jeden, w ciemności, podczas burzy — mógł zmontować helikopter.

Zobaczył mię, rzucił rakietnicę, zerwał z głowy skórzany hełm i podnosząc go wysoko w górę, coś zawołał. Pędziłem ku niemu rozpinając po drodze skafander.

— No, no, uspokój się, nawigatorze — powiedział głucho Szatow. — Zdaje się, że staruszek Omar… Nie, nie wiem…

I odwrócił się.

Dopiero teraz zauważyłem dziesiątki łusek rakietowych poniewierających się po ziemi. To mi przypomniało, że jesteśmy na Marsie.

— Mars? — wciąż jeszcze zmatowiałym głosem powiedział Szatow i zakasłał. — Mars?

Wszystko w porządku, nawigatorze. Wiele się w ciągu tego roku zmieniło. Ludzie stwarzają atmosferę na Marsie. Czerwona plama, którą widzieliśmy na ekranie radarowym, to krater termojądrowy. Są takie dwa na Marsie. Czwarty miesiąc zachodzi w nich kierowana reakcja łańcuchowa. Ciężkie atomy rozbijają się na lekkie cząstki — tlen, azot, hel, wodór. A przede wszystkim w tych kraterach wskutek olbrzymiej temperatury rozkładają się minerały zawierające wodę, dwutlenek węgla… Ludzie na ten czas opuścili Mars, tylko na Fobosie został punkt sterowania. Mieliśmy jeszcze szczęście, nawigatorze, tu były burze potężniejsze od wczorajszej. I promieniowanie radioaktywne było większe, dziś już nie jest groźne. Przy tym atmosfera zatamowała dostęp promieniom kosmicznym. Mieliśmy szczęście… I dosyć o tym, nawigatorze! Więcej nie wiem nic. Z Fobosa uraczyli mię całym wykładem — liczby, formuły, nawet cytaty — ale byłem zajęty montowaniem tego ptaszka… Przepraszam!

— Ale czy ta atmosfera się utrzyma? — zapytałem. Szatow roześmiał się.

— Acha! Spodobał ci się ten wietrzyk… Nie bój się, Mars stracił swą atmosferę, gdy był rozżarzony — miał zbyt słabe przyciąganie. A teraz potrafi ją utrzymać w praktyce wiecznie.

Mogę jeszcze dodać, że taki sam los czeka Księżyc. Nasz staruszek otrzyma elegancką atmosferę. I nie dopytuj się więcej. Dosyć! Jeżeli chcesz koniecznie, możesz wziąć mój skafander, nastroić odbiornik i słuchać. A ja… Nawigatorze! Nawigatorze! Słońce! Patrz!

Słońce!

Nad Marsem wschodziło Słońce. Czarnopurpurowe niebo zaróżowiło się i na widnokręgu, rozdzielając wyraźnie ziemię i niebo, błysnął złocisty otok. Barwy drżały, przelewały się, rozjaśniały. Smuga słoneczna rozsiewała światło. Światło pogłębiało kolory, napełniało je siłą.

Półtora roku w Kosmosie, huragan, koszmar nocy — to wszystko zniknęło, to wszystko było bez znaczenia w porównaniu z pierwszym wschodem słońca na Marsie. Gotów Tyłem ponieść dziesięciokrotnie większe trudy aby zobaczyć ten pierwszy świt nad prastarą planetą. Świt, stworzony przez ludzi.

Słońce ciskało w niebo sprężyste, lśniące promienie, które rozpędzały mrok. Gwiazdy gasły, zdmuchnięte przez te promienie. I tylko jedna gwiazda — podwójna, jarząca — tryumfalnie świeciła w przejrzystym niebie porannym. Teraz była błękitna.

— Ziemia — powiedział cicho Szatow za mymi plecami. — Błękitna planeta.

Odwróciłem się. Na nie ogolonym policzku Szatowa połyskiwała wilgotna, błękitna iskierka.

Wiktor Saparin

Niebiańska Kulu

1

Ze strachu Loo stanął na czworakach. Wiedział dobrze, że za to grozi kara wygnania z plemienia. Ale gdy prosto z nieba wystrzelił jaskrawy promień i wyłoniwszy się z obłoków wparł w zbocze wzgórza, Loo zapomniał o wszystkich zakazach, nogi się pod nim ugięły i opadł na czworaki.

Huk, który rozległ się w całej okolicy, był potężniejszy niż odgłos gromu, który Loo kiedykolwiek słyszał. Gdy Loo, zmagając się z przerażeniem, podniósł w górę głowę, zobaczył, że prosto z obłoków na suchy wierzchołek wzgórza opuściło się coś wielkiego, lśniącego, gorejącego ogniem.

Więcej Loo nie widział. Cofnął się, póki zarośla nie zasłoniły mu strasznego obrazu. Pełzał, zapomniawszy, że umie chodzić i że na dwóch nogach poruszać się można łatwiej i prędzej.

Opamiętał się dopiero, gdy pośliznął się na zboczu wilgotnym po deszczu i stoczył w wodę.

Parskając popłynął w stronę odległego przylądka. Wszyscy krewniacy Loo równie dobrze pływali, jak chodzili. Inaczej trudno by im było poruszać się w kraju ojczystym, w którym woda, lejąca się z góry, i woda chlupocząca pod nogami była jak gdyby zasadniczym żywiołem. Gęste, nieprzebyte zarośla, ciągnące się bez końca stanowiły tak trudną do pokonania przeszkodę, że gdy trzeba było wędrować szybko i daleko, Loo wybierał zawsze drogę wodną. Przepłynął jezioro, wyszedł na brzeg i wstrząsnął ciałem tak, że woda prysnęła na wszystkie strony z gęstej sierści. Do Wielkich Jaskiń musiał iść długo, okrężną drogą, i podczas wędrówki przez zarośla zdołał się trochę uspokoić. Trudno powiedzieć, co go najwięcej oszołomiło w zdarzeniu, które przed chwilą przeżył. Widowisko było przerażające, przede wszystkim dlatego, że zupełnie niepojęte. Oczywiście, że straszne są pioruny i straszne są błyskawice, ale to wszystko jest zrozumiałe. To niebiańscy kou gniewają się i kłócą między sobą o zdobycz. Należy tylko wystrzegać się, by nie wpaść pod rękę rozzłoszczonym kou.

Zwykle najstarszy z nich wtrąca się i zaprowadza porządek. Kou pomruczą trochę i uspokoją się. Ale stary Chc mówi, że niebiańscy kou są niewidzialni. Mieszkają wysoko nad obłokami i nigdy nie schodzą na ziemię.

Tylko czasem zrzucają stamtąd resztki swego pożywienia. Lud Loo zbierał te ogryzki i troskliwie przechowywał w Świętej Jaskini — ciężkie, chropawe kawałki. To, czego nie rozgryzły zęby niebiańskich kou, było twardsze od skały. Tylko jeden kamień — tałachu — można pod względem twardości porównać z ogryzkiem niebiańskich kou. Z tałachu najlepsi myśliwi robią groty „latających żądeł”.

Ale niebiańscy kou nigdy nie porzucali swych mieszkań w obłokach i nie spuszczali się do dwunożnych.

Stary Chc mówi, że to się nigdy nie zdarzyło.

Ale gdyby zdecydowali się na to, to wyglądałby chyba tak, jak widział Loo.

Loo aż podskoczył, tak go uderzyła ta myśl. O, nie darmo Loo jest uważany za jednego z najmędrszych w swoim plemieniu.

Pobiegł szybko, aby zawiadomić o swym odkryciu.

2

Ngarroba w niebieskim skafandrze biegł rozstawiając szeroko nogi, żeby nie przewrócić się w rzadkie błoto, ale odległość między nim a tautolonem wciąż się zmniejszała.

Niezgrabne zwierzę kołyszące się na tylnych nogach jak kaczka, wyglądałoby bardzo śmiesznie, jeżeli oglądałoby się je w innych okolicznościach.

Wielkością i kształtem przypominało trochę dźwig na budowie dwu-trzypiętrowego domu, gdyby dźwig wpadł nagle na pomysł, żeby sobie poskakać. Ciężki kadłub wspierał się na potężnych łapach i ogonie grubości pnia solidnego drzewa. Ku górze tułów stawał się stopniowo cieńszy i prawie bez ramion przechodził w długą, zwężającą się szyję. Szyja kończyła się aż śmiesznie małą główką, przypominającą głowę węża. W górnej części tułowia zwisały słabe łapy przednie, bezradnie kiwające się do taktu skokom.

Karbyszew szybkim ruchem szarpnął pneumatyczną klapę kieszeni. Oczywiście, zabranie jednego pistoletu na czterech ludzi było niewybaczalną lekkomyślnością. Ale przecież poprzednia wyprawa na Wenus obeszła się, jak wiadomo, bez broni. A teraz Karbyszew myślał z niepokojem, czy zdąży wyciągnąć pistolet, zanim tautolon dopędzi wiceprezesa Afrykańskiej Akademii Nauk i co się stanie, jeżeli nie zdąży.

Ngarroba przewrócił się w tej samej chwili, gdy Karbyszew pociągnął za cyngiel. Szafirowa błyskawica mignęła, musnąwszy rude cielsko o gładkiej, jakby gumowej skórze. Tautolon upadł — jego zad razem z podpierającymi go nogami i ogonem znieruchomiał jak sparaliżowany, a część tułowia wraz z szyją i głową runęła na ziemię.

Teraz dopiero Gargi i Sun Lin mogli przystąpić do dzieła. Gargi, zgrabny i elegancki nawet w swoim żółtym skafandrze, podbiegł szybko do Ngarroby. Sun Lin pomógł mu podnieść głowę Afrykańczyka. Przez przejrzysty hełm widać było poszarzałą twarz Ngarroby. Ngarroba poruszał wargami, ale nie można było zrozumieć, co mówi. Ktoś wreszcie domyślił się wyprostować pogiętą antenę na hełmie.

Krewki Afrykańczyk odzyskał dar mowy.

— Co się temu bydlakowi stało? — krzyknął, rozglądając się na wszystkie strony. — Wściekł się czy co?

— Ale co to właściwie było? — zapytał Sun Lin. — Wyłoniłeś się z zarośli zupełnie niespodziewanie. I natychmiast wyskoczyło to dziwo i popędziło za tobą. Czyś go w jakiś sposób rozdrażnił?

— Po cóż miałbym drażnić to głupie stworzenie — mruknął Ngarroba. Dłonią w rękawiczce przekręcił kranik pod hełmem i pociągnął łyk koniaku. — Wiecie przecież, że ta machina ma zaledwie okruszynę mózgu. Ale z drugiej strony cały świat wie — jest to wydrukowane w pracach wszystkich poprzednich ekspedycji na Wenus, że tautolony nigdy nie atakują człowieka.

— Możliwe, że ten tautolon nigdy nie czytał rozpraw naukowych ekspedycji ziemskich — zauważył Gargi. — Nie trafiły mu po prostu do rąk.

— Ale jak się to w końcu stało? — łagodnie, ale stanowczo przypomniał Sun Lin.

Ngarroba podniósł się i zrobił bezwiedny ruch ręką, jakby chciał otrzeć pot z czoła. Rzucił spojrzenie na nieruchome ciało rudego potwora.

— Zbliżam się do jeziora — zaczął. — Najzwyczajniejsze jezioro. I widzę obraz typowy dla tej planety, w każdym bądź razie dla jej zbadanej części. Z wody w różnej odległości od brzegu sterczą pęki słynnej olbrzymiej lilii wodnej Wenus i wśród nich dwie czy trzy głowy tych stworów (Afrykańczyk zdecydowanie nie miał chęci wymienić właściwej nazwy tautolona).

Wiecie przecież, że te kroczące koparki swobodnie wałęsają się po bagnach, a ich najulubieńszym zajęciem jest siedzieć na dnie jeziora wysunąwszy na powierzchnię swoją głupią główkę. Takie, można powiedzieć, kolosy, a żywią się samym drobiazgiem —

skorupiakami, żukami i tym podobnym świństwem.

— Podziękuj im, że nie jadają podróżników — wtrącił Karbyszew. — I w ogóle to nie najgorzej, że nie ma tu ani olbrzymich krokodyli, ani szablozębych tygrysów, ani innych wielkich drapieżników.

— Ma się rozumieć. Okazuje się jednak, że pożeracze raczków też mogą być niebezpieczni. Tak samo, jak na przykład traktor, gdyby dostał bzika.

— Dalej — cierpliwie ponaglał Sun Lin.

— Podziwiam spokojnie ten widok. Wtem wprost nade mną zjawia się głowa tej przyjemnej kruszynki, krzaki rozsuwają się pod ciężarem jej cielska. A ja należę do tych, którzy czytali prace naukowe o wyniku wszystkich siedmiu wypraw na Wenus, i wiem dobrze, że tautolony (uczony po raz pierwszy wymówił to słowo) są najłagodniejszymi stworzeniami na świecie.

Dlatego bez namysłu odsunąłem się ze dwadzieścia kroków w bok — akurat była tam maleńka polanka — i prowadziłem w dalszym ciągu obserwacje. I wtedy ta ślicznotka — Ngarroba odzyskał wreszcie całkowitą równowagę — była łaskawa spojrzeć w dół ze swojej czteropiętrowej wysokości i rzuciła się na mnie, jakbym był ślimakiem lub żukiem.

— Ta paszcza — pokręcił głową Karbyszew — nie jest w stanie chwycić takiego mężczyzny jak ty, nawet jeżeli tautolon uznałby cię za odpowiednią przekąskę.

— Kto wie, co mu do łba strzeliło. Mógł mnie po prostu rozdeptać i nawet tego nie zauważyć.

Czy słyszeliście kiedykolwiek, żeby tautolony biegały tak prędko? Wiecie przecież, że należę do niezłych biegaczy na średnich dystansach. A dziś zdobyłem rekord — co prawda tu jest trochę mniejsze przyciąganie niż na Ziemi, więc i tak by mi nie zaliczono. Ale ten leniwiec — Ngarroba kopnął tautolona w bok — biega, jak się okazuje, jeszcze prędzej.

— Tylko on wie, co mu się przydarzyło — rzekł Gargi z zadumą. — Kiedy się ocknie?

Karbyszew spojrzał na zegarek wprawiony w rękaw pomarańczowego skafandra.

— Wpakowałem mu cały ładunek. Powinno wystarczyć na trzy takie zwierzaki. Ale sądzę, że szok ustąpi za jakieś dziesięć minut i będziecie mogli przeprowadzić z nim wywiad.

— Może lepiej oddalić się trochę i rozmawiać z nim na migi? — zaproponował Gargi. — Starczy na dziś jednej przygody. Nasza wyprawa przecież się dopiero zaczyna… To był jednak zabawny widok — roześmiał się nagle. — Olbrzymi zwierz pędzi na złamanie karku z wyciągniętą szyją, przewalając się z boku na bok i umyka jakby go kto gonił, A nasz przyjaciel Ngarroba na czele.

— Umyka? — powtórzył powoli Sun Lin. — Wiecie, że to myśl. Może on rzeczywiście nie miał zamiaru nikogo atakować.

— Ale rzucił się przecież w moją stronę! — zawołał porywczo Afrykańczyk. — Chociaż mu nie stałem na drodze.

— Mówiłeś, że wyszedłeś na polankę? Tautolon skierował się na nią również. Uciekał przed czymś, kryjącym się w zaroślach. Acha, przychodzi do siebie!

Drżenie przebiegło całe ciało rozpłaszczonego w błocie zwierzęcia. Potem mała główka uniosła się nieco i zrobiła parę niepewnych ruchów z boku na bok. Szyja drgnęła parę razy konwulsyjnie i nagle wyprężyła się, jakby ją napompowano powietrzem. Przypominające oklapły balon ciało ożywało i odzyskiwało straconą sprężystość.

Czterech ludzi w skafandrach uważnie obserwowało zwierzę.

— Cóż go tak przestraszyło? — w zamyśleniu odezwał się Karbyszew. — Przecież zdaniem poprzednich ekspedycji na Wenus nie ma zwierząt drapieżnych. Cóż więc mogło przerazić takiego kolosa?

Gargi wzruszył ramionami.

— Znajdujemy się na zupełnie niezbadanym lądzie. Ale co on robi? Ngarroba!

— Dokąd? Stój! — krzyknął Karbyszew.

Ale Afrykańczyk pędził już co tchu w stronę tautolona.

Zwierzę kołysało się na tylnych łapach, potężnych i sprężystych jak resory stutonowego wagonu. Zaraz skoczy!

— No, taka brawura jest już do niczego nie podobna! — Gargi zbladł.

Karbyszew szybko wsunął rękę do kieszeni szukając zapasowego ładunku. Podczas rozmowy zapomniał, że pistolet jest zupełnie rozładowany.

Ale nikt nie zdążył nic zrobić.

Postać w niebieskim skafandrze wskoczyła prosto na ogon odzyskującego pełnię sił kolosa, u samej nasady, w miejscu, gdzie grubość ogona miała objętość beczki. Ngarroba sięgnął ręką w górę, jakby chciał pogłaskać czy poklepać zwierzę po grzbiecie. W następnej chwili tautolon podrzucił zadem z taką siłą, że Ngarroba odleciał z piętnaście kroków i pacnął plecami w głęboką kałużę.

Przewalając się z boku na bok olbrzym biegł truchcikiem do jeziora przeświecającego wśród gęstej pokrywy chmur.

— Teraz rozumiem, dlaczego tautolon cię gonił — mówił Hindus wchodząc po kolana w błoto, aby pomóc Afrykańczykowi. — Tyś pierwszy zaczepił tego biedaka! No, podeprzyj się tym kijem, skąd go wziąłeś? O tak! Nie dam rady wyciągnąć cię sam.

— Wytrzyj mu hełm — powiedział Karbyszew.

Gdy otarli z błota zawalaną przezroczystą kulę okrywającą głowę Ngarroby, w głębi hełmu zalśniły białe zęby, po czym ukazała się cała twarz wiceprezesa Afrykańskiej Akademii Nauk, rozjaśniona takim radosnym i tryumfalnym uśmiechem, jakiego towarzysze nigdy dotąd na niej nie widzieli.

Umorusany od stóp do głów Ngarroba trzymał wciąż w ręku swój „kij” — cienki, długości półtora metra pręt, przypominający trzcinkę lub bambus.

— Gdybym w ostatniej chwili nie wyciągnął tej rzeczy z grzbietu mojej przyjaciółki, to zabrałaby ją ze sobą. Dlatego musiałem działać tak prędko.

— To podobne do igły — powiedział Gargi. — Czy spotykaliście już kolec takiej wielkości?

— Nie — odparł Sun Lin. — Żaden opis flory Wenus nie wspomina o niczym w tym rodzaju.

— A więc nowe odkrycie?

— I to jakie! — wykrzyknął nagle Karbyszew. Wyglądał na wstrząśniętego. — Spójrzcie uważnie!

— Nie rozumiem — wzruszył ramionami Gargi.

— Weź to do ręki!

Gargi wziął „kij”, który mu podał Ngarroba, i przeciągnął dwoma palcami wzdłuż. Palce jego zatrzymały się na niewielkim występie. Dalej „kij” zwężał się, kończąc bardzo twardym grotem.

— To jest… to… — zaczął się jąkać z przejęcia.

— Dziryt — powiedział Sun Lin. Jego oczy błyszczały pod przezroczystym kołpakiem hełmu.

— To dopiero odkrycie! — krzyknął Ngarroba o mało nie podskakując z radości. — Nie nadaremnie dwa razy wytarzałem się w błocie… Cóż za szczęśliwy traf, że wszedłem w drogę temu bydlęciu!

— Tak, przyjaciele — powiedział Karbyszew uroczyście — nasza wyprawa znalazła prawdopodobnie pierwszy dowód istnienia na Wenus mieszkańców, obdarzonych rozumem.

— Znajdujących się już na takim stopniu rozwoju, że umieją się posługiwać najprostszym rodzajem broni — zakończył Gargi.

— Miejmy nadzieję, że do polowania. — Sun Lin wziął dziryt z ręki Gargi i uważnie obejrzał grot.

Podróżnicy popatrzyli na siebie.

— Nabij w końcu swój pistolet! — powiedział Gargi.

— Elektropistolet, jak wiecie — oświadczył Karbyszew — jest narzędziem samoobrony i dlatego działa tylko na bardzo bliską odległość.

Niemniej jednak wyjął niewielki nabój i założył go do pistoletu. Ngarroba wyciągnął rękę po dziryt.

— Daj no mi go!

Potrzymał dziryt w ręce, przyjmując taką postawę, jakby miał zamiar nim cisnąć.

— Myślę, przyjaciele, że przy pomocy tej zabawki żadnemu z nas nie udałoby się przebić takiego opancerzenia jak skóra tautolona.

— A nasze skafandry można nim przekłuć bez trudu — oświadczył Sun Lin. — Oczywiście ich lekka tkanina ochroni nas przed żądłami wszelkich drobnych stworzeń nie gorzej niż gruba skóra tautolona. Jesteśmy świetnie zabezpieczeni przed atakiem najgroźniejszego wroga —

przed bakteriami. Ale przed dzirytem…

Ngarroba poruszył ramionami, jakby coś dotknęło jego skóry między łopatkami.

Karbyszew doznał nagłej potrzeby odwrócenia się. Za nimi nie było nikogo. Tylko wśród zarośli, w odległości mniej więcej pięćdziesięciu kroków zakołysały się dwa czy trzy cienkie pnie.

Gargi podszedł do drzewa przypominającego olbrzymi koper. Było ono pozbawione liści, pień porastały gęste, krótkie igły.

— W żaden sposób nie mogę się przyzwyczaić do tutejszej flory — rzekł Hindus — chociaż rozumiem, że roślinność rozwija się tu tak szybko skutkiem nadmiaru dwutlenku węgla w atmosferze. Chciałbym wiedzieć, z czego oni wyrabiają te dziryty? Wątpię, czy z tego drzewa.

Chociaż, jeżeli ściąć pręty z samego czubka…

— Z czego jest zrobione drzewce, potrafimy we właściwym czasie określić — skonstatował Sun Lin. — Ważniejsze jest pochodzenie kamienia na grocie. Nie znam tego gatunku.

— Tu w ogóle nie ma gór ani skał występujących na powierzchnię. Spójrzcie tylko!

Dokoła rozciągała się płaska równina, pokryta jeziorami wypełnionymi wodą po same brzegi. Z zachodu widok ograniczał gęsty las, przypominający z daleka gęste zasieki z drutu kolczastego. Nad zwartą, siną gęstwiną wznosiły się pojedyncze olbrzymy z gałęziami rozchodzącymi się jak rozcapierzone palce. Każdy palec kończył się nowym pękiem gałęzi.

Na wschodzie widać było parę niewielkich wzgórz o łagodnych rozmytych stokach.

Podróżnicy zrobili zdjęcie fotograficzne i skierowali się ku rakiecie.

Rozmowa powracała wciąż do dzirytu i możliwego spotkania z ludźmi Wenus. Jak ono się skończy?

— Ściśle mówiąc — powiedział Ngarroba — mamy również broń — zacisnął dziryt w ręce — taką samą jak oni.

— Po pierwsze nasza broń jest w liczbie pojedynczej — sprostował Gargi.

— A po drugie nie użyjesz jej — stwierdził Sun Lin.

— Tak, to prawda — zgodził się wiceprezes Afrykańskiej Akademii Nauk — chyba w ostateczności.

Karbyszew wyjął nabity pistolet i zaczął przy nim manipulować.

— Zmniejszasz ładunek?

— Nie mam przecież zamiaru ich zabijać, — wzruszył ramionami Karbyszew. — Jak sądzicie, wystarczy dwudziesta część tego, co dostał tautolon?

— To porcja dla byka.

— Nie wiadomo, może człowiek Wenus jest silniejszy od byka.

— Trzeba czym prędzej zbadać tę część planety! Wszystkie dotychczasowe wyprawy lądowały głównie w strefie równikowej lub przy biegunach. A w środkowych szerokościach lądowano tylko dwukrotnie. Przy tym szósta ekspedycja była nieudana. Musieli wrócić przedwcześnie z powodu choroby Thompsona.

— Odpoczniemy w bazie — i w drogę!

— Jeden z nas — oświadczył Karbyszew — musi pozostać w rakiecie.

— Byle nie ja — powiedział szybko Ngarroba.

— Jak komu szczęście dopisze. Będziemy ciągnąć losy.

— Rzeczywiście, komu szczęście dopisze — zaśmiał się Sun Lin. — Czy tym, którzy pójdą jako patrol zwiadowczy, czy temu, który być może zawiezie na Ziemię wiadomość, że patrol zaginął.

— Rakietę trzeba będzie przygotować do startu. Tak żeby mógł ją uruchomić jeden człowiek — rzekł Karbyszew.

— Interesująca jest, niech to licho, ta ósma wyprawa! — Twarz Ngarroby promieniała. — Wiecie, o mało nie wziąłem udziału w siódmej. Ale utknąłem na Marsie i zagwarantowano mi miejsce w ósmej. A tak się wtedy martwiłem: mieliśmy uszkodzenie w rakiecie. Póki przysłano nam zapasową, ekspedycja na Wenus już wyruszyła. Jednak wciąż jeszcze jesteśmy uzależnieni od astronomów i ich wyliczeń.

— Tak, na razie nie ma regularnej komunikacji z planetami.

— Na Księżyc czynny jest stały most rakietowy.

— No, na Księżyc…

Rozmawiając w ten sposób, maszerowali po śliskiej, rozłażącej się pod stopami glebie, okrążając jeziora, jeziorka i niekończące się jęzory zatoczek. Płytkie kałuże pełne były wszelakich istot żyjących, przypominających to żywe szpilki, to pływający śrut, to zielone płatki śniegu.

Po sześciu godzinach znaleźli się u podnóża pagórka, gdzie na wysuniętych z kadłuba nogach stała w poziomej pozycji rakieta.

— Odpoczynek — zarządził Karbyszew. W rakiecie było sucho i wygodnie. Podróżnicy z zadowoleniem zdjęli skafandry i ułożyli się w miękkich fotelach, przekształconych bez trudu w łóżka.

„Rankiem” — według zegarów ziemskich wskazujących czas w rakiecie — po śniadaniu nadszedł czas na rozstrzygnięcie, kto weźmie udział w patrolu.

Ngarroba denerwował się tak, że przykro było na niego patrzeć.

— Twój temperament — powiedział Gargi — to jakiś przeżytek przeszłości.

— Sądzę — zaprotestował szybko afrykański uczony — że ludzie będą się denerwować i za tysiąc lat. Inaczej nie warto byłoby żyć. Nie wierzę w beznamiętnych ludzi.

— Ty, Gargi, również się denerwujesz — stwierdził Karbyszew.

— A spokój Sun Lina to tylko umiejętność panowania nad sobą — natychmiast odparował Hindus. — Któż z nas się nie denerwuje? Może ty?

— Pierwszy raz mam się spotkać z istotami rozumnymi z innej planety — odparł Karbyszew. — Wolno czuć się zdenerwowanym. A więc tak — kto wyrzuci więcej oczek, pójdzie na patrol.

Rzucam pierwszy.

Wyjął pożółkłą kostkę, kość do gry używaną w starożytnym Rzymie — przedmiot muzealny, który podarowała mu na pamiątkę córka.

— Cztery — oznajmił Sun Lin patrząc na kostkę, która się ku niemu potoczyła.

Ngarroba długo trząsł kostkę w dłoni zanim rzucił ją na gładki stół.

— Pięć! — wykrzyknął. — Pięć! Chińczyk rzucił kostkę. Wypadła trójka.

— No cóż — Gargi wyciągnął rękę. — Mam jednak dwie szansę na trzy. Tak w każdym bądź razie mówi teoria prawdopodobieństwa. Ech!

— Dwójka — skonstatował chłodno Sun Lin. — Teoria prawdopodobieństwa ma znaczenie tylko przy większej liczbie rzutów.

— Jakie instrukcje? — zapytał pokornie Gargi.

— Nie odchodź od rakiety dalej niż na dziesięć kroków.

— Przecież jej nie ukradną!

— Jej — nie. Ale ciebie mogą. Przy najmniejszym podejrzanym zjawisku ukrywasz się w rakiecie i obserwujesz. Radar jest uszkodzony, więc musisz posługiwać się iluminatorem.

Szczerze mówiąc, nie wylądowaliśmy zbyt pomyślnie. Czas akcji patrolu — dwadzieścia cztery godziny. Jeżeli nie wrócimy, nie opuszczaj rakiety. Czekasz jeszcze dwanaście godzin. Musisz wówczas zachować wyjątkową ostrożność. Po następnych dwunastu godzinach odlatujesz na Ziemię.

W ciągu paru najbliższych godzin podróżnicy przygotowywali rakietę do startu. Ngarroba włączał i wyłączał lewary uruchamiające „nogi”, póki rakieta nie przyjęła pochyłej pozycji, Gargi pracował przy maszynie do liczenia. Sun Lin zakładał program urządzeniom sterowania.

— Guzik naciśniesz według tego zegara — powiedział wreszcie. — Włączyć na pięć minut przed czasem. Start będzie automatyczny. To pewniejsze. Nie ruszaj nic, póki nie zaczną dochodzić sygnały z Ziemi. To nastąpi dopiero za trzy dni. Wówczas zaczniesz nadawać komunikaty na ziemię. Przedtem i tak nie będzie łączności radiowej. Przeszkadza Słońce i…

— Wiem.

— Muszę jednak cię poinstruować. Za przyciśnięciem tego guzika wszystko, co powiedziałem, może być powtórzone, ile razy zechcesz.

— To też wiem.

— No, to doskonale. Życzę ci pomyślnego dyżuru!

— Początek pracy patrolu za pół godziny — uprzedził Karbyszew spoglądając na zegar ścienny.

— Wkładać skafandry!

Uczestnicy wyprawy przechodzili jeden za drugim do kabiny przepustowej, wkładali skafandry i przez otwór w ścianie, po wciąganej drabinie wydostawali się na zewnątrz.

— Sprawdźmy zegarki — zaproponował Karbyszew. — Według zegara startowego.

— W drogę!

Krótki uścisk dłoni i trzy postacie w skafandrach zachlupotały po błocie. Czwarta pozostała przy zadartym w górę kadłubie rakiety.

3

— Niebiańscy kou, niebiańscy kou! — krzyczał Loo podbiegając do Wielkich Jaskiń. — Niebiańscy kou sfrunęli obok Dzikiej Wody!

Wtem zauważył, że wszyscy milczą i ze strachem patrzą na starego Chc. Plemię zgromadziło się w komplecie. Tylko dwie czy trzy osoby zwróciły głowę w stronę krzyczącego Loo, ale zaraz znów skierowały wzrok na wodza. Chc przemawiał potrząsając rękami.

— To byli dwunożni! Z okrągłymi głowami i gładką skórą taką jak mają kulu. Drobny, słaby lud, tylko jeden był słusznego wzrostu, ale też mniejszy od wielu z naszego plemienia.

Chc pokazał ręką, jakiego wzrostu byli ci okrągłogłowi. Podniósł z ziemi okrągły, zielony owoc tagu i wytłumaczył, że takie głowy miały te dziwne stworzenia. Wątpliwe, aby umiały dobrze pływać. Mają nogi o małych, zupełnie małych stopach, proste i grube jak pnie.

Chc dał zgromadzonym do zrozumienia, że istoty, które „widział, znajdują się na bardzo niskim stopniu rozwoju, znacznie niższym niż dwunożni ze stada Cho, którzy nie umieją robić „żądeł latających”, i z tego powodu nie mogą polować na kulu, tylko żywią się tym, co zbiorą w lesie.

— Źle chodzą — powiedział Chc.

Widział, jak się przewracali na równej drodze. Nawet (w głosie Chc zabrzmiała głęboka pogarda) stają na czworakach i czołgają się, jakby nie byli dwunożnymi. Sam widział. A jednak są to chyba dwunożni, tylko zupełnie dzicy. Ukradli „żądło latające” wyrwawszy je z cielska kulu. Tak kręcili swoimi głowami (Chc gestami przedstawił zachowanie się dziwnych istot), że chociaż Chc nie mógł wiedzieć, o czym mówią, zrozumiał jednak, że byli strasznie zdziwieni. To znaczy, że nie umieją robić „żądeł latających”.

— Ha! — rozległ się w tłumie okrzyk pogardy.

— Wiecie, że nasze plemię jest najsilniejsze — ciągnął zachęcony Chc — najmężniejsze, najsprytniejsze…

Gestykulował, bił się w pierś, przybierał pozy obrazujące siłę, męstwo, spryt.

— Nikt nie wie, skąd się zjawili ci dzicy, okrągłogłowi. Wtedy, jakby popchnęła go jakaś siła, Loo przedarł się naprzód. Już podczas opowiadania starego Chc o dziwnych przybyszach Loo przestępował z nogi na nogę. Tyle wydarzeń od razu! Gdy wódz z oburzeniem powiedział, że okrągłogłowi łażą na czworakach, Loo schował się za plecami współplemieńców — przypomniał sobie, że przekroczył zakaz. Ale dalsze słowa wodza spowodowały, że o tym zapomniał. Gdy wódz oznajmił, iż nie wie, skąd się wzięli przybysze, Loo wybiegł naprzód.

— Niebiańscy kou — wyjąkał — niebiańscy kou. On, Loo, widział, jak coś sfrunęło z chmur.

Loo mówił źle — nie dorównywał staremu, który znał wiele słów i umiał gestami pokazać to, co trudno wyrazić słowami.

Myśli rozpierały głowę Loo. Nigdy jeszcze tak dużo nie myślał. Chciał powiedzieć… Co chciał powiedzieć? Sam nie wiedział, co chciał powiedzieć.

Machał rękami i powtarzał:

— Niebiańscy kou.

Dreptał na miejscu, obrzucając współplemieńców błagalnymi i gorącymi spojrzeniami.

W pierwszej chwili wszyscy w milczeniu czekali na jego słowa. Lecz potem wódz podniósł rękę i zaczął bić się w piersi.

— Chc wie, co trzeba zrobić! — krzyczał. — Chc wie! Słuchajcie Chc!

4

Poruszać się w pochyło stojącej rakiecie było niewygodnie, chociaż meble i część podłogi automatycznie przyjęły pozycję poziomą. Trzeba było wciąż przełazić przez progi, które powstały wewnątrz pomieszczenia.

Na horyzoncie — lekko falistej linii z niewielkimi wypukłościami pagórków, Gargi nie dostrzegał nikogo. Najgorsze było to, że patrolu nie można było uprzedzić drogą radiową.

Ścianki rakiety nie przepuszczały fal radiowych, a antena zewnętrzna była już nastrojona na przyjmowanie sygnałów z Ziemi. Według instrukcji nie wolno było dotykać tej instalacji i w ogóle zmieniać czegokolwiek w przygotowanej do startu rakiecie. Oczywiście instrukcja zakładała, że załoga w tym momencie znajduje się już w rakiecie i nie opuszcza jej. Widocznie jednak albo instrukcja, albo budowa rakiety musiała być trochę przestarzała.

Gargi z dziesięć minut wpatrywał się w znaną już aż do uprzykrzenia linię horyzontu, po czym powrócił na swój główny punkt obserwacyjny. Z fotela widział przez iluminator bure zbocze wzgórza usiane dwoma lub trzema dziesiątkami dzirytów. Można było zebrać niezłą kolekcję dla muzeum, gdyby tylko Gargi mógł wyjść na zewnątrz. Oblężenie trwało już dobre dwie godziny.

Prawdopodobnie istoty kryjące się w zaroślach otaczających płaszczyznę, na której stała rakieta, uważały ją za tautolona jakiegoś nieznanego gatunku. Ludzi Wenus nie tak łatwo przerazić rozmiarami — są przyzwyczajeni do olbrzymów świata roślinnego i zwierzęcego. I umieli sobie poradzić z tautolonami, zasypując je chmarą dzirytów.

Oczywiście kamienne groty nie przebiją powłoki rakiety. Dziryty odbijają się od jej powierzchni zadziwiając zapewne myśliwych. Ale… Gargi spojrzał na zegar. Patrol powinien był wrócić już przed godziną. Gargi znowu przeszedł do okna po przeciwległej stronie.

Obserwacje, które robił ze swego fotela, miały z pewnością wielkie znaczenie naukowe — niemniej jednak nie mógł zapominać o swym najważniejszym obowiązku — posterunku strażniczym.

Zbocze wzgórza było z tej strony całkiem nagie, aż po widnokrąg ciągnęła się zupełnie odsłonięta przestrzeń. Tak, z tej strony niepodobna zbliżyć się niepostrzeżenie do rakiety.

A może ludzie Wenus już się spotkali z patrolem i przyszli tu po starciu z nimi? — pomyślał Gargi.

Powiedział to na głos. W ciągu ostatnich godzin mówił cały czas głośno, komentując każdy swój krok, wypowiadając każdą myśl — to wszystko powinno zostać utrwalone na taśmie dźwiękowej. Dla dziennika podróży.

