Fritz Leiber

De zwerver

‘Wat denk je van een ultraruimtelijke buis’

‘Um…m. Is beslist een mogelijkheid…’

Het ene moment was de ruimte leeg; het volgende vol oorlogsschepen…

Planeten. Zeven stuks. Bewapend en aangedreven zoals alleen een planeet bewapend en aangedreven kan zijn.

—Dr. Edward E. Smith, in Second Stage Lensmen

Tijger, tijger, brandend van kracht

In de wouden van de nacht,

Welke onsterfelijke hand of oog

Kan omvatten uw vreeswekkende symmetrie?

In welke verre diepten of hemelen

Brandde het vuur van uw ogen?…

In welke oven ontstond uw brein?…

—William Blake

En ik zag, toen het zesde zegel geopend had, en zie! er werd eene groote aardbeving; en de zon werd zwart als een haren zak, en de maan werd als bloed;

En de sterren des hemels vielen op de aarde, gelijk een vijgeboom zijne onrijpe vijgen afwerpt, als hij van eenen grooten wind geschud wordt;

En de hemel is weggeweken, als een boek, dat toegerold wordt; en alle bergen en eilanden zijn bewogen uit hunne plaatsen…

En de derde engel heeft gebazuind, en er is eene groote ster, brandende als eene fakkel, gevallen uit den hemel, en is gevallen op het derde deel der rivieren en op de fonteinen van de wateren.

—De openbaring van Johannes

Het werkelijke reizen in de interstellaire ruimte werd voor het eerst bewerkstelligd door een planeet uit zijn natuurlijke baan te verwijderen door middel van een serie goed geplaatste, op de juiste tijd afgevuurde raketstoten, zodat de planeet de buitenruimte werd ingestuurd met een snelheid die veel groter was dan de normale planetaire en stellaire snelheden…

Toen volgden er oorlogen zoals er nog nimmer in ons melkwegstelsel waren voorgekomen. Vloten van werelden, natuurlijke en kunstmatige, manoeuvreerden tussen de sterren en trachtten elkaar te slim af te zijn, en vernietigden elkander met lange afstands-vlagen van subatomaire energie. Terwijl de schokgolven van het gevecht her- en derwaarts door de ruimte joegen werden gehele planetenstelsels vernietigd.

—Olaf Stapledon in The Star Maker

1

Sommige verhalen over het angstwekkende en het bovennatuurlijke beginnen met een maanverlicht gezicht achter een glas-in-lood-raam, of een oud geschrift in een kriebelig handschrift, of het blaffen van een hond op eenzame heidevelden. Maar dit begon met een maansverduistering en vier fonkelnieuwe astronomische foto’s, die elk velden vol sterren en een planetair voorwerp vertoonden. Alleen… met de sterren was iets gebeurd.

De oudste foto was ten tijde van de maansverduistering pas zeven dagen uit de ontwikkelaar. Ze kwamen uit drie ver van elkaar verwijderde observatoria, en een kwam van een teleskoop in een satelliet. Door de sterren gegraveerde runen van zuivere wetenschap waren het, het andere uiterste van bijgeloof, en toch ontlokte elke foto een gevoel van onbehagen aan de jonge geleerde die ze het eerst zag.

Toen hij naar de zwarte plekjes keek die er hadden moeten zijn… en naar de flauwe zwarte krulletjes die er niet hadden moeten zijn… voelde hij heel even het bestaan van iets onnatuurlijks, wat hem een ogenblik lang verwant maakte aan de holenmens en de duivelvereerder en de van heksen vergeven Middeleeuwen.

De foto’s kregen een voorrangsbehandeling. Ze kwamen samen in Los Angeles op het hoofdkwartier van het Maanproject van de Amerikaanse ruimtemacht — het Amerikaanse Maanproject dat een minieme voorsprong had op het Russische, en een grote achterstand op het Sovjet Marsproject. Daarom voelden de lieden van het U.S. Maanproject dit onbehagen en dit onnatuurlijke het sterkst, hoewel ze het uitdrukten in sardonisch gelach en het bekeken met een springlevende verbeeldingskracht, zoals dat gaat met geleerden die tegenover iets griezeligs komen te staan.

Uiteindelijk hadden de vier foto’s — of beter dat wat ze inluidden — een grimmige invloed op elk menselijk wezen op aarde, op elk atoom van onze planeet. Ze sloegen diepe kloven in de menselijke ziel.

Duizenden verloren hun zinnen en miljoenen hun leven. Ook de maan kreeg met ze te kampen.

Daarom zou dit verhaal overal kunnen aanvangen — met Wolf Loner midden op de Atlantische Oceaan, of Fritz Scher in Duitsland, of Richard Hillary in Somerset, of Arab Jones, gras rokend in Harlem, of Barbara Katz, sluipend door Palm Beach in haar zwarte korte broek en hemd, of Sally Harris, op jacht naar opwinding in de omstreken van New York, of Doc Brecht, die piano’s verkoopt in L.A., of Charlie Fulby, die lezingen houdt over vliegende schotels, of Generaal Spike Stevens, stand in voor de topplaats in de U.S. ruimtemacht, of Rama Joan Huntington, uitlegster van het Boeddhisme, of met Bagong Bung in de Zuid-Chinese Zee, of met Don Merriam op de Amerikaanse Maanbasis, of zelfs met Tigran Biryuzov in zijn baan rond Mars. Of we zouden kunnen beginnen met Tigerishka of Miauw of Ragnarok of de president van de Verenigde Staten.

Maar omdat zij zich dichtbij dat eerste punt van onrust in de buurt van Los Angeles bevonden, en vanwege de uiterst belangrijke rol die zij in het verhaal zullen gaan spelen, zullen we beginnen met Paul Hagbolt, een publiciteitsman in dienst van het Maanproject; en met Margo Gelhorn, ver loofde van een van de vier jonge Amerikanen die naar de U.S. Maanbasis waren geschoten, en met Margo’s poes Miauw, voor wie een heel vreemde reis in het verschiet lag; en met de vier foto’s, hoewel ze toen slechts een eng, uiterst geheim raadsel waren, eerder dan een met klaroengeschal ingeluide bedreiging; en met de maan, die op het punt stond binnen te glijden in de aangrijpende duisternis van de eclips.

* * *

Toen ze naar buiten kwam en het grasveld opliep zag Margo Gelhorn de volle maan halverwege aan de hemel hangen. De aardsatelliet zag er even levendig driedimensionaal uit als een bespikkelde marmeren voetbal. Haar bleekgouden teint paste bij de weerkundige zeldzaamheid van een wat koele avond aan de kust van de Stille Oceaan.

‘Daar hangt ‘t misbaksel nou,’ zei Margo.

Paul Hagbolt, die na haar uit de deur tevoorschijn trad, lachte ongemakkelijk. ‘Jij beschouwt de maan echt als een rivale.’

‘Rivale, was het maar waar. Zij heeft Don,’ zei het blonde meisje fel. ‘zelfs Miauw hier heeft ze ook gehypnotiseerd.’ In haar armen droeg ze een rustige grijze poes, in wier groene ogen de maan twee doffe parels waren.

Ook Paul richtte zijn blik op de maan, of liever op een punt aan de bovenkant, boven de schaduw van de Mare Imbrium. Hij kon de krater Plato met daarin de Amerikaanse Maanbasis niet onderscheiden, maar hij wist dat die zichtbaar was.

Margo zei bitter: ‘Het is al erg genoeg om naar dat monsterlijke kerkhof te kijken, terwijl ik weet dat Don daar is, blootgesteld aan alle gevaren van een dooie planeet. Maar nu we ook nog rekening moeten houden met die nieuwe dinges die ze in die sterrenfoto’s hebben ontdekt —’

‘Margo!’ zei Paul scherp, terwijl hij automatisch om zich heen keek. ‘Dat is nog geheime informatie. We horen er niet over te praten — niet hier.’

‘Jij wordt een oud wijf door dat Project! Bovendien heb je me er eigenlijk niets over verteld.’

‘Zelfs dat had ik je niet moeten vertellen.’

‘Nou, waar gaan we dan over praten?’

Paul slaakte een zucht. ‘Kijk,’ zei hij, ‘ik dacht dat we naar buiten gingen om de maansverduistering te zien, en misschien om een eindje te rijden —’

‘O ik was de hele eclips vergeten! De maan is al een beetje donker geworden, vind je niet? Is ‘t al begonnen?’

‘Het lijkt er wel op,’ zei Paul. ‘Op dit tijdstip moet het beginnen.’

‘Wat betekent de eclips voor Don?’

‘Niet veel. Het wordt daarboven een poos donker. Dat is alles. O ja, de temperatuur buiten zal iets van 250 graden dalen.’

‘Een vlaag koude uit de zevende cirkel van de Hel en hij zegt: “Dat is alles!” ’

‘ ’t Is niet zo erg als het klinkt. Want om te beginnen is de temperatuur al 150 graden boven nul, weet je,’ legde Paul uit.

‘Een golf dubbel-Siberische kou vlak achter de kokende hitte aan en hij zegt: “Is ‘t niet prachtig!” En als ik aan die andere, onbekende verschrikking denk die de maan vanuit de wereldruimte besluipt —’

‘Hou op, Margo!’ De glimlach verdween van zijn gezicht. ‘Je zit gewoon je verbeelding te spuien.’

‘Verbeelding? Heb je me wel, of heb je me niet verteld over vier sterrenfoto’s die tonen dat —’

‘Ik heb je niets verteld — niets dat je niet volkomen verkeerd uitlegt. Nee Margo, ik weiger er verder woorden aan te verspillen. Of te luisteren naar het doorslaan van jouw opgewonden gedachten. Laten we naar binnen gaan.’

‘Naar binnen gaan? Terwijl Don daarboven zit? Ik wil de hele eclips zien, vanaf de kustweg, als het zo lang blijft duren.’

‘In dat geval,’ zei Paul kalm, ‘kun je beter iets meer aantrekken dan alleen dat jasje. Ik weet dat het nu warm lijkt, maar de nachten hier zijn verraderlijk.’

‘En nachten op de maan soms niet? Hier, hou Miauw even vast.’

‘Waarom? Als je denkt dat ik een loslopende kat ga vervoeren —’

‘Omdat dit jasje te warm is! Hier, pak aan, en geef mij Miauw. Waarom zou je geen kat vervoeren? Het zijn mensen, net als wij. Nietwaar, Miauw?’

‘Dat zijn ze niet. Het zijn gewoon mooie dieren.’

‘En of ze mensen zijn. Zelfs jouw grote god Heinlein geeft toe dat ze tweedeklas mensen zijn, even veel waard als inboorlingen of fellahin.’

‘De theorie erachter interesseert me niet, Margo. Ik weiger alleen om een nerveuze poes te vervoeren in mijn open auto met de kap omlaag.’

‘Miauw is niet nerveus. Zij is een meisje.’

‘Zijn vrouwen kalm? Kijk eens naar jezelf!’

‘Neem je haar niet mee?’

‘Nee!’

* * *

Een schamele vierhonderdduizend kilometer voorbij de aarde veranderde de maan van spookachtig goud in bleekbrons toen zij langzaam over de schaduwgrens gleed van de grotere bol. Zon, aarde, en maan gingen op een rij staan. Het was de tien miljoenste verduistering van de maan, of daaromtrent. Eigenlijk niets buitengewoons, maar toch stonden onder de knusse deken van de aardatmosfeer al honderdduizenden mensen het schouwspel te bekijken vanaf de nachtzijde van de aarde, die zich nu van de Noordzee tot Californië en van Ghana tot Pitcairn Island uitstrekte over de Atlantische Oceaan en de beide Amerika’s.

De overige planeten bevonden zich merendeels aan de andere zijde van de zon, even ver weg als de mensen in de andere vleugel van een groot huis.

De sterren waren vrieskoude, dimensieloze ogen in het duister, even ver als huizen met vrolijk verlichte ramen aan gene zijde van de oceaan.

Het Aarde-Maan-stelsel, dat zich koesterde in het zonnevuur, was bijna alleen in een zwart woud met een doorsnede van veertig miljoen kilometer. Een angstwekkend eenzame situatie, vooral als je je voorstelde dat in het woud iets volkomen onbekends zich roerde, iets dat dichterbij sloop, en het sterrenlicht deed schudden terwijl het de zwarte twijgen van de ruimte opzij boog.

* * *

Ver buitengaats op de Atlantische Oceaan wekte een vlaag donker buiswater in zijn ogen Wolf Loner uit een verkillende angstdroom, op tijd om te zien dat de koperkleurige maan werd opgeslokt door het laatste rafelige venster hoog in de dikker wordende zwarte wolkenbank in het westen. Hij wist dat het door de eclips kwam dat de maan er smoezelig uitzag, maar door het nabeeld van zijn droom leek het alsof de maan uit een brandend huis om hulp riep — Diana in nood. De stuwende zwarte golven en de wind in het bolle zeil wiegden en bliezen het verontrustende visioen weldra weg.

‘Gezondheid van de geest is een ritme,’ zei Wolf Loner luid tegen niemand binnen een afstand van tien kilometer, of misschien wel driehonderd — het laatste was de afstand die hij schatte nog van Boston verwijderd te zijn, op zijn eenmans, oost-west overtocht die in Bristol was gestart.

Hij controleerde de verbinding tussen grootzeil en helmstok die de twintig voets vlet met de boeg naar het westen hield gericht, en liet zich toen met zijn voeten vooruit in de doodskist — brede kajuit glijden voor een warmere en langere nachtrust.

* * *

Vijfduizend kilometer ten zuiden van de vlet spoedde het luxe atoomschip Prince Charles zich als een zeewaardige stad naar Georgetown en de Antillen door een onzichtbare mist van radiogolven. In de van luchtverversingsapparatuur voorziene en verduisterde sterrenkundige koepel keken een paar oudere mensen, geeuwend vanwege het na-middernachtelijke uur, naar de eclips, en een paar jongere paren liefkoosden elkaar diskreet, of zaten met de voeten tegen el kaar, wat werd vergemakkelijkt door de voethandschoenen die in zwang waren, terwijl uit de grote balzaal zwak als een ver onweer de Wagneriaanse klanken van neo-jazz rolden. Kapitein Sithwise telde het aantal als zodanig bekend staande Braziliaanse fascisten van het onberekenbare moderne soort op de passagierslijst, en giste dat er een nieuwe revolutie op het programma stond.

* * *

Op Coney Island, het bekende pretpark, in de zware schaduwen van de nieuwe houten stoep, haar handen saamgevouwen in haar nek onder de stralenkrans van haar nieuwe, permanent statisch geladen kapsel, bewoog Sally Harris zich niet terwijl Jake Lesher kruiselings aan het bandje van haar beha zat te rukken, door de zijdeachtig zwarte stof van haar Gimbel Scaasi japon maat 8 heen.

‘Amuseer je,’ zei ze, ‘maar denk eraan dat wij de eclips vanaf de top van de Tientrapsraket gaan bekijken. Vanaf alle tien toppen.’

‘Ach, wie wil er nu naar een maan loeren die volkomen uit de tijd en de mode is,’ antwoordde Jake Lesher een beetje ademloos. Sal, waar voor de donder zitten de haken en ogen?’

‘Onder in de kist van je tante,’ lichtte zij hem in, en ritste duim en voorvinger met de zilveren nagels langs de zelfsluitende, op stemmingen reagerende V van haar japon. ‘De magnetische snel-los apparatuur zit in de boeg, niet in de achtersteven, jij walslurp,’ zei ze en gaf er een behendige draai aan. ‘Daar! Zie je waarom het de Verdwijnende Beha heet?’

‘Christus!’ zei hij, ‘het leken wel hete perziken. O, Sal…’ ‘Vermaak je maar,’ vertelde ze hem koel en met opengesperde neusvleugels, ‘maar denk niet dat je onder een bezoek met mij aan de roetsjbaan uitkomt. En behandel het fruit svp met eerbied.’

* * *

Terwijl hij zich inspande om door de matzwarte wolken jungle van Nicaragua te kijken naar de inktzwarte glans van het Managuameer, besloot Don Guillermo Walker dat het bombarderen van het presidentiële bolwerk tijdens het duister van de eclips louter een theatraal idee was geweest, een wanhopige improvisatie in het derde bedrijf, zoals toen Jean in ‘Algiers Decision’ niets onder haar negligé had gedragen, wat het drama het lot van een kalkoen overigens niet had bespaard.

Het bleek tenslotte dat eclipsen toch niet zo heel erg donker waren, en de drie straaljagers van el presidente konden zijn antieke Seabee in enkele seconden in mootjes snijden, en daarmee de revolutie van de Besten eindigen, of tenminste de bijdrage daartoe van deze rechtstreekse afstammeling van de oorspronkelijke William Walker die in de jaren vijftig van de negentiende eeuw in de regering van Nicaragua obstructie had gepleegd.

Mocht het hem lukken eruit te springen, dan zouden ze hem gevangen nemen. Hij geloofde niet dat hij een elektrische bullenpees kon weerstaan, tenzij door zich in een driejarige kleuter te veranderen.

Te veel licht, te veel licht! ‘Je bent een typische oerslechte vervuiler van kleine snertrollen,’ schreeuwde Don Guillermo naar de koperkleurige maan. ‘Jij weet helemaal niet wanneer je je op de achtergrond moet houden!’

* * *

Vierduizend kilometer ten oosten van Wolf Loner en zijn wolkenbank wuifde Dai Davies, Welsh dichter, krachtig en dronken welterusten vanuit de omgeving van het donkere, massief oprijzende Experimentele Getijden Krachtstation van Severn naar de smoezelige maan die achter Portishead Point in het wolkenloze Bristolkanaal zonk, terwijl de opkomende gloed van de dageraad de sterren achter hem uitwiste.

‘Slaap lekker, Cinderella,’ riep hij. ‘Ga nu je gezicht wassen, maar denk erom dat je terugkomt.’

Richard Hillary, Brits romanschrijver, misselijk en sober, merkte overdreven precies op ‘Dal, je zegt dat alsof je bang bent dat ze het niet zal doen.’

‘Alles moet eens voor de eerste keer gebeuren Ricky-bach,’ deelde Dai duister mee. ‘We bekommeren ons niet genoeg om de maan.’

‘Jij bekommert je teveel om haar,’ sprak Richard hem scherp tegen, ‘omdat je een ware kotsvloed van science fiction leest.’

‘Ah, essef is mijn eten en drinken — um, in ieder geval mijn eten. Kots — dat is iets anders. Jij dacht misschien aan de boekenkotsende draak Error in The Faerie Queene en jij stelde je misschien voor dat zij, na alle muffe haatuitingen van Spenser, nu de verzamelde werken van H. G. Wells, Arthur C. Clarke, en Edgar Rice Burroughs opspuwde?’

Hillary’s stem werd streng. ‘Science fiction is even onbeduidend als alle andere kunstvormen die verschijnselen behandelen in plaats van mensen. Dat zou jij moeten weten, Dai. Zijn de Welsh niet warm van hart?’

‘Koud als vissen,’ antwoordde de dichter trots. ‘Koud als de maan zelf, die een veel grotere invloed op het leven heeft dan jullie sentimentele, heiligschennende, kroegmaffende, mensheidverdwaasde, gedegenereerde Saxo-Noormannen ooit zullen beseffen.’ Hij duidde het Krachtstation met een armzwaai aan. ‘Kracht van Mona!’

‘David!’ barstte de romanschrijver uit. ‘Je weet heel goed dat dit getijdenstation een stuk speelgoed is dat alleen is bedoeld om mensen zoals ik te paaien die tegen atoomkracht zijn omdat die als wapen kan worden gebruikt. En noem de maan alsjeblieft niet Mona — dat is volksetymologie. Mona is een eiland in Wales, als je wilt — Anglesey — maar geen Welsh planeet!’

Dai haalde zijn schouders op, tuurde westwaarts naar de vage, wegzakkende maanbol. ‘Voor mij klinkt Mona goed en dat is het enige dat telt. Alle cultuur is alleen om de mensheid te paaien die nog in de kinderschoenen staat. En in ieder geval,’ voegde hij er spottend aan toe, ‘zijn er mensen op de maan.’

‘Ja,’ gaf Hillary koud toe, ‘vier Amerikanen en een onbepaald maar klein aantal Russen. We hadden de armoede en het lijden van de mensen moeten genezen voor we miljarden aan de ruimte verkwistten.’

‘Toch zijn er mensen op Mona, op weg naar de sterren.’

‘Vier Amerikanen. Ik heb meer ontzag voor die Wolf Loner die vorige maand in zijn vlet uit Bristol is vertrokken. Hij heeft tenminste niet de rijkdom van de wereld op het spel gezet voor zijn avontuurlijke gril.’

Dai grinnikte, zonder zijn blik van het westen af te wenden.

‘Vervloekt zij die Loner, dat Yankee anachronisme. Hij is hoogstwaarschijnlijk al verdronken en tot visvoer geworden. Maar de Amerikanen schrijven goeie essef en maken maanschepen die bijna zo goed zijn als de Russische. Welterusten, Mona-bach! Kom terug met je gezicht vuil of schoon, maar kom terug.’

2

Door het grote maat vizier van zijn paddenstoelvormige ruimtehelm, nog steeds op halve kracht gepolariseerd om zijn ogen tegen het felle licht van de zon te beschermen, keek Luitenant Don Merriam van de Amerikaanse ruimtemacht toe hoe de laatste gekromde splinter van de massieve zon, al wazig geworden door de atmosfeer van de aarde, langzaam achter de massieve bol van de moederplaneet schoof.

De laatste spoortjes oranje licht reproduceerden met angstwekkende exactheid de winterzon die onderging achter het zwarte warnet van bladloze bomen, een halve kilometer ten westen van de boerderij in Minnesota waar Don Merriam zijn jeugd had gesleten.

Hij draaide zijn hoofd naar het rechterminipaneel toe, en drukte met zijn tong tegen een pal om de polarisatie te verminderen. (‘De pioniers van de luchtloze planeten zullen mensen zijn met lange, actieve tongen,’ zo had Commandant Gompert het samengevat. ‘Kikvorsmannen?’ had Dufresne geopperd.)

De sterren sprongen tevoorschijn in hun veelheid — het kwadraat van een nacht in de woestijn, een nacht van lovertjes. De parelmoeren haardos van de zon vloeide samen met de Melkweg.

De aarde werd omlijst door een rossige gloed — zonlicht dat door de dichte atmosfeer van de planeet werd gebogen — en dat zou gedurende de eclips zo blijven. De ring was het helderst tegen de aardkorst aan, en vervaagde een kwart diameter verder, maar het helderst van al was hij langs de linkerrand waarachter de zon zojuist was verdwenen.

Don merkte niet verrast op dat het midden van de aarde zwarter was dan hij die ooit had gezien. Vanwege de eclips werd dat gebied niet langer beroerd door de spookachtige vingers van het maanlicht.

Hij zat bijna op zijn hurken, achterover geleund en steunend op een arm om een makkelijk uitzicht op de aarde te hebben, die nu halverwege het zenit was. Nu kwam hij overeind met een polsbeweging die keurig was afgestemd op de dromerige zwaartekracht van de maan en hij keek om zich heen.

Het sterrenlicht en de ringgloed tintten de donkergrijze stofvlakte een bronzen kleur. De vlakte was muiszacht, een mengsel van poedervormig puimsteen en magnetisch ijzeroxide.

Vroeger toen Cromwells Nieuwe Modelleger Engeland regeerde had Hevelius deze krater het Grote Zwarte Meer genoemd. Maar zelfs in helder zonlicht zou Don de wanden van Plato niet hebben kunnen zien. Deze ronde wal van anderhalve kilometer hoog, in het oosten, noorden, zuiden, en westen vijftig kilometer van hem vandaan, werd verborgen door de kromming van het maanoppervlak, die scherper was dan die van de aarde.

Dezelfde nabije horizon verborg de onderste helft van de Hut, die slechts driehonderd meter verder lag. Het was een prettige steun om die vijf kleine, gloeiende patrijspoorten te zien op de rand van de donkere vlakte en het sterrenveld — en daarnaast, afgetekend tegen het licht van de sterren, de afgeknotte kegels van de drie raketschepen van de basis, die hoog op hun drie landingspoten stonden.

‘Hoe gaat het in het duistere donker?’ vroeg Johannsens stem zacht in zijn oor.’Roger en over.’

‘Warm en pittig. Suzie laat je groeten,’ antwoordde Don. ‘Roger aan jou.’

‘Buitentemperatuur?’

Don keek omlaag naar de van een lensglaasje voorziene fluorescerende wijzerplaten onder zijn vizier. ‘Daalt onder de 200 Kelvin,’ antwoordde hij. Zijn opgave, uitgedrukt in de absolute temperatuurschaal, kwam overeen met een waarde van bijna precies 73 graden onder nul op de schaal van Celsius, die al in ruime mate in de Engelssprekende gebieden werd gehanteerd.

‘Werkt je SOS?’ ging ‘Johannsen verder.

Don raakte een andere pal aan met zijn tong en een zwak muzikaal geweeklaag vulde zijn helm. ‘Luid en duidelijk, mijn kapitein,’ zei hij zwierig.

‘Ik hoor het,’ verzekerde Johannsen hem zuur. Don schakelde het uit.

‘Heb je onze blikken geoogst?’ vroeg Johannsen vervolgens. Dit sloeg op de kleine bussen op steeltjes die regelmatig werden uitgezet en verzameld om de beweging van het maanstof te controleren, evenals van andere materialen, inclusief radioactieve atomen die op verschillende afstanden van de Hut werden uitgezaaid.

‘Ik heb mijn zeis nog niet geslepen,’ vertrouwde Don hem toe.

‘Neem er de tijd voor,’ adviseerde Johannsen met een veel betekenend gesnuif terwijl hij uitschakelde. Hij en Don wisten heel goed dat het planten en oogsten van de blikken vooral een voorwendsel was om iemand in een pak en buiten de Hut te krijgen, als veiligheidsmaatregel, wanneer het gevaar van een maanbeving het grootst was — als de aarde en de zon aan dezelfde kant aan de maan trokken, zoals nu, of van tegenovergestelde zijden, zoals over twee weken. Men vermoedde dat aardbevingen werden veroorzaakt door gravitatiekracht, en daarom mogelijk ook de maanbevingen. Buiten zeer milde trillingen had de Maanbasis nog niets meegemaakt — de pen van de seismograaf, opgesteld op de massieve rots onder het stof waarop de Hut rustte, had toen nauwelijks getrild; desalniettemin stond Gompert erop dat er elke twee weken een paar uur lang iemand buiten was — bij ‘nieuwe aarde’ en ‘volle aarde’, (of volle maan en nieuwe maan, als je het taaltje van de aardrotten trouw bleef). Als er dus iets onverwachts mocht geschieden en de Hut ernstige schade opliep had Gompert tenminste één vogel in de lucht.

Het was eenvoudig een van de vele bedachtzame voorzorgen die de Maanbasis voor zijn eigen veiligheid trof. Bovendien werd op deze manier regelmatig en rigoureus de doelmatigheid van de ruimtepakken en het alleen-werkende personeel getest.

Don keek weer op naar de aarde. De ring gloeide nu op een minder scheve manier. In de inktzwarte cirkel binnen de ring kon hij geen enkel detail onderscheiden, hoewel hij wist dat het oostelijke deel van de Stille Oceaan en de beide Amerika’s links, en de Atlantische Oceaan en de westelijke uitlopers van Europa en Afrika rechts lagen. Hij dacht aan Margo, lief en lichtelijk hysterisch, en aan Paul, goeie ouwe neurotische vriend, en zelfs zij leken hem op dit moment tamelijk onbeduidend — grappige kevertjes die onder de boombast van de aardse atmosfeer heen en weer ijlden.

Hij keek weer omlaag, en hij stond op glinsterend witte grond. Niet letterlijk, maar de aanblik van versgevallen sneeuw bij sterrenlicht was met duivelse precisie nagebootst. Kooldioxide dat gestaag omhoogsijpelde door het puimsteen en ijzeroxide van Plato’s bodem was plotseling overal in de omtrek uitgekristalliseerd in vlokken droog ijs die meteen aan de oppervlakte werden gevormd of er bijna direct op neervielen.

Don glimlachte, voelde zich nu minder onmenselijk ver van het leven. De maan was nog geen moeder voor hem geworden, nog lang niet, maar ze begon wel al een beetje op een kille oudere zuster te lijken.

* * *

Frisse lucht stroomde langs de open auto die Paul Hagbolt en Margo Gelhorn en de poes Miauw over de snelweg langs de westkust voerde. Met bijna regelmatige tussenpozen doemde er een verweerd geel bord op, dat telkens aangroeide tot het duidelijk leesbaar verkondigde VALLENDE STENEN of VERSCHUIVINGSGEVAAR, en dan dook het weer uit de lichtbundel van de koplampen. De snelweg nam een smalle strook land in beslag tussen het strand en een bijna verticale, dertig meter hoge klif van geologisch jong materiaal — opeengepakt slib, zand, grind, en andere sedimenten, hoewel hier en daar rotsblokken uitstaken.

Margo zat met wapperend haar half in haar stoel gedraaid, haar knieën op de zitplaats tussen haar en Paul, zodat ze naar de smoezelige, bronzen maan kon kijken. Ze had haar jasje over haar schoot gespreid. Daarop lag Miauw, opgerold en diep in slaap, of ze gaf daar een goede imitatie van. ‘We naderen Vandenberg Twee,’ zei Paul. ‘We zouden door een van de telescopen van het Project naar de maan kunnen kijken.’

‘Zou Morton Opperley daar zijn?’ vroeg Margo.

‘Nee,’ zei Paul, en hij glimlachte flauw. ‘Hij zit tegenwoordig in de Vallei, bij Vandenberg Drie, en speelt meester-tovenaar voor de andere theoretische lieden.’

Margo haalde haar schouders op en keek schuin omhoog. ‘Wordt die maan nou nooit zwart?’ vroeg ze zich af. ‘Ze heeft nog steeds dat vieze koperkleurtje.’

Paul legde haar uit hoe de ringgloed werkte.

‘Hoe lang duurt die verduistering eigenlijk?’ vroeg ze. Toen hij zei: ‘Twee uur’ wierp ze tegen: ‘Ik dacht dat maansverduisteringen in een paar seconden over waren, terwijl iedereen opgewonden raakt en zijn kamera laat vallen.’

‘Dat is bij zonsverduisteringen — de totale.’

Margo glimlachte en leunde achterover. ‘Vertel me nu maar over die sterrenfoto’s. In een rijdende auto kan geen mens ons afluisteren. En ik ben nu niet meer opgewonden. Ik maak me geen zorgen meer over Don — de eclips is voor hem alleen een bronzen deken.’

Paul aarzelde.

Ze glimlachte opnieuw. ‘Ik beloof je dat ik niet over mijn toeren zal raken. Ik wil gewoon alleen maar begrijpen wat ze betekenen.’

Paul zei: ‘Ik kan je niet beloven dat je het begrijpt. Zelfs de grote astronomische figuren maakten alleen diepzinnige geluiden. Inclusief Opperley.’

‘Nou?’

Paul liet de wielen rond een plekje grind zwenken. Toen begon hij. ‘Wel, als alles normaal verloopt circuleren sterrenfoto’s de eerste paar jaar niet, of helemaal nooit, maar de sterrenkundigen van het Project hebben met hun vriendjes in de observatoria afgesproken dat ze alles te zien krijgen dat niet normaal is. We hebben zelfs wel foto’s gekregen de dag nadat ze waren genomen. De eerste kwam een week geleden binnen. Die was van een sterrenveld met de planeet Pluto erin. Maar tijdens de belichting was er iets gebeurd waardoor de sterren rond Pluto verdwenen of verschoven waren. Ik heb hem zelf gezien — er stonden drie heel zwakke krullen op waar de helderste sterren in de buurt van Pluto waren verschoven. Zwarte krullen op wit — een echte astronoom kijkt alleen maar naar de negatieven.’

‘Vaktaal,’ zei Margo plechtig. Toen: ‘Paul! Vanochtend stond er een stuk in de krant over een man die beweerde dat hij een paar sterren had zien draaien! Ik kan me de kop nog herinneren: DE STERREN BEWOGEN, ZEGT VERKEERSOVERTREDER.’

‘Heb ik ook gezien,’ zei Paul zuur. ‘Hij reed in een open auto en kreeg een ongeluk — omdat hij zo was gefascineerd door de sterren, zei hij. Naderhand bleek dat hij had gedronken.’

‘Ja, maar de mensen die bij hem in de auto zaten beweerden hetzelfde. En later kreeg het planetarium telefoontjes van mensen die het ook hadden gezien.’

‘Ik weet het, op het Project ook. Gewoon de ouwe kwestie van massa-suggestie. Luister Margo, de foto waarover ik het had is ongeveer een week geleden genomen, en hij toonde iets dat alleen door een sterke teleskoop zichtbaar is. Laten we niet beginnen met onzin van het type vliegende schotels. We kregen dus een foto van Pluto met drie zwakke krullen. Maar nu dit — Pluto was helemaal niet verschoven! Het beeld van Pluto was een zwarte punt.’

‘Wat is daar zo verbijsterend aan?’

‘Normaal schrik je niet als het licht van de sterren of zelfs het beeld van een ster trilt. Dat doet de atmosfeer van de aarde, net als wanneer de bergen op een hete dag trillen. Daardoor komt het dat de sterren flonkeren. Maar in dit geval moest datgene dat het sterrenlicht verdraaide achter Pluto zitten. Aan deze kant van de sterren, maar achter Pluto.’

‘Hoe ver weg staat Pluto.’

‘Bijna veertig maal zo ver als de zon.’

‘Wat kan zo ver weg in de ruimte het licht van de sterren verdraaien?’

‘Dat is waar de knappe koppen zich het hoofd over breken. Een of ander speciaal soort elektrisch of magnetisch veld, misschien, hoewel dat erg sterk zou moeten zijn.’

‘En wat is er met die andere foto’s?’ drong Margo aan.

Paul zweeg terwijl hij een zwaar grommende vrachtwagen inhaalde. ‘De tweede, die vier nachten geleden werd genomen door onze astrosatelliet en vandaar naar beneden is geseind, vertelde hetzelfde verhaal, alleen was de desbetreffende planeet Jupiter, en het draaigebied groter.’

‘Dus hetgeen dat die draaiing veroorzaakt is dus genaderd?’ opperde Margo.

‘Misschien. Tussen haakjes, de manen van Jupiter waren evenmin vaag geworden. De derde foto, die ik eergisteren heb gezien, toonde een nog groter draaigebied met Venus erin. Maar deze keer had Venus ook een krul geproduceerd — een grote.’

‘Alsof het licht aan deze zijde van Venus was gedraaid?’

‘Ja, tussen Venus en de aarde. Natuurlijk had het deze keer een trilling van de atmosfeer kunnen zijn, maar de deskundigen dachten van niet.’

Toen zweeg Paul.

‘En?’ drong Margo aan. ‘Je zei dat er vier foto’s waren.’ ‘Vandaag heb ik de vierde gezien,’ vertelde hij haar voorzichtig. ‘Gisternacht genomen. Nog grotere draaiingsgebieden. Deze keer zat de rand van de maan erin. Het beeld van de maan zelf was niet wazig geworden.’

‘Paul! Dat moet geweest zijn wat die man in die auto zag. Het was dezelfde nacht.’

‘Ik geloof het niet,’ zei hij. ‘Met het blote oog kan je de sterren naast de maan nauwelijks zien. Bovendien betekenen die berichten van leken helemaal niets.’

‘En toch,’ zei ze, ‘lijkt het er wel op dat de maan door iets wordt beslopen. Eerst Pluto, dan Jupiter, toen Venus, en het komt steeds dichterbij.’

De weg boog naar het zuiden en de donkergebronsde maan zwaaide over de Stille Zuidzee terwijl hij gelijke tred met hun hield.

‘Kom Margo, luister even,’ protesteerde Paul, terwijl hij zijn linkerhand even van het stuurwiel nam. ‘Dat idee kreeg ik zelf ook, en daarom informeerde ik bij Van Bruster. Hij zegt dat het absoluut onwaarschijnlijk is dat een enkel veld, reizend door de ruimte, voor die vier verdraaiingen verantwoordelijk is. Hij denkt dat er vier verschillende velden bij betrokken zijn, die op geen enkele wijze met elkaar zijn ver bonden — dus er kan geen sprake van zijn dat de maan door iets wordt beslopen. Bovendien zegt hij dat hij niet zo verbaasd is over die foto’s. Hij zegt dat astronomen de theoretische mogelijkheid van dergelijke velden al jaren kennen, en dat de bewijzen nu beginnen te komen, niet toevallig, maar door de elektronisch versterkte telescopen en supersnelle fotografische emulsies die juist dit jaar in gebruik zijn genomen. Die draaiingen worden wel geregistreerd door die vlugge foto’s en niet door de oude met hun lange belichtingstijden.’ ‘Wat dacht Morton Opperley van de foto’s?’ vroeg Margo. ‘Hij heeft niet… Nee wacht, hij was het die er op stond de route van de draaivelden van Pluto naar de maan na te gaan. Hé, we zijn net langs de Monica Bergweg gekomen! Dat is die fraaie nieuwe weg die dwars door de bergen naar Vandenberg Drie gaat waar Opperley op dit ogenblik zit.’ ‘Was de route van Pluto naar de maan een rechte lijn?’ vroeg Margo, die zich niet liet afleiden.

‘Nee, de raarste zigzaglijn die je je kunt voorstellen.’ ‘Maar zei Opperley niets?’ bleef Margo aandringen.

Paul aarzelde, zei toen: ‘O, hij grinnikte, en zei zoiets van: “Nou, als de aarde of de maan hun doel is komen ze steeds dichter in de buurt.” ’

‘Zie je wel?’ zei Margo voldaan. ‘Zie je wel? Wat het ook is, het mikt op de planeten!’

* * *

Barbara Katz, die zichzelf een Avonturierster en trouwe science fiction fan vond, schoot naar de achterkant van het gazon, weg van de straatlantaarns en de zaklantaarn van de politieman, en glipte achter de dikke, bolvormige stam van een dwergpalm voor de koude heldere bundel in haar richting wees. Ze dankte Mentor, haar science fiction-god, dat de lang bewaarde, vijfenzeventig centimeter lange nylonlaarzen die ze onder haar zwarte sportkleding droeg ook zwart waren — een van de populaire pasteltinten zou zelfs zonder de zaklamp duidelijk zichtbaar zijn geweest. De tas die aan haar schouder bengelde was zwart. Ze maakte zich niet bezorgd over haar gezicht en armen, die waren donker genoeg om in de nacht op te gaan — en om haar overdag voor kleurling te laten doorgaan. Barbara wilde wel haar steentje bijdragen voor de integratie, maar toch vond ze het soms vervelend dat ze zo snel zo donker bruinde.

Een van de lasten die de joden dapper moesten dragen, had haar vader kunnen zeggen, hoewel haar vader stoutmoedige meisjes die op miljonairs joegen in hun hol in Florida, dat ze met de krokodillen deelden, niet zou hebben gewaardeerd. En evenmin het soort meisjes dat bikini’s in gegapte schoudertassen vervoerde.

De lantaarn van de politieman prikte nu tussen de struiken aan de overkant van de straat, zodat ze verder het gazon kon oversteken, veerkrachtig als schuimrubber. Ze was zeker dat dit het huis was waar ze een lens had zien schitteren toen ze stiekem bij zonsondergang had gezwommen.

Toen ze nadersloop werd het erg donker om haar heen. Toen ze een tweede dwergpalm passeerde hoorde ze het gefluister van een kleine elektromotor, en ze rende bijna tegen een wit pak op dat bij het oculair zat van een grote witte teleskoop, die steunde op een statief met witte poten en gericht was op de westelijke hemel.

Het pak stond op met een wankele beweging die verraadde dat het werd geholpen door een wandelstok, en uit de bovenkant klonk een trillende stem. ‘Wie is dat?’ ‘Goedenavond,’ antwoordde Barbara Katz met haar warmste, beleefdste stem. ‘Ik geloof dat u me kent — ik ben het meisje dat de zwart en geel gestreepte bikini aantrok. Mag ik samen met u naar de verduistering kijken?’

3

Paul Hagbolt keek naar de heuvels voor hem uit, waar de kustweg het land in zwenkte en begon te klimmen. Achter deze bocht, tussen de weg en de zee, torende het honderd meter hoge plateau waarop Vandenberg Twee stond, het thuis van het Maanproject en tevens de nieuwste raket lanceer- en landingsbasis van de Amerikaanse ruimtemacht. De ruimtebasis, die aan zijn voet met een glimmend hek was omgeven en aan zijn top alleen een paar donkerrode lichten toonde, rees geheimzinnig op tussen de afbuigende snelweg en de oceaan — een onheilspellend, waardig bolwerk van de toekomst.

De snelweg maakte een holler zoemgeluid toen de auto een eenvoudige betonnen brug over een kleine inham overstak, en Margo ging rechtop zitten. Miauw huiverde.

Het meisje draaide zich om en keek over Pauls schouder achterom. ‘Hé, wacht even!’

‘Wat is er?’ vroeg Paul zonder vaart te minderen. De kustweg begon te stijgen.

‘Ik zou bijna zweren,’ zei Margo terwijl ze achterom keek, ‘dat ik een bord zag met de woorden “Vliegende Schotel” er op.’

‘Vliegende Schotel-broodjes?’ opperde Paul. ‘Hebben dezelfde vorm, weet je.’

‘Nee, er was geen café of zoiets. Alleen een klein wit bord. Vlak voor de inham. Ik wil teruggaan en even kijken.’ ‘Maar we zijn al bijna bij V-2,’ maakte Paul bezwaar. Wil je de maan niet door een teleskoop zien terwijl de verduistering nog aan de gang is? Je kunt Plato zien, alleen moeten we de kap dicht doen en Miauw in de auto laten. We mogen geen huisdieren binnen brengen.’

‘Nee, ik heb geen zin,’ zei Margo. ‘Ik word ziek van die gladde behandeling op het Project. En bovendien, ik verfoei instellingen die ontkennen dat katten mensen zijn.’

‘Al goed, al goed,’ grinnikte Paul.

‘Laten we dus meteen omkeren. Als we die kant oprijden kunnen we de maan beter zien.’

Paul deed zijn best het witte bordje voorbij te rijden maar Margo riep dat hij moest stoppen. ‘Daar! Bij die groene lantaarn! Stop daar!’ Toen de auto over de ongelijke berm botste ging Miauw rechtop zitten, rekte ze zich uit, en keek toen zonder veel belangstelling om zich heen.

Er liep een onverharde weg naast het strand omlaag, langs de voet van de heuvel die de snelweg na zijn bocht land inwaarts beklom — een voorpost van het grote plateau met Vandenberg Twee.

Aan een kant van het pad hing een flakkerende petroleum lamp met een groen glas rond de vlam. Aan de andere kant, helder afgetekend in het licht van de koplampen, stond een nogal klein wit bord. De zwarte letters erop, die in het geheel niet ruw waren getekend, verkondigden: DEZE KANT OP NAAR DE VLIEGENDE SCHOTEL CONFERENTIE.

‘Alleen in Zuid Californië,’ zei Paul hoofdschuddend.

Margo zei: ‘Laten we doorrijden en zien wat er aan de gang is.’

‘Van z’n leven niet!’ verzekerde Paul haar luid. ‘Jij kunt Vandenberg niet uitstaan, maar ik kan schotelmaniakken niet uitstaan.’

‘Maar het klinkt niet alsof het maniakken zijn, Paul,’ zei Margo. ‘De hele toestand heeft stijl. Kijk maar naar die letters — ‘t is puur Baskerville.’

Ze greep Miauw van haar schoot en klauterde de auto uit om het bord van dichtbij te bekijken.

‘Trouwens, we weten niet of die vergadering vanavond is,’ riep hij haar na. ‘Waarschijnlijk is hij vanmiddag gehouden, of misschien wel vorige week. Wie weet?’ Hij stond ook op. ‘Ik zie nergens licht of enig teken van leven.’

‘Die groene lantaarn bewijst dat het vanavond is,’ riep Margo terug vanwaar ze bij het bord stond. ‘Laten we gaan kijken, Paul.’

‘Die groene lamp heeft waarschijnlijk niets met het bord te maken.’

Margo draaide zich om, en hield een zwarte vinger in het gele schijnsel van de autolampen.

‘De verf is nog nat,’ zei ze.

* * *

De maan groef zich dieper in de schaduw van de aarde, naderde het punt waar de drie hemellichamen op één lijn zouden staan. Zoals altijd plukten de maan — en, met veel minder resultaat, de zon — met onzichtbare vingers van aantrekkingskracht naar de planeet tussen hun in. Zij zetten de rotskorst en de staalsterke binnenste delen van de aarde onder spanning, veroorzaakten met hun vederlichte aanraking immens grote en miniem kleine aardbevingen, en brachten de logge laag oceanen en zeeën van de aarde, de golven en de straten, de kanalen en de geulen, meren en baaien aan het trillen, in de trage en afwisselende muziek van de getijden, waarvan elke trilling iets langer duurt dan een nacht of een dag.

* * *

Aan de andere kant van de aarde ten opzichte van Zuid Californië riep de bruine Bagong Bung, wie het zweet van onder zijn doorweekte gele tulband op zijn blote schouders en borst druppelde, naar zijn naakte Australische maat om de motor van de Machan Lumpur af te zetten. Als ze geen tijd verloren lieten gaan zouden ze de kleine inham ten zuiden van Do-Son bereiken voor de vier meter hoge vloedgolf hen kon inhalen, en hier in de Golf van Tonkin kwam het door demonen opgewekte hoogtij maar eens in de vierentwintig uur. Een patrouillerende helikopter zou hen kunnen opmerken als ze voor de kust rondhingen alvorens de inham binnen te glippen, om de wapens en medicijnen af te leveren aan de anticommunistische ondergrondse in Noord Vietnam — waarna ze zich naar Hanoi zouden begeven om de voornaamste lading (ook wapens en medicijnen) aan de Communisten af te leveren.

Terwijl de rimpels voor de boeg wegebden glansde de vierhonderd kilometer brede Golf rond de roestige stoomboot als een meer van gesmolten koper. Bagong Bung tuurde naar de glimmerende horizon, een hand rustend op de koperen kijker die onder zijn gordel was gestoken. Hij dacht niet aan de maansverduistering die het middaguur en de aardbol voor hem verborgen hielden. Tenslotte stonden de kleine Maleier, zijn vermoeide schip (onder hypotheek van Chinese bankiers), en de lauwe zee allemaal op hun hoofd ten opzichte van de Amerika’s, en de zon die zijn tulband roosterde zou de zolen van een miljard westerse voeten roosteren als hij door de planeet ertussen had kunnen schijnen.

Bagong Bung droomde van het leger vergane schepen onder de ondiepe wateren rondom hem en ten zuiden en ten oosten, en van de schatten die hij ze zou ontnemen als hij genoeg geld had overgespaard van dit vervloekte smokkelen om voor de uitrusting en de duikers die hij nodig zou hebben te betalen.

* * *

Don Guillermo Walker zei tegen zichzelf dat de groep zwakke lichten die hij net was gepasseerd Metapa moest zijn. Maar — aangezien zijn kennis van het navigeren aan de hand van de sterren net zo’n farce was als zijn Europese carrière als Shakespeare-speler — als het nu eens Zapata of La Libertad was? Misschien was het wel beter: door zijn doelwit te missen zou hij zich de marteling besparen. Het zweet kriebelde op zijn kin en zijn wangen. Hij had zijn baard moeten afscheren, bedacht hij zich. Degenen die hem gevangen zouden nemen zouden zeggen, terwijl ze met de zweep speelden, dat de baard bewees dat hij een Castristische Communist was en dat zijn lidmaatschapskaart van de John Birch Society een vervalsing was of erger. Brand la barba met La electricidad van zijn gezicht af!

‘Verdomme jij dat ik hierin zit, jij hoer in zwart ondergoed, jij indiaanse negerteef!’ schreeuwde Don Guillermo naar de smoezelig oranje maan.

* * *

De Prince Charles en de vlet Volharding gingen hun respectievelijke wegen over de donkere Atlantische Oceaan. De meeste van de nylon gesokten hadden zich naar hun rendez-vous met de slaap of elkaar begeven, maar Kapitein Sithwise had zijn post op de brug betrokken. Hij voelde zich vreemd onrustig. Dat kwam doordat hij die Braziliaanse oproerlingen aan boord had, maakte hij zichzelf wijs: dit nieuwe stel naar-de-troon-grijpers deed zulke onberekenbare, idiote dingen — alsof ze van ether leefden.

Wolf Loner liet zich wiegen in de armen van de zee, zacht rustend op een mijl zout water. De wolkenbank onder welks oostelijke zoom de Volharding was binnengevaren was zeer uitgestrekt. Hij sleurde mistsluiers met zich mee en reikte van Edmonton tot het Grote Slavenmeer, van Boston naar het noorden naar Straat Hudson.

* * *

Sally Harris stond Jake Lesher in een donkere bocht van het Griezelhuis een nieuwe aanval van handjes houden toe, maar: ‘Hé, wil je m’n jurk met rust laten — gebruik die zijsplit maar,’ vermaande ze hem.

‘Zit je broek ook magnetisch dicht?’ wilde Jake weten.

‘Nee, maar er zit wel verdwijnapparatuur. Kalm daar — en vertel me in godesnaam niet dat ze lijken op de grote ronde gezonde zelfgebakken broden die Mama Lesher vroeger bakte. En zo is het wel genoeg, anders is de Raket al gesloten voor we de eclips hebben gezien.’

‘Sal, vroeger was je nooit zo astronomisch aangelegd, en die roetsjbaan hebben we niet nodig. Je hebt de sleutel van het huis van Hasseltine, he, en hij is niet thuis, is het niet? — en bovendien, je hebt me daar nog nooit uitgenodigd. Als die wolkenkrabber voor jou niet hoog genoeg is —’

‘De roetsjbaan is vanavond mijn wolkenkrabber,’ zei ze hem. ‘Zo is het genoeg, zei ik!’

Ze wrong zich los en rende van hem weg, langs een drie meter lange grijze man van Saturnus die uit de muur te voorschijn sprong, een meterslang straalgeweer vasthield en haar met sissend blauw vuur bestookte.

* * *

Asa Holcomb beklom een beetje hijgend de top van het kleine plateau ten westen van de Bijgeloofbergen in Arizona. Precies op dat ogenblik kwam er een scheurtje in de wand van zijn aorta, en er begon bloed in zijn borstkas te lopen. Hij kreeg geen pijn, maar hij voelde zich zwak en enigszins vreemd, en hij ging kalm op de vlakke rots liggen, die nog steeds wat hitte bevatte van de zonnige dag.

Hij was niet bijzonder geschrokken en evenmin erg bang. De zwakte zou voorbijgaan, of niet. Hij had geweten dat de kleine klim naar deze gunstige plek om naar de eclips te kijken gevaarlijk was. Tenslotte had zijn moeder hem gewaarschuwd tegen het alleen beklimmen van de rotsen, zeventig jaar geleden. Met een papierdunne aorta was het dubbel gevaarlijk. Maar altijd was het hem alles waard om alleen op pad te gaan, wat te klimmen, en de hemel gade te slaan.

Zijn ogen rustten ietwat smachtend op de lichten van de Mesa, maar nu sloeg hij ze op. Dit was ongeveer de vijftigste keer dat hij de maan verduisterd had gezien, maar vannacht in haar bronzen fase scheen zij mooier te zijn dan ooit te voren, leek zij meer dan ooit op de granaatappel die Prozerpina in de Tuin van de Dood had geplukt. Zijn zwakte ging niet voorbij.

4

De open auto met Paul Hagbolt en Margo Gelhorn en haar poes hobbelde licht over het met sporen doorsneden pad. Opnieuw liep de ruwe klif rechts, het zandstrand links, allebei nu ongeveer een meter naast het pad. Weg van de grote snelweg deed de nacht zich gelden. De drie reizigers beleefden nu meer als een eenheid en intenser de eenzame duisternis van de verdwijnende maan die in de besterde hemel omhoog klom. Zelfs Miauw ging rechtop zitten en tuurde voor zich uit.

‘Uiteindelijk leidt deze weg waarschijnlijk naar de achterdeur van Vandenberg Twee,’ peinsde Paul. ‘De strandpoort noemen ze het. Weliswaar word ik geacht de hoofdingang te gebruiken, maar ach… ‘ Even later: ‘Eigenlijk is het grappig dat die schotelmaniakken hun vergaderingen altijd naast raketbases of atoominstallaties houden. Ze hopen zeker dat ze zo een deel van de roem krijgen, denk ik. Wist je dat de ruimtemacht er een tijd lang erg achterdochtig over was?’ De koplampen verlichtten een steenlawine die meer dan de helft van de weg blokkeerde. Hij was even hoog als de motorkap, en recent, gezien de vochtige aanblik van de korrels aarde. Paul liet de auto stoppen.

‘Einde van de schotelexpeditie,’ kondigde hij vrolijk aan. ‘Maar de anderen zijn verder gegaan,’ zei Margo, die weer rechtop stond. ‘Je kunt zien dat ze er langs zijn gereden.’ ‘Vooruit dan maar,’ zei Paul slachtofferachtig. ‘Maar als we in het zand blijven steken zul jij aan het strand planken moeten gaan zoeken om onder de wielen te leggen.’

De banden draaiden even door, maar het kostte de auto geen moeite om trekkracht te ontwikkelen. Een eindje verder kwamen ze bij een ondiepe inham in de rotswand, waar de weg driemaal zo breed werd. Een tiental auto’s stond hier zij aan zij geparkeerd, met de achterbumpers vlak tegen de klif. De eerste gasten waren in een rode limousine, een volksbus en een witte bestelwagen met open laadbak gekomen.

Achter de laatste auto stond een tweede groene lantaarn en een elegant beletterd bordje: PARKEER HIER. DAARNA DE GROENE LAMPEN VOLGEN.

‘Net als het station van de ondergrondse in Times Square,’ riep Margo verrukt uit. ‘Ik wed dat er New Yorkers in deze groep zitten.’

‘Die dan kortgeleden aangekomen zijn,’ deelde Paul mee, die wantrouwig naar de klif keek terwijl hij naast de laatste auto parkeerde. ‘Ze hebben nog geen tijd gehad om over de lawines van Californië te horen.’

Margo sprong eruit met Miauw in haar armen. Paul volgde en overhandigde haar haar jasje.

‘Heb ik niet nodig,’ zei ze. Hij drapeerde het zonder commentaar over zijn arm.

De derde groene lantaarn stond bij het strand, naast een aanplanting van hoog zeegras. Het strand was bijzonder vlak. Ze konden het sissen van de branding horen — naar het geluid te oordelen waren het maar kleine golfjes. Miauw miauwde bezorgd. Margo sprak haar zacht toe.

Vlak achter de auto’s zwenkten de kliffen scherp naar rechts, en het egale strand volgde ze landinwaarts. Paul besefte dat ze zich aan de monding van de geul moesten bevinden die ze op de snelweg tweemaal hadden gekruist. Op enige afstand achter de geul begon de grond weer te hellen.

Nog verder weg kon hij in de hoogte een rood licht zien knipperen, en veel lager het glinsteren van een hek van gaas. Deze bewijzen van de aanwezigheid van Vandenberg Twee vond hij op duistere wijze geruststellend.

Ze liepen langs het zeegras in de richting van de oceaan, naar de groene vonk van de vierde lantaarn, die bijna zo klein was als een planeet. Het rulle zand maakte zwak een zangerig geluid terwijl ze erdoor sloften. Margo nam Paul bij zijn arm.

‘Denk je eraan dat de eclips nog steeds aan de gang is?’ fluisterde ze. Hij knikte. Ze zei: ‘Paul, wat zou het betekenen als de sterren er omheen nu gingen trillen?’

Paul zei: ‘Ik geloof dat ik achter de vierde groene lamp een wit licht zie. En mensen. En een of ander laag gebouw.’

Ze liepen door. Het lage gebouw zag eruit alsof het eens een groot strandhuis van de een of ander was geweest, of anders misschien een klein clubhuis. De ramen waren met planken dichtgemaakt. Aan deze zijde lag een tamelijk groot plankier, zonder dak of wanden, ongeveer een halve meter boven het zand. Het kon nauwelijks iets anders zijn dan een oude dansvloer. Er waren iets van honderd klapstoelen op gezet, waarvan alleen de voorste twintig waren bezet. De stoelen keken uit op zee en een lange tafel, die iets hoger stond op wat eens het podium voor het orkest was geweest. Achter de tafel zaten drie mensen wiens gezichten door wat wit licht werden beschenen — buiten de groene lantaarn achter de toeschouwers was dit de enige verlichting.

Een van de drie mensen had een baard; een tweede was kaal en droeg een bril; de derde was in avondkledij met witte das en een groene tulband.

Baardmans was aan het woord, maar ze waren nog niet dichtbij genoeg om duidelijk te verstaan wat hij zei.

Margo greep Paul bij zijn arm. ‘Die met die tulband is een vrouw,’ fluisterde ze luid.

Een kleine gestalte naast de lantaarn richtte zich op en kwam op hun af. Een kleine witte lamp ging aan en ze zagen dat het een meisje met een smal gezicht en bleekrode vlechten was. Ze kon niet ouder dan tien zijn. In een hand hield ze een paar vellen papier en de voorvinger van de andere hield ze tegen haar lippen. Het witte licht kwam van een kleine zaklamp die aan een touw rond haar nek hing.

Toen ze naderden reikte ze met de papieren naar voren en fluisterde: ‘We moeten stil zijn. Het is al begonnen. Neem een programma.’

Haar ogen begonnen te schitteren toen ze Miauw zag. ‘O jullie hebben een poes. Ik denk niet dat Ragnarok ‘t erg vindt.’

Toen Margo en Paul elk een velletje hadden genomen begeleidde ze hen naar de treden voor het platform en gebaarde dat ze vooraan moesten gaan zitten. Toen Margo en Paul glimlachten maar hun hoofd schudden en in plaats daarvan in de achterste rij neerzaten haalde ze haar schouders op en begon weg te lopen.

Margo voelde Miauw verstijven. De poes zat naar iets te staren dat over twee stoelen in de eerste rij, aan een zijkant, lag.

Ragnarok was een grote Duitse politieherder.

De crisis van een ogenblik ging voorbij. Miauw ontspande zich wat, hoewel ze onafgebroken met de oren in de nek bleef staren.

Het meisje kwam achter ze staan. ‘Ik ben Ann,’ fluisterde ze. ‘Die met de tulband is mijn moeder. We komen uit New York.’

Toen keerde ze terug naar haar wachtpost naast de groene lantaarn.

* * *

Generaal Spike Stevens en drie leden van zijn staf zaten op elkaar gepakt in een schemerig verlichte kamer van het Reserve Hoofdkwartier van de ruimtemacht van de Verenigde Staten. Ze sloegen twee grote naast elkaar staande televisieschermen gade. Elk van de schermen toonde hetzelfde gebied op de verduisterde maan, een gebied dat Plato omvatte. Het beeld op het rechterscherm werd doorgegeven door een onbemande communikatie-en-observatie-satelliet die 41.000 km boven Christmas Island hing, 20 graden ten zuiden van Hawaï, terwijl het linkerbeeld van een dergelijke equatoriale satelliet kwam, boven een punt in de Atlantische Oceaan buiten de kust van Brazilië waar de Prince Charles op atoomkracht zuidwaarts stoomde.

De vier kijkers keken met geoefende handigheid scheel, brachten zo de twee beelden samen die 64.000 km van elkaar verwijderd in de ruimte ontstonden. Het effect was overdreven driedimensionaal, en het stuk maan vormde een stevige uitstekende bobbel. ‘We kunnen de nieuwe Electro versterker beperkt goedkeuren,’ zei de Generaal. ‘Volgens mij staan de kraters nu duidelijk genoeg afgetekend sinds Christmas met zijn visgraatbeeld heeft afgerekend. Jimmy, geef eens een onversterkt beeld van de hele ruimtesector rond de maan.’

Kolonel Mabel Wallingford bestudeerde de Generaal zonder dat hij het merkte, liet haar lange, sterke vingers in elkaar grijpen. Iemand had haar eens verteld dat zij de handen van een wurger had, en ze keek nooit naar de Generaal zonder zich dat te herinneren. Het schonk haar een bittere voldoening dat Spike zo nonchalant verzekerd klonk, als Odin die de Negen Werelden vanuit de Toren van Hlithskjalf in Asgard beschouwt, en dat hij toch niet meer wist over waar ze waren dan zij: ze wisten dat ze binnen 100 kilometer van het Witte Huis waren, en minstens 80 meter onder de grond. Tijdens de rit erheen en tijdens de tocht in de lift waren ze allen geblinddoekt geweest, en de staf die ze aflosten hadden ze niet ontmoet.

* * *

Arab Jones en High Bundy en Pepe Martinez zogen met kleine teugen aan hun vierde stick, lieten de krachtige marihuanasigaret van vinger tot vinger gaan, en hielden de dennenappelachtige rook lang in hun longen. Ze zaten op kussens en een tapijt voor een tentje met ritsen houten kralen als deur. De tent was op een dak in Harlem opgezet, niet ver van Lennox en de 125ste straat. Hun ogen zochten elkaar met de vriendelijke waakzaamheid van weedbroeders, zagen toen gezamenlijk op naar de verduisterde maan.

‘Man, ik wed dat ze ook aan de weed zit,’ zei High. ‘Zien jullie die bronzen rook? Die ruimtekerels op de maan worden high, man.’

Pepe zei: ‘We gaan zelf helemaal hartstikke weg, man. Ben jij van plan te verduisteren, Arab?’

Arab zei: ‘Een astronomische kick is de beste kick.’

5

Paul Hagbolt en Margo Gelhorn begonnen te luisteren naar wat de man met de baard zat te zeggen: ‘De hopen en vrezen van de mens, zijn diepste beroeringen, zullen altijd kleuren wat hij in de hemel ziet — of het een vliegtuig is of een schip van een andere wereld, of alleen maar een bloedlichaampje van hemzelf. Je kunt het zo stellen: elke schotel is ook een teken.’

De stem van Baardmans was rijp en tegelijk jeugdig intens. Doc — de grote, kale man met de dikke bril — en de Wijfjes tulband luisterden onbewogen. (Het had Margo geen twee minuten gekost om de drie forumleden en verscheidene leden van het gehoor van een bijnaam te voorzien.)

Baardmans vervolgde: ‘Wijlen Dr. Jung heeft dit aspect van de waarnemingen van vliegende schotels grondig onderzocht in zijn boek Ein Moderner Mythus von Dingen die am Himmel gesehen werden.’ Zijn Duits werd met het authentieke gegorgel uitgesproken. Meteen vertaalde hij het: ‘Een moderne mythe van dingen die aan de hemel worden gezien.’

‘Wie is die Baardmans?’ wilde Margo van Paul weten. Hij probeerde het programma te lezen maar in de duisternis van de achterste rij was dat onmogelijk.

Baardmans ging verder: ‘Dr. Jung stelde vooral belang in schotels die er uitzagen als een cirkel, verdeeld in vier delen. Hij brengt deze vormen in verband met wat het Mahayana Boeddhisme mandala’s noemt. Een mandala is een symbool van psychische eenheid — de geest van het individu ten strijde tegen de krankzinnigheid. Het pleegt te verschijnen in tijden van grote spanning en gevaar, zoals tegenwoordig, nu het individu geschokt en verscheurd wordt door zijn angst voor atoomvernietiging, zijn vrees zijn persoonlijkheid te verliezen, veranderd te worden in alwéér een soldaat-slaaf of robotconsument in een totalitaire horde, en zijn vrees zijn contact met zijn eigen cultuur geheel kwijt te raken terwijl deze zich hopeloos verliest in tienduizend moeilijke maar uiterst belangrijke specialisaties.’

Paul onderging een van zijn gebruikelijke aanvallen van schuldig voelen. Nog geen vijf minuten geleden had hij deze mensen schotelmaniakken genoemd, en prompt klonk de allereerste die hij hoorde verstandig en beschaafd.

Een klein mannetje, dat aan dezelfde kant van de eerste rij zat als de hond Ragnarok, stond nu op.

‘Neemt u mij niet kwalijk, Professor,’ zei Kleine Man, ‘maar volgens mijn horloge is er nog maar een kwartier over van de volledige verduistering. Ik wil iedereen eraan herinneren zijn waakzaamheid niet te laten verslappen, en natuurlijk tegelijkertijd aandacht te blijven besteden aan wat onze boeiende sprekers te zeggen hebben. Rama Joan heeft ons verteld van kosmische wezens die hun aandacht aan een dozijn onderwerpen tegelijk kunnen wijden. Dan kunnen wij dat toch zeker wel met twee! Tenslotte houden we deze bijeenkomst vanwege de buitengewone gelegenheid voor waarnemingen, speciaal van de minder stoutmoedige schotels die het licht mijden. Laten we het restant van deze prachtige gelegenheid om Schuchtere Schotels te zien, zoals Ann ze noemt, niet voorbij laten gaan.’

Verscheidene hoofden in de voorste rij draaiden plichtsgetrouw naar deze en gene zijde, toonden profielen met opgeheven kinnen.

Margo stootte Paul aan. ‘Doe je plicht,’ fluisterde ze bars, en tuurde heftig rond.

‘Goede jacht, allemaal’ zei Kleine Man. ‘Excuseert u mij, Professor.’ Hij ging zitten.

Maar voor Baardmans verder kon gaan werd hij aangeroepen door een man met hoge schouders en gevouwen armen die hoog en recht in zijn stoel zat — Margo doopte hem Stastok.

‘Professor, u heeft leuk en dubbelzinnig zitten praten,’ begon Stastok, ‘maar het lijkt mij dat het nog steeds ging over schotels die de mensen zich verbeelden te hebben gezien. In die stel ik geen belang, ook al deed meneer Jung dat. Ik stel alleen belang in echte schotels, zoals die waarmee ik heb gepraat en waarin ik heb gereisd.’

Paul kreeg nieuwe moed. Nu begonnen die mensen zich te gedragen zoals het schotelmaniakken betaamt!

Baardmans leek ietwat geagiteerd te zijn door deze uitdaging. Hij zei: ‘Het spijt me heel erg als ik die indruk heb gewekt. Ik dacht dat ik duidelijk had gemaakt dat —’

Doc hief zijn kale hoofd op en sneed Baardmans’ verdediging af door een hand op zijn arm te leggen, alsof hij wilde zeggen: ‘Laat mij deze figuur maar behandelen.’ De Wijfjes tulband schonk hem een flauwe glimlach en betastte de das die bij haar avondkledij hoorde.

Doc leunde voorover en richtte zijn glimmende schedel en glinsterende bril omlaag naar Stastok, alsof deze een of ander soort insect was.

‘Neemt u mij niet kwalijk, meneer,’ zei hij met een bijna scherpe stem, ‘maar ik meen dat u ook beweert andere planeten per vliegende schotel te hebben bezocht — planeten die de astronomie niet kent.’

‘Dat klopt,’ zei Stastok, en ging wat rechter zitten.

‘Waar zijn die planeten precies?’

‘O, ze zijn… ergens,’ antwoordde Stastok. Hij ontlokte wat gegrinnik door eraan toe te voegen: ‘Echte planeten laten zich niet door een stelletje astronomen heen en weer commanderen.’

Zonder acht te slaan op de lachers vervolgde Doc: ‘Zijn die planeten aan het andere eind van het heelal gelegen — zijn het de planeten van een andere ster, vele lichtjaren ver?’ Zijn stem klonk nu zacht. Zijn dikke brillenglazen leken welwillendheid uit te stralen.

‘Nee, dat zijn ze niet,’ zei Stastok. ‘Het is bijvoorbeeld net een week geleden dat ik Arletta heb bezocht en de tocht kostte maar twee dagen.’

Doc liet zich niet afleiden. ‘Zijn het hele kleine planeetjes die zich achter de zon of de maan of misschien Jupiter ver schuilen, in een soort permanente eclips, zoals mensen die zich in een bos achter de bomen hebben verstopt?’

‘Nee, dat ook niet,’ verklaarde Stastok, die opnieuw zijn schouders rechtte, maar niettemin een beetje een verdedigende houding aannam. ‘Ze verschuilen zich helemaal niet — zij niet. Ze zijn er gewoon… daar buiten. En ze zijn groot, dat kan ik je vertellen — zo groot als de aarde. Ik heb er zes bezocht.’

‘Humm,’ gromde Doc. ‘Zijn het misschien planeten die in de ultraruimte zijn verborgen en toevallig af en toe eens een keer eruit komen — bijvoorbeeld als jij ze gaat bezoeken?’

Nu was het Doc die de lachers meekreeg, maar ook nu negeerde hij ze weer.

‘U gedraagt zich negatief,’ zei Stastok beschuldigend, ‘en veel te theoretisch. Die andere planeten bevinden zich heel gewoon daarbuiten, zeg ik je.’

‘Wel, als ze gewoon daarbuiten zijn,’ brulde Doc zacht, ‘waarom kunnen we ze dan niet heel gewoon zien?’ Hij wierp zijn hoofd triomfantelijk in de nek, of misschien was zijn bril alleen een beetje afgegleden.

Er volgde een flinke pauze. Toen: ‘Ontzettend negatief,’ amendeerde Stastok hooghartig. ‘Het zou je reinste tijdverspilling zijn om jou uit te leggen dat sommige planeten onzichtbaarheidschermen om zich heen hebben, zodat het licht van de sterren langs ze heen buigt. Ik vind het niet nodig nog langer met u te praten.’

‘Laat mij mijn standpunt duidelijk maken,’ zei Doc verhit, tegen zijn volledige gehoor. ‘Ik ben bereid welk idee dan ook te overwegen, zelfs dat er een vreemde planeet in ons zonnestelsel schuilt. Maar ik wil wel tenminste iets van een rationele verklaring horen, zelfs al is het dat de planeet zich in de ultraruimte ophoudt. Ik geef Charles Fulby — (hij wuifde naar Stastok) — een klein plusje voor zijn idee van schermen.’

Hij zweeg triomfantelijk. Kleine Man maakte van de gelegenheid gebruik om naast de grote hond Ragnarok aan het eind van de voorste rij op te duiken en te zeggen: ‘Nog tien minuten over. Ik weet dat dit argument interessant is, maar blijf alstublieft uitkijken. Denk er aan dat we eerst en vooral schotelstudenten zijn. Vliegende planeten zijn opwindend, maar slechts één klein schoteltje, dat door een hele vergadering wordt waargenomen, zou voor ons een ware triomf zijn. Dank u.’

* * *

Asa Holcomb had zijn zaklantaarn gebruikt om signalen naar de stad te zenden vanaf het plateau bij de Bijgeloofbergen. Tenslotte werd er van hem verwacht dat hij probeerde zelf zijn leven te redden. Maar nu, omdat hij moe werd van die plicht, keek hij weer op naar de sterren, die tijdens de totale verduistering zo helder als diamanten waren, en hij had geen moeite ze hun namen te geven. Toen gaf hij zich weer over aan de maan in de schaduw van de aarde. Hij stond daar op de voorgrond als een groots Hopi-embleem, gehamerd van door ouderdom zwart geworden zilver. Er viel altijd iets nieuws te zien in de onveranderlijke nachtelijke hemel. Hij kon hier makkelijk de hele nacht blijven liggen en kijken, zonder zich een ogenblik te vervelen. Maar het gevoel van zwakte en vreemdheid werd groter, en de rots onder hem was erg koud geworden.

* * *

Pepe Martinez en High Bundy verhieven zich van hun kussens en dwarrelden als bladeren naar de vuile bakstenen muur op het dak in Harlem. Wuivend naar de maan zei Pepe: ‘Nog een trek en dan — poef! Dan zit ik er, net als John Carter.’

High zei: ‘Vergeet je ruimtepak niet.’

Pepe zei: ‘Ik zuig mijn longen vol pot en leef daar van.’ Hij zwaaide naar de sterren. ‘Wat staat er op dat zwarte aanplakbiljet voor die juwelenwinkel, High?’

High zei: ‘Aanplakbord! Dat zijn motorfietsen, man, allemaal met een diamanten koplamp, en ze gaan alle kanten op die er zijn.’

Arab, die nog op zijn kussen voor de tent zat, en nu een paar druppels muscatel uit een dun likeurglas in zijn keelgat liet sijpelen, riep: ‘Wat vinden jullie van de nacht, o zonen van mij?’

Pepe riep terug: ‘Prachtig als een zijden serpent, o mijn vader-lief.’

* * *

De maan vervolgde haar grote zwaai door de koude, zwijgende schaduw van de aarde in haar bezadigde tempo van 75 kilometer per minuut, even onherroepelijk als het bloed dat Asa Holcombs borstkas binnensijpelde, of als de spermatozoën die in Jake Leshers lendenen met hun staarten sloegen, of als de hormonen die uit de bijnieren van Don Guillermo stroomden, of als de atomen die spleten om de boilers van de Prince Charles te verhitten, of als de golftreinen die hun gecodeerde beelden overbrachten aan de grot van Spike Stevens, of als Wolf Loners onderbewustzijn dat zijn ramen opende en sloot in het ritme dat hij geestelijke gezondheid noemde. Luna deed het een miljard jaar geleden al; een miljard jaar later zou ze het nog altijd doen. Op een goede dag, zeiden de astronomen, zou de kracht van de getijden haar zo dicht naar de aarde trekken dat razende schokrimpels in haar binnenste haar aan stukken zouden scheuren, haar in iets als de ringen van Saturnus zouden veranderen. Maar dat, zeiden de astronomen, lag nog honderd miljard jaar in de toekomst.

6

Paul Hagbolt stootte Margo Gelhorn zenuwachtig aan om haar te waarschuwen dat ze moest ophouden met giechelen, toen een vrouw in de tweede rij naar Doc riep: ‘Wat is die ultraruimte waaruit volgens jou planeten kunnen komen?’ ‘Ja, waarom breng je ons niet eens op de hoogte?’ opperde Baardmans als ervaren forumlid, terwijl hij zich naar Doc toedraaide.

‘Het is een idee dat is opgeworpen in theoretische natuurkunde en een onbeperkt aantal science fiction-verhalen,’ begon Doc. Hij schoof zijn bril omhoog en streek met zijn handen over zijn kale schedel.

‘Zoals jullie allemaal weten wordt algemeen aangenomen dat de snelheid van het licht de grootst mogelijke is. Driehonderdduizend kilometer per seconde klinkt alsof het erg veel is, maar het is een slakkengangetje als het gaat om de enorme afstanden tussen de sterren en binnen de melkwegen — een akelig vooruitzicht voor ruimtevaarders.

‘Theoretisch is het echter mogelijk dat het tijd-ruimte-continuüm op een zodanige wijze kan worden gekromd of verkreukeld dat de verre punten van onze kosmos elkaar in een hogere dimensie raken — in de ultraruimte. Of zelfs dat elk punt elk ander punt raakt. Als dat het geval is, dan zou sneller dan het licht reizen mogelijk zijn door op een of andere manier ons heelal te verlaten en de hyperruimte binnen te dringen, en op elk gewenst punt weer terug te komen in ons heelal. Uiteraard is reizen in de hyperruimte alleen geopperd voor ruimteschepen, maar ik zou niet weten waarom een toepasselijk uitgeruste planeet het niet eveneens zou klaarspelen — theoretisch. Beroepsgeleerden als Bernal en filosofen als Stapledon hebben theoretische beschouwingen gewijd aan reizende planeten, om auteurs als Stuart en Smith niet te vergeten.’

‘Theorie!’ snoof Stastok, en voegde er sotto voce aan toe: ‘Gezwam in de ruimte!’

‘Wat denk je daarvan?’ vroeg Baardmans aan Doc, en stelde op deze manier mooi onpartijdig de vraag aan de orde. ‘Bestaat er enig tastbaar bewijs van de aanwezigheid van een ultraruimte of reizen in de ultraruimte?’

Opzij van Doc keek de Wijfjestulband hem en Baardmans nieuwsgierig aan.

‘Geen zweem van bewijs,’ zei Doc met een grijns. ‘Ik heb geprobeerd mijn astronomische vrienden aan te zetten tot een jacht op aanwijzingen, maar ze nemen mij niet erg serieus.’

‘Dit vind ik interessant,’ zei Baardmans. ‘Welke vorm zouden die aanwijzingen aannemen?’

‘Ik heb erover nagedacht,’ gaf Doc vergenoegd toe. ‘Een van de ideeën die ik kreeg is dat de stuwkracht die nodig is om een schip de ultraruimte in en weer uit te krijgen het scheppen zou vereisen van kortstondige, kunstmatige zwaartekrachtvelden — zo intense velden dat ze het sterrenlicht dat het desbetreffende deel van de ruimte doorkruist zichtbaar zouden verstoren. Daarom heb ik mijn astronomische vrienden voorgesteld dat ze uitkijken naar sterren die op heldere nachten gaan trillen — en speciaal met telescopen in satellieten — en dat ze sterrenopnamen met korte belichtingstijd doorsnuffelen naar aanwijzingen van hetzelfde — sterren die even uitgaan, of vreemd draaien.’

De magere vrouw in de tweede rij zei: ‘Ik heb een stuk in de krant gezien over iemand die de sterren zag draaien. Zou dat een aanwijzing zijn?’

Doc grinnikte. ‘Ik ben bang van niet. Was hij niet dronken? Die artikelen in de komkommertijd moet je niet al te ernstig opvatten.’

Paul voelde tegelijkertijd een huivering en dat Margo zijn arm greep.

‘Paul,’ fluisterde ze opgewonden, ‘beschrijft Doc niet precies wat je in die vier foto’s hebt gezien?’

‘Het lijkt er wel wat op,’ zei hij ontwijkend, terwijl hij erover nadacht. ‘Het lijkt er erg veel op.’ Toen, verwonderd: ‘Hij gebruikte het woord draaien.’

‘Nou, wat vind je er van?’ wilde Margo weten. ‘Is zijn idee juist of is het niet juist?’

‘Opperley zei — ‘ begon Paul… en toen besefte hij dat Doc tegen hem sprak.

‘Neem me niet kwalijk, jullie twee op de achterste rij — sorry, ik ken uw namen niet — wilt u iets bijdragen?’

‘Nee nee. Nee, meneer,’ riep Paul vlug. ‘We waren alleen erg onder de indruk van uw betoog.’

Doc wuifde even ten teken van goedhartige bevestiging. ‘Leugenaar,’ fluisterde Margo met een glimlach tegen Paul. ‘Ik heb bijna zin om hem alles te vertellen.’

Paul had geen moed om nee te zeggen, wat waarschijnlijk gunstig was. Hij onderging een nieuwe aanval van schuldige gevoelens, die zich niet op een speciaal doel richtten maar wel acuut waren. Hij zei tegen zichzelf dat hij in geen geval geheime informatie van het Project mocht loslaten — en zeker niet aan schotelaars. Toch was er iets fout aan de situatie als iemand als Doc niets over de foto’s mocht weten. Maar toen begon hij over het onderwerp na te denken, en huiverde opnieuw. Er zat iets duivels in de manier waarop de gissingen van Doctor aansloten op de foto’s. Ongerust keek hij naar de donkere maan. Margo’s woorden echoden zwak in zijn herinnering: ‘Wat zou er gebeuren als de sterren er omheen nu zouden gaan trillen?’

* * *

De blikjes maanstof die aan hun dunne metalen stengels boven de mat glinsterende laag kooldioxide-sneeuw hingen leken op de griezelig mechanische vruchten van een ijstuin. Don Merriam, die in de bundel van zijn helmlamp liep, stapte zo voorzichtig mogelijk naar de dichtstbijzijnde, zo voorzichtig als hij kon om een minimum aan ongewenst stof op te doen waaien. Ondanks zijn behoedzaamheid maakten een paar kristallen droog ijs voor zijn voeten een boog omhoog en vielen bruusk terug, zoals voor stof en ‘sneeuw’ op de maan gebruikelijk is. Hij raakte de trekker op de bus aan die hem hermetisch afsloot en toen plukte hij hem van zijn stengel en liet hem in zijn buidel zakken.

‘De best betaalde vruchtenplukker aan deze kant van Mars,’ vertelde hij zichzelf oordeelkundig. ‘En ondanks dat doe ik dit karweitje te snel naar de smaak van Tsaar Gompert, kampioen van het langzaam-aan-werk.’

Hij keek nogmaals omhoog naar de zwarte aarde in zijn bronzen ring. ‘Negenennegentig komma negen procent van zij daar zijn het eens dat ik hier in de watten lig. Zij denken dat iedereen in het ruimteonderzoek in de lekkerste watten ligt sinds de tijd van de piramiden. Of in ieder geval sinds het profvoetbal. Luchtkrabben! Troposfeer-mosselen!’ Hij grijnsde. ‘Ze hebben over de ruimte gehoord maar ze geloven het nog steeds niet. Ze hebben hier nooit zelf kunnen zien dat er niet een reuzenolifant onder de aarde staat die hem omhoog houdt, en een reuzenschildpad die de olifant draagt. Als ik “planeet” en “ruimteschip” tegen ze zeg denken ze nog altijd “horoscoop” en “vliegende schotel”.’

Toen hij zich naar het volgende busje op zijn stengel wendde schraapte zijn laars over de film van kristallen, en een zwakke, knarsende trilling plantte zich door de broekspijp van zijn pak omhoog. Het was een echo, over een aantal jaren, van het zangerige geluid dat zijn overschoenen op de krakende sneeuw van Minnesota op een vorstige dag maakten.

* * *

Barbara Katz zei: ‘Hé, controleer dit eens, Mr. Kettering — ik zie een wit licht flikkeren bij Copernicus.’

Knolls Kettering III, wiens gewrichten wat knarsten, nam haar plaats aan het oculair in. ‘U heeft gelijk, Miss Katz,’ zei hij. ‘De Russen testen hun seinvuurpijlen, lijkt mij.’ ‘Bedankt,’ zei ze. ‘Als het om de maan gaat kan ik mezelf niet vertrouwen — ik denk altijd de lichten te zien van Lunastad en Leyport en al die andere science fiction-plaatsen.’ ‘Onder ons, Miss Katz, ik ook! Nu is er een rode vuurpijl.’

‘O, mag ik ‘t zien? — Maar ik vind het niet prettig dat u steeds moet opstaan. Ik zou op uw schoot kunnen gaan zitten, als u ‘t niet erg vindt — en als het krukje ‘t houdt.’ Knolls Kettering III grinnikte spijtig. ‘Ik zou het niet erg vinden, en de knik zou het wel houden, maar ik ben bang dat de beenplastieken spalk in mijn heup het misschien niet zou verdragen.’

‘O jee, het spijt me.’

‘Vergeet het, Miss Katz — we zijn allebei Lensmannen. En je hoeft geen medelijden met me te hebben.’

‘In orde,’ verzekerde ze hem. ‘Eigenlijk vind ik het zelfs romantisch om zo opgelapt te zijn, net als die ouwe soldaten die de ruimte-academies drijven in de verhalen van Heinlein en E.E. Smith.’

* * *

Don Guillermo Walker moest tenslotte toegeven dat de zwarte glinstering recht vooruit water was — en eerder het kleine meer dan het grote, want daar zag hij dan eindelijk de lichten van Managua twinkelen, niet verder dan twintig kilometer. Nu overviel hem een nieuwe angst: dat hij de tijd te nauw had genomen. Als de maan bijvoorbeeld op dit ogenblik uit de verduistering kwam, en hem duidelijk zichtbaar maakte voor de jets en de straaljagers en de AA-kanonnen van el presidente, als een voorbarig spotlight dat een in werkjas gehulde toneelknecht vangt die in het donker het decor verandert? Hij wou dat hij terug was in Chicago en met een tweederangs gezelschap werkte, of een groep van de John Birch Society toesprak die wapens naar het zuiden wilde sturen; of dat hij tien jaar oud was en een circusopvoering gaf in zijn achtertuin in Milwaukee, de dood tartend door van een hellende roestige draad te glijden van een hoogte van zes meter.

Die tweede herinnering schonk hem moed. Sterven voor een circus in de achtertuin… sterven voor een gebombardeerde stad vol nikkers! Hij gaf vol gas, en de propeller achter hem maaide ietwat minder slap naar de lauwe lucht. ‘Guil-ler-mo ge-ron-imo!’ schreeuwde Don Guillermo. ‘La Loma, hier kom ik aan!’

7

Paul Hagbolt besteedde maar gedeeltelijk aandacht aan de sprekers op het platform. De overeenkomst tussen de sterrenfoto’s en Docs opvatting over planeten die door de ultraruimte reisden had zijn aandacht afgeleid en zijn verbeelding op gang gebracht. Alsof er een grote klok die alleen hij kon horen juist op dit ogenblik begonnen was te tikken (eenmaal per seconde, niet vijf maal zoals horloges en veel opwindklokken) merkte hij dat hij zich intens bewust werd van de tijd en alles om hem heen — het groepje mensen, het vlakke zand, het zwakke ratelen van de in elkaar vallende golfjes, net achter de sprekers, het oude, met planken dichtgespijkerde strandhuis, de overkapte en rood-flikkerende installaties van Vandenberg Twee die zich achter hem verhieven, de aarden kliffen achter het zeegras, en bovenal de milde nacht die uit de uithoeken van het heelal naar de aarde reikte en alles heel klein maakte, behalve de bol van de aarde en de donkere maan en de glitterende sterren.

Iemand stelde een vraag aan Rama Joan. Ze straalde een glimlach vol tanden naar Baardmans een keek toen neer op haar toehoorders. Haar blik ging van de een naar de ander en sloeg niemand over. De bolle groene tulband verborg haar haar, hoewel ze dezelfde bleke gelaatskleur had als Ann, wat het smalle van haar magere gezicht benadrukte. Ze zag er zelf als een half-verhongerd kind uit.

Nog altijd zonder te spreken liet ze haar blikken over de hemel en de donkere maan boven haar schouder dwalen, toen zag ze weer naar haar gehoor.

Toen zei ze heel kalm, maar toch bars: ‘Wat weet wie ook van ons werkelijk van hoe het daarbuiten is? Veel minder dan iemand die vanaf zijn geboorte is opgesloten in een cel onder de stad zou weten van de miljoenen in Calcutta of Hong Kong of Moskou of New York. Ik weet dat sommige van jullie denken dat meer ontwikkelde rassen ons zullen liefhebben en beschermen, maar ik meet de houding van meer ontwikkelde rassen ten opzichte van de mens naar het gedrag van de mens ten opzichte van de mier. Op die basis kan ik jullie dit zeggen: daar buiten zijn duivels. Duivels.’ Er klonk een laag, knarsend geluid als van een stalen uurwerk dat wordt opgewonden. Miauw verstijfde in de armen van Margo, en haar haren gingen overeind staan. Ragnarok gromde.

Rama Joan ging verder: ‘Daar ver weg tussen de sterren zijn misschien Hindoes die geen koe kunnen doden en misschien zelfs Jainisten die alles waarop ze gaan zitten schoonvegen uit angst dat ze een mier verpletteren, en die gaas voor hun lippen dragen om te zorgen dat ze geen mug inslikken, maar zulke volken zijn hoogstens een zeldzame uitzondering. De rest spant zich niet in voor muggen. Voor ons zullen ‘t duivels zijn.’

Paul werd overspoeld door een griezelige gewaarwording. Alles rondom hem scheen veel te werkelijk te zijn, en toch op het punt te staan te vervagen. Hij keek naar de maan en de sterren om steun te zoeken, zei tegen zichzelf dat de hemel het enige was dat de hele geschiedenis door nimmer was veranderd, maar toen zei een demon diep in zijn geest: ‘Maar wat gebeurt er als de sterren gaan bewegen? Ze hebben bewogen, in de foto’s.’

* * *

Sally Harris leidde Jake Lesher over het versleten houten platform naar de vijfde en laatste wagen van de Rakettrein. De enige andere passagiers op deze laatste trip waren een tamelijk schuchter uitziend paar uit Puerto Rico, dat in de eerste wagen zat en de veiligheidsleuning al met vier handen vastgreep.

‘Mijn God, Sal, al dat wachten dat ik maar moet doorstaan,’ zei Jake. ‘En de zijspoortjes die je ons telkens laat volgen, alleen voor jouw plezier. Dat dakhuis van Hasseltine —’

‘Ssjt, dit is geen zijspoor, minnaar mijn,’ fluisterde ze terwijl de spullenbaas langs kwam voor een laatste controle. ‘Luister nu goed: zodra we beginnen te klimmen moet je ongeveer een halve meter naar voren glijden en de leuning van die stoel uit alle macht beetgrijpen, met je linkerhand, want met je andere arm ga je mij vasthouden.’

‘Maar dat is de arm die niet aan jouw kant zit, Sal.’ ‘Nu wel,’ zei ze, en raakte hem vertrouwelijk aan.

Hij gaapte haar aan, grijnsde toen ongelovig.

‘Gewoon je instructies opvolgen,’ zei ze hem. Krakend en klikkend begon de trein aan zijn steile klim. Tien meter voor het hoogste punt ging ze rechtop staan, zwaaide haar been met een mooie boog over en zat schrijlings op zijn middel. Een hand greep hem bij zijn nek, de andere maakte snel enige zaken passend.

‘Jezus, Sal,’ hijgde hij, ‘ik wed dat we de aarde doen bewegen zoals in For Whom the Bell:

‘De aarde, welnee man!’ grijnsde ze met ontblote tanden en een gezicht als een Walkure, toen de trein op het punt stond af te dalen en de sleepkabel losging. ‘Ik zal de sterren bewegen!’

* * *

Rama Joan zei: ‘O, de stermensen zouden voor ons ijselijk mooi zijn, stel ik me voor, en even fascinerend als de jager voor een wild dier is, waarop nog niet is geschoten. Ik vind het ontzettend interessant om over ze na te denken — maar voor ons zouden ze toch even wreed en gereserveerd zijn als negenennegentig procent van onze eigen goden. En wat zijn de goden van een mens behalve zijn voorstellingen van een meer ontwikkeld ras? Denk aan de getuigenis van tienduizend jaren, als je de mijne niet wilt aannemen, en je zult je realiseren dat daar ver weg… daar boven… duivels zijn.’

Ragnarok gromde opnieuw. Miauw drukte zich tegen Margo’s schouder aan en sloeg haar nagels in.

Kleine Man zei: ‘Het einde van de verduistering.’

Doc zei: ‘Rama Joan, je verbaast me.’

Margo zei: ‘Miauw het is in orde, kalm.’

Paul keek op en zag de oostelijke rand van de maan lichter worden, en het was als een kwijtschelding van gevangenisstraf. Plotseling wist hij dat zijn onbegrijpelijke angsten zouden verdwijnen als de eclips voorbij was.

Zes maandiameters ten oosten van de maan draaide een groep sterren rond in kleine, krullende banen, als spookachtig wit vuurwerk dat uit elkaar spatte… en toen uitdoofde.

* * *

Vanaf zijn eenzame plateau zag Asa Holcomb de sterren in de buurt van de maan schudden, alsof er een fanfare door de kosmos blies. Toen opende er daar in de hemelen een grootse gouden en paarse poort, vier maal zo groot als de maan: de duisternis werd verdrongen; en Asa stak er gretig zijn handen naar uit, en zijn hart zwol op door het wonderlijke en majesteitelijke schouwspel, en zijn aorta scheurde geheel open, en Asa stierf.

* * *

Sally Harris zag de sterren dansen op het moment dat zij en Jake, die kortstondig elk vijftien kilo van hun gewicht verloren, aan de zesde top van de Tientrapsraket op Coney Island begonnen. In de blinde, zelfzuchtige wereld van de seksuele bevrediging die precies op de grens van de bewuste en de onderbewuste gebieden van de geest ligt, wist zij dat de sterren een onderdeel van haarzelf waren, en daarom schaterde ze alleen: ‘ ’t Is me gelukt, Christus! Ik zei dat ik het zou doen en ‘t is me gelukt!’

En zelfs toen ze bovenop de volgende top na een verstikkende, bonzende duik naar het nadir en weer omhoog, de dansende sterren vervangen zag door een gele en paarse schijf die twintig maal zo groot was als de maan en helder genoeg om de streepjes in het pak van Jake te kunnen zien toen hij zijn gezicht tussen haar borsten drukte, leunde ze achterover als een Walkure, met de veiligheidsleuning koud tegen haar romp, en schreeuwde triomfantelijk naar de hemel: ‘Jezus, een toegift!’

* * *

High Bundy zei: ‘O mensen wat een kick! Luister, Pepe, daar heb je die gekke ouwe Chinees aan de andere kant van de wereld, groter dan King Kong, die zijn benen omhoog gooit, en hij schildert gouden platen met grenadine zodat ze er uitzien als twee regendruppels die elkaar naaien, en hij smijt ze naar de maan terwijl hij ze afmaakt, en een ervan blijft daar hangen.

‘Tsjilp tsjilp,’ koerde Pepe. ‘Heel New York wordt er door verlicht. Zilverbliksem.’

‘Ik zie ‘t ook,’ zei Arab die achter hun aan dreef. ‘Man wat een goeie pot.’

* * *

Knolls Kettering III, zijn oog vastgekleefd aan het oculair in het duister van Palm Beach, zei een beetje plechtig: ‘Het zelfstandig naamwoord “planeet”, Miss Katz, is afgeleid van het Griekse werkwoord planasthai, zwerven. Oorspronkelijk betekende het eenvoudig “Zwerver”: een lichaam dat her en der tussen de vaste sterren zwerft.’ Zijn stem werd strak. ‘Hé zeg, de maan wordt lichter, en niet alleen aan de kant die uit de eclips treedt. Ja, het is echt zo. En er zijn kleuren.’

Een hand daalde beschermend op zijn schouder neer, en zo ongeveer het kleinste stemmetje dat hij ooit had gehoord — het was alsof Barbara Katz in een sprinkhaan was veranderd — zei: ‘Paps, blijf alsjeblieft naar het oculair kijken. Je moet je voorbereiden op een flinke schok.’

‘Een schok? Wat is er, Miss Katz?’ vroeg hij nerveus, maar volgde haar instructies op.

‘Ik weet het niet helemaal zeker,’ ging de microscopische stem verder. ‘Het ziet eruit als een oude voorplaat van Amazing Science Fiction. Paps, ik geloof dat je Zwerver deze kant op is gedoold — alleen hadden de Grieken niet zulke grote. Ik geloof dat het een planeet is.’

* * *

Paul had zijn ogen hoogstens twee seconden gesloten.

Toen hij ze opende was daar de Zwerver, stromend van bloedig en gouden licht.

De Zwerver, vier maal de diameter van de maan, en minstens even ver ten oosten van de maan aan de hemel, met een oppervlakte van zestien maal die van de maan, door een hoekige kromme in de vorm van een omgekeerde S gespleten in gouden en kastanjebruine helften, die zachter leken dan fluweel en toch een scherp afgesneden, niet wazige rand bezaten.

Zoveel zag Paul als een zichtbaar beeld, zag hij in een oogopslag zonder de zaak te ontleden. Het volgende ogenblik had hij zich op de vloer laten vallen, met opgetrokken schouders en het hoofd omlaag, weg van de Zwerver. Want de eerste, overheersende indruk was van iets reusachtigs en vlammends boven zijn hoofd, iets angstaanjagends en massiefs, dat op het punt stond op de aarde te storten en hem te verpletteren.

Margo, met Miauw tegen zich aangedrukt, lag naast hem op de vloer.

Puur toevallig waren Pauls ogen gericht op het programma dat hij vasthield. Automatisch las hij een regel: ‘Onze gebaarde forummedewerker is Ross Hunter, Professor sociologie aan het Reed College in Portland, Oregon’ — voordat hij zich realiseerde dat hij makkelijk kon lezen bij het licht van de Zwerver.

* * *

Voor Don Guillermo, toen hij de heuvel met zijn groepen officiële gebouwen naderde, zijn ogen gericht op het ‘Paleis’, en met in zijn linkerhand de hefboom van het bommen-werpmechanisme, was de Zwerver een loyalistische Nicaraguaanse straaljager die hem in de rug aanviel en een vulkaan van geluidloze lichtspoorkogels uitspuwde. Hij dook in elkaar in zijn stoel, kneep zijn ogen dicht, en spande zijn nek en schouders in afwachting van de kogels. Ze kwamen maar niet en ze kwamen maar niet — het mispunt was blijkbaar een sadist die zijn doodsangst wilde rekken.

Hij zwenkte naar links naar het grote meer, volgens plan, keek toen achterom. Het verdomde ding was gewoon een grote versperringsballon, die op de een of andere manier opeens werd verlicht. En dan te bedenken dat ze hem met zo’n kermisapparaat hadden belazerd, zodat hij zijn bom niet had laten vallen. Hij zou even teruggaan en ze eens wat laten zien!

Op dat moment barstte er in Paloma een verblindende roze vulkaan open, en hij zag dat zijn linkerhand een hefboom vasthield waaraan nu een stuk gebroken draad hing. Een seconde later klapten zijn oren door een ontploffing die het vliegtuig deed schudden. Hij stuurde het weer horizontaal en vervolgde automatisch zijn koers naar het meer van Nicaragua.

Maar, vroeg hij zich af, hoe kon zo’n ballon precies gelijke tred houden met zijn oude kist? En waarom gloeide het hele landschap, alsof de dageraad aanbrak in het theater van het heelal?

* * *

Bagong Bung stond aan de verveloze reling op de brug en de zon kookte zijn hersens. Maar zijn hersens riepen een beeld op van een met zeewier overgroeid, met goud geladen wrak dat geen twintig mijlen verder lag, en hij was zich van niets bewust en voelde niets toen het zwaartekrachtfront van een onbekend hemellichaam van onder naar boven door zijn lichaam voer, en vat kreeg op elk atoom van zijn lichaam. Aangezien het front met evenredige kracht aan de Machan Lumpur, de Golf van Tonkin, en de hele planeet trok, lukte het de vlaag van kosmische kracht niet ook maar een van Bagong Bungs koele groene gedachten te verstoren.

Als Bagong Bung naar het kompas van de Machan Lumpur had gekeken, zou hij de naald wild hebben zien zwaaien en trillend tot rust komen in een richting iets ten oosten van het noorden, maar de kleine Maleier keek zelden in het kompashuisje — hij kende deze ondiepe zeeën goed genoeg. En hij had zo lang zaken gedaan met verraders en met-dewind-meedraaiers aan zowel communistische als kapitalistische zijde, dat zelfs al had hij het kompas zien draaien, hij misschien alleen zou hebben gevonden dat het zijn eigen natuurlijke mate van politieke onstabiliteit aanwees.

* * *

Wolf Loner fronste in zijn kille slaap toen, aan de andere kant van de wereld, het kleine kompasje van de Volharding draaide en tot rust kwam op een soortgelijke wijze als die van de Machan Lumpur, en toen een blauwe vinger sint elmusvuur even aan de top van de mast flikkerde. Hij bewoogzich en werd bijna wakker, sliep toen verder.

* * *

Generaal Spike Stevens snauwde: ‘Jimmy, haal die brandende plek eruit voor we het scherm kwijtraken.’

‘Ja meneer,’ antwoordde Kapitein James Kidley. ‘Maar welk scherm is het? Ik zie het in allebei.’

‘Het zit inderdaad in allebei de schermen,’ deelde Kolonel Willard Griswold hees mee. ‘Hou op met scheel kijken, Spike. Het zit daarbuiten — en het is even groot als de aarde.’ ‘Neem me niet kwalijk, Spike,’ zei Kolonel Mabel Wallingford. Haar pols klopte snel. ‘Kan het geen testprobleem zijn? Het eerste Hoofdkwartier kan op elk moment dat ze willen onze in- en uitgaande signalen op testcondities overschakelen.’

‘Juist,’ zei de Generaal, die met beide handen de uitweg aangreep die ze hem had geboden; en het deed haar wreed grijnzen: Spike was bang geweest. Hij ging verder: ‘Als het een probleem is — en dat geloof ik — dan hebben ze ons iets fraais in de maag gesplitst. Binnen vijf seconden staat onze communicatieapparatuur roodgloeiend van de gesimuleerde crisisgegevens. Vooruit dan, allemaal, we doen alsof het een proef is.’

* * *

Toen hij zich dwong om op te kijken zag Paul dat de Zwerver, voor zover hij dat kon schatten, zich niet bewoog of veranderde. Terwijl hij tegelijk Margo hielp krabbelde hij overeind, hoewel hij zich nog steeds bukte voor de Zwerver, zoals hij zich zou bukken voor een misschien te laag zonnescherm of een opgeheven vuist.

Kennelijk was de reactie om zich te laten vallen door iedereen gedeeld. De stoelen lagen ondersteboven; de mensen van de voorste rijen en de forumleden waren niet te zien.

Toch had niet iedereen dezelfde gedachte gehad: Stastok stond rechtop en stram en zei met een vreemd vlakke, hoge stem: ‘Geen paniek, mensen. Kunnen jullie niet zien dat het alleen maar een grote ballon is? En gemaakt in Japan, durf ik te wedden. Kijk maar naar die beschildering.’

Een vrouw op de vloer schetterde: ‘Ik zag hem van Vandenberg Twee opstijgen! Waarom is hij gestopt? De raket werkt toch nog! Waarom gaat hij niet hoger?’

Vanonder de tafel kwam een nog luider gebrul van Doc. ‘Blijf liggen, stommelingen! Zie je niet dat die atoombal een bol in de ruimte is?’ Toen, lang niet zo luid: ‘Zoek mijn bril, Rama Joan.’

Ragnarok cirkelde met zijn staart tussen zijn benen weer terug naar het midden van het platform, ging daar zitten tussen de lege stoelen, stak zijn snuit omhoog en begon naar de Zwerver te huilen. Paul en Margo, die zich naar voren begaven, maakten een boog om hem heen.

Ann kwam achter hun aan. ‘Waarom is iedereen zo bang?’ vroeg ze Paul vrolijk. ‘Dat is de allergrootste schotel die er is.’ Ze deed haar lamp uit. ‘Dit heb ik niet meer nodig.’ Stastok begon weer met zijn eentonige, krassende stem zonder emotie te spreken: ‘De Japanse vuurballon beweegt zich langzaam, mensen. Hij komt over ons heen, maar wees niet bang, hij zal ons missen.’

Kleine Man liep naar Stastok toe, reikte omhoog en schudde hem aan zijn arm. ‘Zou een vuurballon op een paar na alle sterren uitvagen?’ vroeg hij. ‘Zou hij de kleuren van onze auto’s daar verderop zichtbaar kunnen maken. Zou hij Vandenberg groen kleuren en de oceaan tot aan die eilanden daar verlichten? Goddomme, geef antwoord, Charley Fulby!’

Stastok keek om zich heen. Toen draaiden de pupillen van zijn ogen omhoog en weg, zakte hij langzaam tegen een stoel en gleed slap op de vloer. Kleine Man keek bedachtzaam op hem neer, en zei: ‘Wat het ook is, Arletta is het niet.’

Tegelijkertijd rezen de glimmende schedel en blinkende bril van Doc en het harige gezicht van Hunter — de Professor die ze als Baardmans hadden gekend — vanachter de tafel op. Een ogenblik maakten ze de indruk van twee vastberaden dwergen. Toen: ‘Dat is geen atoomvuurbal, of hij zou steeds groter moeten worden. En hij zou om te beginnen al veel en veel helderder moeten zijn.’ Hij hielp Rama Joan overeind. Een groen lint bengelde uit haar tulband. Haar witte overhemd was gekreukeld.

Hunter stond ook op.

Ann raakte Miauw aan. ‘Je kat snort en ze kijkt naar de grote schotel,’ vertelde het roodharige meisje aan Margo. ‘Ik denk dat ze hem wil aaien.’

De Zwerver bleef in de hemel hangen, zacht als fluweel en toch scherp omlijnd, onomstotelijk aanwezig, en zijn bruine en gouden markeringen vormden bij benadering het yin-yang symbool voor licht en donker, mannelijk en vrouwelijk, goed en kwaad.

Terwijl de anderen staarden en nadachten haalde Kleine Man een opschrijfboekje uit zijn borstzak en maakte een nette schets op een van de blanco bladzijden. De hoekige grenslijn op het nieuwe hemellichaam tekende hij als een vloeiende lijn, het paars gaf hij aan door het te arceren.

DE SCHETS VAN DE KLEINE MAN

* * *

Don Merriam oogstte de laatste bus en ging terug naar de Hut. Hij keek omhoog naar de eclips. De ring was nu rechts erg helder. Over een paar seconden zou de zonneschijf weer beginnen te verschijnen, en de maan een hete dag bezorgen, en de inktzwarte schijf van de aarde verzachten met door de maan weerkaatst zonlicht.

Toen bleef hij abrupt staan. De zonneschijf had zich nog niet vertoond, maar die van de aarde, een seconde eerder nog zwart als roet, gloeide nu twintig maal zo helder als hij hem ooit bij maanlicht had gezien. Hij kon de beide Amerika’s zonder moeite onderscheiden, en op de rechterrand de kleine schittering van de ijskap van Groenland.

‘Kijk naar de aarde, Don.’ De stem van Johannsen in zijn oor klonk zakelijk.

‘Dat doe ik, Yo. Wat is ‘t?’

‘We weten ‘t niet. Drie maal raden. Eén oplossing is dat ergens anders op de maan iets ontploft is. Misschien staat de hele Sovjetbasis in lichterlaaie — is hun raketbrandstof ontploft.’

‘Dat zou niet zoveel licht geven, Yo. Maar misschien heeft Ambartsumian een twintigmaans lamp uitgevonden.’ ‘Atoomlicht?’ Johannsen lachte somber. ‘Dufresne heeft net voor de derde maal geraden: alle sterren achter ons zijn nova’s geworden.’

‘Dat zou het kunnen zijn,’ stemde Don in. ‘Maar, Yo, wat is dat daar in de Atlantische Oceaan?’

De plaats waarover hij sprak was een heldere geel en paarse lichtplek op de bleke wateren.

* * *

Richard Hillary liet het scherm naast zijn stoel zakken om de lage, stekende ochtendzon te weren en ging gemakkelijk zitten terwijl de London Clipper op weg naar Bath vaart vermeerderde. Het was een aangenaam kontrast met het rammelende busje dat hem van Portishead naar Bristol had gebracht. Tenslotte voelde hij zich wat beter worden, alsof zijn darmen, die zich een uur daarvoor duchtig roerden, tot rust kwamen als een keurig opgerolde slang op de plaats waar ze hoorden te liggen.

Nou zie je wat slechts één avond met een benevelde Welsh dichter met je geestesbeelden doet, dacht hij wrang. Slangen in mijn buik, nog wel! Dáár zullen we een tijd lang geen last meer van hebben.

Bij het scheiden gaan was Dai Davies bijzonder luidruchtig geweest. Luidkeels had hij fragmenten gedeclameerd van een ‘Vaarwel aan Mona’ dat hij alcoholisch aan het improviseren was geslagen. De fragmenten liepen over van de afschuwelijke neologismen als ‘maanduister’ en ‘manschijnsel’ en als klap op de vuurpijl ‘meisjesgloed’; en de opluchting die Richard voelde toen hij Dai kwijtraakte was diep en waarachtig. Het irriteerde hem zelfs niet, tenminste voor het ogenblik, dat de buschauffeur de radio zacht had aanstaan, en het half dozijn passagiers Amerikaanse neo-jazz toediende, even pretentieus als de Republikeinse partij.

Hij slaakte een geluidloze maar hartgrondige zucht. Ja, voorlopig nu geen Dai meer, geen science fiction meer, geen maan meer. Ja, vooral geen maan meer.

De radio zei: ‘Wij onderbreken dit programma voor een raadselachtig nieuwsbericht uit de Verenigde Staten.’

8

Hunter en Doc zaten samen te snateren terwijl ze de Zwerver gadesloegen. Docs kale schedel kreeg een griezelige helrode glans toen Hunters woeste hoofd en baardige gezicht hem een ogenblik lang afsneden van de gouden helft van het voorwerp in de hemel.

Paul, plotseling overlopend van een vreemde, roekeloze geestdrift, sprong naast ze op het platform en zei luid: ‘Luister eens, ik heb geheime inlichtingen over sterrenfoto’s die draaiingsgebieden vertonen die volledig bevestigen wat u —’

‘Hou je kop! Ik heb geen tijd om naar idiote beweringen van schotelgekken te luisteren,’ brulde Doc niet onvriendelijk, en vervolgde meteen: ‘Ross, ik ben het met je eens dat als dat ding even ver weg is als de maan, dan is het even groot als de aarde. Moet wel. Maar —’

‘Als het tenminste een bol is,’ viel Hunter hem scherp in de rede. ‘Hij kan zo plat als een bord zijn.’

‘Goed, als het tenminste een bol is. Maar dat is een natuurlijke, zinnige veronderstelling, vind je niet? Ik wilde zeggen dat als het maar tweeduizend kilometer hoog hangt, dan is het maar — ‘ zijn ogen waren twee seconden gesloten — ‘vijfenvijftig kilometer doorsnede. Volg je me?’

‘Natuurlijk,’ zei Hunter. ‘Gelijkvormige driehoeken en veertienduizend kilometer gedeeld door 250.’

Doc knikte zo heftig dat hij zijn bril bijna verloor en hem vast moest grijpen. ‘En als het maar tweehonderd kilometer hoog is — dat is nog hoog genoeg om de aarde te verlichten, alleen niet door weerkaatst zonlicht —’

‘Dan heeft het maar een doorsnede van vijf kilometer.’ maakte Hunter zijn zin af.

‘Ja,’ beaamde Paul luid, ‘maar in dat geval zou hij een baan met een omloopstijd van negentig minuten hebben. Dat is vier graden per minuut — genoeg om het vrij snel op te merken, zelfs zonder sterren om van uit te gaan.’

‘Je hebt volkomen gelijk,’ zei Doc, die zich tot hem wendde alsof Paul een oude collega was. ‘Vier graden is even lang als de gordel van Orion. Zo’n grote beweging zullen we snel genoeg zien.’

‘Maar hoe weet je dat dat ding inderdaad een baan beschrijft?’ vroeg Hunter. ‘Hoe weet je zoiets met zekerheid?’

‘Is ook gewoon een natuurlijke, zinnige veronderstelling,’ vertelde Doc hem, tamelijk zuur en zachtjes brullend. ‘Zoals we aannemen dat het zonlicht reflecteert. Waar het ook vandaan is gekomen, het is nu in de ruimte, zodat we aannemen dat het de wetten van de ruimte gehoorzaamt, tenzij we het tegendeel ervaren.’ Hij sprak Paul aan. ‘Je zei iets over sterrenfoto’s?’

Paul begon het ze te vertellen.

Margo was Paul niet naar het platform gevolgd. Om haar heen waren de mensen aan het kletsen en duwen, en twee vrouwen knielden bij Stastok en wreven zijn polsen, Kleine Man zat achter de stoelen naar iets te zoeken, maar Margo stond over het vale zand te staren naar het griezelige kielzog van amethist en topaas van de Zwerver in de wateren van de Stille Oceaan. Ze verbeeldde zich dat alle geesten uit haar verleden, of misschien was het het verleden van de wereld, naar haar toe zouden komen marcheren over die juwelen snelweg.

Het gezicht van de Wijfjestulband belemmerde haar uitzicht en zei beschuldigend: ‘Ik ken jou — jij bent de vriendin van die ruimtevaarder. Ik heb je foto in Life zien staan.’

‘Je hebt gelijk, Rama Joan,’ zei een vrouw in lichtgrijze trui en broek tegen de Wijfjestulband. ‘Ik heb blijkbaar dezelfde foto gezien.’

‘Ze is met een man gekomen,’ deelde Ann aan Rama Joans zijde mee. ‘Maar het zijn aardige mensen; ze hebben een poes meegenomen. Zie je hoe hij naar de grote fluwelen schotel kijkt, Mammie?’

‘Ja liefje,’ stemde Rama Joan met een verwrongen glimlach in. ‘Dat komt doordat ze duivels ziet. Poezen houden van duivels.’

‘Probeer ons alsjeblieft niet nog banger te maken,’ zei Margo scherp. ‘Het is stom en kinderachtig.’

‘O, denk je dat er geen duivels zijn?’ vroeg Rama Joan op de toon van een heel normaal gesprek. ‘Maak je geen zorgen om Ann. Zij houdt van alles.’

Ragnarok, die langs sloop, steigerde grommend naar Miauw. Kleine Man die nog steeds onder de stoelen scharrelde, snauwde: ‘Af, meneer!’ Margo worstelde om de poes vast te houden en het aantal krabben te beperken. Rama Joan draaide zich om en keek naar de Zwerver en toen naar de maan die uit de verduistering tevoorschijn kwam. Kleine Man vond wat hij zocht en ging zitten en legde het op zijn knieën — iets ter grootte van een aktetas maar met scherpere randen.

Op het platform zei Doc tegen Paul: ‘Ja, het lijkt er aardig op dat die foto’s aantonen dat er iets uit de ultraruimte is gekomen, maar — ‘ Zijn dikke brillenglazen versterkten zijn frons. ‘Ik zie niet hoe dat de problemen hier en nu gaat oplossen. Vooral niet het probleem van hoe ver weg dat verdomde ding is.’ Zijn frons groef dieper in zijn voorhoofd.

Hunter zei luid tegen Doc: ‘Rudolf! Luister eens!’

Doc greep een opgerolde paraplu, terwijl hij zei: ‘Sorry Ross, ik heb iets anders te doen,’ en sprong nogal onhandig van het platform op het zand.

Paul realiseerde zich wat de vreemde geestdrift was die hem had gegrepen, want nu kon hij zien dat alle anderen hetzelfde ondervonden: pure vrolijkheid en opwinding.

‘Maar dit is belangrijk,’ ging Hunter luid verder, half tegen Paul en half langs Paul heen tegen Doc die in het zand knielde. ‘Als dat ding maar tweehonderd kilometer hoog zit, zit hij in de schaduw van de aarde en dan kan hij geen zonlicht weerkaatsen. Dus als we veronderstellen dat hij maar twintig kilometer hoog zit — dat is hoog genoeg om een groot gebied te verlichten. En dan zou hij maar ongeveer zeshonderd meter breed zijn. Rudolf, luister — ik weet dat we allemaal Charley Fulby hebben uitgelachen om zijn idee van een vuurballon, maar ballonnen van meer dan honderd meter diameter zijn opgelaten tot hoogten van veertig kilometer en meer. Als we een gigantische ballon veronderstellen die een geweldige lichtbron in zich draagt, wat misschien zou bijdragen aan het zweefvermogen door het gas van de ballon te verwarmen…’ Hij zweeg. ‘Rudolf, wat ben je daar beneden toch aan het doen’

Doc had de opgerolde paraplu diep in het zand gestoken en zat erachter gehurkt door de krul van de stok omhoog te turen. De Zwerver werd angstaanjagend weerkaatst in zijn dikke lenzen.

‘Ik controleer de baan van dat apparaat,’ riep Doctor omhoog. ‘Ik breng hem op een lijn met de hoek van de grote tafel en deze plu. Laat niemand het in zijn hoofd halen die tafel te verplaatsen!’

‘Ik zei,’ riep Hunter naar beneden, ‘dat het misschien helemaal geen baan beschrijft, maar gewoon zweeft. Ik zei dat het misschien alleen maar een ballon is, zo groot als vijf voetbalvelden.’

‘Ross Hunter!’ Rama Joans stem klonk schallend en het leek alsof ze lachte. De baardige man keek om. Evenals de anderen.

‘Ross Hunter!’ herhaalde Rama Joan. ‘Twintig minuten geleden vertelde je ons over grote symbolen in de hemel en nu heb je opeens liever een grote rood met gele ballon. O, kinderen die jullie zijn, kijk naar de maan!’

Paul imiteerde degenen die een hand ophieven om de Zwerver achter te verbergen. De oostelijke rand van de maan gloeide wit, bijna een derde deel was niet meer verduisterd, maar zelfs dat gebied bevatte gekleurde vlekken, terwijl de bruinbeschaduwde omgeving ervan paars en goud glom. Er viel niet over te twisten dat het licht van de Zwerver minstens even fel op dat deel van de maan scheen als op de aarde.

De stilte werd verbroken door een plotseling rat-a-tat-tat.

Kleine Man had een opvouwbare, draagbare schrijfmachine opengevouwen op zijn knieën gezet, en typte er op los. Voor Margo klonk dat onregelmatige geklik even eenzaam en ongerijmd als een tapdans op een grafsteen op een kerkhof.

* * *

Generaal Spike Stevens snauwde: ‘Okay, aangezien het Eerste Hoofdkwartier er niets aan doet, doen wij het. Jimmy, stuur onmiddellijk dit spoedbevel naar de Maanbasis: neem een schip en verken de nieuwe planeet achter jullie. geschatte afstand van jullie 45.000 kilometer. (Voeg daar de ruimtecoördinaten ten opzichte van de maan bij!) deze informatie van vitaal belang. stuur gegevens rechtstreeks.’