Nagle drgnął. Na horyzoncie ukazała się ciemna postać. Gargi zmienił nastawienie iluminatora na ostrość. Postać zbliżyła się, ale nie można było jej rozpoznać. Z dziesięć minut majaczyła w oddali, potem nagle zniknęła. Co się z nią stało? Czy człowiek wpadł w jakąś szczelinę? Czy też stoczył się po śliskim zboczu do parowu? Gargi czekał, ale człowiek się nie ukazywał.

Za to na horyzoncie zarysowała się nowa sylwetka. Niebieski skafander! Ngarroba? A więc ten pierwszy to był Sun Lin? Ma czarny skafander. Gdzież jest Karbyszew?

Ngarroba wędrował samotnie po usianej drobnymi kępkami płaszczyźnie. Gargi widział, jak okrążał niewielkie jeziorka. Dojrzał już nawet dziryt, który Afrykańczyk zabrał ze sobą. Nagle Ngarroba zniknął.

Gdzież oni giną? Gargi usiłował dojrzeć, co się znajduje na drodze zwiadowców. Ale wtem w polu jego widzenia ukazał się znów ten pierwszy. Zjawił się w tym miejscu, w którym niedawno zniknął, i teraz posuwał się ponownie w kierunku rakiety.

Niepokój hinduskiego uczonego wzrósł jeszcze, gdy czarny skafander Sun Lina zniknął znów i przestrzeń za iluminatorem stała się zupełnie pusta.

Upłynęła minuta, druga, trzecia… Ponownie ukazała się postać ludzka, lecz to nie Sun Lin, to Ngarroba — w tym miejscu, w którym znikał przedtem. Teraz w stronę rakiety szedł tylko Ngarroba.

Gargi już się nie zdziwił, gdy Ngarroba zginął mu znów, po przejściu z pół kilometra.

Czekał, że jego oczom ukaże się z kolei Sun Lin. I Sun Lin się ukazał.

Hindus zrozumiał. Patrol wracał w rozsypkę, pojedynczo, żeby nie wpaść w nagłą zasadzkę, gdyby się okazała po drodze.

Ale gdzie jest trzeci? Gdzie się podział kierownik wyprawy?

I co należy przedsięwziąć? Patrol szedł wprost na spotkanie niebezpieczeństwa, którego pragnął uniknąć!

Uprzytomnił sobie jednak, że nie należy przedsiębrać żadnych kroków. Ludzie Wenus znajdują się po drugiej stronie pagórka, na którym stoi rakieta, i nie widzą tego, co Gargi widzi przez iluminator. Trzeba tylko, żeby powracający znaleźli się u stóp wzgórza albo nawet bliżej, pod samą rakietą, i następnie równocześnie wskoczyli w luk w ciągu tej krótkiej chwili, gdy będzie go można bez obawy otworzyć. Dobrze byłoby na ten czas w jakiś sposób odciągnąć uwagę oblegających.

Ale przede wszystkim należy niezwłocznie zawiadomić o wszystkim powracający patrol.

Nie ma rady, trzeba będzie podnieść klapę.

Gargi podszedł do otworu wejściowego, zdjął zabezpieczenie i nacisnął guziki. Zasuwy rozsunęły się bez szmeru, ciężkie drzwi wyzwoliły się z hermetycznych zacisków i powoli rozchylały swą paszczę.

Mechanizm nie był obliczony na pośpiech. Gargi ledwo się doczekał, aż drzwi rozchyliły się o tyle, aby mógł się przecisnąć do kabiny przepustowej. Teraz trzeba było czekać, aż się zamkną. Dopiero wtedy można wyjąć skafander z hermetycznie zamykanej szafy.

Podczas wkładania skafandra Gargi rozglądał się po kabinie przepustowej. Była ona obliczona na jedną osobę, w razie potrzeby mogła pomieścić dwie. Ale trzy? Wyobraził sobie potężną postać Ngarroby i pokręcił głową. Ale czy będzie ich trzech? Na razie widział tylko dwóch!

Skafander włożony. Jeszcze ostatnia czynność — klapa zewnętrzna. Ta odskakuje od razu.

Klapa kołysze się jeszcze na mocnych zawiasach, a Gargi już wysunął głowę. Otwór wyjściowy znajduje się w dolnej części rakiety i jest widoczny z obu stoków wzgórza.

Gargi recytuje szybko przygotowane zdania, kierując spojrzenie raczej na tę stronę pagórka, z której nadlatywały dziryty niż na nagie zbocze. Zdążył jednak zauważyć, że Sun Lin podszedł już prawie do podnóża. Sun Lin rzuca się na ziemię na dźwięk słowa: „Uwaga!” i słucha leżąc. Ngarroba też oczywiście słucha. Może słucha i Karbyszew, jeżeli tylko…

Klapa, której przytrzymuje się Gargi, zadrgała nagle i na burą ziemię pada dziryt z ułamanym grotem…

Gargi mimo woli zaczyna się spieszyć, starając się jednak mówić wyraźnie. Lekcje dykcji, prowadzone we wszystkich szkołach Ziemi, oddają mu teraz wielkie usługi.

Drugi dziryt trafia Gargi w ramię. Rozdarta tkanina zaraz zaciągnie się sama, dobrze jednak byłoby wiedzieć, czy kamienne ostrze przebiło obie powłoki skafandra, czy tylko zewnętrzną?

Gargi niemal realnie czuje, jak przez dziurę, w ciągu tej krótkiej chwili, nim się zasklepi, wdzierają się całe pułki bakterii, bardziej groźnych dla przybyszów z Ziemi niż ludzie miotający dzirytami. Wciąga głowę w otwór zostawiając na zewnątrz tylko antenę.

Trzeci dziryt przelatuje mu pod samym nosem — przy tym Gargi nie wie, czy ci, którzy go rzucili, wyszli z zarośli, czy też tkwią w nich niewidzialni.

Koniec! Gargi cofa się. Odpowiedź otrzymał tylko od Sun Lina. Klapa zamyka się za pociśnięciem dźwigni. Trzydzieści dwie automatycznie zakręcające się śruby spełniają swoją powinność. Gdy otwór jest hermetycznie zamknięty, Gargi włącza urządzenie dezynfekcyjne.

Teraz w ciągu dziesięciu minut będzie opylany i opryskiwany za pomocą całego systemu krzyżujących się strumieni i zmiennych natrysków. Nie trzeba sprawdzać czasu — po zakończeniu procedury instalacja wyłączy się sama. Przyśpieszyć zabiegu również niestety nie można. Dopóki przyrządy kontrolne nie ustalą, że wszystko w porządku, nie otworzą się drzwi do wnętrza kabiny przepustowej.

Nareszcie skończyło się. Gargi zdejmuje skafander i chowa do szafki. Drzwi otwierają się wolno i w końcu jest w messie.

Do roboty! Trzeba włączyć czerwone światło sygnałowe w dziobowej części rakiety. Ale w tym celu należy rozłożyć fotel, ułożyć się w nim, przymocować się grubymi, z nadymanymi poduszkami pasami — inaczej przycisk włączaczający światło nie będzie działał. To sygnał startowy — oznacza, że załoga gotowa do lotu. Z jednej strony to oczywiście dobrze, że dla ekspedycji na Wenus wybrano wypróbowany, oblatany model rakiety, z drugiej jednak cały ten staromodny system sygnalizacji i zabezpieczenia jest trochę śmieszny. Gargi leży w fotelu skrępowany jak kasjer, którego napadli bandyci — jeżeli wierzyć starym filmom wyświetlanym czasem w telewizji. Guzik jest pod wskazującym palcem prawej ręki. Naciśnięcie. Raz, dwa, trzy! Niech migoce rubinowe światło na szczycie rakiety, jaskrawe i widoczne nawet przy mdłym świetle długiego dnia Wenus. Przyciągnie może uwagę jej mieszkańców. Ze swej kryjówki w krzakach widzą przecież całą rakietę. Niech podniosą wzrok z Ziemi wyżej, ku niebu.

Gargi wyłączył instalację zamykającą otwór wejściowy. Wystarczy teraz dotknięcie guzika na zewnątrz, żeby klapa natychmiast odskoczyła. Jest to dosyć ryzykowne. Przecież do przycisku mogą podejść również ludzie Wenus.

Z pozycji leżącej Gargi nie widzi iluminatorów. Przed sobą ma tylko wielki zegar. Na czworokątnej tarczy płoną cyfry: czerwone — godziny, zielone — minuty, żółte — sekundy.

Jeżeli wszystko idzie jak należy, Ngarroba i Sun Lin zbliżają się teraz do wejścia.

Gargi nerwowo bębni palcami po przycisku. Stara się nie myśleć o tym, w jaki sposób trzech (och, oby trzech!) ludzi wciśnie się do komory przepustowej. Pierwszy wśliźnie się z łatwością. Wciągnie drugiego za rękę. Trzeci… Kto będzie trzeci? Przez sekundę Gargi wyobraził sobie plastycznie, jak nogi trzeciego wystają z otworu w butach, najgrubszej i najmocniejszej części skafandra. Do tych drgających butów podbiegają gołe, porośnięte sierścią istoty, chwytają rękami krzepkimi jak kleszcze, ciągną, włażą w otwór…

Wielkie cyfry świecą obojętnie na tarczy zegara. W gruncie rzeczy można by już przestać naciskać guzik, ale Gargi leży i wciąż sygnalizuje. Kto wie, może to migające światło wywrze magiczny wpływ na mieszkańców Wenus.

Czas mija. Zielone cyfry bezlitośnie i nieubłaganie zastępują jedna drugą. Jeszcze minuta.

Jeszcze i jeszcze, i jeszcze…

Gargi poczuł, jak czoło pokrywa mu się kroplami potu. Drzwi drgnęły. Hindus wyobraził sobie z przerażającą jasnością, jak w szczelinę wsunie się włochate ramię. Zaczął gorączkowo odpinać pasy przytrzymujące go w fotelu.

Ciemna, naga ręka mignęła spoza drzwi.

— Uff! — sapnął ktoś.

Gargi zerwał się.

W iluminatorze zobaczył wyolbrzymioną przez szkło powiększające głowę, kosmatą, z występującymi łukami brwi, z opadającymi na czoło włosami, z małymi, prawie bez powiek jak u zwierząt oczkami, patrzącymi bystro wprost na niego.

— Aparat! — krzyknął bezwiednie Hindus. J Aparat filmowy ustawiony wprost iluminatora zaczął natychmiast pracować. Absolutnie bezszmerowy, jak wszystkie aparaty współczesne, zdradzał tylko obracającą się tarczą ze wskazówką, że dokonuje zdjęć.

Drzwi otwarły się już o jedną trzecią, ale nikt się nie pokazywał. W komorze przepustowej słychać było tylko rozpaczliwe sapanie.

Gargi zrobił dwa kroki ku drzwiom i usłyszał słowa, które zabrzmiały dlań jak najpiękniejsza muzyka:

— Niech to diabli, jak ciasno! To był naturalnie Ngarroba!

Gargi rzucił się naprzód. Zobaczył najpierw plątaninę poruszających się rąk i nóg. Nie od razu był w stanie zorientować się, że ma przed sobą wszystkich uczestników patrolu. Pierwszy wydostał się z tego stosu i wdarł do messy Ngarroba. Wpadł prosto w objęcia Gargi.

— Uff! — stęknął. — Jeszcze chwila i byłoby po mnie. Nie rozumiem, jak zdołaliśmy zdjąć skafandry. Teraz już wiem, co muszą czuć sprasowane w paczce daktyle.

— I to mówi człowiek, który zajął trzy czwarte komory — zawołał Sun Lin, który ukazał się za nim. — Wiesz, zwrócił się do Hindusa — Karbyszew był jednak zmuszony użyć pistoletu.

Osłaniał nasz odwrót. Strzelał co prawda, w powietrze… Ale co się z nim dzieje?!

Teraz, gdy Ngarroba i Sun Lin opuścili komorę, przez otwarte drzwi widać było postać rozciągniętą na podłodze. Jedna ręka Karbyszewa leżała na progu messy, w zaciśniętych palcach tkwił pęk rudych włosów, druga podwinęła się jakoś pod ciało. Blada, aż niebieskawa twarz zdawała się być bez życia.

— Prędzej! — krzyknął Sun Lin.

Opanowanie po raz pierwszy zawiodło uczonego chińskiego.

Ngarroba bez wysiłku podniósł ciało Karbyszewa i ułożył na przekształconym w łóżko fotelu, z którego Gargi dawał sygnały. Hindus trzęsącymi się rękami przygotowywał strzykawkę.

Sun Lin szybko rozebrał Karbyszewa.

Ciało kierownika ekspedycji było pokryte wielkimi sińcami i naciekami krwi. Szczególnie wiele purpurowych plam znajdowało się na rękach i nogach. Na lewej ręce, na bicepsie odcisnął się ślad czterech olbrzymich palców. Koło szyi widać było prawie czarną plamę.

— To jest najgroźniejsze — powiedział Sun Lin przez zaciśnięte zęby. — Zastrzyk!

Gargi naciskał już tłok strzykawki.

— Natrysk elektryczny!

Ngarroba przyciągnął błyszczący reflektor wyciągnięty wraz z przewodem z szafki ściennej.

Nałożył Karbyszewowi hełm na głowę i włączył prąd.

— Oddech elektryczny! Serce elektryczne! — Sun Lin wydawał dyspozycje w absolutnej ciszy.

Karbyszew, oplatany przewodami i przyrządami, nie dawał znaku życia.

— No, tego już nie daruję! — mruknął Ngarroba z żalem i gniewem, instalując zapasową butlę z tlenem przy aparaturze sztucznego oddychania.

Dopiero w szesnastej minucie zabiegów powieki Karbyszewa zadrgały lekko.

— Ocalony — rzekł z ulgą Sun Lin. — Zachowała się w nim jeszcze iskra życia… Teraz tylko maksimum ostrożności!

Włączył natrysk elektryczny. Gargi przestawił aparat elektrycznego oddechu i elektrycznego serca na spokojniejsze działanie.

Jeszcze przez kwadrans Karbyszew leżał nieruchomo. Potem otworzył oczy.

— Wszyscy cali? — zapytał obejmując wzrokiem twarze towarzyszy.

Policzki mu się zaróżowiły. Podniósł głowę.

— Dobrze cię poczęstowali — rzekł uszczęśliwiony Gargi.

— To Ngarroba — zażartował Karbyszew z trudem poruszając zbielałymi wargami. — Tak mnie sprasował, że objętość mego ciała stała się dwa razy mniejsza, ale za to zmieściłem się w komorze. Dziękuję ci, Ngarroba!

— Nie, to nie moje dzieło! — zaprzeczył Ngarroba, smarując sińce na ciele Karbyszewa białą, pachnącą masą, którą wyciskał z dużej tuby.

Sine i purpurowe plamy natychmiast zaczęły blednąc. Karbyszew przeciągnął się. Spróbował usiąść.

— Kości mam całe — dobre i to! No, z taką siłą jeszcze się w życiu nie zetknąłem…

— A gdzie twój pistolet?

— Hm…

Ani w komorze przepustowej, ani w skafandrze pistoletu nie było.

— Nie pamiętam… Wszystko działo się jak we śnie! Zwartym kołem otoczyły mnie straszne istoty, jakieś zwierzęce mordy z klapami, zakrywającymi nozdrza, ręce o czterech palcach z błoną u nasady dłoni, palce długie… Wyciągają się ze wszystkich stron, szarpią. A Ngarroba wlecze mnie po drabince! Zdaje się, że urwali tę drabinkę. Więcej nic nie pamiętam.

— No, właśnie — pokręcił głową Gargi — Zdaje się, że uzbroiliśmy naszych przeciwników.

— Nie chciałbym uważać ich za przeciwników — powiedział Karbyszew ze znużeniem. I opadł znów na posłanie.

— Spróbuj im to wytłumaczyć — Ngarroba wskazał na iluminator.

Za oknem wciąż widać było kudłatą głowę z okrągłymi oczami.

Paru innych ludzi Wenus kręciło się w pobliżu. Łowcy tautolonów zorientowali się zapewne, że rakieta nie jest w stanie ani wierzgnąć, ani w ogóle ruszyć się z miejsca, chociaż stoi na wielu nogach. Może zniknięcie w jej wnętrzu trzech zwiadowców, których ścigali do samego otworu wejściowego, naprowadziło ich na jakieś myśli. Słowem, tak jakby nabrali odwagi.

— Nie spłoszcie go — powiedział Sun Lin.

Coś jednak musiało przestraszyć zaglądającego, gdyż nagle odskoczył.

Aparat filmowy wydał krótki dźwięk. Gargi pośpieszył zmienić kasetę.

— Szkoda byłoby stracić taką okazję!

Człowiek z Wenus stał teraz w odległości dziesięciu kroków od iluminatora i był widoczny w całej okazałości. Wysoki, z bardzo wypukłą klatką piersiową, z olbrzymimi stopami, z długimi rękami, obrośnięty rudą sierścią, wyglądał jak uosobienie pierwotnej siły.

— Niezbyt piękny — zauważył Gargi. — Według naszych, oczywiście, pojęć. Ale widać, że bardzo silny.

— Zwróćcie uwagę na czaszkę — powiedział Sun Lin. — Jakieś połączenie Neandertalczyka z…

słowo daję, taką samą albo bardzo podobną czaszkę widywałem w muzeach Ziemi.

Prawdopodobnie ma bardziej rozwinięty mózg, niż można by sądzić na podstawie oznak zewnętrznych. A potężna klatka piersiowa jest w tych warunkach niezbędna. Przecież nie ma skafandra i musi przepompowywać przez płuca mnóstwo powietrza, ubogiego w tlen.

Spójrzcie, objętość jej równa jest prawie połowie tułowia.

— W każdym bądź razie ci ludzie dawno zapomnieli o czasach, w których chodzili na czworakach — dorzucił Ngarroba. — Chód mają niezgrabny, ale to wskutek budowy ciała. Za to jaki pewny!

I roześmiał się nagle.

— Z czego się śmiejesz? — zapytał Gargi.

— Bo to bardzo zabawnie wyszło. Przez bite dwadzieścia cztery godziny tropiliśmy te istoty i żadnej z nich nie wypatrzyliśmy. A ty, pechowiec, zostawiony na straży rakiety byłeś pierwszym, który się z nimi zetknął.

— Nie spotkaliście żadnego?

— Zobaczyliśmy tautolona, który był nabity dzirytami jak poduszeczka od szpilek. Na ten widok odpadła nas chęć rozmawiania z posiadaczami tych dzirytów bez tłumacza.

— Widać było, że nagle przerwali polowanie — dorzucił Sun Lin.

— Doszliśmy do wniosku, że odkryli rakietę. Cóż innego mogłoby ich tak gwałtownie zadziwić lub przestraszyć? Postanowiliśmy wracać. I przedsięwzięliśmy pewne środki ostrożności, żeby nie wpaść w ich ręce. Dlatego w gruncie rzeczy spóźniliśmy się.

— A gdzie twój dziryt? — zapytał Gargi.

— Rzuciłem go — odparł Ngarroba. — Przy wspinaniu trudno było o tym myśleć… Koło rakiety poniewierało się ich mnóstwo, doszedłem do wniosku, że musiałeś zrobić dostateczny zapas.

— Nie zdążyłem — powiedział z żalem Gargi. — Zjawili się zupełnie nagle. Natychmiast ukryłem się w rakiecie. A potem posypały się dziryty. Może mnie w ogóle nie zauważyli.

Atakowali rakietę.

— Miałem wrażenie, że chcieli wziąć nas żywcem — oświadczył Ngarroba. — Przecież jesteśmy dla nich jeszcze bardziej niepojętymi istotami niż oni dla nas. Może chcieli przeprowadzić nad nami studia?

— Wygląda na to, że zabierają się do odejścia — odezwał się Gargi patrząc w iluminator.

— Raczej chowają się w krzakach — zaprzeczył Sun Lin. — Sądzę, że nie zaprzestaną oblężenia.

Ludzie Wenus jeden po drugim wycofywali się z pola startowego rakiety. Niektórzy zbierali leżące na ziemi dziryty.

— Zabierają ostatnie dowody rzeczowe! — zawołał Gargi. — Nie zostało nam nic, prócz taśmy filmowej. Nie dowiedzieliśmy się nawet, co to za materiał, z którego robią groty.

— Parę sztuk jeszcze się tam poniewiera, — Ale ten zuch ich pilnuje.

Rzeczywiście człowiek, który zaglądał do wnętrza rakiety, nie miał widocznie zamiaru odejść. Krążył w pobliżu.

— No, to niech pilnuje! — oświadczył nagle Ngarroba zdecydowanym tonem. — To nam nie stanie na przeszkodzie!

— Chcesz spróbować zrobić wypad? Po dziryty?

— Dziryty? — Ngarroba podniósł się. Wyciągnął swoje ręce atlety i naprężył muskuły. — Ja…

Oczywiście, ten chłopak — Ngarroba wskazał głową — jest ode mnie silniejszy. Ale wątpię, żeby znał wszystkie chwyty zapaśnicze, którymi się pasjonowałem w jego wieku.

— Uważasz, że to jest młodzieniec?

— Oczywiście. Wśród napastników był jeden cały pomarszczony, widocznie wódz, stał na uboczu i tylko wymachiwał swymi długimi łapami. A ten w porównaniu z nim to jeszcze całkiem dziecko.

— Poczekaj, co ci przyszło do głowy? Chcesz go…

— A wy nie chcecie?

— Tak, przywieźć taką zdobycz naukową… — rzekł Gargi z rozmarzeniem.

Karbyszew podniósł rękę, jakby zamierzał coś powiedzieć, ale powstrzymał go wyraz twarzy Sun Lina.

— Nie dasz mu rady — spokojnie zauważył uczony chiński.

— Możecie na mnie polegać. — Ngarroba wyprostował się.

— Jest od ciebie co najmniej trzy razy silniejszy — przekonywał Sun Lin. — Spójrz na jego muskulaturę. Posiada mięśnie, których ty w ogóle nie masz.

Kudłaty człowiek chodził po rozdeptanej licznymi śladami stóp ziemi na zboczu wzgórza z pochyloną głową, z rzadka zerkając spod opadających na czoło włosów w stronę rakiety. Na jego zgiętych, szerokich plecach przetaczały się mocne wzgórki wyraźnie występujących przy każdym ruchu mięśni.

— Nie powstrzymujcie mnie — powiedział Afrykańczyk. — Jest nas wreszcie czterech. Mamy osiem rąk, a to też ma swoje znaczenie. I jeżeli zrezygnujemy z reguł sportowych — a stosowanie ich tu nie miałoby sensu — i rzucimy się na niego wszyscy czterej, to go pokonamy.

Sun Lin spojrzał na Ngarrobę z uśmiechem, jak na dziecko.

— Okazja jest bardzo kusząca — zaczął ustępować Gargi. — Co on tam robi?

— Ma w rękach nasz pistolet!

— Nie pamiętasz, czy został w nim jeszcze nabój?

Karbyszew nie zdążył odpowiedzieć.

Z lufy pistoletu trysnęła krótka, błękitna, błyskawica. Kosmaty człowiek runął na ziemię.

Jego wielka, wypukła pierś prawie się nie ruszała.

— Świetna okazja sprawdzenia odporności organizmu człowieka Wenus — spokojnie powiedział Sun Lin. — Ciekawe, za ile minut się ocknie.

— Wychodzimy! — krzyknął Ngarroba, rzucając się ku drzwiom.

— Stój! — stanowczo zaprotestował Karbyszew, próbując usiąść. Aż zbladł z przejęcia.

— Trzeba go tu wnieść, póki się nie ocknął — niecierpliwie rzucił Afrykańczyk.

— A co będzie, gdy się ocknie? — zapytał z naciskiem Karbyszew.

— Rozwali tu wszystko — powiedział Gargi.

— Trzeba go będzie… uśpić!

Ngarroba zmarkotniał, usiadł w fotelu i zaczął nerwowo bębnić palcami po poręczy. Potem objął wzrokiem wnętrze rakiety. Najprecyzyjniejsze przyrządy, produkt najwyższej techniki otaczały podróżników. Czułe wskazówki, tarcze zegarowe, płonące lampki, automatyczne pióra snujące na taśmach papierowych nieskończoną nić, działające bez przerwy analizatory powietrza, przyrządy sterownicze… Rakieta stanowiła skomplikowany sztuczny organizm, rządzony jak gdyby prawami własnego życia.

Ngarroba westchnął głęboko i podszedł do iluminatora. Młodzieniec z Wenus, dzika istota, nie znająca nawet ubrania, leżał na burej, miękkiej glebie własnej planety.

— Przecież to człowiek — Sun Lin wypowiedział myśl, która nurtowała wszystkich.

— A niech cię, Ngarroba! — westchnął zawstydzony Gargi. — Potrafisz zarazić każdego swoim temperamentem.

— Mężny, odważny człowiek — dorzucił uczony chiński. — Świadczy o tym całe jego zachowanie.

— Ten człowiek, tak jeszcze podobny do zwierzęcia, nie znał w swym życiu niewoli — powiedziały Karbyszew po długiej przerwie. — W tutejszym, zawsze ciepłym klimacie, na globie, gdzie nie ma prawie zmian pór roku od tysięcy być może lat chodzi nagi, obrośnięty sierścią, która mu prawdopodobnie służy również za posłanie. Ale ten człowiek, drodzy przyjaciele, wynalazł dziryt, posiada rozum. Jest panem, tak, jest panem Wenus. Choćby nawet nie zdawał sobie z tego sprawy, choćby nawet nie rozumiał świata, na którym żyje.

— I oto przylatują ludzie z innej planety — z łagodną ironią zakończył Sun Lin — ludzie znajdujący się na nieporównanie wyższym stopniu rozwoju — i pierwsza rzecz, którą robią, to chwytają wolnego, na swój sposób wolnego człowieka z Wenus i w charakterze jeńca wiozą go na Ziemię.

— Co więc proponujecie? — zapytał Ngarroba. Wstydził się teraz strasznie swego sportowego zapału.

Aparat filmowy wydał krótki dźwięk.

— Kaseta! — krzyknął Ngarroba. — On się zaraz ocknie.

W głosie jego wyczuwało się, że wciąż jeszcze trudno mu się pogodzić z takim zakończeniem.

Gargi zmienił kasetę.

Pierś mieszkańca Wenus zaczęła podnosić się w oddechu. Wszyscy skupili się przy iluminatorze.

— Co proponujecie? — powtórzył Ngarroba.

— My, ludzie Ziemi — powiedział Karbyszew — znajdujemy się w sytuacji bogów, od rozumu i woli których zależą teraz dalsze losy mieszkańców Wenus. Nie wiem, czy mają oni swoją mitologię. Ale my znaczymy więcej niż ich bogowie. Jesteśmy bardziej wszechmocni. W naszej mocy jest nadanie prawidłowego kierunku rozwojowi ludzi z Wenus i w miarę możliwości przyśpieszenie tego procesu. I dopiero na pewnym stopniu, gdy będziemy mieli już za sobą dłuższy kontakt i zdołamy dać ludności tutejszej jakieś wyobrażenie o Ziemi, zaprosimy ich, aby odwiedzili naszą planetę.

— My — to znaczy ludzkość?

— Tak.

— Musimy przedstawić ten projekt pod rozwagę ludziom Ziemi — rzekł Sun Lin.

— I to niezwłocznie — dorzucił Karbyszew.

— Właściwie rakieta jest już przygotowana i może wystartować o oznaczonej godzinie — przypomniał Gargi. — Trzeba tylko trochę poczekać i nacisnąć guzik.

— Ale mimo wszystko, co mówicie — powiedział Ngarroba — szkoda mi tak prędko opuszczać tę planetę. Pierwszy raz jestem na Wenus! Tak pragnąłem wziąć udział w tej wyprawie…

Patrzcie, on wstaje.

Konwulsyjny dreszcz przebiegł przez ciało rudego młodzieńca. Otwarł okrągłe, bystre oczy i w ciągu paru sekund z natężeniem wpatrywał się w iluminator. Czy widział przezeń ludzi?

Nagle zerwał się i rzucił do ucieczki. Zaraz jednak opanował się i poszedł wolnym krokiem, kołysząc się z boku na bok i oglądając co chwila. Jeszcze mgnienie oka — i zniknął w gęstych zaroślach…

— A sympatyczny chłopiec! — zaśmiał się Ngarroba. — I nie brak mu, jak się zdaje, charakteru.

5

Loo wyrwał się naprzód, ku tej dziwnej kulu siedzącej na mnóstwie nóg, sam nie wiedząc, po co to czyni. Coś go ciągnęło ku tej wielkiej bryle, wieńczącej szczyt wzgórza. Strach, który go opętał na widok ognia z chmur, ustąpił całkowicie. Loo nie mógłby powiedzieć z całą pewnością, ze stwór, który wyłonił się z chmur i przeraził go — oraz ta przyczajona jak do skoku bryła, jest jednym i tym samym. Ale ogarnęło go podniecenie, podobne do tego, gdy w obliczu całego plemienia chciał opowiedzieć o niebiańskich kulu. Loo nie powinien był wychodzić z krzaków. Według planu wodza miał wraz z dwudziestu innymi siedzieć w zasadzce.

Wybiegł jednak, jakby go ktoś popychał. Zobaczył ogromne oko pochylonej kulu — i w tym oku coś się poruszało. Wszystkie istoty, które Loo spotykał w swym życiu, miały wypukłe oczy bez żadnego wyrazu i nigdy nie odbijało się w nich nic podobnego do cienia. Tylko dwunożni posiadali oczy, które mogły patrzeć w różny sposób.

Loo podbiegł bliżej i zaczął przyglądać się oku kulu, tak ogromnemu jak wejście do Jaskini Ognia.

To, co zobaczył, wstrząsnęło nim. Wewnątrz oka byli dwunożni! Tak, tak, dwunożni! Chc mówił zawsze, że stworzenia, które nie chodzą na czworakach lub nie skaczą jak rozdrażnione kulu — to kou, dwunożni. Tylko kou chodzą w pozycji pionowej. Kou, których zobaczył Loo, nie byli podobni do dwunożnych z jego plemienia i do dwunożnych z plemienia Cho. Ale —

Loo przyglądał im się szeroko otwartymi oczami — chodzili na dwóch nogach i wymachiwali rękami prawie tak samo, jak to robią kou z plemienia Loo, gdy rozmawiają. Mieli pomarszczoną skórę bez sierści, zbyt długie nogi, w ogóle byli bardzo brzydcy. Loo czuł jednak, że te istoty — to kou.

Chc nawoływał go z gniewem. Po nieudanym ataku na okrągłogłowych wszyscy ukryli się w krzakach. Tylko Loo pozostał przy wielkiej kulu. Nie mógł odejść. Gdzie się podzieli okrągłogłowi? Kulu połknęła ich ustami znajdującymi się na brzuchu. Kou w oku kulu nie przypominali tych okrągłogłowych.

Nagle Loo zobaczył pod nogami błyszczącą kość, omal na nią nie nadeptał. Podniósł ją i zaczął obmacywać. Uderzenie powaliło go na ziemię.

Gdy otworzył oczy, wielka kulu skakała przed nim. Skupił się — i kulu przestała skakać. Loo ogarnęło nagłe przerażenie. Strach, jakiego nigdy jeszcze nie doznał. Zerwał się i zaczął uciekać. Ale strach nagle minął. Loo zaczął kroczyć spokojnie, oglądając się — kulu patrzyła za nim swoim okiem, w którym się coś poruszało.

Chc kazał wszystkim schować się w krzakach i nie wysuwać nawet nosa. Wódz spodziewał się, że okrągłogłowi znów wyjdą na zewnątrz. Wtedy myśliwi ich schwytają.

Wódz nie wiedział, co to za istoty — nie było takich w całej okolicy.

Odwieczny, mglisty instynkt kazał mu się mieć na baczności. Gdyby potrafił wyrazić swoje uczucia słowami, powiedziałby, że to co nieznane zawsze kryje w sobie niebezpieczeństwo. Z rozdętymi klapami nozdrzy Chc chciwie wciągał powietrze.

Loo z ukrycia obserwował wielką kulu. Trudno było określić, czy ona stoi, czy siedzi. Tylko oko jej chwilami zdradzało oznaki życia i zaczynało się świecić, jak oczy niektórych zwierząt w nocy. Tak upłynęło wiele czasu. Nic się nie działo. Wtem z tułowia kulu wystrzelił płomień ognisty i potoczył się w dół, po zboczu wzgórza. Pod Loo ugięły się nogi.

Kulu ryknęła tak głośno, że Loo nie miał już wątpliwości, że to niebiańska kulu. Tylko niebiańskie istoty grzmią na cały świat, gdy ze sobą rozmawiają. Kulu krzyczała coś do kogoś w niebie.

Potem zaczęła podnosić pysk do góry i nogi jej znikały — kurczyła je, czy wciągała jak to robią kiczi, pełzające w kałużach.

Kulu ryczała i stała teraz prosto jak drzewo, nie dotykając wzgórza. Wznosiła się w górę.

Naturalnie, zaraz uleci w niebo — przecież to niebiańska kulu. I kou, których Loo widział w jej oku, to niebiańscy kou. Kulu wolno, zupełnie wolno zaczęła wznosić się ku niebu. Dokoła rozlegał się taki huk, że nic nie można było usłyszeć. Kulu nagle nabrała pędu i zniknęła w gęstych chmurach. Tylko promień jej, jak przezroczysty ogon, pozostał jeszcze czas jakiś, lecz stawał się coraz bledszy, słabszy, aż zniknął. Loo stał z zadartą głową i patrzył w niebo. Nie wiedział, że tam w niebie Wenus, tam, dokąd polecieli niebiańscy kou, na dalekiej planecie, niewidocznej stąd przez grube warstwy chmur rozstrzygną się losy jego i jego współbraci.

Nigdy nie będzie musiał Loo i wszystkie późniejsze pokolenia zaznać niewoli, wojny, ucisku w najprzeróżniejszych formach. Niebiańscy kou podadzą rękę swoim dzikim braciom i poprowadzą ich w świat pokoju i wolności, omijając wszystkie stopnie, które przeszli sami.

Loo o tym wszystkim nie wiedział. Patrzył w niebo, póki nie zgasł ostatni promień niebiańskiej kulu.

M. Duntau, G. Curkin

Cerebrowizor

Z języka psa kapała krew, a jego wierne oczy pełne były smutku. Zdawały się pytać otaczających:

„No i za co się tak nade mną pastwicie?”

Nerwowa twarz inżyniera Kowdina wykrzywiona była w bolesnym grymasie. Zawsze starał się unikać tego ponurego widoku. Oburzony, stawał przy oknie i patrzał w milczeniu na obojętne, zgarbione plecy profesora. A profesor usypiał psa, otwierał czaszkę i obnażywszy szaroróżowy mózg długo grzebał w nim swymi długimi, zręcznymi palcami. Bez pośpiechu zakładał mikroelektrody na właściwe ośrodki podrażnienia i w dodatku nucił przy tym jakąś dziarską melodię.

Profesor kończył operację, zeszywał skórę i obaj pochylali się nad oscylografem, wpatrując się w skomplikowaną plątaninę zielonych krzywych, wirujących po ekranie. Nie tak łatwo było znaleźć wśród nich interesującą ich krzywą biotoku nerwu wzrokowego. Profesor siadał przy wzmacniaczu, zapalał papierosa i zaczynał ironizować wydymając policzki:

— Bardzo krucha nauka ta wasza radiotechnika, inżynierze Kowdin. Spróbujcie tylko zorientować się, co się dzieje na tym ekranie. Same zakłócenia.

Zaczynali sprawdzać ekranowanie przewodników i pełzając po podłodze nie spostrzegali nawet, kiedy zjawiał się długi, kościsty laborant Misza i zabierał psa, żeby go nakarmić i dać mu odpocząć.

Powtarzało się to prawie co dzień i ciągnęło się już przeszło pół roku, od czasu gdy inżynier Kowdin zaczął pracować w laboratorium profesora Malinowskiego. I prawie każdy dzień kończył się długą dyskusją, która potrafiła wybuchnąć nawet podczas czołgania się po podłodze. Siedząc w kucki Kowdin zaczynał się gorączkować.

— Zakłócenia, mówi pan? A może to prądy sąsiednich nerwów? Pan lepiej ode mnie wie, jak reaguje mózg psa zmęczonego bólem i strachem. A działanie głównego układu nerwowego, profesorze, powinno się, moim zdaniem, badać w jego normalnym, zwykłym stanie.

— To znaczy wracać do encefalogramów, elektrokardiogramów i innych gramów, inżynierze? — pytał profesor i zaczynał spacerować założywszy ręce do tyłu.

— Nie wracać, ale iść naprzód — stękał inżynier podnosząc się z podłogi. — Fizjolodzy powinni bardziej wykorzystywać olbrzymie możliwości współczesnych przyrządów elektronowych i…

— Przyrządów elektronowych? Wy, inżynierowie, jeszcze nam bardzo mało pomagacie.