Kolonel Griswold zei: ‘Spike, hun scheepszenders zijn niet krachtig genoeg om ons te bereiken.’

‘Ze zullen het via de Maanbasis doorgeven.’

‘Dat zullen ze niet, door de hele bulk van de maan heen.’ Spike knipte met zijn vingers. ‘Okay, zeg ze twee schepen omhoog te sturen. Een om te verkennen, het andere om — na een geschikte tussenpoos — door te geven aan de basis. Wacht even. Ze horen toch drie schepen paraat te hebben, is het niet? Goed, dan moeten er twee omhoog om de nieuwe planeet te verkennen, noord en zuid, en een gaat in een baan om de maan als relais. Ja Will, ik weet dat ze dan maar één man overhouden op de basis, zonder schip, maar we moeten gegevens hebben al moeten we de basis ervoor afbreken.’

Kolonel Mabel Wallingford, die huiverde in de elektrisch geladen atmosfeer van de ingegraven zaal, vroeg zich opeens af: En als het nu eens geen test is? Dan zal Spike het niet aankunnen. Dan heb ik hem zijn triomfje gegeven en dan zie ik het weer teniet gedaan!

* * *

Margo Gelhorn hoorde een van de vrouwen zeggen: ‘Probeer nog niet op te staan, Charley.’ Stastok leunde achterover in haar armen en keek tamelijk kalm naar de Zwerver. Een zwakke glimlach speelde om zijn lippen.

Gehoorgevend aan een opwelling boog ze zich naar hem over. Rama Joan volgde haar voorbeeld, terwijl ze werktuiglijk het losse eind van haar groene tulband instopte. ‘Ispan,’ zei de magere man zwak. ‘O, Ispan, hoe is het dat ik u niet herkende? Ik denk dat ik nooit over deze zijde van u heb nagedacht.’ Toen, luider: Ispan, helemaal paars en goud. Ispan, de Keizerlijke Planeet.’

‘Ispan-Hispan,’ zei Kleine Man zonder emotie terwijl hij voortging met typen.

‘Charlie Fulby, ouwe leugenaar,’ zei Rama Joan bijna teder, ‘waarom blijf je ‘t volhouden? Je weet best dat je nooit in je hele leven voet op een andere planeet hebt gezet.’

De vrouw keek haar nijdig aan maar Stastok zag zonder wrok op naar de vrouw met de groene tulband die hem ondersteunde. ‘Niet lichamelijk, nee, dat is volkomen waar, Rama,’ zei hij. ‘Maar ik heb ze jarenlang in de geest bezocht. Ik ben even zeker van hun werkelijkheid als Plato van zijn universele waarheden en Euclides van de oneindigheid. Ispan en Arletta en Brima moeten bestaan, net als God. Ik weet het. Maar om het de mensen in deze materialistische tijd te laten begrijpen moest ik doen alsof ik ze lichamelijk had bezocht.’

‘Waarom laat je dan nu de schijn vallen?’ drong Rama Joan aan, alsof ze het antwoord al wist.

‘Nu hoeft niemand meer iets te veinzen,’ zei Stastok rustig. ‘Ispan is hier.’

Kleine Man draaide het vel uit zijn machine, klemde het op een klembord, stapte op het platform, en hamerde op de tafel. Lezend van het vel papier, zei hij: ‘Na de plaats, de datum, het uur en de minuut heb ik staan: wij, de ondergetekenden, zagen een cirkelvormig voorwerp naast de maan aan de hemel. zijn schijnbare diameter was vier maal die van de maan. zijn twee helften waren paars en goud gekleurd en leken op het yin-yang-teken of het spiegelbeeld van een opgevulde 69. het gaf genoeg licht om een krant bij te lezen en zijn verschijning bleef minstens twintig minuten lang onveranderd. Nog verbeteringen? Dan zal ik dit rond laten gaan om getekend te worden zoals het er staat. Jullie adressen heb ik ook nodig.’

Iemand kreunde maar Doc riep van zijn post op het zand: ‘Goed zo Doddsy, leg het vast!’ Kleine Man offreerde zijn klembord aan de twee vrouwen die het dichtst bij hem zaten. De ene giechelde hysterisch, de andere greep zijn pen en tekende.

Paul riep naar Doc: ‘Ziet u al beweging?’

‘Nog niets zekers,’ zei de ander, terwijl hij voorzichtig rechtop ging staan om de paraplu niet te verstoren. ‘ ’t Is in ieder geval niet iets in een lage baan.’ Hij klom weer op het platform. ‘Heeft iemand hier een teleskoop of een verrekijker?’ vroeg hij luidkeels, maar niet erg hoopvol. ‘Toneelkijker?’ Hij wachtte nog even, haalde zijn schouders op. ‘Wel typisch voor deze mensen,’ zei hij tegen Paul, terwijl hij zijn bril afdeed om de glazen te poetsen en zijn oogleden te masseren. ‘Wat een stel amateurs!’

Hunters gebaarde gezicht klaarde op. ‘Heeft iemand hier een radio?’ riep hij.

‘Ik heb er een,’ zei een magere vrouw die met Stastok op de vloer zat.

‘Mooi, zoek eens een nieuwsbericht,’ vroeg Hunter haar.

Ze zei: ‘Ik zoek KFAC — die hebben klassieke muziek met regelmatig nieuws- en verkeersberichten.’

‘Als ze hem in New York en Buenos Aires zien,’ legde Hunter uit, ‘dan weten we zeker dat hij hoog zit.’

Margo stond opnieuw de Zwerver te bestuderen toen iemand haar elleboog aanraakte, aan de kant waar de poes niet zat. Kleine Man zei vriendelijk: ‘Ik heet Clarence Dodd. U bent…?’

‘Margo Gelhorn,’ vertelde ze hem. ‘Is dat enorme beest uw hond, meneer Dodd?’

‘Ja, inderdaad,’ zei hij vlug, met een opgewekte glimlach. ‘Mag ik uw handtekening op dit document hebben?’

‘Ach, kom nou!’ zei ze zuur. Opnieuw keek ze naar de Zwerver boven haar hoofd.

‘Het zal u spijten,’ verzekerde Kleine Man haar vredig. ‘De enige keer dat ik een geloofwaardige schotel zag vergat ik getekende verklaringen te vragen van de vier mensen die bij me in de auto zaten. Een week later zeiden ze allemaal dat het iets anders was.’

Margo haalde haar schouders op, liep toen naar de rand van het plankier, en zei: ‘Paul, ik geloof dat de paarse helft kleiner wordt, en aan de buitenste rand van de gele helft zit een paarse veeg die er eerst niet was.’

Verscheidene mensen zeiden dat ze gelijk had. Doc frommelde aan zijn afzakkende bril, maar voor hij een woord kon uitbrengen zei Hunter: ‘Het roteert. Het moet een bol zijn!’

Plotseling werd de Zwerver, die Paul als een plat voorwerp had beschouwd, bol. Er was iets onuitsprekelijk vreemds aan de verborgen en volkomen onbekende andere kant die nu in beeld kroop.

Doc hief een hand op. ‘Hij roteert naar het oosten,’ verklaarde hij. ‘Dat wil zeggen, deze kant ervan — wat betekent dat het omgekeerd roteert aan de aarde en de meeste andere planeten van ons zonnestelsel.’

‘Mijn God, Bill, nou krijgen we lessen in sterrenkunde,’ vitte de vrouw in het lichtgrijs op een lage, smalende toon tegen de man naast haar.

De draagbare radio van de magere vrouw bracht een heel zwak geluid uit, afgezien van het storingsgeruis. De muziek, voor zover aanwezig, had een galopperend, golvend ritme. Na een moment herkende Paul Wagners Rit van de Walkuren, die hier in de open lucht klonk alsof het door een muizenorkest werd gespeeld.

* * *

Don Merriam was bijna halverwege de Hut, en zijn laarzen trapten het stof omhoog terwijl hij zich voorzichtig over de lichter wordende vlakte haastte, toen Johannsens stem in zijn oor knisperde. Hij bleef staan.

Johannsen zei: ‘Let op, Don. Je moet de Hut niet binnenkomen. Je moet aan boord van Boot Een gaan en hem klaarmaken voor een solovlucht.’

Don onderdrukte zijn opwelling om te zeggen: ‘Maar Yo —’ De ander grinnikte waarderend toen hij bleef zwijgen en vervolgde: ‘Ik weet dat we ze nooit solo hebben gevlogen behalve als oefening op de simulator, maar dit zijn bevelen van de hoge bazen. Dufresne heeft zijn pak al aan. Hij volgt je in Boot Twee. Ik zal in Baba Yaga Drie zitten om door te seinen naar Gompert op de basis, die het zal doorgeven aan het Hoofdkwartier op aarde. Als ik het teken geef stijgen jullie op. Jij gaat de noordelijke helft verkennen en hij de zuidelijke, met het oog op het voorwerp achter de maan dat het gele en paarse licht veroorzaakt. Het is nauwelijks te geloven, maar de aarde zegt dat het een —’

De stem werd overstemd door een zwaar, bijna subsoon, malend brullen dat via Dons laarzen opsteeg naar zijn benen. De maan bewoog een pas of meer opzij onder zijn voeten, zodat hij omviel. In de twee seconden van zijn val was zijn enige actieve gedachte dat hij zijn opgevouwen armen als een kooi rond zijn helm moest houden, maar hij kon zien dat het grijze stof golfde en hier en daar omhoog kwam als een dik tapijt waar de wind onder is gekomen. De traagheid van de materie hield het omhoog terwijl de massieve maan er onderdoor bewoog.

Hij viel hard op zijn rug. Het brullen verveelvoudigde, kwam zijn pak overal aan de onderkant binnen. Stoffonteinen spoten in lage parabolen om hem heen. Zijn helm was niet gebarsten.

Het brullen ebde weg. Hij zei: ‘Yo!’ en opnieuw ‘Yo!’, en schakelde toen met zijn tong de fluit in de Hut aan.

Het paars en gele licht staarde fel op hem neer vanaf de westelijke oever van de Atlantische Oceaan, tegen Florida aan.

Er kwam geen antwoord van de Hut.

9

Paul en Margo begonnen achter het merendeel van de schotelstudenten aan te lopen, die teruggingen naar de auto’s. Ze herinnerden zich niet wie het eerst had gezegd: ‘We kunnen hier maar beter vandaan gaan,’ maar toen de woorden eenmaal waren uitgesproken, volgden instemming en actie snel en bijna algemeen. Doc had bij zijn astrolabium van paraplu en tafelhoek willen blijven, en had geprobeerd een kern van goed ingelichte waarnemers over te halen bij hem te blijven, maar tenslotte was hij van gedachten veranderd. ‘Rudy is vrijgezel,’ legde Hunter uit aan Margo toen zij en een paar anderen wachtten tot Doc zijn spullen had verzameld. ‘Hij is in staat de hele nacht op te blijven en waarnemingen te verrichten of schaak te spelen, of te proberen fraaie meiden te versieren — ‘ dit laatste werd geschreeuwd ‘– maar de rest van ons heeft gezinnen.’

Zodra het voorstel om te vertrekken was geopperd, had Paul besloten onmiddellijk naar het hoofdkwartier van het Maanproject te gaan. Hij en Margo konden afslaan naar Vandenberg Twee; hij had haar zelfs net willen voorstellen om naar de strandingang te wandelen — dat was misschien sneller — toen hij zich herinnerde dat het langer zou duren voor ze toestemming kregen om binnen te gaan.

Toen, juist toen zij op weg gingen, was Miauw, misschien aangemoedigd doordat ze zag dat Ragnarok werd aangelijnd, uit Margo’s armen gesprongen om de onderzijde van de dansvloer te inspecteren. Ann was achtergebleven om de reddingsoperatie gade te slaan, en Rama Joan bleef bij haar dochter. Zij boden een vreemde aanblik: het kleine meisje met haar kalme ogen en haar lichtrode vlechten, en de mannelijke vrouw in haar gekreukte avondkleren.

Toen Doc aan kwam zetten gingen de zes op pad, met flinke pas om de anderen in te halen.

Doc wees met zijn duim naar de man met de baard. ‘Heeft dit figuur mijn reputatie zitten bezoedelen?’ wilde hij van Margo weten.

‘Nee, Professor Hunter heeft juist hoog van u opgegeven,’ vertelde ze hem met een grijns. ‘Ik heb begrepen dat u Rudolf Valentino heet.’

‘Nee, alleen maar Rudolf Brecht,’ schaterde Doc, ‘maar de Brechts zijn ook een zinnelijke familie, hèhè!’

‘Ik zie dat je je paraplu hebt vergeten,’ zei Hunter tegen hem, terwijl hij Doc tegelijkertijd bij zijn elleboog greep. ‘Maar ik laat je er niet voor teruggaan.’

‘Nee, Ross,’ zei Doc, ‘ik heb hem daar met opzet laten staan — die plu is al een soort monument. Verder wil ik even vermelden dat wij grote dwazen zijn. We zullen nu de hele nacht tegen het verkeer moeten optornen, terwijl we in plaats daarvan onze tijd hadden kunnen besteden aan nuttige waarnemingen op een ideale plaats — en ik zou jullie allemaal op een stevig boerenontbijt hebben getrakteerd!’

‘Ik ben helemaal niet zo zeker van die ideale plaats van jou,’ begon Hunter somber, maar Doc viel hem in de rede door naar de Zwerver te wijzen terwijl hij doorliep en te vragen: ‘Hé, als we aannemen dat dat een echte planeet is, wat denk je dat de gele en bruine plekken dan zijn? Ik denk aan gele woestijnen en oceanen vol paarse algen en zeewier.’ ‘Dorre vlakten gesublimeerd jodium en zwavel,’ raadde Hunter in het wilde weg.

‘Met een grenspatrouille van Maxwells demonen om ze uit elkaar te houden, neem ik aan?’ daagde Doc hem vriendelijk uit.

Paul keek op. De paarse band aan de rand was nu breder, en het gele gebied, dat naar het midden bewoog, was bijna een dikke halve cirkel.

Ann zei: ‘Ik denk dat het oceanen van goud water zijn en landen met dikke paarse wouden.’

‘Nee jongedame, je moet je aan de regels van het spel houden,’ vermaande Doc. Hij boog zich naar haar toe zonder zijn schreden te onderbreken. ‘Wat wil zeggen dat je daar boven niet iets mag veronderstellen dat er hier beneden niet is.’

‘Is dat uw formule voor het benaderen van het onbekende, Mr. Brecht?’ vroeg Rama Joan met een zweem van een lach in haar stem. ‘Zou dat zelfs voor Rusland werken?’

‘Wel, ik zelf vind het een verdraaid goede formule om Rusland te benaderen,’ antwoordde Doc. ‘Hé jongedame,’ richtte hij zich weer tot Ann, ‘wat is de beste manier om op goede voet te komen met je moeder? Ik heb nog nooit een Rama het hof gemaakt en het idee fascineert me.’

Ann haalde haar schouders op en schudde haar vlechten, en Rama Joan antwoordde in haar plaats. ‘Je moet niet beginnen met de verwachting dat je alleen afspiegelingen van jezelf zult aantreffen,’ zei ze spottend. Plotseling rukte ze de tulband af zodat er een wolk roodgouden haar vrijkwam waardoor ze tenminste geloofwaardig werd als moeder van Ann, hoewel het haar mannelijke avondkledij nog veel ontoepasselijker maakte.

Ze haalden de anderen nu in. Paul werd geboeid door het aantal mensen dat afgewend liep van de Zwerver, besefte toen dat ook hij zo liep. Ze passeerden Stastok en de twee vrouwen bij hem. De magere droeg de radio, die nu met een blikken klank het Grieg Concert a mineur speelde, samengeperst tussen luide storingen.

‘Ik heb andere stations geprobeerd,’ vertelde de vrouw aan Hunter, ‘maar die stoorden nog erger.’

De muziek hield abrupt op. Als één man stonden ze stil, en verschillende van de mensen die vooruit liepen deden hetzelfde.

De radio zei, heel duidelijk: ‘Dit is een verkeersbericht. De Hollywood en Santa Monica snelwegen — nee — de Hollywood, Santa Monica en Ventura snelwegen zijn verstopt. Automobilisten worden verzocht geen van de snelwegen te gebruiken tot nadere aankondiging. Blijf alstublieft thuis. Het verschijnsel aan de hemel is geen atoomaanval. Herhaal, geen atoomaanval. We hebben zojuist een telefoongesprek gehad met Professor Humason Kirk, de bekende sterrenkundige van het Tarzana College, en hij heeft ons gezegd dat het verschijnsel aan de hemel onbetwistbaar — onthoud dat, luisteraars, onbetwistbaar — een wolk metalliek poeder in een baan om de aarde is, die zonlicht weerkaatst. Hij heeft de poeders voorlopig geïdentificeerd als goud en rooskleurig brons. Het totale gewicht van de poeders kan niet meer zijn dan een paar pond, heeft Professor Kirk ons verzekerd, en ze kunnen geen kwaad doen —’

‘O, de stomme ezel!’ viel Doc hem in de rede. ‘Poeders! Stuifzwammen!’

Verschillende mensen sisten dat hij zijn mond moest houden, maar toen ze weer konden luisteren klonk er alleen het geluid van een piano die zich door het concert werkte.

* * *

Don Merriam vermoedde dat hij binnen honderd meter van de Hut was toen de tweede grote maanbeving kwam, dit keer een verticale, maar aangekondigd door hetzelfde verschrikkelijke knarsende gebrul, alsof de maan zich de ingewanden uitscheurde. Zijn tanden deden pijn en het metaal van zijn pak vibreerde heftig, alsof het een kosmisch piano-akkoord resoneerde.

De maan zakte weg onder zijn laarzen, sloeg toen weer tegen zijn ribbelzolen, viel weg en sloeg opnieuw toe. Het stoftapijt rees en daalde met hem mee. Her en der schoten grote hoeveelheden zes meter of meer omhoog, en vielen toen terug: vergeleken met stof op aarde abrupt.

De schokken gingen door. Don worstelde om te blijven staan, alsof hij op de rug van een bokkend paard stond. Hij hield zijn handen gereed om zijn evenwicht te herwinnen telkens als hij dreigde om te vallen. Het springende stof tekende heldere verticale krassen tegen de sterrenvelden — dikke, haarspeldvormige penseelstreken. De vlakte van Plato baadde weer in zonlicht.

De schokken zwakten af. Don draaide de polarisatie van zijn helm tot driekwart op en zocht naar de Hut. Hij probeerde hem niet meer via zijn radio op te roepen. Hij kon de patrijspoorten niet vinden, maar als de zon scheen was dat altijd moeilijker. Met behulp van de sterren vond hij de goede richting en begon hij te lopen. Hij dacht dat hij de langpotige trapezia met glinsterende randen van twee van de Baba Yaga’s zag.

Een tweede horizontale maanbeving liet hem op zijn gezicht vallen. Hij hief zijn onderarmen op tijd op om de slag te verzachten. Deze trilling, evenwijdig aan het oppervlak, duurde lang. Er kwamen een half dozijn zijdelingse golfbewegingen. Plato’s grijze stofmeer rimpelde tot aan de horizon. Stofwolken stegen op en vielen neer. Het spul gedroeg zich meer als water (op aarde) dan als stof. Rotspunten die boven het oppervlak uitstaken veroorzaakten zogstrepen. Dons helm werd bekogeld door stofstraaltjes.

Een verticale component sloot zich aan bij de horizontale beving. Het gebrul verdoofde hem. Zijn pak schudde heen en weer als een leeg blik in een deegroer-machine.

Hij gaf het wachten op en begon als een bestofte zilveren kever naar de schepen te kruipen. Hij wilde dat hij de twee extra benen van een kever had.

* * *

De schotelstudenten verdeelden zich in groepjes terwijl ze op hun voertuigen afgingen, die een kleurig schouwspel vormden aan de voet van de bruine kliffen. Het effect van het licht van de Zwerver, dat een mengsel was van de complementaire kleuren paars en geel, was een geelachtig wit schijnsel, behalve waar spiegelende oppervlakken zoals water de gehele bol weerkaatsten, of aan de randen van schaduwen waar een van de kleuren niet doordrong.

Hunter zei ietwat jaloers tegen Paul: ‘Ik neem aan dat jullie lieden van het Maanproject dit zaakje al veel grondiger doorhebben dan wij. Meer gegevens, om te beginnen. Satelliettelescopen, radar, en de rest.’

‘Daar ben ik niet zo zeker van, Ross,’ antwoordde Paul. ‘Bij het Project ontwikkel je een soort doelgerichte aandacht die andere zaken uitsluit.’

Kleine Man kwam op hun af met Ragnarok aan een korte lijn en zijn klembord in zijn andere hand.

‘Herinnert u zich mij? — Ik ben Clarence Dodd. Mag ik uw handtekening nu misschien hebben, Miss Gelhorn?’ zei hij innemend terwijl hij zijn klembord naar voren stak. ‘Morgen gaan een hoop mensen zeggen: “Waarom hebben we het niet getekend?” Maar dan is het te laat.’

Margo had haar handen vol aan Miauw en snauwde: ‘O donder op idioot!’

‘Ik zal wel tekenen, Doddsy!’ riep Doc vrolijk. ‘Maar je moet wel hier komen en ophouden met te proberen een honden-katten-oorlog te ontketenen.’

Ann giechelde. ‘Ik vind Mr. Brecht aardig, mammie. De roodharige vrouw in avondkleren glimlachte flauw naar haar.

‘Dat hoor ik graag,’ riep Doc. ‘Ga maar door met reclame maken tegen je moeder.’

Paul nam Margo bij de arm om haar naar zijn auto te leiden, maar toen hield iets hem tegen en deed hem naar de Zwerver kijken. De door paars begrensde gele figuur was nu volledig in beeld gedraaid, en stond scherp afgetekend: dik aan de basis, dunner en scherp gebogen aan de top. Pauls verbeelding werd er door geprikkeld.

NA EEN UUR

* * *

Clarence Dodd — of Kleine Man zoals Paul hem in gedachten nog steeds noemde — gaf Ragnaroks lijn aan Doc en maakte een tweede vereenvoudigde schets met horizontale strepen om het paarse deel aan te geven. Hij schreef eronder: ‘Na een uur.’

Een van de auto’s, een rode, reed achteruit en weg, ver voor de anderen uit.

Van verderop riep de magere vrouw: ‘Kan iemand ons alsjeblieft helpen. Ik geloof dat Wanda een hartaanval heeft.’ Ragnarok jankte Miauw siste.

Plotseling besefte Paul waaraan de gele figuur hem deed denken: aan een dinosaurus. Een dinosaurus met grote kaken, steigerend op zijn grote, dikke achterpoten. Zijn huid trok samen. Toen stond hij te trillen en hij voelde een zwak, laag gebrul in zijn lichaam.

Toen Paul een kleine jongen was stond hij graag midden op de schommel op de galerij, een stevige zitplaats voor drie man, belegd met kussens, die met kettingen aan de vier hoeken van de zoldering hing. Toentertijd had het een durfachtige evenwichtsprestatie geleken. Nu stond hij opeens weer op die schommel, want de grond onder zijn voeten bewoog, zacht maar massief, met een logge gedempte bons, een paar centimeter naar achter, een paar centimeter naar voren, en weer terug, en hij liet zijn lichaam zwaaien om in balans te blijven, precies zoals hij dat op zijn schommel placht te doen.

Boven de onverstaanbare uitroepen en gillen uit schreeuwde Hunter schel en bezorgd: ‘Kom bij die auto’s vandaan!’ Margo klemde zich tegen Paul aan. Miauw, tussen hun in gedrukt, piepte.

De mensen draaiden zich om en renden weg. De bruine klif leek op te zwellen; over zijn hele oppervlak barstten spleten open; en toen zonk hij, langzaam leek het, maar op het eind huiverend alsof hij met mokerslagen werd bewerkt. Er rolde grind omlaag. Een kei sloeg tegen Pauls wang. Een wolk stoffige lucht; en plotseling een sterke lucht van vochtige aarde.

‘Schiet op!’ schreeuwde Hunter. ‘Een paar liggen eronder!’ Maar Paul keek eerst opnieuw omhoog naar de steigerende gele figuur op de paarse bol die nu merkbaar dichterbij de maan stond.

Tyrannosaurus Rex!

* * *

Pershing Plein is een plek met kleine fonteinen en keurig gesnoeide groenpartijen die een gemeentelijke garage en atoomschuilkelder overdekt, in het hart van het oude Los Angeles, waar de uithangborden vaker ‘Su crédito es bueno’ vermelden dan ‘Uw krediet is goed.’

Op deze avond hadden de dronkenlappen en zonderlingen en anonieme reizigers die, na de langharige eekhoorns en de bevederde duiven, de hardnekkigste bewoners van het plein zijn, iets meer opwindends om naar te kijken dan de baarden van de profeten van de tweede komst van de Verlosser en de manische gebaren van in lompen gehulde lezinghouders.

Op deze avond begaven de bewoners van het Pershing Plein zich naar de Olive straat op de hoek van de Vijfde straat, waar een bronzen standbeeld van Beethoven peinzend staart naar het Biltmore Hotel, Bunker Hill, en de Baptistengehoorzaal die als een van de belangrijkste schouwburgen van de stad dienst doet. Hun opgeheven gezichten zagen helder van het Zwerverlicht terwijl zij zwijgend zuidwaarts staarden naar het monsterlijke teken aan de hemel, maar het gelaat van Beethoven bleef zelfbespiegelend in de schaduw van zijn geweldige wenkbrauwen en haardos terwijl hij omlaag tuurde naar zijn half dichtgeknoopte vest dat wit was van de duivenuitwerpselen.

Een moment lang verhevigde de eerbiedige stilte, toen volgde er een ver gebrul. Een vrouw krijste, en de kijkers sloegen de ogen neer. Een ogenblik lang leek het hun alsof over de Olive straat een zwarte oceaan op hun afkwam, grote golven bekroond met gele en paarse kammen van schuim — grote zwarte golven die de volle veertig kilometer vanaf San Pedro langs de Harbor en de snelwegen van Long Beach hadden afgelegd.

Toen zagen ze dat de golven geen zwart water maar koud zwart asfalt waren, dat de straat zelf golfde terwijl harde aardschokken er in noordelijke richting doorvoeren. Het volgende moment zwol het gebrul aan tot dat van honderd straaljagers, en de asfaltgolven gooiden de toekijkers om en braken de muren van de gebouwen om hun heen tot een branding van steen en beton.

Een seconde lang flitste een oneindig onheilspellend violet licht door de diepe oogkassen van de reusachtige metalen Beethoven, toen kantelde hij traag achterover.

* * *

De schotelstudenten hadden meer dan genoeg moeite om de resultaten van de randtrillingen van de grote beving van Los Angeles te doorstaan. Nadat de magere vrouw en twee anderen uit de aarde aan de rand van de verschuiving waren gegraven en getrokken bracht een haastige telling aan het licht dat er nog drie ontbraken. De volgende tien minuten werd er ijlings en zenuwachtig gegraven, voor het grootste deel met twee helder glimmende schoppen die Kleine Man uit zijn stationwagen had gehaald, die tot aan de achterwielen was bedolven. Het dak was slechts een halve meter ingedrukt. Toen herinnerde iemand zich de rode wagen die eerder dan de andere was vertrokken; en iemand anders kwam op de gedachte dat daarin de drie vermisten waren aangekomen.

Toen de gravers op adem kwamen legde Paul, wiens open auto reddeloos was bedolven, uit wat zijn relatie met het Maanproject was, en dat hij van plan was met Margo naar de strandingang van Vandenberg Twee te gaan, en hij bood aan iedereen mee te nemen die komen wilde. Hij zou bij de wachters voor hun instaan — en in ieder geval zou de nood waarin ze verkeerden hun toegang verzekeren.

Doc beval deze suggestie geestdriftig aan, maar een forse man met de naam Rivis was er tegen. Hij had een zeer lage dunk van alle militaire machten en de mate van behulpzaamheid die men van ze kon verwachten — en van zijn auto waren alleen de neus en de voorwielen onder de aarde verdwenen. Rivis, die bovendien vier schattige kinderen, een heerlijk vrouwtje, en een hysterische schoonmoeder had — allemaal in Santa Barbara — was voor uitgraven en naar huis gaan.

Hij vond bijval bij de eigenaren van de volksbus en de open witte besteltruck, beide slechts licht begraven. De mensen van de truck, een keurig en knap paar, Hixon geheten, en beide in overeenkomstige grijze broeken en truien gestoken, drongen vooral aan op snel weggaan.

Toen volgde er een telkens bitterder getwist over zulke onderwerpen als: Zou die en die weg vol files zitten en/of geblokkeerd zijn door de aardbeving? Was Paul wel wat hij voorgaf te zijn? Zouden de motoren van de bedolven auto’s starten als ze werden uitgegraven? (Rivis leverde het bewijs door de zijne te starten, hoewel zijn radio niets ontving dan jankend gekraak.) Was Wanda’s hartaanval echt? En tenslotte, waren de forumleden en hun twijfelachtige nieuwe vrienden een stelletje intellectuelen die bang waren een paar blaren op hun handen te krijgen?

Uiteindelijk stemde de helft van de schotelstudenten op Rivis en de Hixons. De auto’s van de meeste van hun waren nog wel bereikbaar. Tenslotte waren ze zo kwaad dat ze zelfs weigerden voor de dikke vrouw met de hartaanval te zorgen tot Paul een zandjeep met ballonbanden uit Vandenberg Twee kon sturen om haar op te halen.

De andere helft ging op weg naar de strandpoort.

* * *

Don Guillermo Walker wist dat de Zwerver zoiets als een planeet moest zijn, want hij en zijn felle spiegelbeeld in het zwarte Nicaragua meer onder hem hadden hem nu zestig mijl naar het zuiden gevolgd zonder van plaats te veranderen — behalve dat hij dichter bij de westelijke horizon en misschien dichter bij de maan stond. En nu vertoonde het ding wat leek op een gouden haan die kraaide om Simon Bolivár te wekken. Heb ik niet eens in Le Coq d’Or gespeeld? vroeg de eenzame bommenwerper zich af. Nee, dat is een opera, of een ballet.

Het alom heersende felle schijnsel was hier en daar aan de westelijke horizon roze geworden; hij wist niet waarom. Toen hij een boog maakte langs het lange, heuvelige eiland Ometepe zag hij in Alta Gracia meer lichten dan je na middernacht ooit zou verwachten. Iedereen zou wel op zijn en er naar staan te gapen, of in de kerken duiken, veronderstelde hij.

Plotseling spoten er achter de stad rode lichten en rotsblokken omhoog, en even dacht hij dat hij een bom had laten vallen zonder het te weten. Toen besefte hij dat het een van de vulkanen van Ometepe moest zijn die ging werken. Hij zwenkte naar het oosten — weg, weg van die uitbarsting! Dat roze licht overal — de hele Stille Oceaan moest in eruptie zijn, van de Golf van Fonseca tot de Golf van Nicoya.

* * *

Don Merriam, gebeukte en smartelijk slappe kever, drukte zich op zijn handen op naast de trotse magnesium vlaggenstok van de Hut, en zag waar de Hut zou moeten zijn een ruwwandige spleet van zeven meter breed. Kleine watervallen van stof sijpelden langs de verste wand.

Een van de schepen was met de Hut verdwenen, een andere lag op zijn zij over de kloof terwijl twee van zijn drie schokbrekende poten omhoog staken als de pootjes van een dode kip. Ondertussen was hij bijna onder de derde Baba Yaga gekropen zonder hem te zien.

Ze noemden de kleine raketscheepjes voor gebruik op de maan ‘Baba Yaga’s’ omdat ze — Dufresne had er ‘t eerst aan gedacht — deden denken aan de heksenhut op poten die voorkomt in een paar populaire stukjes klassieke Russische muziek, en die, volgens de bijbehorende folklore, ’s nachts op die poten rondrent. Het gerucht ging dat de Russische maanmannen hun schepen ‘Jeeps’ noemden.

Maar nu werd de vergelijking van de wandelende hut veel te waarheidsgetrouw, want de voortdurende verticale maanbeving, die Don nauwelijks meer opmerkte, liet de laatste Baba Yaga op zijn met staalplaten geschoeide poten rondstappen terwijl hij heen en weer wiegde. Een van de schoenen was maar een meter van de kloof verwijderd, en terwijl Don toekeek liep hij nog vijfentwintig centimeter verder.

Voorzichtig drukte Don zich op tot hij met zijn voeten wijd uiteen op zijn hurken zat. Hij maakte zichzelf wijs dat Dufresne misschien in de missende raket was opgestegen, hoewel hij het licht van de straalpijp niet had gezien. En Yo kon dood of levend in het schip aan de andere kant van de spleet zijn. Gompert…

De Baba Yaga nam nog een stap naar de gapende kloof. Don deed zelf een paar snelle passen over de schokkende bodem, richtte zich toen op en graaide naar de laatste sport van de ladder die uit het schip midden tussen zijn drie poten hing.

Hij trok zich aan zijn handen op en klom naar het luik, dat onheilspellend tussen de vijf trompetachtige straalpijpen was geplaatst. De Baba Yaga schommelde. Don zei tot zichzelf dat zijn gewicht het zwaartepunt iets liet zakken, de poten iets korter maakte.

10

Sally Harris en Jake Lesher zaten in een van de ondergrondse treinen die in de 42ste Straat werden stilgezet en ontruimd. De verkeersopstoppingen waren hopeloos en Jakes auto was in Flatbush geparkeerd. De politie hielp de treinmensen met het ontruimen van de wagons en stuurde de passagiers bovengronds.

‘Maar waarom, waarom?’ wilde Jake weten. ‘’t Ziet er niet best uit.’

‘Jawel, ‘t ziet er goed uit,’ vond Sally. ‘Als er bommen vielen zouden ze ons juist omlaag sturen. Bovendien zitten we hier vlakbij Hugo’s dakhuis. Vind je het niet opwindend, Jake?’

Toen ze buiten kwamen merkten ze dat Times Square voller was dan ze ooit om drie uur ’s morgens hadden meegemaakt. In het westen zagen ze de Zwerver nog tamelijk hoog aan de hemel staan, met de maan zo dichtbij dat ze elkaar bijna raakten. Aan de zuidkant van de straat schiep de schaduwrand een strook roerloze gele mensen en aan hun zijde een strook paarse. De neonreclames werkten allemaal op volle kracht, maar waren sterk gebleekt door het supermaanlicht. Het plein was ook stiller dan ze ooit hadden meegemaakt, behalve dat er op dat ogenblik achter hun een man verscheen met de kreet: ‘Extra editie! Lees dit! Lees hier alles over de nieuwe planeet!’

Jake ruilde twee munten voor een Daily Orbit. De geïllustreerde voorplaat bestond uit een natte foto van de Zwerver in dorre rode en gele inkt en zes regels informatie die iedereen had kunnen krijgen door naar de hemel en op zijn horloge te kijken. De kop zei: vreemde bol doet mensheid verstomd staan.

‘Ik sta niet verstomd,’ zei Sally in een stralend humeur. Toen grijnzend tot Jake: ‘Ik heb hem geschapen. Ik heb hem daar opgehangen.’

‘Wees niet godslasterlijk, jongedame,’ vermaande een man met zware kaken haar nors.

‘Ha, u denkt dat ik ‘t niet heb gedaan, hè?’ vroeg ze agressief. ‘Ik zal het u laten zien!’ Met haar ellebogen maakte ze de ruimte om zich heen vrij en gooide Jake haar jasje toe. Ze prikte met een vinger naar de man met de kaken en vervolgens naar de Zwerver, en knippend met haar vingers terwijl ze uitdagend heupwiegde begon ze te zingen: met een bezielende alt en een melodie geleend van ‘Green Door’ en ‘Strange Fruit’:

Vreemde bol!.., aan de westelijke hemel…

Vreemd licht… dat straalt van de hemel…

* * *

Don Merriam had de jet van de Baba Yaga gestart voor hij zich ingespte, toen de aniline- en salpeterzuurpompen maar net waren begonnen te draaien. De reden was eenvoudig genoeg: hij had al gevoeld dat het rondzwalkende schip van de rand stapte.

Hij had al het mogelijke gedaan om tijd te sparen. Hij had het schip opengemaakt zodat alle lucht in een grote windstoot vrijkwam, liever dan te wachten tot de luchtsluis leegliep en weer werd gevuld. De twee luiken waren in haast gesloten, en hij had de luchthendel maar heel even aangeraakt hoewel hij wist dat de zuurstofvoorraad van zijn pak ten einde liep — en toch was hij nog bijna te laat geweest.

De koude jet ontbrandde echter zoals het hoorde. Verschrikkelijk hete moleculen stroomden met een snelheid van bijna vier kilometer per seconde uit de straalpijp van de Baba Yaga, en na een angstig ogenblik steeg hij op, maar eerder horizontaal dan recht omhoog — als een oud vliegtuig dat opstijgt.

Misschien was Dons fout dat hij zijn koers probeerde te corrigeren — zijn huidige vector zou hem zeer waarschijnlijk wel in een of andere baan hebben doen belanden — misschien wel heel efficiënt. Maar hij vloog op zijn gevoel en de manier waarop de witte maan, overdekt met barsten, maar steeds zo groot in het scherm bleef hangen beviel hem niet, en hij wist dat hoe sneller hij corrigeerde, hoe minder brandstof het kostte, en hij was er niet zeker van hoeveel brandstof en oxidator hij had — eigenlijk wist hij niet eens in welk van de drie zusterschepen hij zat — en daarbij kwam ook nog dat hij waarschijnlijk al behoorlijk duizelig en onlogisch was door gebrek aan zuurstof.

Daarom, zonder acht te slaan op de anderhalve g die aan hem trok, reikte hij opzij — een behoorlijk eind: normaal zou het de taak van een robot of een tweede piloot zijn geweest — en sloeg hij de sleutels neer die de drie raketten met vaste brandstof aan de maankant van het schip afvuurden. De plotselinge extra stoot die ze de Baba Yaga gaven was voldoende om hem uit zijn stoel te wippen. Onverbiddelijk maar pijnlijk traag gleed de hendel uit zijn handen en hij viel zwaar — veel zwaarder dan op de maan zou zijn gebeurd — tegen de vloer die vijf meter lager lag, en zijn helm sloeg tegen zijn achterhoofd, zodat hij bewusteloos raakte. Tien seconden later schakelde de aniline-salpeterzuurjet uit. Dit gebeurde automatisch als de hendel werd losgelaten. De raketten met vaste brandstof waren een fractie van een seconde eerder opgebrand. Gezien de omstandigheden was de correctie met opmerkelijke nauwkeurigheid berekend. De Baba Yaga steeg vrijwel loodrecht op van de maan met bijna voldoende kinetische energie om los te komen. Maar nu vertraagde de maans milde zwaartekracht het schip elke seconde meer, hoewel het nog steeds snel steeg in vrije val en dat nog enige tijd zou blijven doen.

Dons helm lag op de slordig dichtgemaakte sluispoort. Een klein wit straaltje damp met de grootte en de vorm van een visitekaartje ontsnapte door een dunne spleet in het raam. Aan de randen van de barst werd ijs afgezet.

* * *

Barbara Katz zei tegen Knolls Kettering III: ‘Over minder dan een minuut volgt het contact, Paps.’ Met ‘contact’ bedoelde ze het ogenblik waarop de Zwerver de maan zou overlappen, of de maan de Zwerver, of —

‘Neemt u mij niet kwalijk, meneer,’ kwam een zachte diepe stem van achter hun, ‘maar wat gaat er gebeuren als ze elkaar raken?’

Barbara draaide zich om. Er brandde nu ergens een lamp aan de achterkant van het huis. Het licht onthulde de silhouetten van een forse man in het uniform van een chauffeur en twee naast elkaar staande vrouwen. Ze waren blijkbaar heel stil naar buiten gekomen.

Naast haar zei Mr. Kettering met nauw verholen ergernis: ‘Ik heb jullie al uren geleden gezegd naar bed te gaan. Je weet dat ik niet wil dat jullie me bemoederen.’

‘Neemt u me niet kwalijk, meneer,’ hield de stem aan, ‘maar iedereen is wakker en staat er buiten naar te kijken. Iedereen in Palm Beach. Alstublieft, meneer, wat gebeurt er als hij tegen de maan opvliegt?’

Barbara wilde het woord nemen en de chauffeur en de meiden een heleboel vertellen: dat het de maan was die naar de Zwerver bewoog, want de elektrisch aangedreven voet van de teleskoop was zo afgesteld dat hij de maan in zijn baan volgde, en de maan rende nu vijf diameters voor zijn normale koers uit; dat ze nog steeds de afstand van de Zwerver niet kenden — een van de oorzaken was dat het oppervlak geen scherpe details vertoonde, op de randen na, alleen een fluweelachtig geel of bruin, onder welke vergroting ook; dat hemellichamen meestal niet botsten maar banen om elkaar gingen beschrijven.

Maar ze wist dat mannen — vermoedelijk zelfs miljonairs — graag zelf over wetenschappelijke onderwerpen praten; en bovendien had ze geen zin zich met de interraciale etiquette van Palm Beach te bemoeien.

Toen keek ze op en zag dat het probleem zichzelf had opgelost.

‘Ze botsen niet,’ zei ze. ‘De maan gaat voor de Zwerver langs.’ In een opwelling voegde ze er aan toe: ‘O, Paps, tot nu toe geloofde ik niet dat hij er echt was.’

De vrouwen hapten naar adem.

‘De Zwerver?’ vroeg de chauffeur zacht.

Knolls Kettering III nam het over. Een beetje stijf zei hij: ‘De Zwerver is de naam die Miss Katz en ik voor de vreemde planeet hebben uitgekozen. Ga nu alsjeblieft naar bed.’

* * *

Arab Jones riep over het dak naar Pepe Martinez en High Bundy, die samen een wals dansten: ‘Hé man, kijk eens, ze zijn nu aan liet paren! Die ouwe Maan gaat haar binnen als sperma in een paars ei.’

De drie interraciale weedbroeders hadden nog vier eerste kwaliteit sigaretten gerookt om de eindeloze kick van de verschijning van de Zwerver te vieren en ze waren nu zo high als vliegers — high als communicatiesatellieten! Maar niet zo high, als dat al ooit gebeurt, dat ze volledig verstoken waren van redelijke vermogens, want Pepe riep uit: ‘Wat zullen die square Mexicanen zuidelijk van de grens zich een kruisen slaan, en de bruintjes in Rio dansen,’ terwijl High het zo opsomde: ‘Vat dit, mannen: de kicks zijn in de wereld en zullen er blijven.’

Met zijn bruine gezicht glimmend in de gloed van de Zwerver zei Arab: ‘Laat ons onze tent oprollen en afdalen, mijn zonen, en onder de doodsbange bevolking gaan.’

* * *

Hunter zei tegen Doc: ‘De maan zit daar goed vastgeprikt,’ doelend op de kalkwitte cirkelschijf die voor de Zwerver stond. ‘Ik begin me zelfs af te vragen — denk eens aan de gelijkvormige driehoeken, Rudy — of hij misschien vier en een half miljoen kilometer ver is en honderdveertigduizend kilometer breed.’

‘Jupiter die een bezoek komt afleggen, hè?’ grinnikte Doc. Meteen daarna vroeg hij de anderen: ‘Welnu, kan iemand mij Jupiter momenteel ergens anders in de hemel aanwijzen? Hoewel,’ voegde hij er aan toe, ‘ik moet toegeven dat ik nooit heb gehoord van een paars gebied op Jupiter of van een gele vlek in de vorm van een eend.’

‘Een pinguïn!’ riep Ann achter hem.

De twee mannen maakten deel uit van de kleine stoet die door het zand en het zeegras naar de strandingang van Vandenberg Twee ploeterde. De stoet werd geleid door Paul, Margo met Miauw, en Doc. Toen kwamen Hunter, Stastok, en twee andere mannen die aan de vier hoeken een aluminium bed voortzeulden waarop Wanda — de dikke vrouw — rustte. Af en toe kreunde ze. Naast de draagbaar liep de magere vrouw maar zonder haar radio, die in de verschuiving ten onder was gegaan. Ze sprak sussend tegen Wanda. De achterhoede bestond uit Rama Joan, Ann, en Clarence Dodd — Kleine Man — met Ragnarok aan de lijn en nerveus.

De aluminium draagbaar was een van de noemt-u-maarop-ik-heb-het-artikelen uit de stationwagen van Kleine Man. (Margo had hem gevraagd of hij een primus en brandstof daarvoor had. Hij had geantwoord, zonder een spier te vertrekken: ‘Ja die heb ik, maar ik vind het niet nodig om ze deze keer mee te nemen?)

Vlak nadat Doc zijn niet helemaal als grapje bedoelde opmerking over Jupiter had gemaakt riep Rama Joan iedereen op opnieuw naar de Zwerver te kijken. In de afgelopen veertig minuten hadden ze al aanzienlijke veranderingen opgemerkt. De eend (of dinosaurus) had zijn hele lichaam nu aan de linkerkant van de schijf, zijn hoofd stak uit naar rechts alsof het een deel vormde van een goudkap aan de Noordpool. In het nieuwe paarse gebied dat naar voren draaide was een groot geel stuk verschenen, in het midden gelegen, waarvan de vorm het midden hield tussen een opgevulde hoofdletter D en een gelijkzijdige driehoek.

‘Kijk, vlak achter de D,’ riep Rama Joan, ‘zit een dunne halve cirkel die deze kant uitkomt. Hij zit bijna achter de maan verborgen.’

‘Dat is de schaduw van de maan op de nieuwe planeet!’ schreeuwde Doc opgewonden na een paar ijzige seconden. ‘En als hij kleiner is dan de maan kan ik dat in ieder geval niet zien. Ross, ze kunnen onmogelijk meer dan een paar duizend kilometer van elkaar af zijn! Nu weten we dat de planeet het formaat van de aarde heeft, bijna precies hetzelfde.’

‘Mammie, betekent dat dat ze bijna op elkaar zijn gebotst?’ fluisterde Ann. ‘Waarom is Mr. Brecht zo blij? Omdat ze elkaar hebben gemist?’

‘Niet helemaal, liefje. Hij zou waarschijnlijk van het schouwspel hebben genoten. Mr. Brecht is blij omdat hij graag precies weet waar de dingen zijn, zodat hij ze in het donker kan pakken.’

‘Mr. Brecht kan de nieuwe planeet niet pakken, Mammie.’ ‘Nee, liefje, maar wel met zijn gedachten.’

* * *

Het zuurstof-heliummengsel uit de tank die Don Merriam had opengedraaid vulde geleidelijk de cabine van de Baba Yaga. De druk sloot het binnenste sluisluik af en opende twee deurtjes in Dons helm. In de cabine begonnen kleine ventilatoren te draaien, zodat de nieuwe lucht in beweging bleef ondanks dat het schip zich in vrije val bevond. Het perste Dons helm binnen, verving de onbruikbaar geworden lucht daarin. Zijn gezicht begon te trekken en hij huiverde even. Zijn adem werd sterker en hij viel in een diepe, gezonde slaap.

De Baba Yaga bereikte de top van zijn baan, balanceerde daar, begon toen terug te vallen naar de maan. Terwijl hij viel draaide hij langzaam. Elke dertig seconden of zo keek zijn kijkscherm naar de maan, en vijftien seconden later naar de aarde. Terwijl het schip om en om draaide begon het stoffige ruimtepak met Don erin over de vloer te rollen, heel langzaam.

* * *

Kleine Man riep naar Paul in de voorhoede: ‘Ik twijfel niet aan uw waarheidslievendheid, Mr. Hagbolt, maar de poort van Vandenberg Twee schijnt een heel eind verder te liggen dan u ons deed geloven. Kalm, Ragnarok!’

‘ ’t Is vlak voor het knipperende rode licht,’ vertelde Paul hem, terwijl hij stiekem wenste dat hij daar even zeker van was als hij zijn stem probeerde te laten klinken. Hij voegde er aan toe: ‘Ik moet toegeven dat ik de afstand van het licht heb onderschat.’

‘Maak je geen zorgen, Doddsy, Paul brengt ons er wel heen,’ kondigde Doc vrolijk aan.

Zij drieën bereidden zich voor om Hunter, Stastok en een van de twee andere mannen aan de drie hoeken van de draagbaar met de dikke vrouw te vervangen.

‘Hoe voel je je, Wanda?’ vroeg de magere vrouw, die bij de baar in het zand knielde. ‘Je kunt nog een digitalis krijgen, als je wilt.’

‘Een beetje beter,’ mompelde de dikke vrouw. Ze knipperde met haar oogleden. Ze keek naar de Zwerver. ‘O mijn God,’ kreunde ze en wendde haar hoofd af.

De vreemde bol, die onverbiddelijk roteerde, bood een nieuwe aanblik. Het restant van de dinosaurus, of pinguïn, vormde een reusachtige gele C langs de linkerrand van de planeet, terwijl de opgevulde gele D naar het midden was gedraaid, zodat het het effect gaf van een D in een C. Kleine Man maakte een nieuwe schets, en noemde hem eenvoudig ‘Twee uur’.

NA TWEE UREN

Ann zei: ‘Ik vind dat de C een stromandje op zijn zij is, en de D is een stuk taart met citroenglazuur. En de maan is een honingmeloen!’

‘Ik weet wie er honger heeft,’ zei haar moeder.

‘Of je kan de D zien als het oog van een enorme paarse naald,’ merkte Ann snel op.

De Gouden Slang slingert zich rond het Gebroken Ei, dacht Stastok. De Chaos wordt uitgebroed.

De maan en haar schaduw hadden zich over de gehele planeet voortbewogen. Het veroorzaakte een gevoel van opluchting toen er een splinter nachtelijke hemel tussen de twee bollen verscheen.

De man aan de vierde hoek van de baar, een zwaarwichtige lasser met de naam Ignace Wojtowicz, zei, misschien alleen maar om de rustperiode uit te rekken: ‘Er is een ding dat ik helemaal niet snap. Als dat daar een echte planeet is, even groot als de aarde, hoe komt het dan dat we zijn aantrekkingskracht niet aan ons voelen trekken — we zouden er toch minstens lichter van moeten worden, niet?’

‘Om dezelfde reden dat we de aantrekkingskracht van de maan en de zon niet voelen,’ antwoordde Hunter vlug. ‘Bovendien, ook al weten we dan de maat van de nieuwe planeet, we hebben geen idee van zijn massa. Natuurlijk moet er, als hij uit de ultraruimte is gekomen, een moment zijn geweest dat zijn zwaartekracht voor ons niet bestond, en toen een moment dat die wel bestond — ik neem aan dat het front van een nieuw ontstaan zwaartekrachtveld zich met de snelheid van het licht voortplant — maar kennelijk waren er geen overgangseffecten.’

‘Die hebben we tenminste niet opgemerkt,’ amendeerde Doc. ‘Tussen haakjes, Ross, waarom twijfel je opeens aan mijn ultraruimte-theorie? Waar anders kan dat ding vandaan zijn gekomen?’

‘Het zou het zonnestelsel gecamoufleerd kunnen zijn binnengekomen, of op de een of andere manier verduisterd. We horen alle onwaarschijnlijkheden te overwegen. Dat is jouw eigen filosofie, Rudy.’

‘Hmmf,’ gaf Doc als commentaar. ‘Nee, ik geloof dat wat Paul ons heeft verteld over draaiingsvelden in sterrenfoto’s de balans doet doorslaan naar Brechts Hypothese van de Ultraruimte. En volgens jouw theorie zou zijn aantrekkingskracht dan ook afgeschermd hebben moeten zijn, lijkt mij. Overigens geloof ik dat we al iets over de massa van de planeet kunnen deduceren. Het is nu zeven over een, plaatselijke tijd,’ zei hij met een blik op zijn pols. ‘Ongeveer twee uur sinds de planeet verscheen.’

‘Twee uur en vijf minuten,’ deelde Kleine Man mee.

‘Je bent een juweel, Doddsy. Laat iedereen dat twee over elf in zijn geheugen etsen — op een goede dag vragen je kleinkinderen misschien naar de juiste tijd dat je Mr. Monster uit de ultraruimte zag ploppen. In ieder geval moet de maan om één uur voorbij zijn hoogste punt in de hemel zijn, een uur voordat ze ondergaat. Ik schat dat ze beslist oostelijk van dat punt zit, nog in de buurt van het hoogste punt. Ongeveer drie of vier graden oostelijk, zou ik zeggen, zes of acht maandiameters. Dat zou betekenen dat de gravitatiekracht van de nieuwe planeet de maan in haar baan heeft versneld. Ergo, de nieuwkomer is geen lichtgewicht.’

‘Wauw,’ zei Wojtowicz waarderend. ‘Hoe groot is die versnelling precies, Doc, als je je voorstelt dat de maan een raket is?’

‘Wel, tussen zesvijfde van een kilometer per seconde en…’ Doc aarzelde, toen zei hij, alsof hij zijn eigen getallen niet geloofde: ‘en zeven of meer kilometer per seconde.’

Hij en Hunter keken elkaar aan. ‘Wauw,’ herhaalde Wojtowicz. ‘Maar ik neem aan, Doc, dat de maan in haar oude baan blijft, alleen veel harder gaat. Misschien een maand per week, hé?’ De zwarte ruimte tussen maan en planeet was iets breder geworden tijdens het gesprek.

‘Ik geloof dat we beter wat kunnen opschieten,’ zei Doc op een vreemd afwezige toon, terwijl hij zich naar zijn hoek van de draagbaar bukte.

‘Juist,’ stemde Hunter abrupt in.

* * *

Grote rotatiepompen kwamen tot leven en pompten water naar de bakboordzijde van de Prince Charles om te compenseren voor het gewicht van de passagiers en bemanningsleden die aan de stuurboordreling stonden en zich bij de patrijspoorten aan stuurboord verdrongen om de Zwerver en de maan in de Atlantische Oceaan te zien ondergaan, terwijl achter hun de dageraad onopgemerkt de hemel bleekte. De dikte van de aardse atmosfeer had het paars van de planeet in rood en zijn geel in oranje veranderd. Zijn zog over de kalme zee was spectaculair.

De marconist van het atoomschip meldde aan Kapitein Sithwise dat de ether was vervuld van een zeer ongebruikelijke en groeiende hoeveelheid storingen.

Don Guillermo Walker speelde het klaar zijn vliegtuig op het zuidelijke eind van het Nicaragua-meer te landen, bij de monding van de San Juanrivier, ondanks het gebroken linker-rolroer en het half dozijn gaten dat door brokken roodgloeiend puimsteen in de vleugels was geslagen of gebrand. Wat gaf het, het grote rotsblok had hem gemist!

De vulkaan op Ometepe kreeg nu gezelschap van zijn tweelingpiek, Madera, en gezamenlijk stuurden ze rossige pilaren hemelwaarts, bijna negentig kilometer naar het noordwesten. En nu werden al zijn verwachtingen van deze krankzinnige première-avond overtroffen. Nauwelijks een kilometer van hem vandaan zag hij de twee rode lichten aanflitsen die de gebroeders Araiza hem hadden beloofd als gids naar de plaats van de sloep. Caramba, qué fidelidad! Nooit zou hij meer een Zuid-Amerikaan beschuldigen van trouweloosheid of frivoliteit.

Plotseling zag hij de weerkaatsing van de Zwerver in het zwarte meer uiteen vallen. Hij zag de sinistere waterformaties als lage, brede treden op hem afkomen. Ternauwernood op tijd zwaaide hij het vliegtuig rond en legde het met de neus in de golven. De oude Seabee besteeg de eerste met succes, zij het met een sterke helling en een flinke plons. Een aardbeving of een landverschuiving!

11

Snakkend naar adem bracht Doc uit: ‘ ’t Kan me niet schelen hoe dicht we bij de poort zijn, ik moet rusten.’ Hij liet zijn hoek van de draagbaar op het zand zakken en knielde neer, zijn armen op zijn knieën, het kale hoofd gebogen, en hijgde.

‘Dat is het loon voor je slechte leven,’ hoonde Hunter vriendschappelijk, toen mompelde hij tegen Margo: ‘We moeten een beetje kalmaan doen met die ouwe geit. Gewoonlijk krijgt hij ongeveer evenveel lichaamsbeweging als een rookworst.’

‘Ik kan het weer overnemen,’ bood degene die eerder Docs hoek had gedragen gretig aan. Hij was een middelbare scholier met een smal gezicht die met Wojtowicz vanuit Oxnard naar het forum was gereden.

‘Laten we allemaal maar even op adem komen,’ zei de laatste. ‘Professor —’ Hij had het tegen Hunter. ‘Het lijkt mij dat de maan weer langzamer is gegaan. Weer terug naar normaal.’

Allen behalve de dikke vrouw bestudeerden de situatie aan de westelijke hemel. Zelfs Doc hief het hoofd zonder zijn hijgen te onderbreken. Er viel niet aan te twijfelen dat de zwarte plek tussen de Zwerver en de maan tijdens de jongste korte mars niet breder was geworden.

‘Ik denk dat de maan kleiner wordt,’ zei Ann.

‘Ik ook,’ stemde Kleine Man in. Hij zat op de grond met een arm om Ragnarok. Sussend masseerde hij de zwart met bruine keel van de enorme hond terwijl hij omhoog tuurde. ‘En — ik weet dat dit heel fantastisch klinkt — maar ik geloof dat de maan ovaal wordt, tussen boven- en onderkant wordt afgeplat, en aan de zijkant boller wordt. Misschien zijn mijn ogen alleen maar vermoeid, maar ik zweer dat de maan de vorm van een ei krijgt, en dat een punt van het ei naar de nieuwe planeet wijst.’

‘Ja,’ vertelde Ann hem schril. ‘En nu kan ik zien dat… o, een heel heel klein lijntje van de top van de maan naar de onderkant.’

‘Lijntje?’ vroeg Kleine Man.

‘Ja, net als een barst,’ zei Ann hem.

Het gebroken Ei en het Droeve Uitkomen, dacht Stastok. Alles geschiedt zoals ik heb voorspeld. Ispan-Slang bevrucht en de Witte Maagd schenkt het leven.

‘Ik moet bekennen dat ik het niet zie,’ zei Kleine Man. ‘Je moet erg nauwkeurig kijken,’ vertelde Ann hem.

‘Ik geloof je zo wel,’ zei Wojtowicz. ‘Kinderen hebben scherpe ogen.’

Doc hijgde opgewonden: ‘Als er daarboven een barst is die iemand van ons hier kan zien, dan moet hij kilometers breed zijn.’

Langzaam en zwaar, de woorden voor zich uit duwend, zei Hunter: ‘Ik geloof dat de maan in een baan rond de nieuwe planeet gaat.. en ver binnen de limiet van Roche.’ Snel voegde hij er aan toe: ‘Rudy, barsten vaste planeten uit elkaar als vloeibare, binnen de limiet van Roche?’

‘Ik geloof niet dat iemand het echt weet,’ antwoordde Doc. ‘Nu zullen ze het ontdekken,’ zei de man met de baard. Rama Joan zei: ‘En wij gaan ontdekken hoe mieren zich voelen als iemand op hun nest gaat staan.’

Wojtowicz zei: ‘De maan… barst ie uit elkaar?’

Margo klemde zich tegen Paul aan. ‘Don!’ huilde ze. ‘O mijn God, Paul, ik was Don vergeten!’

* * *

De Zwerver verscheen oorspronkelijk op een afstand van vijfenveertigduizend kilometer van de maan, tien maal dichterbij de maan dan de aarde. Daardoor waren zijn vervormende, getijdenproducerende effecten op de maan duizend maal groter dan die, die de aarde op de maan uitoefenen, aangezien zulke effecten omgekeerd evenredig zijn aan de derde macht van de afstand tussen de twee lichamen. (Als dat niet met de derde maar met de tweede macht was zou de massieve zon een getijdenbeweging op aarde doen ontstaan die vele malen groter zou zijn dan de invloed van de maan, in plaats van dat de verhouding zoals nu elf tot vijf is, in het voordeel van de kleine maan.)

Toen de maan in een baan om de Zwerver ging op een afstand van vijfenveertighonderd kilometer, stond zij honderd maal dichter bij die planeet dan bij de aarde. Daaruit volgt dat haar hele lichaam, korst zowel als kern, werd verwrongen door een gravitatiekracht die een miljoen maal sterker was.

* * *

Het ruimtekijkscherm van de Baba Yaga zwaaide naar de aarde toen het zwakke botsen van zijn ruimtepak tegen de wanden van de cabine Don Merriam tenslotte deed ontwaken. Op dat moment rolde hijzelf over het ruimtescherm. Hij werd met een helder hoofd en gereed tot handelen wakker, verfrist door de extra zuurstof. Twee rukken en een spiraalbeweging deden hem in de stoel van de piloot belanden. Hij gespte zich vast.

De witte maan, die er hoekig en puntig uitzag door de kraterwanden en iets anders, kwam in beeld, en werd zichtbaar groter terwijl het scherm zwaaide. Toen verscheen een verticale afgrond van glinsterende ruwe rots die zich schijnbaar eindeloos naar omlaag uitstrekte, naar het hart van de maan. Toen een zwarte spleet, smal als een lint, die aan het uiteinde in tweeën werd gespleten door een glimmende draad die grotendeels paars, maar aan een kant heldergeel was. Toen een tweede glinsterende en eindeloze klifwand die steil omlaag reikte naar het middelpunt van de maan. Zijn ogen vertelden Don dat hij zich niet hoger dan vijfentwintig kilometer boven het maanoppervlak bevond, en er met twee kilometer per seconde op af raasde. Er was absoluut geen tijd genoeg om zijn val te breken door het schip te zwenken en de hoofdraket af te vuren om de omlaaggerichte snelheid op te heffen.

Terwijl deze gedachten door zijn hoofd schoten knipten Dons vingers naar de sleutels van de noniusjets, waardoor het trage draaien van de Baba Yaga ophield zodat het ruimtescherm — en Don — recht door de spleet keken.

Hij had nog één hoop, die op niets anders was gebaseerd dan een overeenkomst van kleuren. Iets paars en geels had een fel lichtschijnsel achter de maan veroorzaakt. Nu glom er een paars en gele draad in de zwarte duisternis van het hart van de maan. Het was mogelijk dat hij door de maan heen keek.

Was de maan gespleten als een kiezelsteen? Planeetkernen hoorden te stromen, niet te barsten. Maar elke andere theorie betekende zijn dood.

De wanden van vers gespleten rots stoven op hem af. Hij zat te dicht op de rechterhelft. Een aan die zijde afgevuurde babyraket veranderde de koers van de Baba Yaga — en veroorzaakte tevens een nieuwe draaiing die door het bewerken van de noniussleutels bijna voor hij zich kenbaar maakte werd geneutraliseerd.

Toen hij nog een jongen was had Don Merriam De Goden van Mars van Edgar Rice Burroughs gelezen. In die romantische fantasie was John Carter, de beste zwaardvechter van twee planeten, met zijn kameraden ontsnapt uit de uitgestrekte, vulkanische, ondergrondse grottenwereld van de Zwarte Piraten van Barsoom en hun afgrijselijke cultus van Issus door met een Martiaanse vliegboot recht omhoog door de kilometers lange schacht te racen die naar de buitenwereld voerde, in plaats van langzaam en voorzichtig omhoog te zweven door middel van het drijfvermogen van de straaltanks van de vliegboot. Dit laatste was de enige normale en verstandige handelwijze geweest, maar John Carter had zichzelf en zijn metgezellen gered door louter blinde snelheid, door vertikaal omhoog te sturen naar een ster die zichtbaar was aan de top van de schacht.

Misschien waren de Goden van Mars op dit punt de scheidsrechters van al Dons handelingen. In ieder geval voelde hij plotseling rond zich heen in de cabine de spookverschijningen, in hun met juwelen bezette harnassen, van Xodar de Zwarte overloper, Carthoris de raadselachtige Rode Martiaan, Matai Shang de sinistere Vader van de Heilige Therns, en zijn dappere, beeldschone, verliefde en buitengewoon verraderlijke dochter Phaidor. En het is een feit dat Don, toen de als een baksteen vallende Baba Yaga werd opgeslokt door de rotswanden die voor het eerst in miljarden jaren het zonlicht zagen, en toen hij de krachtige hoofdjet afvuurde en daardoor hard tegen zijn stoel werd aangedrukt, vanwaar hij stuurde met de noniussleutels en de raketten met vaste brandstof om het glinsteren van de beide rotswanden op gelijk peil te houden, en te blijven zorgen dat de paars en gele draad het zwarte lint in twee gelijke delen hield verdeeld, in de lege cabine luidkeels uitriep: ‘Hou je vast als je leven je lief is! Ik vlieg recht door de kloof!’

* * *

De schotelstudenten voelden dat het zand overging in een stuk steenharde aarde dat steil hellend opliep naar de hoge gaasafrastering die de voet van het plateau met Vandenberg Twee omgaf. Maar hier sneed een brede geul door de helling, en vlakte de heuvelrug af. Door de geul liepen sporen van banden en rupsbanden. Waar het hek over de weg liep stond een grote poort, en naast de poort, eveneens in de afrastering ingebouwd, stond een wachttoren van twee verdiepingen. De poort was dicht en de toren niet verlicht, maar de kleine deur in de buitenkant van de toren was open.

Deze aanblik vrolijkte Paul aanmerkelijk op. Hij rechtte zijn schouders en zijn stropdas. De kleine stoet hield twintig meter voor de poort stil en hij, Margo, en Doc liepen naar voren, voorafgegaan door hun zwarte schaduwen met paarse en gele randen.

Een schelle mechanische stem kwam uit het kastje boven de deur: ‘Sta stil waar u staat. U bent op het punt verboden terrein van de regering van de Verenigde Staten te betreden. U mag niet door deze poort gaan. Ga terug zoals u gekomen bent. Dank u.’

‘O, bij de baard van mijn tante!’ ontplofte Doc. Sinds hij bij het draagbaar dragen was afgelost door Harry McHeath had hij zijn normale humeur weer terug. ‘Denken jullie soms dat wij een verkenningsploeg van de kleine groene mannetjes zijn?’ riep hij naar het kastje. ‘Kunnen jullie niet zien dat wij mensen zijn?’

Paul legde zijn hand op Docs arm en schudde zijn hoofd, maar bleef doorlopen. Met milde stem riep hij uit: ‘Ik ben Paul Hagbolt, 929-CW, JR, gemachtigd PR-man met de rang van kapitein, verbonden aan het Maanproject. Ik verzoek om toestemming voor mijzelf en elf andere personen in nood voor wie ik garant sta, en om transport voor deze laatsten.’

Uit het duister van de ingang trad een soldaat in het licht van de Zwerver. Men kon hem niet voor iets anders dan een soldaat aanzien, want hij had laarzen aan zijn voeten en een helm op zijn hoofd; aan zijn riem hingen een pistool, een mes, en twee granaten; zijn rechterarm ondersteunde een machinepistool, en — merkte Paul ongelovig op — strak op zijn rug gebonden waren twee springraketten.

De soldaat had een onbewogen gezicht en hij stond stram rechtop, maar zijn rechterknie ging op een neer, snel en zonder ophouden, alsof hij elk ogenblik een indianendans kon gaan uitvoeren, of, wat een redelijker veronderstelling scheen, alsof hij probeerde een tic te onderdrukken en daar niet in slaagde.

‘CW en JR, hè?’ zei hij tegen Paul, achterdochtig maar ook eerbiedig. ‘Laat uw identiteitsbewijzen eens zien… meneer.’ Er verspreidde zich een zwakke, zure geur. Miauw, die sinds de landverschuiving opmerkelijk kalm was gebleven, ging wat rechter in Margo’s armen zitten en siste als een theeketel.

Toen hij zijn papieren overhandigde, die hij gereed had gehouden, voelde Paul een heftige trilling.

Terwijl de soldaat de papieren bestudeerde — hij hield ze schuin zodat het licht van de Zwerver erop viel — bleef zijn gezicht zonder uitdrukking, maar Doc merkte dat zijn ogen tussen de papieren en de Zwerver heen en weer schoten.

Op een gesprekstoon vroeg Doc: ‘Iets over dat gehoord?’ De soldaat keek Doc recht in de ogen en blafte: ‘Ja, we weten er alles van en we zijn niet onder de indruk! Maar we geven geen inlichtingen vrij, begrijpt u?’

‘Jazeker,’ vertelde Doc hem zacht.

De soldaat keek op van de papieren. ‘Heel goed, Mr. Hagbolt, ik zal uw verzoek doorgeven aan de hoofdpoort.’ Hij liep achteruit terug naar de deuropening.

‘Weet u zeker dat u het allemaal kunt onthouden?’ vroeg Paul. Hij herhaalde zijn verzoek en noemde de namen op van een paar officieren.

‘En Professor Morton Opperley,’ droeg Margo met nadruk bij.

‘En een van onze mensen heeft een hartaanval gehad. We willen haar graag in de toren brengen, waar het warmer is. En we willen wat water hebben.’

‘Nee, jullie blijven allemaal buiten,’ zei de soldaat scherp, en liet de loop van het machinepistool een paar centimeter omhoog komen terwijl hij terugliep. ‘Wacht,’ riep hij naar Paul. ‘Komt u hier.’ Vanuit het duister in de toren reikte hij Paul eerst een deken en daarna een literfles water aan. ‘Maar geen bekertjes!’ voegde hij er aan toe, met een in de kiem gesmoorde hoge lach. ‘Vraag me niet om bekertjes!’ Hij trok zich terug in de duisternis, en er klonk het geluid van een draaiende kiesschijf.

Paul kwam terug met zijn buit. Hij gaf de deken aan de magere vrouw. Het water ging rond. Ze dronken uit de fles.

‘Ik vermoed dat we een poos moeten wachten,’ fluisterde Paul. ‘Ik weet zeker dat hij in orde is, maar hij is nogal zenuwachtig. Hij zag er uit alsof hij van plan was de hele planeet in zijn eentje te weerstaan.’

Margo zei: ‘Miauw rook hoe bang hij was.’

‘Och,’ filosofeerde Doc zacht, ‘als ik helemaal alleen was geweest toen ik het ding zag, en die apparatuur bij me had, zou ik denk ik de lampen hebben uitgedaan en me met de apparatuur hebben behangen, en zelf hebben zitten trillen. Wij hebben de nieuwe planeet onder de gunstigste omstandigheden ontmoet, lijkt me — wij zaten rond te loeren naar schotels en over de ultraruimte te praten enzovoort.’

Ann zei: ‘Mr. Brecht, ik denk dat u als u bang was alle lichten zou aandoen die u kon vinden.’

Doc zei: ‘Mijn plannetje was dat ik zo bang zou zijn, dat ik niet wilde dat een groot, zwart en harig iets kon zien waar ik zat, om mij te pakken.’

Ann lachte waarderend.

Kleine Man zei tegen de groep, met een klein, bijna emotieloos stemmetje: ‘De maan draait achter de nieuwe planeet. Ze… ze verdwijnt.’

Met ogen werd bevestigd wat de woorden hadden gezegd. Een stuk van de rand van de maan was verborgen achter de paarse en gouden indringer.

Wojtowicz zei: ‘Mijn god… mijn god.’

De magere vrouw begon bevend te snikken.

Rama Joan zei: ‘Schenk ons moed.’

Margo’s lippen vormden het woord ‘Don’, en ze huiverde en drukte Miauw tegen zich aan. Paul legde zijn arm over haar schouders, maar ze ging wat opzij, met gebogen hoofd. Hunter zei: ‘De maan zit in een bijzonder nauwe baan. Er kan niet meer dan vijfduizend kilometer tussen hun oppervlakken zitten.’

Stastok dacht: Geteisterd door barensweeën schuilt de Witte Maagd in de gewaden van Ispan.

Kleine Man vormde een kom van zijn handen en Rama Joan goot er water in voor Ragnarok.

* * *

Kolonel Mabel Wallingford zei met snijdende stem: ‘Spike, ik heb gepraat met Generaal Vandamme zelf en hij zegt dat dit geen testprobleem is. Ze hebben ons er een hoop van laten behandelen omdat wij sneller reageerden. Jouw bevelen zijn goedgekeurd uitgezonden.’

Spike Stevens, zijn ogen gericht op de tweelingschermen die toonden hoe de maan zich achter de Zwerver bewoog, beet de punt van een sigaar af en snauwde: ‘O.K., zeg hem dat hij dat maar moet bewijzen.’

‘Jimmy, laat het inter-hoofdkwartier-scherm opwarmen,’ beval Kolonel Mabel Wallingford.

De Generaal stak zijn sigaar aan.

Een derde scherm gloeide op, en vertoonde een glimlachende, gedistingeerd uitziende heer met een kaal hoofd. De Generaal snaaide de sigaar uit zijn mond en stond op. Kolonel Mabel voelde een opwelling van warme vreugde, en keek toe hoe hij het schuldige, plichtsgetrouwe schooljongetje speelde.

‘Meneer de President,’ zei Spike.

‘Ik maak geen deel uit van een gesimuleerde crisis, Spike,’ antwoordde de ander, ‘hoewel het moeilijk te geloven valt dat je je daar zorgen over hebt gemaakt, gezien de meesterlijke manier waarop jouw bende heeft gewerkt.’

‘Helemaal niet meesterlijk, meneer,’ zei de Generaal. ‘Ik vrees dat we de Maanbasis kwijt zijn. Al meer dan een uur niets van ze gehoord.’

Het gezicht op het scherm werd ernstig. ‘Wij moeten voorbereid zijn op verliezen. Ik verlaat nu het Ruimtehoofdkwartier om de Kustwacht te ontmoeten. Mijn boodschap aan jou is: Ga zo door!… voor de duur van deze…’ Je voelde dat hij zocht naar een van zijn beroemde frasen… ‘astronomische noodtoestand.’

Het scherm vervaagde.

Kolonel Willard Griswold, zonder zijn blik van de schermen af te wenden, zei: ‘De Maanbasis? Jezus, Spike, we zijn de hele maan kwijt.’

12

Don Merriam bevond zich sedert vijftien minuten in het binnenste van de maan, voor een groot deel met een snelheid van vier kilometer per seconde, en nu, na tot het formaat van een lint te zijn verbreed, bleef de paars met gele draad deze breedte behouden. Dat kon niet gunstig zijn, maar er zat niets anders op dan er op afjagen, door de ongelooflijke barst heen die de maan via een bijna perfect plat vlak doorsneed, zoals een diamant die op de juiste manier wordt gekliefd, en zich verder te gedragen als één groot navigerend oog, en zijn gedachten de vrije loop te laten, want hij kon geen aandacht sparen om ze te beheersen.

Na de eerste grote stoot vuurde hij de hoofdjet af met korte vlagen, en richtte de Baba Yaga met de noniussleutels.

Don Merriam maakte een tocht door het hart van een planeet. Hij was het middelpunt gepasseerd, en tot dusver bestond de tocht uit glinsteringen, vage beelden en duisternis en een paarse draad die een ruimtescherm halveerde dat op verschillende plaatsen melkwit was geworden. Dat en zijn pijnlijke keel en brandende ogen en zijn voorstelling van hemzelf — wat zou het een faux pas zijn als hij een wand schampte!

In de buurt van het middelpunt verschenen er roetzwarte vegen en een groene vuurflits, maar hij had geen benul waarom.

De melkwitte plekken in het scherm waren waarschijnlijk veroorzaakt door erosie, dankzij de fantastische, dunne stofspiralen die hem op een gegeven ogenblik bijna de draad uit het oog deden verliezen.

Ook het zonlicht in de rug was hij eerder kwijtgeraakt dan hij had gehoopt, zodat hij de Baba Yaga alleen kon richten met behulp van de zwakke paarse en gouden schitteringen op de wanden, en die waren bedrieglijk omdat het geel uiteraard helderder was dan het paars en hem verleidde er te ver vandaan te blijven.

Maar nu begon het paarse lint smaller te worden, en hij wist dat dat zijn ongeluk betekende, want ongevraagd doemde in zijn geest een beeld op van de gespleten helften van de maan die achter hem tegen elkaar klapten, en al het zonlicht afsneden, en toen — als een zwaarwichtige reactie op en door de heftige wederzijdse aantrekking van de twee massa’s — dat ze ook vóór hem tegen elkaar botsten: zij sloten een stuk kloof van enkele meters af in de tijd dat hij kilometers aflegde, maar zij waren snel genoeg om hem de pas af te snijden.

Op dat moment, juist toen hij het scheen te bereiken, juist toen hij volgens zijn ruwe schatting bijna vierduizend kilometer had afgelegd, werd het paarse lint volkomen duister. En toen, even ongelooflijk alsof hij een leven na de dood betrad, plonsde hij van het donker in het licht. Aan alle kanten schenen de sterren, en zelfs de oude omkranste zon schoot zijn verblindend witte pijlen af.

Toen pas drong tot hem door wat recht voor hem uit lag. Het was een grote schijf, even groot als de aarde gezien uit een baan met een omloopstijd van twee uur. Deze geweldige schijf was rechts helemaal stralend goud en paars, maar links was hij inktzwart op drie bleekgroene, ovale, gloeiende plekken na, die over de rand van de schijf in de verte verdwenen.

De scherpe nachtlijn tussen de stralende en de duistere halfronden dreef langzaam naar rechts terwijl hij toekeek, net toen de zon langzaam naar de paarse horizon dreef. Hij besefte nu dat hij binnen in de maan het paarse lint uit het oog was verloren, niet omdat de kaken van de maan dichtklapten, maar eenvoudig omdat de nachtelijke zijde van de planeet was opgeschoven en boven de spleet hing.

Hij accepteerde direct dat het een massieve planeet was en dat de maan er nu een strakke baan om beschreef, omdat alleen dat, voor zover hij kon bedenken, de beelden en gebeurtenissen van de laatste drie uur kon verklaren: het licht dat de nachtzijde van de aarde overspoelde, de lichtplek in de Atlantische Oceaan, en vooral het barsten van de maan. En hij had iets in zich dat er redeloos naar verlangde te geloven dat het een planeet was.

Hij liet het schip zwenken, en daar, slechts tachtig kilometer onder hem, hing de enorme schijf van de maan, half inktzwart, half verblindend wit van het zonlicht. Hij kon zien waar de wanden van de klif inderdaad achter hem waren dichtgeklapt aan de strook van stof-geisers die glimmend in het zonverlichte vacuüm oprezen, ongeveer op de nachtlijn van de maan, en aan het surrealistische, scheef geblokte schaakbord van mindere barsten die werden gekenmerkt door kleinere geisers die zich vanaf de scheurlijn uitstrekten. Hij hing tachtig kilometer boven wat elk moment meer leek op een ziedende zee van rotsen. En hij daalde.

Toen, omdat hij niet — nog niet, tenminste — met anderhalve kilometer per seconde in het zwarte halfrond, bespikkeld met gloeiplekken, dat nu onder zijn jets lag wilde duiken, vuurde hij de hoofdjet af om het verticale deel van zijn snelheid te elimineren. Eindelijk controleerde hij de meters en ontdekte dat er nauwelijks genoeg brandstof en oxidator was voor deze manoeuvre. Het kon hem in een baan rond de vreemde planeet brengen — zelfs nog binnen de strakke baan van de maan.

Hij wist dat de zon spoedig uit het gezicht zou verdwijnen, en dat de van gedaante veranderende maan duister zou worden, toen de Baba Yaga en de maan samen in de schaduwkegel — de nacht — van het raadsel zwaaiden.

* * *

Fritz Scher zat stijf aan zijn bureau in de lange kamer in het Getijden Instituut in Hamburg, West Duitsland. Hij luisterde met aan ergernis grenzende geamuseerdheid naar de demente nieuwsberichten van de andere zijde van de Atlantische Oceaan. Hij schakelde de radio uit met een slag die de knop bijna deed breken en zei tegen Hans Opfel:

‘Die Amerikanen! Hun aanwezigheid is noodzakelijk om de communistische zwijnen te beteugelen, maar dit is een intellectuele degradatie van de Heimat!’

Hij stond op en liep naar de slanke, gestroomlijnde, kamerlange getijdenvoorspellende machine. In de machine liep een draad door vele beweegbare precisiekatrollen. Elke katrol vertegenwoordigde een factor die het getij beïnvloedde op het punt van de hydrosfeer waarvoor de machine was ingesteld. Aan het eind van de draad zat een pen die op een met grafiekpapier bespannen trommel een kromme tekende, die de exacte getijden in dat gebied uur na uur aangaf.

In Delft hadden ze een machine die het allemaal elektronisch deed, maar daar waren het onhandige Hollanders voor!

Fritz Scher zei dramatisch: ‘De maan in een baan rond een planeet uit het niets? Ha!’ Hij klopte veelbetekenend op de kast van de machine naast hem. ‘Hier hebben wij de maan tot in de puntjes vastgelegd!’

* * *

De Machan Lumpur voer over de balk die de kleine inham ten zuiden van Do-Son beveiligde. Haar roestige boeg wees iets ten zuiden van de zon die boven Noord Vietnam onderging. Bagong Bung zag aan een bekende formatie mangrovewortels en aan een oud grijs paalwerk dat praktisch een lid van zijn familie was dat het hoogtij misschien een handbreedte hoger stond dan hij hier ooit had meegemaakt. Een goed voorteken! Kleine rimpels huiverden geheimzinnig over het oppervlak van de inham. Een zeehavik krijste.

* * *

Richard Hillary keek hoe de zonnestralen langzaam steiler werden terwijl de grote luchtkussenbus zonder schokken voortjoeg naar Londen. Bath lag ver achter hem en ze reden nu langs Silbury Hill.

Hij luisterde ongedwongen naar de plechtige beschouwingen om hem heen over het onzinnige nieuwsbericht dat de radio uitzond over een vliegende schotel, zo groot als een planeet, die door duizenden in de Verenigde Staten was waargenomen. Overal raakten de mensen onder de slechte invloed van science fiction.

Een meisje uit Devizes dat op een grove manier aantrekkelijk was, gekleed in lange broek, haarlint, en trui, liet zich nu in de stoel voor hem neervallen en raakte onmiddellijk verwikkeld in een gesprek met de vrouw naast haar. Ze weidde met precies evenveel enthousiasme uit over de schotelberichten — en de kleine aardbeving die delen van Schotland zenuwachtig had doen trillen — als over het ei dat ze aan het ontbijt had gegeten en de worst met aardappelpuree die ze aan de lunch zou eten. Ter ere van Edward Lear fabriceerde Richard nonchalant een limerick over haar:

Er was eens een meisje dat graag blaatte

Haar gedachten kwamen in twee maten

Hoewel de meeste pasten in een korrel graan

Waren sommige zo groot als de maan

Dat ruimtezieke meisje dat zo graag blaatte.

Het denken hieraan vermaakte hem helemaal tot Savernake Woud, waar hij in een lichte slaap viel.

13

Times Square om vijf uur ’s morgens was nog even volgepakt met mensen als op de nacht van de maanlanding en van de Zogenaamde Oorlog Met Rusland. Het verkeer liep al lang niet meer. De straten waren vol mensen. De Zwerver, die nu de helft van de maan verborg, was in de dwarsstraten nog steeds zichtbaar, evenals in de 42ste Straat, maar laag in de hemel. Zijn geel was zachter en zijn paars werd rood.

Daarentegen waren de reclames nu iets helderder, vooral de nieuwe twintig meter hoge flessengeest die verbijsterend handig met zijn drie sinaasappels zo groot als tractorwielen jongleerde.

Maar de straten waren niet langer stil. Hoewel sommige mensen er gewoon naar het westen stonden te staren, zwaaiden de meesten ritmisch met hun lichamen. Niet weinigen hielden elkaars hand vast en gingen met de voeten stampend rond als grote slangen, terwijl hier en daar jonge paren woest aan het dansen waren. En de meeste neurieden, zongen of schreeuwden een lied dat vele versies kende, maar de nieuwste daarvan werd op dat ogenblik aan de bron ervan gezongen, daar waar Sally Harris nog danste, hoewel ze nu een begeleidend gezelschap had verworven van een half dozijn flinke, agressieve jonge lieden, naast Jake Lesher. En het lied zoals ze het nu zong, met een alt die vibreerde van heesheid, ging aldus:

Vreemde bol!… aan de westelijke hemel…

Vreemd licht!… dat straalt van de hemel…

Een angstaanjagende macht

Maar we zullen leven vannacht.

Leven met een neo-bop beat!

Goud!… als een schatschip…

Scharlaken!… als een zondige lip…

Maar we moeten gaan

Want er is niet langer een maan—

Alleen een

Planeet!…

op de Tweeënveertigste Straat!

Plotseling hield het zingen en dansen overal tegelijk op — omdat de dansvloer begon te beven. Even schudde de omgeving. Een paar tegels, niet veel, en andere stukjes metselwerk vielen omlaag, ploften uit elkaar op de stoepen. Een paar kreten — ook niet veel. Maar toen de kleine aardbeving over was kon men zien dat de twintig meter hoge flessengeest zijn drie sinaasappels was verloren, hoewel hij doorging met jongleren.

* * *

Arab Jones en zijn weedbroeders liepen vlug met zijn drieën naast elkaar over de 125ste Straat, weg van Lennox, in de richting waarin alle andere donkere gezichten tuurden: westwaarts, waar de Zwerver onderging als een groot, opzichtig pokerfiche — opgezwollen paarse X op een oranje veld — dat het bleke goudstuk van de maan bijna bedekte. Weldra zou het hemelse paar schuil gaan achter de General Grant Torens, die met hun hoge massiviteit de dorpse aanblik van Harlem benadrukten, met zijn winkelgebouwen van twee- en driehoog die langs de 125ste Straat stonden geschaard.

De drie weedbroeders waren zo volgeladen met gras dat hun opwinding alleen maar werd aangewakkerd door de aardbeving, die de meeste van de mensen die nog niet naar de Zwerver keken de straat op had gelokt.

Het oosten was roze gekleurd. De zon die in de coulissen zijn tijd had afgewacht, wiste alle sterren uit en bracht de ochtendlijke schemer over Manhattan. Maar niemand keek die kant uit, of vertoonde tekenen dat het misschien tijd was om op weg te gaan of wat te slapen. De pieken van Manhattan in het zuiden vormden een ongeziene, sprookjesachtige kastelenstad.

Arab en Pepe en High hadden het al lang opgegeven door de starende, voornamelijk stille menigte op de stoep te proberen te dringen, en namen hun toevlucht tot de straat, waar zich geen auto’s voortbewogen en minder mensen bij elkaar stonden, en waar het lopen makkelijker was. Het leek Pepe dat er een kracht uit de planeet stroomde, die alle motoren en de meeste mensen verlamde op de manier van een gecombineerde anti-mens-en-motor-straal uit de stripverhalen. Hij sloeg een kruis.

High Bundy fluisterde: ‘Die ouwe maan gaat haar nu werkelijk binnen deze keer. Hij cirkelt rond die ander heen, besluit dat hij haar leuk vindt, en dan wham!’

Arab zei: ‘Misschien verschuilt ie zich omdat hij bang is. Net als wij.’

‘Bang waarvoor?’ vroeg High.

‘Het einde van de wereld,’ zei Pepe Martinez. Zijn stem steeg in toonhoogte als het zachte gejank van een wolf. Alleen de rand van de Zwerver was boven de General Grant gebouwen zichtbaar, die zich steeds hoger naar de hemel uitstrekten naarmate de weedbroeders ze naderden. ‘Kom mee!’ zei Arab plotseling, en greep Pepe en High bij hun bovenarmen en begroef er zijn nagels in. ‘Als de wereld ophoudt, stap ik uit. Weg van al deze uilogige zombies die wachten op de bazuinen en de klap. Als er een planeet kapot gaat nemen we een andere. Kom mee, voor ze wegloopt! — We kunnen haar pakken bij de rivier en aan boord klimmen!’

De drie begonnen te rennen.

* * *

Paul en Margo en hun nieuwe vrienden zaten op het zand, twintig meter van de donkere poort, toen de tweede beving door het strand schokte. Het enige resultaat was dat ze schommelden, waar ze niets aan konden doen, dus bleven ze gewoon zitten en lieten zich schommelen. De soldaat rende met zijn machinepistool uit de toren, stond stil, en liep na een minuut weer achteruit terug. Hij gaf geen antwoord toen Doc vrolijk uitriep: ‘Hé, was dat geen godse klap?’

Vijf minuten later zei Ann: ‘Mammie, ik krijg nu echt honger.’

‘Ik ook,’ zei de jonge Harry McHeath.

Kleine Man, ijverig een zeer opgewonden Ragnarok aan het kalmeren, zei: ‘Dat is nou jammer. Na de eclips zouden we koffie en sandwiches uitdelen. De koffie zit in vier grote thermoskruiken — dat weet ik omdat ik ze heb meegebracht. Het ligt allemaal nog op het strand.’

Wanda ging rechtop zitten op haar draagbaar, ondanks de protesten van de magere vrouw.

‘Wat is die rode gloed daar aan de kust?’ vroeg ze stuurs. Hunter begon haar niet zonder een zweem van sarcasme te vertellen dat het alleen maar het licht van de nieuwe planeet was, toen hij zag dat er werkelijk een andere lichtbron was — een lelijk rood vlammen als van een oven, dat tot dan toe door het andere licht was gemaskeerd.

‘ ’t Kunnen bosbrandjes zijn,’ opperde Wojtowicz somber.

De magere vrouw zei: ‘Och hemel, dat moet natuurlijk net nu gebeuren. Alsof we nog niet genoeg moeilijkheden hadden.’ Hunter kneep zijn lippen op elkaar. Hij weigerde te zeggen: ‘Of het is Los Angeles dat in brand staat.’

Kleine Man vestigde hun aandacht weer op de hemel, waar de paars en gele indringer de maan nu volledig verborg. Hij zei: ‘We moeten een naam verzinnen voor de nieuwe planeet. Gek eigenlijk, het ene ogenblik is het voor mij het belangrijkste object van de schepping, het volgende is het alleen maar een stukje lucht dat ik met mijn hand kan bedekken.’

‘Wat betekent het woord “planeet” eigenlijk, Mr. Brecht?’ vroeg Ann.

‘ “Zwerver”, liefje,’ zei Rama Joan haar.

Stastok dacht: Ispan is de mens bekend onder duizend namen, toch blijft zij Ispan.

Harry McHeath, die kortgeleden de Noorse mythen en de Edda’s had ontdekt, dacht: Maan-Eter zou een goede naam zijn — maar vandaag voor de meeste mensen te dreigend. Margo dacht: Ze zouden hem Don kunnen noemen, en ze beet op haar lip en drukte Miauw tegen zich aan zodat de poes protesteerde, en de tranen zwollen heet onder haar oogleden.

‘Zwerver is er de juiste naam voor,’ zei Kleine Man.

Het gele teken dat voor Stastok het Gebroken Ei was en voor Ann het Oog Van De Naald raakte nu de linkerrand van de Zwerver zoals zij hem zagen.

NA DRIE UREN

De gele plekken op de polen bleven, en een nieuw geel stuk op de equator kroop rechts in beeld. In totaal waren er nu vier gele plekken aan de randen: noord, zuid, oost en west. Kleine Man trok zijn aantekenboekje te voorschijn en begon hem te schetsen.

‘Het paars vormt een grote X,’ zei Wojtowicz.

‘Het gekantelde kruis,’ zei Stastok, deze keer hardop. ‘De getande schijf. De in vieren gespleten cirkel.’

‘Het is een mandala,’ zei Rama Joan.

‘O ja,’ zei Wojtowicz. ‘Professor, u was ons daarover aan het vertellen,’ sprak hij Hunter aan. ‘Symbolen van psychische nog iets.’

‘Psychische eenheid,’ zei de gebaarde man.

‘Psychische eenheid,’ herhaalde Wojtowicz. ‘Dat is mooi,’ zei hij zakelijk. ‘Dat gaan we nodig hebben.’

‘Hiervoor zijn wij dankbaar,’ mompelde Rama Joan.

Twee grote gele ogen loerden over de rug van de grote geul in Vandenberg Twee. Er klonk een grommend gebrul. Toen hobbelde de jeep omlaag naar de poort. Zijn koplampen zwaaiden wild over struikgewas en gebarsten droge aarde. ‘Iedereen opstaan,’ zei Paul. ‘Nu krijgen we wat actie.’

* * *

Don Merriam kon in het ruimtescherm van de Baba Yaga een asymmetrische, dikke zandloper van sterren zien. Sommige van de sterren waren ietwat wazig door het zandstralen waaronder het scherm tijdens de tocht door het hart van de maan had geleden.

De zwarte massa die zich van links de zandloper binnenwerkte was de maan, nu totaal verduisterd door het geweldige, nieuw verschenen hemellichaam.

De Zwerver, die van rechts het besterde scherm binnendrong was niet helemaal zwart — Don had zeven bleekgroen gloeiende lichtplekken in beeld, die elk ongeveer 500 kilometer breed leken. De verst verwijderde waren ellipsen, de meest nabije bijna cirkelvormig. Ze toonden geen details, hoewel ze af en toe de omtrek van een lichtgevende put of tunnel suggereerden. Van wat ze voorstelden had Don evenveel idee als wanneer het bleekgroene plekken op de zwarte buik van een spin waren geweest.

In gezelschap van de maan cirkelde de Baba Yaga rond de Zwerver, maar het schip haalde de maan langzamerhand in omdat het dichter bij de Zwerver was, en dus een snellere baan had.

Hij liet de radar opwarmen. De echo van de maan toonde een oppervlak dat onregelmatiger was dan op rekening van de kraters en bergen alleen kon worden geschreven. Zelfs in de laatste vijf minuten waren de patronen aanzienlijk veranderd: het opbreken van de maan door de werking van de getijden ging door.

Het verrassend sterke echosignaal van de indringer toonde een bolvormig, dof oppervlak zonder enig teken van de groenachtige gloeiplekken — alsof de Zwerver glad was als een ivoren bal.

Indringersplaneet! — onmogelijk, maar zo was het. In een deel van zijn geest probeerde Don zich de flarden van beschouwingen te herinneren die hij had gehoord en gelezen over ultraruimte: de opvatting dat een lichaam in staat kon zijn om van hier naar daar te reizen zonder zich door het bekende continuüm daartussenin te bewegen, misschien door in een continuüm te glippen met een hogere dimensie waarvan ons heelal slechts een oppervlak is. Maar waar in de menigvuldigheid van sterren en melkwegen kon het daar van deze binnendringer zijn? Waar zou dat daar trouwens ergens in ons heelal moeten zijn? Een hoger-dimensionaal continuüm zou een oneindig aantal driedimensionale oppervlakken bezitten, waarvan elk een kosmos was.

Ergens achter in Dons gedachten herhaalde een ongeruste stem telkens weer: ‘De aarde en de zon zitten werkelijk aan de andere kant van die groengespikkelde zwarte schijf aan stuurboord. Ze zijn tien minuten geleden ondergegaan; ze zullen over twintig minuten opkomen. Ik heb niet door de ultraruimte gereisd, alleen door de maan heen. Ik zit niet in intergalactische duisternis naar een Melkweg te staren in de vorm van een korenschoof of een zandloper, terwijl zeven lichtgroene nevels aan stuurboord gloeien…’

Don had zijn ruimtepak nog aan, maar nu zette hij de gebarsten helm af. In de kast hoorde een goede te liggen. ‘Maken en repareren,’ mompelde hij, maar zijn keel kneep dicht bij het geluid van zijn eigen stem. Hij gespte zich los uit de stuurstoel en naderde het scherm zo dicht mogelijk. De cabine was koud en donker, maar hij schakelde de kachel en het licht niet aan — hij dempte zelfs de verlichting van de instrumenten. Het leek hem van vitaal belang om zoveel mogelijk te zien.

Hij haalde de maan inderdaad in, in zijn binnenbaan: de sterrenschoof vooruit verwijdde zich heel traag naar links, naarmate de zwarte massa van de verduisterde maan opzij gleed.

Plotseling dacht hij tegen de met sterren bezaaide gloed van de Melkweg schimmige witte draden te zien die de bovenkant van de Zwerver — noem het zijn Noordpool — verbonden met de zichtbare rand van de maan. De zwarte draden waren zo lastig te zien, dat hij ze, zoals verre sterren, het best kon gadeslaan door er een stuk naast te kijken.

Het was alsof de Zwerver, nu hij de maan gevangen en verminkt had, er een zwart web omheen spon, als voorbereiding om haar leeg te zuigen.

Hij had niet aan spinnen moeten denken.

De stem bleef herhalen: ‘De zon en de aarde liggen werkelijk aan de andere kant van die groengespikkelde zwarte bobbel aan stuurboord. Ik ben Donald Barnard Merriam, Luitenant van de Amerikaanse Ruimtemacht…’

* * *

Barbara Katz zag de mandala als een wiel van een ossenkar met paarse spaken. Zij zat met haar rug naar de andere oceaan die Amerika ongeveer 5000 kilometer ten oosten van de schotelstudenten begrensde. Het enorme wiel scheen een kwartslag te draaien toen de planeet de horizon raakte.

‘Jee, Paps, net alsof de Zwerver ging liggen,’ zei ze, tegelijk gekweld en wanhopig omdat ze het volgende gezicht van de Zwerver niet zou kunnen zien, en ook niet hoe de maan erachter vandaan kwam. Maar het zou allemaal wel op de TV komen. Of niet? Zou er nog steeds TV zijn? vroeg ze zich af, en keek ongelovig om zich heen. Overal verbleekte de hemel door de dageraad die de kust pas drie uur later zou bereiken.

Naast Barbara zei Knolls Kettering III met een slaapdronken stem die ze nog niet eerder had gehoord: ‘Ik ben heel moe… Alsjeblieft…’

Ze greep zijn arm toen hij wankelde en hij liet het grootste deel van zijn gewicht op haar rusten — wat niet veel was. In het witte pak leek zijn lichaam op de gebogen, bruinige huls van een insect, terwijl zijn gezicht zo holwangig en met rimpels doorploegd was als dat van een Indiaanse overgrootmoeder. Barbara voelde zich bijna geschokt, maar toen herinnerde ze zich dat hij haar privé miljonair was, gekregen om te conserveren en te koesteren. Zij verzachtte haar greep op zijn schouder, alsof het een schelp was die zij licht kon verpletteren.

De oudste negervrouw, evenals de jongste gekleed in parelgrijs met witte kraag en manchetten, kwam bedrijvig aanlopen en pakte hem moederlijk beet bij zijn andere schouder. Dit scheen hem zo te irriteren dat hij wakker werd.

‘Hester,’ zei hij, en leunde zwaarder op Barbara, ‘ik heb jou en Benjy en Helen al uren geleden gezegd naar bed te gaan.’ ‘Ha!’ lachte ze zacht. ‘Alsof we u in het donker met die teleskoop zouden laten spelen! Kijk nu uit hoe u uw gewicht verplaatst, Mister K. Dat plastic in uw heup wordt moe van de hele nacht werken, en ‘t breekt makkelijk.’

‘Plastic kan niet moe worden, Hester,’ verbeterde hij zwak. ‘Ha! Het is lang niet zo sterk als u, Mister K!’ zei ze. Ze keek vragend langs hem naar Barbara, die ferm knikte. Samen ondersteunden ze hem over het dikke, onkruidvrije gazon, drie vlekkeloze betonnen treden op, en een grote koele keuken door met oude, zwaar vernikkelde kranen en andere apparatuur die Barbara groot genoeg leken voor een hotel. Halverwege een brede trap liet hij ze stilstaan. Misschien deed de uitgestrekte, koele, donkere zitkamer naast de trap hem weer aan de nacht denken, want hij zei: ‘Miss Katz, elk hemellichaam dat rechtop schijnt te staan als het hoog aan de hemel staat, lijkt te gaan liggen als het opkomt en ondergaat. Dat geldt ook voor sterrenbeelden. Ik heb vaak gedacht —’

‘Kom nu, Mister K, u heeft uw rust nodig.’ Wrevelig schudde hij de arm waaraan Hester hem vasthield en ging koppig verder: ‘Ik heb vaak gedacht dat het antwoord op de vraag van de Sfinx over wat ’s ochtends op vier benen gaat ’s middags op twee en ’s avonds op drie niet de mens was, maar het sterrenbeeld Orion dat de Hondsster voorgaat. Als het opkwam betekende het dat de Nijl ging overstromen.’

Zijn stem begon bij de laatste woorden te trillen, en zijn hoofd zakte omlaag, en hij stond toe dat ze hem verder omhoog hielpen. Barbara, die zijn gewicht op haar arm voelde rusten — meer dan Hester te dragen kreeg, merkte ze verheugd op — dacht: Ik geloof dat ik wel kan raden waarom je aan drie benen ’s avonds denkt, Paps — of vier.

Ze legden hem neer op een groot bed in een donkere slaapkamer die groter was dan de keuken. Hester graaide iets onder het kussen vandaan en mikte het in een la, toen veranderde ze van gedachten en liet het aan Barbara zien.

Het was een slank, zwartharig poppetje, modieus gekleed in zwart kanten ondergoed, zwarte kousen en lange zwarte handschoenen. Het was ongeveer vijfentwintig centimeter lang.

Knolls Kettering III mummelde met dikke tong: ‘Voor middag moet je middernacht lezen.’

Hester keek op van de pop naar Barbara’s lange zwarte soklaarzen en zwarte shorts en zwart haar, en grijnsde.

Barbara kon niet nalaten terug te grijnzen, ook al had ze dat gewild.

14

Paul Hagbolt keek Majoor Buford Humphreys aan door de strandpoort van Vandenberg Twee. Margo stond naast hem met Miauw. De tien schotelstudenten verdrongen zich om hun heen. De randen van al hun schaduwen wierpen paarse en gouden vlekken op het zilveren gaas van het hek.

Ook op de Stille Oceaan achter hun rug schenen paarse en gouden vlekken. De Zwerver, nog tamelijk hoog aan de hemel, was zwevend aan zijn afdaling naar de vreedzame oceaan begonnen. Hij vertoonde nog altijd de aanblik die Rama Joan een mandala had genoemd, hoewel de gele plek in het westen groeide en de oostelijke kromp terwijl de bol roteerde. Hij wierp een intens schemerlicht over het laag begroeide kustlandschap en kleurde de hemel met een leigrijs waardoorheen maar vijf of zes sterren schenen.

De jeep die Majoor Humphreys door de geul omlaag had gebracht stond nog achter hem te grommen en met zijn onnodige koplampen te staren. Een van de twee soldaten die bij hem waren zat achter het stuur, de andere stond naast hem. De zwaar bewapende soldaat die op wacht stond aan de poort bevond zich buiten het hek in de donkere deuropening van de wachttoren. Zijn machinepistool was in de schaduw, op een paarse ring om de loop na.

Majoor Humphreys had de bedachtzame ogen en barse mond van een onderwijzer, maar op dit ogenblik was zijn belangrijkste gelaatsuitdrukking dezelfde als die van de soldaat op wacht — door spanning gemaskeerde angst.

Paul, wiens zachte, knappe gelaat ietwat verstrakt was door de verantwoordelijkheid die hij voelde, zei: ‘Ik hoopte al dat u het zou zijn, Majoor. Dat spaart een hoop moeilijkheden.’

‘Dan heb je geluk, want ik ben niet speciaal voor u gekomen,’ pareerde Majoor Humphreys scherp, en voegde er toen haastig aan toe: ‘Een paar anderen van de L.A.-afdeling hebben het gehaald voor de kustweg het begaf. We hopen dat de rest door de vallei arriveert — over de Monica Bergweg of via Oxnard. Of we halen ze met de helikopter op — speciaal uit Cal Tech. Pasadena ging er in de tweede beving onderdoor.’ Hij beheerste zich fronsend en hoofdschuddend, alsof hij zich ergerde dat hij impulsief had staan praten. Toen vervolgde hij met luider stemme, boven het plotselinge geroezemoes van de schotelaars uit: ‘Wel Paul, ik heb niet de hele nacht de tijd — eigenlijk zelfs niet een minuut. Waarom ben je via de strandpoort gekomen? Ik herken Miss Gelhorn, natuurlijk — ‘ Hij knikte kort naar Margo — ‘Maar wie zijn de anderen?’ Zijn blik dwaalde over de schotelstudenten, en bleef twijfelend hangen aan Ross Hunters volle bruine baard.

Paul aarzelde.

Doc, die er uitzag als een moderne Socrates met zijn haarloze schedel en dikke bril, schraapte zijn keel en stond op het punt alles te riskeren door te brommen: ‘Wij zijn administratieve employés van Pauls afdeling.’ Hij vermoedde dat dit een van die momenten was dat een grote leugen om bestwil essentieel is.

Maar Doc had een onderdeel van een seconde te lang gewacht. Kleine Man drong zich naar voren tussen Doc en Wojtowicz en richtte zijn zachtaardige blik op de Majoor. Onder zijn verwarde snor kromde zich een zelfverzekerde glimlach terwijl hij glad als een advocaat meedeelde: ‘Ik ben secretaris en wij zijn allemaal leden in goeden doen van de Meteoor- en UFO-vereniging van Zuid-Californië. Wij waren een forum over de maansverduistering aan het houden in het strandhuis van Rodgers, met schriftelijke toestemming van de erfgenamen van Rodgers, en — hoewel het strikt genomen niet was vereist — goedkeuring van uw eigen hoofdkwartier.’

Doc kreunde, bijna hoorbaar.

Majoor Humphreys verstijfde. ‘Vliegende schotel-gekken?’ ‘Dat klopt,’ antwoordde Kleine Man vriendelijk. ‘Maar alstublieft geen gekken, maar studenten.’ Zijn linkerarm werd naar achter gerukt en hij wankelde toen Ragnarok in een opwelling van ongerustheid aan zijn lijn trok.

‘Studenten,’ echode Majoor Humphreys weifelend, terwijl hij ze van top tot teen opnam, bijna, dacht Paul, alsof hij hun om hun collegekaarten ging vragen.

Op ernstige toon zei Paul: ‘Hun auto’s zijn onder een aardverschuiving bedolven, tegelijk met de mijne, Majoor. Miss Gelhorn en ik zouden het nauwelijks tot hier gehaald hebben zonder hun hulp. Ze kunnen nu nergens heengaan. Een van ze heeft een hartaanval gekregen en een andere is nog een kind.’

Majoor Humphreys’ blik aarzelde bij Rama Joan, die achter Hunter stond. Ze ging voor hem staan en toonde zich helemaal — haar schouderlange, rood-gouden haar en witte avondkleren — glimlachte toen ernstig en maakte een kleine buiging. Ann met haar bijpassende rood-gouden vlechten ging naast haar staan. Samen zagen ze er even schoon en beledigend pervers uit als een illustratie van Aubrey Beardsley voor het Gele Boek.

‘Ik ben het kind,’ legde Ann koel uit.

‘Ik zie het,’ zei Majoor Humphreys snel knikkend terwijl hij zich afwendde. ‘Kijk, Paul, het spijt me, maar Vandenberg Twee kan onmogelijk vluchtelingen innemen. Dat probleem is al bekeken en beantwoord. We hebben ons eigen vitale werk, en bij een noodtoestand worden de veiligheidsmaatregels nog strakker.’

‘Hé,’ viel Wojtowicz hem in de rede. ‘U zegt dat de aardbevingen in het gebied rond L.A. heel zwaar waren?’

‘Je kunt de vuren toch zien, niet?’ snauwde de Majoor hem toe. ‘Nee, ik kan geen vragen beantwoorden. Kom binnen door de toren, Paul. En Miss Gelhorn — in haar eentje.’

‘Maar deze mensen zijn geen gewone vluchtelingen, Majoor,’ protesteerde Paul. ‘Ze kunnen helpen. Ze hebben al een paar interessante dingen over de Zwerver afgeleid.’ Zodra hij het laatste woord uitsprak beheerste de paars en gouden bol, voor het ogenblik vergeten, weer hun gedachten. De vingers van Majoor Humphreys klauwden aan het gaas toen hij zijn gezicht dichtbij dat van Paul bracht. Met een stem waarin achterdocht, nieuwsgierigheid en angst een vreemd mengsel vormden, vroeg hij gebiedend: ‘Zwerver? Waar heb je die naam vandaan? Wat weet je over het… lichaam?’

‘Lichaam?’ viel Doc hem geërgerd in de rede. ‘Elke idioot kan nu wel zien dat het een planeet is. Op het ogenblik zit de maan in een baan erachter.’

‘We zijn er niet voor verantwoordelijk, als u dat mocht denken,’ tsjilpte Rama Joan. ‘We hebben hem niet bij elkaar getoverd.’

‘Ja, en we weten ook niet waar het lichaam eerst was begraven,’ voegde Doc er geestdriftig aan toe. ‘Hoewel sommige van ons denken aan een begraafplaats in de ultraruimte.’ Hunter gaf hem heimelijk een schop. ‘ “Zwerver” is gewoon de naam die we hem hebben gegeven, omdat het “planeet” betekent,’ verduidelijkte hij de majoor op sussende toon. ‘Zwerver kan wel dienst doen, hoewel de ware naam Ispan zij.’ Stastoks stem galmde hol van waar zijn hoekig gezicht, oogkassen en wangen diep in schaduw, boven Baardmans’ schouder uitkeek. Hij voegde er aan toe: ‘Voorzeker zijn de Keizerlijke Wijzen te dezer stonde in Washington geland.’

De schouders van de majoor trokken samen alsof hij gestoken was. Hij zei kort: ‘Ik begrijp het.’ Toen tegen Paul: ‘Kom maar binnen. En Miss Gelhorn — zonder die kat.’

‘Je bedoelt dat je deze mensen de deur wijst?’ wilde Paul weten. ‘Terwijl ik voor ze garant sta? En terwijl een ervan doodziek is?’

‘Professor Opperley zal iets te zeggen hebben over uw gedrag, Majoor, daar ben ik van overtuigd,’ verklaarde Margo scherp.

‘Waar is die hartpatiënt?’ vroeg Majoor Humphreys. Zijn knie begon op soortgelijke wijze te trillen als die van de wacht.

Paul keek rond naar de draagbaar, maar op dat moment drong Wanda haar massieve gedaante tussen Hunter en Rama Joan naar voren. ‘Dat ben ik,’ kondigde ze gewichtig aan.

Doc kreunde opnieuw. Wojtowicz keek verwijtend de dikke vrouw aan, wreef over de schouder die de last van het dragen van de hoek van de baar had getorst. Majoor Humphreys snoof luid. ‘Kom mee — jullie twee, alleen,’ zei hij tegen Paul, en liep terug naar de jeep.

Hunter mompelde tegen Margo: ‘Doe het maar voor hij van gedachten verandert. Het is het beste voor jou en Paul.’ ‘Zonder Miauw?’ zei Margo.

‘Wij zullen wel voor haar zorgen,’ bood Ann aan.

Dit laatste deed iets voor Pauls woelige onzekerheid. Misschien was het pure sentimentaliteit om de balans te laten doorslaan door een poes en de gedachteloze edelmoedigheid van een kind. Maar: ‘Ik kom niet!’ hoorde hij zichzelf roepen.

Met een stem die het moeite kostte niet vinnig te klinken riep de Majoor terug: ‘Doe niet zo melodramatisch Paul. Je hebt geen keus. Je kunt het Project niet in de steek laten.’ Margo’s vrije arm sloeg ze om Paul heen, en ze verstevigde haar greep bemoedigend. Doc mompelde in zijn oor: ‘Ik hoop dat je weet wat je doet.’

Paul schreeuwde: ‘En óf ik dat verdomme kan!’

Majoor Humphreys haalde zijn schouders op en stapte in de jeep. De wacht sloot de deur van de toren achter zich en liep toe op de twaalf die voor de poort stonden. ‘Doorlopen, jullie,’ zei hij zenuwachtig met de loop van zijn pistool zwaaiend. Een dikke draad kronkelde uit zijn linkerhand naar zijn rug — de regelaar van zijn springraketten.

Op Kleine Man na ging iedereen achteruit voor het pistool — zelfs Ragnarok, want Kleine Man had de lijn laten vallen toen hij in geërgerde verbazing door het hek staarde. ‘Majoor!’ riep Kleine Man. ‘Uw gedrag is schandelijk en onmenselijk, en ik zal ervoor zorgen dat mijn mening bekend wordt! U moet begrijpen dat ik belastingbetaler ben, meneer. Mijn geld steunt installaties zoals Vandenberg Twee en betaalt voor de lonen van dienaren van het volk zoals uzelf, of ze nu in uniform zijn of niet, en ongeacht hoeveel koper er op dat uniform zit! Ik verzoek u opnieuw in overweging te nemen —’

De wacht liep op hem af. Het was duidelijk dat hij van het hele probleem af wilde zijn voordat hij weer alleen was. Hij raspte: ‘Kop dicht jij, en doorlopen!’ En hij porde Kleine Man zacht in zijn zij met de loop van zijn pistool.

Met een grom als een springend uurwerk schoot Ragnarok achter de groep vandaan en sprong omhoog naar de keel van de wacht.

De springraketten van de soldaat bloesemden — alsof hij een tweede paar benen had gekregen, hel oranje — en hij verhief zich in de lucht, omhoog en achteruit. Terwijl hij dat deed gaf hij een opmerkelijke demonstratie van scherpschutterij in volle vlucht. Vier kogels sloegen in zijn aanvaller. De grote Duitse politiehond ging tegen de grond en bewoog nimmer meer.

De groep begon te rennen, stond toen stil.

De wacht zeilde over het hek en daalde erachter. Zijn raketten bloesemden even om zijn landing te verzachten. Kleine Man zonk op zijn knieën naast het lichaam van zijn hond. ‘Ragnarok?’ Hij zweeg onzeker. Toen: ‘Hé, hij is dood,’ en zijn stem getuigde van opperste verwarring. Wojtowicz pakte de draagbaar op en rende ermee naar voren.

‘Het is te laat om iets te doen,’ mummelde Kleine Man. ‘Je kunt hem niet hier laten,’ zei Wojtowicz.

Ze hesen de dode hond op de baar. De Zwerver straalde fel genoeg om de kleur van het bloed te laten zien.

Margo gaf Miauw aan Paul en trok haar jasje uit en legde het over Ragnarok heen. Kleine Man knikte stom.

Toen ging de kleine stoet terug zoals hij gekomen was, door de schemer die paars en goud was gevlekt.

De jonge Harry McHeath wees over zee. ‘Kijk,’ zei hij, ‘een witte rand. De maan komt achter de Zwerver uit.’

* * *

Donald Merriam huiverde toen hij de vage zwarte draden die de maan verbonden met de bovenkant van de Zwerver lijkwit zag worden. Opeens waren ze makkelijk te zien en deden ze meer dan ooit aan een spinnenweb denken.

Toen werd het raakpunt op de maan ook bijna verblindend wit: een wit halvemaantje dat vlug langer en breder werd. De witte draden kwamen uit de witte maan en liepen toen met een boog weg.

Er was iets diep verontrustends aan het halvemaantje: naarmate het aangroeide scheen het te bol te worden, alsof de maan de vorm van een rugbybal aannam. En deze te bolle rand was niet glad afgetekend tegen de zwarte hemel, maar een klein beetje hoekig. De grens tussen de zwarte maan en de halvemaan was ook een beetje hoekig. Bovendien waren er puntige barsten in het oppervlak van de halvemaan, alsof het een maan in een Byzantijns mozaïek was.

Plotseling ontbrandde er een verblindend wit schijnsel rechts van de Baba Yaga. De weerkaatsing in het ruimtescherm maakte Don bijna blind.

Hij sloot zijn ogen en graaide naar een polarisatiebril, zette hem op en stelde hem in op maximum. Toen zwenkte hij het schip met een dubbele stoot van de noniusraketten iets naar stuurboord.

Daar, net opgerezen vanachter de Zwerver, hing de vlammende schijf van de Zon naast de donkere cirkel van de aarde — een witgloeiend dubbeltje naast een beroete gulden. Evenals de maan en de draden had de Baba Yaga zijn eerste omloop achter de Zwerver voltooid en dook hij weer op in het licht van de zon.

Don stelde zijn bril bij om de zon af te schermen, verminderde toen de polarisatie tot hij de nachtzijde van de aarde bij het licht van de Zwerver kon zien. De oostelijke kust van Noord Amerika was over de rechterrand in het daglicht gegleden. Heel Zuid Amerika was verdwenen. De rest van de globe bestond uit de Stille Oceaan, behalve daar waar Nieuw Zeeland zich aan de linkerkant begon te vertonen — daar viel nu de schemer.

Het verbaasde Don hoe het zijn hart verwarmde dat hij de aarde weer zag — niet verloren aan de andere zijde van de kosmos, maar slechts een half miljoen kilometer verderop!