— A co zrobili fizjolodzy, żeby przygotować nam pole działania? Czy może pan powiedzieć coś pewnego o procesach powstawania biotoków w układzie nerwowym? A o izolowaniu ich od otaczających tkanek? Potrzebny jest ścisły związek fizjologii z elektroniką, żeby…

— Masz pan tutaj swój ścisły związek… Na ekranie zakłócenia, pod nogami przewody, czego się tylko dotknąć ręką wszędzie łapie prąd! — profesor ściągał biały kitel, maseczkę z gazy i zaczynał się ubierać.

Inżynier wyłączał instalację, główny wyłącznik laboratorium i ubierał się również. Szli przez ogród alejką i dyskutowali w dalszym ciągu, nie dostrzegając wiosennego wieczoru, świateł miasta i niezliczonego tłumu młodzieży na chodnikach. Ale na rogu, gdzie się zwykle rozstawali, inżynier już całkiem przyjaźnie kręcił guzik na palcie profesora.

— Stosowanie metody chirurgicznej jest słuszne na właściwym etapie. Niech pan mi da trochę czasu, to tego dowiodę. I niech pan obnaża mózgi psów tylko dla sprawdzenia pewnych szczegółów. Zgoda?

— Aha! Jednak obnażać? — pytał profesor podnieconym tonem, ale ściskając rękę Kowdina mówił już spokojnie i przyjaźnie. — Dobrze. A pan przez ten czas niech obmyśla swoją metodę.

Tylko proszę bez tajemnic. Mam trochę doświadczenia. Może potrafię panu w czymkolwiek pomóc.

Rozchodzili się. W domu profesor jeszcze długo siedział w gabinecie oglądając przez lupę krzywe współczynników z ostatniego dnia, a inżynier, kładąc się, postanawiał pomyśleć, i natychmiast zasypiał. I nie wiadomo czemu, śniły mu się same psy. Długie sznury psów z tryumfalnie zadartymi białymi, czarnymi i żółtymi ogonami biegły wszystkie w jednym kierunku.

A rankiem dziwił się: czemu wczorajsze myśli tak łatwo wcielają się w sny? Może przepełniona podświadomość pragnie uwolnić się z nadmiaru wrażeń?A niech to diabli!

Zdaje się, że i ja stopniowo staję się fizjologiem”. Uśmiechał się, pił kawę i szybko szedł do laboratorium.

Powoli laboratorium fizjologiczne zaczęło się przekształcać w zakład eksperymentalnej elektroniki. Za krzesłami uczonych stawał laborant Misza i przysłuchiwał się nieznanym słowom: natężenie pola, stycznik, aparat nadawczo-odbiorczy. Profesor nabierał coraz więcej przekonania do pomysłu inżyniera. Praca nad tym projektem zbliżyła ich, stawała się wydajniejsza. Ze swych ostatnich pozycji profesor wycofywał się prawie bez walki, chociaż czasami wybuchał i atakował przeciwnika uszczypliwymi pytaniami:

— Mówi pan, że styczniki powinny być umieszczone jak najbliżej nerwu ocznego?

— Tak jest — odpowiedział inżynier nachylając się nad schematem przyrządu z kolbą elektryczną do spawania w ręku.

— Ale przecież styczniki będą wzbudzać biotoki i w sąsiednich ośrodkach.

— Styczniki będą miały działanie kierunkowe — inżynier wskazał na schemat. — A przy aparacie nadawczo-odbiorczym są przewidziane filtry. Odetną niepotrzebne prądy i na siatkę pierwszego wzmacniacza elektronicznego trafią tylko prądy nerwów wzrokowych.

— Dobrze, zgoda. Niech pan tylko pamięta, że to niezwykle słabe prądy.

— Wiem, profesorze.

— A na jakim obiekcie zamierza pan przeprowadzić pierwsze doświadczenia?

— Sądzę, że na dużych zwierzętach. Na przykład na psach.

— Hm, tak! — odparł tylko profesor i zaczął znów chodzić tam i z powrotem.

Przypadkiem spojrzał w okno i zobaczył, jak ulicą idzie wysoki, blady mężczyzna, wymacując drogę laską. Oczywiście jest to jeden z wielkiej armii ślepców, dla których oni obaj z inżynierem pracują. Profesor wiódł wzrokiem za przechodniem. Robiło wrażenie, że ślepiec z natężeniem wpatruje się w wieczny mrok otaczającej go nocy. Czy nadejdzie taki dzień, gdy będzie mógł chodzić ulicami, rozglądając się, podnosząc głowę, by spojrzeć na przelatujący samolot?

Profesor podszedł cicho do inżyniera i stanął za jego plecami.

— A ile czasu zajmą panu te doświadczenia… na dużych zwierzętach? — zapytał.

— Myślę, że mniej więcej pół roku — odpowiedział inżynier.

— Kochany inżynierze. Wątpię, czy pies zdoła nam pomóc w korygowaniu i strojeniu przyrządu. Niepodobna rozszyfrować szczekania psa. Konieczny jest człowiek! Przecież go nie zabije ten nędzny prądzik!

Inżynier podniósł oczy znad schematu i położył kolbę spawalniczą na widełkach.

— Ostrożność nigdy nie zawadzi, profesorze. Nie wiadomo jeszcze, na jakiej dawce prądu się zatrzymamy. Mogą nas spotkać poważne niepowodzenia.

— Niewiele znam się na radiotechnice — odparł profesor — ale myślę, że nie będzie wielkiego nieszczęścia, jeżeli część prądu trafi na sąsiednie ośrodki. Człowiek najwyżej zacznie mówić głupstwa — i tyle. Niepotrzebnie mnie pan straszy — głos profesora stał się czuły i łagodny.

Malinowski siadł w fotelu i złożył ręce na kolanach. — Tak, kochaneczku. Za pomocą zmysłów człowiek stwarza sobie wyobrażenie otaczającego go świata. Najpierw coś widzi, potem słyszy, dotyka ręką, maca, wącha. I to jest cała gama jego odczuć. Człowiek pozbawiony zmysłów przypomina gmach z zabitymi na głucho drzwiami i oknami. Wewnątrz takiego gmachu panują wieczne ciemności. Pewnego razu po wojnie trafiłem do przytułku głuchoniemych ślepców. Przyjechali do nich artyści i urządzili koncert. Pośrodku sali stał fortepian i znakomity pianista grał Szopena. I rozumie pan, ci głuchoniemi ślepcy słuchali muzyki! Ale jak! Dotykali fortepianu rękami, przyciskali do niego podbródki i czoła.

— To straszne, profesorze!

— Nie, dlaczego? Raczej wzruszające. Ale jeszcze nie skończyłem. Pewnego razu zaprowadzono tych głuchoniemych ślepców do kąpieliska, a jeden z nich zgubił się w drodze i zabłąkał. Wieczorem jednak przyszedł. Zapyta pan, w jaki sposób trafił do przytułku?

Odpowiem jego własnymi słowami: za pomocą węchu. Każdy dom ma swoją odrębną woń.

— To jest nie do zniesienia, profesorze! — inżynier wstał wstrząśnięty i potarł ręką czoło. —

Ludzie, odcięci od świata! I na jak gigantyczny wysiłek muszą się zdobyć, aby osiągnąć to, co jest tak proste dla nas, widzących!

— No właśnie, drogi inżynierze. Więc zacznijmy wypróbowywać aparat bezpośrednio na ludziach. Najpierw zrobimy doświadczenie na sobie samych. Słowo daję, to wcale nie jest takie niebezpieczne. Ale co za szczęście dla ślepych, gdy w mrok ich mózgu wedrze się nagle subtelny promień słońca, gdy ujrzy przelatującego wróbla lub wyciągniętą ciepłą rękę ludzką!

— Dobrze — zgodził się inżynier. — Niech mi pan da tydzień czasu, żebym mógł z grubsza wyregulować kompensatory na psie. A czaszkę trzeba mu będzie rozpiłować. Ale przysięgam, profesorze, że to już będzie ostatni!

— Ależ niech pan nie będzie sentymentalny, kochaneczku! — profesor zaczął znów spacerować po laboratorium jeszcze szybszym krokiem. — Ma pan nadmierną pobudliwość nerwową.

Należałoby odpocząć, ale nie ma czasu.

Wieczorem, już po wyjściu profesora, inżynier usłyszał nagle za sobą niecierpliwe pochrząkiwanie. Obejrzał się i zobaczył zawstydzonego Miszę.

— No, Michel, teraz już niedługo. — Inżynier rozumiał niecierpliwość laboranta. Misza mieszkał z matką staruszką i dorosłą siostrą, która oślepła w dzieciństwie po ospie.

— Siostra się bardzo interesuje, panie inżynierze. Nie mogłem jej sensownie opowiedzieć.

Wielu rzeczy nie rozumiem.

— Zaraz. — Inżynier usadowił się wygodnie w fotelu i zacierając ręce rzekł: — Siadaj. Wiesz, że nasza praca zmierza do przywrócenia wzroku ślepemu człowiekowi. Ale jak to zrobimy? O tak. Otóż ja, człowiek widzący, zakładam na głowę taki hełm z różkami. W tych rożkach znajduje się urządzenie nadawczo-odbiorcze. Łowi ono biotoki mego nerwu wzrokowego, wzmacniacz je wzmacnia — o ten, co stoi na stole — i przekazuje w eter za pośrednictwem maleńkiej antenki. Rozumiesz?

— Rozumiem — Misza poruszył się w fotelu.

— Za pomocą fal radiowych przekazuję w eter to, co widzę. A ty, ślepy, idący obok mnie, przyjmujesz te fale radiowe na swój hełm z różkami. Ale twoje różki — to już są kompensatory, przekazujące biotoki twojemu nerwowi wzrokowemu. I ty widzisz za pośrednictwem moich oczu. Rozumiesz?

— Rozumiem, panie inżynierze — zerwał się Misza. — A ilu ślepych może pan sam obsłużyć?

— Praktycznie mówiąc — właściwie nieograniczoną ilość. Pod warunkiem, żeby się zbytnio nie oddalali.

— Wspaniałe! — krzyknął Misza. — Zaraz jej opowiem. — Skierował się do wyjścia i już przy samych drzwiach zawołał: — Dziękuję! Jeżeli trzeba będzie zrobić jakieś doświadczenie, to jestem zdrów i jeżeli tylko będę mógł się przydać… — i wybiegł.

— To dopiero! — uśmiechnął się inżynier, zapalił papierosa i znów sięgnął po kolbę. Na rękę spadła mu kropla gorącej kalafonii, zerwał się i zaczął skakać, dokoła stołu na jednej nodze.

Skonstruowanie przyrządu posuwało się opornie. Pies z przeciętym nerwem wzrokowym kręcił głową, machał ogonem, z pyska ciekła mu ślina i robił mnóstwo nieskoordynowanych ruchów. Profesor poruszał palcami przed jego oczami, ale pies, zwęszywszy rękę, usiłował ją polizać. Inżynier siedział nie ogolony przy stole i gryzł ustnik papierosa. Zdaje się, że z psem dzieje się to, czego się obawiał profesor: prądy źle się filtrują i trafiają w niewłaściwe ośrodki.

Misza również kręcił się koło psa. Zdawało się, że gotów jest stanąć na czworakach i szczekać żałośnie razem z nim. Wreszcie profesor dał spokój psu i marszcząc z irytacją czoło, powiedział:

— Sądzę, że wzmocnienie jest za wielkie. I prądy rzeczywiście atakują sąsiednie nerwy.

Dlatego pies jest taki podniecony.

— Zgoda. Ale dlaczego nerwy reagują na tak niską częstotliwość? Przecież ona jest inna od ich własnej.

— O to już niech pan mnie nie pyta, kochaneczku. Do mnie należy tylko paproszenie.

Profesor usiadł obok inżyniera.

Naradzili się i po krótkiej dyskusji zanotowali wnioski:

„1. Obniżyć wzmacnianie. Regulację nadawania przeprowadzać na zupełnie słabym prądzie.

2. Opracować kompensatory — induktory o ograniczonym działaniu kierunkowym”.

Misza, siedzący na podłodze obok psa, nagle wtrącił się do rozmowy.

— Mówił pan, panie profesorze, że w przedniej części mózgu jest dużo nerwów i różnych ośrodków. Prawda?

— Słusznie.

— A czy nie można by biotoków-prądów czynnościowych kompensatora kierować prosto w tylny, główny ośrodek wzroku?

Obaj, inżynier i profesor, równocześnie zwrócili się w stronę Miszy i jak na komendę zerwali się z miejsc. Profesor podszedł do Miszy i pogłaskał go po głowie jak dziecko.

— Ustami dziecięcia nauki przemówiła prawda. Znalazł to, co przegapiliśmy my, naukowcy.

Zuch, Misza!

Po chwili inżynier w kłębach dymu tytoniowego kreślił już nowy typ kompensatora.

Tego samego wieczoru wspólnie zdecydowali się przeprowadzić doświadczenie bezpośrednio na człowieku.

…Po upływie dalszych dwóch miesięcy, w najbardziej powszednich okolicznościach — zaśmiecona podłoga i nieporządek na stołach — uzyskali pierwsze pozytywne wyniki. Inżynier zabandażował oczy Miszy, włożył mu hełm i usadowił go za kotarą, w ciemnym kącie. Sam odszedł w najdalszy róg pokoju, włożył hełm z urządzeniem nadawczo-odbiorczym i włączywszy wzmacniacze zaczął powoli zbliżać się do Miszy.

— Mów od razu, co widzisz! — zawołał.

A sam kierował wzrok kolejno na wszystkie przedmioty w pokoju.

I gdy światło stojącej lampy oświetliło twarz profesora, Misza podskoczył na krześle i krzyknął:

— Widzę pana profesora! Słowo daję!

— A teraz? — inżynier zmienił wzmacniacze i zrobił znak na podziałce namiernika.

— Bardzo jasno. Zanadto jasno — odparł słabym głosem Misza i głowa opadła mu na pierś.

Profesor podbiegł, zdjął mu hełm i Misza odzyskał przytomność. Czuł się jednak niewyraźnie, miał lekkie mdłości. Po godzinie zupełnie wydobrzał i rozpoczęto znów doświadczenia redukując wzmacnianie do minimum.

Inżynier spacerował, przesuwając wzrok z przedmiotu na przedmiot, a Misza głośno wykrzykiwał za kotarą: — Wzmacniacz! Kałamarz! Papierośnica! Kolba! Książka! A następnego dnia przyprowadził do laboratorium swoją siostrę. Młode dziewczątko z ufnością ściskając wyciągnięte do niej ręce, zgadzało się na wszelkie próby. Wreszcie włożono jej hełm i posadzono w kącie, a inżynier, pragnąc jeszcze bardziej zmniejszyć prąd, wylazł przez okno i zaczął chodzić po ogrodzie, zatrzymując się przy każdym oświetlonym słońcem drzewku.

Profesor siedział przy stole i regulował wzmacnianie. Dziewczyna z początku kuliła się niepewnie, aż wreszcie drgnęła, jakby ją ktoś uderzył w głowę.

— Mateńko kochana! — krzyknęła zachłystując się z pośpiechu. — Widzę! Widzę! — I zaczęła klaskać w ręce jak dziecko na widok nowej zabawki. — Ptaszki na gałęzi! Drzewko zielone!

Trawka, kwiatki i niebo — jakie niebo!

Inżynier zawołał Misze i włożył mu hełm!

— Weź siostrę pod rękę i idźcie do ogrodu. Pokaż jej życie.

Misza z siostrą wyszli do ogrodu, a profesor z inżynierem oparci o parapet palili, słuchając radosnych okrzyków dziewczęcia. Dziewczyna siadała na trawie, głaskała kwiaty i mówiła, mówiła bez końca.

Potem Kowdin i Malinowski usiedli przy stole i zaczęli zwykłą rozmowę o dalszych planach. I w tej rozmowie nie było już radości z powodzenia. Tak bywa zawsze, gdy zbyt długo czeka się na szczęście. Uczeni rzeczowo omawiali sprawę automatycznego regulowania wzmacniania, sposoby wyeliminowania przewodów do wzmacniacza i problem większej zwartości całej konstrukcji. Inżynier proponował przerobienie instalacji na triody z germanu.

— To będzie zupełnie inny aparat — powiedział profesor.

— Dlaczego aparat? Wymyśliłem dla niego dokładniejszą nazwę.

— Jaką? Radioskop?

— Nie. Mamy do czynienia z mózgiem i wzrokiem. Mózg po łacinie nazywa się cerebrum, a patrzenie visus. Nazwijmy go „cerebrowizorem”.

— Bardzo przypomina słowo „prowizor”. Zalatuje nawet apteką. Ale na ogół dobre.

Cerebrowizor! — głośno zaaprobował nowe słowo profesor.

…Nadeszła jesień. W wielkiej sali kina panował gwar. Widzowie ze zdumieniem przyglądali się licznej grupie dziwnych, małomównych ludzi w jednakowych hełmach, podobnych do hełmów czołgistów. Najciekawsi podchodzili, do tej grupy, która zajęła trzy rzędy bocznych miejsc, i po powrocie komunikowali zdziwieni:

— Ślepych przyprowadzili do kina.

A wśród ślepych siedział mężczyzna średniego wzrostu, z dużą głową, i myślał wciąż o tym samym. Niewidomi zachowują się jakoś niezwykle. Gdy się ich prowadzi po ulicach, starają się iść za swym przewodnikiem gęsiego. Wszyscy widzą świat jego oczami! I film zobaczą również jego oczami, dlatego zajął najlepsze miejsce pośrodku sali. Będą widzieli ekran nie podnosząc opuszczonych głów. Będą go widzieli, nawet jeżeli odwrócą się o 180 stopni.

W sali zgasło światło, zaczął się seans. Na ekranie rozgorzały burze miłości i nienawiści, ludzie dążyli ku swemu szczęściu najróżniejszymi drogami. Kowdin słyszał, jak obok niego szeptano, wzdychano, cieszono się i oburzano. Widzowie z zainteresowaniem spoglądali na dziwnych ślepców, którzy przejrzeli i przeżywają dramat wraz z nimi. Film się skończył.

Kowdin wyprowadził całą grupę na ulicę. Teraz jego pupile dyskutowali, śmieli się, omawiali świat, który dla wielu z nich odsłonił się po raz pierwszy. Nie zauważył, jak dwóch niewidomych, którzy się zagadali, zostało w tyle i zgubiło się. Zaczął padać deszcz, asfalt nabrał połysku i głębi, w której odbijały się latarnie, reklamy, wystawy sklepowe. Odbicia poruszały się jak długie, świecące wodorosty. Na rogu dopędzili ich tamci dwaj i z zadowoleniem zakomunikowali Kowdinowi, że cały czas widzieli drogę, którą szli pozostali.

Kowdin spoważniał i powiedział:

— Gdybyście po wyjściu z kina poszli nawet w przeciwną stronę, to i tak widzielibyście tylko tę drogę, którą prowadzę pozostałych. Po prostu wam się udało.

I schodząc z chodnika na jezdnię powiedział głośno, żeby wszyscy słyszeli:

— Przechodzimy przez ulicę! Nie rozpraszać się. I nie zostawać w tyle.

Niewidomi ruszyli za nim zwartą grupą, a Kowdin szedł i myślał o tym, jakby skonstruować dodatkowe urządzenie do przyrządu, żeby nikt nie mógł się zgubić. W przeciwnym razie prowadzący będzie musiał cały czas pilnować swoich podopiecznych. Oni zaś będą widzieli zupełnie co innego niż to, co się przed nimi znajduje. Rozmyślania tak go pochłonęły, że syrenę pogotowia ratunkowego usłyszał dopiero wtedy, gdy lśniący, długi samochód znalazł się zupełnie blisko. Wóz pędził wprost na niego. Ślepcy zaczęli się miotać, widząc samochód, najeżdżający na każdego z nich. Gwałtownie zgrzytnęły hamulce i Kowdin, jeszcze w odległości metra od chłodnicy poczuł, jak ktoś mocno popchnął go w bok. Padając zobaczył, jak prawe koło przednie łagodnie wjeżdża mu na nogi. Krzyknął z przerażenia, usłyszał trzask łamanych kości i od razu stracił przytomność…Świat był mętny, jakby przed oczyma wisiała zasłona z białej, gęstej gazy. Ktoś jęknął i ten jęk przywrócił Kowdinowi zmysły. Dopiero później, rozglądając się po małej salce szpitalnej, zrozumiał, że to jęczał on sam. Staruszka salowa, o twarzy zmęczonej i obojętnej, wycierała podłogę koło łóżka. Podniosła głowę i powiedziała:

— No, bohaterze! Twoje szczęście, żeś od razu do nas trafił.

— A czy będę mógł chodzić?

— Będziesz mógł. Najpierw trochę gorzej, a potem lepiej.

I powlokły się białe godziny szpitalne z obchodami lekarskimi, niespokojnym, przerywanym snem, termometrami i nowymi przyjaciółmi. Na drugi dzień przed wieczorem przyszli profesor i Misza. Przynieśli kwiaty i jabłka.

Na stoliku zjawiły się książki z dziedziny radiotechniki i fizjologii wzroku; trzeba było wszystko od początku przemyśleć. Przecież katastrofę spowodowała właśnie niedoskonałość cerebrowizora: niedobrze, że ślepi widzą świat jego oczyma. Któryś z nich w panice pchnął go pod samochód.

I w pewną ciemną noc bezsenną błysnęła nagła myśl:,A gdyby tak obejść się zupełnie bez przewodnika? Czy nie lepiej byłoby zamienić jego oczy zwykłymi teleoczami ikonoskopu?

Miniaturowymi oczami, za pomocą których będzie można określić odległość od przedmiotu i wyczuć jego objętość? Hełm w takim wypadku musiałby również inaczej wyglądać”. Inżynier chwycił ołówek i zaczął rysować głowę w hełmie, a następnie cały podstawowy projekt: nowej konstrukcji.

Rankiem salowa zobaczyła, że nowy pacjent siedzi na łóżku, podłożywszy sobie poduszkę pod nogę. Koło łóżka pełno było niedopałków i zgniecionych kartek papieru. Pokręciła tylko głową, ale nie chciała mu przeszkadzać. Patrzył poprzez nią gdzieś w kąt i zdawał się nic w ogóle nie widzieć. Salowa mruknęła tylko pod nosem: „Coś podobnego! Sam widzący, troszczy się o niewidomych, a ludzi nie widzi”.

Kowdin zauważył ją dopiero, gdy pozbierała śmieci.

— Tak, siostrzyczko. Bez nogi nie dam sobie rady. Proszę bardzo przesłać zaraz ten list profesorowi Malinowskiemu. — Po tych słowach inżynier odwrócił się do ściany i natychmiast zasnął.

Obchód lekarski zastał go śpiącego i gdy go obudzono, powiedział na wpół sennie:

— Ech, profesorze! Pieska też przecież boli!

Na to tęgi, małego wzrostu lekarz o wielkich czarnych brwiach odpowiedział śmiejąc się:

— Tak samo jak człowieka, który się zagapi przechodząc przez ulicę…

W styczniu Kowdin powrócił do laboratorium i znów wziął do ręki kolbę spawalniczą.

Georgij Gurewicz

Infra Smoka

1

Czarny krąg płynie wśród pereł gwiazd, matowy talerz z zamglonymi krawędziami. Na jednym krańcu gwiazdy bledną, żeby za pół godziny odrodzić się na drugim. Znane konstelacje, tylko tutaj są wyraźniejsze i tworzą nowe, skomplikowane wzory. W jednej z nich — w konstelacji Ryby — gwiazda najbardziej błyszcząca, najwspanialsza — to nasze kochane Słońce. Lecz nie patrzymy na Słońce, nie podziwiamy haftów gwiazd. Nasze spojrzenia są przykute do ciemnego kręgu, chociaż w jego absolutnej czerni nie można nic rozróżnić ani gołym okiem, ani przecz teleskop.

Jest nas sześcioro — cała załoga statku kosmicznego: stary Czaruszyn, kierownik wyprawy — nazywamy go Dziadkiem — małżeństwo Warencowowie, małżeństwo Jułdaszewowie i ja — Radiusz Błochin.

— No więc jak? — pyta Dziadek Czaruszyn. — Odlatujemy?

— Nie ma innej rady — mówi Tolek Warencow, nasz inżynier naczelny. — Rakieta jest przystosowana do lądowania na lądzie, a tam jest woda, jeden wielki ocean. Mamy tylko ręczne narzędzia rzemieślnicze, sześciu robotników, wszyscy mało wykwalifikowani.

Będziemy majstrować cały rok, zrobimy byle jak i utopimy się przy lądowaniu. Nie można ryzykować.

— I paliwa mamy ledwo, ledwo — dodaje Rachim Jułdaszew. — Obliczaliśmy przecież.

Lądowanie — to znaczy zatrzymać się na siedem lat. Na dodatkowe siedem lat nie wystarczy nam powietrza. Przy tym wiek…

Aisza pociąga go za rękaw. Rachim zapomniał, że o wieku nie wypada mówić przy Dziadku — staruszek już dziś ma ponad dziewięćdziesiąt lat.

— Ostatecznie nie wracamy z pustymi rękami — dorzuciła Hala Warencowa.

Wtedy Czaruszyn mówi spokojnie:

— Pozostaje tylko jedno wyjście…

Spoglądamy na kierownika ze zdziwieniem. Aisza pierwsza odgaduje, o co chodzi.

— Nigdy w życiu! — wykrzykuje.

2

„Życie mierzy się czynami a nie latami”. Te słowa po raz pierwszy usłyszałem od Dziadka przed siedemnastu i laty.

Pamiętam moją pierwszą u niego wizytę. Była późna jesień. Wilgotny, przejmujący wiatr.

Terkoczące pudełko powietrzne niosło mię nad czarnymi polami z uwiędłą trawą, nad nagimi drzewami, nad ołowianymi falami Morza Kujbyszewskiego. Zobaczyłem błękitny parkan na gliniastym urwisku, domek z zielonkawej cegły szklanej i staruszka przy furtce. Staruszek miał wspaniałe siwe włosy, białoniebieskie, jakby syntetyczne. Poznałem go, wyłączyłem swoje pudło i niezgrabnie wylądowałem u jego stóp, wprost do rowu.

— Niech pan idzie się przebrać. Później mi się pan przedstawi — powiedział staruszek wyciągając do mnie rękę.

W ten sposób zawarłem znajomość z Pawłem Czaruszynem, słynnym kapitanem kosmicznym, uczestnikiem pierwszej wyprawy na Wenus, dowódcą pierwszej wyprawy na satelitów Jowisza, pierwszej na Saturna, pierwszej na Neptuna i tak dalej, i dalej… Tutaj, nad brzegiem Morza Kujbyszewskiego, zamierzał spędzić kres swego pięknego żywota.

Właściwie byłem tylko bardzo pośrednio związany z gwiazdami. Inżynier budowniczy z zawodu, pracowałem przy budowie Centralnego Dworca Międzyplanetarnego na szczycie Kilimandżaro w Afryce Wschodniej. Specjalista, który ma do czynienia z cudzą dziedziną, zawsze nabiera chęci, żeby wszystko przerobić na swój sposób. Ponadto byłem młody i zarozumiały. Opracowałem projekt rekonstrukcji układu słonecznego. W owych czasach, w początku XXI wieku, było już wiadomo, że żadna z planet nie nadaje się do zaludnienia.

Proponowałem więc, żeby je poprzestawiać. Wenus i Marsa przenieść na orbitę Ziemi.

Stworzyć sztuczną atmosferę na Marsie, a atmosferę Wenus oczyścić z nadmiaru dwutlenku węgla. Planowałem jeszcze Saturna, Urana i Neptuna rozbić na części, aby zmniejszyć siłę przyciągania, a odłamki ich stopniowo przesunąć bliżej Słońca przy pomocy wybuchów jądrowych. Na Trytonie umyśliłem założyć kolonię badaczy i wyprawić ich w podróż międzygwiezdną. Według moich obliczeń w ciągu jakichś stu tysięcy lat Tryton byłby w stanie zwiedzić wszystkie sąsiednie układy gwiezdne. Proponowałem wreszcie, aby dzieci wychowywać na Jowiszu, w warunkach zwiększonej siły ciężkości, żeby wzmocnić ich młode kości i mięśnie. Tacy ludzie na Ziemi okazaliby się siłaczami.

Ku memu zdumieniu te wszystkie wspaniałe projekty były stale odrzucane. Nie rezygnowałem, naprzykrzałem się różnym instytucjom i wybitnym specjalistom. Rzecz naturalna, że zwróciłem się do Czaruszyna; nie odstraszyła mię konieczność lotu nad Morze Kujbyszewskie. Do Czaruszyna zwracało się wielu ludzi: i młodzież, marząca o lotach kosmicznych, i autorzy książek, i początkujący naukowcy. W prasie również często ukazywało się jego nazwisko. Podpis Czaruszyna figurował na Pakcie o Ostatecznym Rozbrojeniu.

Podczas Święta Pokoju Powszechnego Czaruszyn wraz z Chińczykami, Amerykanami i Niemcami popychał pierwszą wagonetkę z karabinami maszynowymi i miotaczami min przeznaczonych na przetopienie w piecu martenowskim. Bez żadnej wątpliwości był jednym z najsławniejszych ludzi swojej epoki.

Staruszek, tak samo jak wielu innych, wysłuchał mnie z uśmiechem, ale jego uśmiech był dobroduszny i wyrozumiały. Powiedział mi:

— Cała bieda, młodzieńcze, że zanadto już wybiega pan w przyszłość. Nie mamy żadnej potrzeby osiedlać się w całym układzie słonecznym — na Ziemi jest nam i wygodnie, i luźno.

Pańskie pomysły mogą się stać aktualne za jakieś trzysta lat. Pewno wbije to pana w pychę: patrzcie, jaki jestem dalekowzroczny! I niesłusznie. Zajmowanie się problemami, które nie są na czasie, nie jest żadną zasługą. Gdy będzie to potrzebne i możliwe, ludzie przeprowadzą rekonstrukcję planet. I wówczas bez trudu wymyślą to wszystko, co pana teraz absorbuje.

Nie zgodziłem się ze staruszkiem, ale nie czułem się urażony. Wydawało mi się, że to wielki zaszczyt wybiegać myślą w przyszłe wieki. I w dalszym ciągu zadręczałem Czaruszyna szczegółami swego projektu. Dziadek z drwiącym uśmiechem obalał moje pomysły, ale chętnie zapraszał mnie na następną niedzielę. Prawdopodobnie podobał mu się mój koguci zapał młodości. I dość samotnie czuł się w swojej willi. W lecie to co innego, willę okupowali wnuki i prawnuki, ogród pełen był szczebiotu dziecięcego. A w zimie — tylko listy i telefony.

Czaruszyn słuchał mnie, a potem ja słuchałem, jak dyktował stenografistce elektronowej swoje słynne pamiętniki. Właśnie w owym czasie zaczęła je drukować „Komsomolska Prawda”. Wszyscy oczywiście pamiętamy ich początek, pierwsze zdanie:

„Nasza wyprawa udała się na Księżyc, aby zacząć przygotowania do…” Powiedziałem wówczas staruszkowi:

— Panie profesorze, nie można tak od razu… Pamiętniki wszystkich ludzi zaczynają się od dzieciństwa, od dnia narodzenia, wielu autorów sięga nawet do swego drzewa genealogicznego. A pan, przeskakując czwartą część życia, zaczyna: „Nasza wyprawa udała się…”

Wtedy to usłyszałem po raz pierwszy:

— My, kosmonauci, Radiuszu, mamy swój odrębny rachunek czasu. Mierzymy życie nie według lat, ale według odkryć, podróży. Zacząłem więc książkę od opowieści o moim pierwszym czynie.

— Ale czytelnika interesuje, kim pan jest, jakim pan był w dzieciństwie, jak pan został odkrywcą planet.

Staruszek nie zgodził się ze mną.

— Nie masz racji, mój drogi. Ludzie nie interesują się mną, tylko moim dziełem. Każda epoka ma swój ulubiony zawód. Jedna czci marynarzy, inna — pisarzy, lotników, wynalazców. My, astronauci, jesteśmy ulubieńcami XXI wieku, zawsze o nas pamiętają, zapraszają na wszystkie uroczystości, sadzają w pierwszym rzędzie.

Te słowa możecie znaleźć w posłowiu do pierwszego tomu „Pamiętników”. I było tam dalej powiedziane: „Przypadło mi w udziale szczęście narodzenia się u progu epoki Wielkich Odkryć Kosmicznych. Moje lata dziecięce zbiegają się z dziecięcymi latami astronautyki.

Księżyc został zdobyty przez ludzi, zanim dorosłem. Jako młodzieniec marzyłem o spotkaniu z Wenus, w wieku męskim — z Jowiszem, jako starzec — ze starym Neptunem. Technika sprawiła, że marzenia moje się spełniły. Prędzej niż w ciągu wieku, za mego życia, szybkość wzrosła z ośmiu na osiemset kilometrów na sekundę. Obszary, znajdujące się w zasięgu człowieka, powiększyły się w niewiarygodnym stopniu. W połowie ubiegłego stulecia — jedna planeta, kula o promieniu 6300 kilometrów, a teraz strefa, której promień wynosi cztery miliardy kilometrów. Staliśmy się bogatsi i mądrzejsi, pogłębiliśmy fizykę, astronomię, geologię, biologię, porównując nasz glob z innymi. Nie spełniło się tylko jedno marzenie — nigdzie nie spotkaliśmy braci, innych istot rozumnych. Nie czujemy się zmęczeni, ale dalej już sięgnąć nie możemy. Dotarliśmy do granic układu słonecznego, zwiedziliśmy wszystkie planety, przed nami przestrzeń międzygwiezdna. Przemierzyliśmy odległość równą czterem godzinom światła — a od najbliższej gwiazdy dzieli nas przestrzeń czterech lat świetlnych.

Uzyskaliśmy szybkość 800 kilometrów na sekundę, potrzebna jest setki razy większa.

Nieprędko chyba wyruszymy do innych Słońc — niektórzy powiadają, że nigdy. Rakieta fotonowa oraz inne, jeszcze śmielsze projekty, wciąż pozostają w sferze marzeń. Epoka odkryć kosmicznych uległa zahamowaniu, prawdopodobnie na okres trzech, czterech wieków”.

Różne cele przyświecały ludziom, dążącym w Kosmos. Mnie na przykład, jako inżyniera, pociągały przede wszystkim możliwości budowy na niesłychaną skalę międzyplanetarną. A Czaruszyn pragnął odszukać braci, istoty myślące. Z nadzieją na spotkanie z nimi mknął wciąż w nowe światy. I oto kres. Nic więcej nie można odkryć. Nie ma chęci zostać po prostu woźnicą kosmicznym. Spokój, uznanie, wnuki, pamiętniki, willa… I tak dokonałby swego żywota na bocznym torze, gdyby niespodziewanie nie przyszła mi do głowy nagła myśl o możliwych infrasłońcach.

W gruncie rzeczy on sam w pewnym stopniu podpowiedział mi tę myśl — buntował się przeciw faktowi, że nie ma już dokąd lecieć.

Na czym oparłem swoje rozumowanie? Od granic układu słonecznego dzieli nas odległość czterech godzin świetlnych, od najbliższej gwiazdy — czterech świetlnych lat. Nieprzebrany ocean pustki. Ale skąd mamy pewność, że tam jest zupełna pustka? Wiemy tylko, że nie ma tam jaskrawych gwiazd, bo byśmy je widzieli. Ale może są tam blade lub ciemne ciała niebieskie? Może nasze mapy nieba, podobnie jak mapy ogólne, zaznaczają tylko gwiazdy — stolice, a pomijają gwiazdy — wioski?

Weźmy dla przykładu strefę o promieniu piętnastu lat świetlnych. Znajdą się w niej cztery słońca: nasze Słońce, Alfa Centaura, Syriusz i Procjon. Można je uważać za siedem słońc, gdyż prócz naszego wszystkie pozostałe są gwiazdami podwójnymi.

Ale na tej samej przestrzeni jest jeszcze kilkadziesiąt słabych, bladych gwiazd: czerwonych karłów, podkarłów, białych karłów. Są to bliskie gwiazdy, lecz prawie wszystkie niewidoczne dla nieuzbrojonego oka i dopiero w dwudziestym wieku dowiedzieliśmy się, że znajdują się blisko od nas.

A więc — tylko jednostki są dostępne dla oka, dziesiątki dla teleskopu. Czy nie może być w tej przestrzeni setek ciał niebieskich, których nie dojrzymy przez teleskopy? Przecież to niełatwo wśród miliarda znanych nam słabych gwiazd odnaleźć jeszcze setkę małych i bliskich! Temperatury podsuwały nam ten sam wniosek. W świecie gwiazd jest taka reguła — im gwiazda większa, tym gorętsza, im mniejsza, tym chłodniejsza. Czerwone karły są mniej więcej dziesięć razy mniejsze od Słońca i temperatura ich wynosi dwa, trzy tysiące stopni.

Przypuśćmy, że istnieją ciała niebieskie dziesięciokrotnie mniejsze od czerwonych karłów.

Jaką będą miały temperaturę? Prawdopodobnie tysiąc, sześćset, trzysta, sto stopni. Światło wysyłane przez większe z nich będzie znikome, przez mniejsze — nie będzie wcale widoczne.

Przy temperaturze poniżej sześciuset stopni ciała niebieskie wysyłają tylko niewidoczne, podczerwone promienie. Niewidzialne, o głębokiej czerni słońca! I wśród nich najbardziej nas interesujące, o temperaturze powierzchni plus trzydzieści stopni, ciemne, lecz ciepłe planety, ogrzewane ciepłem wewnętrznym.

Dlaczego ich dotychczas nie odnaleziono? Częściowo dlatego, że nie szukano, częściowo dlatego, że znaleźć je bardzo trudno. A z Ziemi w ogóle nie można dojrzeć ciemnych planet.

Przecież nasza Ziemia sama wysyła podczerwone promienie, żyjemy w świecie podczerwonego światła. Czy można, żyjąc w świetle, zauważyć światło dalekiej gwiazdki?

Z drżeniem serca rozwijałem przed Czaruszynem te wszystkie przypuszczenia. Kątem oka dostrzegłem, że z twarzy jego znika pobłażliwy uśmieszek, a gęste brwi ściągają się surowo. A wydawało mi się, że rozumuję tak logicznie! Czy naprawdę można mnie zdruzgotać jakimś niespodziewanym argumentem? Pośpiesznie dobrnąłem do końca i czekałem gwałtownej opozycji.

— To jest bardzo interesujące, Radiuszu — powiedział Czaruszyn. — Planeta ogrzewana od wnętrza, świat na opak. Wszystko inaczej niż u nas. Jak sądzisz, czy może tam być życie?

Roślin oczywiście nie może być, jeżeli nie ma światła. Ale zwierzęta? Na Ziemi zwierzęta mogą żyć w wiecznym mroku — w jaskiniach i głębiach oceanu. W ogóle świat zwierzęcy jest starszy od roślinnego. A wyższe formy? Czy wyższe formy mogą rozwinąć się w wiecznej ciemności?

Nagle wybuchnął śmiechem i klepnął mnie po ramieniu:

— Może jeszcze wyruszymy w Kosmos, co, Radiuszu? Poleciałbyś szukać swoich infragwiazd?

— A pan, panie profesorze?

Czaruszyn obraził się, źle zrozumiawszy moje pytanie.

— A co? Nie jestem jeszcze taki stary. Nie mam nawet osiemdziesięciu lat. A według statystyki obecna średnia życia ludzkiego wynosi dziewięćdziesiąt dwa i pół lat.

3

Sam byłem zdumiony, gdy w pół roku później Centralne Obserwatorium Księżycowe zawiadomiło o odkryciu pierwszej infry.

Bez współudziału Czaruszyna wszystko to stałoby się o wiele później. Ale Dziadek zarzucił

wszystkie inne sprawy i rozrywki. Pamiętniki zostały przerwane w pół słowa. Stenografistka elektronowa pisała tylko listy do instytucji naukowych i organizacji społecznych, do starych przyjaciół — astronautów, do uczniów, na Księżyc, na Marsa, na Junonę, na Io, na dalekosiężne statki kosmiczne — z przekonywającą, przynaglającą i gorącą prośbą — zorganizowania poszukiwań czarnych słońc.

Zachwycała mię energia staruszka. Zdawało się, że siedząc w swej willi czekał tylko na dany znak. Możliwe, że czekał rzeczywiście — i oto miał przed sobą cel — nieznane światy — można pomknąć w Kosmos, szukać, zdobywać…

Infry odkryto w konstelacji Liry, Strzelca, Małej Niedźwiedzicy, Węża, Tukana, Teleskopu…

A najbliższa i najbardziej nas interesująca była w konstelacji Smoka. Temperatura jej powierzchni wynosiła plus dziesięć stopni. A odległość do niej — „zaledwie” siedem dni świetlnych. „Zaledwie” czterdzieści razy dalej niż do Neptuna. Rakieta międzyplanetarna mogła przebyć tę odległość w ciągu czternastu lat.

I w rok później rakieta wystartowała. A w niej Warencowowie, Jułdaszewowie, Czaruszyn i ja. Dobrze wiem, ile trudu kosztowało Czaruszyna przekonanie czynników miarodajnych, żeby i jego, i mnie zaliczono w poczet załogi ekspedycji. Jego — z powodu zbyt podeszłego wieku — mnie z powodu zbyt młodego i braku doświadczenia.

4

Pierwsze dni wyprawy były podobne do pierwszej wycieczki do Moskwy — porywająco ciekawe i znane do najdrobniejszego szczegółu. Sto razy widziane w kinie, książkach i pismach.

Ziemia z wielkiej wysokości — to olbrzymi globus, zasłaniający pół nieba. Cztery razy większa siła ciążenia, potem cuda nieważkości. Księżyc — obcy, czarno-biały świat z ospowatą twarzą. Lekkie skoki księżycowe, ostre czarne cienie, przepaście, odwieczny pył. Czytałem o tym wszystkim, wyobrażałem sobie — zobaczyłem — i byłem wstrząśnięty.

A potem nastały dnie powszednie, które pisarze pomijają w swoich opisach. Sypialnia — trzy metry na trzy, hamaki, stolik, szafa. Za ścianą pokój do pracy niewiele większy od sypialni, a w nim teleskop, pulpit sterowniczy, przyrządy, maszyny matematyczne. Dalej składy, maszynownia i pół kilometra zbiorników paliwa. Można spacerować wzdłuż tych zbiorników, można włożyć skafander i fikać koziołki w przestrzeni. A potem znów hamak, stolik i szafa. W gruncie rzeczy więzienie. Trzydzieści lat surowego odosobnienia.

Gwiazdy i mrok, mrok i gwiazdy. Zegary mają podziałkę na dwadzieścia cztery godziny, inaczej wszystko się poplącze. Dzień i noc — żadnej różnicy! W dzień gabinet oświetlony elektrycznością, w nocy — światło elektryczne. W dzień za oknami gwiazdy — w nocy gwiazdy.

Cisza. Spokój. A w rzeczywistości lot — znajdujemy się w stanie równomiernego i prostolinijnego ruchu. W ciągu godziny przebywamy prawie półtora miliona kilometrów, w ciągu doby — trzydzieści pięć milionów. W dzienniku podróży notujemy: „23 maja przekroczyliśmy miliard kilometrów. 1 czerwca przecięliśmy orbitę Saturna”. W związku z tą okolicznością wystawny obiad. Śpiewamy, cieszymy się. Naprawdę jednak jest to zupełnie umowne, gdyż przed tą orbitą była pustka i za nią jest pustka. I Saturn wygląda tak samo jak z Ziemi — zwykła gwiazdka.

To Czaruszyn wymyślał różne uroczystości. Był mistrzem w napełnianiu godzin treścią.

Nawet w rakiecie nie starczało mu czasu. Po przebudzeniu — gimnastyka kosmiczna, najmniej godzinę. Bez niej mięśnie zanikają wskutek stałej nieważkości. Obowiązkowy spacer w przestrzeni, przegląd rakiety z zewnątrz, potem od wewnątrz. Praca przy teleskopie. Obiad.

Potem przez dwie godziny dyktowanie wspomnień. Pisałem pod jego dyktando. Potem czytanie mikroksiążek. Dziadek czytał godzinę i w oznaczonym czasie nieodwołalnie odkładał książkę. Była to w pewnym stopniu zabawa, lecz równocześnie walka o dobre samopoczucie.

„Trzeba z niecierpliwością czekać na dzień jutrzejszy” — powtarzał często. I naśladowałem staruszka, jak tylko mogłem. Rozumiałem, że jest to konieczne — inaczej człowiek osłabnie, opuści ręce. Przyjdzie chandra, potem rozleniwienie, potem choroby. Rzuca się pracę, zapomina o swych obowiązkach. W Kosmosie zdarzały się tragedie: ludzie załamywali się i nawet zawracali.

Jedyny ratunek stanowi praca. Ale w rakiecie nie ma wiele do roboty: przegląd, drobne remonty nie zajmują dużo czasu. Opracowywałem swój projekt rekonstrukcji planet, ale raczej dla własnej przyjemności. Ludzkość jest tak potężnym zespołem, że nie prześcignie się jej w pojedynkę. A moja wiedza — już w roku startu — była na Ziemi przestarzała.

Jedynym sensownym zajęciem były obserwacje astronomiczne. Zestawialiśmy katalog, mierzyliśmy odległości do gwiazd. Zazwyczaj mierzy się je według trójkąta. Podstawa trójkąta — promień orbity ziemskiej, dwa kąty — kierunek na gwiazdę. Według jednego boku i dwóch kątów określa się wysokość — odległość od gwiazd. Ale ponieważ w ten sposób powstają trójkąty niezgrabne i wydłużone, jest możliwość popełnienia wielkich błędów i sposób taki jest właściwy tylko w stosunku do bliskich gwiazd. Byliśmy w lepszej sytuacji — oddaliliśmy się tysiąckrotnie od Słońca, można było mierzyć odległość tysiąc razy dokładniej. Mówiąc ogólnie, dotyczyło to wszystkich gwiazd, które widzieliśmy przez teleskop. Mieliśmy więc zajęcie na całą drogę — mierzyć, obliczać, obliczać, mierzyć. Potem notatka w księdze głównej:

„Numer katalogowy taki a taki, klasa widmowa AO, odległość — 7118 lat świetlnych”. Po takim zapisie ogarniała chwilami złość. Tracimy całe życie na siedem dni świetlnych, a tu siedem tysięcy lat świetlnych. Przecież nikt nigdy nie poleci w taką dal, do tego słońca klasy AO.

Nuda, męcząca jednostajność i równocześnie stałe napięcie. Przez całe lata nic się nie dzieje, a w każdej chwili może nastąpić katastrofa. Przecież pustka nie jest zupełnie pusta: mkną przez nią meteoryty, pył kosmiczny. Nawet chmury gazowe są niebezpieczne przy naszej szybkości — stawiają taki opór jak woda. Spotkaliśmy jeszcze jakieś nie znane nauce strefy zagęszczenia. Gdy się w nie zanurzaliśmy, doznawało się dziwnego ucisku w piersiach. Nie bardzo wiadomo czemu. Pył kosmiczny przeżera obszycie, metal się zużywa, zjawiają się jakieś błądzące prądy. Powoli wszystko ulega zniszczeniu. I nagle stwierdza się, że powietrze ucieka albo stery źle słuchają, albo przyrządy zawodzą. Przez całe lata nic się nie dzieje, aż nagle… Dlatego stale ktoś musi dyżurować.

Najgorsze są te godziny samotnych dyżurów. Wspomina się Ziemię. Tęskni się za lasem i polem. Chciałoby się, żeby kwitły rumianki i śpiewały skowronki w szafirowym blasku.

Tęskni się za tłumem — znaleźć się w metro, na stadionie, na wiecu. I żeby był gwar zamiast ciszy dzwoniącej w uszach, żeby ludzie popychali, żeby było ciasno i żeby było dużo, dużo ludzi, zupełnie nieznajomych, i kobiety, i dziewczęta. Gdy się zamknie oczy, widzi się Plac Czerwony, Kreml, demonstracje, barwne sztandary… A gdy się je otworzy — hamak, stolik i szafa.

I tak dzień za dniem, miesiąc za miesiącem. W rakiecie było nas sześcioro. Dwa lata każde z nas dyżurowało, cztery spało. Sen był oczywiście sztuczny, z ochładzaniem. Robi się to nie tyle dla naszej satysfakcji, ile dla oszczędzenia ładunku. Dwie trzecie czasu ludzie śpią, nie jedzą, nie piją i prawie nie oddychają. I gdy tylko wylecieliśmy poza granice układu słonecznego, przestrzeń stała się czystsza, zmniejszyło się niebezpieczeństwo zderzenia, natychmiast dwie pary zaczęły szykować się do snu. Najpierw głodówka przez trzy doby, potem narkoza… i do zimnej wody. Temperatura ciała obniża się stopniowo, doprowadza się ją do plus dwóch stopni, tak że człowiek staje się jak kamień. Potem umieszcza się go w termostacie — szklanej skrzyni z automatyczną regulacją temperatury. Trzeba bardzo uważnie obserwować termometr. Odrobina za dużo — odżywają bakterie, odrobina za mało — krew zamarza i kruszyny lodu rwą tkanki. W ten sposób leżą obok skamieniali towarzysze, a zaraz za ścianą je się, odpoczywa, zapisuje rezultaty obliczeń. A gdy przychodzi własna kolej spania — nie czuje się nic. Najpierw tylko jakieś odurzenie i mdłości od narkozy. A potem czarna noc.

Wreszcie zaczyna się rozjaśniać — to znaczy, że minęły cztery lata, nadszedł moment przywrócenia do życia. Jest to najbardziej niebezpieczna chwila. Mózg wypoczął, doznaje się niezwykłej świeżości myśli, ogarnia ciekawość: gdzie jesteśmy? Co się wydarzyło przez te cztery lata? Człowiek ma chęć zerwać się i wziąć do roboty. A serce w ciągu tych lat ledwo, ledwo biło, nie wolno mu od razu zmieniać warunków. Ja, na przykład, dobrze znosiłem przebudzenie, a Dziadek źle. Był przecież starym człowiekiem, serce miał spracowane.

Pierwszy sen przeszedł jakoś znośnie, a po drugim miał i omdlenia, i bóle w sercu, i niedowład w lewym ramieniu. Przez cztery godziny pielęgnowała go Aisza — nasz lekarz naczelny. I powiedziała wówczas, że nie ręczy za trzeci raz. Możliwe, że staruszek będzie musiał w drodze powrotnej dyżurować przez całe czternaście lat.

5

…Przez czternaście lat dążyliśmy ku niewidzialnej kropce, aż nadeszła chwila, gdy mogliśmy dojrzeć cel — ciemny krążek zasłaniający gwiazdy. Wyszliśmy dokładnie na cel — dobrze obliczyli astronomowie ziemscy. Jednej tylko rzeczy nie przewidzieli: okazało się, że Infra Smoka jest podwójnym ciałem niebieskim. Mieliśmy przed sobą dwa czarne słońca — A i B. A — trochę mniejsze, B — większe. A — trochę bliżej, B — nieco dalej. „Nieco” w pojęciu kosmicznym — w rzeczywistości odległość między nimi była większa niż od Ziemi do Saturna.

Płonęliśmy z niecierpliwości, a Czaruszyn szczególnie, chociaż starannie to ukrywał.

Przygotował już cały arsenał do rozmów międzyplanetarnych: sygnały świetlne, podczerwone reflektory. Był jeszcze alfabet z wypukłymi obrazkami, kolekcja figur geometrycznych.

Nastąpił uroczysty dzień spotkania. Od rana rozpoczęliśmy hamowanie. Zjawiła się góra i dół, zapomniane w powietrzu przedmioty pospadały na podłogę. W środku dnia czarna plamka Infry zaczęła rosnąć w oczach, gasić jedną po drugiej gwiazdy. I wreszcie zawisł przed nami taki czarny talerz. Zatrzymaliśmy się i my. Staliśmy się chwilowym sputnikiem Infry.

I wyobraźcie sobie nasze rozczarowanie: nasi astronomowie popełnili drobną omyłkę.

Określili temperaturę powietrza na plus dziesięć — okazało się, że jest minus sześć. Atmosfera Infry zawierała gazy — metan i amoniak, jak na Jowiszu, dwutlenek węgla jak na „Wenus, dużo wodoru i pary wodnej — gęste, zwarte obłoki. A pod nimi zamarznięty ocean — lód, pola śnieżne, góry lodowe. Grubość lodu — dziesiątki i setki kilometrów. Określaliśmy to za pomocą środków wybuchowych.

Czy warto było wędrować czternaście lat, żeby zobaczyć zwykłą noc polarną!

Dziadek był kompletnie przybity. Ostatnia próba zawiodła! Nie spełniło się marzenie całego życia!

Wówczas powzięliśmy decyzję: odwiedzić również Infrę B.

Na pierwszy rzut oka wydaje się to zupełnie naturalne.

Byliśmy tuż obok, jakże można nie odwiedzić. Ale w Kosmosie obowiązują pewne obliczenia. Wszystko zależy od paliwa. Na Ziemi paliwo określa liczbę możliwych do przebycia kilometrów — w Kosmosie tylko szybkość. Zużywa się paliwo nie cały czas — tylko przy nabieraniu rozpędu i hamowaniu. Zabiera się zwykle zapas na dwa rozpędy i dwa hamowania. Zbliżyć się do drugiej Infry oznaczało opóźnić powrót o trzy, cztery lata. Nie mieliśmy chęci przedłużać lat podróży, ale gdy się poświęciło trzydzieści lat, to trudno żałować jeszcze trzech. Nikt nie chciał odwrócić się plecami do niezbadanego świata.

Niemal cały rok wlekliśmy się pomalutku od Infry A do Infry B. I znów czarna plamka urosła, przekształciła się w czarny jak węgiel krąg. Znów zahamowaliśmy, przekształciliśmy się w satelitę, posłaliśmy w mrok automatycznego zwiadowcę. Widać gołym okiem — tym razem mrok nie jest głuchy. Częste błyskawice — a więc burze w atmosferze. Na ekranie widać zarysy chmur. Automat zakomunikował drogą radiową — temperatura powietrza plus dwadzieścia cztery. Możliwe, że stąd wynikł błąd astronomów — pomylili promienie tamtej, zlodowaciałej Infry i tej, burzliwej. Wypadło średnio plus dziesięć — blisko prawdy.

Ale nie uwzględniliśmy czegoś w obliczeniach — nasza rakieta zwiadowcza nie wróciła, widocznie utonęła. W ostatniej chwili zobaczyliśmy na ekranie telewizora powierzchnię wody, pochyłe, strome fale. Wysłaliśmy drugą rakietę. Ta obleciała Infrę parę razy dookoła.

Widzieliśmy chmury, widzieliśmy deszcz — nie padający ukośnie, jak na Ziemi, tylko prostopadle — przecież nawet krople na tej Infrze są cięższe. Zobaczyliśmy znowu fale.

Wszędzie morze, tylko morze, ani jednej wysepki. Ocean na równiku, ocean na biegunach.

Żadnych lodów. To zrozumiałe: na Infrze ciepło płynie z głębi i klimat jest wszędzie jednakowy — na biegunach wcale nie jest zimniej.

Ani lądów, ani wysp, choćby jeden wierzchołek wulkanu. Ocean, ocean, tylko, jedynie ocean.

Ileż niespodzianek kryje się w Kosmosie — niesłusznie mówią, że monotonia i nuda. Na co liczyliśmy? Że na Infrach, tak samo jak na Ziemi, są oceany i lądy. Istoty rozumne, rzecz prosta, mogą rozwijać się tylko na lądzie. Ocean mieliśmy zamiar badać — ale tylko z brzegu — przybliżyć się, spuścić niewielką batysferę. Nasz statek kosmiczny był przystosowany do wylądowania tylko stałym gruncie.

6

I oto czarny krąg płynie wśród pereł gwiazd — matowy talerz z zamglonymi krawędziami. Na jednym krańcu gwiazdy bledną, żeby za pół godziny odrodzić się na drugim. Znane konstelacje — tylko tutaj są wyraźniejsze i tworzą nowe, skomplikowane wzory. W jednej z nich — gwiazda ponad normę, to nasze kochane Słońce. Lecz my nie patrzył my na Słońce, nie podziwiamy haftów gwiazd. Nasze spojrzenia są przykute do ciemnego kręgu, chociaż w jego absolutnej czerni nie można nic rozróżnić — ani gołym okiem, ani przez teleskop.

— No więc jak? — pyta Dziadek Czaruszyn. — Odlatujemy?

To pytanie pada już po raz setny czy tysiączny. Tak, trzeba będzie wracać, nic nie wymyślimy. Debatowaliśmy na wszystkie strony — nic z tego nie wynika. Trzeba będzie; wracać, bez żadnego właściwie rezultatu.

— Pozostaje tylko jedno wyjście — mówi Dziadek.

Spoglądamy na kierownika ze zdziwieniem. Aisza pierwsza odgaduje, o co chodzi.

— W żadnym wypadku! — krzyczy. — Chce pan spuścić się w batysferze?

Poruszyliśmy się gwałtownie. Spuścić się w batysferze można, ale pytanie, jak wrócić.

Automatyczny zwiadowca nie potrafi wznieść się w górę. Batysfera zostanie tam na wieki… i człowiek wewnątrz niej.

— Nie możemy do tego dopuścić — powtarza Aisza.

Dziadek odpowiada wzruszając ramionami:

— Pani, Aiszo, jest przesiąknięta lekarskimi przesądami. Wydaje się pani, że człowiek ma prawo umrzeć tylko na skutek ciężkiej choroby. My, kosmonauci, mamy inny rachunek życia.

Mierzymy je według czynów, nie według lat.

— Ale po co to? — mówi Rachim. — Trzeba zbadać dokładnie. Wrócić na Ziemię, złożyć sprawozdanie. Następna wyprawa przygotuje, się odpowiednio i zbada dno…

— Następna? Kiedy? Za trzydzieści lat?

Tolek Warencow wstał, chciał zaproponować swoją kandydaturę. Hala pociągnęła go za rękaw. Nalegałem, aby wysłano mnie.

— Decyzja zapadła — powiedział Dziadek. — Nie traćmy czasu na przelewanie z próżnego w puste. Rozkazuję zacząć przygotowania do spuszczenia batysfery.

7

Robiliśmy ostatnie przygotowania, ale wciąż jeszcze nie mogliśmy uwierzyć. Nadszedł wieczór przed odlotem. Stary kapitan kazał urządzić pożegnalną kolację, sam ułożył jadłospis.

Obejrzeliśmy nasz archiwalny film „Na ulicach Moskwy”. Potem słuchaliśmy „Dziewiątej Symfonii” Beethovena. Dziadek lubił ją, bo jest burzliwa, wzywa do walki. Piliśmy szampana.

Potem śpiewaliśmy nasz hymn kosmiczny. Nie wiadomo, kto go ułożył:

A potrzeba być może wieczności.

By się wedrzeć w głąb nieskończoności.

I kapitan gdzieś po drodze

Powie „Żegnaj” swej załodze,

przy sterze stanie druga zmiana…

Aisza i Hala płakały. A ja się trochę upiłem i zapytałem: „Czy pan się naprawdę nie boi, Dziadku?”. A Czaruszyn odpowiedział: „Radiuszu drogi, bardzo się boję. A najwięcej się lękam, że to wszystko może być nadaremne. Że nie zobaczę nic prócz czarnej wody…” Chwyciłem go za ręce: „Dziadku drogi, to prawda, to może być nadaremne. Niech pan odwoła rozkaz!”

8

I oto jest nas tylko pięcioro. W milczeniu, z zaciśniętymi wargami stoimy przed głośnikiem radiowym. Rozlegają się w nim przeciągłe gwizdy, trzaski, świsty, wycie. Atmosfera Infry jest naładowana elektrycznością, co chwila są zakłócenia w odbiorze.

Wreszcie przez szum zakłóceń przedziera się spokojny głos Czaruszyna. Nasz Dziadek jest z nami! W kabinie rozbrzmiewa jego znajomy, zachrypnięty bas.

— Wyłączyłem reflektor — mówi. — Ciemności nie są absolutne. Cały czas wyładowania i błyskawice, krótkiej i zygzakowate. W ich blasku widać chmury, płaskie jaki prześcieradło.

Takie same jak na Jowiszu. Na krańcach obłoki. Powietrze zwarte i na granicach prądów powietrznych ostre wiry.

Zanikały poszczególne słowa i całe zdania. Potem dźwięk się poprawił.

— Powietrze staje się przejrzystsze — opowiadał Dziadek. — Widzę morze. Powierzchnia czarna, jak lakierowana. Drobne fale, niby zmarszczki. Opuszczam się powoli, atmosfera bardzo gęsta.

Ciążenie nadmierne, trudno się poruszać. Nawet mówić jest trudno.

I nagle radosny okrzyk:

— Ptaki! Ptaki świecące! Jeszcze jeden i jeszcze… Trzy od razu. Mignęły — i już ich nie ma.

Telewizor by nie uchwycił. Zdążyłem zauważyć: okrągłe głowy, gruby tułów. Małe, trzepocące skrzydełka. Podobne raczej do naszych ryb latających. Możliwe, że to ryby, a nie ptaki. Ale leciały wysoko.

Mocny plusk. Pauza.

— Słyszeliście plusk? Pogrążyłem się w wodę. Mocno się potłukłem. Zresztą to już nie ma znaczenia. Wyłączyłem światło. Przyzwyczajam się do ciemności.

Nieco później:

— Zanurzam się powoli, dwa, trzy metry na sekundę. Włączyłem reflektor. Za oknem zamieć, ognista — fosforyzujące wiry, fale, chmury. Ileż tu wszelakiego drobiazgu! Prawdopodobnie w rodzaju naszych krewetek. Im głębiej, tym więcej. Odwrotnie niż na Ziemi. U nas życie jest uboższe na większych głębokościach. Ale tam ciepło płynie z góry, a tu z dołu.

A to co? Długie, ciemne, bez głowy i ogona. Wieloryb, kaszalot? Porusza się szybko, za nim fosforyzująca smuga. Szereg światełek z boku, jak iluminatory. Czyżby łódź podwodna? Albo coś innego, do niczego nie dające się porównać. Na wszelki wypadek sygnalizuję reflektorem: dwa, dwa, cztery, dwa, trzy, sześć, dwa, dwa, cztery. Nie zareagowało. Skręciło na prawo. Nie widać. A teraz jakieś dziwotwory — skrzyżowanie żółwia z ośmiornicą. Ośmiornicę wymieniłem dla porównania, w rzeczywistości mają pięć nóg. Pięć macek — jedna z tyłu, jak wiosło sterowe, cztery po bokach. Zakończone zgrubieniem z przyssawkami. Na jednej z przednich macek organ mocno świecący. Przypomina latarkę. Prosty promień w ruchu oświetla łodygi. Na grzbiecie pancerz. Oczy jak u raka, na ruchomych łodyżkach. Gęba w kształcie rurki. Opisuję je tak dokładnie, bo płyną wprost na mnie. Teraz patrzą prosto w iluminator. Niesamowite uczucie — myślące spojrzenie, źrenica jak kryształek, a tęczówka fosforyzuje martwym zielonym światłem, jak u kotów. Czytałem gdzieś, że ośmiornice ziemskie mają zupełnie ludzkie spojrzenie, ale sam nie widziałem, nie mogę porównać.

Reflektor wymacał dno. Pokryte węzłowatymi korzeniami. Podobne do korali lub lilii morskich. Widzę grube łodygi, pędy ich zwisają główkami w dół, niektóre przylegają ściśle do dna. Nasze lilie morskie mają kielichy wzniesione w górę, łowią nimi tonące pożywienie.

Czego te szukają w mule? Gnijących szczątków? Ale przecież nie wszystkie sięgają dna.

Czyżby łowiły ciepło? Ale w takim razie byłyby to rośliny. Rośliny bez światła? Niemożliwe.

Zresztą światło płynie z dna — podczerwone. Czy może kosztem energii promieni podczerwonych powstać białko, rozszczepiać się dwutlenek węgla? To mała energia, trzeba ją gromadzić. Ale zielone liście na ziemi też gromadzą energię. Przecież widzialne promienie same przez się nie rozszczepiają dwutlenku węgla.

— Utknąłem w wodorostach na dnie — ciągnął staruszek. — Mogę się przyglądać bez pośpiechu.

Coraz bardziej upewniam się, że to są rośliny. Gruba, pozbawiona oczu ryba gryzie łodygę.

Inna — długa i zębata — chwyciła tę grubą, ciągnie w górę. Strumień pożywienia płynie tu od dna do powierzchni. Świecące ptaki — to ostatnia warstwa.

Rozległ się zgrzyt i głuche uderzenia w metal. Co to takiego?

— Batysfera ruszyła z miejsca — zakomunikował Dziadek. — Ktoś ją chwycił i ciągnie. Nie widzę kto. Przed iluminatorem nie ma nic. Dno jest pochyłe. Zarośla się nie kończą. Ale dziwna rzecz — rośliny stoją w regularnych rzędach, jak drzewa w sadzie. Coś potężnego przesuwa się powoli, ścinając całe krzaki od korzenia. Ależ żarłoczny potwór — połyka te krzaki. Źle widzę, ten żywy kombajn sunie gdzieś z boku. Przed nami łańcuch skał.

Przepłynęliśmy. Czarna otchłań. Batysfera opuszcza się w dół. Ciśnienie wzrasta. Żegnajcie!

Pozdrówcie Moskwę!

Przerwa na sekundę. I nagle krzyk:

— Pęknięcie!

Rozległy się odgłosy uderzeń. Coraz częstsze. Widocznie woda wdzierała się do kabiny.

Staruszek jęknął. Czy opryskały go krople wody? Potem zaczął mówić szybko:

— Na dnie otchłani budynki. Miasto. Oświetlona ulica. Kopuły. Pływające wieże. Jakieś dziwaczne istoty… Pełno ich… Czyżby to byli…

Łoskot. Krzyk bólu.

I tryumfalne, z głośnym poświstem wycie zakłóceń.

Pięciu ludzi pogrążonych w milczeniu patrzy na czarny krąg, chociaż nie można nic na nim odróżnić, ani gołym okiem, ani przez teleskop.

— Za trzydzieści lat znowu tu powrócimy — mówi Tolek Warencow.

A. Strugacki, B. Strugacki

Biały stożek Ałaidu

Embriomechanika jest to nauka o modelowania procesów rozwoju biologicznego i teoria konstruowania samorozwijających się mechanizmów.

(Uwaga autorów.)

1

Wachłakow zwrócił się do Aszmarina:

— Pojedzie pan na wyspę Szumszu.

— Gdzie to jest? — zapytał pochmurnie Aszmarin.

— Północne Wyspy Kurylskie. Wylatuje pan dziś o dwudziestej trzydzieści. Towarowo — pasażerskim Nowosybirsk — Port Opatrzności.

Postanowiono wypróbować mechanozarodniki w różnych warunkach. Instytut zajmował się głównie sprawami międzyplanetarnymi, dlatego z istniejących czterdziestu siedmiu grup trzydzieści udawało się na Księżyc i inne planety. Pozostałe 17 grup miały pracować na Ziemi.

— Dobrze — odparł powoli Aszmarin.

Spodziewał się, że powierzą mu grupę międzyplanetarną, chociażby księżycową. Miał na to pewną szansę, gdyż dawno już nie czuł się tak dobrze jak teraz. Był w doskonałej formie i do ostatniej chwili nie tracił nadziei. Ale Wachłakow nie wiadomo czemu powziął inną decyzję i nie można było nawet rozmówić się z nim po ludzku, bo w gabinecie sterczeli jacyś obcy ludzie z niezadowolonymi gębami.

— Dobrze — powtórzył spokojnie.

— Siewierokurylsk już wie — powiedział Wachłakow. — W Bajkowie ustalicie konkretnie miejsce doświadczenia.

— Gdzie to jest?

— Na Szumszu. Administracyjna stolica Szumszu. — Wachłakow splótł palce i patrzył na ścianę. — Sermus też zostaje na Ziemi — dodał. — Jedzie na Saharę. Aszmarin zbył to milczeniem.

— No właśnie — ciągnął Wachłakow. — Dobrałem już panu pomocników. Będzie pan miał dwóch pomocników. Dzielni chłopcy.

— Nowicjusze — rzekł Aszmarin.

— Dadzą sobie radę — odparł szybko Wachłakow. — Przeszli przygotowanie ogólne. Dzielni chłopcy, mówię panu. Potrafią się zachować w każdej sytuacji.

Nieznajomi w gabinecie uśmiechnęli się z szacunkiem. Wachłakow dorzucił:

— Nawiasem mówiąc, jeden z nich był również desantowcem.

— Dobrze — powiedział Aszmarin. — Czy to wszystko?

— Wszystko. Może pan wyruszać, życzę powodzenia. Pański ładunek i ludzie są w sto szesnastym.

Aszmarin skierował się do drzwi. Wachłakow zawahał się i powiedział jeszcze:

— I wracaj prędko, kolego. Mam dla ciebie ciekawy temat.

Aszmarin zamknął za sobą drzwi i zatrzymał się chwilę. Przypomniał sobie, że sto szesnaste laboratorium znajduje się o pięć pięter niżej, i skierował się do windy. W windzie spotkał Tacudzo Misimę, krępego Japończyka z ogoloną głową, w niebieskich okularach. Misima zapytał:

— Dokąd.udaje się pańska grupa, panie Fiodorze?

— Na Wyspy Kurylskie — odparł Aszmarin.

Misima przymrużył zapuchnięte powieki, wyjął chustkę do nosa i zaczął przecierać okulary.

Aszmarin wiedział, że grupa Misimy udaje się na Merkurego, na Płonące Płasko — wzgórze.

Misima miał dwadzieścia osiem lat i nie zrobił jeszcze swego pierwszego miliarda kilometrów.

Winda stanęła.

— Sajonara, Tacudzo. Jarosiku — powiedział Aszmarin.

Misima uśmiechnął się szeroko.

— Sajonara, Fiodor-san — odparł.

W laboratorium numer sto szesnaście było widno i pusto. W prawym rogu stało Jajko — wypolerowana kula sięgająca połowy ludzkiego wzrostu. W lewym — siedziało dwóch ludzi, którzy wstali przy wejściu Aszmarina. Aszmarin zatrzymał się i przyjrzał im badawczo. Mogli mieć nie więcej niż po dwadzieścia pięć lat. Jeden był wysoki, jasnowłosy o nieładnej, czerwonej twarzy. Drugi niższy, smagły, przystojny, w typie hiszpańskim, w zamszowej kurteczce i ciężkich butach sportowych. Aszmarin włożył ręce do kieszeni, wzniósł się na palce i znów opuścił na pięty. „Nowicjusze” — pomyślał. Niespodziewanie zabolał go prawy bok, w tym miejscu gdzie brakowało dwóch żeber.

— Dzień dobry — powiedział. — Nazywam się Aszmarin.

Smagły wyszczerzył w uśmiechu białe zęby.

— Wiemy. — Spoważniał i przedstawił się: — Kuźma Soroczyński.

— Wiktor Galcew — powiedział jasnowłosy. „Ciekawe, który z nich był desantowcem — pomyślał Aszmarin. — Z pewnością ten Hiszpan, Kuźma Soroczyński”. I zapytał:

— Który z was brał udział w desancie?

— Ja — odparł jasnowłosy Galcew.

— I za cóż pana…? — zapytał Aszmarin. — Jeżeli to nie sekret.

— Żaden sekret — odpowiedział Galcew. — Dyscyplina.

Spojrzał Aszmarinowi prosto w oczy. Miał jasnoniebieskie oczy, ocienione gęstymi, kobiecymi rzęsami, które dziwnie nie pasowały do jego wulgarnej, czerwonej twarzy.

— Tak — rzekł Aszmarin. — Desantowiec musi być zdyscyplinowany. Każdy człowiek powinien być zdyscyplinowany. Zresztą to tylko moje osobiste zdanie. Co pan umie?

Zauważył, że Galcew ściągnął brwi, i sprawiło mu to pewną satysfakcję. Powtórzył:

— Co pan umie, Galcew?

— Jestem biologiem — odparł Galcew. — Specjalność — nematody.

— T-a-ak… — rzekł Aszmarin i zwrócił się do Soroczyńskiego. — A pan?

— Inżynier gastronom — powiedział Soroczyński i znów pokazał białe zęby w uśmiechu.

„Wspaniale — pomyślał Aszmarin. — Specjalista od glist i cukiernik. Niezdyscyplinowany desantowiec i zamszowa kurteczka. Dzielni chłopcy. Zwłaszcza ten niby desantowiec. Niech diabli wezmą Wachłakowa”. Aszmarin wyobraził sobie, jak Wachłakow dobierając starannie i skrupulatnie skład grup międzyplanetarnych spośród dwóch tysięcy ochotników spojrzał na zegarek, rzucił okiem na wykaz i powiedział: „Grupa Aszmarina, Wyspy Kurylskie. Aszmarin to człowiek doświadczony. Wystarczy mu trzech ludzi. Nawet dwóch. To przecież nie Merkury ani Płonące Płaskowzgórze. Damy mu chociażby tego Soroczyńskiego i tegoj Galcewa. Zwłaszcza że Galcew też był desantowcem”.

— Czy jesteście przygotowani do pracy? — zapytał.

— Tak — odparł Galcew.

— Jeszcze jak — rzekł Soroczyński. — Obkuci. Aszmarin podszedł do Jajka i dotknął jego chłodnej, wypolerowanej powierzchni. Po czym zwrócił się do Gałcewa: — Czy pan wie, co to jest?