* * *

Nieuw Zeelanders en Polynesiërs renden weg van hun eettafels en eetmatjes om te staren naar het wonder dat met de avond opkwam. Velen van hun veronderstelden dat de Zwerver de maan was, op monsterlijke wijze verminkt — hoogstwaarschijnlijk door Amerikaanse of Russische atoomexperimenten die uit de hand waren gelopen — dat het paars en goud de uitstralingen waren van een maanwijde atoomontploffing — en het kostte uren voor hen deze overtuiging uit het hoofd was gepraat. Maar de meeste bewoners van Australië, Afrika, Europa, en Azië sleten de dag op normale wijze, nog niet op de hoogte van de Zwerver, behalve als een wild Yankee-verschijnsel uit de kranten, van hetzelfde niveau als senatoren, filmsterren, het geloof aan de onfeilbaarheid van de bijbel, en Coca-Cola. De slimmere lieden dachten: Reclame voor een nieuwe griezelfilm, of — aha — een voorwendsel voor nieuwe eisen aan het adres van China en Rusland. Men zag geen verband — op een paar supersubtiele psychologen na — tussen de idiote nieuwsberichten over de maan en de maar al te realistische berichten van aardbevingsrampen.

Ook de Atlantische Oceaan lag nu in de dagzijde van de aarde, maar daar klonk het verhaal anders, aangezien de meeste vlieg- en vaartuigen die de scheep- en vliegroutes gebruikten de Zwerver gedurende de laatste uren van de nacht hadden waargenomen. Zij zochten driftig de gestoorde golflengten af naar nieuws, en probeerden verslagen en verzoeken om advies af te zenden naar reders en maritieme autoriteiten. Een paar zetten koers naar de dichtstbijzijnde havens. Anderen, die blijk gaven van een verrassende voorzichtigheid, ingegeven door hun kennis van zaken, draaiden op naar open zee.

De Prince Charles onderging een drastische verandering. Een groep fascistische Braziliaanse oproerlingen nam de macht over het reusachtige luxeschip over, geholpen door twee officieren van Portugese afkomst. Kapitein Sithwise werd gevangen gezet in zijn eigen kajuit. De plannen van de oproerlingen waren briljant, maar zouden waarschijnlijk geen succes hebben gehad zonder de opwinding die met de ‘astronomische noodtoestand’ gepaard ging. Met een gevoel dat aan ontzag grensde beseften zij dat ze ten koste van zes neergeschoten en drie gewonde samenzweerders niet alleen een schip zo groot als een badhotel in hun macht hadden gekregen, maar bovendien nog twee atoomreactoren. Wolf Loner ontbeet geriefelijk en verrichtte zijn weinig talrijke ochtendtaken terwijl de Volharding gestadig westwaarts koerste onder de grijze bewolking. Zijn gedachten hielden zich bezig met de grootse regelmaat van de natuur, gemaskeerd door het moderne leven.

Don Guillermo Walker ijlde in de sloep van de Araiza’s van het Meer van Nicaragua naar de San Juanrivier, langs de stad San Carlos, toen de dageraad de jungle rood kleurde. Nu de Zwerver uit de hemel was verdwenen was Don Guillermo minder geneigd eraan te denken, en aan de vulkanen en aardbevingen, en peinsde liever over zijn geslaagde bombardement van het bolwerk van el presidente vanuit het kleine vliegtuigje dat nu op de bodem van het meer rustte. Sic semper alle linksen! Eindelijk had hij zijn examen van de John Birch Society afgelegd!… of dat was tenminste hoe Don Guillermo erover dacht.

Hij sloeg zich op de borst en riep: ‘Yo soy un hombre!’ Een van de gebroeders Araiza, tegen de opkomende zon in turend, knikte en zei: ‘Si,’ maar tamelijk onenthousiast, alsof het man zijn niet zo’n grote zaak was.

15

Paul Hagbolt moest toegeven dat het vermoeiend wordt door zand te wandelen, zelfs als je samen bent met nieuwe vrienden en onder een hemel met een heldere nieuwe planeet loopt. De opwinding van het tarten van Majoor Humphreys en het Maanproject had hem al snel verlaten, en deze martelgang over het strand leek bijzonder doelloos en deprimerend.

‘Je voelt je eenzaam, nietwaar?’ zei Rama Joan zacht, ‘als je breekt met de grote beschermer, en je geluk — en dat van je vriendin — gaat proberen met een stel idioten, alleen om de begrafenis van een hond bij te wonen.’

Ze liepen in de achterhoede van de optocht, een eind achter de baar die door Clarence Dodd en Wojtowicz werd gedragen.

Paul grinnikte. ‘Je bent erg oprecht,’ zei hij. ‘Maar Margo is niet mijn vriendin, hoor — ik bedoel dat alle gevoelens van mijn kant komen. We zijn echt gewoon maar vrienden. Rama Joan keek hem slim aan. ‘Nou en? Je kunt je leven verslijten aan vriendschap, Paul.’

Paul knikte ongelukkig. ‘Dat heeft Margo me ook gezegd. Zij beweert dat ik bevredigd word door haar te bemoederen en andere mannen van haar weg te houden. Op Don na, natuurlijk — en zij denkt dat mijn interesse in hem meer dan broederlijk is, ook al besef ik dat niet.’

Rama Joan haalde haar schouders op. ‘Kan zijn, lijkt me. De situatie met jou en Margo en Don ziet er wel wat onnatuurlijk uit.’

‘Nee, op zijn manier is het volkomen natuurlijk,’ verzekerde hij haar met een soort van sombere vergenoegdheid. ‘Wij drieën gingen samen naar de middelbare school. We stelden belang in wetenschap en zo. We pasten goed bij elkaar. Toen ging Don verder en werd ingenieur en ruimteman, en ik zwenkte af naar journalisme en PR-werk, en Margo ging in de kunst. Maar we waren vastbesloten bij elkaar te blijven, dus toen Don bij het Maanproject kwam deden wij dat ook, ik tenminste. Tegen die tijd had Margo besloten dat ze iets meer van hem hield dan van mij, en ze verloofden zich. Dat was dus geregeld — misschien eenvoudig omdat onze maatschappij driehoeksarrangementen ongaarne ziet. Toen ging Don naar de maan. Wij bleven op aarde. Dat is alles, tot vanavond, tot ik jullie lot schijn te gaan delen.’

‘Misschien omdat je allang eens stoom moest afblazen. Wel, ik kan je vertellen waarom ik hier ben,’ vervolgde de roodharige vrouw. ‘Ik kon veilig in Manhattan zitten, als vrouw van een reclameman, en Ann zou naar een dure school gaan, en ikzelf zou af en toe een lezing in de vrouwenclub houden over mystiek. In plaats daarvan ben ik gescheiden, verdien ik een droge broodkorst met het houden van lezingen, waar ik de mystiek versier met een hoop kermisachtige poespas.’ Ze wees op haar witte das en avondkleren en lachte kleinerend. ‘ “Mannelijk protest,” zeiden mijn vrienden. “Nee, gewoon menselijk protest,” zei ik ze. Ik wilde dingen kunnen zeggen die ik werkelijk meende en ze krachtig zeggen — dingen die alleen van mij waren. Ik wilde dat Ann een echte moeder had, niet alleen een goedgeklede statistiek.’

‘Maar meen je werkelijk de dingen die je zegt?’ vroeg Paul. ‘Boeddhisme, en zo, als ik het heb begrepen?’

‘Ik geloof er niet zo erg in als ik zou willen, maar ik geloof het wel zo goed als ik kan. Zekerheid is een luxe. Als je de dingen met kracht en kleur zegt, dan ben je tenminste een individu. En zelfs als je de boel een beetje belazert is het nog steeds jou, en als je maar blijft proberen ontdek je misschien op een dag een stukje van de waarheid — zoals Charlie Fulby, toen hij ons vertelde dat hij zijn wilde planeten niet kende van tochten met vliegende schotels, zoals hij steeds had beweerd, maar puur door intuïtie.’

‘Hij is paranoïde,’ mompelde Paul terwijl hij voor zich uit keek naar Stastok waar hij achter de baar aanzeulde, links geflankeerd door de magere vrouw en rechts door Wanda. ‘Zijn die twee vrouwen zijn discipelen, of beschermvrouwen, of wat?’

‘Ik ben er zeker van dat hij wat paranoïde is, maar je gelooft toch niet, Paul, dat alleen mensen die niet krankzinnig zijn het monopolie van de waarheid hebben? Nee, ik geloof dat ze zijn echtgenoten zijn — hij is opgegroeid in een sekte met gecompliceerde verhoudingen. O Paul, jij vindt ons echt verontrustend, is het niet?’

‘Niet echt,’ protesteerde hij. ‘Hoewel er iets geruststellends in zit om met de meerderheid mee te doen.’

‘En met het geld en de macht,’ was Rama Joan het met hem eens. ‘Wees vrolijk — de meerderheid en de idioten besteden het merendeel van hun tijd aan het bevredigen van fundamentele behoeften. We gaan allemaal terug naar het strandhuis om de eenvoudige reden dat we denken dat er koffie en broodjes zijn.’

* * *

Aan het hoofd van de stoet vertelde Hunter aan Margo Gelhorn min of meer hetzelfde. ‘Ik ben begonnen naar vliegende schotelvergaderingen te gaan vanwege een sociologisch project,’ bekende hij haar. ‘Ik ben naar alle soorten schotelaars geweest: de hele vreemde zoals Charlie Fulby, die andere rassen hebben ontmoet, de nuchtere mensen, en de middenmoot en degenen die nergens bijhoren, zoals deze groep. Ik wilde een sociaal syndroom analyseren en er een paar artikelen aan wijden. Maar na een tijdje moest ik bekennen dat ik bleef gaan omdat ik verslaafd was geraakt.’ ‘Waarom, Professor Hunter?’ vroeg Margo. Ze drukte Miauw dicht tegen zich aan. Ze had het koud zonder haar jasje en de kat werkte als een warmwaterkruik. ‘Maakt het schotelen dat u zich een bohémien en anders voelt, zoals het dragen van een baard?’

‘Noem me Ross. Nee, ik geloof het niet, hoewel ik vermoed dat ijdelheid een rol speelt.’ Hij raakte zijn baard aan. ‘Nee, het was gewoon omdat ik mensen had gevonden die iets hadden om in te geloven en opgewonden over te raken, iets om slordig in geïnteresseerd te zijn — en dat is niet meer zo algemeen in onze maatschappij met zijn accent op geld — status — verkopen, de maatschappij waarin je je niet bloot moet geven maar wel moet proberen je aan iedereen te verkopen. Tenslotte wilde ik zelf een bijdrage leveren — de lezingen en dienst doen als forumlid. Nu doe ik bijna evenveel geschotel als Doc, die zich kapot werkt om piano’s te verkopen — dat kan ie ontzettend goed — zodat hij de rest van zijn tijd kan verdelen tussen schotelen, schaken, en de boel op stelten zetten.’

‘Maar Doc is vrijgezel, en jij hebt geloof ik een gezin… Ross?’ merkte ze enigszins boosaardig op.

‘O, ja,’ gaf Hunter ietwat behoedzaam toe. ‘In Portland zitten een Mrs. Hunter en twee jongens die vinden dat pappie veel te veel tijd besteedt aan het omgaan met schotelgekken, in aanmerking genomen hoe weinig artikelen hij er aan heeft te danken, en hoe weinig het voor zijn universitaire reputatie heeft gedaan.’

Hij dacht erover eraan toe te voegen: ‘En op dit moment vragen ze zich af waarom pappie niet thuis was toen de hemelen eindelijk eens veranderden en de schotels bewaarheid werden — ‘ maar toen merkte hij dat ze het dichtgetimmerde strandhuis en de oude dansvloer hadden bereikt. Daar stond de groene lantaarn, nog brandend, en ernaast een stoel met een stapeltje ongebruikte programma’s, en daar stonden de lege stoelen in rijen, hoewel de voorste rij behoorlijk overhoop lag (Zou Doddsy ooit nog de borgsom terugvragen die ze ervoor hadden gestort bij de Poolse rouwkamer in Oxnard?) — en over een van de stoelen lag een jas die iemand had vergeten, en daar stond de lange tafel van het forum, en daaronder een paar kartonnen dozen die ze in de haast hadden achtergelaten. En diep in het zand gestoken was zelfs nog de grote opgerolde paraplu die Doc als een ruw astrolabium had gebruikt toen hij voor het eerst de bewegingen van de Zwerver naging.

Toen Ross Hunter deze zaken zag afgetekend tegen de paars en goud gevlekte, spookachtig kalme Stille Oceaan, voelde hij een geweldige, onverwachte opwelling van genegenheid en nostalgie en opluchting, en hij besefte plotseling waarom ze, nadat ze door een landverschuiving, een stalen hek en een bureaucratische majoor waren teruggedrongen, terug waren gesjouwd naar deze plek.

Eenvoudig omdat dit hun thuis was, de plek waar ze samen veilig waren geweest en waar ze de verandering in de hemelen hadden gadegeslagen, en omdat ieder van hun in zijn hart wist dat dit misschien het laatste thuis was dat een van hun zou kennen.

Zonder haast gingen Wanda en de magere vrouw en de jonge Harry McHeath op de dozen onder de tafel af.

Wojtowicz en Kleine Man zetten de baar met Ragnarok erop, half toegedekt door Margo’s jasje, op de grond. Wojtowicz keek om zich heen, wees toen op de paraplu, en zei met vaste stem: ‘Ik geloof eigenlijk dat dat de juiste plaats zou zijn — tenminste, als jij geen bezwaar hebt?’ Dit laatste tegen Doc, die de hele weg van Vandenberg Twee zwijgend naast Kleine Man had gelopen.

‘Nee, ik zou er trots op zijn,’ antwoordde Doc nors.

Ze sleepten de draagbaar aan, en Doc haalde zijn paraplu weg. Toen pakte Wojtowicz van onder de matras op de baar een platte schop en begon te graven.

De dikke vrouw zag dit en riep van het platform: ‘Geen wonder dat ik de hele tijd iets in mijn zij voelde prikken.’ Wojtowicz riep terug: ‘Wees goddomme blij dat je die gratis rit hebt gekregen omdat je dacht dat je een hartaanval had!’

Boos riep Wanda: ‘Hoor eens, als ik een hartaanval heb is dat rot — en daarover valt niet te twisten! Maar als mijn hartaanval over is, dan is ie over!’

‘Okay,’ zei Wojtowicz over zijn schouder.

De schop maakte een zacht raspend geluid terwijl hij groef. De magere vrouw en Harry McHeath veegden het zand uit een paar kopjes en zetten ze op een rij. De rest keek toe hoe de maan achter de Zwerver uitkwam, die voorover scheen te vallen terwijl hij naar de Stille Oceaan zonk.

De maan zag er bepaald kegelvormig uit. En in plaats van de wazige vlekken van de ‘zeeën’ was er nu een uiterst zwak getekend web van schaduwlijnen, die hier en daar bleek oplichtten in de kleuren van de Zwerver. Het gaf een gruwelijk effect, dat op de een of andere manier deed denken aan een zak met spinne-eieren.

Een geboorte met verlostang, dacht Stastok. De Witte Maagd, bevrucht door Ispan, baart in pijn — en moet zichzelf opnieuw en opnieuw onder marteling baren. Daar had ik niet aan gedacht.

Margo dacht: Het spijt me dat ik haar een kat heb genoemd. Don…

Rama Joan fluisterde tegen Paul: ‘Haar verloofde zat daarboven, niet? Dan kan ze nu jouw meisje worden, Paul.’ Wojtowicz kwam overeind. ‘Dieper kunnen we niet gaan,’ vertelde hij Kleine Man schor. ‘Nog dieper en we stuiten op water.’

Ze keerden zich naar de baar. Clarence Dodd maakte de lijn van de zware halsband los en trok het jasje een eindje van Ragnaroks lichaam af terwijl hij Margo aankeek, maar zij schudde haar hoofd en hij glimlachte naar haar en liet het jasje weer vallen. Hij en Wojtowicz en Doc lieten de toegedekte hond in zijn ondiepe graf neer. Miauw ging rechter op in Margo’s armen zitten en keek nieuwsgierig toe. Boven de Stille Oceaan hing de Zwerver, zo vreemd alsof de blinde vlek de keizerlijke kleuren had verworven. Hij was even volmaakt bolvormig als de maan verminkt was. De gele vlek in het westen was uit het gezicht geroteerd, zodat de bol drie vlekken toonde. De opvallendste indruk was van het hoofd van een paars beest met gapende kaken.

Fenris Wolf, dacht Harry McHeath. En nu schijnt hij de maan echt op te eten, terwijl de maan haar baan beschrijft tussen zijn kaken.

‘Het ziet eruit als een grote hond die net gaat bijten,’ zei Ann bedachtzaam. ‘Mammie, denk je dat de goden Ragnarok daarboven hebben gebracht, zoals ze vroeger Griekse helden en nimfen in de sterren zetten?’

‘Ja liefje, ik geloof dat dat is gebeurd,’ vertelde Rama Joan haar.

Kleine Man trok zijn opschrijfboekje en pen automatisch tevoorschijn en keek niets ziend naar de volgende lege bladzij.

Margo liet Paul Miauw vasthouden terwijl zij Kleine Man de twee dingen uit handen nam en de Zwerver voor hem schetste. Zij bootste zijn schematische stijl na.

NA VIER UREN

Het Serpent schrokt het Ei op, dacht Stastok. Of is het dat de wegen uiteengaan?

Wojtowicz schepte eerst droog en toen nat zand terug in het graf. Doc pakte de lijn uit de handen van Kleine Man en draaide hem strak om zijn opgevouwen paraplu en maakte hem vast. Toen Wojtowicz het zand met zijn schep had aangestampt en achteruit stapte stootte Doc de paraplu diep in het midden van het graf.

‘Daar, Doddsy.’ Hij sloeg een arm rond zijn schouders. ‘Hij heeft nu een grafsteen. Een soort Mercuriusstaf.’

Van het platform riep de magere vrouw: ‘Mensen kom het halen! De koffie is goed warm gebleven!’

* * *

Donald Merriam bevond zich weer in duisternis. De Baba Yaga zat opnieuw in de schaduwkegel, deze keer van de maan toen die voor de Zwerver langs ging. Het kleine maanschip zweefde in vrije val tussen de twee lichamen. Nog steeds was hij de maan aan het inhalen, maar haar nog niet gepasseerd.

Door het directe licht van de zon was de cabine warmer geworden, maar voor het heet werd was de maan tussen de Baba Yaga en de maan gezwaaid.

De duisternis van deze eclips was lang niet zo diep als die van de vorige, omdat het weerkaatste paars en geel van de Zwerver binnendrong. Dit licht onthulde dat het zieden van de rotsen van de maan nog voortging. Het zag eruit als een stormachtige zee, bij helder maanlicht gezien uit een vliegtuig.

Op deze hoogte boven de Zwerver — volgens de radar nu 2800 kilometer — kon Don maar een vijfde van de planeet zien. Toen hij boven het figuur passeerde dat op aarde de X, de Ingekeepte Schijf, het Wiel, het St. Andreaskruis, en de Mandala werd genoemd, zag hij alleen de gele vlek in het westen en een rand eromheen die verderop breder werd — de gele vlek in het oosten en de twee aan de polen lagen voor hem niet zichtbaar over de horizon van de Zwerver.

Door te kijken naar de gele vlek toen die over de dag-nacht-lijn kwam kreeg Don een bevestiging dat de Zwerver roteerde en dat zijn boven- en onderkant werkelijk zijn polen waren. Zijn as liep dus ongeveer evenwijdig aan die van de aarde.

Door op te nemen hoe snel de vlek tevoorschijn kwam kon Don schatten dat de rotatieperiode van de Zwerver zes uur was — zijn ‘dag’ was maar een kwart van die van de aarde. En hij roteerde in dezelfde richting als hij en de maan in hun twee-uursbanen — de oppervlakte van de planeet volgde, maar raakte snel achter.

De groenachtige gloeiplekken op de nachtzijde van de Zwerver schenen zich op de dagzijde niet te herhalen — misschien was het een soort lichtgevendheid die alleen in het donker zichtbaar was. Evenmin was er voor zover hij kon herinneren iets te zien geweest van het verschil tussen de gele en de paarse gebieden op de nachtelijke zijde — kennelijk was er zonlicht voor nodig.

Ruim de helft van de grote gele vlek werd in beslag genomen door de schaduw van de maan — inktzwart en onmiskenbaar elliptisch, en steeds elliptischer. Toen hij het bestudeerde merkte Don op dat een spookachtig bleekgroene cirkel over de voorste rand begon binnen te dringen — blijkbaar draaiden de groene plekken mee, maar waren ze onzichtbaar in het zonlicht.

Hij werd plotseling getroffen door het vreemde van de situatie waarin hij zich bevond — een mug tussen een zwarte pruim en een roze grapefruit, en alle drie cirkelden lustig rond.

Hij stelde zich voor dat hij, als kleine jongen, in de keuken van de boerderij in Minnesota stond. Het duister van de vroege avond verdrong zich voor het raam, en hij, Donnie, zei: ‘Ma, ik heb een diep, zwart gat in de bossen gevonden, en ik weet dat het helemaal tot aan de andere kant van de wereld doorloopt omdat ik in de bodem een ster zag twinkelen. Toen werd ik bang en Ma, dat zul je niet geloven, maar toen ik terugrende zag ik achter de schuur een grote gele en paarse planeet!’

Hij schudde de pseudoherinnering van zich af. Hoe vreemd deze situatie ook mocht zijn, als hij niet een maand op de maan had gewoond en er nu een ruimteschip doorheen had gestuurd zou het nog veel vreemder zijn geweest.

Hij verplaatste zijn aandacht naar de witte draden die van de maan afhingen. Hij liet het schip zwenken om met zijn ogen hun boog tegen de sterren te kunnen volgen. Aanvankelijk liepen ze uit elkaar, verderop kwamen ze weer samen voor ze over de noordelijke violette horizon van de Zwerver verdwenen.

In ieder geval, als de witte draden op de een of andere manier de maan met de Zwerver verbonden, dan leek het logisch dat ze aan een pool van de laatste waren gebonden. Als ze bevestigd waren aan een punt op de evenaar van de Zwerver zouden ze uitgerekt worden en breken, of zich om de Zwerver kronkelen, aangezien de baan van de maan drie maal sneller was dan de rotatietijd van de planeet.

Aan elkaar gebonden! Eromheen gewonden! In zijn gedachten beschouwde hij ze al als echte draden, alsof de Zwerver en de maan twee kerstballen waren.

Toch moesten de witte draden iets dergelijks zijn.

Hij ging hun verloop naar de maan toe na. De Baba Yaga liep nu voor de maan uit, maar bevond zich nog in haar schaduw omdat ze beide weer achter de Zwerver begonnen te verdwijnen — de zwarte dag-en-nacht-lijn die hij voor het eerst door de spleet in de maan had gezien was alweer in zicht, en sneed de violette horizon af.

De plaats op de maan waar het om ging was nu dus weer in schaduw. Het oppervlak was mat als brons en ziedde. Hij pakte een verrekijker met een groot objectief en stelde hem nauwkeurig in.

In de kokende bodem van de maan zaten een tiental reusachtige, kegelvormige kuilen, waarvan de binnenwanden met de klok mee in de rondte tolden, alsof het draaikolken in de verbrijzelende rots waren.

Elk van de slanke witte draden, die donkerbruin werden waar ze in de maanschaduw kwamen, liep tot op de bodem van een van de kolkende kuilen en draaide daar mee in een kleine cirkel. Naar hun rusteloze wortels toe werden de draden iets dikker. Ze leken op windhozen of wervelstormen.

Rond elke kuil bevonden zich drie of vier helder paarse of gele plekken. Hij had een of twee van zulke plekken langs de draden gezien. Het kwam bij hem op dat het grote ruimteschepen konden zijn, vermoedelijk afkomstig van de Zwerver, en mogelijk genereerden ze gravitatie- of momentumvelden van een of ander soort.

Want de conclusie die kon worden getrokken uit de draaikolken en de daarin hangende draden was glashelder: Op de een of andere manier werd het materiaal van de maan, in de vorm van stof en grint en misschien grotere blokken, opgezogen en met een bocht door de open ruimte naar de Noordpool van de Zwerver getransporteerd.

* * *

Arab en Pepe en High stonden aan de oever van de Hudson en deelden een stick, gereed om hem in het bleke, olieachtige water te snipperen als er iemand mocht komen.

Maar er kwam geen mens. De stad was vreemd stil, zelfs voor zes uur ’s morgens. Daarom gooide High de peuk van een centimeter weg, en Arab stak een nieuwe aan, en ze lieten hem rondgaan.

Hun komst bij de rivier was een anticlimax geweest. Er was in het westen niets te bekennen, behalve een bleke lucht en verre pieren en Edgewater en de zuidelijke punt van de Palisades.

‘Ze is gewoon maar verdwenen,’ besliste High. ‘Misschien net ondergegaan.’ Hij lachte. Hij keek de andere kant op. ‘Wat denkt u, Generaal?’

‘Hoge waterstand, Admiraal,’ oordeelde Arab fronsend, terwijl hij een derde stick aanstak.

‘Dat is waar,’ stemde High in. ‘Kijk maar hoe het over dat dok spoelt!’

‘Dat is geen dok,’ protesteerde Arab minachtend. ‘Dat is een gezonken boot.’

‘En toch is het water al drie meter gestegen sinds we hier kwamen.’

‘Jij bent gek!’

‘Ik weet waar ze heen is,’ riep Pepe opeens. ‘Dat grote paarse en gouden ding is een amfibiedinges — een ballon annex onderzeeboot! Ze is ondergedoken. Daarom is de rivier zo hoog — zij drukt het water omhoog. Ze zit daar beneden te loeren en te wachten, te gloeien in de natte duisternis.’ Toen de anderen huiverden van de verrukkelijke angst die deze gedachte opriep, sloeg Pepe zijn uitgespreide handen tegen zijn wangen en riep weer: ‘Nee wacht — dat is ze niet! Het is een bevroren atoomontploffing. Eerst laten ze hem ontploffen en dan bevriezen ze hem. Ze drijft rond als een bolbliksem, eerst op de rivier, en dan eronder. Als ze ontvriest gaat de hele stad whamm! Kijk daar!’

Aan de overkant van de rivier glinsterde de rode zon in de rijen ramen, zo laag dat ze een onderdeel van het water leken te vormen. Plotseling werd de ingebeelde angst voor allen schrikbarend echt — de plotselinge angst waartegen geen enkele marihuanaroker zich volledig kan beschermen.

‘Kom mee!’ schreeuwde Arab op een fluistertoon.

Ze draaiden zich om en renden terug naar Harlem.

* * *

Jake Lesher trok zijn lippen op terwijl hij naar de uitdunnende menigte keek. Naarmate de Zwerver daalde en het grijze morgenlicht binnensijpelde was de opwinding uit Times Square weggeëbd. Het puin van de aardbeving zag er nu alleen nog maar rommelig en zanderig uit — een zoveelste sloopproject.

Ongelovig, alsof het iets uit een extravagante musical was geweest, herinnerde hij zich Sals liedje en de stampende menigte onder de reusachtige violette-en-amberen schijnwerper. Toen ontspanden zijn lippen en zijn ogen werden iets groter maar hielden op met kijken, omdat de randen van zijn verbeelding licht werden beroerd door de eerste ranken van een droom — of een plan, want in Jakes wereld grensden die twee aan elkaar.

Onverwacht gleed van achter hem Sally’s arm door de zijne. Toen ze hem omdraaide fluisterde ze vlug in zijn oor: ‘Kom mee, laten we hier weggaan voordat die andere vlotte jongens mij vinden. Het is maar vier blokken verder.’

‘Je moet me niet op die manier laten schrikken, Sal,’ klaagde Jake. ‘Ik was net een geldmakend idee aan het krijgen. Waarheen?’

‘Je hebt net gezegd dat niets je meer kon verrassen. Ha! Ik neem jou en mij mee naar een ontbijt in het dakhuis van Hugo Hasseltine — ik en mijn sleuteltje. Na die aardbeving voel ik mij veiliger hoe hoger ik zit.’

‘Daar val je ook verder,’ merkte Jake op.

‘Jaa, maar er valt tenminste niets op mij. Kom mee, met een volle maag kan je beter plannen uitbroeden.’

Heel hoog in de hemel vertoonde zich een plekje roze.

16

Doc gromde gelukkig en zei: ‘Een tweede sandwich zou er wel ingaan.’

‘We dachten dat we de helft beter konden bewaren,’ vertelde de magere vrouw hem verontschuldigend van de andere kant van de lange tafel.

‘Het was mijn idee,’ zei Harry McHeath verlegen.

‘En waarschijnlijk een goed idee,’ gaf Doc toe. ‘Precies als in De Zwitserse Familie Robinson. Voelt iemand iets voor een slok whisky?’ Hij viste een kwart literfles uit zijn jaszak. De dikke vrouw maakte een afkeurend geluid.

‘Je kunt het beter voor noodgevallen bewaren, Rudy,’ zei Ross Hunter rustig.

Doc zuchtte en stak hem weer weg. ‘Ik neem aan dat alle tweede kopjes koffie eveneens door de Kommissie voor Openbare Veiligheid zijn verboden,’ gromde hij.

Harry McHeath schudde zenuwachtig zijn hoofd en haastte zich om voor Doc en daarna voor verscheidene anderen een kop in te schenken.

Rama Joan zei: ‘Rudolf, tijden geleden vroeg je je af hoe de kleuren van de Zwerver zijn veroorzaakt.’

Ze had gezorgd dat Ann zich op twee stoelen naast haar uitstrekte, gewikkeld in de jas die iemand had achtergelaten, en haar hoofd rustte op haar moeders dij. Rama Joan staarde naar de Zwerver. De oostelijke gele plek was nu geheel omgeven door paars, zodat de illusie van kaken werd verstoord. De twee plekken aan de polen krompen terwijl ze uit het gezicht raakten. Het resultaat was bijna dat van een paarse schietschijf met een groot geel middelpunt. Ondertussen had de zwak geaderde maan, nu duidelijk ruitvormig, een tweede westwaarts gerichte overtocht voor het aangezicht van de Zwerver langs voltooid.

Rama Joan zei: ‘Ik geloof dat het helemaal geen natuurlijke kenmerken zijn. Ik denk dat het alleen een… decor is.’ Zij zweeg even. Als er wezens zijn die hun planeet door de ultraruimte kunnen voortbewegen, dan zouden ze vast wel in staat zijn hem een uiterlijk te geven dat ze artistiek en kenmerkend vonden. Holbewoners schilderden de buitenkant van hun huis niet, maar wij wel.’

‘Weet je, ik mag dat wel,’ zei Doc met zijn lippen smakkend. ‘Een tweekleurige planeet. Dat zal de buren in de volgende Melkweg imponeren.’

Wojtowicz en Harry McHeath lachten onbehaaglijk. Stastok dacht: Met tegenzin groeien ze naar het begrip van Ispans glorie. Op lage toon maar zenuwachtig van spanning zei Hunter: ‘Als je zover was ontwikkeld zou je geloof ik geen echte planeten gebruiken maar ze zelf ontwerpen en in elkaar zetten. Jeez, wat klinkt dat idioot!’ eindigde hij vlug. ‘Helemaal niet,’ verzekerde Doc hem. ‘ ’t Zou verdomd efficiënt zijn om het hele volume van een planeet te gebruiken. Je zou tot helemaal aan de kern opslagplaatsen en veldgeneratoren en slaapzalen kunnen hebben. Natuurlijk zou dat wel wat ontzagwekkend stutwerk vereisen —’

‘Niet als je anti-zwaartekracht zou hebben,’ zei Rama Joan.

‘Wauw,’ zei Wojtowicz toonloos.

‘Jij bent slim, mammie,’ merkte Ann slaperig op.

Hunter zei: ‘Als je de zwaartekracht van een roterende planeet hebt uitgeschakeld moet de boel wel goed vast zitten, anders zou het door de middelpuntvliedende kracht uit elkaar worden gerukt.’

‘Nietes,’ zei Doc. ‘De massa en het momentum zouden tegelijk verdwijnen.’

Paul schraapte zijn keel. Hij zat naast Margo en had zijn jas uitgedaan en over haar schouders gehangen. Hij wilde ook zijn arm om haar heen slaan, al was het alleen maar om iets van zijn lichaamswarmte terug te krijgen, maar om een of andere reden had hij het nog niet gedaan. Hij zei: ‘Als die wezens dan zo ver ontwikkeld waren, zouden ze dan niet ook oppassen dat ze eventuele bewoonde planeten die ze tegenkwamen niet beschadigden of zelfs maar verstoorden?’ Onzeker voegde hij er aan toe: ‘ ’t Komt erop neer dat ik een soort welwillende Galactische Federatie veronderstel, of hoe je ‘t ook zou noemen…’

‘Kosmische Welvaartsstaat,’ opperde Doc met een spoor van sarcasme.

‘Nee, je hebt volkomen gelijk, jongeman,’ sprak de dikke vrouw gezaghebbend, terwijl de magere met samengeknepen lippen knikte. ‘De eerste wet van de Schotelmensen is dat ze het leven geen schade berokkenen, maar het voeden en beschermen.’

‘Maar is het de eerste wet van General Motors?’ wilde Hunter weten. ‘Of van Generaal Mao?’

Rama Joan glimlachte raadselachtig en vroeg Paul: ‘Als jij een autotochtje maakt, welke speciale voorzorgsmaatregelen neem jij dan tegen het overrijden van honden en katten? Zijn alle mierenhopen in jouw tuin aangegeven?’

‘Jij zweert nog steeds bij je duivelstheorie, hè?’ mengde Doc zich in het gesprek.

Rama Joan haalde haar schouders op. ‘Duivels zijn misschien gewoon wezens die hun doeleinden proberen te verwezenlijken, die toevallig met de jouwe in botsing komen.’ ‘Dan is het kwaad dus alleen maar een auto-ongeluk?’

‘Misschien. Zoals je weet zijn er onverschillige automobilisten, en zelfs mensen die hun auto als een vorm van persoonlijke expressie gebruiken.’

Paul vroeg: ‘Zelfs als de auto een planeet is?’

Rama Joan knikte.

‘Hmm. Ik gebruik alleen mijn naakte ik als persoonlijke expressie,’ grinnikte Doc.

Margo, wier handen rond de slapende Miauw in haar schoot lagen, interrumpeerde scherp: ‘Als ik in een auto rijd zie ik de katten op de stoep al drie blokken voor mij uit. Katten zijn mensen. Daarom zou ik nooit Vandenberg zijn binnengegaan, ook al waren ze voor het overige fatsoenlijker geweest.’

‘Maar zijn mensen altijd mensen?’ glimlachte Hunter vragend.

‘Daar ben ik niet zo zeker van,’ gaf ze toe, en trok rimpels in haar neus.

De dikke vrouw maakte een snuivend geluid. Rama Joan sprak lief tegen Margo: ‘Ik hoop dat als alles… umm… ruwer wordt, dat je dan geen spijt zult hebben dat je Vandenberg voorbij hebt laten gaan. Je had toen een kans, weet je.’ Wojtowicz sprong op. ‘Kijk daar eens!’ zei hij.

Hij wees over het zand naar waar een stel koplampen op en neer hobbelden. En nu bereikte hen het aanzwellende grommen van een motor.

Hunter zei: ‘Paul, het lijkt erop dat Majoor Humphreys van gedachten is veranderd en iemand heeft gestuurd om je op te halen.’

Doc zei: ‘ ’t Komt uit de verkeerde richting.’

Wojtowicz zei: ‘Ja, het komt van de grote weg, langs de aardverschuiving.’

De koplampen zwenkten, aarzelden, brandden toen fel. Hun schijnsel maakte het moeilijk de auto te zien, ondanks de schemer.

Margo zei: ‘Ze lopen vast, wie het ook zijn.’

‘Niet als ze deze vaart houden,’ zei Wojtowicz.

De auto kwam aanzetten alsof hij het platform wilde rammen, en hield toen bruusk stil op twintig meter afstand, en doofde zijn lichten.

‘ ’t Is de bestelwagen van Hixon!’ zei Kleine Man.

‘En daar is Mrs. Hixon,’ zei Doc toen een gestalte in lichte broek en trui uit de bak van de wagen sprong en naar hun toerende.

Wojtowicz, Ross Hunter, en Harry McHeath haastten zich naar de vrachtwagen. Toen Mrs. Hixon hen passeerde riep ze: ‘Help Bill met Ray Hanks. Ray zijn been is gebroken: Toen stond ze op het platform.

Eerder op de avond was Mrs. Hixon een knap uitziende vrouw geweest, maar nu waren haar handen, gezicht, broek en trui besmeurd met vuil, haar haren waren losgeraakt, haar lippen stonden grimmig, en haar ogen staarden. Op haar kin zat bloed. Op het moment dat ze ophield met bewegen begon ze te rillen.

‘De grote weg is aan beide kanten geblokkeerd,’ hijgde ze. ‘We zijn de anderen kwijtgeraakt. Ik geloof dat ze dood zijn. Ik geloof dat de hele wereld in puin ligt. Mijn God, hebben jullie iets te drinken?’

Doc zei: ‘Je krijgt gelijk,’ tegen Hunter, terwijl hij zijn kwartlitertje pakte, een dubbele hoeveelheid in een lege koffiekop schonk, en water begon toe te voegen. Ze greep er naar voor hij dat kon doen en slokte het gretig naar binnen. Toen huiverde ze, nog afgezien van het rillen. Doc sloeg een arm om haar schouder, en drukte. ‘Vertel het nu eens in volgorde,’ zei hij, ‘vanaf het begin.’

Ze knikte, sloot even haar ogen. Toen: ‘We hadden drie auto’s uitgegraven. Die van Rivis, onze truck, en de volksbus van Wentcher. De rest zat te diep, maar dit was genoeg voor ons. Alleen Bill en Ray en ik zaten in de truck. Toen we op de grote weg uitkwamen was er geen verkeer. Dat had een waarschuwing moeten zijn, maar wij vonden het prachtig. Christus! Rivis ging naar het noorden. Wij gingen in de richting van L.A. achter de bus aan. Op de autoradio kregen we maar twee stations door de storingen heen. Alleen flarden. Niets behalve de grote aardbeving in L.A. — doe dit, doe dat, doe dat weer niet. We moesten steeds kleine verschuivingen en vallende stenen ontwijken. Nog altijd geen auto’s. De volksbus lag ver voor. Waar wij zaten was geen strand, alleen een afgrond naar de zee.

‘Het wegdek kwam omhoog — zomaar ineens, zonder waarschuwing. De auto schommelde als een boot. De deur werd opengerukt en Ray vloog naar buiten. Ik hield me aan Bill vast. Hij drukte zich tegen de leuning aan omdat hij met zijn voeten op het rempedaal stond. De kliffen kwamen naar beneden. Een enorm rotsblok viel voor ons op de weg en sneed een plak straat af van drie meter dik. Ik herinner me dat ik op mijn tong beet. Bill kreeg de auto stil. De weg hield ook op met op en neer gaan. Toen zat ik in het stof te stikken maar toen kwam er een golf water omhoog van waar het rotsblok in zee was gevallen. Ik had zout en bloed en stof in mijn mond, en ik voelde mijn hersens nog schudden.

‘Toen werd het vreselijk stil. De weg voor ons was helemaal geblokkeerd, de aarde lag tegen de voorbumper opgestapeld. Ik weet niet of we er over heen hadden kunnen klimmen, maar we gingen het proberen, omdat we niet wisten of de volksbus bedolven was, of door was gereden, of wat dan ook. Juist toen kwam er nog een kleine verschuiving. Ik werd net niet geraakt door een steen zo groot als een paard. Een ander stuk spatte gewoon uit elkaar. Bill zei me dat ik weer in de auto moest gaan zitten, terwijl hij rondliep en me vertelde hoe ik moest sturen terwijl ik achteruit reed langs rotsblokken en over richels en spleten. En ondertussen liep hij te hoesten en de nieuwe planeet te verwensen.

‘Ook wij werden uitgevloekt — door Ray. Wij waren hem vergeten. Zijn been was boven de knie gebroken, maar we kregen hem achterin de wagen op een stuk zeildoek. Ik bleef naast hem. Bill kon de auto nu keren, en we gingen terug.

‘Er was nog meer aarde op de weg gekomen maar we konden er omheen. Toen wilden we wél andere auto’s ontmoeten, maar die waren er nog steeds niet. Bill stopte bij een telefooncel, maar die deed het niet, en de lamp erin ging uit terwijl hij probeerde te telefoneren. De radio produceerde alleen nog maar storingen. Het enige woord dat we konden verstaan was steeds weer vuur! Ray en ik bleven maar tegen Bill roepen om langzamer en sneller te gaan.

‘We kwamen langs de afslag hierheen, maar een halve kilometer verder was de weg weer geblokkeerd — geen mens te zien, geen enkel licht — alleen dat verdomde ding daarboven. We kwamen weer hier terug. We konden nergens anders heen.’

Ze haalde diep adem. Doc vroeg: ‘Hoe staat het met de kleinere wegen over de Santa Monica bergen? In het bijzonder de Monica Bergweg?’

‘Kleinere wegen?’ Mrs. Hixon keek hem verwonderd aan, begon toen tegelijk te lachen en te snikken. ‘Jij verdomde dwaze idioot, die bergen zijn omgeroerd als hutspot?’ Haar gelach werd onbeheerst. Doc hield zijn hand voor haar mond. Even worstelde ze wild, toen liet ze het hoofd zakken. Wanda en de magere vrouw namen het van hem over. Ze brachten haar naar het andere eind van het platform. Rama Joan volgde hen, nadat ze Margo had gevraagd haar plaats als kussen voor Ann over te nemen, die waakzaam was als een muis.

Paul zei tegen Doc: ‘Ik vraag me af waarom er niet meer auto’s op dat stuk van de weg zijn verrast. Het lijkt mij tamelijk vreemd.’

‘Waarschijnlijk konden zij langs de eerste, kleine verschuivingen heenkomen,’ was Docs mening. ‘En diezelfde verschuivingen zijn zeker de oorzaak geweest dat er geen nieuwe auto’s op dat stuk zijn gekomen. En toch, wat ze ook zegt, ik geloof dat er mensen zijn ontsnapt via de bergweg.’

Hunter riep hen toe: ‘Kom eens hierheen, jullie, en breng de draagbaar mee. We moeten Ray uit de auto halen, zodat een paar van ons terug kunnen gaan naar de auto’s.’

* * *

Trillend, ademloos en een beetje wankel lopend van hun wilde ren langs de mausoleum-achtige General Grant gebouwen, begonnen Arab, Pepe en High in oostelijke richting langs de 125ste Straat te gaan, aanvankelijk met een gevoel van geruststelling nu ze hun vriendelijke, vertrouwde, Afro Latijnse wereld weer hadden betreden.

Maar de stoepen, twee uur geleden volgepakt met mensen, waren nu leeg. Het enige bewijs voor het bestaan van de verdwenen menigte werd gevormd door een verzameling geplette papieren bekers en zakjes, lege flesjes, en heupflessen. Er bewogen zich geen auto’s over de straat, hoewel er her en der slordig geparkeerd stonden. Van twee stroomden er blauwe gassen uit de uitlaat.

De weedbroeders moesten tegen de zon in turen toen ze de straat verkenden, maar zover ze konden zien toonde de hele straat, die dwars door het hart van Harlem liep, dezelfde aanblik.

Aanvankelijk waren de enige geluiden, naast die van hun voetstappen en de lopende motoren, de begrafenisachtige tonen uit onzichtbare radio’s, die verschrikkelijk gewichtig leken te klinken; maar de woorden waren onverstaanbaar vanwege de storingen en de afstand — en werden verder nog overstemd door het opgewonden, eveneens onbegrijpelijke over en weer geroep van verre sirenes en toeters.

‘Waar is iedereen?’ fluisterde High.

‘Atoomaanval,’ verklaarde Pepe plechtig. ‘Rusland heeft de superbommen gestuurd. Iedereen zit in de kelders in elkaar gedoken te wachten. Wij moeten naar die van ons toe.’ Toen keerde er een spoor van het wolvengehuil in zijn stem terug: ‘ ’n Vuurbal rijst op uit de rivier!’

‘Nee!’ sprak Arab hem zacht tegen. ‘Toen we bij de rivier waren is de herrijzenis gekomen en gegaan. De ouwe prekers hadden het toch goed. Iedereen is meegenomen — ze hadden geen tijd om hun auto’s en hun radio’s uit te zetten. We zijn alleen nog over.’

Ze hielden elkaar vast en liepen verder op hun tenen, om het geluid van hun voetstappen te vermijden.

* * *

Sally Harris en Jake Lesher liepen op hun tenen de kleine, met aluminium beklede kast uit die hen langs de laatste drie verdiepingen had gevoerd. Ze zagen een schemerig interieur, met glimplekken op een concertpiano. Onder hun voeten lag een dik tapijt met een sponzige onderlaag.

Sally jubelde zacht. Met een fluisterende zucht gleed de deur achter hun dicht, maar Sally greep hem beet en blokkeerde hem met een tafeltje waarop een zilveren asbak stond. Wat probeer je te doen?’ vroeg Jake.

‘Ik weet het niet,’ zei ze. ‘We horen de zoemer wel als er iemand komt. Kom mee.’

‘Wacht even,’ zei Jake. ‘Weet je zeker dat Hasseltine niet thuis is?’

Sally haalde haar schouders op. ‘Ik ga even rondkijken terwijl jij de ijskast leeghaalt. Maar blijf van het zilver af. Schiet op, heb je dan geen gat als een huis in je maag?’

Als een muis met een vriendje leidde ze hem naar de keuken.

* * *

Dai Davies luisterde met venijnig leedvermaak naar de vreemde berichten over de Zwerver die via de radio hun intrede deden in de kleine kroeg aan de kust in de buurt van Portishead, waar hij na twee uur slapen was heengegaan om late-ochtend-drankrantsoen naar binnen te gieten.

Van tijd tot tijd breide hij met veel fantasie verder aan de verslagen ter leringe ende vermaak van zijn mededrinkers aan de toog, die het niet zo konden waarderen. ‘Paars en bleek amber, hè? ‘t Is een grote advertentie die de Amerikanen in de sterren hebben geschreven, vrienden, voor druivensap en gedenatureerd bier!’ en ‘’t Is een Russische superballon, jongens, die boven Chicago moet ontploffen om het moederland van de Yankees vol te strooien met exemplaren van Marx’ heilige Manifest, ingezet met juwelen!’

De berichten kwamen over een kabel die in de Atlantische Oceaan lag, zei de honende omroeper — buitengewoon heftige magnetische stormen hadden de ether in het westen gestoord. Dai wenste vurig dat Dick Hillary nog bij hem was — deze verrukkelijke onzin was precies geschikt om die hater van ruimtevaart en ruimteverhalen te laten kronkelen van ergernis en op stang te jagen; bovendien zou hij een betere toehoorder zijn voor de kostbare humor van een Welsh dichter dan deze nuchtere lieden uit Somerset.

Maar toen twee stevige glazen later de radioberichten melding begonnen te maken van een gebarsten en gevangen maan — de omroeper klonk nog honender, maar nu zat er een nerveuze klank in zijn stem, een bijna hysterische klank — veranderde Dais stemming abrupt, en zijn kreet getuigde meer van dronken emotie dan humor: ‘Onze maan stelen, willen ze dat, die verdomde Yankees! Weten ze niet dat Mona aan Wales behoort? En als ze haar kwaad doen zwemmen we over en zullen we Manhattan Island van kop tot staart in puin slaan nietwaar, m’n hartjes?’

Dit werd begroet met: ‘Hou je kop, zuiplap, hij zegt nog meer,’ ‘Woeste dazende Welshman,’ ‘Communist, dunkt me,’ ‘Jij krijgt niet meer, jij bent zat,’ — dit laatste van de gastheer.

‘Laffe Somersets!’ antwoordde Dai luidkeels, terwijl hij een kroes greep en ermee zwaaide als een boksbeugel. ‘Jullie volgen mij niet dan bevecht ik jullie eigenhandig, tegen de heuvels op en weer omlaag!’

De deur met het ruitvormige glas werd opengesmeten en een angstig kijkende vogelverschrikker in werkbroek en regenhoed met brede rand stond in de lichte mist achter de deur naar binnen te staren.

‘Is er op de radio of de teevee iets over het tij?’ riep deze verschijning naar de waard. ‘Het duurt nog twee uur voor het eb is en het Kanaal is zo laag als ik het nog nooit heb gezien, zelfs niet bij de nachteveningsspringvloed met een oostelijke storm. Kom zelf maar kijken. Als het zo doorgaat kan je binnenkort buitengaats lopen, en even later ligt het hele Kanaal droog!’

‘Goed!’ riep Dai luid. Hij liet de waard zijn kroes weghalen en leunde voorovergebogen over de toog terwijl de anderen zich aarzelend naar de deur begaven. ‘Dan loop ik de acht kilometer naar Wales terug, dwars over het strand van Severn, en dan ben ik van jullie laffe Somersets verlost. Bij God, dat zal ik doen!’

‘Opgeruimd staat netjes,’ mompelde iemand hardop, en een precieze grappenmaker merkte op: ‘Als dat je bedoeling is moet je schuin naar het oosten lopen, en de Grounds en Usk Patch als oversteekplaatsen gebruiken, als je wilt — en het is meer dan tweemaal acht kilometer. Recht aan de overkant van hier ligt Monmouth, man, niet Wales.’

‘Wat mij betreft is Monmouth nog altijd een deel van Wales en je kan de boom in met de Unie van 1535,’ antwoordde Dai vinnig. Zijn kin zakte op de bar. ‘O, ga maar kijken naar dit waterige wonder, jullie allemaal. Als je ‘t mij vraagt zijn de Yanks, nu ze eenmaal de maan hebben gebroken en gevangen, ook nog de oceaan aan het stelen.’

* * *

Generaal Spike Stevens snauwde: ‘Neem contact op met Christmas Doorgeef station, Jimmy! Zeg ze dat hun beeld ook zwemmerig begint te worden!’

De waarnemers in de ondergrondse zaal stonden voor het rechterscherm, en negeerden het linker, dat al een uur lang niets anders toonde dan een kolkende rechthoekige massa visuele storing.

Het beeld van de satelliet boven Christmas Island toonde de Zwerver in de schietschijffase met daarachter de maan, maar zowel de planeet als de maan puilden uit en golfden door elektronische storing.

‘Ik heb het geprobeerd, Generaal, maar ik kan ze niet te pakken krijgen,’ antwoordde Kapitein James Kidley. ‘Radio en korte golf doen het niet. Ultrakort is ook aan het verdwijnen — elk soort communicatie dat niet met ondergrondse kabels of golfgeleider gaat. En zelfs die —’

‘Maar dit is een hoofdkwartier!’

‘Het spijt me, Generaal, maar —’

‘Roep het eerste hoofdkwartier op!’

‘Generaal, zij geven geen —’

De vloer trilde heftig en er klonk een scherp knetterend geluid. De lichten flikkerden, gingen uit, gingen weer aan. De ondergrondse vertrekken schokten heen en weer. Er viel kalk uit de muur. Nogmaals gingen de lichten uit — allemaal, op de bleke gloed van het scherm na.

Plotseling werd het trillende astronomische beeld op het scherm vervangen door het silhouet van een grote katachtige kop met puntige oren en grijnzende kaken. Het was alsof op die onbemande satelliet, 41.000 kilometer boven de Stille Oceaan, een zwarte tijger in de teleskoop loerde. Het beeld bleef een ogenblik bestaan. Toen werd het weer wazig, en het scherm werd zwart.

‘Jezus Christus, wat was dat?’ schreeuwde de Generaal in het donker.

‘Heb jij het ook gezien?’ wilde Kolonel Mabel Wallingford weten. Haar vraag werd begeleid door een deels hysterische, deels uitgelaten lach.

‘Hou je kop, stomme griet!’ krijste de Generaal. ‘Jimmy?’ ‘Het was een toevallige storing,’ kwam de beverige stem van de jongeman door de duisternis. ‘Het inktvlek-effect. Het kan geen —’

‘Stil!’ schreeuwde Kolonel Willard Griswold. ‘Luister!’ Allemaal hoorden ze het: het geluid van stromend en sijpelend water.

* * *

Aan boord van de Prins Charles was men zich zeer bewust van de verstopte radiowegen.

Zowel de oproerlingen die nu het luxeschip in hun macht hadden, als de loyale leden van de bemanning die een amateurzender gebruikten, probeerden zonder succes boodschappen over de coup te versturen — de ene groep naar hun revolutionaire leiders, de andere naar de Britse Marine. En Wolf Loner, vijfduizend kilometer naar het noorden, dacht erover hoe fijn het was om zonder kranten en radio te zitten — eigenlijk wenste hij dat hij en zijn vlet Boston niet zo spoedig zouden bereiken.

* * *

Het magnetische veld van de Zwerver, dat veel sterker was dan dat van de aarde, verspreidde zich even snel door de ruimte als zijn zwaartekrachtveld, en beïnvloedde bijna zonder verloop van tijd de instrumenten die er gevoelig voor waren. Maar naast deze alles doordringende magnetische invloed waren er nog andere, vreemdere, invloeden die volgens een rechte lijn van de Zwerver wegstroomden en de aanliggende zijde van de aarde raakten. Ze scheurden de Van Allen gordels uiteen en deden een wolkbreuk van protonen en elektronen op aarde neerdalen.

Deze krachtige invloeden werden aanzienlijk intensiever toen de maan in een baan rond de Zwerver kwam en uit elkaar begon te vallen. Zij brachten ionisatie en andere, subtielere, resultaten teweeg. Het voornaamste merkbare effect was dat de stratosfeer van de aarde en ook de lagere atmosfeer snel ongeschikt werden voor elk soort elektromagnetische communicatie.

Toen de Eerste Nacht van de Zwerver in westelijke richting rond de aarde reisde, of liever toen de aarde er naar het oosten in wentelde, verspreidde deze vergiftiging van de ether zich over de hele aardbol, en leverde zo een belangrijke bijdrage aan de rampzalige verwarring die het ene land van het andere afsneed, de ene stad van de andere stad, en uiteindelijk, de ene geest van de andere.

17

Terwijl het vreemdsoortige medische team, bestaande uit Rama Joan, Doc en Stastok aan het werk ging om het gebroken been van Ray Hanks te zetten, ging Clarence Dodd de rest van de mannen voor in een expeditie naar de bedolven auto’s. Toen drie of vier van hun lopend de truck aanduwden ploegde deze makkelijk genoeg door het zand, maar neigde vast te lopen als ze allemaal probeerden in te stappen, zodat tenslotte Hixon, Kleine Man en McHeath reden, terwijl Paul, Hunter en Wojtowicz strompelden.

Halverwege kwam McHeath langs rennen met spalken en pleister uit Doddsy’s eerste-hulp doos.

‘Span je niet teveel in, jongen,’ riep Wojtowicz hem achterna. ‘Het is de vierhonderd meter niet!’

‘Die jongen overdrijft,’ vertelde hij Paul. ‘Volgens zijn tantes ben ik verantwoordelijk voor hem, hoewel het een stel verwaande ouwe wijven zijn.’

Na de trektocht hielpen ze Doddsy met het uitladen van de achterkant van zijn stationwagen, die niet was begraven. Er kwam een formidabele verzameling praktische apparatuur uit, waaronder blikken eten en zwak bier, dekens, twee leren jassen, een kleine tent, houtskoolbriketten en kerosine, een primus — en een verrekijker, die onmiddellijk werd gebruikt om de Zwerver mee te bekijken, maar de lenzen maakten het paars en goud alleen maar breder. De barsten op het oppervlak van de gekraakte en ellipsoïde maan, die nu voor de tweede keer achter de nieuwe planeet verdween, werden ijselijk wijd.

Toen kwamen er uit Doddsy’s auto twee machetes (Paul grinnikte in gedachten vanwege het romantische aspect), en twee legerdump geweren met ammunitie. Tenslotte drie vaten van twintig liter en een eind slang dat ze gebruikten om benzine van de bedolven auto’s over te hevelen naar de truck. Er bleef een reservevoorraad van vijftig liter over.

Wojtowicz legde een van de geweren aan zijn schouder en kondigde aan: ‘Hé, kijk, ik zit weer in dienst! Voorwaarts… mars! — ik heb aanleg voor clown,’ legde hij uit ten behoeve van Paul.

De beladen truck, hoewel het af en toe niet zo snel ging in het zand, maakte de terugtocht vrij gemakkelijk. Hixon parkeerde hem met een fantasierijke draai, op de manier van een speedboot. De achterkant kwam vlak tegen het verhoogde platform te staan.

Docs commentaar toen hij de schatten had bekeken was: ‘Doddsy, ik zie hier alles voor noodgevallen behalve zware drank — of zelfs maar lichte drank,’ zei hij hoofdschuddend toen hij het etiket op een blik van het kinderbier ontdekte.

‘Ik heb een ruime voorraad kalmeringspillen en dexedrine,’ riposteerde Kleine Man.

‘Dat is niet hetzelfde,’ treurde Doc. ‘Ik heb nooit van peppillen gehouden. Als het nou nog mescaline was, bijvoorbeeld, of peyote, of zelfs een paar sticks marihuana…’ Wanda wierp hem een woedende blik toe. Harry McHeath grijnsde nerveus, en Wojtowicz zei plechtig, met een waarschuwende blik op Doc: ‘Hij maakt een grapje, jongen.’

Doc grinnikte en zei tegen de magere vrouw: ‘Haal de laatste warme koffie maar tevoorschijn, Ida. De Hixons hebben nog niets gehad, en ook geen sandwiches, en we hebben allemaal wel zin in een hap en een slok. Nu we Doddsy’s potten met instant hebben, heeft het geen zin om de boel op te potten. Bovendien hebben we de kruik nodig voor water uit de tank van het strandhuis — ik heb het gecontroleerd en het is drinkbaar. Sommigen van jullie denken misschien dat ik alleen maar een C_2H_5OH-maniak ben, maar in feite besteed ik af en toe mijn aandacht aan H_20.’

Het koffievoorstel werd met algemene instemming begroet. Iedereen was moe en wilde graag op het platform gaan zitten of liggen, weg van het schurende zand. In hun midden lag Ray Hanks op de draagbaar. Zijn been was omzwachteld en bepleisterd tot het, in de woorden van Wojtowicz, op een stuk rioolbuis leek. Maar de gewonde rustte vrij comfortabel nadat hij was behandeld met de rest van Docs whisky — en met de handoplegging die Stastok hem nog steeds toediende.