Galcew wzniósł oczy w górę, zastanowił się i wyrecytował:

— Embriomechaniczna aparatura MZ-8. Męchanozarodnik i model nr osiem.

Samowystarczalny, samofozwijający się układ mechaniczny, łączący w sobie programowe kierowanie MChW — mechanochromozomy Wachłakowa, układ przyjmujących i wykonawczych organów, układ dygiestalny i układ energetyczny. MZ-8 jest embrionalno-mechaniczną aparaturą, która zdolna jest w każdych warunkach i z dowolnego surowca przekształcać się w każdą przewidzianą programem konstrukcję. MZ-8 jest przeznaczony…

— Teraz pan — zwrócił się Aszmarin do Soroczyńskiego. Soroczyński odpowiedział bez namysłu:

— Ten oto egzemplarz MZ-8 przeznaczony jest do prób w warunkach ziemskich. Program typowy, typ 64: zarodnik winien się przekształcić w hermetyczną kopułę mieszkalną na sześć osób z przepustem i filtrem tlenowym.

Aszmarin spojrzał w okno i zapytał:

— Waga?

— Około półtora cetnara.

Pomocnicy w grupie eksperymentalnej mieli prawo tego wszystkiego nie wiedzieć.

— Dobrze — powiedział Aszmarin. — A teraz ja wam powiem to, czego nie wiecie. Po pierwsze Jajko zastępuje 19 tys. godzin pracy wykwalifikowanego człowieka. Po drugie, waży rzeczywiście półtora cetnara i gdy zajdzie potrzeba, będziecie je musieli dźwigać na własnych barkach.

Galcew skinął głową, a Soroczyński powiedział:

— Naturalnie, że będziemy.

— To świetnie — rzekł Aszmarin. — Zaczynajcie od razu. Przetoczcie je do windy i sprowadźcie na dół. Potem udacie się do magazynu po aparaturę rejestrującą. Z całym tym ładunkiem zjawicie się na miejskim lotnisku o ósmej wieczór. Postarajcie się nie spóźnić.

Odwrócił się i wyszedł. Po chwili rozległ się przeciągły łoskot: grupa Aszmarina przystąpiła do wykonania pierwszego zadania.

2

O świcie towarowo-pasażerski stratoplan zrzucił grupę na pterokarze nad Drugą Cieśniną Kurylską. Galcew z wielką maestrią wyprowadził pterokar z lotu nurkowego, rozejrzał się, popatrzył na mapę, na kompas i od razu znalazł Bajkowo — kilka rzędów jednopiętrowych budynków z białego i czerwonego litoplastu obejmujących półkolem niewielką, lecz głęboką zatokę. Pterokar wylądował na bulwarze. Wczesny przechodzień (młodzieniec w koszulce sportowej i brezentowych spodniach) wskazał im, gdzie znajduje się administracja. Dyżurny administrator wyspy, pełniący również funkcję naczelnego agronoma — niemłody, przygarbiony Ain powitał ich uprzejmie.

Po wysłuchaniu Aszmarina zaproponował do wyboru parę niewielkich sopek na północnym wybrzeżu. Mówił po rosyjsku dość dobrze, czasem tylko zatrzymywał się w połowie słowa, jakby miał trudności z akcentem lub też trochę się jąkał.

— Wybrzeże północne — to dosyć daleko — powiedział. — I nie ma tam dobrych dróg. Ale wy macie pterokar. A poza tym nie mogę wam zaproponować nic leżącego bliżej. Słabo się znam na doświadczeniach fizycznych. Ale większa część wyspy jest zajęta pod plantacje, basztany, inspekty. Wszędzie teraz pracuje młodzież szkolna. Nie mogę ryzykować.

— Nie ma żadnego ryzyka — powiedział Soroczyński. — Nie ma żadnego niebezpieczeństwa.

— Dziękuję — powiedział Aszmarin. — Wybrzeże północne całkowicie nam odpowiada.

— Tak — powiedział Ain. — Tam nie ma inspektów ani plantacji. Rośnie tam tylko brzoza. I jeszcze gdzieś tam pracują archeolodzy.

— Archeolodzy? — zdziwił się Soroczyński.

— Dziękuję — powtórzył Aszmarin. — Udamy się tam natychmiast.

— Zaraz będzie śniadanie — rzekł Ain. Śniadanie zjedli w milczeniu.

— Dziękuję — rzekł Aszmarin wstając. — Sądzę, że musimy się śpieszyć.

— Do widzenia — pożegnał ich Ain. — Jeżeli będziecie czegoś potrzebowali, zwracajcie się do mnie. Bez ceremonii.

— Dobrze, bez ceremonii — powiedział Soroczyński. Aszmarin przesunął po nim wzrokiem i znów zwrócił się do Aina.

— Do widzenia — rzekł.

W pterokarze powiedział:

— Jeżeli pan, młodzieńcze, jeszcze raz sobie na coś podobnego pozwoli, wyprawię pana z powrotem.

— Przepraszam — odparł Soroczyński i zaczerwienił się gwałtownie. Jego gładka, smagła twarz z rumieńcem stała się jeszcze piękniejsza.

Na wybrzeżu północnym rzeczywiście nie było baszta — nów ani inspektów, była tylko brzoza. Brzoza kurylska rośnie „leżąc”, ściele się po ziemi i jej wilgotne, sękate pnie i gałęzie tworzą zwarte, nieprzebyte zarośla. Z góry zarośla brzozy kurylskiej wyglądają jak nieszkodliwe zielone łączki, nadające się całkowicie na lądowisko dla niewielkich maszyn.

Ani Galcew, który prowadził pterokar, ani Aszmarin i Soroczyński nie mieli pojęcia o kurylskiej brzozie. Aszmarin wskazał na okrągłą sopkę i zadecydował: „Tutaj”. Soroczyński spojrzał nieśmiało na Aszmarina i powiedział: „Bardzo dobre miejsce”. Galcew wypuścił podwozie i skierował pterokar do lądowania wprost w środek dużej zielonej płaszczyzny u podnóża okrągłej sopki. Po upływie minuty pterokar z trzaskiem zarył się dziobem w bladą zieleń kurylskiej brzozy. Aszmarin usłyszał trzask, ujrzał miliony różnobarwnych gwiazd i na krótki czas stracił przytomność.

Potem otworzył oczy i przede wszystkim zobaczył rękę. Ręka była duża, opalona, ze świeżymi zadrapaniami na palcach, które jak gdyby bezwiednie przesuwały się po klawiszach tablicy sterowniczej. Ręka zniknęła i ukazała się ciemnoczerwona twarz z błękitnymi oczami i kobiecymi rzęsami.

— Towarzyszu Aszmarin — powiedział Galcew poruszając z trudem zranionymi wargami.

Aszmarin stęknął i spróbował usiąść. Bolał go bardzo prawy bok i zdawało mu się, że ma zranione czoło. Dotknął czoła i spojrzał na palce. Były we krwi. Popatrzył na Galcewa, który wycierał usta chustką.

— Mistrzowskie lądowanie — powiedział. — Jestem zachwycony, towarzyszu specjalisto od nematodów.

Galcew milczał. Przyciskał do ust zwiniętą w kłębek chusteczkę, twarz jego była nieruchoma. Zabrzmiał wysoki, drżący głos Soroczyńskiego:

— On nie jest winien.

Aszmarin powoli odwrócił głowę i spojrzał na Soroczyńskiego. Soroczyński był wzburzony.

— Galcew nie jest winien — powtórzył i odsunął się.

Aszmarin uchylił drzwiczki kabiny, wysunął głowę na zewnątrz i parę sekund oglądał wyrwane z korzeniami, połamane pnie wplątane w podwozie. Wyciągnął rękę, zerwał kilka szorstkich, błyszczących listeczków, roztarł je w palcach i rozgryzł. Listki były cierpkie i gorzkawe. Aszmarin splunął i zapytał nie patrząc na Galcewa:

— Maszyna cała?

— Cała — odparł Galcew przez chustkę.

— Wybiliście ząb? — zapytał Aszmarin.

— Tak — powiedział Galcew. — Wybiłem.

— Zagoi się do wesela — pocieszył go Aszmarin. — Spróbujcie unieść maszynę na wierzchołek sopki.

Wydobyć się z idiotycznych krzaków było nie tak łatwo, ale wreszcie Galcew wylądował na czubku okrągłego wzgórza. Aszmarin wysiadł i rozejrzał się, rozcierając ręką prawy bok. Z tego miejsca wyspa robiła wrażenie bezludnej i płaskiej jak stół. Sopka była naga i ruda od lawy. Od wschodu pięły się po niej zarośla brzozy kurylskiej, a na południu rozciągały się zielone prostokąty plantacji arbuzów. Do zachodniego wybrzeża było ze siedem kilometrów, a dalej w liliowej mgle zarysowywały się bladofioletowe kontury gór, a jeszcze dalej i bardziej na prawo na szafirowym tle nieba nieruchomo leżał dziwaczny trójkątny obłok o wyraźnie zakreślonych konturach. Brzeg północny był znacznie bliżej. Opadał stromo ku morzu, nad urwiskiem wznosiła się jakaś niedorzeczna wieża — zapewne dach starodawnego japońskiego umocnienia. Koło wieżyczki bielił się namiot i krzątały maleńkie figurki ludzkie. Byli to archeolodzy, o których wspomniał dyżurny administrator. Aszmarin wciągnął nosem powietrze. Pachniało słoną wodą i rozgrzanymi skałami. I było bardzo cicho, nie dolatywał nawet szum morza.

„Dobry teren — pomyślał Aszmarin. — Jajko można postawić tutaj, aparaty filmowe i inne urządzenia na zboczach, a obóz rozbić niżej, przy plantacjach. Arbuzy są pewnie jeszcze niedojrzałe”. Potem pomyślał o archeologach. Znajdują się wprawdzie w odległości jakichś pięciu kilometrów, ale w każdym razie należy ich uprzedzić, żeby się zbytnio nie zdziwili, gdy mechanozarodnik zacznie działać. Ciekawe, co archeolodzy mają tu do roboty.

Aszmarin przywołał Galcewa i Soroczyńskiego i powiedział:

— Doświadczenie przeprowadzimy tutaj. Wydaje mi się, że teren jest odpowiedni. Surowiec — lawa, tuf, akurat to, co potrzeba. Zaczynajcie.

Galcew i Soroczyński podeszli do pterokaru i otworzyli bagażnik. W bagażniku zamigotały słoneczne zajączki. Soroczyński wlazł do wnętrza, stęknął i nagle jednym pchnięciem wytoczył Jajko na ziemię. Gniotąc z trzaskiem lawę, Jajko potoczyło się parę kroków i zatrzymało. Galcew ledwo zdążył uskoczyć z drogi.

— Niepotrzebnie — powiedział cicho. — Poderwiesz się.

Soroczyński zeskoczył i odparł basem:

— To nic, jesteśmy przyzwyczajeni.

Aszmarin obszedł Jajko dookoła, spróbował je popchnąć. Jajko nawet nie drgnęło.

— Doskonale — powiedział. — Teraz aparaty filmowe. Stracili mnóstwo czasu ustawiając kamery: z ultraczerwonym obiektywem, ze stereoobiektywem, z obiektywem rejestrującym temperaturę, z kompletem filtrów świetlnych. Było już koło dwunastej, gdy Aszmarin powoli otarł rękawem pot z czoła i wyciągnął z kieszeni plastykowy futerał z aktywatorem. Galcew i Soroczyński przystanęli z tyłu, zaglądając mu przez ramię. Aszmarin delikatnie wytrząsnął aktywator na dłoń — była to lśniąca rurka z przyssawką na jednym końcu i czerwonym, wyżłobionym guziczkiem z drugiej. „Zaczynamy” — powiedział na głos. Podszedł do Jajka i przycisnął przyssawkę do wypolerowanej powierzchni metalu. Wyczekał chwilę i wielkim palcem nacisnął czerwony guziczek.

Teraz chyba tylko za pomocą bezpośredniego trafienia z karabinu rakietowego można byłoby zahamować procesy, które rozpoczynały się pod lśniącą powłoką. Seria impulsów o wysokiej częstotliwości pobudziła działanie mechanizmu; setki mikroreceptorów wysłały do mózgu pozytronowego i do mechanochromozomów informacje o środowisku zewnętrznym; rozpoczęło się strojenie mechanozarodnika w warunkach polowych. Nie wiadomo ile to potrwa czasu, ale gdy strojenie się skończy — mechanizm zacznie działać.

Aszmarin spojrzał na zegarek. Była dwunasta zero pięć. Z wysiłkiem oderwał aktywator od powierzchni Jajka, włożył do futerału i schował do kieszeni. Potem obejrzał się na Galcewa i Soroczyńskiego. Stali za jego plecami i w milczeniu patrzyli na Jajko. Aszmarin po raz ostatni dotknął Jajka i powiedział: „Idziemy”.

3

Aszmarin polecił zatrzymać się między sopką a plantacją. Z tego miejsca dobrze było widać Jajko — srebrna kulka na rudym wzgórzu pod szafirowym niebem. Aszmarin posłał Soroczyńskiego do archeologów i usadowił się na trawie w cieniu pterokaru. Galcew zapadł już w drzemkę, kryjąc się przed słońcem pod pterokarem. Aszmarin palił i spoglądał to na wierzchołek sopki, to na dziwny, trójkątny obłok na zachodzie. Wreszcie nie wytrzymał i sięgnął po lornetkę. Jak się można było spodziewać, trójkątny obłok okazał się jakimś ośnieżonym szczytem górskim, prawdopodobnie nawet wierzchołkiem wulkanu. Przez lornetkę widać było wąskie pasma, na których śnieg stopniał, można było nawet odróżnić plamy śniegu poniżej nierównego, białego krateru. Aszmarin odłożył lornetkę i pomyślał, że Jajko pęknie najprawdopodobniej w nocy. Świetnie się składa, bo światło dzienne ma zbyt wielki wpływ na pracę aparatów filmowych. Później pomyślał, że Sermus pewnie pokłócił się z Wałchakowem, ale jednak pojechał na Saharę. Wreszcie przyszło mu do głowy, że Misima w tej chwili załadowuje się na rakietodromie w Kirgizji, i znowu poczuł dotkliwy ból w prawym boku. „Starość nie radość” — mruknął i zerknął na Galcewa. Desantowiec leżał na brzuchu z głową opartą na rękach.

Po upływie półtorej godziny wrócił Soroczyński. Był goły do pasa, jego smagła skóra lśniła od potu. Koszulę i zamszową kurteczkę niósł pod pachą. Soroczyński przykucnął przed Aszmarinem i połyskując zębami opowiedział, że archeolodzy dziękują za ostrzeżenie i bardzo zainteresowali się eksperymentem. Jest ich czworo, ale pomagają im uczniowie z Bajkowa i Siewierokurylska, odkopują podziemne umocnienia japońskie z połowy ubiegłego wieku i wreszcie, że na czele grupy stoi „bardzo — miła dziewczynka”.

Aszmarin podziękował mu i poprosił, aby zajęli się obiadem. Siedział w cieniu pterokaru i gryząc źdźbło trawy spoglądał na daleki biały stożek, Soroczyński obudził Galcewa i krzątali się na stronie rozmawiając półgłosem.

— Zrobię zupę — powiedział Soroczyński — a ty, Witku, przygotuj drugie danie.

— Mieliśmy gdzieś konserwę z kury — ochrypłym ze snu głosem powiedział Galcew.

— Masz swoją kurę — odparł Soroczyński. — Archeolodzy są bardzo sympatyczni. Jeden jest cały obrośnięty — nie ma nagiego miejsca na twarzy. Odkopują umocnienia japońskie z czterdziestych lat zeszłego stulecia. Tu była twierdza podziemna z dwudziestotysięcznym garnizonem. Potem wykończyły ich wojska radzieckie, ściśle mówiąc, wzięły do niewoli wraz ze wszystkimi armatami i czołgami. Ten brodaty podarował mi kulę rewolwerową. Zobacz!

Galcew powiedział niechętnie:

— Nie pchaj mi pod nos tego zardzewiałego żelastwa. Zapachniała zupa.

— Na czele grupy stoi — ciągnął Soroczyński — śliczna dziewczyna. Blondynka, taka zgrabna, pełna wdzięku. Wsadziła mnie do gniazda ogniowego i kazała patrzeć przez strzelnicę. Z tego miejsca, mówiła, można było trzymać pod ogniem całe północne wybrzeże.

— No i co? — zapytał Galcew. — Rzeczywiście można było trzymać?

— A licho wie. Prawdopodobnie. Więcej na nią patrzyłem. Potem razem mierzyliśmy grubość murów.

— Całe dwie godziny mierzyliście?

— Uhm. A potem zorientowałem się, że ma takie samo nazwisko jak ten brodaty, i zaraz sobie poszedłem. A w tych kazamatach, muszę ci powiedzieć, obrzydliwie. Ciemno i pleśń na ścianach. Gdzie jest chleb?

— Tu leży — wskazał Galcew. — A może to po prostu siostra tego brodacza?

— Może — odparł Soroczyński. — A co słychać z Jajkiem?

— Nic nie słychać — odrzekł Galcew.

— To dobrze. Towarzyszu Aszmarin, prosimy do stołu. Podczas obiadu Soroczyński oznajmił, że japońskie słowo „totika” pochodzi od rosyjskiego „toczka” (kropka) — czyli punkt ogniowy, a rosyjska nazwa „dot” od angielskiego „dot”, co też znaczy punkt, kropka. Potem zaczął się obszernie rozwodzić o bunkrach, kazamatach, strzelnicach i sile ognia na jeden metr kwadratowy i z tego powodu Aszmarin starał się jeść jak najprędzej i podziękował za owoce.

Po obiedzie polecił Galcewowi obserwować Jajko, wlazł do pterokaru i zdrzemnął się. Dokoła panowała zdumiewająca cisza, tylko Soroczyński zmywający naczynia nad strumieniem podśpiewywał od czasu do czasu. Galcew siedział z lornetką i pilnie wpatrywał się w wierzchołek sopki.

Aszmarin zbudził się, gdy słońce już zachodziło, z południa nadciągał ciemnofioletowy zmierzch, zrobiło się chłodno. Góry na zachodzie poczerniały, stożek wulkanu wisiał nad horyzontem jak szary cień. Jajko na czubku sopki lśniło purpurowymi błyskami. Nad plantacjami snuły się sine mgły. Galcew siedział w tej samej pozie i słuchał Soroczyńskiego.

— W Astrachaniu — mówił Soroczyński — jadłem Różę Szacha. To wyjątkowo piękny arbuz.

Ma smak ananasa.

Galcew pokasływał.

Aszmarin posiedział jeszcze parę minut bez ruchu, dokuczał mu bardzo ból w boku.

Przypomniało mu się, jak z Gorbowskim jedli arbuzy na Wenus. Z Ziemi przysłano cały statek arbuzów dla stacji planetologicznej. Jedli te arbuzy wgryzając się w chrzęszczący miąższ, sok ściekał im po brodzie. A potem strzelali jeden w drugiego śliskimi, czarnymi pestkami.

— Palce lizać, mówię ci, słowo gastronoma!

— Ciszej — powiedział Galcew — obudzisz Starego. Aszmarin usadowił się wygodniej, oparł podbródek o oparcie przedniego fotela i przymknął oczy. W kabinie’ było ciepło i trochę duszno — metaloplastyk kabiny ochładzał się powoli.

— Więc nigdy nie latałeś z naszym Starym? — zapytał Soroczyński.

— Nie — odpowiedział Galcew.

— Żal mi go trochę. A zarazem zazdroszczę mu. Ma za sobą życie, którego ja nigdy nie przeżyję. Ani wielu innych. Ale jednak już je przeżył.

— Dlaczego uważasz, że przeżył? — zapytał Galcew. — Przestał tylko latać.

— Ptak, który przestał latać… — Soroczyński umilkł. — W ogóle skończyła się rola desantowców — oświadczył niespodziewanie.

— Bzdura — odparł spokojnie Galcew.

Aszmarin usłyszał, że Soroczyński poruszył się gwałtownie.

— Spójrz na nie — powiedział. — Będą je wytwarzać setkami i zrzucać na nieznane i niebezpieczne światy. I każde Jajko zbuduje tam miasto, lotnisko rakietowe, gwiazdolot.

Zbudują kopalnie i zakłady przemysłowe. Będą łapać i badać twoje nematody. A desantowcy będą tylko gromadzić obserwacje i zadowalać się zbieraniem pianki.

— Bzdura — powtórzył Galcew. — Miasto, kopalnie… A hermetyczna kopuła na sześć osób?

— Jaka znów kopuła?

— Kto to będzie — te sześć osób?

— Wszystko jedno — powiedział Soroczyński. — Tak czy inaczej koniec z desantowcami.

Hermetyczna kopuła to dopiero początek. Najpierw będą latać automaty, które zrzucą Jajka, a potem dopiero ludzie przyjdą na gotowe…

Zaczął się rozwodzić nad perspektywami embriomechaniki, cytując dosłownie znany artykuł Wachłakowa. Dużo się o tym mówi, pomyślał Aszmarin. I nie bez słuszności. Gdy przeprowadzano badania nad pierwszymi gwiazdolotami automatami, również dużo mówiono, że astronauci będą latali tylko na gotowe. A gdy Akimow i Sermus wypuścili pierwsze GrCybZw — grupy cybernetycznych zwiadowców — Aszmarin chciał porzucić zawód desantowca. Działo się to przed dwudziestu laty i od tego czasu nieraz musiał skakać w piekło w ślad za zdruzgotanymi szczątkami GrCybZwów i robić to, czego oni zrobić nie mogli.

Oczywista rzecz, że i statki automaty, i cybernetyczni zwiadowcy, i embriomechanika — to wszystko wielokrotnie zwiększa siłę człowieka, ale mechanizmy nie są zdolne zastąpić całkowicie żywego mózgu i gorącej krwi. I z pewnością nigdy nie zdołają. Nowicjusz, pomyślał o Soroczyńskim. I nadmiernie gadatliwy.

Gdy Galcew po raz czwarty powiedział „bzdura”, Aszmarin wysiadł z maszyny. Na jego widok Soroczyński umilkł i zerwał się. Trzymał w ręku połówkę niedojrzałego arbuza, w którym tkwił nóż. Galcew siedział w dalszym ciągu ze skrzyżowanymi nogami.

— Chcecie arbuza, towarzyszu Aszmarin? — zapytał Soroczyński.

Aszmarin zaprzeczył ruchem głowy, wsunął ręce do kieszeni i utkwił wzrok w wierzchołku sopki. Czerwone odblaski na wypolerowanej powierzchni Jajka gasły powoli. Ściemniało się.

Z mgły wyłoniła się nagle jaskrawa gwiazda i wolno popełzła po ciemnym szafirze nieba.

— Sputnik numer osiem — powiedział Galcew.

— Nie — stanowczo oświadczył Soroczyński. — To Sputnik numer siedemnaście. Chociaż nie.

To Sputnik — lustro.

Aszmarin, który wiedział, że to Sputnik numer osiem, zacisnął zęby i skierował się w górę sopki. Soroczyński nudził go śmiertelnie, trzeba też było sprawdzić aparaty filmowe.

Gdy wracał, zobaczył płomień. Nieokiełznany Soroczyński rozpalił ognisko i stał teraz nad nim w malowniczej pozie, „wymachując rękami.

— …Cel — to tylko środek — usłyszał Aszmarin. — Szczęście nie polega na szczęściu, lecz na dążeniu do szczęścia…

— Już to gdzieś czytałem — powiedział Galcew.

„Ja też — pomyślał Aszmarin. — Może kazać Soroczyńskiemu pójść spać?” Aszmarin spojrzał na zegarek. Świecące wskazówki pokazywały północ. Było zupełnie ciemno.

4

Jajko pękło o drugiej minut pięćdziesiąt trzy. Noc była bezksiężycowa. Aszmarin drzemał przy ognisku zwrócony, ku niemu prawym bokiem. Obok niego kiwał się czerwonolicy Galcew, po drugiej stronie Soroczyński czytał gazetę, szeleszcząc papierem. I wtedy Jajko pękło.

Rozległ się ostry, przejmujący dźwięk. Potem nad wierzchołkiem sopki rozbłysło pomarańczowe światło. Aszmarin spojrzał na zegarek i wstał. Wierzchołek wzgórza zarysował się dość wyraźnie na tle usianego gwiazdami nieba. I gdy oślepione blaskiem ogniska oczy przywykły do ciemności, wszyscy zobaczyli mnóstwo słabych, czerwonych płomyków, krążących nad miejscem, w którym znajdowało się Jajko.

— Zaczęło się — złowieszczym szeptem powiedział Soroczyński. — Zaczęło się! Witek, obudź się, zaczęło się!

— Może byś wreszcie umilkł? — powiedział szybko Galcew. Mówił również szeptem.

Spośród nich trzech tylko Aszmarin wiedział, co się działo na wzgórzu. Przez pierwsze dziesięć godzin po włączeniu urządzeń mechanozarodnik przystosowywał się do warunków.

Abstrakcyjna załoga umieszczona w pozytronowej rozdzielni przekształcała się i udoskonalała stosownie do temperatury zewnętrznej, składu atmosfery, ciśnienia atmosferycznego, wilgoci i dziesiątków innych czynników, określonych przez receptory. Układ dygiestalny, wspaniały „żołądek o wysokiej częstotliwości” układu embriomechanicznego przygotowywał się do przeróbki lawy i tufu w spolimeryzowany litoplast, akumulatory neutronowe szykowały się do wydzielania ścisłych porcji energii dla każdego procesu. Gdy skończyło się strojenie, mechanizm zaczął działać. Wszystko w Jajku, co było zbędne do rozwoju w danych warunkach, przekształcało się i wzmacniało robocze organy — efektory. Wreszcie przyszedł czas na skorupę. Skorupa została rozbita i mechanozarodnik zaczął zapoznawać się z rodzimą glebą.

Liczba płomyków ustawicznie wzrastała, poruszały się one coraz prędzej. Rozległ się świst i zgrzyt — efektory wgryzały się w grunt i mełły tuf na proszek. „Pyf, pyf!” — bezgłośnie wzbiły się i popłynęły w gwieździste niebo kłęby lśniącego dymu. Drżący nierówny odblask odsłonił na chwilę dziwaczne, poruszające się ciężko kształty, po czym znów wszystko zniknęło.

Świsty i zgrzyty wzmogły się.

— Może podejdziemy bliżej? — powiedział błagalnie Soroczyński.

Aszmarin nie odpowiedział. Przypomniały mu się pierwsze próby z mechanozarodnikiem. — prototypem Jajka. Było to kilka lat temu. Wówczas był zupełnie młodym adeptem embriomechaniki. W dużej hali obok instytutu umieszczono mechanozarodnik — osiemnaście podobnych do kas pancernych szaf pod oknami i wielki stos cementu na środku. W stosie cementu były ukryte efektory i układ dygiestalny. Wachłakow dał znak ręką i któryś z nich włączył prąd. Siedzieli w hali do późnej nocy, zapominając o wszystkim na świecie. Stos cementu topniał i pod wieczór w kłębach dymu i pary wyłoniły się zarysy typowego trzypokojowego domku z litoplastu, z centralnym ogrzewaniem i własną elektrownią. Był zupełnie taki sam jak fabryczny, tylko w łazience został ceramiczny sześcian — „żołądek” i skomplikowane złącza hemomechanicznych efektorów. Wachłakow obejrzał domek, trącił efektory nogą i powiedział:

— No, dosyć już tego chałupnictwa. Trzeba zbudować Jajko.

Po raz pierwszy wówczas została użyta ta nazwa. Potem było wiele pracy, osiągnięć i bardzo wiele niepowodzeń. Embriomechaniczne układy uczyły się same nastrajać, przystosowywać się do gwałtownej zmiany warunków, odbudowywać się. Uczyły się niezawodnie służyć człowiekowi w najbardziej skomplikowanych i niebezpiecznych warunkach. Uczyły się rozwijać w domy, koparki, rakiety, uczyły się nie rozbijać przy upadku z olbrzymich wysokości, nie niszczyć w falach roztopionego metalu, nie lękać się absolutnego zera. Setki ludzi, dziesiątki instytutów i laboratoriów trudziły się nad tym, aby mechanozarodnik stał się tym, czym był teraz — Jajkiem. To dobrze, że Aszmarinowi przypadło w udziale zostać na Ziemi. Kim że w końcu jest, żeby pretendować na więcej?

Na szczycie wzgórza kłęby świecącego dymu wzlatywały coraz częściej i częściej, trzask, zgrzyt i świst zlały się w ustawiczny, przerywany łoskot. Błędne czerwone ogniki tworzyły łańcuszki, łańcuszki zlewały się w fantastyczne, ruchome smugi. Różowa łuna rozprzestrzeniała się nad nimi i można już było odróżnić kształt czegoś wielkiego, garbatego, kołyszącego się jak łódź na falach.

Aszmarin znowu spojrzał na zegarek. Była za pięć czwarta. Widocznie lawa i tuf okazały się bardziej sprzyjającym materiałem — rakieta rosła znacznie szybciej niż z cementu. Ciekawe, co wykażą zmiany temperatury? Mechanizm buduje kopułę od góry do dołu i efektory zagłębiają się przy tym coraz głębiej we wzgórzu. Żeby kopuła nie znalazła się pod ziemią, mechanozarodnik musi ustawić ją na palach lub przesunąć nieco w bok od dołu, który wykopują efektory. Aszmarin wyobraził sobie rozżarzone do białość krawędzie rakiety, do których łopatki efektorów dolepiaj: wciąż nowe i nowe cząsteczki kleistego z gorąca litoplastu.

Na chwilę na czubku sopki zapadła cisza, łoskot urwał się, słychać było tylko niewyraźny zgrzyt. Mechanizm przestrajał działanie systemu energetycznego.

— Soroczyński — zawołał Aszmarin.

— Tak — odezwał się w ciemności Soroczyński.

— Okrążcie sopkę z prawej strony i prowadźcie stamtąd obserwacje. Na górę nie wchodźcie pod żadnym pozorem.

— Pędzę.

Słychać było, jak szeptem poprosił Galcewa o latarkę, po czym żółty krążek światła podskoczył parę razy po żwirze i zniknął.

Łoskot rozpoczął się znowu. Znowu nad wierzchołkiem sopki zapłonęła różowa łuna.

Aszmarinowi wydało się, że czarna sylwetka kopuły zmieniła trochę położenie, ale nie był tego pewien. Z irytacją pomyślał, że Soroczyńskiego powinien był posłać na drugą stronę wzgórza od razu, gdy tylko zarodnik wykluł się z Jajka. Zresztą we właściwym czasie wszystko będzie można odczytać na zdjęciach filmowych.

I nagle rozległ się ogłuszający huk. Nad wierzchołkiem buchnął czerwony płomień.

Purpurowa błyskawica powoli prześliznęła się po czarnym zboczu i zgasła. Różowa łuna stała się oślepiająco żółta i natychmiast zniknęła w kłębach dymu. Straszliwy wybuch rozdarł niebo i Aszmarin zobaczył ze zgrozą, jak w płomieniach i dymie zasnuwającym wierzchołek wzniósł się ogromny cień. Coś masywnego i ciężkiego, połyskującego polerowaną powierzchnią zakołysało się na chwiejnych, drżących nogach. Nastąpił drugi wybuch, jeszcze jedna rozpalona błyskawica spłynęła zygzakiem po zboczu. Ziemia zadrżała i wiszący w zadymionej łunie cień runął.

Wówczas Aszmarin pobiegł na sopkę. Wewnątrz góry coś grzmiało i trzeszczało, fale gorącego powietrza waliły z nóg i w czerwonym, migocącym świetle Aszmarin widział, jak przewracają się, ciągnąc za sobą kawały lawy aparaty filmowe — jedyni świadkowie tego, co się stało na wzgórzu.

Potknął się o jeden z aparatów, który leżał z rozkraczonymi nogami statywu. Wtedy Aszmarin zwolnił kroku, rozpalony żwir toczył się po zboczu na jego spotkanie. Na górze zapadła cisza, coś jeszcze tliło się tam w kłębach dymu. Potem znów rozległ się huk i Aszmarin zobaczył słaby, żółty błysk wybuchu.

Na wierzchołku czuć było gorącym dymem i jeszcze czymś — nieznajomym, kwaśnym.

Aszmarin zatrzymał się na skraju olbrzymiego leja. Właściwie nie był to lej, lecz dół o pionowych niemal ścianach, a w tym dole leżała na boku prawie gotowa rakieta, hermetycznie zamykana kopuła dla sześciu ludzi z przepustem i filtrem tlenowym. W dole tliła się rozpalona lawa, na jej tle widać było, jak słabo i bezradnie poruszają się pozbawione kierowania macki hemomechaniczne. Z dołu buchała kwaśna woń spalenizny.

— Co się stało? — zapytał Soroczyński.

Aszmarin podniósł głowę i zobaczył Soroczyńskiego po drugiej stronie dołu, na czworakach, nad samym brzegiem.

Aszmarin usiadł na skraju dołu, spuścił nogi i zaczął się zsuwać.

— Nie trzeba — powiedział Galcew. — To niebezpieczne.

— Milczeć — powiedział Aszmarin.

Należało niezwłocznie wyjaśnić, co się stało. Niepodobna, aby zawiodła konstrukcja Jajka, najdoskonalszej ze stworzonych przez człowieka maszyn. Najodporniejszego, najmądrzejszego mechanizmu.

Gwałtowny żar osmalił mu twarz. Aszmarin zmrużył oczy i ześliznął się w dół, obok rozpalonej do czerwoności krawędzi kopuły. Stanął i rozejrzał się. Od razu zauważył stopione sklepienia betonowe, rdzawe, sczerniałe pręty armatury i szeroki, ciemny korytarz, prowadzący gdzieś w głąb wzgórza. Zrobił krok naprzód i omal się nie przewrócił, potknąwszy się o coś ciężkiego, okrągłego. Pochylił się. Nie od razu odgadł, co przedstawia sobą ten szary, metalowy walec z zaokrąglonym zgrubieniem na końcu, a gdy odgadł, zrozumiał wszystko. Był to pocisk artyleryjski.

Sopka była wewnątrz pusta. Przed stu laty jacyś dranie zbudowali tu obetonowany ciemny skład i złożyli w nim pociski artyleryjskie. Mechanozarodnik nie mógł wiedzieć, że tu jest skład amunicji. Nie mógł wiedzieć, co to jest pocisk artyleryjski, gdyż ludzie, którzy ułożyli program jego życia od dawna zapomnieli, że kiedyś istniały pociski. Takie pociski były zdaje się naładowane trotylem. I teraz, wskutek żaru lub uderzenia, jeden z tych pocisków wybuchnął. Wyleciało w powietrze wszystko, co mogło wybuchnąć. I wspaniała maszyna przekształciła się w kapę złomu.

Z góry posypały się kamyki. Aszmarin podniósł głowę i zobaczył Galcewa, który zsuwał się ku niemu. Po przeciwległej ścianie ześlizgiwał się Soroczyński.

— Po co się tu pchacie? — zapytał Aszmarin. Galcew nie odpowiedział, a Soroczyński przemówił cienkim głosikiem:

— Chcemy wam pomóc.

— Nie jesteście mi potrzebni — oświadczył Aszmarin.

— My tylko… — zaczął Soroczyński i urwał.

Na ścianie za plecami Aszmarina zarysowało się pęknięcie. Kopuła zachwiała się.

— Ostrożnie! — ryknął Soroczyński.

Aszmarin zrobił krok, potknął się o pocisk i upadł. Upadł twarzą w dół i natychmiast przekręcił się na plecy. Kopuła waliła się wprost na niego. Zamknął oczy i usłyszał czyjś zdławiony jęk. Ale to jęknął on sam, gdy rozpalona krawędź rakiety runęła na niego.

5

Można tak po prostu leżeć i patrzeć w błękitne niebo. Tak dawno nie patrzył w niebo, a ono jest warte, aby patrzeć weń godzinami. Wiedział o tym, gdy był desantowcem, gdy skakał na biegun północny Wenus, gdy zdobywał Japet, gdy siedział sam w rozbitym gwiazdolocie na Transplutonie. Tam w ogóle nie było nieba, była gwiezdna pustka i oślepiająca gwiazda — Słońce. Wtedy wydawało mu się, że oddałby resztę życia za to, żeby zobaczyć błękitne niebo.

Na ziemi prędko się o tym zapomina. I wspomina się dopiero, gdy przyjdzie czas, i za każdym razem okazuje się, że już za późno. A później okazuje się, że nie za późno.

— Powiedzcie, czy on wyżyje? — rozległ się głos Soroczyńskiego.

Aszmarin nie wiedział, o kogo chodzi — o niego, czy o Galcewa. Galcew leżał obok. Był nieprzytomny i jęczał z cicha. Uległ ciężkim poparzeniom, wyciągając Aszmarina spod kopuły. I Soroczyński się poparzył. Trzeba przeżyć. Nie wolno się poddawać, pomyślał Aszmarin.