Ida schonk eerst in voor de Hixons, die nu zij aan zij zaten. Zijn arm was om haar heen geslagen. Ze keken elkaar aan, dronken elkaar toen nogal plechtig toe. Zij waren een voorbeeld voor de anderen. Ze hadden allemaal iets plechtigs toen ze hun laatste schamele kopjes koffie dronken. Zoals Hunter eerder al had geraden, voelde iedereen op zijn eigen manier dat deze plek hun thuis was, en ze vreesden het ogenblik van vertrek. Hier op het strand waren er geen heuvels die konden omvallen, geen gebouwen die inzakten en uitbrandden, geen gasbuizen die braken en heet geel vuur uitspuwden, geen draden die met verblindende lichtflitsen knetterend omlaag dropen. (Weliswaar stond er het strandhuis, dat er nu gammel uitzag omdat de ene wand was scheefgeslagen door de beving, maar het was donker en laag en dichtgetimmerd, en kon dus genegeerd worden.) Er waren geen vreemdelingen die hun handelingen nagingen, geen slachtoffers die hen om hulp vroegen. De storingen smoorden alle rampspoedige boodschappen, alle verboden en bevelen, alle aanwijzingen van politie, rode kruis en de BB, die ongetwijfeld de ether overspoelden. Het was prettig om te dromen dat ze hier zouden blijven, een kleine strandkolonie met aan elkaar gewaagde leden — gewoon hier blijven en naar de Zwerver kijken, die naar de oceaan zonk, de maan erachter en onzichtbaar, en de planeet zelf met een voorstelling van een stier die het rood met de kop vooruit tegemoet stormt. De gele roos van de schietschijf was half uit het gezicht verdwenen en een grotere, lagere gele cirkel kroop in beeld. Bij toeval, of misschien met opzet, leken twee kleine gele ovalen op ogen. Doddsy zette zijn koffiekop neer om het te schetsen.

NA VIJF UREN

‘El toro,’ zei Margo.

Rama Joan zei: ‘De kop van een octopus. De Kretenzers tekenden het net zo op hun vazen.’

‘Maar we zullen hier moeten verdwijnen — en binnen drie of vier uur,’ zei Doc opeens, alsof hij zich bewust was van de algemeen gedeelde, onuitgesproken droom van eeuwig op het strand blijven. ‘Vanwege de getijden.’

Hunter fronste waarschuwend naar hem en Doc haastte zich te zeggen: ‘Nee nee, begrijp me niet verkeerd, we verkeren momenteel niet in gevaar, juist integendeel. Het hoog water interval is hier iets van tien uur, wat betekent dat er eb komt, vier uur na de maan haar hoogste punt aan de hemel heeft bereikt. Met andere woorden, over een uur is het dood tij. Zie je hoever weg de branding is? Dat laat ons tijd genoeg om eens goed te rusten — waarvan ik in ieder geval volledig gebruik ga maken.’

‘Maar wat bedoelt u precies met het getij, Doc?’ vroeg Wojtowicz.

Opnieuw fronste Hunter en schudde hij licht zijn hoofd.

Doc zei tegen hem: ‘Nee Ross, ik vind dat we het er beter nu over kunnen hebben, nu we even tijd hebben.’ Toen, tegen Wojtowicz: ‘Je weet natuurlijk dat de maan — de massa van de maan — de voornaamste oorzaak van de getijden is? Wel, nu zitten we met de Zwerver. Hij zit ongeveer op dezelfde plaats als de maan, dus we kunnen verwachten dat de getijden ongeveer hetzelfde algemene patroon vertonen als vroeger.’

‘Dat is prachtig,’ zei Wojtowicz. ‘Je had me bijna bang gemaakt.’

Maar de meeste anderen keken Doc nu aan en ze glimlachten niet. Hij zuchtte en zei: ‘Maar, afgaand op de manier hoe hij de maan heeft gevangen, moet de Zwerver een massa hebben die ongeveer even groot is als die van de aarde — met andere woorden een massa die tachtig maal die van de maan is.’

Er viel een tamelijk lange stilte. Het ene woord ‘tachtig’ hing in de lucht als een blok grijze rots, dat elke seconde groter en zwaarder werd. Alleen Stastok en zijn twee vrouwen schenen niet al te bezorgd te zijn. Hunter fronste zorgelijk, bestudeerde de reacties. Rama Joan, met het hoofd van haar slapende dochter opnieuw in haar schoot, glimlachte plotseling hartelijk naar Doc. Mrs. Hixon begon een gebaar met de handen te maken alsof ze wilde zeggen: ‘Maar…’ Haar echtgenoot trok ze omlaag in zijn schoot en omklemde haar wat steviger. Hij knikte somber tegen Doc. Paul volgde zijn voorbeeld, en legde eindelijk zijn arm om Margo heen. Kleine Man stak zijn aantekenboekje in zijn zak en vouwde zijn armen over elkaar.

Doc keek ze beurtelings aan met een tamelijk treurige, bedachtzame grijns.

Het was de jonge Harry McHeath die het eindelijk onder woorden bracht.

‘U bedoelt, Mr. Brecht, dat hoewel de getijden op dezelfde tijd en dezelfde manier zullen komen als vroeger, zij… tachtig maal zo hoog worden?’

‘Dat heeft hij niet gezegd!’ kwam Hunter heftig tussenbeide. ‘Rudy, je houdt geen rekening met de ouderdom van de getijden. We krijgen in ieder geval een dag uitstel. Bovendien zijn getijden een resonantieverschijnsel — het hoort een flinke tijd te duren voor de oceanische getijdengordels tenslotte met een grotere amplitude gaan trillen.’

‘Dat zal wel zo zijn,’ zei Doc. ‘Bovendien treedt er natuurlijk demping op waardoor dat getal van tachtig kleiner wordt. Maar,’ ging hij verder op vaste toon, ‘die tweekleurige planeet zit daar nu eenmaal, en met denken kunnen we zijn massa niet veranderen. Jullie hebben gezien wat hij met de maan heeft gedaan. Of het zeven uur kost of een week, de vloedgolf komt, en als het zover is zal ik me veiliger voelen als ik een paar heuvels onder me heb. Daarom vroeg ik naar de Monica bergweg,’ legde hij de Hixons uit. ‘Niettemin,’ vervolgde hij luid, en stuitte zo het opgewonden gepraat dat juist begon, ‘voor men een krachtsinspanning waagt, verzamelt men zijn krachten — dat is precies wat ik nu ga doen. Iedereen die zijn energie aan geklets wil verspillen, ga jullie gang. Ik heb er geen last van.’

En hij strekte zich uit op vier stoelen, legde zijn arm over zijn ogen, en begon weldra luid en theatraal te snurken.

* * *

Voor de tweede maal achter de Zwerver gewenteld, dacht Don Merriam plotseling aan het gevaar voor de aarde dat zuiver de aanwezigheid van de vreemde planeet betekende. Er zouden aardbevingen komen, waarschijnlijk, en gigantische vloedgolven, dat was zeker, hoewel hij niet zeker was hoe snel die zouden ontstaan, en misschien… hij dacht niet dat de Zwerver van deze afstand de aarde kon kraken, maar toch zou hij graag op dit ogenblik naar de aarde willen kijken, met zijn verrekijker, om zichzelf gerust te stellen. Het was zijn plicht de aarde te waarschuwen, of het althans te proberen, hoe hopeloos de poging ook leek. Hij liet de radio van de Baba Yaga opwarmen en begon afwisselend te zenden en te luisteren. Eenmaal dacht hij het begin van een antwoord te horen, maar het zakte weg.

Hij vroeg zich af of er op die groengespikkelde zwarte bol iets zat mee te luisteren.

* * *

Voor Arab Jones en zijn weedbroeders op Manhattan Island was de dag al bijna twee maal zo oud als voor de schotelstudenten de nacht was, aangezien de dageraadslijn op dat ogenblik westwaarts over de Rocky Mountains schoof, met zijn gebruikelijke 1200 kilometer per uur, en ook een roze dageraad en buizerds naar Asa Holcombs plateau bracht.

Ergens in de buurt van Roosevelt Square wees Arab naar de daken en riep: ‘Daar zijn ze!’

High en Pepe keken. De lage daken waren afgezet met mensen, waardoor het raadsel van de verlaten 125ste Straat tenminste gedeeltelijk werd verklaard. Sommige van de mensen keken terug, en een paar wuifden en riepen dringend.

Maar het was onmogelijk de woorden te verstaan door het harde gerommel van een in de steek gelaten taxi, die scheef was geparkeerd, zo dichtbij dat High een van de open deuren vastgreep om zijn evenwicht te bewaren.

‘Die zijn gek die denken dat ze de bommen op die manier kunnen ontlopen,’ zei Pepe. Hij tuurde omhoog. ‘Bommen komen uit de ruimte, ze graven zich niet door de rotsen omhoog.’

‘Weet je dat zeker?’ wilde High weten. ‘Misschien graaft die vuurbal uit de rivier een tunnel hierheen!’

‘Ze staan allemaal te wachten op de glorieuze vuurbal!’ riep Arab luid, en spreidde zijn armen uit om de daken te omvatten. ‘Ze zijn allemaal al dood. Zoals Manator! Zij zijn een dakmuseum voor wassen beelden! Heel New York!’

Opeens werd de ingebeelde angst in deze laatste fantasie volkomen echte angst, en de gedachte dat de donkere, wasachtige levende mummies daarboven hen bespioneerden, tegen ze kletsten en ze lokten en ze tenslotte onweerstaanbaar naar zich toe trokken werd onverdraaglijk.

‘Laten we maken dat we wegkomen!’ schreeuwde High. Hij stapte gehurkt in de taxi. ‘Ik verdwijn!’

Arab en Pepe doken achterin. De voorwaartse schok van de taxi deed de deuren dichtklappen en hen achterover tuimelen tegen de koude, gladde leren kussens. High koerste naar het westen, kreeg snelheid terwijl hij langs verlaten auto’s zwenkte.

* * *

De stormloop van afdelingen van de politie en de brandweer van New York City, die de overigens tamelijk snelle en verstandige voorbereidingen op de komende ramp ontsierde, was te wijten aan een aantal factoren: overdreven berichten over de getijdengolf in Hell Gate en de aardbevingsschade aan het medische centrum op Broadway, verwarde aanwijzingen van een computer, kortgesloten in het ondergrondse centrum van het nieuwe interdepartementale coördinatiestelsel, en loos alarm van rellen rond de polovelden.

Maar ook zenuwen speelden een rol — onverhulde vrees opereerde naast de driftige, haastige opwelling om zich in de strijd te werpen en op de een of andere manier de held uit te hangen. Het leek alsof de Zwerver eindelijk de oude maanzinnige bijgeloven verwezenlijkte over de maan die gekmakende stralen uitstort over de aarde. Over het hele westelijk halfrond — in Buenos Aires en Boston, in Valparaiso en Vancouver werden dezelfde, woeste, doelloze uitvallen gedaan.

* * *

High Bundy stond op het gaspedaal toen hij en Pepe en Arab de sirenes hoorden naderen. Aanvankelijk konden ze niet zeggen waarvandaan ze kwamen, alleen dat ze kwamen, want ze werden luider.

Toen stak de taxi Eighth Avenue over, en terwijl het schorre janken aanzwol zagen ze ze op zich losstormen op nog geen blok afstand: twee politieauto’s naast elkaar en daarachter nog meer, met flitsende rode lichten.

High trapte het pedaal nog verder in. Het geluid van de sirenes had een paar seconden lang gedempt moeten zijn toen er gebouwen tussen hun in waren, maar dat gebeurde niet. Het werd luider.

Midden op de volgende kruising stond een lege oude rammelkast. High mikte zijn auto er naast. Een boevenwagen en een brandmeesterauto schoten de Seventh Avenue uit en passeerden de oude kar aan beide kanten. High gaf nog meer gas en vervolgde zijn koers, miste op het nippertje, en stak Seventh Avenue enkele passen voor een grote brandweerwagen over, die de twee eerdere auto’s op nog geen tien meter achtervolgde. Pepe ving een glimp op van de grote rode motorkap en de opengesperde ogen van de bestuurder en hij sloeg zijn handen voor zijn eigen ogen, want het scheelde maar zo weinig.

De taxi was nog niet ver gevorderd toen de volgende kruising opvulde met nog meer rode en zwarte auto’s die naar het noorden raceten. Het kabaal van de sirenes voor en achter hun was oorverdovend.

Als de weedbroeders niet tot de oren toe vol gras hadden gezeten, hadden ze misschien beseft dat deze stormloop van politie en brandweer niets met hun persoonlijk te maken had, en dat de vechtlustige voertuigen niet op hun afkwamen, maar alle op weg waren naar het noorden.

Maar de weedbroeders zaten wel vol, en de angst dat ze door de politie werden achtervolgd had hen in zijn greep. Pepe geloofde dat zij als zondebokken waren uitgekozen voor een poging om Manhattan met kofferbommen te verwoesten — ze zouden worden gefouilleerd op vuurballen en veroordeeld worden met het in bezit hebben van een Zippo-aansteker als bewijs.

Arab wist dat het het doel van de politie was hen gevankelijk weg te voeren naar het dichtstbijzijnde dak en hen vast te binden tussen de grijnzende wassen mummies.

High dacht eenvoudig dat ze gezien waren toen ze bij de rivier pot rookten — waarschijnlijk door middel van telepathie. Hij remde de taxi af en stopte vlak voor Lenox. Ze stoven eruit.

De ingang van de ondergrondse gaapte donker en uitnodigend als een grot of een hol, beloofde de veiligheid waarnaar alle verschrikte dieren verlangen. De toegang werd versperd door een wit dranghek, maar ze schoten er langs en klepperden de trap af.

Het muntjesloket was leeg. Ze klommen over de tourniquets. Er stond een verlichte trein met open deuren te wachten. Maar er zat niemand in.

Het station was verlicht, maar ze zagen nergens mensen, niet op dit perron en niet aan de overkant.

De lege trein zoemde zacht en nadrukkelijk, maar nadat de sirenes zwegen klonk er geen ander geluid.

18

Ondanks Docs slaap voor morele doeleinden probeerde niemand behalve Rama Joan zijn voorbeeld te volgen, en na ongeveer een half uur hief Doc het hoofd, stutte het met een hand, om aan een discussie deel te nemen tussen Paul en Hunter over de banen in de ruimte die de aarde en de Zwerver zouden innemen ten opzichte van elkaar.

‘Ik heb het allemaal al in gedachten uitgerekend — ruwweg, natuurlijk,’ deelde Doc hun mee. ‘Aannemend dat ze een gelijke massa hebben, zullen ze ronddraaien om een punt dat halverwege tussen ze ligt, in een maand van ongeveer negentien dagen.’

‘Zou dat niet korter zijn,’ wierp Paul tegen. ‘We kunnen met het blote oog zien hoe snel de Zwerver beweegt.’ Hij wees naar waar de vreemde planeet, nu kastanjebruin en licht oranje, scheef naar de oceaan zakte. De stompe gele speerpunt van de maan stootte voor zijn voorkant langs, bijna van onder af.

Doc gniffelde. ‘Die beweging wordt alleen veroorzaakt doordat de aarde draait — precies wat de zon op en onder doet gaan.’ Toen Paul een lelijk gezicht trok om zijn eigen domheid, voegde hij er aan toe: ‘Een zeer begrijpelijke vergissing — ik maak hem zelf ook steeds, in mijn geest die ik van mijn holbewonende voorouders heb geërfd, samen met mijn staartbeentjes. Hé, kijk eens hoe ver de zee is teruggelopen! Ross, ik ben bang dat de invloed op het getij sneller verloopt dan we hoopten.’

Om weer terug te komen op het onderwerp van de discussie probeerde Paul voor zijn geestesoog te zien hoe een tachtig maal hogere vloed ook een tachtig maal lagere eb zou betekenen — met in de meeste plaatsen een tussentijd van zes uur.

‘Trouwens, het zal ongeveer tien dagen kosten voor we die baan van negentien dagen gaan maken,’ zei Doc, ‘aangezien de versnelling van de aarde slechts iets van honderdvijfentwintigduizendsten van een centimeter per seconde is. Die van de maan, ook ten opzichte van de Zwerver, moet ongeveer honderdvijfentwintig centimeter per seconde zijn geweest, cumulatief natuurlijk.’

Een kille aflandige bries waarde langs Pauls nek. Hij trok zijn jas dichter tegen zich aan — hij had hem teruggekregen van Margo toen Kleine Man haar een van de leren jasjes had gegeven. Ondanks dat hield ze Miauw in de jas om zich warmer te maken terwijl ze over het lange, vlakke strand staarde.

‘Kijk eens hoe het licht op het natte grind glinstert,’ zei ze tegen Paul. ‘Als amethisten en topazen die met vrachtwagens vol zijn gestort.’

‘Ssj,’ zei de dikke vrouw naast haar. ‘Hij ontvangt boodschappen.’

Aan haar andere zijde zat Stastok naar de Zwerver te staren alsof hij erdoor was gehypnotiseerd, met zijn kin op zijn handpalm, in de houding van ‘De Denker.’

‘De Keizer zegt: “Terra zal geen leed geschieden”,’ dreunde Stastok op dat ogenblik met een stem alsof hij in trance verkeerde. ‘ “Haar woelige baren zullen gesust worden, haar oceanen zullen zich terugtrekken van haar kusten.” ’

‘Een planeet vol Koning Kanoeten,’ mompelde Doc zacht. ‘Jouw Keizer had zijn handen uit zijn zakken moeten halen toen er nog tijd was om de aardbevingen te voorkomen,’ riep Mrs. Hixon spottend. Mr. Hixon lei zijn hand op haar arm en fluisterde haar iets toe. Ze bewoog met haar schouders, maar maakte verder geen grapjes.

Rama Joan opende haar ogen. ‘Hoe gaat het nu met je bespiegelingen, Rudolf?’ daagde ze Doc uit. ‘Engelen? Of duivels?’

Hij antwoordde: ‘Ik wacht wel tot er een zo dichtbij vliegt dat ik kan zien of zijn vleugels van leer of veer zijn.’ Toen daagde het besef dat hij niet noodzakelijk een grapje had verkondigd en hij keek snel omhoog naar de Zwerver en huiverde cynisch. Toen stond hij op, rekte zich uit en nam het platform in ogenschouw.

‘Ha, ik zie dat jullie de truck hebben ingeladen terwijl ik sliep,’ verklaarde hij zonder blikken of blozen. ‘Dat was vriendelijk. Zelfs de watertanks niet vergeten — ik neem aan dat ik jou daarvoor moet bedanken, Doddsy?’ Toen, zachter, tegen Hunter: ‘Hoe is het met Ray Hanks?’

‘Werd nauwelijks wakker toen we de draagbaar in de truck zetten en hem met touwen aan de zijkanten vastmaakten. ‘k Heb hem een deken gegeven.’

Er klonk een gegons in de lucht. Iedereen werd heel stil. Verscheidene mensen keken vreesachtig naar de Zwerver, alsof ze dachten dat daar iets vandaan kon komen. Toen riep Harry opgewonden: ‘’t Is een helikopter van Vandenberg — geloof ik…’

Het leek inderdaad een helikopter te zijn, toen hij naar de zee zwenkte, omdraaide en langs het strand kwam, op een hoogte van niet veel meer dan twintig meter. Plotseling kwam hij op hun af en bleef boven ze hangen. Het gegons werd een gebrul. De tocht van de wieken deed de stapel ongebruikte programma’s als witte spookjes weg dwarrelen.

‘Probeert die stomme idioot boven op ons te landen?’ vroeg Doc kwaad. Evenals de anderen zat hij op zijn hurken en loerde hij omhoog.

Een luide stem bereikte hen ondanks het brullen van de motor. ‘Ga weg! Ga weg van hier!’

‘Goddomme, de klootzakken!’ brulde Doc, zodat wat de stem daarna zei verloren ging. ‘Ze zijn niet tevreden met het dichtsmijten van de deur in ons gezicht. Nu bevelen ze ons uit de buurt te verdwijnen!’ Naast hem zwaaide Kleine Man dapper en vurig met zijn vuist.

‘Ga weg van het strand!’ eindigde de luide stem. De helikopter ging scheefhangen en vervolgde zijn koers langs de kust.

‘Hé Doc!’ schreeuwde Wojtowicz terwijl hij de ander bij de schouder greep. ‘Misschien waarschuwen ze ons voor de vloed!’

‘Maar dat duurt nog minstens zes uur —’

Doc brak af toen het duidelijk werd dat het gebrul niet met de helikopter verdween, en toen er op een tiental plaatsen water omhoog spoot door de spleten tussen de planken. Rondom het platform woelde een chaos van bleek schuim. De golf was binnengelopen toen aller ogen op de helikopter waren gericht en zijn lawaai dat van de golf had gemaskeerd.

‘Maar — vroeg Doc, zelf een beetje op de manier van Koning Kanoet.

‘Geen vloed, maar een tsunami!’ schreeuwde Hunter naar hem. ‘Schokgolven door de aardbevingen!’

Doc sloeg zich voor het hoofd.

Over het sissende zand en het hol kletterende grind trok het water zich terug, en liet een spookachtig netwerk van schuim achter.

‘Daar komt er weer een!’ riep Paul uit, die angstig een verre, bleke muur zag oprijzen. ‘Start de truck!’

De Hixons doken al op de voorbank. De motor kuchte en viel uit. De starter gierde. Hunter, Doddsy, Doc en Harry McHeacth sprongen omlaag en maakten zich klaar om aan de zijkanten te duwen. Rama Joan droeg Ann min of meer over het platform, duwde haar in de truck, en gaf haar een klap in het gezicht toen ze probeerde terug te gaan. ‘Hier blijven en hou je vast!’ snauwde ze. Wanda probeerde Ann te volgen, maar Wojtowicz omklemde haar in de berengreep en vertelde haar: ‘Deze keer niet, dikzak!’ Paul klapte de laadklep op en trachtte hem vast te zetten.

De motor sloeg aan. Wojtowicz duwde Wanda achter hem, en hij en Paul duwden tegen de achterkant van de auto. Toen de truck een meter of zo naar voren schokte doken ze op de planken. De achterwielen piepten toen ze slipten in het natte zand. Nog een stoot van de mannen, een nieuwe ruk voorwaarts, de wagen aarzelde, weer een stoot van de mannen terwijl ze meeliepen, en plots reed de truck snel weg, met zwaaiende laadklep. De achterlichten schenen op het schuimende water dat aan hun hielen knabbelde.

De tweede golf was hoog genoeg om een hoek van het platform te overspoelen en het te doen schommelen. De spleten spoten water uit als een blussysteem. Toen de golf terugliep spoorde Paul Margo aan snel over de gladde planken naar de truck te gaan. Ze hield Miauw stevig vast. Hij bleef even staan aan de achterste rand van het podium en keek rond naar de anderen en naar de mannen die overeind krabbelden in het ondiepe water onder hem.

‘Kom mee! Snel, voor de derde komt!’ schreeuwde hij en plonsde omlaag met Margo. Toen zette hij de stormloop op de truck in.

* * *

Arab en Pepe en High verwachtten dat blauwe golven politie het station van de metro zouden binnengolven. Daarom verstopten ze zich op de wc’s. Arab stond gereed hun resterende sticks in het toilet te snipperen en High hield zich klaar om ze door te trekken, terwijl Pepe aan de deur luisterde. Erg slim was het niet maar het ging bijna instinctief.

Maar niemand anders probeerde binnen te komen; ze hoorden geen politiemensen rondstappen en schreeuwen, ze hoorden zelfs helemaal niemand. Kort daarna kwamen ze eruit.

Het lege station zag eruit als een spookhuis, zodat ze een tijd lang steels rondslopen. Pepe probeerde wat chocola uit een machine te trekken maar het ding zat vast. Hij gaf er een dreun op maar vanwege het lawaai hield hij op. Ze stapten achterin de lege, wachtende trein, die het centrum als bestemming had, en liepen helemaal naar voren. Daar zat Arab een poos aan een hendel te knoeien en gooide hem toen om. De deuren begonnen te sluiten en hij zette hem vlug terug. Hij duwde tegen een andere hendel en het zoemen werd luider, de trein scheen kracht te zetten, en ook die hendel gooide hij gauw om.

‘Kan beter niet met die dingen rotzooien,’ giechelde hij zacht. Ze bestudeerden de dubbele zwarte tunnel door de voordeur, wachtten tot er een andere trein hun kant uitkwam, maar dat gebeurde niet.

Hoe langer het station leeg bleef, hoe meer ze het als een privéwereldje gingen beschouwen. Met het rijke gevoel van wereldeigenaars staken ze drie sticks aan en rookten ze in het hok van de bestuurder.

Tenslotte zei Arab: ‘Wat denken wij dat er werkelijk is gebeurd, High?’

High fronste ingespannen. Toen: ‘De Russen zijn geland in haven uit superduikboten. Ze verslaan smerissen in Slag om Union Square. Smerissen trekken zich terug naar noorden, met achterhoedegevechten. Russen rukken op. Mijn dagorders: laag liggen, mannen, en doe alsof je doofstom bent.’

Arab knikte. ‘Pepe?’

‘Die vuurbal! Zij duikt op in de haven en splijt in twee zonder te ontploffen en dan komt ze naar het centrum rollen door de straten. Mensen denken: zij is gifgas en vluchten naar de daken, maar in werkelijkheid is zij lachrook, mengsel van opium en weed. Iedereen behalve ons stikken dood. Te bang om te inhaleren. Arab?’

Een warme bries begon uit de tunnel langs te stromen. De lucht was zwaar van de stank van een metro: metaal, droge aarde, verschraalde mensenlucht, een vleugje elektriciteit. ‘Schiet op, Arab, het was jouw werk,’ spoorde Pepe hem aan.

‘Okay, ik weet het nu,’ zei Arab. ‘Rivier staat hoog, hebben we gezien. Blijft hoger komen. Het water duikt op uit de haven, komt aan wal en stroomt naar het noorden. Zondvloed als die van Noach! Mensen moeten op de daken en veranderen in zoutpilaren. Kelders en metro worden geëvacueerd. Smerissen vluchten. Brandweervogels staan klaar met spuiten, maar water is iets waar ze niet tegen kunnen vechten. Zij vluchten ook. Water komt maar en komt maar door.’

‘Hé, dat is goed, man,’ zei High. ‘Echt ree-a-listisch.’

De bries werd sterker en ook de metrostank, maar nu was de laatste vermengd met een ontoepasselijke geur.

Ver in de tunnel laaide een blauwe flits.

‘Komt een trein,’ zei Pepe.

Weer een blauwe flits, en nog een. De bries werd een wind, en nu werd duidelijk wat de ontoepasselijke geur was: het was de stank die je bij een rivier ruikt. En er klonk nu een aanzwellend gebrul.

‘Komt donkere trein over twee banen!’ krijste Arab.

De blauwe flitsen kwamen dichterbij, dichterbij, en verhelderden. De zilte, wrange wind werd een storm; papieren en stof vlogen langs; het brullen was dat van duizend leeuwen. Een ogenblik lang, toen ze elkaar op het platform vastgrepen, zagen ze het duidelijk: het schuimende donkere front vol vuil en rijdend op blauw vuur.

Toen sloeg de met elektriciteit verzadigde zuiger van zout water toe.

* * *

Sally Harris en Jake Lesher knabbelden aan roereieren en kaviaar uit een zilveren schotel die boven een blauwe vlam stond en een kristallen kom op een schaal met ijs.

‘Jee, we zitten hoog,’ zei Sally, die uitzag over de patio van het dakhuis. ‘Ik kan het Empire State zien, RCA., het Chryslergebouw, de Zestig Murentoren… en is dat puntje daar het Waldorf Astoria?’

‘Het was veertig verdiepingen voor we op Hasseltines privélift overstapten,’ vertelde Jake haar terwijl hij kaviaar op een geroosterd broodje lepelde. ‘Ik heb ze geteld.’

Sally nam haar kop koffie mee naar de balustrade van verchroomde buizen en tuurde roekeloos over de rand. ‘Hee, de mensen zien eruit als druppels lijm,’ riep ze naar Jake. ‘Ze rennen weg — ik weet niet waarom. Jake, ik heb je eens gevraagd waarvoor die kleine brandkranen zijn die uit die gebouwen steken — ik dacht dat ze bedoeld waren om brandende auto’s te blussen, weet je nog, of om opstandige menigten arbeiders tegen te houden.’

‘Nee, die zijn om de stoepen ’s ochtends schoon te spoelen,’ onderwees Jake haar. Hij schonk zich een kop koffie in uit de hoge, slanke pot met het rode lampje in de voet.

Ze knikte. ‘Dat dacht ik wel — ze hebben ze nu aangezet.’ ‘Nee kind, dat doen ze om vier uur in de ochtend. Nu is het acht uur.’ Zijn ogen werden vaag. Het voelde aan alsof de geldmakende gedachte die hij in Times Square had gehad eindelijk terugkwam.

‘Nou, misschien wel, maar het ziet er ontzettend nat uit.’ Ze sloeg de straat nog een poosje gade. Toen: ‘Jake?’

‘Wat nu weer? Sal, ik probeer na te denken.’

‘Je hebt gelijk. Het water komt niet uit die brandkraantjes. Het komt uit de ondergrondse.’

Jake sprong op en kwam zo neer dat zijn hielen pijn deden. De vloer was ook opgesprongen. Het gebouw brulde en wankelde — en wankelde opnieuw. Hij sloeg wild met zijn armen en graaide naar de verchroomde balustrade waar Sally boven het lawaai uit krijste en heen en weer werd gerukt. Een heel eind lager plonsden haar kopje en grote brokken steen in het water.

Het wankelen en brullen verflauwde. Sally leunde over de reling en wees recht omlaag naar een zwart lint dat uit de voet van hun gebouw kwam.

‘Kijk!’ gilde ze. ‘Rook! O Jake, is ‘t niet opwindend?’ wilde ze weten toen hij haar wegtrok. ‘We moeten er een toneelstuk van maken!’

Ondanks de chaos van het ogenblik kon Jake zich nog realiseren dat dat het geldmakende idee was waarnaar hij zijn gedachten afzocht.

Achter hem ging het rode verklikkerlicht aan de voet van de koffiepot uit, en de oranje gloed van de broodrooster verdween langzaam.

* * *

De schotelstudenten hadden rennend nog drie nieuwe bevingsgolven ontlopen die eigenlijk meer schuim dan water waren — maar tot hun enkels reikten — en hadden zelfs droog zand bereikt en daar halt gehouden. Stastok en Ida sjouwden zijn andere vrouw tussen zich in mee. Toen begonnen de echt grote golven hun na te jagen.

Voor hun uit doemden de eerste ronde heuvels van de Santa Monica bergen donker en massief op tegen een hemel die door het ochtendgloren grijs werd gekleurd. Dichterbij, maar al vrij ver, verwijderden de hobbelende lichten van de truck zich steeds verder. Hixon had de meest rechtstreekse route, weg van de zee, genomen, een koers die halverwege tussen Vandenberg en de ingezakte wanden waaronder hun auto’s waren bedolven leidde. Dat was een wijze inval geweest — bij elke andere koers hadden ze scheef op de golven over zelfs nog lager strand moeten rennen; de moeilijkheid was dat ook deze huidige koers over een flinke afstand niets dan zand en vlakke, zanderige grond was — een droge rivierbedding.

Achter hun raakte de Zwerver de rand van de oceaan. De gebogen maan-ruit ging opnieuw voor langs. De planeet zelf vertoonde weer het yin-yang-beeld, maar schijnbaar gekanteld — naar adem snakkend dacht Doc: Hé, daarmee is het begonnen. Het ding heeft één rotatie voltooid — het heeft een dag van zes uur. Toen rees er iets zwarts, rechthoekigs en met rafelige randen op, en sneed zijn uitzicht op de Zwerver af.

Het was het platform waar ze hun schotelforum hadden gehouden, op zijn kant gezet door de tweede van de grote krulgolven.

Toen hoorde hij het gebrul.

NA ZES UREN

De anderen waren weer gaan rennen en hij stampte achter ze aan. Vinnige naaldjes plaagden zijn hart.

Toen… wel, het was alsof in één verschrikkelijke, geen tijd vergende duik de Zwerver een half miljoen kilometer was versprongen en opeens boven de groep balanceerde, en de hele hemel bedekte op een smalle grijze band rond de horizon na.

Het was voldoende om hen op de plaats halt te laten houden, ondanks de bleke verschrikkingen met hun wrakhouten vuisten die op het strand lagen te brullen.

Hunter was de eerste die de afstanden en dimensies in de juiste proporties zag, en hij dacht: Jezus, het is gewoon (gewoon, nog wel) een vliegende schotel met een middellijn van vijftien tien meter, die door middel van antizwaartekracht vijf meter boven ons hangt en beschilderd is met een paars en gouden yin-yang-teken. Toen begon hij weer te rennen. De eerste en kleinste van de grote krulgolven bespetterde ze met schuim en bruiste kniehoog rond hen. Hoewel de meeste van hun geesten en zintuigen nog strak gevestigd waren op het ding boven hun hoofden reageerden hun lichamen op de aanval van het water. Ze grepen elkaar vast om steun te zoeken; handen klemden zich aan glibberige handen of natte heupen of doordrenkte jassen. Wanda ging kopje onder, en Wojtowicz dook haar achterna.

Margo’s nagels sneden in Paul zijn nek en ze schreeuwde in zijn oor: ‘Miauw! Pak Miauw!’ en met haar andere hand gaf ze hem een zet. Hij kreeg een klein kattenstaartje en -oortjes in het oog die in het vuile schuim verdwenen en zonder nadenken dook hij er achteraan, en greep met zijn handen in het wilde weg voor zich uit. Zo miste Paul wat er vervolgens gebeurde.

Een roze luik van twee meter breed vloog open in het midden van de schotel, en naar buiten zwaaide, vlak boven hun hangend aan twee van klauwen voorziene ledematen en een puntige grijpstaart, een met groen en violet bont bedekte — ‘Duivel!’ krijste Ida. ‘Zij zei toch dat het duivels zouden zijn!’

‘Tijger!’ schreeuwde Harry McHeath. Doc hoorde het en zijn gedachten smeten eruit, even onbedwingbaar als een stel eerlijke dobbelstenen: Mijn God, de tweede zondagspagina van Buck Rogers! De Tijgermensen van Mars!

‘Keizerin!’ riep Stastok, terwijl zijn koude knieën in elkaar klapten, en, omlijst door de smerige stank van de zee, drong een ademtocht hemels parfum zijn neusgaten binnen…

Grote, violette ogen met zwarte pupillen keken hun allen snel om beurten aan, met het kalme air van een ietwat minachtende toeschouwer.

De tweede geweldige golf was geen dertig meter meer weg: het platform reed erop als een surfboard, overal in de rondte dobberden stoelen, en achter het platform aan kwam het half uit elkaar gerukte strandhuis.

Een groene klauw schoot uit, mikte een taps toelopend grijs pistool op de zee, en waaierde het heen en weer.

Er volgde geen flits, gloed, of teken maar de grote golf zonk ineen, verschrompelde, loste op. Het platform gleed eraf en opzij. Het opgebroken strandhuis zwaaide af naar Vandenberg. Al het schuim schoot weg, en verdween. Dingen werden verwarrend hoger en lager. Het water reikte nu nauwelijks tot de heupen, en toen het hen eindelijk bereikte miste het de stuwkracht van de eerste golf.

Het grijze pistool bleef over hun hoofden heen en weer waaieren.

Een grote windvlaag van het land suisde langs hun heen. Doc raakte uit zijn evenwicht en begon te vallen. Rama Joan trok hem in de goede stand.

Pauls hoofd en schouders doken op uit het schuim. Hij klemde een kletsnatte Miauw tegen zijn schouder.

De wind bleef waaien.

Het wezen dat aan de rand van het roze toegangsluik hing scheen uit te rekken, onwaarschijnlijk ver, werd een violet gestreepte groene kromme die naar Paul reikte.

Het grijze pistool viel, en Margo ving het op.

Paarsgrijze klauwen sloegen zich in Pauls schouder, en hij en Miauw werden omhoog gezwaaid, door meer dan slechts menselijke spierkracht, het roze luik in. Margo en Doc en Rama Joan, die zich om steun aan elkaar vasthielden, zagen dit alles duidelijk.

Het groen met violette wezen schoot na Paul en de poes de schotel in.

Toen, zonder zichtbare overgang, hing de schotel honderden meters hoog in de lucht, niet groter dan de maan, en was het luik een grote, bleke stip.

Margo stak het grijze pistool onder haar jasje.

De wind van het land verflauwde.

De stip loste op en de schotel verdween.

Toen worstelden ze allemaal hand in hand tegen het strand op, door kniehoog water dat zuigend terugliep naar zee.

* * *

Bagong Bung, die de Machan Lumpur uit het hoge water van de inham ten zuiden van Do-Son stuurde, na de geslaagde doch onaangenaam vertraagde lossing van diverse soorten contrabande, zag de Zwerver opgaan in de wolkomrande Golf van Tonkin in het begin van de nacht, op hetzelfde moment dat de schotelstudenten — bijna een halve planeet verderop — juist ontsnapt aan de tsunami, toekeken hoe de laatste splinter van de Zwerver in de Stille Oceaan zonk. Voor Bagong Bung was het yin-yang-teken een vertrouwd Chinees symbool waaraan hij graag dacht als de Twee Walvissen, maar de mismaakte maan — waarop hij snel zijn koperen kijker richtte — leek voor hem nu op een grote zak vol gelige diamanten.

Zo was voor Bagong Bung het opgaan van de Zwerver waar de maan had moeten opkomen niet zozeer een verbijsterende verstoring als wel een belofte van geluk, een bovennatuurlijke aanmoediging. Diamanten deden hem denken aan de vergane schatschepen die onder de ondiepe zeeën rondom hem waren verborgen. Ogenblikkelijk en onherroepelijk besloot hij dat als de dageraad aanbrak, en daarmee de eb kwam, hij tijd zou besteden aan minstens één duik op de nieuwe plaats waarvan hij had geraden dat daar het wrak van de Sumatra Queen lag.

‘Kom boven, kameraad Hume,’ riep hij door de roestende spreekbuis naar zijn Australische machinist. ‘Groot geluk staat ons te wachten. Nee, ik mag het je niet zeggen. Kom boven, dan zal je het zien. O, en of je het zal zien!’

19

Paul Hagbolt werd ondergedompeld in een zee van warmte die hij kon inademen, in zoete, pittige geuren, en in vrolijke pastelkleuren waaronder roze domineerde — hoewel er hier en daar heldergroene vegen waren.

Een paar ogenblikken lang was hij er helemaal niet zeker van geweest dat hij in een voertuig was beland. Het leek meer op een vrijwel ogenblikkelijk transport naar een ander vlak van bestaan, een andere plek in het universum — een plek met de kenmerken van een jungle en een slaapkamer. De schotel had hij nauwelijks gezien. Het grootste deel van de tijd dat het ding boven de groep zweefde had hij in het zanderige water lopen wankelen en stikken met Miauw in zijn armen. Toen hij omhoog werd gehaald was zijn eerste gedachte geweest dat hij en Miauw door de volgende golf waren opgetild en nu op de kam werden meegevoerd.

Toen zag hij in drie vlietende maar schokkende flitsen: eerst, een reusachtig, puntig toelopend, groen-paars kattengezicht; ten tweede, twee starende ogen met ongelooflijke vijfbladige irissen rond de zwarte vijfpuntige sterren van pupillen; ten derde, een lange, slanke klauw ter grootte van een hand met smalle indigo vetkussentjes en vier wrede, gekromde nagels van doorzichtig, paarsgrijs hoorn — hij had de indruk dat ze in de nek van zijn jas en misschien ook wel in zijn eigen nek waren geslagen, om hem aan te sporen.

Het volgende ogenblik dreef hij langzaam rond in de warme, bloemzoete, groengevlekte, roze zee.

Een donker gat in die zee wentelde in beeld en er doorheen zag hij Margo tot aan haar heupen in vuil, schuimend water staan terwijl ze iets grijs glimmends vasthield en naar hem opkeek, en naast haar stonden Doc, bevlekt met schuim, en Rama Joan, met zand bepleisterd, en haar roodgouden haren plakten nat en gedraaid tegen haar aan. Toen krompen ze met ongelooflijke snelheid, alsof er een omgekeerde teleskoop voor zijn ogen was geschoven. Het was op dat moment dat Paul begon te geloven dat hij in de schotel zat die hij maar vaag even had gezien — de schotel die nu sneller steeg dan een mortiergranaat, hoewel er geen gevoel van versnelling was. Toen sloot het gat. Rondom waren vreemde roze bloemen.

Er dook een woord op in zijn geest: antizwaartekracht. Als dit voertuig zijn eigen nul-graviteitsveld meevoerde — mogelijk ook een nul-inertieveld — zou dat de afwezigheid verklaren van de druk van versnelling en ook waarom hij kletsnat ronddreef, omringd door zwevende ronde druppels vocht, in adembare, geparfumeerde lucht in een ronde, platte kamer afgezet met levende bloemen.

Een klauw prikte in zijn linkerhand alsof hij werd gestoken door een dozijn wespen: Miauw was doodsbang door alle gebeurtenissen, beledigd door het zeewater, en ze hield zich uit alle macht aan hem vast. Vanwege zijn plotselinge pijn smeet Paul de doorweekte poes van zich af, en ze schoot draaiend door de lucht en verdween met een warreling van geel-roze bloembladeren in een perk met bloemen.

Het volgende moment werd hij van achter gegrepen en plat op zijn rug gekwakt ergens tegen een hard, satijnglad oppervlak dat zich op de een of andere manier ergens in de omringende bloemen had bevonden. Wat hem het meest beangstigde was dat de arm die zich om zijn nek kronkelde — een slanke, groene bontarm met de kracht van een veer — twee ellebogen had.

Met wervelende snelheid waardoor hij het niet duidelijk zag werkte het groene en violette tijgerding aan zijn polsen en enkels. Poten met paarsgrijze klauwen knepen zonder te krabben; eenmaal voelde hij de greep van iets dat meer op een slang leek. Toen duwde het ding zich af en dook het bloemenperk in, Miauw achterna. Een lange groene staart met paarse ringen, fraai behaard en uitlopend in een punt, verdween in een grotere uitbarsting van bladeren.

Hij probeerde zich op te drukken en ontdekte dat hij alleen zijn hoofd kon verroeren. Hoewel hij zich nog altijd in nul-zwaartekracht bevond was hij op de een of andere wijze aan de oppervlakte waarop hij lag geketend — wat hem vervolgens zeer nadrukkelijk werd getoond toen hij recht omhoog keek en nog geen drie meter boven zich (of onder, of opzij — in gewichtsloze toestand kon hij dat niet uitmaken) een gekruisigde, met nat zand bedekte, bleke, wild starende weerkaatsing van zichzelf zag. Daarachter herhaalde zich hetzelfde lachwekkende, schrijnende beeld zich in een tiental zwakker wordende weerkaatsingen van weerkaatsingen.

De binnenvorm en het decor van de schotel begonnen hem duidelijk te worden. Meer dan de helft van de bloemen die hij had gezien waren weerkaatsingen. Plafond en vloer waren ronde, vlakke spiegels, ongeveer drie meter van elkaar en zeven meter in middellijn. Hij lag met uitgestrekte armen en benen nabij het midden van een er van. De opstaande wand tussen de spiegels was weelderig en overvloedig bedekt met exotische, dikbladige bloemen — lichtgeel, lichtblauw, violet, magenta, maar merendeels roze en rozerood. Schijnbaar levende bloemen, want er waren bladeren in de vorm van zeisen en zwaarden en speren, en plekken waar gedraaide takken zichtbaar waren — waarschijnlijk besloegen hun hydroponische of andersoortige funderingen een groot deel van de taps toelopende buitenrand van de schotel.

Maar de driehoekige cirkelbuis van de rand kon niet geheel opgevuld zijn met vegetatie, want aan de overkant van zijn gekluisterde voeten kon hij nu een zilvergrijs regelpaneel onderscheiden — in ieder geval een of ander soort plat oppervlak met gladde zilveren uitwassen en daarop geschilderde geometrische vormen. Toen hij zijn hoofd ronddraaide kon hij soortgelijke panelen aan de wanden tegenover zijn uitgestrekte armen zien. De drie panelen bevonden zich op de hoeken van een in de schotel ingeschreven gelijkzijdige driehoek, maar elk ervan ging half verborgen achter de beschuttende bloemen — het leek veel op de manier waarop botte functionele voorwerpen, zoals de kachel en de gootsteen en de telefoon en de hifiset in het kleine appartement van een modieuze en esthetisch aangelegde vrouw gemaskeerd zouden kunnen zijn.

Het geheel baadde in helder, warm, strandachtig licht afkomstig uit… hij kon niet zien waaruit. Een onzichtbare zon binnenshuis — zeer griezelig.

Nog griezeliger en tegelijk vertrouwder was het gevoel dat hem vervolgens overviel: dat zijn geest werd geopend en er snel door zijn herinneringen en kennis werd gegaan als door een stel kaarten. Hij herinnerde zich de banale veronderstelling dat een verdrinkend man zijn leven in enkele seconden herbeleeft, en hij vroeg zich af of’ het ook van toepassing was als je in bloemen verdronk — of gekruisigd werd door een tijger bij wijze van voorspel tot het uiteenrijten en verslinden.

De gewaarwordingen in zijn geest flitsten zo snel voorbij dat hij alleen wazige indrukken hoorde en zag. Dat waren zijn eigen privé geestelijke bezittingen, maar hij was niet in staat ze te herkennen terwijl ze langsflitsten en vervaagden — een ontzettende vernedering! Tegen het einde van deze mentale fouillering kon hij een paar beelden opvangen, die een vreemde obsessie met dierentuinen en balletten aangaven.

Hij keek om zich heen maar kon geen glimp opvangen van het tijgerwezen of Miauw. De onzichtbare zon straalde verder. De bloembakken waren doodstil, wasemden hun parfums uit.

* * *

Donald Merriam bevond zich halverwege zijn derde doortocht door de schaduw van de Zwerver. Rechts van hem hing de groengevlekte nachtzijde van de vreemde planeet, die hem nog steeds aan de buik van een spin deed denken. Voor hem uit lag de korenschoof van sterren, en links de zwarte, steeds langgerekter wordende ellipsoïde van de maan met de spinragachtige zwarte draden die in een bocht tegen de fel schitterende achtergrond hingen. Hij begon zich moe en koud te voelen. Het seinen met de radio had hij opgegeven.

Vooruit, nabij de sterrenschoof, verscheen een vage gele stip voor het aangezicht van de Zwerver. Het werd snel een gele veeg, horizontaal ten opzichte van hem, toen een dubbele veeg met in het midden een zwart streepje, zoals de populaire nieuwe fluorescerende autokoplampen, toen twee gele klossen die groter werden.

Pas toen begon Don te beseffen dat dit niet een of ander oppervlakteverschijnsel van de Zwerver was, maar een stoffelijk iets — of twee — dat recht op de Baba Yaga afkwam. Hij huiverde en knipoogde een paar keer, en het volgende moment, zonder dat hij een geleidelijke afremming kon zien, stonden de twee gele klossen doodstil aan elke zijde van de Baba Yaga, en zo dichtbij dat het scherm de spitse punten ervan niet in beeld kon brengen.

Ze leken nu op twee schotelvormige ruimtevoertuigen met een middellijn van tien tot zeventien meter, en drie of vier meter dik. Dat wil zeggen, hij hoopte maar dat het ruimteschepen waren — en niet, umm, beesten.

Zijn schatting van hun vorm werd bevestigd toen zij zonder een zichtbare flits van straalmotoren naar hem toe kantelden en twee gele cirkels werden. In de een was een violette driehoek getekend, de ander had een violette V, waarvan de poten van het midden tot de rand reikten.

Toen voelde hij dat zijn lichaam in zijn ruimtepak zacht naar achter werd gedrukt terwijl de Baba Yaga tussen zijn escorte naar voren werd getrokken, tot alleen de voorste randen van de schotels in het scherm te zien waren. Daarna behielden ze nauwkeurig hun positie, alsof ze zich aan zijn kleine maanschip hadden vastgeketend — en op de een of andere wijze ook aan zijn lichaam, wat een heel vreemde gewaarwording was.

Het volgende dat hij opmerkte was dat de lichtgroene stippen over de zwarte bol van de Zwerver kropen alsof zij even zo vele lichtgevende pissebedden waren!

Toen zag hij dat de sterrenschoof verwijdde, terwijl de zwarte maan-ellipsoïde wegviel.

Uit alles viel op te maken dat de Baba Yaga door zijn escorte omhoog werd getrokken met ongeveer honderdtachtig kilometer per seconde. Toch had hij geen zier gevoeld van de g-krachten die hem tegen de scheepswand hadden moeten pletten — of erdoorheen!

Geen enkele keer in de laatste paar uren, zelfs niet tijdens zijn doortocht door de maan, had Don gedacht: Dit moet een hallucinatie zijn. Nu dacht hij dat wel. Versnelling en de prijs die je ervoor in brandstof en graviteitskrachten moest betalen vormden de kern van zijn beroepskennis. Wat er met zijn lichaam en de Baba Yaga gebeurde was niet simpel een monsterlijke manifestatie van het onbekende, het was in directe tegenspraak met alles dat hij van ruimtevaart en haar onwrikbare beperkingen wist. Van tien kilometer per seconde, ten opzichte van de Zwerver, naar tweehonderd, en wel loodrecht op zijn oorspronkelijke koers, en dat zonder het te voelen, zonder zelfs een zweem van het afvuren van een hoofdjet die heter was dan een blauwe ster — dat was niet alleen griezelig, het was onmogelijk!

Toch bleven de groene vlekken onder hem wegrennen en de sterrenschoof boven hem breder worden, en plotseling vloog de Baba Yaga in het licht van de zon boven de Zwerver. Van links uit het ruimtescherm stak weerkaatst licht naar zijn ogen. Hij kneep zijn ogen dicht, grabbelde naar de polarisatiebril, zette hem op, opende zijn ogen en keek.

De Baba Yaga, geketend aan zijn escorte, rees nog steeds met een fantastische snelheid boven de Zwerver uit. Het scherm zwaaide iets naar rechts en kijkend over de top van de planeet kon Don de aarde zien, die nu grotendeels uit Stille Oceaan bestond, en de verblindend witte zon die zijn ogen zelfs door de bril heen deed steken.

De oppervlakte van de planeet onder hem was in het duister gehuld. Toen verscheen een halve cirkel van de dagzijde, voor het merendeel geel, maar de verste zijde was paars. Rondom hem tegen de met sterren bezaaide ruimte bogen de witte draden die afkomstig waren van de maan. Twee ervan waren nu dikker — geen draden meer maar kabels.

Voor hem uit kwamen ze samen en bogen ze omlaag naar de Noordpool van de Zwerver. Daar, wel dicht bij elkaar maar toch gescheiden, schenen ze eenvoudig bevestigd te zijn aan het fluwelen oppervlak van de planeet, sommige aan de dagzijde, sommige aan de nachtzijde, een dozijn in totaal. Ze leken nu op vreemde, bladerloze ranken die aan de top van de Zwerver ontsproten. De Baba Yaga en zijn escorte schoten over die plek heen.

Toen, op hetzelfde ogenblik dat ze de keus leken te hebben tussen botsen en langs de dikker wordende stengels flitsen, kregen Dons meest dierbare overtuigingen op het gebied van de ruimtevaart een nieuwe gevoelige knauw: de Baba Yaga en zijn escorte verloren het grootste deel van hun snelheid in een kalme oogwenk, en koersten tegelijkertijd recht omlaag naar de zwart met gele uiteinden van de stengels.

Of zijn escorte bezat de inertieloze aandrijving die door iedereen behalve SF-schrijvers voor idioot werd versleten, en droeg de Baba Yaga in een nul-g-veld, of hij had een hallucinatie, of —

Hij keerde zich naar het regelpaneel en probeerde een radarpeiling op het oppervlak te krijgen. Ietwat tot zijn verrassing kreeg hij onmiddellijk een echo.

Ze bevonden zich 570 kilometer boven de grond en naderden die met achttien kilometer per seconde.

Automatisch stelde hij de noniusschalen in om de Baba Yaga om te keren zodat hij kon afremmen met het beetje brandstof dat hij nog voor de hoofdjet over had.

De jets kregen de Baba Yaga niet in beweging. Het kijkscherm bleef gericht op de planeet eronder. En nu pas merkte hij op dat ze omlaagstortten, evenwijdig en dichtbij de dagzijde van een van de draden, die kabels en toen stengels waren geworden. Van hier leek het ding enorm groot, wel een kilometer of twee dik. Zijn bleke massa vulde een kwart van het scherm.

Maar met een fantastisch perspectief, zoals een overdreven pilaar van Frank Lloyd Wright, dik van boven en dun van onderen, versmalde hij bijna tot in een punt waar hij de nachtzijde van de planeet raakte, dichtbij de daglichtlijn.

En een blik op de pilaar van zo dichtbij toonde aan dat hij niet volkomen glad was, maar een glad materiaal gevuld met hoekige brokken — waarschijnlijk wel het mengsel van maanrots en maanstof waarvan hij had geraden dat het werd opgezogen uit de kolkende kuilen op de maan.

De brokken bewogen zich traag naast hem omlaag, zoals een passerende trein die op een evenwijdig spoor net iets sneller gaat.

Maar dat betekende dat de hele pilaar omlaag ijlde met dezelfde snelheid als de Baba Yaga –achttien kilometer per seconde. Waarom spatte het ding niet in een geweldige rotsfontein uit elkaar waar hij de Zwerver raakte?

Plotseling begonnen de rotsen in de pilaar langs te flitsen, en toen was de hele pilaar wazig glad — alsof de trein op het andere spoor een sneltrein was geworden.

Of de pilaar was sneller gegaan, of —

Hij deed weer een radarpeiling. De hoogte van de Baba Yaga en zijn begeleiders was tot vijfenvijftig kilometer geslonken, maar nu naderden ze met een snelheid van maar twee kilometer per seconde.

Zijn tweede vermoeden was juist: ze gingen langzamer. Maar langzamer dan dat gingen ze niet, volgens de radar. Hij gebruikte de laatste twintig seconden om naar details op het oppervlak te zoeken. Die waren er niet — geen lichten op de nachtzijde, niets dan een citroengele, fluwelen vlakte op de dagzijde. De massieve pilaar bleef naast hem.

Don telde de laatste seconden af toen ze in de schaduw van de Zwerver doken. Hij rukte zijn bril af. De randen van zijn begeleiders lichtten op met hetzelfde citroengeel dat ze achter de planeet hadden vertoond. Een ogenblik dacht hij dat hij ze mat weerkaatst zag in de zwarte bodem onder hem. Hij spande zijn spieren voor de komende botsing, en zijn ondergang.

Helemaal opeens was de zwarte bodem er toen niet meer, en alsof de Baba Yaga en zijn escorte pijnloos door het plafond van een gigantische kamer waren gebroken, staarde hij naar een andere bodem ver onder hem.

Het moest wel ver beneden hem zijn, want de omlaag ijlende pilaar met maanrots, die er ook nog was, versmalde bijna tot een punt waar hij de bodem raakte, en hij werd door het ongelooflijke perspectief veranderd in een driehoek van maangesteente.

Eén conclusie stond hem helder voor de geest. Alles wat hij tot dusver van de Zwerver had gezien — de oppervlakte die zo natuurgetrouw radar en zonlicht had weerkaatst — de oppervlakte die geel en paars aan de dagzijde was geweest, en zwart met groene vlekken aan de nachtzijde — was niets anders dan een folie, een zo dunne en onsubstantiële folie dat een teer scheepje als de Baba Yaga er met twee kilometer per seconde doorheen kon barsten zonder de minste schok te voelen of schade op te lopen, een folie die al het kunstmatige daglicht en het ware leven van de Zwerver verborg, een folie die overal ongeveer veertig kilometer boven het ware oppervlak van de planeet was gespannen — als waar hij nu naar staarde het werkelijke oppervlak van de planeet was en niet een nieuwe illusie.

Als ingewikkeldheid en alle tekenen van soliditeit maatstaven waren was het een echt oppervlak. Het kijkscherm toonde een uitgestrekte, zacht verlichte vlakte waarop meren glommen, of in ieder geval gladde blauwgroene plekken van het een of ander, een vlakte bezaaid met stoffige, diepe, ronde kuilen met een doorsnee van een kilometer of twee, een vlakte die verder vol stond met allerlei soorten voorwerpen in elke kleur en in elke massieve geometrische vorm die Don zich kon voorstellen — kegels, kubussen, cilinders, spiralen, halve bollen, piramiden — geen enkel voorwerp dat Don herkende behalve als vorm.

Reusachtige gebouwen, machines, voertuigen, puur artistieke vormen? Al dit en nog meer kon het zijn.

Er flitsten verscheidene vergelijkingen door zijn hoofd. De Japanse kunst van het rotsen schikken op een reusachtige schaal. Omslagen van science fictionboeken van het soort dat een eindeloos oppervlak toont met abstracte sculpturen die half levend lijken.

Toen grepen zijn gedachten ver terug in de gemengde herinneringen en pseudoherinneringen uit zijn allereerste kinderjaren, en hij herinnerde zich dat hij meeging om zijn grootmoeder in Minneapolis te bezoeken, en de zure, droge lucht van haar woonkamer met het hoge plafond, en dat hij werd opgetild om te kijken naar — niet om aan te raken — de deuren van iets die bedekt waren met waarvan hij later had aangenomen dat het kaurischelpen, Chinese munten, presse-papiers, gepolijste stukken steen, bloemen in plastic waren — ingetogen snuisterijen van vele soorten, die uiterst vreemd en betekenisloos maar zeer boeiend waren geweest voor de baby Don Merriam.

Nu was hij opnieuw een baby.

Her en der tussen hem en de vlakte, maar niet direct onder hem, dreven onregelmatig gevormde, kleine donkere wolken, die elk, alsof het nesten waren voor regenboogeieren, een aantal grote, glanzende bollen vasthielden die licht in alle tinten uitstraalden.

Deze wolken begonnen langs hem heen omhoog te schieten, herinnerden hem eraan dat de Baba Yaga, met nauwelijks verminderde snelheid, de oppervlakte vol rommel naderde. Het zichtbare deel van de vlakte werd snel kleiner en de prachtige, niet te identificeren vormen groeiden evenredig. Maar hij voelde geen vrees — het doorbreken van de folie had die geheel opgebruikt.