Desantowcowi nie przystoi myśleć o śmierci. Przy tym katastrofa, cokolwiek by o tym mówiono, wynikła z powodu niesłychanie głupiego przypadku. Przecież nie mógł przypuścić, że w sopce jest ukryty japoński punkt ogniowy, że dosięgnie go długa, brudna łapa zbrodni sprzed stu lat. Przypomniał sobie, że były okresy, gdy każda sekunda mogła być ostatnią chwilą jego życia. Raz już leżał tak, poraniony, na wznak. Tylko niebo było inne. Niebo było czarnopomarańczowe, ciągnęły się przez nie długie, czarne smugi, dął trujący huragan i nie było przy nim nikogo. Był tylko ból, mdłości jak w tej chwili i poczucie krzywdy, że wszystko się skończy.

Wpatrywał się w szafirowe niebo i wydawało mu się, że na tle błękitu ukazują się i znikają białe plamy. Usiłował zrozumieć, co to jest i dlaczego. Potem odgadł: chciał zobaczyć dziwny, nieruchomy obłok z ostrym konturem. Nadludzkim wysiłkiem dźwignął głowę. Czyjaś ręka podtrzymała mu głowę. I zobaczył biały przejrzysty stożek nad horyzontem.

— Co to? — zapytał.

— To wulkan Ałaid — odpowiedział ktoś.

— Dobrze byłoby tam… — powiedział Aszmarin. Opuścił głowę i pomyślał, że kiedyś koniecznie wdrapie się na ten stożek. Powietrze musi tam być zimne, takie zimne, że drętwieją zęby. Będzie miał ciężkie buty sportowe jak Soroczyński. Zresztą może weźmie ze sobą Soroczyńskiego.

— Piękne, błękitne niebo — powiedział głośno. Zamknął oczy i wydało mu się, że ból ustępuje. I od razu zachciało mu się spać.

— Usnął — powiedział ktoś.

Aszmarin drzemał i wydawało mu się, że stoi na białym wierzchołku Ałaidu i patrzy w błękitne niebo. Można patrzeć weń godzinami — takie jest błękitne i zadziwiająco ziemskie.

Niebo, pod które się wraca.

Włodzimierz Sawczenko

Przebudzenie profesora Berna

W 1952 roku, gdy świat gnębiła największa niedorzeczność XX wieku, zwana „zimną wojną”, profesor Bern w obliczu licznego zgromadzenia przytoczył niewesoły dowcip wielkiego Einsteina: „Jeżeli w wojnie światowej nr 3 zostaną użyte bomby atomowe, to w wojnie światowej nr 4 ludzie będą walczyć maczugami…” W ustach Berna, którego nazywano „najwszechstronniejszym umysłem XX wieku”, słowa te zabrzmiały nieco mocniej niż zwykły dowcip. Zasypano go listami, ale Bern nie mógł już na nie odpowiedzieć. Jesienią tego samego, 1952 roku, uczony zginął podczas swej drugiej ekspedycji geofizycznej do Azji Środkowej.

Drugi uczestnik tej maleńkiej ekspedycji, inżynier Niemayer, tak opowiadał później o katastrofie:

— Przenosiliśmy naszą bazę w głąb pustyni Gobi za pomocą helikoptera. Profesor wystartował w pierwszej turze, zabierając ze sobą przyrządy i środki wybuchowe do badań sejsmologicznych. Pozostałem na straży reszty naszego wyposażenia. Gdy helikopter wzniósł się w górę, w silniku nastąpiło jakieś uszkodzenie i zaczął nierówno pracować. Potem umilkł zupełnie. Helikopter nie zdążył jeszcze nabrać rozpędu i zaczął opadać pionowo z wysokości stu metrów. Gdy dotknął ziemi, nastąpił potężny, dwukrotny wybuch. Widocznie lądowanie było tak gwałtowne, że wskutek zderzenia z ziemią eksplodował dynamit. Helikopter i wszystko, co się w nim znajdowało, łącznie z profesorem Bernem, zostało dosłownie rozniesione w pył…

Tę wersję Niemayer powtarzał dokładnie wszystkim atakującym go reporterom, nic nie ujmując ani nie dodając. Eksperci uznali ją za przekonywającą. Rzeczywiście, opadanie naładowanego helikoptera w rozgrzanym i rozrzedzonym powietrzu wysokogórskiej pustyni musiało nastąpić nienormalnie szybko. Zderzenie przy lądowaniu mogło wywołać tak tragiczne skutki. Komisja, która udała się miejsce katastrofy, potwierdziła te przypuszczenia.

Tylko Niemayer wiedział, że w rzeczywistości wszystko było inaczej. Ale nawet przed śmiercią nie zdradził tajemnicy profesora Berna.

Miejsce na pustyni Gobi, do którego dotarła ekspedycja Berna, nie wyróżniało się niczym w całej okolicy. Takie same zastygłe fale wydm, wskazujące kierunek ostatniego wiatru, który je usypał; taki sam szarożółty piasek sucho skrzypiący pod stopami i w zębach, takie samo słońce, oślepiająco białe w dzień i purpurowe pod wieczór, zataczające w ciągu dnia na niebie łuk prawie prostopadły, jednego drzewka, ani ptaka, ani chmurki, ani nawet kamyka w piasku.

Kartkę z notesu, w którym były zapisane koordynaty tego miejsca, profesor Bern spalił, gdy tylko doń dotarli i odnaleźli szyb, wykopany podczas poprzedniej wyprawy. Teraz więc tylko dzięki obecności dwóch ludzi — Berna i Niemayera — punkt ten różnił się od innych podobnych na pustyni.

Siedzieli przed namiotem na składanych płóciennych; krzesełkach. W pobliżu połyskiwał srebrzysty kadłub i pióra śmigła helikoptera, przypominającego olbrzymią ważkę, która przysiadła dla odpoczynku na piasku pustyni. Słońce słało swe ostatnie promienie prawie poziomo; od namiotu i helikoptera ciągnęły się przez wydmy długie, dziwaczne cienie.

Bern opowiadał Niemayerowi:

— Ongiś pewien średniowieczny medyk zaprojektował prosty sposób przedłużania życia w nieskończoność. Trzeba się tylko zamrozić i w tym stanie pozostawać w piwnicy, z dziewięćdziesiąt lat. Potem się rozgrzać i ożywić. Można pożyć z dziesięć lat w następnym stuleciu i znowu się zamrozić do lepszych czasów. Ten medyk co prawda, nie wiadomo czemu, nie zapragnął żyć przez dodatkowe tysiąc, lat i umarł naturalną śmiercią w wieku pięćdziesięciu paru lat. — Bern zmrużył drwiąco oczy, oczyścił cygarniczkę i wstawił w nią nowego papierosa. — Tak, średniowiecze… Nasz nieprawdopodobny wiek dwudziesty zajmuje się realizacją najbardziej obłąkanych pomysłów średniowiecza. Rad stał się tym kamieniem filozoficznym, który może przekształcić rtęć w ołów lub złoto. Nie wynaleźliśmy perpetuum mobile — to przeczy prawom przyrody, lecz odkryliśmy wieczne, samoodradzające się źródła energii jądrowej. I jeszcze jeden z pomysłów: w 1666 roku prawie cała Europa spodziewała się końca świata. Ale jeżeli wówczas powodem tych obaw było kabalistyczne znaczenie cyfry „666” i ślepa wiara w Apokalipsę, to teraz myśl o końcu świata ma poważne podstawy w postaci atomowych i wodorowych bomb… Tak, mówiłem o zamrażaniu… Ten naiwny pomysł średniowiecznego lekarza obecnie nabrał sensu naukowego. Słyszał pan o anabiozie, panie Niemayer? Odkrył ją Leuwenhoeck w 1701 roku. Jest to zahamowanie procesów życiowych za pomocą zimna lub też, w innych wypadkach, wysuszania. Przecież zimno i brak wilgoci bardzo obniżają szybkość wszystkich reakcji chemicznych i biologicznych. Uczeni dawno już stosowali sztuczną anabiozę w stosunku do ryb i nietoperzy: zimno nie zabija ich, tylko konserwuje. Umiarkowane ochłodzenie, rzecz jasna… Istnieje jeszcze inny stan: śmierć kliniczna, chodzi o to, że człowiek czy też zwierzę nie umiera natychmiast, gdy tylko przestanie działać serce. Ubiegła wojna dostarczyła lekarzom wiele możliwości dokładnego zbadania zjawiska śmierci klinicznej. Niektórych ciężko rannych udawało się przywrócić do życia nawet w parę minut po zatrzymaniu się serca, a byli to ludzie śmiertelnie ranni, niech pan weźmie to pod uwagę! Pan jest fizykiem i nie wie być może…

— Słyszałem o tym — skinął głową Niemayer.

— Prawda, że słowo śmierć traci swe przerażające znaczenie, gdy doda się doń to medyczne słowo „kliniczna”? W rzeczywistości istnieje przecież wiele stanów przejściowych między życiem a śmiercią: sen, letarg, anabioza. W tych stanach organizm ludzki żyje w zwolnionym tempie w stosunku do normalnego. Nad tymi zagadnieniami pracowałem właśnie w ostatnich latach. Żeby maksymalnie zmniejszyć procesy życiowe organizmu, trzeba doprowadzić anabiozę do jej ostatecznej granicy — do stanu śmierci klinicznej. Udało mi się to osiągnąć.

Początkowo płaciły za to swym życiem żaby, króliki, morskie świnki. Później, gdy opanowałem zasady i prawa ochładzania, zaryzykowałem „zabić” na jakiś czas moją małpkę — szympansa Mimi.

— Ale ją przecież widziałem! — zawołał Niemayer. — Jest wesoła, skacze po krzesłach i żebrze o cukier…

— Słusznie! — przerwał mu Bern z odcieniem tryumfu w głosie. — Ale Mimi przez cztery miesiące przeleżała w specjalnej trumience, otoczona przyrządami kontrolującymi i oziębiona prawie do zera.

Bern nerwowo sięgnął po nowego papierosa i ciągnął dalej:

— Wreszcie przeprowadziłem najważniejsze i niezbędne doświadczenie: pogrążyłem siebie samego w doprowadzonej do ostatniej granicy anabiozie. To było w zeszłym roku — pamięta pan, jak mówiono, że profesor Bern jest poważnie chory? Byłem więcej niż chory — byłem martwy przez całe sześć miesięcy. I wie pan, panien Niemayer, to bardzo osobliwe doznanie, jeżeli można tak nazwać całkowity brak jakichkolwiek doznań. W zwykłym śnie odczuwamy jednak, chociaż w zwolnionym tempie — bieg czasu — tam tego nie było. Poczułem coś w rodzaju omdlenia pod wpływem narkozy. Następnie ciemność i cisza. A potem powrót do życia. Po tamtej stronie nie było nic…

Bern siedział ze swobodnie wyciągniętymi nogami i zarzuconymi za głowę szczupłymi, opalonymi rękami. Oczy jego spoglądały z zadumą spoza szkieł okularów.

— Słońce… Błyszcząca kulka, słabo oświetlająca zakątek bezgranicznej czarnej przestrzeni.

Wokół niego kulki jeszcze mniejsze i zimne. Całe życie na nich zależy od słońca… I oto na jednej z tych kulek zjawia się ludzkość — plemiona myślących zwierząt. Jak powstała? Na ten temat ułożono wiele legend i przypuszczeń.

Niewątpliwe jest tylko jedno: aby powstała ludzkość, konieczny był olbrzymi kataklizm — geologiczny wstrząs na naszej planecie, kataklizm, który zmienił warunki życia wyższego gatunku zwierząt — małp. Wszyscy zgadzają się, że tym kataklizmem było zlodowacenie.

Szybkie ochłodzenie półkuli północnej, brak pożywienia roślinnego zmusiło małpę, aby wzięła do ręki kamień i maczugę, żeby zdobywać mięso. Zmusiło ją, aby nauczyła się pracować i kochać ogień.

— To słuszne — przytaknął Niemayer.

— A skąd się wzięła epoka lodowa? Czemu ongiś ta pustynia i nawet Sahara nie były pustyniami i bujnie krzewiło się na nich roślinne i zwierzęce życie? Jest tylko jedna logiczna hipoteza — wiąże ona epoki lodowcowe z precesją osi ziemskiej. Jak każdy niezbyt idealnie zbudowany bąk oś obrotu ziemi precesjonuje — opisuje powolne koła — bardzo powolne — jeden obrót w ciągu dwudziestu sześciu tysięcy lat. Niech pan spojrzy — profesor zapałką nakreślił na piasku elipsę, małe słońce w ognisku i kulkę z pochyłą osią — Ziemię. — Pochylenie osi ziemskiej ku osi ekliptyki wynosi, jak pan wie — dwadzieścia trzy i pół stopnia.

I oto oś ziemska opisuje w przestrzeni stożek z takim zasadniczym kątem… Przepraszam, że mówię o tak dobrze znanych rzeczach, ale to dla mnie bardzo ważne. Nie chodzi naturalnie o oś, której ziemia nie posiada. Ale w ciągu tysiącleci zachodzą zmiany w położeniu Ziemi w stosunku do słońca — to właśnie jest ważne!

Czterdzieści tysięcy lat temu słońce było obrócone w stronę półkuli południowej i naszą północną zalegały lody. W różnych miejscach — najprawdopodobniej w Azji Środkowej, powstały plemiona małpoludzi, łączących się w gromady wskutek surowej konieczności geofizycznej. Podczas tego cyklu precesji powstały pierwsze kultury. Później, gdy po trzynastu tysiącach lat północna i południowa półkula zamieniły się miejscami, na południowej półkuli też zjawiły się pewne plemiona…

Następne zlodowacenie półkuli północnej zacznie się za dwanaście, trzynaście tysiącleci.

Ludzkość jest obecnie o wiele silniejsza, da sobie radę z tym niebezpieczeństwem, jeżeli…

jeżeli tylko będzie wówczas jeszcze istniała. Ale jestem przekonany, że jej już do tego czasu nie będzie. Zmierzamy ku własnej zagładzie tak szybko, jak tylko pozwala na to rozwój nauki współczesnej… Przeżyłem dwie wojny światowe: pierwszą jako żołnierz i drugą w Majdanku.

Byłem obecny przy próbach bomb atomowych i wodorowych, a jednak nie mogę sobie wyobrazić, jak będzie wyglądała trzecia wojna. To przerażające! Lecz jeszcze bardziej przerażający są ludzie, którzy ze ścisłością naukową oznajmiają: wojna rozpocznie się za tyle a tyle miesięcy. Zmasowany atak atomowy na wielkie ośrodki przemysłowe przeciwnika.

Imponujące pustynie radioaktywne. To mówią uczeni! Ponadto obliczają, w jaki sposób zapewnić skuteczne zarażenie promieniowaniem radioaktywnym gleby, wody, powietrza.

Niedawno zapoznałem się z pewną, pracą naukową Amerykanów — dowodziła ona, że aby nastąpił maksymalny wybuch zradioaktywizowanej gleby, trzeba, żeby pocisk zagłębił się w ziemię przynajmniej na pięćdziesiąt stóp. Koszmar naukowy! — Bern chwycił się za głowę i zerwał z krzesełka.

Słońce już zaszło i zapadła duszna noc. Rzadkie, blade gwiazdy nieruchomo wisiały w granatowej, szybko czerniejącej przestrzeni. Pustynia była równie czarna i różniła się od nieba tylko tym, że na niej nie było gwiazd.

Profesor uspokoił się i zaczął mówić monotonnie, w zamyśleniu. Chociaż słowa jego były wypowiadane prawie jednakowym tonem, Niemayerem, mimo upału, wstrząsały na ich skutek dreszcze.

— …Bomby jądrowe przypuszczalnie nie obrócą całej planety w popiół. Ale to nie będzie nawet potrzebne — nasycą atmosferę ziemską najwyższego stopnia radioaktywnością. A wie pan przecież, w jaki sposób wpływa promieniowanie na rozrodczość. Resztki ludzkości w ciągu paru pokoleń przekształcą się w degeneratów niezdolnych do poradzenia sobie z warunkami, które się niesłychanie skomplikują. Możliwe, że ci ludzie zdołają wynaleźć jeszcze doskonalsze i precyzyjniejsze narzędzia masowego samobójstwa. Przy tym, im później zacznie się ta trzecia, powszechna rzeźnia ludzka, tym będzie straszniejsza. A przez całe swoje życie jeszcze nigdy nie zauważyłem, żeby ludzie zrezygnowali z okazji pobicia się. A więc, gdy zostanie zakończony kolejny cykl, na naszej kulce kosmicznej nie będzie już istot myślących.

Profesor rozkrzyżował ramiona, jakby obejmując ciągnące się dokoła martwe piaski.

— Długo będzie obracać się pod Słońcem planeta i będzie na niej pusto i cicho, jak na tej pustyni. Korozja zniszczy żelazo, budynki się rozsypią. Potem nasuną się nowe lodowce, grube warstwy lodu jak gąbka zetrą z oblicza planety resztki naszej nieszczęsnej cywilizacji…

— I koniec! Ziemia oczyści się i będzie gotowa do przyjęcia nowej ludzkości. Obecnie my, ludzie, ograniczamy rozwój zwierząt. Wybijamy, niszczymy rzadkie gatunki. Gdy ludzkość zniknie, uwolniony świat zwierząt zacznie się gwałtownie rozwijać ilościowo i jakościowo. Do chwili nowego zlodowacenia wyższe gatunki małp będą gotowe, aby zacząć myśleć. W ten sposób powstanie nowa ludzkość — i może będzie szczęśliwsza niż my.

— Przepraszam, profesorze! — wykrzyknął Niemayer. — Ale przecież na Ziemi nie żyją sami szaleńcy i samobójcy!

— Ma pan słuszność — uśmiechnął się z goryczą profesor. — Ale jeden szaleniec może narobić tyle szkody, że nie uratuje nas nawet tysiąc mędrców. Postanowiłem przekonać się, czy powstanie nowa ludzkość. Przekaźnik czasu w mojej instalacji — Bern wskazał głową na szyb — zawiera radioaktywny izotop węgla z okresem półrozpadu około ośmiu tysięcy lat.

Przekaźnik obliczony jest na zadziałanie za sto osiemdziesiąt wieków: do tego czasu promieniotwórczość izotopu zmniejszy się o tyle, że listki elektroskopu zejdą się i zamkną obwód. Ta martwa pustynia do tego czasu przekształci się ponownie w kwitnące tereny podzwrotnikowe i tutaj wytworzą się najbardziej sprzyjające warunki dla życia nowych małpoludzi.

Niemayer zerwał się i powiedział z podnieceniem:

— Dobrze, podżegacze wojenni są szaleńcami. A pan? Pańska decyzja? Pan chce się zamrozić na przeciąg osiemnastu tysięcy lat!

— No, po cóż tak upraszczać: „zamrozić” — spokojnie zaprotestował Bern. — Tu jest cały kompleks śmierci pozornej: ochłodzenie, uśpienie, antybiotyki…

— Ale przecież to samobójstwo! — wykrzyknął Niemayer. — Nie przekona mię pan! Jeszcze czas…

— Nie. Ryzyko nie jest większe niż przy każdym innym skomplikowanym eksperymencie. Wie pan przecież, że przed czterdziestu laty z warstw wiecznej zmarzliny w tundrze syberyjskiej wydobyto ciało mamuta. Mięso jego było tak dobrze zakonserwowane, że psy chętnie się nim żywiły. Jeżeli zwłoki mamuta w warunkach naturalnych zachowały świeżość w ciągu dziesiątków tysięcy lat, to dlaczego ja nie mógłbym zachować siebie w sprawdzonych i naukowo obliczonych warunkach! A pańskie półprzewodnikowe termoelementy najnowszego typu pozwolą w niezawodny sposób przekształcić ciepło w prąd elektryczny i przy okazji dadzą ochłodzenie. Mam nadzieję, że nie zawiodą mnie przez te osiemnaście tysięcy lat, co?

Niemayer wzruszył ramionami.

— Termoelementy z pewnością nie zawiodą. Są to instalacje najprostsze, zresztą w szybie mają najbardziej dogodne warunki: małe wahania temperatury, brak wilgoci… Mogę ręczyć, że zniosą ten okres czasu nie gorzej niż mamut. Ale pozostałe przyrządy? Jeżeli w ciągu osiemnastu tysięcy lat zepsuje się chociaż jeden…

Bern wyprostował się i przeciągnął.

— Pozostałe przyrządy nie muszą wytrzymywać tak ogromnego okresu czasu. Zadziałają tylko dwa razy: jutro rano i za sto osiemdziesiąt wieków, na początku następne —: go cyklu życia naszej planety. Przez resztę czasu będą zakonserwowane wraz ze mną w komorze.

— Niech pan powie, profesorze, czy pan… wciąż niezachwianie wierzy w zagładę naszej ludzkości?

— Straszne jest w to uwierzyć — powiedział Bern zamyślony. — Ale nie jestem tylko uczonym, jestem jeszcze człowiekiem. Dlatego chcę sam zobaczyć… No, chodźmy spać. Jutro czeka nas jeszcze dużo pracy.

Mimo zmęczenia Niemayer źle spał tej nocy. Czy to z powodu upału, czy pod wrażeniem słów profesora był, bardzo podniecony i nie mógł usnąć. Podniósł się z ulgą, gdy tylko pierwsze promienie słońca musnęły płótno namiotu. Leżący obok niego Bern natychmiast otworzył oczy:

— Zaczynamy?

Z chłodnej głębi szybu widoczny był skrawek niezwykle błękitnego nieba. Niżej wąska szczelina rozszerzała się. Tutaj w niszy stała instalacja, którą Niemayer i Bern montowali w ciągu paru ostatnich dni. Ku niej z piaszczystych ścianek szybu ciągnęły się grube kable termoelementów.

Bern po raz ostatni sprawdził działanie wszystkich przyrządów w komorze. Niemayer według jego wskazówek wydrążył w górnej części szybu niewielkie zagłębienie, założył w nim ładunek i przeciągnął przewody do komory. Przygotowania zostały ukończone i obaj uczeni wyszli na powierzchnię. Profesor zapalił papierosa i rozejrzał się dokoła.

— Piękna jest dziś pustynia, prawda? A więc, drogi mój pomocniku, to już chyba wszystko. Za parę godzin zahamuję swoje życie — to będzie to, co pan tak niedowcipnie nazwał samobójstwem. Niech pan patrzy na świat po prostu. Życie — ta zagadkowa rzecz, której sensu bezustannie szukają — to tylko krótkie pociągnięcie piórem na nieskończonej taśmie czasu.

Więc niech moje życie składa się z dwóch pociągnięć. No, niech mi pan powie coś na pożegnanie — przecież rzadko rozmawialiśmy z panem — tak po prostu. Niemayer zagryzł wargi i milczał chwilę.

— Nie wiem doprawdy… Nie mogę jeszcze uwierzyć, że pan się na to zdecyduje. Boję się uwierzyć…

— Hm! Wpłynął pan na mnie uspokajająco — uśmiechnął się Bern. — Gdy się ktoś za nas denerwuje, strach staje się mniejszy. Nie przedłużajmy niepotrzebnie chwil rozstania. Po powrocie niech pan zainscenizuje katastrofę helikoptera, tak jak się umówiliśmy. Pan sam rozumie, że tajemnica jest warunkiem powodzenia tego eksperymentu. Za dwa tygodnie rozpoczną się burze jesienne… Żegnam pana! I niech pan na mnie tak nie patrzy — ja przeżyję was wszystkich! — profesor wyciągnął rękę do Niemayera.

— Komora nie pomieści dwóch ludzi? — zapytał nagle Niemayer.

— Nie, nie pomieści… — na twarzy Berna zarysowało się rozczulenie. — Żałuję, że pana wcześniej nie przekonałem. — Profesor postawił nogę na stopniu drabinki. — Za pięć minut proszę oddalić się od szybu.

Siwa głowa profesora zniknęła w głębi korytarza.

Bern zaśrubował za sobą drzwi, przebrał się w specjalny skafander z mnóstwem rurek i ułożył się na łożu z masy plastycznej, wymodelowanym ściśle według kształtów jego ciała.

Poprawił się — nic go nie uwierało. Na pulpicie przed jego twarzą spokojnie świeciły lampki sygnałowe, meldując, że przyrządy są gotowe.

Profesor wymacał guzik zapalnika, zwlekał chwilę, nim go nacisnął. Lekki wstrząs — dźwięk nie dotarł do komory. Szyb został zasypany. Ostatnim ruchem Bern włączył pompy ochładzania i narkozy, ułożył rękę we właściwym wyżłobieniu łoża i utkwiwszy oczy w błyszczącą kulkę na pułapie komory zaczął liczyć sekundy…

Niemayer widział, jak wraz z głuchym hukiem z szybu wyleciał niewielki słup piasku i pyłu.

Komora Berna była teraz pogrzebana pod piętnastometrową warstwą ziemi… Niemayer obejrzał się, ogarnął go lęk i jakieś niesamowite uczucie wśród nagle ucichłej pustyni.

Stał chwilę i powoli skierował się w stronę helikoptera.

W pięć dni później, zgodnie z umową, wysadził helikopter w powietrze i dotarł do małej osady mongolskiej.

A jeszcze w tydzień później zaczęły się jesienne wichury. Pędząc przed sobą tumany piasku zmieniły układ wydm, zatarły wszelkie ślady i dołki. Piasek, piasek nieprzeliczony jak czas wyrównał miejsce ostatniego obozowiska ekspedycji Berna.

Z mroku wyłoniło się, powoli drżące i niepewne zielone światełko. Gdy przestało drżeć, Bern zorientował się, że to lampka sygnałowa promieniotwórczego przekaźnika. Instalacja zadziałała.

Powoli powracała świadomość. Po lewej stronie Bern zobaczył opadłe listki elektroskopu wiecznego zegara — znajdowały się między cyframi „19” i „20”. „Połowa dwudziestego tysiąclecia”. Myśl pracowała wyraźnie i Bern poczuł lekkie wzruszenie.

„Sprawdzić ciało”. Ostrożnie poruszył nogami, rękami, głową, otworzył i zamknął usta.

Mięśnie były posłuszne, tylko prawa noga nieco zdrętwiała. Może przyjęła niezbyt wygodną pozycję albo temperatura podnosiła się zbyt szybko… Bern zrobił jeszcze parę energicznych ruchów, aby rozprostować kości, po czym wstał. Obejrzał przyrządy. Wskazówki woltomierzy opadły, widocznie akumulatory wyładowały się trochę przy rozmrażaniu. Bern przełączył wszystkie termostosy na ładowanie — wskazówki drgnęły i natychmiast zaczęły wznosić się w górę. Przypomniał sobie Niemayera: termoelementy nie zawiodły. Na to wspomnienie myśli się jakoś dziwnie rozdwoiły. „Nie ma już Niemayera, nie ma nikogo…

Wzrok jego padł na metalową kulkę na pułapie — była ciemna, bez żadnego połysku. Berna jęła ogarniać wzrastająca niecierpliwość. Jeszcze raz sprawdził woltomierze: akumulatory były jeszcze słabo naładowane, ale jeżeli włączyć je razem z termostosami powinno wystarczyć energii do wydobycia się na powierzchnię. Bern przebrał się i przez otwór w pułapie komory przedostał się do automatycznie odśrubowującego się dzwonu.

Włączył dźwignię — silniki elektryczne zahuczały nabierając rozpędu. Śruba dzwonu jęła wwiercać się w ziemię. Podłoga komory drgnęła; Bern poczuł z ulgą, że dzwon powoli dźwiga się w górę.

Wreszcie ustał suchy zgrzyt tarcia kamyków o metal — dzwon wydobył się na powierzchnię.

Bern kluczem francuskim zaczął odkręcać śruby drzwi — śruby nie ustępowały i zranił sobie palce. Wreszcie w szczelinie ukazało się niebieskawe światełko zmierzchającego dnia. Jeszcze parę wysiłków i profesor wyszedł z dzwonu.

Dokoła niego w chłodnym zmierzchu wieczornym rozciągał się ciemny, milczący las. Stożek dzwonu przebił ziemię w pobliżu korzeni jednego z drzew; potężny jego pień wznosił wysoko w ciemniejące niebo gęstą koronę liści. Bern wzdrygnął się na myśl, co by się stało, gdyby to drzewo wyrosło o pół metra bardziej na lewo! Podszedł do drzewa i pomacał je — porowata kora zwilżyła mu palce rosą. „Co to za gatunek? Trzeba poczekać do rana”. Profesor wrócił do komory, sprawdził swoje zapasy: konserwy żywnościowe i wodę, kompas, pistolet. Zapalił papierosa. „Na razie więc mam słuszność — pomyślał z tryumfem — pustynia pokryła się lasem.

Trzeba sprawdzić, czy zegar promieniotwórczy nie kłamie. Ale jak to zrobić?” Drzewa rosły dość rzadko, w przerwach między nimi widać było zapalające się w niebie gwiazdy. Bern spojrzał w górę i natychmiast błysnęła mu myśl: „Przecież teraz gwiazdą polarną winna być Wega!”

Chwycił kompas i wyszukawszy w mroku drzewo z nisko wyrastającymi gałęziami wspiął się na nie niezgrabnie. Gałęzie drapały go w twarz. Szelest spłoszył jakiegoś ptaka: ptak z ostrym świrganiem zerwał się z gałęzi, boleśnie drasnąwszy Berna w policzek. Jego dziwny głos rozbrzmiewał długo po lesie. Zasapany profesor usadowił się na górnej gałęzi i podniósł głowę w górę.

Ściemniło się już zupełnie. Nad nim rozciągało się usypane lśniącymi gwiazdami, ale zupełnie nieznajome niebo. Profesor szukał wzrokiem znajomych konstelacji: gdzie jest Wielka Niedźwiedzica, Kasjopea? Nie było ich i nie mogło być — w ciągu tysiącleci gwiazdy przesunęły się i zmieniły całą mapę nieba. Tylko Droga Mleczna jak dawniej przecinała niebo rozmytą smugą lśniących pyłków. Bern podniósł kompas do oczu i spojrzał na słabo fosforyzującą w mroku strzałkę wskazującą północ. Potem zwrócił oczy w jej kierunku. Nisko nad horyzontem, tam gdzie kończyło się usiane gwiazdami niebo — Wega! Koło niej lśniły mniejsze gwiazdozbiory — zniekształcona konstelacja Liry.

Nie było wątpliwości — Bern znajdował się w początku nowego cyklu precesji — w XX tysiącleciu…

Noc minęła na rozmyślaniach. Bern oczywiście nie mógł usnąć i niecierpliwie oczekiwał świtu. Wreszcie gwiazdy zbladły i zniknęły, między drzewami dała się dostrzec przejrzysta mgła. Profesor przyjrzał się gęstej i wysokiej trawie pod stopami — to przecież mech, ale jaki olbrzymi! A więc tak jak przypuszczał, po zlodowaceniu zaczęły się rozwijać rośliny z rodziny paproci — najbardziej prymitywne i odporne.

Coraz bardziej pochłonięty obserwacjami profesor Bern zagłębił się w las. Nogi plątały mu się w długich i giętkich łodygach mchu, pantofle wkrótce przemokły od rosy. Widocznie była już jesień. Liście na drzewach miały najprzeróżniejsze barwy: zielone na przemian z czerwonymi, pomarańczowe z żółtymi. Uwagę Berna przyciągnęły smukłe drzewa z miedzianoczerwoną korą. Ich liście różniły się od innych świeżym, ciemnozielonym kolorem.

Podszedł bliżej: drzewa przypominały sosnę, tylko zamiast igliwia miały twarde, ostre jak osoka listeczki, pachnące choiną.

Las stopniowo nabierał życia. Powiał szeleszczący wietrzyk rozpędzając resztki mgły. Nad drzewami ukazało się słońce — to było zwykłe, wcale nie postarzałe w swym oślepiającym blasku słońce. Nie zmieniło się zupełnie w ciągu stu osiemdziesięciu wieków.

Profesor szedł potykając się o korzenie i co chwila poprawiał spadające okulary. Nagle usłyszał trzask gałęzi i dźwięki przypominające chrząkanie. Spoza drzew wyłonił się brunatny tułów zwierzęcia ze stożkowatą głową. „Dzik — skonstatował Bern — ale inny niż dawniej. Ma róg nad ryjem”.

Dzik spostrzegł Berna, zamarł na sekundę, potem z kwikiem rzucił się między drzewa.

„Oho! Zląkł się człowieka!” — ze zdziwieniem stwierdził profesor. I nagle serce mu zamarło: po szarym od rosy mchu ciągnął się wilgotny ślad, przecinający polankę na ukos. Był to odcisk bosej stopy ludzkiej.

Profesor przykucnął nad śladem. Ślad był płaski, odcisk wielkiego palca wyraźnie odchylał się w bok. Czyżby przewidywania jego były aż tak ścisłe? Niedawno przeszedł tędy człowiek!

Bern zapomniał o wszystkim i pochylając się, żeby lepiej widzieć, poszedł za tym śladem. „Tu istnieją ludzie i wnosząc z tego, że dziki ich się boją, muszą być zręczni i silni”.

…Spotkanie nastąpiło znienacka. Siady zaprowadziły go na polanę, z której Bern usłyszał najpierw ostre, gardłowe głosy, a potem zobaczył kilka istot, porośniętych żółtoszarą sierścią.

Istoty stały przygarbione pod drzewami i trzymały się gałęzi rękami. Patrzyły w stronę profesora. Bern zatrzymał się i zapominając o ostrożności zaczął chciwie przyglądać się dwunożnym. Były to niewątpliwie małpy, przekształcające się w ludzi: ręce o pięciu palcach, niskie czoła sięgające poza strome łuki nadbrewne, pod małym nosem wysunięte do przodu szczęki. Dwie spośród małp miały na ramionach coś w rodzaju okrycia ze skór.

A więc stało się tak, jak przewidywał. Bern doznał nagle gniewnego, dotkliwego poczucia samotności. „Cykl się zamknął — to co było przed dziesiątkami tysięcy lat, wróciło…” W tej chwili jeden z małpoludów ruszył w kierunku Berna wydając okrzyk — okrzyk zabrzmiał rozkazująco. W ręce tej istoty profesor zauważył ciężką, sękatą maczugę. Był to widocznie wódz — wszystkie pozostałe małpy podążyły za nim. Dopiero teraz Bern uprzytomnił sobie grożące niebezpieczeństwo. Człekokształtne zbliżały się niezgrabnie, ale dość szybko kuśtykając na wpół zgiętych nogach. Profesor wystrzelił w powietrze cały ładunek pistoletu i uciekł do lasu.

Był to błąd. Gdyby pobiegł przez otwartą przestrzeń wątpliwe, czy małpoludy byłyby go w stanie dopędzić na swych słabo jeszcze przystosowanych do chodzenia nogach. Ale w lesie miały całkowitą przewagę. Z ostrymi, tryumfalnymi okrzykami przebiegały od drzewa do drzewa, czepiając się i odbijając rękami od gałęzi. Niektóre rozhuśtywały się na konarach i robiły olbrzymie skoki. Na czele biegł „wódz” z maczugą.

Profesor słyszał za plecami wściekłe i tryumfalne okrzyki: człekokszałtni dopędzali go. „To przypomina lincz” — przebiegło mu nie wiadomo czemu przez głowę. „Nie trzeba było uciekać — uciekający zawsze zostaje pokonany…” Serce waliło, po twarzy spływał pot, nogi były jak z waty.? Nagle strach zniknął, na jego miejsce napłynęła — jasna, bezlitosna myśl: „Po co uciekać? Przed czym się ratować? Eksperyment został zakończony…” Zatrzymał się, objął rękami pień drzewa i odwrócił twarzą do napastników.

Pierwszy, kołysząc się z boku na bok biegł „wódz”.?! Wymachiwał nad głową swoją maczugą — profesor widział jego drobne, drapieżne zęby. Skóra na lewym ramieniu była osmalona. „To znaczy, że znają już ogień” — pośpiesznie stwierdził Bern. „Wódz” podbiegł, wydał, okrzyk bojowy i z rozmachem opuścił swą maczugę na głowę profesora. Straszny cios powalił Berna na ziemię, — krew zalała mu twarz. Świadomość zamgliła — się na chwilę, potem Bern zobaczył zbiegających się ze wszystkich stron małpoludzi, „wodza” znów wznoszącego maczugę do ciosu i coś srebrzystego, co błysnęło w powietrzu.

„A jednak ludzkość się odradza” — zdążył pomyśleć, zanim drugi cios maczugi nie pozbawił go możności myślenia.

W kilka dni później, w „Wiadomościach Związku Krajów Wolnej Pracy” ukazał się następujący artykuł:

„Parę dni temu, 12 września, w azjatyckim rezerwacie znajdującym się na terenie dawnej pustyni Gobi, wydarto dużemu stadu małpoludzi ciało ludzkie. Pośpiesznym jonolotem przetransportowano tego człowieka do Domu Zdrowia w najbliżej położonej strefie zamieszkałej. Według budowy czaszki, jak również szczątków odzieży ustalono, że pochodzenie tego człowieka zaliczyć należy do pierwszych wieków ery Zwycięstwa Pracy.

W chwili obecnej życiu tajemniczego człowieka nie zagraża już żadne niebezpieczeństwo.

Po odzyskaniu przytomności otworzył oczy i zaczął radośnie wykrzykiwać jakieś niezrozumiałe słowa. Za pomocą uniwersalnej maszyny lingwistycznej udało się rozszyfrować treść jego słów. Człowiek wykrzykiwał w języku staroniemieckim: „Omyliłem się! Jakie to szczęście, że się omyliłem!” — i znów stracił przytomność.

Jak mógł człowiek z tak zamierzchłej epoki zachować życie w przeciągu przeszło osiemnastu tysiącleci? Prawdopodobnie zrobił to przez zastosowanie jednej z powszechnie znanych metod. Obecnie specjalna ekspedycja Akademii Nauk prowadzi energiczne poszukiwania i badania.

Sekcji paleontologicznej polecono na przyszłość wzmóc nadzór nad rezerwatami.

Szczególną uwagę należy zwrócić na to, aby małpoludy nie używały swoich narzędzi pracy jako narzędzi zabójczych. Może to odbić się szkodliwie na formowaniu się myślenia w procesie ewolucji”.

Prezydium Wszechświatowej Akademii

A. Strugacki, B. Strugacki

Odruch samorzutny

Urm doznał uczucia nudy.

Ściśle mówiąc, nuda — czyli reakcja na jednostajność i monotonię warunków lub też coś w rodzaju wewnętrznego niezadowolenia z siebie, utrata zainteresowania życiem jest właściwością tylko człowieka i niektórych zwierząt. Żeby się nudzić, należy mieć, jeżeli można się tak wyrazić, czym się nudzić — a więc posiadać wysubtelniony i wysokozorganizowany system nerwowy. Trzeba umieć myśleć lub przynajmniej cierpieć. Urm nie posiadał systemu nerwowego we właściwym znaczeniu tego słowa i nie umiał myśleć.

Tym bardziej nie umiał cierpieć. Potrafił tylko absorbować, zapamiętywać i działać. Nie mniej jednak doznał uczucia nudy.

Wszystko zaczęło się od tego, że po wyjściu Pana dokoła Urma nic się nie działo, co warto by zapamiętać. A główny bodziec kierujący działaniem i pobudzający Urma do działania stanowiło gromadzenie nowych doznań. Władała nim nienasycona ciekawość, nienasycone pragnienie przyjmowania i zapamiętywania jak największej ilości faktów. Gdy nie było nieznanych faktów i zjawisk, należało ich szukać.

Ale całe swoje otoczenie Urm znał do najdrobniejszych szczegółów, do ostatnich granic. Od pierwszej chwili swego istnienia pamiętał to przestronne, kwadratowe pomieszczenie o szarych, szorstkich ścianach, niskim suficie i żelaznych drzwiach. Unosił się tu stale zapach rozgrzanego metalu i olejów transformatorowych. Skądś z góry dochodził niewyraźny, niski szum — ludzie nie mogli słyszeć go bez specjalnych przyrządów, ale Urm słyszał doskonale.

Umieszczone pod sufitem lampy jarzeniowe były wygaszone, mimo tu Urm zupełnie dobrze widział przy pomocy promieni podczerwonych i impulsów radarowych.

A więc Urm doznał uczucia nudy i postanowił wyruszyć na poszukiwanie nowych wrażeń.

Od wyjścia Pana minęło pół godziny. Doświadczenie mówiło Urmowi, że teraz nie należy spodziewać się jego szybkiego powrotu. Było to ważne, gdyż Urm spróbował już raz przedsięwziąć niewielki spacerek po pokoju bez rozkazu, i Pan, który zastał go przy tym zajęciu, zrobił coś takiego, że Urm nie był w stanie poruszyć nawet rogiem radarowym. W tej chwili można się było tego raczej nie obawiać.

Urm zakołysał się i zrobił ciężki krok naprzód. Cementowa podłoga zahuczała pod jego grubymi kauczukowymi podeszwami. Urm przystanął i nachylił się nawet, wsłuchując się w ten szum. Ale w gamie dźwięków, spowodowanych wibracją cementu nie było nic nieznanego i Urm z wolna podążył ku przeciwległej ścianie. Przycisnął się do niej i powąchał. Ściana pachniała mokrym betonem i zardzewiałym żelazem. Nic nowego. Urm odwrócił się, przy czym zadrapał ścianę ostrym, stalowym łokciem, przeciął pokój po przekątnej i zatrzymał się przed drzwiami. Otworzenie drzwi nie było rzeczą prostą i Urm w pierwszej chwili nie wiedział, jak to zrobić. Wreszcie wyciągnął zębate szczypce lewej ręki, zręcznie ujął uchwyt zamku i przekręcił. Drzwi otwarły się z lekkim przeciągłym skrzypnięciem. To było bardzo zajmujące i Urm spędził kilka minut na otwieraniu i zamykaniu drzwi, to szybko, to znów wolno, nadsłuchując i zapamiętując. Następnie przekroczył wysoki próg i znalazł się u stóp schodów. Schody były wąskie, z kamiennymi stopniami i dość wysokie. Urm momentalnie naliczył osiemnaście stopni do pierwszego podestu, na którym paliło się światło. Bez pośpiechu jął wstępować w górę. Z podestu prowadziły jeszcze inne schody, drewniane, o dziesięciu stopniach, na prawo zaś otwierała się przestrzeń szerokiego korytarza. Po krótkiej chwili wahania Urm skręcił w prawo. Nie wiedział czemu. Korytarz nie był wcale bardziej interesujący niż schody. Możliwe jednak, że Urm nie miał zaufania do drewnianych stopni.

Korytarz był ciepły, jasno oświetlony podczerwonym światłem. Źródłem promieni były zębate walce, zawieszone nieco nad podłogą. Urm nigdy przedtem nie widział kaloryferów i zębate walce żywo go zainteresowały. Pochylił się i zahaczył o jeden z nich szczypcami obu rąk. Rozlej się krótki trzask i zgrzyt metalu, w górę wzniósł się gest, obłok gorącej pary. Pod stopy Urma buchnął strumień wrzącej wody. Urm podniósł walec ku swej głowie, obejrzał go uważnie, zbadał poszarpane brzegi rury. Następnie walec został odrzucony w bok i podeszwy Urma zachlupotały po kałużach. Doszedł do końca korytarza. Tam, nad niskimi drzwiami błysnął czerwony napis: — „Ostrożnie! Nie wchodzić bez ubrania ochronnego!” — przeczytał Urm. Znał słowo „ostrożnie”, ale wiedział, że zawsze stosuje się’ do ludzi. Do niego, Urma, słowo to nie mogło się stosować. Wyciągnął rękę i pchnął drzwi.

Tak, tutaj było wiele rzeczy ciekawych i nowych. Stał u wejścia ogromnej sali, zapełnionej przedmiotami z metalu, kamienia i mas plastycznych. Pośrodku, na metr w górę wznosiło się coś okrągłego z betonu, przypominające płaski postument, przykryty żelazną czy też ołowianą pokrywą. Liczne kable rozbiegały się od niego w kierunku ścian, wzdłuż których ciągnęły się marmurowe tablice z błyszczącymi przyrządami i dźwigniami. Betonowy postument był otoczony siatką z miedzianego drutu, z sufitu zwisały kolankowate, lśniące pałki, zakończone nożycami i szczypcami, takimi samymi jak ręce Urma.

Urm, stąpając po wyłożonej kaflami podłodze, zbliżył się do miedzianej siatki i obszedł ją dookoła. Po czym zatrzymał się i obszedł jeszcze raz. W siatce nie było żadnego przejścia.

Wówczas Urm podniósł nogę i bez wysiłku przekroczył siatkę. Poszarpane strzępy miedzianej pajęczyny zawisły mu na ramionach. W odległości dwóch kroków od betonowego postumentu stanął jednak jak wryty. Jego okrągła, niby globus szkolny głowa z napięciem i czujnością obracała się w prawo i w lewo, ebonitowe konchy receptorów akustycznych odchyliły się i poruszyły, zadrgały rogi radarowe.

Ołowiana pokrywa na postumencie wysyłała podczerwone promienie widoczne nawet w tym ogrzanym lokalu. Lecz prócz tego wydzielało się spod niej jakieś inne promieniowanie. Urm doskonale widział przy pomocy promieni Rentgena i gamma i wydawało mu się, że pokrywa jest przezroczysta i pod nią otwiera się szczelina studni, bezdennej, napełnionej świecącym pyłem. W głębi pamięci Urma błysnęło wspomnienie rozkazu: natychmiast — stąd odejść. Urm nie wiedział, kto i kiedy wydał ten rozkaz. Prawdopodobnie znał go już od początku swego istnienia, tak samo jak wiedział od razu wiele innych rzeczy. Ale Urm nie posłuchał rozkazu.

Przeważyła ciekawość. Pochylił się nad postumentem, wyciągnął szczypce rąk i z pewnym wysiłkiem podniósł pokrywę.

Potok promieni gamma oślepił go. Na marmurowych tablicach alarmująco zamigotały czerwone sygnały, ostrzegawczo zawyła syrena. Na mgnienie oka Urm przez ażurowe sylwetki swych rąk zobaczył wnętrze studni betonowej, następnie rzucił pokrywę oznajmiając niskim, ochrypłym głosem:

— Niebezpieczeństwo! Gefahr! Danger! Wejsiań! Abunaj! Przez salę przetoczyło się i zamarło dudniące echo. Urm obrócił o sto osiemdziesiąt stopni górną część tułowia i pośpiesznie skierował się ku wyjściu. Szok wywołany potokiem cząsteczek radioaktywnych w licznikach kontrolnych kazał mu odejść jak najdalej od postumentu. Oczywiście, ani najmocniejsze promieniowanie, ani najpotężniejsze potoki cząsteczek nie mogły w najmniejszym stopniu zaszkodzić Urmowi; nawet dłuższe przebywanie w aktywnej strefie reaktora nie groziło mu poważniejszymi następstwami. Ale konstruując Urma, jego władcy stworzyli w nim dążenie do trzymania się z daleka od źródeł promieniowania o wielkim nasileniu. Urm wyszedł na korytarz, starannie zamknął za sobą drzwi i przekroczywszy przez zerwany kaloryfer znalazł

się ponownie na podeście klatki schodowej. Tam natychmiast zobaczył człowieka zbiegającego pośpiesznie z drewnianych schodów.

Człowiek ten był znacznie mniejszy niż Pan. Miał luźne, jasne ubranie, włosy niezwykle długie, złociste. Urm nigdy dotąd nie widział takich ludzi. Wciągnął powietrze i poczuł znajomy zapach białego bzu. Pan czasem pachniał tak samo, tylko znacznie słabiej.

Na podeście panował półmrok, schody były jasno oświetlone i dziewczyna nie dostrzegła od razu potężnych zarysów olbrzymiej postaci Urma. Tylko na odgłos jego kroków zatrzymała się i zawołała gniewnie:

— Kto tam łazi? Czy to ty, Iwaszow?

— Dzień dobry, jak się macie? — głucho powiedział Urm.

Dziewczyna wrzasnęła. Z półmroku sunęła ku niej błyszcząca głowa z wypukłymi, szklanymi oczami, nieproporcjonalnie szerokie opancerzone ramiona, grube kolankowate ręce.

Urm wstąpił na dolny stopień drewnianych schodów i dziewczyna wrzasnęła po raz drugi.

Nigdy dotąd nie zdarzyło się Urmowi, aby człowiek nie odpowiedział na jego powitanie. Ale ten dziwny, wysoki dźwięk, ostry przenikliwy i bez wątpienia nieartykułowany nie pasował do żadnego typu odpowiedzi, które Urm znał. Zaciekawiony ruszył zdecydowanie w kierunku cofającej się dziewczyny. Drewniane stopnie jęczały i trzeszczały pod jego ciężarem.

— W tył zwrot! — krzyknęła dziewczyna.

Urm zatrzymał się i pochylił głowę przysłuchując się.

— W tył zwrot! Ty potworze!

Urm znał komendę „w tył zwrot”. Na te słowa należało obrócić górną część tułowia o sto osiemdziesiąt stopni i zrobić kilka kroków w odwrotnym kierunku, aż do komendy: „Stój!” Ale rozkazy wychodziły zwykle tylko od Pana i prócz tego Urm chciał zbadać, co się stanie dalej. Ruszył znowu w górę i szedł, póki nie znalazł się przed wejściem do niewielkiego, jasno oświetlonego pokoju.

— W tył zwrot! W tył zwrot! — krzyczała dziewczyna. Urm jednak nie zatrzymywał się już, chociaż szedł wolniej niżby mógł. Zainteresował go pokój — dwa biurka, krzesła, stół kreślarski, szafa z książkami i grubymi skoroszytami. Przez ten czas, gdy Urm wyciągał szuflady, rozwiązywał tasiemki teczek i czytał na głos napisy sporządzone czarnym tuszem na brzegach wykresów, dziewczyna przemknęła do sąsiedniego pokoju, ukryła się za kanapą i chwyciła słuchawkę telefoniczną. Urm widział to, gdyż miał receptor optyczny na karku, ale mały długowłosy człowieczek przestał go interesować. Stąpając po rozsypanych po podłodze papierach zdążał dalej. Za jego plecami dziewczyna krzyczała do telefonu:

— Mikołaj Pietrowicz? To ja, Hala! Proszę was, tu do nas wdarł się Urm. Wasz Urm! Urm!

Urm! Urszula — Robert — Mama! Słyszeliście syrenę? Tak! Nie wiem… Spotkałam go, gdy wychodził z hali wielkiego reaktora… Tak, tak, był tam, gdzie reaktor… Co? Widocznie jednak nie. W głównym punkcie sterowania już wiedzą…

Urm nie słuchał. Wyszedł z hallu i tam stanął jak wryty, z natężeniem poruszając czarnymi rożkami radarów. Na przeciwległej ścianie wisiało coś dużego, błyszczącego i zimnego. W promieniach podczerwonych wyglądało jak szary, nieprzenikliwy prostokąt, a w zwykłych promieniach połyskiwało i srebrzyło się, ale nie to stropiło Urma. W dziwnym prostokącie stał czarny potwór z poruszającymi się rogami na okrągłej jak globus szkolny głowie i Urm nie mógł zrozumieć, gdzie się ten potwór znajduje. Wizualny odległościomierz zakomunikował mu momentalnie, że odległość od nieznajomego przedmiotu wynosi dwanaście metrów osiem centymetrów, ale radar odrzucił tę informację. „Nie ma żadnego przedmiotu. Jest gładka, prawie pionowa płaszczyzna w odległości… sześciu metrów i czterech centymetrów”. Urm nigdy dotychczas nie widział czegoś podobnego i nigdy jeszcze radar i receptory optyczne nie dawały mu tak sprzecznych informacji. Jego organizm od samego początku został tak skonstruowany, aby odczuwał potrzebę wytłumaczenia i zrozumienia każdej rzeczy, z którą się zetknął. Urm ruszył zdecydowanie naprzód, mimochodem stwierdzając i zapamiętując wyjaśnioną już regułę: „odległość według dalekościomierza optycznego równa się odległości wykazanej przez radar, pomnożonej przed dwa…” i wszedł w lustro. Szkło rozprysnęło się, dzwoniącym deszczem odłamków, Urm natknął się na ścianę i stanął. Najwidoczniej nie było tu nic więcej do zrobienia. Urm zdrapał trochę tynku, powąchał i nie zwracając uwagi na białego jak papier dyżurnego milicjanta wczepionego w dzwonek alarmowy, po chrzęszczących szczątkach szkła wyszedł przez drzwi zewnętrzne. Zanurzył się od razu w śniegu i zawiei.

Zanim Mikołaj Pietrowicz rzucił słuchawkę, Piskunow był już w przedpokoju i spiesznie naciągał futro.

— Dokąd chcesz iść?

— Oczywiście tam…

— Poczekaj, musimy zastanowić się, co robić. Jeżeli ta machina zacznie szaleć po całej elektrowni…

— Dobrze, jeżeli tylko po elektrowni — przerwał Riabkin. — A laboratoria? A magazyny? A jeżeli zawędruje tu, do osiedla mieszkaniowego?

Mikołaj Pietrowicz myślał intensywnie. Piskunow z ręką na klamce niecierpliwie przestępował z nogi na nogę.

— Powinniśmy pobiec tam wszyscy — nieśmiało zaproponował Kostienko. — Znaleźć go i… no i schwytać!

Piskunow skrzywił się tylko, a Riabkin grzebiący przy wieszaku w poszukiwaniu swego kożucha wykrzyknął gniewnie:

— Łatwo powiedzieć — schwytać! Za co będziecie łaskawi go chwytać? Za portki? Pół tony wagi, siła uderzenia pięści — trzysta kilo… Brednia! Ty, Kostienko, jesteś tu dopiero od niedawna, więc lepiej nie zabieraj głosu.

— Posłuchajcie — rzekł Korolow. — Zrobimy tak. Zadzwonię zaraz do hotelu robotniczego, zaalarmuję praktykantów. Ty, Riabkin, biegnij do parku samochodowego… Ach, niech to diabli! Z pewnością wszyscy są w klubie… Wszystko jedno, biegnij, znajdź chociaż paru kierowców. Trzeba wyprowadzić przynajmniej ze trzy traktory — spychacze… Prawda, Piskunow?

— Tak, tak, i to czym prędzej. Tylko…

— Piskunow, ty pędź do Instytutu, sprawdź, gdzie się Urm znajduje, i natychmiast dzwoń do parku samochodowego. Kostienko, pójdziesz z nim. Zrozumiałe? Diabeł, żeby tylko nie wyrwał się za bramę!

Popychając się i depcąc sobie po piętach wyskoczyli na dwór. Riabkin pośliznął się i wyrżnął głową w plecy Kostienki, Kostienko stracił równowagę i upadł.

— Psia krew! Niech to diabli!

— Co, okulary?

— Nie, są, wszystko w porządku.

Wściekły wicher miótł kłęby suchego śniegu nad samą ziemią, zawodził żałośnie w drutach telegraficznych, basem huczał w metalowych koronkach masztów wysokiego napięcia. Z okien domku na zaspy padały zamglone, żółte prostokąty światła, reszta była pogrążona w nieprzejrzanym mroku.

— No, to idę — powiedział Riabkin. — Bądźcie ostrożni, przyjaciele, nie nadstawiajcie karku.

Potknął się znów i dobrą chwilę grzebał się w zaspie, wyklinając najgorszymi słowami zwariowaną zamieć, świńskiego Urma i w ogóle wszystkich, którzy mieli coś wspólnego z tym wydarzeniem. Wreszcie jego jasny kożuch mignął koło furtki i zniknął w wirujących kłębach śniegu.

Piskunow i Kostienko zostali sami.

Kostienko kulił się z zimna.

— Nie rozumiem — powiedział. — Do czego są potrzebne traktory?

— A co byście proponowali? — zapytał Piskunow z zainteresowaniem.

— Nie, nic, po prostu nie rozumiem… Chcecie zmiażdżyć Urma?

Piskunow westchnął spazmatycznie.

— Urm — to jedyna na świecie maszyna, wynik kilku lat twórczej pracy Instytutu Cybernetyki Eksperymentalnej. Rozumiecie? Jakże mogę chcieć go zniszczyć?

Podkasał poły kożucha i zaczął gramolić się przez zaspę. Stropiony i zmieszany Kostienko poszedł w jego ślady. Przed nimi rozciągało się zaśnieżone pole, na którym jesienią jeszcze założono fundamenty pod nowy budynek. Kostienko słyszał, że Piskunow coś pomrukuje potykając się o stosy zmarzniętej cegły i prętów zbrojeniowych. Bardzo trudno było iść.

Poprzez zasłonę zawieruchy śnieżnej ledwo prześwitywał wątły łańcuszek świateł instytutu.

— Poczekajcie chwilę… — jęknął wreszcie Kostienko. — Jak Boga kocham… Nie mogę dłużej.

Odpocznijmy chwilkę.

Piskunow przykucnął obok niego. Jak się to mogło stać? Znał Urma jak nikt inny w instytucie. Przez jego ręce przeszła każda śrubka, każda elektroda, każda soczewka tej znakomitej maszyny. Wydawało mu się, że potrafi obliczyć i przewidzieć każdy jego ruch w każdych okolicznościach. No i macie. Urm „samowolnie” wyszedł ze swego przyziemia i spaceruje po elektrowni. Jak się to mogło stać?

Zachowanie się Urma jest zależne od jego „mózgu” — niezwykle skomplikowanego i precyzyjnego aparatu z germano-platynowej piany i ferrytu. Jeżeli zwykła maszyna matematyczna posiada dziesiątki tysięcy tryggerów — podstawowych komórek otrzymujących, przechowujących i przekazujących sygnały, to w mózgu Urma było czynnych około osiemnastu milionów komórek logicznych. Zawarty w nich był program na mnóstwo sytuacji, na najprzeróżniejsze zmiany warunków, przewidziane wykonanie wielkiej liczby wszelakich operacji. Co mogło oddziałać na ten mózg, na program? Promieniowanie silnika atomowego?

Nie, silnik jest osłonięty mocnym zabezpieczeniem z cyrkonu, gadolinu i stali borowej.

Praktycznie przez to zabezpieczenie nie może przedrzeć się ani jeden neutron, ani jeden promień gamma kwant. A więc receptory? Nie, receptory jeszcze dziś wieczór były w idealnym porządku. To znaczy, że tajemnica musi kryć się w samym „mózgu”. Program.

Nowy, skomplikowany program. Piskunow sam kierował programowaniem. Programowanie…

i… No, tak, to nie może być nic innego! Piskunow wyprostował się powoli.

— Odruch samorzutny! — powiedział. — Oczywiście, że to odruch samorzutny! Idiota!

Kostienko spojrzał na niego z przerażeniem.

— Nie zrozumiałem…

— A ja zrozumiałem. Jasna rzecz… Ale kto mógł coś podobnego przewidzieć! Wszystko tak dobrze szło…

— Patrzcie! — krzyknął nagle Kostienko.

Krzyknął i zerwał się na równe nogi. Czarnoszare niebo nad instytutem rozjarzyło się nagle błękitnym blaskiem i na tle tego blasku w tumanie zawieruchy wystąpiły zdumiewająco wyraźnie i równocześnie jak gdyby nierealne kontury budynków. Nikły łańcuszek świateł, ciągnących się wzdłuż ogrodzenia instytutu zamigotał i zgasł.

— To transformator! — powiedział Piskunow ochrypłym głosem. — Podstacja znajduje się naprzeciwko wieży reaktora. Tam jest Urm… i straż…

— Biegnijmy! — zawołał Kostienko.

Pobiegli. Nie było to jednak takie proste. Dmący w twarz wiatr zwalał z nóg, wpadali w doły zasypane suchym śniegiem, przewracali się, zrywali i przewracali znowu.

— Prędzej! Prędzej! — przynaglał Piskunow.

Łzy wyciśnięte przez wiatr i zdenerwowanie spływały mu po twarzy, zastygały na rzęsach w kształcie mglistych kryształków, przesłaniały wzrok. Piskunow chwycił Kostienkę za rękę i wlókł go za sobą, nie przestając powtarzać ochrypłym głosem:

— Prędzej! Prędzej!

Błyskawice nad instytutem zauważono również w osiedlu mieszkaniowym. Zawyła alarmująco syrena, w oknach straży na krańcu osiedla zabłysło światło, polem przeleciał oślepiający promień reflektora. Wyrwał z mroku zaspy śniegowe, ażurowe kontury masztów wysokiego napięcia, przesunął się po murze, otaczającym teren instytutu i wreszcie znieruchomiał przy bramie. Przy bramie poruszały się szybko małe i czarne postacie.

— Kto… tam… jest? — zapytał Kostienko z trudem chwytając oddech.

— Straż. Prawdopodobnie milicja… — Piskunow przystanął, przetarł oczy, głos mu się rwał. — Bramę… zamknęli… Zuchy! To znaczy, że Urm jeszcze tam jest.

Widać było, że alarm dotarł wszędzie. Teraz już nie jeden, ale trzy reflektory macały wzdłuż murów instytutu. W ich błękitnym świetle tańczyły wzniesione w górę słupy śniegu. Poprzez szum i wycie wichru dolatywały krzyki, ktoś wymyślał i klął. Wreszcie rozległ się ryk silników i zgrzyt gąsienic. Z parku samochodowego wyjeżdżały olbrzymie traktory — spychacze.

— Patrzcie, Kostienko — powiedział Piskunow. — Patrzcie uważnie! Jesteśmy świadkami niesłychanej obławy, pierwszej w dziejach ludzkości! Patrzcie uważnie, Kostienko!

Kostienko zerknął na niego spod oka. Wydało mu się, że po twarzy inżyniera spływają łzy.

Może zresztą wycisnął je tylko wiatr?

Zgrzyt gąsienic słychać było już nie gdzieś z tyłu, ale bardziej na prawo. Traktory wyszły na szosę. Można już było dojrzeć drgające światełka ich reflektorów. Światełek było pięć.

— Pięciu na jednego — szepnął Piskunow. — Nie ma żadnej szansy. Łuk samorzutny nie pomoże.

I nagle coś się zmieniło. W pierwszej chwili Kostienko nie mógł sobie uprzytomnić, co właściwie. Zawierucha wyła jak przedtem, jak przedtem kłębiły się nad ziemią chmury suchego śniegu, jak przedtem groźnie i pewnie ryczały silniki traktorów. Ale promienie reflektorów przestały błądzić po polu. Skupiły się przy bramie instytutu i znieruchomiały. A brama była otwarta na oścież i nie było przy niej żywego ducha.

— Ki diabeł? — powiedział Kostienko.

— Czyżby on?…

Piskunow urwał. W milczeniu pobiegli jeszcze spieszniej w stronę instytutu. W odległości najwyżej dwustu metrów od bramy Piskunow, który biegł pierwszy, wpadł na człowieka z karabinem. Człowiek wrzasnął ze strachu i rzucił się do ucieczki, ale Piskunow przytrzymał go za ramię.

— Co się stało?

Człowiek w czapce milicjanta kręcił głową jak wariat, wreszcie zaklął i oprzytomniał.

— Wyrwał się — powiedział. — Wyrwał się. Wywalił bramę i uciekł. O mało nie zadeptał Makiejewa. Pędzę do osiedla po posiłki…

— Dokąd poszedł?

Milicjant niepewnie machnął ręką w lewo.

— Zdaje się, że tam… Na szosę…

— To znaczy, że zaraz natknie się na traktory. Chodźmy.

To, co w tej chwili nastąpiło, pozostało im w pamięci na całe życie. Z wirującego tumanu śnieżnego wyłoniło się nagle coś olbrzymiego, bezkształtnego, prosto w oczy błysnęły im zielone i czerwone światełka i ostry, pozbawiony intonacji głos przemówił:

— Dzień dobry, jak się macie?

— Urm, stój! — krzyknął rozpaczliwie Piskunow.

Kostienko zobaczył tylko uciekającego milicjanta, Piskunowa wznoszącego w górę zaciśnięte pięści — po czym olbrzymia postać, złowieszczy potwór w kłębach pary ominął go, podnosząc wysoko grube jak belki nogi i zniknął wśród zawiei.

Starannie zamknąwszy za sobą drzwi, jak miał we zwyczaju, o ile przedtem nie wyłamał drzwi, Urm zrobił krok naprzód i stanął. Wszystko dokoła pełne było dźwięków, ruchu, promieniowania. Noc jarzyła się dla niego czarodziejskim, barwnym kalejdoskopem fal radiowych. Przed nim, w odległości trzynastu i pół metrów znajdował się niski budynek o szerokich oknach, zaopatrzonych w żelazne kraty. Budynek wydzielał wyraźne promienie podczerwone. Z wnętrza dolatywało niskie, potężne dudnienie. W powietrzu unosiły się miliardy płatków śniegu. Osiadając na szlifowanych bokach Urma, rozgrzanych ciepłem silnika atomowego, natychmiast topniały i ulatniały się.

Urm pokręcił głową i zdecydował, że najbardziej interesującym i osiągalnym obiektem badań może być tylko niski budynek naprzeciw. Wejście doń znalazł od razu, gdy tylko dostrzegł wydeptaną na podwietrznej stronie ścieżynę. Budynek był obsadzony małymi choinkami i Urm stracił trochę czasu na wyrwanie i obejrzenie jednej z nich. Następnie otworzył drzwi i wszedł.

Dwaj ludzie, siedzący w ciasnym, wąskim pokoiku przy stole na widok Urma zerwali się i popatrzyli na niego z przerażeniem. Urm zamknął za sobą drzwi — nawet na zasuwę — i zatrzymał się przed ludźmi.

— Dzień dobry, jak się macie? — powiedział.

— Czy jest tam towarzysz Piskunow? — zapytał niepewnie jeden z ludzi.

— Towarzysz Piskunow wyszedł. Co mam mu powtórzyć? — powiedział obojętnie Urm.

Ludzie go nie interesowali. Uwagę jego przyciągnęło nieduże, kudłate stworzenie, które wcisnęło się w kąt pod ścianą. „Ciepłe, żywe, o mocnym zapachu, nie człowiek” — określił Urm i powiedział:

— Dzień dobry, jak się macie?

— Wrrr… — odparło stworzenie z rozpaczliwym męstwem, szczerząc ostre, białe zęby i mocniej wciskając się w kąt.

Urm był tak całkowicie pochłonięty obserwacją psa, iż nie zwrócił najmniejszej uwagi na fakt, że milicjanci zręcznie zabarykadowali się stołem i szafą i zaczęli pośpiesznie rozpinać kabury.

Psiak piszcząc żałośnie, z podwiniętym ogonem usiłował przemknąć koło Urma. Ale Urm był o wiele zręczniejszy od psa. Był zręczniejszy od każdego, najzręczniejszego na świecie zwierzęcia. Jego tułów błyskawicznie i bezdźwięcznie wykonał pól obrotu i długa, wyciągnięta jak rura teleskopu ręka chwyciła psa wpół. W tej samej chwili rozległ się huk strzału: jeden z milicjantów nie wytrzymał nerwowo. Kula dźwięcznie szczęknęła po pancerzu, okrywającym plecy Urma, odbiła się rykoszetem i utkwiła w ścianie. Posypał się tynk.

— Przestań, Sidorenko! — krzyknął drugi milicjant.

Urm puścił dygocącego psa i zwrócił się w stronę ludzi, bladych, ale zdecydowanych na wszystko, trzymających broń w pogotowiu. W powietrzu unosiła się nieznana Urmowi woń prochu bezdymnego. Piesek ukrył się pod nogami milicjantów, ale Urm przestał się już nim interesować. Obrócił się i skierował w stronę następnych drzwi, na których była wymalowana czaszka i skrzyżowane piszczele, przecięte zygzakiem czerwonej błyskawicy. Osłupiali milicjanci patrzyli, jak podobne do kleszczy raka palce Urma wymacują żłobkowany bębenek zamku. Drzwi otworzyły się. Wtedy obaj oprzytomnieli i rzucili się za Urmem.

— Stój! Wróć! Nie wolno!

Czepiali się jego żelaznych boków, zapominając o całym świecie, przejęci przerażeniem na samą myśl, co ten stalowy potwór może narobić w transformatorze. Ale Urm ich po prostu nie dostrzegał. Wysiłki milicjantów nie robiły na nim żadnego wrażenia. Z takim samym powodzeniem mogliby próbować zatrzymać rękami pędzący traktor. Wówczas jeden z nich, odtrąciwszy na bok towarzysza, z bliska, z dołu w górę wystrzelił cały magazynek w głowę Urma. Zalaną światłem halą podstacji wstrząsnęło echo wystrzałów.

Urm zachwiał się. Ebonitowa koncha uszna prawego receptora akustycznego rozleciała się na kawałki. Zgięty róg radarowy zerwał się i zawisł, kołysząc się na drucie. W suficie zabrzęczało strzaskane szkło.

Urm nigdy dotąd nie spotkał się napaścią. Nie posiadał instynktu samoobrony i nie miał doświadczenia w walce z człowiekiem. Ale mógł zestawiać fakty, wyciągać logiczne wnioski i wybierać linię postępowania, zapewniającą mu maksymalne bezpieczeństwo. Na przeprowadzenie tych wszystkich operacji myślowych potrzebował ułamka sekundy. W następnym momencie zrobił zwrot i ruszył na ludzi, wystawiając groźnie swoje straszliwe kleszcze.

Milicjanci rozdzielili się. Jeden schował się za tablicę rozdzielczą, drugi skoczył za stalowy, masywny kadłub najbliższego transformatora, pośpiesznie naładowując pistolet.

— Sidorenko! Pędź do dyżurki, dzwoń, ogłoś alarm! — zawołał.

Ale Sidorence w żaden sposób nie udawało się dotrzeć do drzwi. Urm poruszał się znacznie prędzej niż człowiek i gdy tylko milicjant wychylał się spoza tablicy, Urm natychmiast znajdował się przed nim. Wówczas ludzie postanowili uciekać równocześnie. To im się również nie udało: Urm przebiegał od tablicy do transformatora z szybkością pociągu pośpiesznego.

Tablica rozdzielcza, potrącona niezręcznym ruchem Urma pękła na dwoje, przez otwory przebite kulami w oknach i suficie gwizdał wiatr.

Wreszcie Urmowi sprzykrzyła się ta zabawa i zdecydował się zostawić ludzi w spokoju.

Zatrzymał się nagle przed transformatorem i bez wahania wsunął ręce pod osłonę. Milicjanci skorzystali z tego i błyskawicznie wyskoczyli do wartowni. W tym samym momencie rozległ się ogłuszający trzask, wszystko dokoła stanęło w oślepiającym, błękitnym blasku i światło zgasło. Z hali buchnęła ostra woń zwęglonego metalu, dymu, palącego się lakieru. Ogłuszeni, oszołomieni milicjanci nie mogli w pierwszej chwili zrozumieć, co się stało. Natychmiast potem podłoga wartowni zadrżała pod ciężkimi stopami i ostry głos przemówił w ciemności:

— Dzień dobry, jak się macie?

Szczęknęła zasuwa. Drzwi otwarły się ze skrzypem i w niewyraźnym prostokącie na sekundę zarysował się ciężki kontur żelaznego potwora. Po czym drzwi się zamknęły.

Urm szedł przez teren instytutu, grzęznąc w śniegu i wysoko podnosząc nogi. Instytut był pogrążony w ciemnościach i w tej ciemności nawet czuły na podczerwone promienie wzrok Urma niewiele znaczył. Urm dostrzegał tylko słaby blask dokoła swego brzucha i nóg, na których tajały i parowały płatki śniegu. Parę lekko fosforyzujących sylwetek ludzkich mignęło między budynkami. Urm nie zwrócił na nie uwagi. Szedł, kierując się wskazaniami radaru, chociaż jeden róg radarowy był odstrzelony i Urm nie mógł teraz dokładnie określać odległości.

Zainteresowały go dalekie światełka osiedla, ledwo migocące wśród zamieci. Następnie błysnęły stamtąd jaskrawo błękitne promienie reflektorów. Doszedł do muru, zawahał się chwilę i skręcił w lewo. Wiedział dobrze, że w murach bywają zwykle drzwi. Wkrótce też znalazł się przed bramą. Brama była wielka, żelazna. Najważniejszy jednak był fakt, że okazała się zamknięta. Za bramą słychać było niespokojne głosy ludzkie, przez szparę sączyło się ostre, błękitne światło.

— Dzień dobry — powiedział Urm i nacisnął bramę. Brama nie ustępowała. Była zamknięta.

Gdzieś w oddali rozległ się szczęk metalu. Tam, za bramą działo się coś bardzo ciekawego.

Urm nacisnął mocniej, później odstąpił, odchylił głowę w tył i z rozpędu uderzył w bramę opancerzoną piersią. Głosy za bramą ucichły, potem ktoś wykrzyknął niepewnie;

— W tył zwrot! Ej, tam — uważaj — nie strzelaj do tego diabła!

— Dzień dobry, jak się macie? — powiedział Urm. Nabrał rozpędu i uderzył po raz drugi. Brama runęła. Zamek okazał się mocniejszy od zawiasów, wmurowanych w betonowe ogrodzenie, i brama legła na śniegu płasko, jak pokrywa. Urm przeszedł po niej obok milicjantów, którzy rozbiegli się na wszystkie strony, i zanurzył w zawiei, szalejącej na otwartej przestrzeni.

Kroczył, z trudem utrzymując równowagę na rozkopanej ziemi, ukrytej w morzu suchego śniegu. Raz noga jego trafiła w pustkę i Urm upadł. Nigdy dotąd nie zdarzyło mu się przewrócić, ale już w następnej chwili oparł się rękami o ziemię, wyprostował je na całą długość i podkurczył nogi.