De Baba Yaga en zijn begeleiders mikten op een punt halverwege twee van de grote kuilen, die zo dicht naast elkaar lagen dat ze aanvankelijk leken te raken. De rotspilaar dook in een van deze kuilen. De andere vertoonde het stoffige glanzen dat een kenmerk van al de open kuilen scheen te zijn.

Ten leste werd de strook tussen de kuilen breder, een zilveren lint. Een van zijn begeleiders scheen in de rotspilaar te verdwijnen, zo dicht vloog hij ernaast.

Het volgende ogenblik, zonder schok of stoot, en met het onmogelijke gevoel van vliegen in een droom, kwam de Baba Yaga abrupt tot stilstand, niet meer dan vijf meter boven een matzilveren plaveisel — zelfs zo dichtbij, dat Don kon zien dat er tekeningen in waren geëtst: een wervelende ingewikkelde arabesk met stroken hiëroglyfen.

Nog altijd gewichtsloos zweefde hij boven het kijkscherm en keek erdoor omlaag. Hij voelde zich als een vis die door een raam in de bodem van zijn aquarium kijkt.

Toen, alsof een paar noniusjets waren afgevuurd of een reuzenhand hem had vastgegrepen, begon de Baba Yaga te kantelen. Don graaide naar de stuurstoel om zijn evenwicht te bewaren.

Na een halve cirkel werd de beweging gestaakt, en de hoofdjet wees nu naar het plaveisel. Geleidelijk kreeg een langzaam sterker wordend zwaartekrachtveld vat op hem en het schip. Hij hoorde drie zwakke bonzen en voelde tegelijk drie zachte schokken toen de drie poten van zijn scheepje op hun voeten belandden. Hij hield zich aan de stoel vast tot zijn gewicht aangroeide tot het, voor zover hij na een maand op de maan kon oordelen, ongeveer even veel bedroeg als destijds op de aarde. Toen groeide het niet langer.

Maar deze dingen observeerde hij alleen met een klein deel van zijn geest, want zijn aandacht werd voornamelijk in beslag genomen door het beeld dat het scherm nu gaf van de hemel van de Zwerver — de onderkant van de folie die hij iets van veertig seconden daarvoor had doorbroken.

Tussen hemel en aarde zeilden de donkere wolkjes gestadig langs — ze waren nu donker omdat hij de glimmende eieren die ze bevatten niet meer zag — min of meer op de manier waarop wolkjes boven de woestijnen van het Amerikaanse Zuidwesten voor een gestage westenwind uitzeilen, zonder uit te regenen. Er was geen enkel ogenblik dat zij meer dan een achtste van de lucht bedekten. Evenmin verduisterde de rotspilaar meer dan een tweede achtste. Nu liep hij van boven uit in een punt, en de driehoek was dus omgekeerd.

Die hemel was bleekpaars noch geel, en evenmin pikzwart, en evenmin prijkten er sterren. In plaats daarvan was het een langzaam ziedende massa van alle donkere kleuren, een schemerige regenboogkleurige stormhemel die voortraasde in telkens veranderende tinten en buigende patronen. Het bezat de harmonie en de grootsheid en de dreiging van een eeuwigdurende kleurensymfonie, en toch leek het natuurlijk, beloofde het eindeloze vitale variaties. Of zijn licht grotendeels van zichzelf afkomstig was, of grotendeels van de nu verborgen bollen in de wolken, of van een andere indirecte bron kon Don niet zeggen. Het leek enigszins op de lichteffecten in een oliefilm op water, en een beetje op het wilde schilderij van de nacht vol sterren van Van Gogh, en nog meer op diepe, glinsterende tinten die kolkend langs het geestesoog in het donker trekken.

Juist toen hij deze laatste gedachte dacht, die hem aan de binnenkant van een reusachtige geest scheen te situeren, hoorde hij een blikkig raspend geluid dat zijn bloed deed stollen. Hij keek snel genoeg omlaag om te zien dat de laatste klamp op het luik uit zichzelf opzij bewoog en het luik zonder zichtbare hulp openging. Het ontstane gat toonde hem dat de lege ladder uit zijn kast omlaag bewoog naar het zilveren plaveisel eronder.

Toen riep een vreemd zoete en vleiende stem hem toe in slechts lichtelijk ongearticuleerd Engels: ‘Kom! Trek je pak uit en kom naar beneden!’

* * *

Australië, Indonesië, de Filippijnen, Japan, en de oostelijke delen van China en Siberië waren nu de nachtzijde van de aarde binnengedraaid. De Zwerver, die vaak het eerst werd gezien als het yin-yang-teken of de mandala, bracht religieuze en mystieke snaren aan het trillen in miljoenen geesten. En Oost Aziatische stemmen sloten zich aan bij de Amerikaanse die de groep van sceptische oude werelddelen in het westen — het culturele moederland van de wereld — waarschuwden voor wat ze bij het vallen van de nacht zouden zien.

20

Paul Hagbolt begon zijn gevangenschap vervelend te vinden. Vooral zijn gekruisigde spiegelbeeld verveelde hem. De onzichtbare zon had zijn voorkant geheel opgedroogd toen hij twee raadselachtige kattegezichten ontdekte die hem aanstaarden vanuit een stuk bloemenperk, bij het regelpaneel waar zijn voeten heen wezen. Het ene was van Miauw, het andere was even groot als het zijne. Ze kwamen uit de schemer op hem af drijven met een lenige gratie die nauwelijks een roze blaadje of een groene tak verstoorde, totdat zij bijna helemaal uit de bloemen waren. Zonder hem verder een blik toe te werpen nestelden ze zich in de lucht, tegenover elkaar, zodat hij ze in profiel zag.

Het tijgerwezen hield Miauw op een uitgespreide poot en haar voorste slanke onderarm — Paul besefte dat de tweede elleboog die hem had doen schrikken eenvoudig de normale kattepols was, boven de langgerekte handbeentjes die dienst doen als tweede onderarm.

Miauws vachtje was nu donzig en droog, en ze lag lui achterover, ongelooflijk goed op haar gemak. Haar grijze staart hing over de paarsgeringde pols, en ze staarde ernstig omhoog in de grote, paars gesterde ogen van haar cipier — of liever haar nieuwe vriend, naar de omstandigheden te oordelen.

Ze leken verrassend veel op een moeder met een heel klein kind.

Pauls gevoelens voor het tijgerwezen, zelfs zijn opvatting van haar uiterlijk, ondergingen snelle wijzigingen toen hij haar in ruste observeerde — hij dacht nu aan haar als ‘zij’, een veronderstelling die gewettigd leek door de ogenschijnlijke afwezigheid van externe seksorganen, op twee bescheiden, indigo tepels hoog in het groene bont van haar borst na.

Voor een katachtige had ze een korte romp, lange benen, en lange armen — haar bouw was meer die van een jachtluipaard dan van enige andere aardse kat, hoewel ze aanzienlijk langer was: de lengte van een mens. De proporties in het algemeen waren ook meer menselijk dan katachtig — hij vermoedde dat zij onder invloed van zwaartekracht minstens even vaak op twee als op vier benen zou gaan.

Het bont op haar keel, borst, onderbuik, en de binnenkant van haar armen en benen was groen, de rest groen met paarse strepen.

Haar oren waren even puntig als die van alle katten, haar voorhoofd was hoger en breder, en leek de driehoekigheid van het hele gezicht te versterken, dat niettemin volkomen katachtig was, tot aan de indigo knopneus en de bleke snorrebaard haren toe. Hier was het bont paars op een groen masker over de ogen na.

Ondanks de tweede onderarmen leken de slanke voorpoten vrij veel op handen — handen met drie vingers en een daar tegenover geplaatste duim. De klauwen waren niet te zien, waarschijnlijk waren ze ingetrokken en in hun schede opgeborgen.

De paars gestreepte groene staart kwispelde sierlijk over een half gebogen achterpoot.

Het totale effect, realiseerde hij zich plotseling — met inbegrip van de staart! — benaderde nu heel dicht het beeld van een slanke, lange vrouw die voor een fantastisch kattenballet is gekleed in een nauwsluitend bontkostuum. Hij voelde een steek bij die gedachte.

En juist op dat moment begon het tijgerwezen in het Engels te spreken — een exotisch klinkend, maar onvervalst Engels — niet tegen hem maar tegen Miauw.

Het was allemaal zo onmogelijk dat Paul luisterde alsof het in een droom gebeurde.

‘Kom, kleintje,’ zei het tijgerwezen, dat pruilend de middelste vijf centimeter van haar moerbeikleurige lippen optrok. ‘Wij nu vrienden. Niet nodig om verlegen te zijn.’

Miauw bleef haar ernstig, tevreden aanstaren.

‘Jij en ik zelfde volk,’ vervolgde het tijgerwezen innemend. ‘Jij nu behaaglijk, ik voel het. Spreek dan. Stel vraag.’

Een pauze, waarin Paul op het punt stond te gaan begrijpen welke fantastische verwisseling was geschied. Toen zei het tijgerwezen: ‘Jij verlegen! Jij wilt voorkantnamen? Ik weet jouwe. Mijne? — Tigerishka! Naam speciaal uitgevonden voor jou. Jij denkt ik verschrikkelijke tijger, ook mooie tenendanser. Tenendansers noemen zelf: “-enska, -skaya, -ishka.” Tigerishka!’

Toen begreep Paul het. Het was de superfout van een superwezen. Tigerishka had zijn gedachten zo grondig gelezen dat ze zelfs in enkele minuten zijn taal had geleerd, maar deze gedachten had ze al die tijd toegeschreven aan haar medepoes Miauw.

Tegelijkertijd besefte hij wat de steek was geweest: doodgewoon mannelijk verlangen naar een schokkend aantrekkelijk zij-persoon.

Tigerishka moest die gedachte ook hebben opgevangen, want ze wuifde een vinger met een indigo vetkussentje naar Miauw in speels verwijt en zei: ‘Jij hebben stoute gevoelens over mij, kleintje. Werkelijk, jij niet groot genoeg — en wij allebei meisjes! Kom nu, spreek… Paul…’

Toen drong de vermoedelijk afgrijselijke waarheid kennelijk tot haar door, want langzaam verdraaide ze haar hoofd om naar de echte Paul te kijken. Tegelijk drukte ze haar tenen tegen de vloer onder haar. De volgende seconde was zij door de cabine gesprongen en hing ze boven hem: met uitgespreide dolkklauwen. Haar moerbeilippen ontblootten anderhalve centimeter lange hoektanden in haar bovenkaak. Ze hield nog steeds Miauw vast, die niet zo erg geschrokken leek te zijn door de plotselinge aktiviteit.

Achter haar groene schouders stapelden zich de weerkaatsingen op van haar rug en Pauls dwaas grijnzende gezicht.

‘Jij — aap!’ snauwde Tigerishka. Ze boog haar hoofd met de grote kaken omlaag zodat hij huiverde en zijn ogen voor driekwart sloot. Toen, met elk woord apart uitgesproken zoals tegen een nauwelijks geletterde boer, zei ze: ‘Jij behandelt — kleintje — als beest — als huisdier?’ Het van minachting vervulde afgrijzen in het laatste woord was glaciaal-vulkanisch.

Alles wat Paul in zijn doodsangst kon doen was zich aan iets vastklampen dat Margo altijd zei, en brabbelde: ‘Nee! Nee! Poezen zijn mensen!’

* * *

Don Merriam had aan de rand gestaan van de Grand Canyon op aarde. Hij had ook over de rand gekeken van de Leibnitz Kloof nabij de Zuidpool van de maan. Maar nooit — behalve toen hij de Baba Yaga door de maan joeg — in ieder geval nooit met vaste grond onder de voeten, had hij in iets getuurd dat ook maar bij benadering zo diep was als de open, twee kilometer brede, cirkelvormige kuil die slechts twintig passen verder in het zilveren plaveisel gaapte vanwaar de Baba Yaga stond.

Hoe ver ging de kuil omlaag? Tien kilometer? Vijftig kilometer? Duizend? Hij scheen zijn breedte van twee kilometer eindeloos vol te houden. Hij was zo leeg als de rotspilaar massief was. Ergens ver in de diepte versmalde hij tot een kleine, wazige cirkel die weinig meer was dan een punt — en die versmalling was alleen een uitvloeisel van de wetten van het perspectief en de beperkingen van zijn gezichtsvermogen.

Hij speelde met het idee dat de schacht recht door het midden van de planeet liep naar de andere kant, zodat als hij nu over de rand sprong hij nooit de bodem zou raken maar alleen ruim zevenduizend kilometer zou vallen — een vermoeiende val, dat wel, die minstens twintig uur zou kosten, als de snelheden in de atmosfeer van deze planeet gelijk waren aan die op aarde. Tijd genoeg om om te komen van dorst — en dan, tenslotte, misschien na een paar slingerbewegingen met een omgekeerde en opnieuw omgekeerde valrichting, zou hij tot stilstand komen in de lucht in het midden van de planeet, en langzaam naar de zijkant van de schacht zwemmen, precies zoals hij door de lucht in de cabine van de Baba Yaga had gezwommen, in vrije val.

Natuurlijk zou de luchtdruk daar beneden meer dan groot genoeg zijn om hem te verpletteren — misschien groot genoeg om zuurstof moleculen van één atoom te doen ontstaan! — maar zij hadden zonder twijfel de middelen om daar iets tegen te doen, middelen om de lucht precies zo dun of dik te maken als ze wilden, ongeacht de diepte.

Reeds nu bemoeide een groot deel van zijn gedachten zich met hun machten — machten die toenamen, elke keer dat hij zijn ogen ergens anders op richtte, elke keer dat hij dacht, hoewel hij de eerste van deze zij nog moest zien.

De valse herinnering uit zijn kinderjaren stak zijn kop weer op, de herinnering van het gat door de aarde dat hij gevonden had achter de boerderij van zijn familie. Nu staarde hij in de schacht op zoek naar een ster, of liever naar een teken van de dag op de antipoden, onder zijn deel van de hoog opgehangen hemelfolie. Maar nog tijdens het zoeken wist hij dat het onmogelijk zichtbaar kon zijn, en in ieder geval werd het volkomen onuitvoerbaar gemaakt door de veelheid van lichten die gloeiden, flitsten en flikkerden aan de zijkanten van de schacht, op elke verdieping.

Want het vreemdste en onnatuurlijkste van de schacht was eenvoudig dat hij onnatuurlijk was, niet iets dat in de rotsbodem voorkwam of er doorheen was geploegd — in feite was er nergens enig teken van rotsgesteente — maar de ene verdieping na de andere, in eindeloze rijen naar omlaag, van kunstmatige constructie en bewoonbare binnenruimte. De verdiepingen begonnen na een gladde dertig meter aan de bovenkant en werden daarna nergens meer onderbroken. Hij telde honderden van zulke verdiepingen voor zij in elkaar over begonnen te lopen, wat alweer uitsluitend te wijten was aan de beperkingen van zijn gezichtsvermogen. Maar te oordelen naar die aan de top waren het zeer hoge, ruime verdiepingen, wat een suggestie gaf van misschien meer dan menselijke grandeur en draagwijdte, ondanks de claustrofobische gewaarwording die zo’n eindeloos dalende hoeveelheid kamers en gangen bij hem opriep.

De enige vergelijking die hij op kon rakelen uit zijn herinnering — en het was een zeer ontoereikende vergelijking — was van de binnenplaatsen van bepaalde grote warenhuizen, afgezet met rijen balkons, of misschien de schacht van het bovenlicht, van het plafond tot in de kelders, via de zalen, in een enorme oude bibliotheek met boeken in plaats van microfilms.

Ver in de diepte dacht hij nu kleine luchtscheepjes door de schacht te kunnen zien klieven, en misschien op en neer, zoals luie kevers, en sommige ervan schenen ook te twinkelen, zoals de lichtgevende kevers in de tropen.

Verlangend om dieper in de schacht te turen leunde hij verder voorover terwijl hij met zijn blote handen stevig de bovenste van twee satijngladde zilveren staven omklemde die de schacht omheinden. Zelfs dat eenvoudige kenmerk van zijn omgeving was onnatuurlijk en een bewijs van hun machten, want de staven werden door niets gesteund. Het was een tweetal twee kilometer brede, dunne zilveren hoepels die twee, en iets meer dan drie passen boven de rand van de schacht hingen. Of, als er onzichtbare steunpunten waren, dan had hij die nog niet aangeraakt of ertegen geschopt. Hij kon in beide richtingen slechts een paar honderd meter van de hoepels zien; daarna verdwenen ze in de verte als telegraaflijnen. Hij nam echter aan dat ze om de hele cirkel liepen.

Maar met zoveel tekenen van zij die beneden zaten, en overal bewijzen van hun arbeid, hun wetenschap en technologie, die zo op magie leken, waar waren zij? Waarom was hij zo lang alleen gelaten?

Hij keerde de schacht zijn rug toe en tuurde onbehaaglijk rond, maar nergens op het zilveren plaveisel, noch op de gladde, raamloze geometrische structuren die eruit oprezen kon hij een levende gestalte zien, of enig figuur waarvan hij dacht dat het levend zou kunnen zijn — humanoïde, dierlijk, of anderszins.

De twee paars met gele schotels met de bobbel in het midden hingen nog altijd raadselachtig een meter of vier boven de bodem, en de Baba Yaga stond halverwege tussen hun in, precies zoals hij hem had verlaten. Tot dusver was er dit gebeurd: toen de stem hem had toegeroepen in zijn tamelijk ongearticuleerde, vreemd opwindende Engels had hij gehoorzaam zijn pak uitgetrokken, bijna gretig, en was hij vlug uit de Baba Yaga geklommen, maar er had buiten niemand gestaan. Nadat hij een paar minuten aan de voet van de ladder had gewacht was hij naar de kuil toegelopen en geboeid geraakt.

Nu begon hij zich af te vragen of de stem niet puur een illusie was geweest. Het was onredelijk om te denken dat een onaards wezen in staat zou zijn Engels te spreken zonder voorafgaande gesprekken. Of niet? Hun machten…

Hij haalde diep adem. De lucht scheen in ieder geval echt genoeg te zijn.

De stilte was diep, alleen als hij zich ontspande en roerloos hield, en zijn ogen sloot en langzaam uitademde dacht hij dat hij een uiterst zwak, gedempt, brommend gerommel kon horen. Het stromen van het bloed van deze vreemde planeet? Of alleen maar zijn eigen bloed? Of misschien kwam het gerommel uit de pilaar met maangesteente die in de andere kuil stortte, niet verder achter de Baba Yaga en de onzichtbaar ondersteunde schotels dan hij er zelf voor stond. De grijze pilaar, die een derde deel van zijn horizon besloeg maar snel toeliep in een punt tegen de hemel, leek op het eerste gezicht een massieve berg te zijn, maar hij wist dat het ding omlaag joeg met een snelheid die groot genoeg was dat zijn samenstellende onderdelen afzonderlijk onzichtbaar werden. Vermoedelijk was het dezelfde snelheid van twintig kilometer per seconde die het ding volgens Don bezat boven de hemelfolie die de atmosfeer overkapte.

Terwijl hij de pilaar bekeek begon hij langzame veranderingen in de contouren te ontdekken — uitpuilingen en kanalen die zich langzaam vormden en hun vorm vele seconden behielden en dan in andere gelijkmatige vormen overgingen. Het herinnerde hem aan de soortgelijke vervormingen die een straal water uit een kraan ondergaat — die soms zo koppig zijn dat de vorm er een lijkt te zijn van massief kristal in plaats van stromend water.

Maar hoe kon het ding met zo’n supersone snelheid bewegen — in twee seconden van de hemel tot de bodem — door tastbare lucht — hij wist dat de lucht er moest zijn omdat hij hem ademde — zonder een heftige en onstuimige stofstorm te ontketenen in die lucht, zonder een gebrul als van tien raketten of twintig Niagara’s?

Zij gebruikten, op de een of andere manier, waarschijnlijk, een onbekend soort veld, waarmee ze een muurloos vacuümkanaal schiepen, even zeker als zij een dergelijk vacuüm voor de Baba Yaga en zijn begeleiders moesten hebben geschapen, vanaf het moment dat de maansloep op sleeptouw werd genomen.

Hij bleef omhoog staren naar de vreemd afgeknotte grijze pilaar. Hoe lang zou dit monsterlijke transport doorgaan? Hoe lang zou er nog een maan zijn, al was het dan alleen maar als een ellipsoïde van bleek grind die zich uitbreidde tot een ring, als het overbrengen in dit tempo doorging? Hoe lang zou er buiten de Zwerver nog maanmateriaal over zijn?

Uit het gedeelte van zijn brein dat geschoold was in werktuigkunde en stereometrie dook bijna meteen het eerste antwoord-bij-benadering op: het zou één zo’n stroom rotsgesteente, die zich met een snelheid van twintig kilometer per seconde voortbewoog, achtduizend dagen kosten om de gehele massa van de maan te transporteren. Hij had slechts een dozijn van zulke stromen gezien.

Maar zij konden de stromen sneller laten gaan, en misschien bestond er aan de Zuidpool nog een stel, en er zouden nog meer aan het werk kunnen worden gezet. Terzijde van de pilaar zag hij er in de verte nog drie: ze zagen eruit als grote waterfonteinen die zich omhoog kronkelden.

De hemel was nu vol donkerblauw,-groen en -bruin, dat langzaam rondwentelde in een grote, sobere en dreigende rivier met overvloeiende oevers. Hij keek naar de blekere bouwsels die over het lege zilveren plaveisel verspreid stonden, behalve op de plaatsen van de kuilen; hij liet zijn blik dwalen over de door pilaren onderbroken cirkel van die gladde, monsterlijke, veelvormige, pastelkleurige, massieve massa’s, en het scheen hem toe dat sommige van de verder verwijderde van plaats en vorm waren veranderd — en in sommige gevallen dichterbij waren gekropen — sinds hij ze voor het laatst had bestudeerd.

Het idee van grote gebouwen — of wat het ook waren — die heen en weer bewogen terwijl er geen tekenen van leven waren stoorde hem in hoge mate, en hij richtte zich weer tot de schacht achter hem om de bovenste lagen af te zoeken, bijna wanhopig, naar aanwijzingen van aktiviteit op kleinere schaal. Hij probeerde naar de bovenste verdiepingen te kijken die direct onder hem lagen, of aan de zijkanten, maar de zilveren rand waarop hij stond overkapte de schacht enkele meters en beperkte zijn uitzicht. Daarom tuurde hij naar de overkant naar de bovenste ramen en balkons, en na een poos begon hij te denken dat hij erachter kleine gestalten zag bewegen, maar op een afstand van een. of twee kilometer kon hij daar niet zeker van zijn, en bovendien begonnen zijn ogen te wateren en te branden. Hij vroeg zich af of hij naar zijn cabine terug durf de te gaan voor zijn verrekijker, — toen een stem, op zoete toon maar gebiedend, achter hem sprak.

‘Kom!’

Don draaide zich heel langzaam om. Zes meter verder stond, iets langer dan hijzelf, en met de kaarsrechte gratie en trots van een stierenvechter, een slanke, zijdeachtige, rood gevlekte zwarte tweebener met een vorm die het midden hield tussen die van een katachtige en een menselijke. Het leek op een jachtluipaard met een hoog voorhoofd dat iets groter was dan een bergleeuw en stond zoals een man staat, of als een slanke, zwarte tijger met rode vlekken die een zwarte tulband en een smal rood masker droeg — de tulband was de onkatachtige opbolling van het voorhoofd en de slapen. Zijn staart rees als een rode speer op achter zijn rug. Zijn oren waren puntig. Zijn serene ogen waren groot, en de pupillen hadden iets bloemachtigs.

Nauwelijks zonder zijn smalle voeten te bewegen, maar toch met bewegingen als van een danser strekte hij een viervingerige hand uit in een uitnodigend gebaar, en opende de dunne lippen in het zwarte, lagere masker, zodat de scherpe punten van witte hoektanden tevoorschijn kwamen, en herhaalde zacht: ‘Kom.’

Langzaam, als in een droom, bewoog Don naar het wezen. Toen hij was genaderd knikte het, en toen begon het deel van het plaveisel waarop ze stonden — een ronde zilveren sectie van twee en een halve meter doorsnee — heel geleidelijk in de Zwerver te zinken. Het wezen bewoog zijn uitgestrekte arm tot deze licht op Dons schouder rustte. Don dacht aan Faust en Mefistofeles die afdalen in de Hel. Faust had alle kennis willen bezitten. Met zijn magische spiegels had Mefistofeles Faust van alles een glimp getoond. Maar welk magisch apparaat kan begrip verschaffen?

Ze waren nauwelijks tot aan de knieën in het plaveisel gezonken toen er een lichtflits in de hemel kwam. Plotseling hing er achter de Baba Yaga een derde schotel, en een scheepje dat zo op de Baba Yaga leek dat Dons keel werd dichtgeknepen, en hij dacht aan Dufresne. Maar toen zag hij de kleine verschillen in bouw en de rode Sovjetster erop.

Zijn uitzicht werd afgesneden door de zilveren kromme van het plaveisel terwijl het platform bleef dalen.

21

Terwijl een zeer klein aantal mensen opwindend en angstaanjagend direct contact met de Zwerver en zijn bewoners maakte, en terwijl een groter aantal hem bestudeerde met de vergrotende en berekenende ogen van de wetenschap, maakte het merendeel van de mensheid alleen kennis met de Zwerver door middel van het blote oog en de verwoestingen die de nieuwe planeet aanrichtte. De eerste aflevering van de verwoesting was vulkanisch en tektonisch. De getijden, of getijdenspanningen, die in de harde korst van de aarde werden opgewekt wierpen eerder resultaat af dan die, die in de hydrosfeer ontstonden.

Binnen zes uur na de verschijning van de Zwerver werd er aktiviteit gemeld van over de gehele lengte van de grote aardbevingsgordels, die de Stille Oceaan omringden en via de noordelijke oever van de Middellandse Zee doorliepen tot in het hart van Azië. Het land werd uiteengespleten; steden werden geschud en vielen in stukken uiteen. Vulkanen gloeiden op, barstten open, en stortten hun rode inhoud uit. Een paar explodeerden. Schokken ontstonden in wijd verbreide plaatsen zoals Alaska en Antarctica, vele waren onderzees. Grote tsunami’s doorkruisten de oceanen, monsterlijk lange golven die in reusachtige, waterige vuisten veranderden als ze de ondiepten bereikten. Honderdduizenden stierven.

Niettemin waren er vele gebieden, zelfs in de nabijheid van de zee, waar al dit breken en razen alleen een gerucht of een krantenkop was, of misschien een stem op de radio tijdens die uren van stilte voor de Zwerver over de horizon loerde en de radiohemel vergiftigde.

* * *

Richard Hillary had een heel graafschap lang liggen slapen, en pas toen de bus de Thames even na Maidenhead overstak begon hij langzaam te ontwaken. Hij maakte zichzelf wijs dat het niet zozeer het lopen van de vorige avond was geweest dat hem had vermoeid, want hij was een enthousiast wandelaar, maar het literaire gedaas van Dai Davies.

Nu liep het tegen de middag, en de bus naderde het donkere, smoezelig opdoemende Londen. Eindelijk trok Richard het gordijn omhoog, en hij begon melancholiek maar niet onaangenaam te peinzen over de vloek van industrialisme, overbevolking, en overconstructie.

‘Je hebt het allemaal gemist, maat,’ zei een gedrongen mannetje met een bolhoed, die de zitplaats naast hem had ingenomen.

Na een beleefde maar lauwe vraag van Richard vatte hij het met genoegen samen. Tijdens het laatste kwart van de dag was er over de hele wereld een aanzienlijke hoeveelheid aardbevingen geweest — blijkbaar had een seismoloog het aantal krabbels op een trommel geteld en verordend: ‘Absoluut zonder precedenten!’ — en als gevolg waren vloedgolven, zelfs langs de Engelse kusten, mogelijk: kleine vaartuigen werden gewaarschuwd en een paar laaggelegen kustgebieden werden geëvacueerd. Verscheidene geleerden, waarschijnlijk belust op het verspreiden van sensationele berichten, hadden verklaringen afgelegd over ‘reusachtige getijden’ die in het vooruitzicht lagen, maar de verantwoordelijke gezagsdragers hadden dergelijke overdrijvingen streng van de hand gewezen. Mensen met de instelling van corrector wezen er vergenoegd op dat het een oude en algemene misvatting was om tsunami’s te verwarren met vloedgolven. In ieder geval had het gezever over aardbevingen de grote Amerikaanse vliegende schotel uit het nieuws verdreven. Maar, om dat winstpunt te compenseren, protesteerde Rusland rammelend met zijn bommen tegen een geheimzinnige aanval op haar kostbare maanbasis, die met succes was afgeslagen.

Niet voor de eerste maal bepeinsde Richard dat de veelgeroemde communicatie-industrie van deze eeuw mensen en naties voornamelijk van een middel had voorzien om zichzelf en anderen tegelijkertijd doodsangst aan te jagen en elkaar dodelijk te vervelen.

Hij lichtte zijn bankgenoot niet in over dit inzicht, maar keek in plaats daarvan uit het raam terwijl de bus langzamer ging rijden in Brentford. Hij bezag die stad met zijn schrijversogen, en werd vrijwel meteen beloond met een menselijk verschijnsel dat te omschrijven valt als ‘de bedrijvigheid van het loodgietersvolkje’: hij telde drie autootjes met de kentekenen van dat gilde en vijf mannen met gereedschapskisten of grote schroefsleutels, die zich naar hun bestemmingen haastten. Hij glimlachte bij de gedachte dat overconstructie onveranderlijk ingewandsstoornissen meebrengt.

De bus stopte niet ver van de markt en de samenloop van Brent en Thames. Er klommen twee vrouwen naar binnen, waarvan de een luid tegen de ander zei: ‘Ja, ik heb net met Moeder in Kew gebeld en ze is vreselijk in de war. Ze zegt dat het gazon onder water staat.’

Het gebeurde toen heel plotseling: het bruine water uit de straatputten kolkte naar boven, en uit de ingangen van verscheidene gebouwen stroomden beekjes even vuil water. Deze gebeurtenis vervulde Richard met een eigenaardige ontzetting want, op een niveau dat onder dat van het bewust denken lag, zag hij het als zieke, volgevroten huizen die, geheel onafhankelijk van de erbij betrokken mensen, het product van hun ziekte uitscheidden. Architectonische diarree. Hij dacht er helemaal niet aan dat het eerste teken van een overstroming vaak het leeglopen van de riolen is.

En toen vluchtte er een groep mensen langs, en aan hun hielen lekte een straatbrede golf van schoner water, misschien vijftien centimeter diep, die het vuile water wegspoelde.

Het moest wel uit de Thames zijn gekomen. De schone Thames, de ‘Sweete Themmes’ van Spencer.

* * *

De tweede, grotere aflevering van de verwoesting bezorgde de Zwerver door middel van de zeeën die bijna driekwart van het aardoppervlak bedekken. Kosmisch gezien mag deze dunne laag water nietig lijken, maar het is voor de aardbewoners altijd een soort van oneindigheid geweest van afstand en van diepte en van macht. En het heeft altijd zijn goden gehad: Dagon, Nun, Nodens, Ran, Rigi, Neptunus, Poseidon. En de getijden zijn de muziek van de zeeën.

De harp van de zeeën, waarop Diana de maangodin met bezielde plechtstatigheid tokkelt, is bespannen met stroken zout water die kilometers dik, honderden kilometers breed, en duizenden kilometers lang zijn.

Over de grote uitgestrektheid van de Stille en de Indische Oceaan reiken de bassnaren: van de Filippijnen tot Chili, van Alaska tot Columbia, Antarctica tot Californië, Arabië tot Australië, Basutoland tot Tasmanië. Hier worden de diepere tonen aangeslagen en sommige trillingen duren een volle dag.

De Atlantische Oceaan verschaft de middelste stem, cantabile. Hier is het tempo sneller en regelmatiger, en de maat een halve dag: de vertrouwde, half dagelijkse getijden van de westerse geschiedenis. De voornaamste trillende banden verbinden Newfoundland met Brazilië, Groenland met Spanje, Zuid Afrika met Antarctica.

Waar de snaren elkaar kruisen heffen ze elkaar soms op, zoals in de getijdeknopen bij Noorwegen en de Bovenwindse Eilanden en Tahiti, waar alleen de zon de zwakke getijden beheerst — de verre Apollo tokkelt minder heftig dan Diana, veroorzaakt telkens hoog water om twaalf uur ’s middags en middernacht, en laagwater bij het aanbreken van de dag en het vallen van de avond.

De sopraan van de oceaanharp wordt geleverd door de echo’s en nieuwe echo’s van de getijden in baaien, riviermonden, straten en zeeën die gedeeltelijk door land worden omsloten. Deze korte snaren zijn vaak het luidst en het heftigst, zoals een viool een basvedel overstemt: de hoogrijzende getijden van Fundy en de mond van de Severn, van Noord Frankrijk en de Straat van Magellaan, van de Arabische en Ierse Zee.

Beroerd door de zachte vingers van de maan trillen de watergordels zachtmoedig — een centimeter of vijftig op en neer, anderhalve meter, drie meter, zelden zes meter, en uiterst zelden meer.

Maar nu was de harp van de zeeën aan de handen van Diana en Apollo onttrokken en werd hij getokkeld door tachtig maal sterkere vingers. Tijdens de eerste dag na het verschijnen van de Zwerver rezen en daalden de getijden vijf tot vijftien maal hoger en lager dan normaal, en tien tot vijfentwintig keer tijdens de tweede dag, naarmate het water beter luisterde naar het wilde harpspel van de Zwerver. Een vloed van twee meter werd twintig meter; van twintig meter tweehonderd — en meer.

Deze reuzengetijden volgden in het algemeen de oude patronen — een andere harpspeler, maar dezelfde harp. Tahiti was slechts een van de vele gebieden op aarde — die overigens niet allemaal diep in het binnenland lagen — die de aanwezigheid van de Zwerver geheel onbewogen liet, die zich nauwelijks van hem bewust waren, alleen als een opzichtig astronomisch schouwspel.

De kusten roepen een halt toe aan de zeeën, met muren die de getijden zelf helpen oprichten. Slechts in een paar plaatsen staan de zeeën tegenover lange stukken vlak land waar het tij elke dag zevenmijls stappen kan nemen in de richting van het land en terug: Holland en Noord Duitsland, nog een paar andere stranden en brakke moerassen, Noordwest Afrika.

Maar er zijn vele vlakke kusten die maar enkele meters boven de oceaan liggen. Daar bewogen de vermenigvuldigde getijden die de Zwerver opriep zich twintig, vijftig, honderd en meer kilometers over het binnenland. Met grote koppen water achter zich en versmallende valleien voor zich bewogen sommige zich snel en vernietigend, beladen met wrakstukken, gevuld met zand en aarde, en voortrollend op kletterende stenen en rotsblokken. Op andere plaatsen geschiedde de invasie van het tij zwijgend als de dood. Bij plaatsen met hoge vloed en hoge, maar niet erg hoge kustwallen — Fundy, het kanaal van Bristol, de monden van de Seine en de Thames en de Fuchun — spoelde het water over: grote paddestoelen van water die zich in alle richtingen over het land haastten.

Ondiepe continentale platten werden schoongeveegd door de zuigkracht van de eb, en het zand stortte in afgronden in de oceaan. Diepgelegen riffen en eilanden kwamen bloot te liggen; andere werden even diep begraven. Ondiepe zeeën en golven, zoals die van Perzië, werden een of twee maal daags geleegd. Straten werden dieper uitgesneden. Zeewater stroomde over lage schiereilanden. Hele provincies en landen van vruchtbare velden werden met zout vergiftigd. Kudden werden weggespoeld. Huizen en steden werden plat geschuurd. Grote havens verdronken.

Ondanks de vloed van rampen en het onverwachte van de astronomische aanval werden er wonderlijke reddingen verricht: duizend Duinkerkens, honderdduizend dappere improvisaties. Op rampen ingestelde organisaties zoals de kustwacht en het Rode Kruis functioneerden zeer verdienstelijk; en sommige van de voorbereidingen tegen atoom- en andere rampen bewezen hun nut.

Toch stierven er miljoenen.

Sommigen zagen het ongeluk aankomen en waren in staat te vluchten en deden dat. Anderen, zelfs in gebieden die het zwaar te verduren hadden, deden dat niet.

* * *

Dai Davies schreed over de smerige en met afval bezaaide bodem van de mond van de Severn, door de optrekkende lichte mist, met de razende energie en concentratie van een dronkenlap op het toppunt van zijn alcoholische krachten. Zijn kleren en handen waren vuil geworden toen hij twee maal was gevallen, maar beide keren was hij overeind gekrabbeld en verder gegaan zonder zich op te laten houden, bijna zonder uit de pas te raken. Af en toe keek hij achterom en corrigeerde zijn koers als hij zag dat zijn voetstappen afweken. En van tijd tot tijd nam hij een flinke slok uit een platte fles, eveneens zonder de pas in te houden.

De kust van Somerset was al veel eerder uit het gezicht verdwenen, op een zeer zwakke aanduiding na, door het restant van de mist heen, van maritieme industriegebouwen, stroomopwaarts in de richting van Avonmouth. Geruime tijd eerder waren de onoprechte toejuichingen en vermaningen weggestorven — ‘Kom terug, jij dwaze Welshman, je zult verdrinken!’ — die afkomstig waren van de onverschillige drinkgenoten die hij die ochtend had ontmoet.

Met tussenpozen zong hij: ‘Vijf maal naar Wales over het lege zand, van twaalf tot twee met eb is er niets aan de hand,’ dat hij af en toe afwisselde met vloeken als ‘Naaiende liefdeloze Somersets!–ik zal ze te schande maken!’ en ‘Verdomde manenjattende Yanks!’ en wat fragmenten uit zijn half voltooide Afscheidsode aan Mona zoals: ‘Kille Mona in je meteorenboot… meisjesgloeiend, oud als Fomalhaut… Sleurt witte vingers door mijn vijvers… Drijft mijn wateren her en der…’

Voor hem uit klonk een zwak gebrul. Een schimmige helikopter waarde voorbij, maar het brullen ging door. Dai stak een bijzonder glibberige geul over waarin zijn schoenen wegzonken, zodat hij ze er met ploppende geluiden uit moest trekken. Hij nam aan dat dat het kanaal van Severn was en dat hij nu de grote zanderige vlakte beklom die bekend stond als de Welsh Grounds.

Maar het brullen zwol aan; het gaan werd makkelijker doordat de zandbodem weer omlaag glooide; een laatste mistsluier trok op; en opeens werd hem de pas afgesneden door een snelstromende, drabbige rivier die meer dan honderd meter breed was, voortrolde in schuimkoppende golven en hebzuchtig de zandoevers aan beide zijden aanvrat. Stomverbaasd bleef hij staan. Het was gewoon nooit bij hem opgekomen dat ongeacht hoe laag de eb werd, de Severn een rivier was en zou blijven stromen. En nu wist hij ook dat hij nog niet een kwart van de weg over het kanaal had afgelegd.

Stroomopwaarts kon hij een nijdige witte warboel zien waar de Avon de grotere rivier binnendrong.

Ver stroomafwaarts rees het gekantelde achterschip van een aan de grond gelopen stoomboot op. De helikopter zweefde erboven. Er klonk een zwak getoeter.

Hij sprong achteruit toen een lang stuk oever bijna tot aan zijn voeten afkalfde. Niettemin trok hij dapper zijn jas uit, aangezien er gezwommen scheen te moeten worden, maar staakte deze arbeid halverwege om de fles te pakken. Door het nabije water werd een versplinterde zwarte balk met erop gespijkerde planken gesleurd. Hij zette de fles aan zijn lippen. Hij was leeg.

Hij huiverde en rilde. Plotseling zag hij zichzelf als een mier met de ambities van een Napoleon. Angst besloop hem. Hij keek achter zich. Zijn voetstappen waren vereffend tot nauwelijks zichtbare kuilen en bobbels. De zandvlakte glinsterde van het water, wat eerst niet zo was geweest. Het tij was gekeerd.

Hij gooide de fles weg en begon te rennen langs zijn voetafdrukken voor ze helemaal verdwenen. Zijn voeten zonken dieper dan op de heenweg.

* * *

Jake Lesher speelde met de lichtknop, hoewel was bewezen dat er geen elektriciteit was. In de schemer van de woonkamer bestudeerde hij de lift. De kooi was in de laatste beving vijftien centimeter gezakt en hing nu enigszins scheef. In de schaduwen zag het aluminium er gerimpeld uit. Hij dacht zwarte rook eruit te zien kringelen, en hij trok zich terug in de smoezelige zonneschijn op de patio.

‘Er komt nu meer rook uit, en ik zie een paar vlammen,’ riep Sally Harris hem toe vanwaar ze over de balustrade hing te turen. ‘De vlammen komen door het gebouw omhoog, en de mensen kijken ernaar vanuit de ramen aan de overkant, maar het water stijgt sneller — geloof ik. Het is een wedstrijd. Jee, Jake, dit is zo’n zondvloed als in de bijbel, en Hugo’s dakhuis is onze ark van Noach. Dat is het idee waar we ons toneelstuk omheen gaan bouwen. En de brand gebruiken we ook.’

Hij pakte haar beet en schudde haar heen en weer. ‘Dit is allemaal echt, kleine imbeciel! En wij zitten in de brand, snap je!’

‘Maar Jake,’ protesteerde ze, ‘je moet altijd een echte situatie hebben om een toneelstuk te maken. Dat heb ik ergens gelezen.’

* * *

Over de hele aarde waren er zeer veel mensen die hun geest en zintuigen voor de verandering in de getijden afsloten. Degenen die dieper in het binnenland zaten waren geneigd hetgeen ze niet met eigen ogen konden zien te betwijfelen of het minder ernstig op te vatten, en vele van hun hadden nooit een oceaan gezien. De mensen op zee, uit het gezicht van het land, kunnen de hogere massa water onder zich niet waarnemen, en dus konden ze niet zien of de waterstand centimeters of meters hoger was dan hij zou moeten zijn, of, in het geval van een waterval, hoeveel die lager was dan normaal.

De oproerlingen die de Prince Charles hadden gekaapt hadden de handen zo vol aan het laten varen van het grote atoomschip, het te woord staan van de passagiers, en het verijdelen van pogingen van de bemanning om de rollen om te draaien, dat ze het nodig vonden om uit hun midden vier kapiteins te benoemen, ieder met even grote macht. Het duurde uren voor deze revolutionaire raad van commissarissen de koers van het schip naar Kaap St. Roque had verlegd, waar hun leiders de vorige nacht de regering hoorden te hebben omvergeworpen — iets dat niet kon worden bevestigd vanwege de onbruikbaarheid van de radio. De dringende smeekbede van de gevangen gezette Kapitein Sithwise dat ze moesten opstomen naar het getijdenknooppunt bij de Bovenwindse Eilanden werd spottend van de hand gewezen als een doorzichtige list om ze dichter bij schepen van de Britse Marine te brengen.

Wolf Loner keek toe hoe de grote wolkbank de Volharding insloot tot de kleine vlet bijna door een mistbank voer. In die kleine, vaag witte, waterige kosmos met het scheepje in het midden, doemden de bekende voorstellingen op dat de rest van de wereld was verdwenen op dit plekje na, of dat er nu misschien een atoomoorlog aan de gang was, en dat de steden verdwenen als kastanjes die in een vuur openspatten, of dat een epidemie van kwaadaardige, kunstmatige ziektekiemen over alle continenten raasde en dat hij de enige levende mens zou zijn als hij in Boston aan wal stapte. Hij glimlachte zorgeloos. ‘Zet je schrap tegen je atomen,’ zei hij. Maar ook vele geesten waren gesloten voor de feiten die luidkeels bij hun aan de deur klopten. In het Getijdeninstituut in Hamburg verklaarde Fritz Scher tot zijn eigen volledige tevredenheid, en bijna tot die van Hans Opfel, elke schrikwekkend afwijkende getijdenopgave die binnenkwam. Hetzij er was een precedent voor de nieuwe opgave — zo’n getij was op die plek veertig of vierhonderd jaar geleden ook al eens voorgekomen — hetzij dat de wateren werden opgestuwd door een storm die de kortzichtige weermensen over het hoofd hadden gezien; of iemand die bekend stond om zijn onverschilligheid had de instrumenten fout afgelezen; of iemand die bekend stond om zijn communistische sympathieën had gelogen.

‘Wacht maar af,’ vertelde Fritz glimlachend tegen Hans Opfel toen de laatste de groeiende stapel berichten over de Zwerver en de verwoesting van de maan aanduidde. ‘Wacht maar af. Als de nacht valt zal die goeie ouwe maan daar helemaal in zijn eentje hangen — en je uitlachen!’ Hij leunde licht op de gladde kast van de getijdenvoorspellende machine en klopte er liefdevol op, knuffelde haar bijna. ‘Jij weet wat voor dwazen het zijn, nietwaar?’ murmelde hij verblind door liefde.

En er waren geesten die de situatie aanvaardden.

* * *

Barbara Katz veegde de laatste resten ei met worst van haar bord met een karnemelkpannenkoek die gedrenkt was in honderd procent ahornstroop, schoof haar koffiekop over de grote keukentafel naar Hester, en zuchtte van waardering en dankbaarheid. Buiten kweelden de vogels in het zonlicht. De grote oude slingerklok aan de muur wees half negen aan met Romeinse cijfers. Een grote kalender met een afbeelding van de Everglades hing onder de klok.

Hester grijnsde breed tegen Barbara terwijl ze nog eens heerlijke sterke koffie inschonk, en zei: ‘Lijkt me nu natuurlijker en gezonder, weet je wel, nu ouwe KKK een echt mooi meisje heeft in plaats van die pop.’

Helen, de jongere negerin, giechelde en wendde toen ondeugend en verlegen het hoofd af, maar Barbara liet zich niet van de wijs brengen.

‘Ik geloof dat die Barbiepoppen heten,’ merkte ze op. ‘Nou, mijn naam is toevallig ook Barbara — Barbara Katz.’

Hester moest daar hartelijk om lachen, en Helen smoorde nieuwe giechels.

‘Waarom noem je hem ouwe KKK?’ vroeg Barbara.

‘Zijn tweede voornaam is Kelsey,’ legde Hester uit. ‘Knolls Kelsey Kettering III. Jij Katz bent de vierde K.’ En ze begon weer te lachen.

Er klonk een zacht gekraak. ‘Doe de deur dicht, Benjy,’ zei Hester scherp, maar de lange neger verroerde zich niet. Hij stond net binnen de deur in zijn witte overhemd en zijn zilvergrijze broek met donkergrijze biezen. Bovenin de gazen deur hing een grote bal katoen — een modern, blank fetish tegen vliegen.

‘Het getij is zo laag als we het nog nooit hebben gehad,’ lichtte hij ze ernstig in. ‘De mensen lopen gewoon de zeebodem op alsof ze helemaal naar Grand Bahama kunnen gaan zonder natte voeten te krijgen. En ze rapen mandenvol verse vis op, sommige van ze!’

Barbara ging rechtop zitten, zette haar kopje neer en knipte met haar vingers.

‘De teevees van de andere mensen doen het ook niet — evenmin als de radio,’ voegde Benjy eraan toe terwijl hij haar aankeek, evenals Hester en Helen.

‘Weet je wanneer het precies eb is?’ vroeg Barbara gespannen.

‘Ongeveer half acht,’ antwoordde Benjy zonder aarzelen. ‘Een uur geleden. Ik heb het allemaal achterop de kalender staan.’

‘Scheur de bovenste af,’ zei ze hem. ‘Wat voor auto heeft Mr. K?’

‘Alleen de twee Rollsen,’ zei hij. ‘Een limousine en een sedan.’

‘Maak de sedan klaar voor een lange tocht,’ zei ze scherp tegen hem. ‘Alle extra benzine die erin kan — haal maar uit de andere auto! We hebben ook dekens nodig, en alle medicijnen van Mr. K en een heleboel eten en een lading van deze koffie in thermosflessen… en een paar van de flessen tafelwater die daar in de hoek staan!’

Ze staarden haar gefascineerd aan. Haar opwinding was besmettelijk, maar ze waren verbaasd. ‘Waarom dan, meisje?’ wilde Hester weten. Helen begon weer te giechelen. Barbara keek ze indrukwekkend aan, en zei toen: ‘Omdat de vloed komt! Even hoog als deze laag is — en nog hoger!’ ‘Is dat vanwege de — Zwerver?’ vroeg Benjy. Hij reikte haar het vel papier aan waarom ze had gevraagd.

Ze knikte vastberaden terwijl ze las. Ze zei: Mr. K heeft nog een kleinere teleskoop. Waar kan die zijn?’

‘Teleskoop?’ vroeg Hester met een ongelovige grijns. ‘Nou, waarom zou je — o, ja, astronomie, dat hebben Mr. K en jij gemeen. Nou, ik denk dat hij die — dat is het ding waarmee hij naar de meisjes loert — in de wapenkamer heeft gezet.’

‘Wapenkamer?’ vroeg Barbara met glinsterende blik. ‘En hoe staat het met contant geld?’

‘Dat zal in een van de muursafes zitten,’ zei Hester, die haar ietwat fronsend aankeek.

22

De schotelstudenten begonnen zich eindelijk weer wat kalmer te voelen na hun vlucht voor de schotel en de uitputtende wedstrijd tegen de golven. De mannen hadden een vuur van wrakhout aangelegd naast de uitgestorven snelweg, bij het lage betonnen bruggetje over de geul, en iedereen zat er omheen op te drogen, waarvoor een flinke, kameraadschappelijke ruilhandel nodig was van kleren en de niet nat gemaakte dekens en losse kledingstukken uit de truck. Rama Joan sneed de pijpen van haar verzilte nette broek af tot ze een bermudashort overhield. Daarna gingen de panden en de helft van de mouwen van de jas eraan, en zij verving het vernielde frontje en de witte das met de groene sjaal van haar tulband, en bond haar roodgouden haren samen in een paardenstaart. Ann en Doc bewonderden haar. Iedereen zag er behoorlijk gedeukt uit. Margo merkte op dat Ross Hunter er netter dan de andere mannen scheen uit te zien, en toen realiseerde ze zich dat het kwam doordat hij eenvoudig de baard droeg waardoor hij Baardmans had geheten, terwijl de meeste andere lichtelijk stoppelige wangen en kinnen kregen.

Naarmate de hemel blauwer en helderder werd steeg de stemming, en het werd wat moeilijk om te herinneren dat alles wat er die nacht was voorgevallen werkelijk was gebeurd, en dat een paars en gouden planeet op dit ogenblik Japan, Australië, en de andere eilanden terroriseerde van de de halve wereld omspannende Stille Oceaan.

Maar geen tweehonderd meter naar het noorden konden ze een enorme aardverschuiving zien die de weg blokkeerde, terwijl Doc hun het wrak van het strandhuis aanwees en van het platform dat tegen het glinsterende hek van Vandenberg Twee hing, slechts twee kilometer verder.

‘Toch,’ zei hij, ‘groeit het scepticisme van de mens ten opzichte van zijn eigen ervaringen als paddestoelen. Is het niet eens tijd dat we weer een verklaring ondertekenen, Doddsy?’

‘Ik houd een verslag van de gebeurtenissen bij in waterbestendige inkt,’ antwoordde Kleine Man kwiek. ‘Jullie kunnen het elk moment inspecteren.’ Hij pakte zijn aantekenboekje en bladerde langzaam de bladzijden langs om dat punt te benadrukken. ‘Als iemands herinneringen van de gebeurtenissen verschillen van de mijne, zal ik daar met genoegen een aantekening van maken — vooropgesteld dat hij die afwijkende verklaring parafeert.’

Over Kleine Man zijn schouder kijkend zei Wojtowicz: ‘Hé, Doddsy, sommige van die tekeningen van jou van de Zwerver lijken mij niet helemaal juist.’

‘Ik heb de details overgeslagen en het geheel een beetje schetsmatig opgezet,’ gaf Doddsy toe. ‘Maar ik heb ze wel… naar het leven getekend. Maar als jij een paar tekeningen wilt maken zoals jij je het herinnert — en ze wil paraferen! — dan kun je met plezier je gang gaan.’

‘Ik niet, ik ben geen kunstenaar,’ verontschuldigde Wojtowicz zich grijnzend.

‘Je kunt de boel vanavond vergelijken, Wojtowicz,’ zei Doc.

‘Jee-zus, laat me er niet aan denken!’ zei de ander, die zijn handen voor zijn ogen sloeg en een komisch dansje opvoerde. Alleen Stastok bleef zich ellendig voelen. Hij zat bij de rest vandaan op de brede reling van de brug en staarde hongerig naar de zeehorizon waar de Zwerver was ondergegaan.

‘Zij heeft hem gekozen,’ mopperde hij verwonderd. ‘Ik geloofde, en toch werd ik overgeslagen. Hij werd in de schotel getrokken.’

‘Kop op, Charlie,’ zei Wanda, en legde haar mollige hand op zijn magere schouder. ‘Misschien was het de Keizerin niet maar alleen haar dienstmaagd die een beetje in de bonen was.’

‘Weet je, dat was nou echt eng, die schotel die op ons neerschoot,’ zei Wojtowicz tegen de anderen. ‘Maar één ding — weten jullie zeker dat Paul naar binnen werd getrokken? Ik vind het niet leuk om te zeggen, maar hij kan door de zee zijn weggezogen, zoals bijna met ons allemaal is gebeurd? Doc, Rama Joan, en Hunter bevestigden dat ze het met eigen ogen hadden gezien. ‘Ik geloof dat ze meer belang stelde in de poes dan in Paul,’ voegde Rama Joan er aan toe. ‘Waarom?’ vroeg Kleine Man. ‘En waarom “zij”?’

Rama Joan haalde haar schouders op. ‘Moeilijk te zeggen, Mr. Dodd. Behalve dan dat ze zelf op een poes leek, en ik heb geen externe seksorganen gezien.’

‘Ik ook niet,’ viel Doc haar bij, ‘hoewel ik niet wil zeggen dat ik daar op dat ogenblik gretig likkebaardend naar heb zitten loeren.’

‘Denkt u dat die schotel werkelijk een inertieloze voortstuwing had — zoals de bergenholms of hoe heten die dingen van E.E. Smith?’ vroeg Harry McHeath aan Doc.

‘Dat moet wel, lijkt me, als je ziet hoe ze heen en weer sprong. In een situatie als deze is science fiction onze enige gids. Maar aan de andere kant —’

Margo maakte er gebruik van dat iedereen in het gesprek was verdiept om achter de bosjes te verdwijnen in de richting die de andere vrouwen eerder waren ingeslagen om aan de roep van de natuur gehoor te geven. Ze klom over een wal naast de geul en kwam uit op een met keien bezaaide, brede aarden richel ongeveer zeven meter boven het strand. Ze keek om zich heen. Ze zag nergens iemand. Ze haalde vanonder haar leren jasje het grijze pistool vandaan dat uit de schotel was gevallen. Dit was de eerste gelegenheid dat ze het ding aan een nauwkeurig onderzoek kon onderwerpen. Het was een hinderlijk probleem geweest om het verborgen te houden terwijl ze haar kleren droogde.

Het was ongepolijst grijs — naar het lichte gewicht te oordelen aluminium of magnesium — en gestroomlijnd. In de taps toelopende loop zat geen gat waar enig soort materiaal uit kon komen. Voor de trekker zat een ovale knop. De greep scheen gemaakt te zijn voor twee vingers en een duim. In de linkerkant van de handgreep zat een smalle verticale strook die over vijfachtste van zijn lengte een paars licht uitstraalde, zo ongeveer als een verzonken thermometer.

Ze probeerde haar greep op het ding uit. De loop wees naar een halve meter brede kei op de rand van de richel. Haar hart begon te kloppen. Ze mikte en drukte tegen de trekker.

Er gebeurde niets. Ze drukte wat harder, toen nog wat harder, en plotseling — zij voelde geen terugslag, maar opeens vloog de kei weg, samen met een flinke hap uit de richel. Even later vielen ze vrijwel geluidloos dertig meter verder op de grond, hoewel er daar wat zand opstoof en nog iets verder vloog. Een kortstondige bries blies langs haar. Wat grind kletterde de helling af.

Ze haalde diep adem en slikte eens flink. Toen grijnsde ze. De paarse kolom leek niet veel kleiner. Ze stak het pistool weer in haar jas, en trok haar riem een gaatje steviger aan. Een bedachtzame frons kwam in de plaats van de grijns.

Ze klom weer terug over de top van de wal, en daar aan de andere kant stond Hunter. De zonnestralen die net boven de heuvels uitkwamen onthulden naast de bruine ook koperkleurige haren in zijn baard.

‘Professor Hunter!’ zei ze. ‘Ik had niet gedacht dat u zo’n soort man was.’

‘Welk soort?’ vroeg hij haar, misschien met een glimlach, maar door de baard viel dat lastig te zeggen.

‘Nou, dat u een meisje achtervolgt als ze zich wil afzonderen.’

Hij keek haar alleen aan, en zij streek haar blonde haar glad. ‘Ben jij niet aan de openhartige belangstelling van mannen gewend? Seksueel of anderszins,’ vroeg hij op de man af. Toen: ‘Het gaat erom dat ik dacht dat ik een kleine aardverschuiving hoorde.’

‘Er rolde inderdaad een rotsblok van de helling naar het strand,’ zei ze terwijl ze langs hem liep, ‘maar het geluid kan niet ver te horen zijn geweest.’

‘Ik hoorde het wel,’ zei hij. Hij begon naast haar de wal af te dalen. ‘Waarom trek je dat jasje niet uit? Het wordt warm.’

‘Ik kan wel subtielere toenaderingen bedenken,’ zei ze hem een beetje zuur.

‘Ik ook,’ verzekerde hij haar.

‘Dat lijkt me ook,’ stemde ze na een ogenblik in. Toen hield ze halt aan de voet van de wal en vroeg: ‘Ross, noem eens een vooraanstaande geleerde, liefst een natuurkundige, van het kaliber Nobelprijs, die een werkelijk wijs en humaan mens is?… Moreel onkreukbaar, maar ook met mededogen en inzicht,’

‘Dat is een hele opgaaf,’ zei hij. ‘Nou, je hebt Drummond, en Stendhal — maar die is eigenlijk geen natuurkundige — en Rosenzweig… en natuurlijk heb je dan nog Morton Opperley.’

‘Dat is de naam die ik je wilde horen zeggen,’ vertelde ze hem.