Podniósł się i stał chwilę rozglądając się. Przed nim zamigotały światła osiedla. Po lewej, zupełnie blisko, majaczyły zarysy trzech postaci ludzkich, dalej warczały maszyny, jedna za drugą zmierzające ku bramie. Urm skręcił w lewo. Mijając ludzi powitał ich i natychmiast poznał w jednym z nich Pana. Pan mógł pozbawić go możliwości poruszania się. Urm pamiętał o tym doskonale, przyśpieszył więc kroku. Pan pozostał w tyle, zniknął w zawierusze wirującego śniegu.

Urm wyszedł na równy, ubity teren. Ostre światło oblało go od stóp do głów. Potężne, metalowe potwory, niosące przed sobą ciężkie tarcze podsunęły się ku niemu i zatrzymały, parskając gniewnie.

Urm stanął w odległości pięciu kroków od pierwszego spychacza, powoli obracał w prawo i w lewo okrągłą głowę i powtarzał:

— Dzień dobry, jak się macie?

Inżynier Korolow wyskoczył z traktora. Kierowca krzyknął ze strachem:

— Dokąd, towarzyszu inżynierze?

I wówczas na szosie ukazał się Piskunow. Nastroszony, z potarganymi włosami (czapkę zgubił gdzieś na polu), z rękami w kieszeniach rozpiętego kożucha, obszedł spychacz dookoła i zatrzymał się przed Urmem. Dzieliła ich odległość zaledwie pięciu kroków. Urm wznosił się nad inżynierem jak wieża, jego szlifowane boki połyskiwały w świetle reflektorów, na brzuchu parowały kropelki wilgoci, okrągła głowa z wielkimi szklanymi oczami, sterczącymi uszami receptorów i rogiem radarowym przypominała śmieszne maski z dyni, którymi chłopcy na wsi straszą dziewczęta. Głowa kołysała się miarowo, oczy bacznie śledziły każdy ruch Piskunowa.

— Urm — powiedział głośno Piskunow.

Głowa znieruchomiała, rozczłonkowane ręce opadły wzdłuż tułowia.

— Urm, na moją komendę! Urm odpowiedział:

— Jestem gotów.

Ktoś roześmiał się nerwowo.

Piskunow zrobił parę kroków naprzód i położył rękę w rękawicy na piersiach Urma.

Pośpiesznie szukał palcami najważniejszego — wyłącznika, łączącego analityczno-matematyczną część mózgu Urma z układami ruchu i siły. Wtenczas nastąpiło coś niespodziewanego — niespodziewanego dla wszystkich prócz Piskunowa, który tego właśnie lękał się najbardziej. Widocznie w pamięci Urma pozostały skojarzenia łączące ten gest Pana z powstającą znienacka niemożliwością poruszania się. Ledwo palce Piskunowa zdołały dotknąć wyłącznika, Urm odwrócił się gwałtownie. Opancerzona ręka przeleciała nad głową Piskunowa, który zdążył się uchylić, i Urm bez pośpiechu ruszył szosą w odwrotnym kierunku. Korolow pierwszy odzyskał przytomność umysłu.

— Hej, chłopcy! — zawołał. — Poprowadźcie spychacze z prawej i z lewej! Odetnijcie mu drogę od bramy I Piskunow! Hej, Piskunow!

Ale Piskunow nie słuchał. Zanim spychacze rozdzielając się spełzły z szosy w dwie strony, nurkując w chmurach śniegu, Piskunow pędził za Urmem.

— Urm — stój! — krzyczał wysokim, rwącym się głosem. — Stój, bydlaku! Wróć! W tył zwrot!

Zabrakło mu tchu. Urm przyśpieszał kroku i odległość między nimi wciąż wzrastała.

Wreszcie Piskunow stanął, wsunął ręce do kieszeni, wciągnął głowę w ramiona i patrzył za oddalającym się potworem. Korolow i Riabkin dopędzili go. Kostienko szedł na końcu.

— Co ty wyprawiasz? — zapytał gniewnie Korolow.

Piskunow nie odpowiadał długą chwilą.

— Nie słucha — powiedział wreszcie. — Rozumiesz, Kola? Nie słucha rozkazów. To na pewno odruch samorzutny.

Korolow skinął głową.

— Domyśliłem się tego.

— Coś podobnego! — wykrzyknął Riabkin. — Z takim samym powodzeniem moglibyście chcieć, aby pociągi same wybierały właściwą drogę podczas jazdy.

— Co to znaczy — odruch samorzutny? — zapytał nieśmiało Kostienko.

Nikt mu nie odpowiedział.

— A mimo wszystko to coś wspaniałego! — Korolow wytarł nos i w roztargnieniu wsunął chustkę za pazuchę. — Przestał słuchać rozkazów! Można było…

— Chodźmy! — rzekł stanowczo Piskunow.

Tymczasem spychacze ustawiły się w półkole i zaczęły zbliżać do Urma, maszerującego spokojnie po szosie. Jeden spychacz wydostał się na szosę przed nim, odwrócony tyłem do bramy, drugi dopędzał Urma z tyłu, trzy podchodziły z boków — dwa z lewej, jeden z prawej strony. Urm widział prawdopodobnie, że go okrążają, ale nie odgadł, jakie to ma znaczenie.

Szedł szosą, póki nie natknął się piersią na spychacz. Nacisnął mocno — traktor zakołysał się lekko, kierowca ścisnął kierownicę z twarzą pełną napięcia. Urm cofnął się i uderzył z rozpędu. Stal dźwięknęła o stal i w prostokącie świateł reflektora widać było, jak iskry posypały się w śnieżną mgłę. W tej samej chwili tarcza podchodzącego z tyłu spychacza przywarła do pleców Urma. Urm znieruchomiał, tylko przypominająca globus szkolny głowa powoli obracała się wokół osi. Pozostałe spychacze podeszły z boków i zamknęły Urmowi ostatnią drogę odwrotu. Znalazł się w potrzasku.

— Towarzysze inżynierowie! Towarzyszu Piskunow! Co dalej robić? — zawołał kierowca z pierwszego traktora.

— Towarzysz Piskunow wyszedł. Co mu powtórzyć? — powiedział Urm.

Zamachnął się i walnął w tarczę spychacza. Potem jeszcze raz i jeszcze raz. Walił systematycznie, miarowo jak bokser podczas treningu, lekko odchylając się za każdym razem i spod zakończonych szczypcami rąk z brzękiem sypały się snopy iskier.

Piskunow w towarzystwie Korolowa, Riabkina i Kostienki biegli ku niemu z pośpiechem.

— Trzeba coś prędko przedsięwziąć, inaczej może się uszkodzić — powiedział z niepokojem Riabkin.

Piskunow bez słowa zaczął wdrapywać się na gąsienicę traktora, ale Riabkin chwycił go i ściągnął z powrotem.

— O co chodzi? — zapytał Piskunow z irytacją. Riabkin odpowiedział:

— Jesteś jedynym człowiekiem, który zna mechanizm Urma do najdrobniejszych szczegółów.

Jeżeli ci się coś stanie, to cała historia może się przedłużyć o długie miesiące. Musi pójść kto inny.

— Słusznie — powiedział szybko Korolow. — Ja pójdę.

Jeden z robotników otaczających inżynierów wtrącił się:

— Może wyznaczycie którego z nas? Jesteśmy młodsi, zręczniejsi…

— Ja — odezwał się posępnie Kostienko.

— Mowy nie ma — powiedział Korolow. — Trzymajcie Piskunowa.

Zrzucił futro i wlazł na traktor. Wówczas Piskunow szarpnął się gwałtownie.

— Puszczaj, Riabkin.

Riabkin nic na to nie odpowiedział. Kostienko podszedł z drugiej strony i mocno wziął Piskunowa pod ramię.

A Urm szalał. Dolna część jego tułowia była unieruchomiona przez spychacze, ale górna miała swobodę ruchów i Urm błyskawicznie obracał się na wszystkie strony, z rozmachem waląc stalowymi pięściami po żelaznych tarczach. W tumanie śniegu unosiły się nad nim strzępy pary. „Siła uderzenia pięści — trzysta kilo” — przypomniał sobie Kostienko.

— Korolow siedział z zaciśniętymi zębami między spychaczami u stóp Urma i czekał na odpowiedni moment. Uszy pękały od trzasku i huku. Widział, że Urm go zauważył — jego szklane oczy co chwila, z błyskiem czujności zwracały się w jego kierunku.

— Uspokój się, uspokój — samymi wargami szeptał Korolow. — Urm, kochanie, uspokój się!

Uspokójże się, ty draniu!

W łoskot uderzeń wplątał się jakiś nowy dźwięk — coś trzasnęło — ręka Urma czy tarcza spychacza. Nie można było dłużej zwlekać. Inżynier wśliznął się pod pięść Urma i przywarł do boku potwora. I wtedy Urm znowu zadziwił wszystkich. Opuścił bezwładnie ręce. Nagle ustał łoskot i znowu dało się słyszeć wycie wichru i warkot silników. Korolow blady, spocony, wyprostował się i wyciągnął rękę do piersi Urma. Rozległo się suche szczęknięcie. Zielone i czerwone światełka na ramionach Urma zagasły.

— Koniec — wymamrotał Piskunow i zamknął oczy.

Ludzie zaczęli od razu mówić nadmiernie podniesionymi głosami, rozległ się śmiech, posypały żarciki. Kierowcy pomogli Korolowowi wydobyć się spod Urma i trzymając go pod ręce sprowadzili na ziemię. Piskunow porwał go w objęcia i ucałował.

— A teraz — powiedział przerywanym głosem — do instytutu. Do pracy. Nie wiem, czy na tydzień, czy na miesiąc… Trzeba go przywołać do porządku i zrobić jednak Urmem — Uniwersalną Roboczą Maszyną.

— Wytłumaczcie mi, proszę, co to właściwie było z tym Urmem? — zapytał Kostienko. — I co to znaczy „odruch samorzutny?”

Korolow blady i zmęczony po bezsennej nocy odpowiedział:

— Widzisz, Urm został wykonany na zamówienie Zarządu Komunikacji Międzyplanetarnej. I różni się od najbardziej precyzyjnych maszyn cybernetycznych tym właśnie, że jest przeznaczony do pracy w warunkach, których nie może przewidzieć najgenialniejszy program.

Weź na przykład Wenus. Kto wie, jakie tam są warunki? Może jest pokryta oceanami. A może pustyniami. Albo dżunglą. Na razie nie można posłać tam ludzi — to zbyt ryzykowne. Poślemy tam Urmy — dziesiątki Urmów. Ale w jaki program je zaopatrzyć? Cała bieda w tym, że przy dzisiejszym stanie cybernetyki nie można jeszcze nauczyć maszyn, żeby myślały abstrakcyjnie…

— To znaczy?

— Dla maszyny nie istnieje pies w ogóle. Dla maszyny istnieje tylko jeden, drugi, trzeci, konkretny pies. Na widok czwartego, niepodobnego do trzech pierwszych, maszyna już nie będzie wiedziała, co robić. Upraszczając, jeżeli Urm będzie miał program reakcji na psa podwórzowego, to nie będzie mógł tak samo zareagować w stosunku do mopsa. To jest oczywiście uproszczony przykład, ale mam nadzieję, że rozumiesz, o co mi chodzi. Na tym właśnie polega różnica między najmądrzejszą maszyną a najgłupszym człowiekiem, że maszyna nie może operować kategoriami abstrakcyjnymi. Więc Piskunow podjął próbę zaradzenia temu brakowi przez stworzenie maszyny samoprogramującej. Mózg Urma został wyposażony w łańcuch odruchów, których istotny sens sprowadza się do tego, aby samodzielnie zapełniać puste komórki pamięci. Piskunow liczył na to, że po nagromadzeniu doświadczeń, Urm będzie w stanie bez pomocy człowieka wybierać najwłaściwszą w każdym wypadku linię postępowania. Jest to najwyższy w świecie pułap świadomości, osiągniętej przez maszynę. Tymczasem dało to nieoczekiwane wyniki… To jest, Piskunow teoretycznie przypuszczał, że może nastąpić coś podobnego, ale w praktyce… Krótko mówiąc, nowy łuk odruchowy stworzył dziesiątki wtórnych, nie przewidzianych przez program. Piskunow nazwał to odruchami samorzutnymi. Z chwilą zjawienia się ich Urm przestał działać według programu i zaczął „postępować”.

— Cóż teraz począć?

— Poszukamy innej drogi — Korolow przeciągnął się i ziewnął. — Będziemy udoskonalać analizujące możliwości mózgu, układ receptorów…

— No, a ten odruch samorzutny? Nikt się nim nie zainteresuje?

— Oho! Piskunow ma już pewien pomysł… Słowem, pierwszymi badaczami nie znanych planet i nie zbadanych głębin oceanów będą jednak Urmy. Nie będzie potrzeby narażania życia ludzkiego. Słuchaj, Kostienko, może byśmy tak poszli spać, co? Będziesz u nas pracować i dowiesz się wszystkiego, przyrzekam ci.

Anatol Dnieprow

Maszyna „ED” model nr 1

Rozmowa toczyła się wokół nieograniczonych możliwości postępu technicznego. Zaczęli od lodówek i samochodów, potem przeszli na telewizory, samoloty odrzutowe i pociski zdalnie kierowane. Każdy z obecnych zabierał głos tak, jakby był wielkim specjalistą w swojej dziedzinie, chociaż wszystko, o czym się mówiło, było zaczerpnięte z ilustrowanych dodatków do niedzielnych gazet.

Oczywiście nie obeszło się bez rozmów o cybernetyce o tej nowej nauce mówiono czemuś półgłosem, trwożnie i tajemniczo, jak przed pięćdziesięciu laty o spirytyzmie i przed stu o zjawach nadprzyrodzonych. Jednakże świadomość, że cybernetyka istnieje i maszyny cybernetyczne również, stopniowo dodawała gawędzącym odwagi.

— My je robimy, my — szeptał z entuzjazmem wysoki blondyn w szafirowej, zniszczonej bluzie. Wyciągnął przed siebie ręce i rozcapierzył grube palce. — Widzicie, całe palce mam pokryte czerwonymi plamami. To od cyny. Od rana do wieczora zajmuję się spawaniem tych przeklętych maszyn. Ile w tym przewodów, lamp i wszelakich różności! Wnętrze wygląda jak olbrzymi sklep radiotechniczny. I wyobraźcie sobie, że to wszystko działa. Technika! Może strącać samoloty. Przepowiada, z kim się ożenisz.

— To już przestarzałe, bracie — zachrypniętym głosem mruknął ponury, łysy włóczęga, bezmyślnie wodząc palcem po brudnej ceracie. — Te sztuczki już nie tylko przepowiadają, z kim się ożenisz, ale i gubernatorów wybierają. W pięćdziesiątym drugim roku elektronowa bestia imieniem „Juniwak” wybrała gubernatora stanu Nevada. To jeszcze trudniejsze niż wybrać żonę, bądź co bądź to władza.

— A czy to prawda, że policja ma maszynę, która przepowiada, gdzie i kiedy chłopcy mają zamiar zrobić napad? Powiadają, że jak wiara wyrusza na robotę, to tam już na nich, kochaneczków, czekają — chichocąc zapiszczał podejrzany typek w czarnych okularach i wzdrygnął się, jakby go dreszcz przeszedł.

— Prawda. Są i takie. I sądy, i sędziowie śledczy zaopatrzyli się już w takie maszynki. Cudo!

Zadaje ci ta maszynka jakieś głupie pytania. A ty masz odpowiadać tylko tak albo nie. Diabli wiedzą, kiedy mówić tak, a kiedy nie. Zwłaszcza, że pyta na przykład: „Czy chciałbyś polecieć na księżyc?” albo: „Czy w dzieciństwie gryzły cię psy?” I dopiero jak nakapiesz ni w pięć ni w dziewięć ze sto takich „tak” i „nie” — maszyna powiada. „Załóżcie mu kajdanki. Dziesięć lat ciężkich robót”. Takie buty. To wszystko na naszą zgubę — jęczał łysy włóczęga. — Wkrótce te maszyny zastąpią nas wszystkich. Będą żyły zamiast nas. Będą piły piwo. Będą chodziły do kina. Wszystko będą same robić…

— Mądre maszyny. Genialne. Przywrócą na ziemi porządek i dobrobyt. Zniknie chaos.

Rozkwitnie business — wzniośle zadeklamował inteligentny alkoholik, wyróżniający się wśród włóczęgów swym nie wiadomo jak zachowanym frakiem.

— Co pan powiedział? Zniknie chaos i rozkwitnie business? Ha, mister! Czy panu się wydaje, że ma pan z dziećmi do czynienia? I na elektronice zna się pan tyle samo, co na gatunkach żab.

Nigdy tak nie będzie, niech pan na to nie liczy.

Słowa te wypowiedział z niekłamanym ferworem tęgi dryblas o purpurowej twarzy, obrośniętej rudą szczeciną.

— A kim pan jest, jeżeli wolno zapytać, Claude Shennon czy Norbert Wiener? — zapytał ironicznie inteligent.

— Ani Wiener, ani Claude. Ale ta cała elektronika tu mi siedzi — i dotknął kantem dłoni spoconej szyi.

— Musiał dostać mandat karny za nie zgłoszony odbiornik radiowy — zakpił facet w czarnych okularach.

— Albo mu wlepili parę miesięcy za handel przepalonymi lampami radiowymi!

— Mylicie się, gentelmeni. Jeżeli chcecie wiedzieć, to znam się dobrze z tymi maszynami elektronowymi. Aż za dobrze, niech je szlag trafi.

— Ho, ho, wygląda na to, że go te maszynki wplątały w jakąś mokrą robotę — ożywił się łysy pijak.

— Gorzej — rzekł ponuro posiadacz purpurowej gęby i przysiadł się do całego towarzystwa. — Nazywam się Rob Day. Może słyszeliście? Pokazywali mię kiedyś w kinie.

— Nie, nie słyszeliśmy — odparł inteligent.

— To nieważne. Teraz ani odrobinę nie wierzę maszynom elektronowym. W tym, co mówią, jest tyle samo prawdy, co w niedzielnych kazaniach.

Rob Day z udręczoną miną pociągnął łyk whisky.

— No, no, opowiedz, jak cię też nabrały… — zainteresował się facet w czarnych okularach.

— Istnieje w naszym błogosławionym państwie pewna firma, która reklamuje maszyny elektronowe do użytku indywidualnego. Jak by to powiedzieć — maszyny elektronowe powszechnego użytku, dla ułatwienia waszych warunków bytowych. Pewnej pogodnej niedzieli rozwijacie gazetę i czytacie: „Drogi sir. Jeżeli odczuwa pan potrzebę życzliwego towarzysza, jeżeli jest pan samotny i poszukuje towarzyszki życia, jeżeli potrzebuje pan dobrej rady, jak poprawić swoje zachwiane interesy, niech pan do nas napisze. Bracia Crooks i cały sztab wybitnych inżynierów jest na pańskie usługi. Niech pan określi swoje wymagania, a przygotujemy na pańskie zamówienie myślącą maszynę elektronową, zdolną zaspokoić wszelkie braki w pańskim życiu osobistym. Tanio, pewnie, z gwarancją. Czekamy na pańskie zamówienie. Z poważaniem Bracia Crooks i Ska”.

Gdy przeczytałem to ogłoszenie miałem właśnie trochę forsuchny. Zupełnie wystarczającą ilość, aby młody nieżonaty człowiek mógł sobie spokojnie żyć. Ale zacząłem się zastanawiać.

Pomyślałem sobie tak: maszyna elektronowa wybiera ci żonę. Maszyna wybiera gubernatora.

Maszyna łapie bandytów. Maszyna produkuje przeboje filmowe. Wszyscy dokoła powtarzają: to i to zrobiła maszyna elektronowa, to stało się możliwe tylko dzięki maszynie elektronowej, to zrobi tylko maszyna elektronowa. Krótko mówiąc, maszyna elektronowa to coś w rodzaju lampy Aladyna z „Tysiąca i jednej nocy”.

A więc, pod wrażeniem tych wszystkich opowiadań zdecydowałem się zwrócić do braci Crooks o jedną sztuczkę dla użytku osobistego. Moje zamówienie było absolutnie proste: chcę mieć maszynę elektronową, która mogłaby mi udzielać rad w operacjach finansowych. Chcę się wzbogacić. Kropka.

I jak myślicie? Mniej więcej w miesiąc później pod mój dom na Dziewięćdziesiątej Piątej ulicy podjeżdża ciężarówka z olbrzymią skrzynią, w której znajduje się coś przypominające kształtem pianino. Dwaj ludzie wchodzą do mego mieszkania. „Czy tu mieszka Rob Day?”

„Tutaj”. „Pan zamawiał maszynę do operacji finansowych?” „Zamawiałem”. „Proszę bardzo, gdzie pan każe zainstalować?”

Zaprowadziłem ich i ustawili to pianino.

„Ile kosztuje?” — pytam. „Dziesięć tysięcy dolarów”. „Oszaleliście!” — ryknąłem. — „Nie, sir.

Tyle wynosi jej koszt. Ale nie żądamy od pana natychmiastowej zapłaty. Zapłaci pan dopiero wtedy, gdy się pan przekona, że maszyna panu odpowiada”. „OK! W takim razie zgoda, niech sobie stoi. A teraz nauczcie mnie, jak się z nią obchodzić”. „To bardzo proste, sir. W maszynę prócz przyrządów analitycznych są wmontowane cztery odbiorniki radiowe i jeden telewizor.

Te aparaty będą przez całą dobę słuchać audycji. Pan musi w tę szeroką szparę pod klawiaturą wkładać codziennie przynajmniej trzy świeże gazety. Rad finansowych maszyna będzie udzielać na podstawie skrupulatnej analizy informacji o ekonomicznej i politycznej sytuacji w kraju”. „Dobrze. A jak mam dokonywać operacji finansowych?” — zapytałem. „W ciągu tygodnia maszyna będzie się zastanawiać, analizując informacje. Potem może pan przystąpić do dzieła. Proszę zwrócić uwagę na tę klawiaturę z cyframi. Tu jest pięć rzędów. Górny odpowiada setkom tysięcy dolarów, następny dziesiątkom i tak dalej. Przypuśćmy, że pan chce puścić w obrót pięć tysięcy. Pan nabiera tę liczbę na klawiaturze i przyciska nogą pedał. Z bocznego otworu wypełznie taśma z drukowaną radą, co i jak trzeba zrobić ze wskazaną sumą, żeby otrzymać maksymalny zysk”.

Jak widzicie trudno wymyślić coś prostszego. Młodzieńcy zainstalowali maszynę „ED” model nr 1, wetknęli wtyczkę w kontakt i poszli.

— A co to znaczy „ED”? — zapytał ktoś.

— To znaczy „Elektronowy doradca”. Muszę się przyznać, że niecierpliwie czekałem końca tygodnia. Codziennie wsuwałem pod pianino trzy gazety, ze zdumieniem słuchałem, jak papier szeleści, i potem obserwowałem, jak gazety wylatują z tyłu. Ta bestia elektronowa czytała je od deski do deski. Były wywrócone na drugą stronę. Wewnątrz niej wszystko huczało i brzęczało.

Wreszcie nadszedł długo oczekiwany dzień, gdy mój doradca był już dostatecznie nasycony potrzebną mu informacją.

Podszedłem do klawiatury i długo myślałem, jaką cyfrę nabrać. Oczywiście nie jestem taki głupi, żeby zaryzykować od razu dużą sumę. Dlatego nieśmiało nacisnąłem klawisz, na którym było napisane „1 dolar”. Po czym pocisnąłem nogą pedał. I co myślicie? Nie zdążyłem się opamiętać, gdy już z bocznej szpary „wypełzała taśma telegraficzna z takim napisem: „O siódmej wieczór, na rogu Dziewięćdziesiątej Piątej i Trzydziestej Pierwszej ulicy, w barze «Kosmos» poczęstuj piwem Jacka Lindera”.

Zrobiłem tak. Nie miałem pojęcia, kto to jest Jack Linder, ale gdy wszedłem do baru, wszyscy o nim mówili:,To szczęściarz, ten Jack Linder. Jack Linder to poczciwiec, Jack Linder, dobra dusza”. Już po chwili „wiedziałem, dlaczego mu się tak przymilano. Jack Linder dostał spadek po jakimś australijskim krewniaku. Stał przy ladzie z dumnym uśmieszkiem na twarzy. Podszedłem do niego i powiedziałem: „Sir, niech pan pozwoli poczęstować się szklanką piwa”. I nie czekając na odpowiedź, postawiłem przed nim kufel, wartości jednego dolara.

Reakcja Jacka była wstrząsająca. Objął mię, ucałował w oba policzki i wciskając mi do kieszeni banknot pięciodolarowy powiedział: „Nareszcie pośród tej bandy spotkałem porządnego człowieka. Bierz, bracie, nie krępuj się. To z wdzięczności za twoje dobre serce”.

Opuściłem „Kosmos” ze łzami rozczulenia, ciesząc się, co to za mądra bestia z tej mojej „ED” model nr 1.

Po tej pierwszej operacji maje zaufanie do maszyny zdecydowanie wzrosło. Następnym razem zaryzykowałem już dziesięć dolarów.

Maszyna poradziła mi kupić pięć parasolek i udać się pod wskazany adres do pewnego lichwiarza. Te parasolki wyrwała mi z ręki żona lichwiarza i dała mi dwadzieścia dolarów. W mieszkaniu nad nimi popękały rury wodociągowe i administracja odmówiła naprawy gdyż lokator zalegał z komornym.

Sto pięćdziesiąt dolarów przekształciłem w czterysta w następujący sposób: maszyna kazała mi pójść na dworzec główny i położyć się na szynach przed odchodzącym do Chicago pociągiem pośpiesznym. Muszę się przyznać, że długo się wahałem, nim zdecydowałem się na ten krok. Nie mniej jednak poszedłem i położyłem się. Niezbyt to przyjemnie leżeć tak, gdy nad głową huczy ci pociąg elektryczny. Rozległ się drugi dzwonek, pociąg daje sygnał, a ja leżę. Podbiega policjant. „Wstawaj, włóczęgo, czegoś się położył?!” Leżę bez ruchu, a serce mi ledwo nie wyskoczy spod marynarki. Ciągną mnie, a ja się opieram. Zaczęli mnie kopać, a ja się trzymam szyn. „Zrzućcie w końcu tego idiotę — krzyknął maszynista. — Przez niego mamy już pięć minut spóźnienia!”

Rzuciło się na mnie od razu paru ludzi i zanieśli prosto na posterunek policji dworcowej.

Wymokła glina wypisała mi mandat karny na równe sto pięćdziesiąt dolarów. „Masz ci los — myślę sobie — taki jest mój „ED” model nr 1!’

Wychodzę z posterunku jak zbity pies i nagle otacza mnie tłum ludzi: „To on — krzyczą — do góry go!”

„Za co — pytam — co takiego zrobiłem?” — „On się jeszcze pyta. Gdyby nie ty, byłaby z nas mokra plama”. — „O co chodzi?” — „Wstrzymano pociąg do Chicago. Tuż za dworcem jest uszkodzony tor. Gdybyśmy wyruszyli o pięć minut wcześniej, to… Niech żyje nasz „wybawca!” Wówczas zorientowałem się i mówię: „Ladies i gentelmen. Niech żyje — to bardzo ładnie. Ale za mój czyn bohaterski ukarano mnie mandatem na sto pięćdziesiąt dolarów”. Po tych słowach wszyscy jak jeden mąż zaczęli mi wtykać pieniądze do kieszeni.

Przeliczyłem je w domu. Czterysta dolarów, jak obszył. Serdecznie pogłaskałem maszynę „ED” model nr 1 po ciepłych bokach i wytarłem ją ściereczką od kurzu.

Następnie postawiłem pięćset dolarów i nacisnąłem pedał nogą. Rada była taka:

„Natychmiast ubierz się elegancko, idź na most Brookliński i skocz do Hudsonu między piątym a szóstym filarem”.

Po wydarzeniu na dworcu głównym już się niczego nie bałem. Późnym wieczorem wyszukałem na Piątej Avenue sklep z gotową konfekcją, kupiłem sobie wszystko najbardziej eleganckie, wystroiłem się jak na ślub i wyruszyłem skakać do Hudsonu.

Gdy przechyliłem się przez poręcz i popatrzyłem w ciemność, w której płynęła brudna woda naszej sławnej rzeki, przebiegł mię dreszcz. To było straszniejsze niż położyć się pod pociąg.

Ale teraz bezgranicznie wierzyłem już swojej maszynie i dlatego, zacisnąwszy mocno powieki, rzuciłem się w dół. Wówczas nastąpiło coś niewiarygodnego. Poprzez zamknięte powieki poczułem nagle, że znalazłem się w potokach ostrego światła. Wszystko wokół mnie zalśniło, a po upływie paru sekund uderzyłem w coś miękkiego i sprężystego, odbiłem się, znów uderzyłem i wreszcie zawisłem w powietrzu. Otwarłem oczy i zobaczyłem, że leżę na miękkiej siatce, rozciągniętej między filarami mostu. Spod mostu biło we mnie światło mocnych reflektorów, Wokół których widać było poruszające się sylwetki ludzi. Potem ktoś krzyknął przez tubę: „Zuch. Wspaniale. Wyłaź no tu”.

Wyciągnęli mnie na górę i zaczęli winszować. Potem zjawił się jakiś typ i podał mi paczkę pieniędzy. „Proszę — powiada. — Za tydzień przyjdzie pan do kina «Homunculus» obejrzeć film z pańskim udziałem w charakterze samobójcy. Tu jest półtora tysiąca dolarów. Pozostałe pięćset otrzyma pan, gdy obraz wejdzie na ekrany”.

Przez cały tydzień chodziłem na wszystkie seansy do kina „Homunculus” i oglądałem się w charakterze samobójcy. Pięciuset dolarów mi w końcu nie dopłacili. Powiedzieli, że akurat za tę sumę napatrzyłem się na siebie.

Wkrótce potem przyjechali do mnie przedstawiciele firmy bracia Crooks i z radością uregulowałem im należność za maszynę. Od tej chwili była ona już moją duszą i ciałem.

Następną operacją, którą wykonałem za poradą maszyny elektronowej, był ożenek z pewną starą lady z Parc Avenue. Koszty małżeństwa wyniosły tysiąc dolarów. Po pięciu dniach lady umarła, pozostawiając mi czek na pięć tysięcy dolarów. Tę sumę wydałem na zakup starego, zrujnowanego rancho w stanie Nevada, które rząd odkupił ode mnie po tygodniu za piętnaście tysięcy: na miejscu mego rancho zbudowano piąty atomowy poligon doświadczalny. Za piętnaście tysięcy kupiłem od pewnego Kanadyjczyka kraby z Oceanu Spokojnego, które natychmiast odsprzedałem restauracji „Ritz” za trzydzieści tysięcy. Nie wiem, jakim cudem moja partia okazała się jedyną w kraju, której stopień zarażenia promieniami radioaktywnymi nie przekraczał dopuszczalnej dozy.

Po przeprowadzeniu tych wszystkich udanych operacji postanowiłem zostać milionerem.

I oto pewnego razu, zmówiwszy przedtem paciorek, nabrałem na klawiaturze swego doradcy liczbę pięciocyfrową, wszystko, co w tej chwili posiadałem. Następnie nacisnąłem pedał.

Nigdy nie zapomnę tego wieczoru.

Taśma z niewiadomego powodu bardzo długo się nie pokazywała. Potem ukazał się jej koniuszek, który natychmiast schował się z powrotem. Wewnątrz maszyny wszystko huczało i zgrzytało. Aż wreszcie — gdy już zaczynałem tracić cierpliwość — zjawiła się taśma z radą, której nie zapomnę do końca życia: „Wszystkie pieniądze, które posiadasz, spal w kominku”.

Długo biłem się z myślami, czy się do tej rady zastosować. Jednak zanadto wierzyłem już swej maszynie i dlatego, po długich rozmyślaniach, obwiązałem sznurkiem wszystkie swoje dolary, rozpaliłem ogień i cisnąłem pieniądze w płomienie. Usiadłem przy kominku i patrząc, jak moje kochane pieniążki obracają się w popiół, czekałem, że lada chwila nastąpi kolejny cud, którego jeszcze nie mogę sobie wyobrazić, a moja mądra bestia elektronowa już dobrze przewiduje na podstawie analizy sytuacji ekonomicznej i politycznej.

Pieniądze spłonęły spokojnie, rozgarnąłem nawet popiół pogrzebaczem, a cud nie następował. „Nastąpi, nastąpi na pewno” — myślałem spacerując po pokoju i zacierając ręce.

Minęła godzina, potem druga, a cudu wciąż nie było. Stanąłem w osłupieniu obok swego pianina i powiedziałem: „No!” Żadnej, odpowiedzi. „Prędzej, oddawaj pieniądze!” krzyknąłem. Maszyna w dalszym ciągu zachowywała podejrzane milczenie. Prawdę mówiąc, nie umiała przecież rozmawiać. Wówczas, tracąc głowę, znów nabrałem na klawiszach sumę, której w ogóle nie posiadałem. Gdy nacisnąłem pedał, stało się coś nieopisanego. Wylazła taśma telegraficzna z samymi zerami. Same zera i ani jednego wyjaśniającego słowa.

Rozwścieczony, zacząłem grzmocić w maszynę pięściami, następnie kopać ją nogami, ale to nic nie pomogło. Z maszyny nieprzerwanie wyłaziły same zera. To mię doprowadziło do szału.

Chwyciłem żelazną kratę, osłaniającą kominek, i z całej siły zacząłem walić nią elektronowego doradcę. Z kadłuba maszyny posypały się drzazgi, taśma przestała się wysuwać i maszyna stanęła. A ja w ataku furii rozwalałem w dalszym ciągu tę elektronową katarynką, póki na podłodze nie pozostał tylko stos odłamków drzewa, szkła i kłębów splątanego drutu.

Padłem na kanapę i trzymając się za głowę ryczałem jak zraniona pantera, przeklinałem wszystko, poczynając od lamp elektronowych, a kończąc na sporządzonym na ich zasadzie moim nieszczęsnym doradcy. Podczas tego ataku szału, spojrzałem przypadkiem na pozostałe po mej maszynie szczątki i zobaczyłem kawałek taśmy z jakimś napisem. Omal nie zwariowałem, gdy przeczytałem ten napis i dowiedziałem się, co miał mi do zakomunikowania i nie chciał zakomunikować ten elektronowy potwór. Napis głosił: „Sprzedaj mnie, dołóż te pieniądze, które masz, i kup u braci Crooks udoskonaloną maszynę „ED” model nr 2”.

— Ale dlaczego mówisz, że maszyna nie chciała ci tego zakomunikować? — zapytał łysy pijak, który słuchając tego zadziwiającego opowiadania otrzeźwiał całkowicie. — Może się po prostu popsuła…

— Ależ to jasne, niech ją diabli wezmą, że nie chciała. Umyślnie kazała mi spalić pieniądze, żebym jej nie sprzedał. Nie wzięła tylko pod uwagę mego temperamentu. O tym nie piszą w gazetach.

— To dziwne — zauważył inteligent we fraku. — To znaczy, że nie miała ochoty rozstać się z panem?

— O to właśnie chodzi. Przywiązała się do mnie. W ostatnich czasach, gdy mi się szczególnie dobrze powodziło, obchodziłem się z nią jak z narzeczoną. Przykrywałem ją jedwabnym pokrowcem. Codziennie wycierałem ją z kurzu. Kupiłem nawet kilka palm w doniczkach i ustawiłem je wokół „ED” model nr 1. Zamiast trzech gazet dostawała ode mnie dziesięć. I oto rezultat. Gdy w wyniku ekonomicznej i politycznej sytuacji powinienem był ją sprzedać i kupić nową, udoskonaloną „ED” model nr 2, ta gadzina w porywie bezdusznego egoizmu oszukała mnie…

— Macie dowód, w jakich czasach żyjemy — powiedział z głębokim namysłem młodzieniec w szafirowej bluzie. — Nawet maszynom elektronowym nie można wierzyć.

Wszyscy rozchodzili się, wzdychając ciężko. Rob Day wyszedł ostatni.

Content

Strugacki Arkadij, et al Biały stożek Ałaidu

Biały stożek Ałaidu

Anatol Dnieprow Suema

A. Strugacki, B. Strugacki Sześć zapałek

1

2

3

Walentyna Żurawlowa Poprzez czas

Wiktor Saparin Ostatni dorożkarz

1

2

3

4

5

6

Walentyna Żurawlowa Błękitna planeta

Wiktor Saparin Niebiańska Kulu

1

2

3

4

5

M. Duntau, G. Curkin Cerebrowizor

Georgij Gurewicz Infra Smoka

1

2

3

4

5

6

7

8

A. Strugacki, B. Strugacki Biały stożek Ałaidu

1

2

3

4

5

Włodzimierz Sawczenko Przebudzenie profesora Berna

A. Strugacki, B. Strugacki Odruch samorzutny

Anatol Dnieprow Maszyna „ED” model nr 1