* * *

Dai Davies bonsde op de deur van het kroegje bij Portishead. Zijn knieën klapperden; zijn gelaat was lichtgroen; zijn haar plakte in zwarte lokken aan zijn schedel vast; zijn kleren waren drijfnat — en bovendien zou hij nog onder de modder hebben gezeten als dat er niet was afgewassen door zijn zwemtocht, waarop de laatste honderd meter van zijn terugtocht over het Kanaal van Bristol was uitgedraaid.

En hij was aan het allerlaatste einde van zijn afnemende, dronken krachten — als er nog tien slagen en krampachtige schoppen nodig waren geweest had hij de kust nooit gehaald, wist hij. Hij had alcohol nodig, ethanol, wijngeest! — zoals een man met een shock een transfusie moet hebben.

Maar om de een of andere reden hadden de smerige Somersets de deur gesloten en zich verstopt — ongetwijfeld alleen om hem te pesten, uit pure, valse, Welsh-hatende, dichtersverachtende wreedheid, want het was nog lang geen sluitingstijd. Bij Jezus Christus, hij zou de politie op ze afsturen! Hij drukte zijn gezicht tegen de smalle glas-in-loodraampjes om ze op te sporen in hun laffe hoekjes, maar de gelagkamer was leeg, de lichten waren allemaal uit.

Hij waggelde achteruit, sloeg zijn armen tegen zijn lichaam om warm te worden, en krijste hees in alle richtingen: ‘Waar zijn jullie allemaal? Kom naar buiten! Kom toch naar buiten, iemand!’ Maar er vertoonde zich geen levende ziel, er ging geen enkele deur open, zelfs geen enkel liefdeloos wit vrouwengezicht hing uit het raam. Hij was helemaal alleen.

Trillend liep hij terug naar de kroegdeur, greep de posten met beide handen beet om zich in evenwicht te houden, speelde het klaar een verkrampt been op te heffen, en richtte een zwakke schop met zijn hiel. Drie van de ruitjes braken en vielen naar binnen. Hij liet zijn been zakken, toen leunde hij tegen de deur en stak zijn arm tot aan de schouder door het gat en tastte rond, vond het slot, en maakte het los. De deur ging open en hij strompelde naar binnen. In vier stappen stond hij midden in het vertrek, wankelend, en viel hij bijna flauw.

En toen, terwijl hij naar adem stond te snakken en zijn ogen aan de schemer wenden, voltrok zich een heerlijke verandering in hem. Plotseling was het het mooiste bezit in de wereld dat hij op dit ogenblik alleen was; het was de vervulling van een oude, oude droom.

Hij schonk geen aandacht aan het zwakke brullen achter hem, keek niet eenmaal over zijn schouder door de gebroken deur naar het Kanaal van Bristol dat zijn vuile, ondiepe, schuimomrande voetstappen opvulde. Hij had uitsluitend oog voor de amberen en groene, bekoorlijk geëtiketteerde flessen die in rijen op de planken achter de bars stonden uitgestald. Ze waren als geliefde boeken voor hem, oude vrienden van de eenzamen, een lieflijke bibliotheek die eeuwig gekeurd en beproefd moest worden en die hij nimmer moe kon worden.

En toen hij ze met liefhebbende bedachtzaamheid benaderde, een brede glimlach op zijn opgetogen gelaat, begon hij met zachte, zangerige stem de titels op hun ruggen op te lezen: ‘Old Smuggler… door Richard Blackmore. Teachers, door C.P. Snow. Zwart en wit, door Stendhal. White Horse, door G.K. Chesterton…’

* * *

Generaal Spike Stevens baggerde door het koude zeewater langs de liftschacht waaruit het water steeds harder sijpelde. De metalen deur kreunde. Een op zijn borst gebonden zaklantaarn scheen op het tot de heupen reikende water en op een muur die behangen was met historische veldslagen. Drie andere zaklampen doemden achter hem op ‘… alsof we een stel verdomde inbrekers uit een musical zijn,’ zoals Kolonel Griswold had opgemerkt.

De generaal betastte de muur, drukte door het behang heen, en trok een lichte deur open van zestig centimeter in het vierkant, onder het geluid van scheurend papier. Er kwam een kleine nis tevoorschijn met niets anders erin dan een grote zwarte hefboom.

Hij keek de anderen aan. ‘Begrijp goed,’ zei hij vlug, ‘dat ik alleen de ingang naar de ontsnappingsschacht weet. Ik weet evenmin als jullie waar hij uitkomt, omdat ik niet behoor te weten waar we zijn — en ik weet dat inderdaad niet. Laten we hopen dat hij in een of andere toren uitkomt, want we weten dat we ongeveer zeventig meter onder de grond zitten, en dat er, hoe dan ook, zout water op ligt. Begrepen? Okay, ik ga hem opendoen.’

Hij draaide zich om en ging aan de hendel hangen. Kolonel Mabel Wallingford stond vlak achter hem, Kolonel Griswold en Kapitein Kidley een eind daarachter.

De hefboom bewoog een centimeter en bleef toen steken. Hij leunde er met beide handen op, tot hij nog maar kniediep in het water stond. Kolonel Mab reikte omhoog en legde haar handen naast de zijne en drukte zich op.

Griswold riep: ‘Wacht! Als hij vastzit betekent dat dat —’ De hefboom klapte omlaag. Een meter er naast scheurde het behang in een rechte hoek toen een deur van zestig bij honderdvijftig centimeter openging: een groot zwart waterkussen stortte naar buiten en kegelde Kapitein Kidley en Kolonel Griswold omver — Kolonel Mab zag dat de lamp van de laatste dieper en dieper werd weggedrukt.

De watermassa bleef komen, in een grote dikke wal. Hij rukte aan de voeten van Kolonel Mab en de generaal. Ze hielden zich vast aan de hefboom.

23

Margo en Clarence Dodd steunden met hun ellebogen op de bovenste leuning van de betonnen brug, keken naar de heuvels en raadden naar de oorzaak van het plafond van verdunde rook dat kwam aanzetten uit het zuiden en de zon rood kleurde, en zijn licht een onheilspellende koperen tint gaf. Ze was hier vooral gekomen om van Ross Hunter af te raken.

‘Misschien zijn het alleen maar bosbrandjes in de kloven en bergen,’ zei Kleine Man. ‘Maar ik ben bang dat het meer is dan dat, Miss Gelhorn. Woont u in Los Angeles?’

‘Ik heb een huisje gehuurd in Santa Monica. Komt op hetzelfde neer.’

‘Heeft u daar familie?’

‘Nee, alleen mezelf.’

‘Dat is goed, tenminste. Ik ben bang, als er geen regen komt —’ ‘Kijk,’ zei ze terwijl ze omlaag keek. ‘Er loopt nu water door de geul! Betekent dat niet dat het regent in het binnenland?’

Maar toen kwam Hixons truck triomfantelijk toeterend terug van een verkenningstocht langs de kust, gevolgd door een korte, vierkante, gele schoolbus. De twee voertuigen stopten op de brug. Wojtowicz klom uit de bus. Hij droeg een van de legergeweren. Doc kwam achter hem aan, maar bleef op de treden van de bus staan die dienst deden als podium.

‘Het is mij een genoegen te kunnen aankondigen dat ik vervoer voor ons heb gevonden,’ riep hij luid en joviaal. ‘Ik stond erop de Monica Bergweg te inspecteren, en daar, in een kleine vallei op nog geen honderd meter van de hoofdweg, ontdekte ik deze charmante bus die op het punt stond zijn ochtendtaak te gaan vervullen, en die vandaag ons zal vervoeren! Hij zit vol benzine en is overvloedig bevoorraad met pindakaas- en jamboterhammen en bestraalde, gefluorideerde melk. Laat iedereen zich voorbereiden. Wij vertrekken over vijf minuten!’ Hij stapte naar beneden en danste om de gele auto heen. ‘Doddsy, er stroomt geen regenwater door die geul, maar zout water — kijk maar over de andere kant van de brug en je zult zien dat het zich uitstrekt van hier tot China. In tijden als deze word je door nieuwe ontwikkelingen overvallen. Jij hebt het andere geweer, Doddsy — jij rijdt met de Hixons mee. Ida gaat met je mee om Ray Hanks te verzorgen. Ik voer het bevel over de bus.’

‘Mr. Brecht,’ zei Margo. ‘Bent u van plan om ons over de bergweg naar de vallei te brengen?’

‘Een deel van de weg, in ieder geval. Naar de halve kilometer hoge hoogten, als het lukt. Daarna…’ Hij haalde zijn schouders op.

‘Mr. Brecht,’ ging ze verder, ‘Vandenberg Drie ligt vlak aan de andere kant van de bergweg. Op de hellingen. daar zit Morton Opperley, die de baas is van het puur wetenschappelijke deel van het Maanproject. Ik vind dat we moeten proberen hem op te zoeken.’

‘Hé, dat is geen slecht idee,’ vond Doc. ‘Als het goed is toont hij meer verstand dan de legermensen van V-2, en misschien is hij blij met een paar intelligente rekruten. Het is een goed idee om ons in deze onwerkelijke situatie rond de topgeleerden te scharen. Maar alleen God weet of we er ooit komen, of dat Opperley er nog is als het ons lukt er te komen.’

‘Dat zien we wel,’ zei Margo. ‘Het enige wat ik vraag is, dat als er een kans bestaat om met hem in contact te komen, u me helpt. Ik heb een speciale reden die uiterst belangrijk is maar die ik nu niet kan verklaren.’

Doc keek haar intens aan, grinnikte toen. ‘In orde,’ beloofde hij, toen Hunter en een paar anderen hem met vragen en suggesties omringden.

Margo stapte meteen in de bus en nam plaats achter de bestuurder. Het was een oude man met een nors gezicht en zulke ingevallen wangen dat ze zich afvroeg of hij wel tanden had.

‘Het is erg vriendelijk van u om ons zo te helpen,’ merkte ze op.

‘Dacht u dat?’ antwoordde hij vinnig, terwijl hij zich omdraaide en haar ongelovig aankeek, zodat er een paar gele, botte snijtanden en her en der verspreide zwarte, gevulde kiezen zichtbaar werden. ‘Hij vertelde mij,’ vervolgde hij met een duimbeweging naar Doc buiten de deur, ‘over die vloedgolf van honderdtachtig meter waarin ik zou verdrinken als ik niet gauw de heuvels inging. Hij stelde het bepaald levendig voor. En toen vertelde hij me dat ik me niet hoefde in te spannen om het besluit te nemen of ik jullie ook zou meenemen, want hij had een mannetje met een geweer. Vriendelijk van mij? Ik had gewoon helemaal geen keus. Bovendien,’ kwam er achteraan, ‘mijn normale route werd geblokkeerd door een grote aardverschuiving. Kan net zo goed met jullie dwazen meegaan.’

Margo lachte verlegen. ‘U went wel aan ons,’ zei ze. Op dat moment werkte Stastok zich de bus in, en riep over zijn schouder naar Doc: ‘Vooruit dan maar, Wanda en ik zullen in dit voertuig rijden, maar ik weiger absoluut en beslist om melk te drinken met fall-outstralen en rattengif erin!’

De bestuurder keek Margo aan. ‘Misschien,’ zei hij zuur.

De rest scheepte zich in. Hunter was naast Margo gaan zitten terwijl de chauffeur met haar praatte. Ze maakte ostentatief extra ruimte voor hem, maar hij keek haar niet aan. Doc stond in de deuropening neuzen te tellen. ‘Ze zijn er allemaal,’ deelde hij mee. Hij leunde naar buiten en schreeuwde naar de truck: Ja mensen, daar gaan we! Gooi je roer om en volg in ons kielzog!’

De schoolbus draaide op de brug, en de truck erachter. Margo zag dat het water in de geul nu een meter hoger stond. Het rimpelde in kleine golfjes, die schuimden aan de oevers. Het strand waarop ze de kei had geschoten lag nu ook onder water. De vorige nacht was er een afstand tussen de weg en de oceaan van iets van achthonderd meter, maar nu scheidde slechts honderd meter de straat van de branding.

Doc liet zich neerzakken op de strategische plaats die hij voor zichzelf had uitgezocht, tegenover Hunter en achter de deur. Hij legde zijn been over de lege plaats naast hem.

‘Ga door naar de bergweg,’ zei hij tegen de bestuurder. ‘Niet harder dan vijftig kilometer en kijk uit naar vallende stenen. We hoeven maar acht kilometer over de grote weg — meer dan genoeg tijd om geen last te hebben van de Stille Oceaan terwijl die groter wordt. Denk er allemaal aan dat de getijden aan de kust hier van de gemengde soort zijn. Gelukkig voor ons hebben we vanochtend het lage hoogtij.

McHeath,’ riep hij over zijn schouder, ‘jij bent onze verbindingsofficier. Hou een oogje op de truck. En de rest van jullie moeten niet allemaal aan de zeezijde gaan zitten. De bus moet in evenwicht zijn als we de heuvels ingaan. We zijn het tij een flink stuk voor, er is geen gevaar.’

‘Tenzij er nog een paar —’ begon Margo, maar hield zich in. Ze had ‘vloedgolven’ of ‘tsunami’s’ willen zeggen.

Hunter wierp haar een glimlachende blik toe. ‘Zo hoort het: zeg het niet,’ fluisterde hij. Toen, met een weinig luidere stem tegen Doc: ‘Hoe kom je aan dat getal van honderdtachtig meter, Rudy?’

‘Tachtig maal het normale getal voor L.A. van twee en een kwart meter,’ antwoordde Doc. ‘Veel te hoog geschat, hoop ik vurig, maar we moeten een schatting maken. O, om te leven op een golf op de oceaa-aan, een huis op de woelige baa-aaren, da-da-da-da-da-da-da-da…’

Margo rilde van de schorre stem die zong ‘om het moreel op peil te houden’ — hoe hij daarin slaagde was beslist een open vraag — en wenste dat het de stem van Paul was. Toen legde ze haar handen in haar schoot en bestudeerde de achterkant van de bestuurdersstoel. Die zag eruit alsof hij kortgeleden geboend was, maar er viel nog te lezen: ‘Ozzie is een stinkerd’, ‘Jo-Ann draagt schuimrubber’, en ‘Pop heeft 13 tanden’.

Niettegenstaande Docs geruststellingen werd er druk en opgewonden gekeken naar de voortkruipende wateren en de mistige horizon, en de spanning steeg terwijl de bus naar het zuiden ronkte. Margo voelde de spanning zakken op het moment dat ze de scherp hellende tweebaans bergweg van zwart asfalt insloegen — en toen vrijwel tegelijkertijd weer aangroeien toen men de nieuwe weg afzocht op verschuivingen. Ogenblikkelijk dook in Margo’s gedachten de uitspraak op van Mrs. Hixon: ‘Die bergen zijn omgeroerd als hutspot.’ Maar het eerste stuk, recht tegen een lage heuvel op, leek in ieder geval vrij van obstakels.

‘De truck slaat achter ons af het binnenland in, Mr. Brecht,’ klonk een soldateske stem uit de achterkant van de bus. ‘Dank je, Harry,’ riep Doc terug. Toen grijnzend van enthousiasme, en luid genoeg om door allen gehoord te worden, zei hij tegen Margo en Hunter: ‘Ik gok op de Monica Bergweg. Er heeft niet veel over in de krant gestaan, maar eigenlijk is het een revolutionaire stap voorwaarts in de wegenbouw.’

‘Hé, Doc,’ riep Wojtowicz, ‘als deze weg onbelemmerd doorloopt tot aan de Vallei zou er verkeer van die kant moeten komen.’

‘Wat ben jij spits vanochtend, Wojtowicz. Maar we hoeven maar vijf bruikbare kilometers op die weg tegen te komen — dan zitten we al meer dan tweehonderd meter hoog. Over de andere veertig kilometer hoeven we ons niet te bekommeren. Misschien is het zelfs wel beter voor ons als hij daarna ergens geblokkeerd is.’

‘Ik vat het, Doc: anders moeten we misschien wel tegen vijftig miljoen auto’s opboksen.’

‘Daar verderop ziet de hemel er zwarter uit, mammie,’ deelde Ann mee. Zij en Rama Joan zaten in de stoelen achter Doc. ‘Een grote rookpluim.’

‘We bevinden ons tussen water en vuur,’ kondigde Stastok aan. Iets van zijn vroegere dromerige toon keerde terug in zijn stem. ‘Maar zijt vrolijk: Ispan komt weerom.’

‘Daar ben ik maar al te bang voor,’ zei Hunter sotto voce tegen Margo. Toen op dezelfde toon, terwijl zijn blik op haar dichtgeritste leren boezem viel: ‘Zou je me misschien dat ding willen laten zien dat die katvrouw uit haar schotel liet vallen? Ik zag dat je het opving, weet je, en ik geloof dat je het vanochtend hebt uitgeprobeerd. Werkt ‘t?’

Toen ze hem niet antwoordde zei hij: ‘Hou het bij je als je je dan veiliger voelt. Ik heb de vragen die je aan Doc stelde gehoord en ik keur ze van harte goed. Anders zou ik het nu meteen van je afpakken.’

Ze keek hem nog altijd niet aan. Misschien had hij zijn baard wel gekamd, maar ze kon zijn muskusachtige zweet nog ruiken.

De bus bereikte de top van de eerste heuvel, nam een wijde, iets dalende bocht, en begon aan een steilere. Er kwamen nog steeds geen puinhopen of gaten in zicht.

Doc zei luid: ‘De Monica Bergweg is vrijwel over de toppen van de heuvels gelegd en gebouwd van een asfaltachtig materiaal dat vol zit met lange moleculaire kabels. Resultaat: het kan grote spanningen weerstaan en is bijna ongevoelig voor vallende stenen. Dat heb ik geleerd terwijl ik in werktuigkundige tijdschriften snuffelde. Ha! Je kunt altijd op een veelzijdig genie vertrouwen, zeg ik maar!’

‘Veelzijdige zwetser,’ mompelde iemand achter hem.

Doc keek met een starre grijns achterom, tuurde achterdochtig naar Rama Joan. ‘We zijn al iets van honderd meter gestegen,’ kondigde hij aan.

De bus draaide en reed langs de tweede heuveltop, zodat ze een laatste blik konden slaan op de snelweg langs de kust. Die was bedekt met water. De golven werden tegen de met struiken begroeide hellingen gebroken.

* * *

Dai Davies, even nonchalant onder dit alles als de poëtische zoon van Poseidon in de studeerkamer van zijn vader, zag het brede grijze Kanaal van Bristol hier en daar staalachtig glanzen in het door de mist gefilterde zilveren licht van de ondergaande zon, terwijl het water centimeter na centimeter tegen de doornige helling opkroop aan de overkant van de straat.

De laatste keer dat hij keek vochten er twee stoomboten tegen de vloed terwijl ze de oceaan opvoeren. Nu waren ze verdwenen, hadden alleen een verzameling wrakstukken en een paar verre, kleine bootjes achtergelaten die hij de moeite van het turen niet waard vond.

Een tijdje geleden had hij de radio aangezet en geluisterd naar de gespannen berichten over de monsterlijke vloedgolven; en koppig gekakel dat ze werden veroorzaakt door het grote aantal aardbevingen dat de laatste twaalf uur de aardkorst had geteisterd; en oproepen voor boten en bussen en treinen dat ze dit, dat, en het onmogelijke moesten doen; en grimmige, hysterische, ingewikkelde bevelen aan heel Engeland, leek het Dai, dat iedereen ergens anders heen moest, bij voorkeur naar de top van Mount Snowdon.

Hij nam aan dat het vorige afleveringen van deze driftige waarschuwingen waren geweest die de laffe Somersets op de vlucht hadden gejaagd — waarbij ze, gierig als ze waren, hun drank achter slot en grendel hadden gezet — en toen was hij in een Walt Disney stemming geraakt, en huppelde hij op en neer en zong luidkeels: ‘Wie is er bang voor de grote slechte vloed? In ieder geval Dai niet!’

Maar toen waren de lichten met een groen-wit gesputter uitgegaan, en ook de radio, en hij had om de boel wat vrolijker te maken kaarsen opgescharreld en er zeven met hun eigen hete vet op artistieke wijze scheef op de toog bevestigd.

Nu schonk hij ze weer zijn aandacht, en ze flakkerden allemaal prachtig, de vlammen dansten als zeven zilver-gouden maagden, hun schijnsel glinsterde zacht in de prachtige, groen-en-amberen, keurig geëtiketteerde boeken achter de bar.

Laten we eens kijken, dacht hij terwijl hij langzaam langs de maagdelijke vlammen liep, het is lang geleden dat ik in Old Bushmills van Thomas Hardy heb gebladerd, maar sommige van de cantos van Vat 69 van Ezra Pound zijn ook erg verleidelijk. Wat gaat het nu worden? Of misschien — ja! — als buitenlands opfrissertje, Kirchwasser door Heinreich Heine!

* * *

Generaal Spike Stevens en Kolonel Mab lagen zij aan zij vijfentwintig centimeter onder het betonnen plafond op de bed-grote bovenkant van een flinke stalen kast. Ze was haar zaklamp kwijtgeraakt, maar de zijne zat nog op zijn borst gebonden. Hij scheen op een stil oppervlak van zwart water, vijftien centimeter onder de bovenrand van de kast. Zelf lagen ze ook erg stil. Hun hoofden ronkten van de druk van de lucht, die warm was vanwege diezelfde samenpersing.

Er was niets om naar te kijken, behalve het rooster van een ventilator achter het hoofd van Kolonel Mab.

De generaal zei — en zijn stem klonk vreemd nors en veraf — ‘Ik begrijp niet waarom met deze luchtdruk de lucht niet verdwijnt door dit — ‘hij wees naar de ventilator — ‘en dan, fini. Moet verstopt zijn — misschien is een of andere anti fall-out klep dichtgeslagen.’

Kolonel Mab schudde het hoofd. Ze lag op haar rug. ‘Het is eerst niet makkelijk te zien,’ zei ze zacht, ‘maar de ventilatorschacht zit vol water. Het puilt een heel klein beetje uit in de vierkantjes in de ventilator, zoals kleine zwarte kussentjes of grote zwarte vingertoppen. De druk van het water van boven en die van beneden zijn met elkaar in evenwicht — voorlopig, in ieder geval, en zo lang als de gaten in het rooster niet verstoord worden.’

‘Je verbeeldt het je maar,’ vertelde de generaal haar. ‘Dat is je slechte kennis van de hydrostatica. De druk op het water onder ons moet wel groter zijn. En dan zou het de lucht voor zich uit moeten persen.’

‘Misschien is de liftkoker nog niet helemaal vol,’ antwoordde Kolonel Mab schouderophalend. ‘Maar ik verbeeld me niets.’

Ze reikte omhoog en porde met een vinger door het dichtstbijzijnde gat in het rooster, trok hem toen snel weg toen een stroom water ter dikte van een sigaar recht omlaag spoot en met veel geraas in het stille water onder hun plonsde, een effect als van een olifant die zich van vloeistof ontdoet.

De generaal greep haar bij haar schouder. ‘Jij verdomde stomme teef,’ snauwde hij. Toen keek hij haar in het gezicht en stak zijn vingers achter haar boord, en trok het omlaag. ‘Ja,’ zei hij bars, en knikte eenmaal. ‘Of je het leuk vindt of niet.’

Hij aarzelde, zei toen verontschuldigend maar heel koppig. ‘We kunnen nergens anders heen ontsnappen, is het niet, behalve in elkaar.’

Ze grijnsde met ontblote tanden. ‘Laten we dit goed aanpakken, jij grote bastaard van een officier.’ Ze kneep haar ogen iets dicht. ‘We zijn er geweest,’ zei ze bedachtzaam, ‘maar als we het zo kunnen regelen dat we klaarkomen op het moment dat we verzuipen… We moeten wachten tot het water boven ons komt. Het moet niet te snel gaan…’

‘Herejezus, je bent een genie, Mab!’ zei de generaal luid, en grijnsde op haar neer als een vierkant doodshoofd.

Ze fronste. ‘Dat is nog niet alles,’ zei ze juist luid genoeg om door hem verstaan te worden boven het kletteren van de waterspuiten — er waren er nu drie. ‘Er is nog iets anders. Maar dit is voldoende om te beginnen, en de rest herinner ik me wel als we bezig zijn.’

Ze knoopte haar drijfnatte jas en overhemd los en haakte haar beha los. De zaklamp op zijn borst scheen op haar borsten. Hij ging haar binnen, en ze zetten zich aan het werk. ‘Ga nu langzaam, ouwe klootzak,’ zei ze tegen hem.

Toen hij haar tegen zich aanklemde drukte de lamp een roodachtig vierkant in haar romp dat haar borsten zwak deed gloeien.

Toen het water een paar centimeter onder de bovenkant van de kast stond hielden ze een pauze.

‘Als ratten in de val,’ vertelde ze hem vergenoegd.

‘Je hebt een lekkere staart, Mevrouw Rat,’ zei hij tot haar. ‘Ik heb altijd gedacht dat je lesbisch was.’

‘Ben ik ook,’ zei ze. ‘Maar dat is niet alles wat ik ben.’ Hij zei: ‘Over die zwarte tijger die we dachten te zien —’

‘Die hebben we echt gezien,’ zei ze. Toen verscheen er een glimlach op haar gelaat. ‘De wurgdood is een zeer kalme dood,’ zei ze. Zij peddelde met haar hand in het water, alsof ze op haar rug in een kano lag. ‘Dat komt uit De Gravin van Malfi, Generaal. Graaf Ferdinand. Prettig, vind je niet?’ Toen hij nadenkend fronste zei ze, nog steeds rustig glimlachend: ‘Ik heb op verschillende plaatsen gelezen dat een opgehangen man altijd klaarkomt — en wurgen lijkt op ophangen. Ik weet niet of het ook voor vrouwen geldt, maar dat zal wel, en mijn sekse moet altijd het risico lopen. Als het ons lukt alle drie dingen tegelijk te laten gebeuren…

Vind je het leuk om een vrouw te vermoorden, Generaal? Ik ben lesbisch, Generaal, en ik heb met meisjes geslapen die jij nooit hebt gekregen. Herinner je je dat meisje met die rode haren in Statistiek dat een tic in haar linkeroog placht te krijgen als jij tegen haar blafte?’

Op dat moment welde het water over de rand van de kast, en de ventilator scheurde uit de muur, en er begon een geweldig anorganisch gesnik toen afwisselend een straal water uit het gat schoot en een bel lucht erin ontsnapte. De kast schudde.

De Generaal en Kolonel Mab gingen weer aan het werk.

‘Ik zal niet meteen beginnen met hard knijpen, jij verdomde meiden-onterende teef,’ schreeuwde hij in haar oor. ‘Ik zal eraan denken dat jij de vrouw bent.’

‘Denk je dat?’ schreeuwde ze terug, en haar wurgershanden met de lange vingers, de sterke vingers kwamen tussen zijn armen omhoog en sloten rond zijn nek.

24

Paul Hagbolts gewrichten en spieren begonnen pijn te doen vanwege zijn zeesterren-houding, ondanks zijn gewichtsloosheid. Hij dacht er een paar bescheiden klachten over, zonder resultaat.

Na zijn eerste angst voor Tigerishka te hebben overwonnen had hij zijn klachten uitgesproken en ook een hoop vragen gesteld. Maar ze had gezegd: ‘Apengesnater,’ en een droge fluwelen poot over zijn lippen gehaald, en zijn keel en gezicht onder de neus waren verlamd — op de een of andere manier had ze een onzichtbare knevel aangelegd.

Zijn pijn zorgde tenminste dat hij niet aan zijn vernedering dacht. Hij was nu naakt. Nadat ze had uitgevonden dat de primitieve geest in de schotel van Paul was en niet van Miauw, had Tigerishka opnieuw met minachtende snelheid zijn gedachten doorgebladerd. Toen had ze zijn natte kleren nog gezwinder af gestroopt. Als dat nodig was had ze de keten om zijn pols of enkel even losgemaakt om haar taak te vergemakkelijken. Vervolgens had ze hem aan een gevoelloze anatomische inspectie onderworpen, even koelbloedig alsof hij een lijk was. Tenslotte — dit was de grootste vernedering, de pluim op de vorige — had ze aan zijn kruis een tweetal sanitaire toestanden bevestigd.

Hieruit liepen slangen naar hetzelfde zilvergrijze paneel waarin zij door een kortstondig geopende deur zijn natte kleren had gegooid. Paul noemde het het afvalpaneel.

In de hitte van de cabine was het gerieflijker om naakt te zijn, hoewel het comfort de vernedering niet teniet deed.

Na zich gekweten te hebben van haar zichtbaar onaangename Paul taak had Tigerishka zich met haar eigen zaken beziggehouden. Eerst had ze zichzelf en Miauw mooi gemaakt. Ze gebruikte daarbij niet alleen haar lange, puntige paarse tong die meer op die van een kikker dan van een kat leek, maar ook twee zilveren kammen die ze met evenveel handigheid met alle vier haar poten en haar grijpstaart hanteerde. Terwijl ze ritmisch kamde huilde ze zacht een wanklinkende, vreemde muziek. Op een of andere wijze produceerde ze drie stemmen tegelijk. Het haar dat ze aan het kammen overhield ging in het afvalpaneel.

Toen, met een sublieme of gewoon katachtige onverschilligheid voor de lijdende wereld onder hun — als ze nog boven Zuid Californië of de aarde zweefden, wat Paul zich afvroeg — had ze Miauw te eten gegeven. Uit het tweede van de drie panelen — Paul gaf het de naam voedselpaneel — toverde ze een vette, donkerrode worm tevoorschijn, waarvan Paul onbehaaglijk dacht dat hij eerder synthetisch was dan echt. Het ding kronkelde net genoeg om Miauw uitermate te boeien, en ze speelde er in vrije val een poos mee terwijl Tigerishka toekeek, voor ze het langzaam opkauwde met alle tekenen van diepe voldoening.

Toen was Tigerishka naar het derde paneel gelopen, dat Paul na een tijdje het regelpaneel was gaan noemen, en beijverde zich met wat hij aannam dat haar dagelijkse werk was, namelijk de baan van waarnemer.

De eerste keer dat de spiegel boven hem doorzichtig werd was Paul bijzonder blij met de sanitaire regelingen.

Ongeveer zevenhonderd meter onder hem kolkte en ziedde een boze grijze zee, waaruit een eenzaam, rotsig eiland opstak, en waarin een lange tanker wiegde. Groen water spoelde over zijn boeg.

De doorzichtigheid van de overstaande wand was volmaakt. Hij voelde zich alsof hij op het punt stond door een grote ring van bloemen in de draaikolk te vallen. Toen was de spiegel er weer.

Deze gebeurtenis werd snel achter elkaar een half dozijn keren herhaald, waarbij de observatiehoogten sterk varieerden. Hij hing met draaiende maag boven zee, kust, en boerenland. Eenmaal dacht hij het noordelijke eind van de San Fernando Vallei te herkennen met een deel van de Santa Monicabergen, maar hij was er niet zeker van.

Het volgende uitzicht viel echter niet te miskennen. Ze hingen minstens tien kilometer hoog, maar onder ze lag niets anders dan stad — zonovergoten stad, aan de ene zijde door de zee begrensd, aan twee kanten door bergen, en de vierde zijde hield niet op zover het oog reikte.

De stad was besmeurd met zes evenwijdige penseelstreken die bij de zee begonnen als helder vermiljoen, maar snel overgingen in het bruinachtige zwart van zware rook die zich over de bergen tot in het binnenland verspreidde.

Het was Los Angeles dat in brand stond. Deze keer hing de schotel laag genoeg voor Paul om de belangrijkste vuurhaarden te identificeren: en het waren er veel. De laatste lekte langs de zuidelijke hellingen van de Santa Monicabergen door Beverley Hills en Hollywood.

Margo’s huisje in Santa Monica en zijn eigen appartement waren verdwenen, leek het.

Ze zaten te hoog om het mierengewriemel van auto’s te kunnen zien, het samengroepen van de vierkante rode brandweerkevers.

De zeekust naar het zuiden zag er verkeerd uit. Op sommige plaatsen drong de Stille Oceaan te ver het land in.

Hij begon te stikken, en besefte dat hij tegen Tigerishka had proberen te schreeuwen dat ze er iets aan moest doen.

Ze keurde hem geen blik waardig, maar wendde zich af van het regelpaneel om op de onzichtbare vloer te hurken, en naar het zuidwesten en de zee te staren.

Vier kilometer beneden hun bewoog een dikke grijze wolkbank met een donkere rand zich snel naar de veranderde kust. De donkere rand raakte het vuur op Long Beach, kleurde de rook wit — regen! Zware regen!

Paul keek naar de andere branden die op het pad van de wolkbank lagen en zag het zilver en vermiljoen van twee legerstraaljagers die op hem afkwamen. Er wolkte rook uit hun vleugels en hij kon de vier raketten zien die de schotel als bestemming hadden. Ze zwollen aan terwijl ze naderden. Toen was het alsof Los Angeles veertig kilometer omlaag was getrokken. Het tafereel werd dertig maal zo groot. Hij zag nog meer rookvegen, klein op deze hoogte. Toen verscheen de wand weer — deze maal niet als spiegel, maar groen als een biljartlaken, vermoedelijk alleen voor de verandering.

Tigerishka stak een lange poot in het gewas en haalde Miauw tevoorschijn. Ze knuffelde de kleine poes en terwijl ze zich half van Paul afwendde zei ze luid: ‘Daar, wij redden zijn apenstad voor hem. Roepen grote schotel boven de zee. Maken regen. Stank voor dank. Help aap, aap schiet.’ Miauw stribbelde tegen alsof ze liever weer in de bloemen ging klimmen, maar Tigerishka likte haar gezicht met haar dolktong, en het poesje kronkelde zich van welbehagen.

‘We houden niet van hem, hè?’ ging Tigerishka met een zijdelingse blik naar Paul verder, op een toon die het midden hield tussen snorren en wreed gelach. ‘Apen! Laf, kletsen, zwermen — geen individualiteit, geen flair!’

Paul wilde haar kelen, zijn handen in het glanzende groene bont om haar nek begraven. Ja, hij wilde zijn handen om haar nek klemmen en —

Tigerishka drukte Miauw dichter tegen zich aan en fluisterde luid: ‘Wij vinden dat hij stinkt. Maakt ook stank met zijn geest, ook nog.’

Paul herinnerde zich triest dat hij ooit had gedacht dat Margo hem tiranniseerde. Maar dat was voor hij Tigerishka ontmoette.

* * *

Don Merriam zat op de rand van een bed dat een enkel groot, veerkrachtig kussen scheen te zijn, in een kamertje met rustgevende schemerige wanden.

Bij zijn knieën stond een lage tafel met een transparante kop en een kruik vol water, en een eveneens transparant bord, volgestapeld met witte, ruwe, sponzige klontjes. Hij had dorstig van het eerste gedronken, maar alleen bij wijze van proef aan het laatste geknabbeld, hoewel ze precies als brood roken en smaakten.

De enige andere meubelstukken in het vertrek waren een WC met een klep, en een bad: een gebied van een vierkante meter in een hoek waar een sussend klaterend regenbuitje gestaag neerviel zonder te spetteren of in de rest van de kamer te lopen. Hij had nog niet onder deze douche gestaan hoewel hij zich tot op zijn ondergoed had uitgekleed. De temperatuur, vochtigheid en verlichting waren zo toepasselijk dat de kamer bijna een verlengstuk van zijn lichaam leek.

Voor de wandkleurige schuifdeur zijn gastheer of cipier buitensloot had de wandelende rood-en-zwarte tijger hem gezegd: ‘Drink. Eet. Was jezelf. Rust.’

Dat waren zijn enige woorden geweest sinds hij Don had geroepen. Tijdens de korte tocht omlaag op de platformlift en de korte wandeling daarna door een smalle gang had het wezen gezwegen.

Don was opgelucht dat hij alleen was, maar ergerde zich aan zijn eigen ontzag en verlegenheid die hem ervan hadden weerhouden vragen te stellen; nu wilde hij bijna dat het wezen terugkwam.

Dat was maar een van de vele tegenstrijdige, gepaarde gevoelens die in hem woedden: vermoeidheid-onrust, veiligheid-vreemdheid, de drang om zijn gedachten te laten gaan, de drang om ze te beheersen, de drang om zijn situatie onder ogen te zien en de drang om in de illusie te vluchten.

Het was makkelijk om aan deze plek als een kleine ziekenhuiskamer te denken. Of als een kleine kajuit in een grote oceaanstomer. En wat was een planeet anders dan een soort schip, dat zich door de ruimte bewoog? Tenminste deze planeet met zijn eindeloze dekken…

De vermoeidheid kreeg hem in zijn greep; de lichten werden zwakker; hij strekte zich in zijn volle lengte op het bed uit, maar tegelijkertijd werd zijn geest verschrikkelijk actief, begin te babbelen — maar op een zeer ordelijke wijze.

Het effect, dat nogal leek op dat van natrium pentothal, was bijkans plezierig. Het neutraliseerde tenminste zijn rusteloze bezorgdheid.

Het was boeiend om te zien hoe zijn gedachten, zijn kennis, en zijn herinnerde ervaringen zich in rijen opstelden en paradeerden — alsof ze langs een tribune kwamen.

Uiteindelijk begonnen deze stukjes informatie te snel te bewegen om ze te volgen, maar zelfs dat was in orde, want de vage schemer die ze veroorzaakten was een warme, tedere, omhullende, slaapwekkende duisternis.

25

De grillen van de monstervloedgolven werden talloos, naarmate het door de Zwerver opgebolde water over de wereld spoelde.

De stroming in straten zoals die van Dover, Florida, Malakka en Juan de Fuca werd te sterk voor de scheepvaart. Kleine boten werden opgeslokt alsof het spaanders waren. De weerstand van hoge bruggen die gebouwd waren om de wind te kunnen weerstreven werden beproefd door het voortijlende water. Ze werden tot barrières voor schepen die er tegen werden opgestapeld en ze tenslotte doormidden braken.

Afgemeerde stoomschepen trokken de kade mee omhoog, of sloegen los en kwamen tot rust in de straten van de havensteden, beukten de muren van wolkenkrabbers in elkaar. Lichtschepen werden van hun geweldige kettingen gerukt, of erdoor ondergetrokken. Vuurtorens werden geïnundeerd. De vuurtoren van Eddystone bleef nog uren lang gloeien in de diepte nadat hij onder de golven verdween.

De permavorst van de Siberische en Atlantische kusten werd van onder aangetast en gesmolten door zout water. In Amerika en Rusland verdronken atoomraketten in hun silo’s. (Een provinciaal krantje opperde het idee dat men atoombommen moest gebruiken om het water terug te drijven.) Hoogspanningskabels werden kortgesloten en doken zes uur later weer op, behangen met wrakstukken.

De zwakke getijden van de Middellandse Zee werden groot genoeg om rampen te veroorzaken van dezelfde orde van grootte waaronder laaggelegen oceaanhavens geregeld lijden als een orkaan wordt gecombineerd met een hoge vloed.

Het zoete water van de Mississippi werd dun uitgesmeerd over de zilte vloed die vanaf de Golf over de riviermond werd opgestuwd en daarna de straten van New Orleans bedekte.

De gebroeders Araiza en Don Guillermo Walker werden op de San Juan met een soortgelijk verschijnsel geconfronteerd. In de namiddag draaide de stroomrichting van de rivier om, verspreidde hij zich in de jungle aan beide zijden, en begon hij brak te smaken. Stroomopwaarts kwamen wrakstukken aandrijven. Ze vloekten verwonderd — de Zuid-Amerikanen met een zekere eerbied, de Yankee theatraal, met enig plagiaat van King Lear — en stuurden de sloep terug naar het Meer van Nicaragua.

De bevolking van grote havensteden vond een wijkplaats op heuvels in het binnenland of — minder veilig — op de bovenste verdiepingen van hoge gebouwen, waar afschuwelijke oorlogjes werden gestreden om het bezit van leefruimte. Reddingsacties per vliegtuig brachten een spaarzaam aantal mensen in veiligheid. Heldhaftige en gewoon koppige of ongelovige mensen bleven hun plicht vervullen. Een daarvan was Fritz Scher, die de gehele nacht in het Getijdeninstituut bleef. Hans Opfel trotseerde de ondiepe straten van Hamburg op zoek naar avondeten, en beloofde terug te komen met Bratwurst en twee flessen bier, maar hij kwam niet terug — hij was overweldigd door het water of door zijn eigen instinkt tot zelfbehoud.

Dus had Fritz niemand om zijn spottend gelach op te richten toen het tij tijdens de avonduren ging liggen. En later, rond middernacht, had hij alleen de getijdenvoorspellende machine om zijn rationalisaties aan mee te delen, over de reden waarom het tij zo laag was geworden, volgens de weinige berichten die nog binnensijpelden. Maar dat deed hem wel plezier, aangezien zijn vrome genegenheid voor de lange, glanzende machine lichamelijk werd. Hij schoof zijn bureau ernaast zodat hij haar voortdurend kon aanraken. Af en toe ging hij naar een raam en keek even naar buiten, maar de hemel was zwaar bewolkt, zodat zijn ongeloof in de Zwerver de beslissende test niet hoefde te ondergaan. Vele van hen die de getijden ontvluchtten kwamen in andere moeilijkheden die hen de dreiging van het water deden vergeten. Om twaalf uur plaatselijke tijd voerden de schoolbus en de truck die de schotelstudenten vervoerden een race tegen het vuur. Voor hen uit beklommen vuurwanden snel de zadelrug waarlangs de Monica bergweg over de hoogste toppen van het gebergte voerde.

* * *

Barbara Katz keek hoe de kleine boeggolf van het linkervoorwiel van de sedan een hoek maakte met de weg en zich verloor in de hoge groene zwaarden van het ruwe gras, terwijl Benjy koppig hun snelheid op een gekmakende vijftig kilometer hield. Als kapitein van de auto, tenminste in haar eigen ogen, hoorde zij voorin te zitten, maar Barbara voelde dat het van vitaal belang was dat zij in direct contact bleef met haar miljonair. Daarom zat ze achter Benjy met ouwe KKK naast haar en Hester aan zijn andere zijde, en Helen dus voorin met Benjy en een stapel koffers.

De zon kwam juist van hoog in de hemel in het voorstuk van de auto kijken, terwijl ze recht naar het westen reisden. De ramen zaten allemaal potdicht aan Barbara’s kant en het was heet. Ze wist dat het Okeechobeemeer ergens naar rechts en het noorden moest liggen, maar al wat ze kon zien was het eindeloze groene veld gras, hier en daar onderbroken door bosjes donkere, kerkhofachtige cipressen, en de smalle, een spiegel gelijke gang van water recht voor hun uit die de kaarsrechte, vlakke weg bedekte tot een diepte van nooit minder dan twee centimeter en nooit meer dan tien — tot dusver.

‘U heeft volkomen gelijk met dat hoogtij, Miss Barbara,’ riep Benjy zacht en vrolijk achterom. ‘Het komt helemaal het land in. Nooit eerder van gehoord dat het zo ver kwam.’

‘Sjjt, Benjy,’ waarschuwde Hester. ‘Mister K. slaapt nog.’ Barbara wenste dat zij even veel vertrouwen had in haar eigen wijsheid als Benjy. Ze controleerde de twee horloges van KKK die ze aan haar linkerpols had gedaan — tien over twee, was het gemiddelde — en het tijdstip van het tweede hoogtij voor vandaag in Palm Beach aan de achterkant van het kalenderblad — kwart voor twee ’s middags. Maar zou een vloed in het binnenland niet later komen dan aan de kust? Zo ging het met rivieren, scheen ze zich te herinneren. Ze wist bij lange na niet genoeg, zei ze tegen zichzelf.

Een open auto die twee keer zo hard ging als zij schoot langs en overspoelde de Rolls met water. De andere auto bewoog zich snel verder, veroorzaakte een storm in de waterspiegel. Er zaten vier man in.

‘Weer zo’n snelheidsmaniak,’ gromde Hester.

‘Wauw! Gelukkig zijn we waterdicht,’ kraaide Benjy. ‘Ik heb deze hele bus waterdicht gemaakt met hopen smeer,’ legde hij uit. Helen giechelde.

De ontmoeting deed ouwe KKK ontwaken. Hij keek Barbara aan met roodomrande, gerimpelde oogjes die haar vandaag voor het eerst bijna wakker leken. Hij had de voorbereidingen en het vertrek ondergaan in een soort verdoofdheid die Barbara had verontrust maar Hester niet. ‘Hij is gewoon nog niet uitgeslapen, hij komt wel bij,’ had Hester haar verteld.

Nu zei hij opgewekt: ‘Bel het vliegveld, Miss Katz. We moeten twee kaartjes naar Denver hebben op het eerstvolgende vliegtuig. Driedubbele bonussen aan de reserveringsbedienden, de piloot, en de maatschappij. Denver zit een mijl hoog, buiten het bereik van alle getijden, en ik heb daar vrienden.’

Ze keek hem verschrikt aan, wees toen eenvoudig op de omgeving.

‘O ja, ik begin het me nu te herinneren,’ zei hij zwaar, na een ogenblik. ‘Maar waarom heeft u niet aan vliegen gedacht, Miss Katz?’ klaagde hij, en keek naar de zwarte schoudertas van de Black Ball Jetmaatschappij in haar schoot.

‘Die heb ik van een vriend geleend. Ik ben vanaf de Bronx komen liften. Ik vlieg niet vaak,’ bekende ze diep ongelukkig. Nu had ze juist zo’n briljant plan gehad om haar miljonair te redden, en — verblind door een Rolls Royce sedan — had ze niet aan de logische oplossing gedacht, en hen misschien allemaal verdoemd. lieve God, waarom had ze niet als een miljonair gedacht!

Een klein hoekje van haar geest dat geen deel nam aan het ongelukkige gevoel vroeg zich af of ouwe KKK zich vergist had toen hij slechts twee kaartjes noemde. Hij had vast vijf bedoeld — hij praatte tegen Benjy, Hester en Helen alsof het zijn kinderen waren.

‘We hebben toch wel wat geld meegenomen?’ vroeg hij haar droog.

‘O ja, Mr. Kettering, we hebben alles uit de muurkluizen gehaald,’ verzekerde ze hem. Ze ontlokte een gevoel van veiligheid aan de dikte van de stapels bankpapier die ze door de stof van haar schoudertas heen kon voelen.

De Rolls verminderde vaart. De laatste auto die hun voorbij was gereden stond aan de zijkant in het gras. De motorkap zat half onder water, en de vier inzittenden stonden tot aan hun enkels in het water op de weg en zwaaiden met hun armen.

Deze aanblik deed haar bloed sneller stromen. ‘Niet langzamer gaan!’ riep ze terwijl ze de leuning van Benjy’s stoel vastgreep. ‘Rechtdoor rijden!’

Benjy reed nog wat langzamer.

‘Doe wat Miss Katz zegt, Benjamin,’ beval KKK hem, met een barse klank in zijn stem waardoor hij bij het volgende woord moest hoesten: ‘Sneller!’

Barbara zag dat Benjy zijn hoofd tussen zijn schouders trok en stelde zich voor dat hij zijn ogen bijna sloot toen hij vol gas gaf.

De vier mannen bleven wachten tot ze vijftien meter van elkaar waren, toen sprongen ze nijdig schreeuwend opzij. Hun bluf was mislukt.

Ze keek achterom en zag dat er een met een ander worstelde, die een pistool had getrokken.

Misschien heb ik het verkeerd gedaan, dacht ze.

Dat had je gedroomd!

* * *

Dai Davies zat boven op de tapkast toe te kijken hoe zijn kaarsenmeisjes hun laatste witte tranen plengden, hun maagdenmelk, en hoe hun zwarte lonten in de plassen was vielen en verdronken. Gwen en Lucy waren al weg, en nu verdween Gwyneth. Het was een dubbel verlies, want hij had hun simpele warmte en licht nodig: de zon was ondergegaan, en een heldere maar intense duisternis daalde over de grote grijze waterige dreef die alles was dat hij zien kon door de ruitvormige vensters en de deur. Hij had gehoopt op twinkelende lichtjes uit Wales, maar dat was niet geschied.

De vloed van de Severn was de kroeg al een poos geleden binnengekomen en stond nu zo hoog dat hij zijn voeten op had getrokken. Twee bezems, een dweil, een emmer, een sigarenkistje, en zeven stukken brandhout dreven rond, langzaam cirkelend. Op een gegeven moment had hij er vluchtig over gedacht te vertrekken, en als voorzorg twee flessen in zijn zakken gestoken, maar hij had zich herinnerd dat dit het hoogste punt uit de omtrek was, en de kaarsen waren warm en lieflijk geweest, en hij wist dat hij nu meer alcohol had genuttigd dan goed was voor dartele voetreizen, althans voorlopig.

In ieder geval was het een sport om Koning Kanoet te spelen boven op de doodskist van een krokodil. Nog vijf centimeter en dan zou het getij gelijk blijven en dan keren, besliste hij plotseling — en beval het water luidkeels dat te doen.

Tenslotte was het om ongeveer één uur eb geweest, en dus moest het nu vloed zijn, of bijna — als deze idiote zoute overstroming aan de oude regels gehoorzaamde.

Hij snoof diep aan de open fles in zijn hand — Amerikaanse import, Kentucky Tavern van Erskine Caldwell — en sloeg Eliza gade terwijl zij sputterde en verflauwde en onverwachts helder blauw oplaaide.

De glas-in-loodramen werden naar binnen gebogen door een nieuwe golf. Water gutste door het gat dat hij in de deur had geschopt. Toen voelde hij duidelijk dat de bar onder hem iets verschoof — in feite bewoog het gehele gebouw. Hij nam een bittere hete teug uit de fles en riep lachend: Eindelijk is het eens de kroeg die wankelt, en niet Dai!’ Toen werd hij door een grote ernst overvallen, en eindelijk wist hij precies wat er gebeurde en met woeste trots riep hij uit: ‘Sterf, Davies! Sterf! Verdien je naam. Maar sterf dapper. Sterf met een fles whisky in je hand. Maar…’ En toen, voor het eerst, overwon hij eindelijk zijn jaloezie van Dylan Thomas — ‘Betreedt niet teder deze goede nacht. Raas, raas tegen het wegsterven van het licht.’

En wist op dat ogenblik, net toen Eliza haar laatste knipoog gaf, en het laatste parelmoeren licht over de gehele grijze vlakte van Severn scheen weg te sterven, klonk er een luid geklop op de deur, een zwaar, langzaam, gezaghebbend, driemaal herhaald kloppen.

Een bovennatuurlijke angst greep hem en gaf hem de kracht om de whisky te weerstaan en te overwinnen: hij sprong omlaag in het ijzige water en baggerde er kniediep doorheen en trok de deur open. Buiten, door de vloed tegen de deurposten aangedrukt, zag hij bij het verstervende licht van Mary en Jane en Leonie een lange, donkere, lege skiff.

Hij baggerde terug naar de toog, waarbij het water hem tegenhield maar ook overeind, en verzamelde drie nieuwe flessen onder zijn linkerarm, en greep op de terugweg de twee drijvende bezems mee.

De skiff lag te wachten. Hij smeet de bezems erin, zette de flessen er voorzichtig in, en legde toen zijn bovenlichaam dwars over de boot en greep het dolboord aan de andere kant vast. Toen viel hij bijna flauw, maar hij voelde het ijskoude water tegen zijn kruis en hij sprong onhandig op en kronkelde en trok tot hij binnen was, en met zijn gezicht omlaag op het natte hout rustte. Toen viel hij inderdaad flauw. Zijn laatste schop raakte de deurpost en stuurde de skiff weg en het water op.

* * *

Richard Hillary strompelde door het vervagende schemerlicht, tien meter naast de weg vol lawaaierige auto’s. De auto’s bewogen zich traag voort, bijna bumper aan bumper, met drie tegelijk naast elkaar zodat er helemaal geen ruimte was voor verkeer uit de andere richting. Het had geen zin een lift te proberen te krijgen, want de wagens zaten allemaal stikvol mensen. En als er eens een lege plaats zou opduiken zou die onmiddellijk worden ingenomen door iemand die er meer recht op had, of iemand die gewoon dichter langs de weg liep dan hij. Bovendien liep hij bijna even snel als de auto’s reden, en behoorlijk wat sneller dan het merendeel van de voetgangers.

Auto’s, mensen te voet, en hij bevonden zich allemaal ergens achter Uxbridge, en waren op pad naar het noordwesten. Het was een opluchting geweest toen de felle zon onder ging, hoewel elk teken dat er tijd verstreek tot resultaat had dat de wandelaars weer harder gingen lopen en de auto’s de tussenruimte verkleinden.

Nooit had Richard een dergelijke ramp meegemaakt, niet in zijn eigen leven en niet in de gebeurtenissen elders — zelfs niet in de bombardementen die hij zich uit zijn kinderjaren herinnerde — en dat allemaal binnen zes uur. Eerst de bus die naar het noorden afsloeg na de kleine overstroming van de straat in Brentford… de bestuurder ongevoelig voor de protesten van de passagiers, op een herhaald: ‘Bevel van de Verkeersleiding!’ na… radioberichten van de veel grotere vloed in het hart van Londen… berichten over de Amerikaanse vliegende schotel die was waargenomen in Nieuw Zeeland en Australië en planeet werd genoemd… de radio die gesmoord werd in storingen, net toen iemand een lijst van ‘aanwijzingen voor de burgers’ begon op te lezen… mensen die zich opgewonden afvroegen hoe ze met hun families in contact konden komen, terwijl hij zich zowel opgelucht als gekwetst voelde dat er in zijn geval niemand was die er veel toe deed. Toen stopte de bus bij het ziekenhuis van West Middlesex, en het bericht dat hij gevorderd was om patiënten te verhuizen… opnieuw protest zonder resultaat… de raad om naar het noordwesten te gaan, te voet, ‘weg van het water’… de weigering om te geloven.., het kortstondige dwalen over het terrein van een nieuwgebouwde universiteit… auto’s en bleke vluchtelingen in grotere aantallen uit het oosten… de helikopter die spaarzaam papieren uitstrooide… een vel met natte inkt waarop alleen stond: Westelijk Middlesex verhuist naar Chiltern Hills. Hoogwater twee uur na middernacht verwacht.’ En tenslotte had hij zich aangesloten bij de trek naar het noordwesten die groeide en groeide — hij werd deel van een verdwaasd strompelende menigte.

Richard schatte dat hij ongeveer twee uur had gelopen. Hij was moe: zijn kin hing op zijn borst, zijn blik was star gevestigd op zijn modderige laarzen. Een laag gebied dat hij juist had overgestoken,vertoonde duidelijke tekenen dat het kortgeleden overstroomd was: drabbige poelen en gras dat in slierten plat tegen de aarde plakte.

Hij had geen idee waar hij precies was, behalve dat hij een flink eind voorbij Uxbridge was en de Colne en het kanaal was overgestoken, en dat hij in de verte heuvels kon zien.

De schemering was merkwaardig helder. Hij liep bijna tegen een groepje mensen op dat stilstond en over zijn schouders omhoog staarde. Hij draaide zich om en daar, laag aan de oostelijke hemel, zag hij eindelijk het werktuig van de ramp, minstens even groot als de maan er in een droom kon uitzien. Hij was grotendeels geel, maar er liep een brede paarse balk over het midden, en aan de einden van de balk staken twee scherp gebogen armen uit, zodat er een grote D ontstond. De D van doem, dood en destructie, dacht hij. Het ding mocht dan een planeet zijn, mooi was ie niet. Het zag eruit als een opzichtig insigne van het soort dat je wel in bommenfabrieken zag.

Hij bedacht hoe veilig de aarde zijn baantjes had gedraaid in eenzaamheid, miljoenen jaren lang, zoals een huis waar nooit een vreemdeling komt, en hoe netelig deze isolatie eigenlijk altijd was geweest. Mensen worden zonderling en zelfzuchtig en verslaafd aan gewoonten als ze lang alleen worden gelaten, kwam het bij hem op.

Maar waarom, vroeg hij nijdig aan zichzelf, als er dan eindelijk eens een moordende invasie uit de uithoeken van het heelal komt, moet het er dan prompt uitzien als een goedkope krijsende advertentie op een ronde schutting?

Toen dacht hij opeens: de D van Dai. Hij herinnerde zich dat het verschil in waterstand bij Avonmouth bij volle maan vijftien meter is, en hij vroeg zich vluchtig af hoe het zijn vriend verging.

* * *

Toen Dai Davies bij bewustzijn kwam was hij afschuwelijk koud en beten zijn tanden in hout. Hij slaagde erin zijn ellebogen op de bodem te plaatsen — de zaak schommelde daardoor en hij besefte dat hij in de skiff lag — en zijn gezicht op te heffen en met zijn handen te ondersteunen. Over de rand van de boot kijkend zag hij alleen de donkere vlakte van het opgezwollen Kanaal van Bristol met in de verte een paar lichtpuntjes die van Monmouth of Glamorgan of Somerset konden zijn, of op boten thuishoorden. Het was lastig ze van de zwakke sterren te onderscheiden.

Hij voelde de koude cilinder van een fles tegen zijn borst. Hij draaide de dop eraf en slikte een mondvol whisky door. Het verwarmde hem helemaal niet, maar het scheen hem iets levender te maken. De fles gleed uit zijn handen en gutste leeg op de bodem van de boot. Zijn geest werkte nog niet. Het enige dat hem te binnen wilde schieten was de gedachte dat een groot deel van Wales onder hem moest liggen, inclusief het experimentele getijdenkrachtstation aan de Severn. Verder bevatte die gedachte nog fragmenten van de gedichten van Dylan Thomas die hij onsamenhangend begon te mompelen: ‘Alleen de verdronken diepe bellen van schapen en kerken.., donkere kliffen op het heilige veld… Onder de sterren van Wales, Huil, Menigten van arken! (Een skiff-ark. Noach solo.) Over de waterbedekte landen… Ahoi, ouwe vos met je zeebenen… Dai de Muis! (Sterf!)… de vloeden zullen bloesemen.’

Met regelmatige tussenpozen slingerde de skiff. Met veel moeite kwamen Dais gedachten uit op het idee dat de lage golfjes misschien de stervende uiteinden waren van grote Atlantische golven die tegen het gekeerde tij in de richting van Bristol rolden. Maar wat was het dat hun kammetjes bespikkelde met bourgogne en bier, met bloed en goud?

Toen slingerde de skiff om zijn as en hij zag in het oosten de paarse massa van de Zwerver met daarop een kronkelende gouden draak. Voor de draak uit dreef een driehoekig gouden schild. Op deze vreemde bol draaide in zicht een gebogen, vette, witte, korrelige spoel, als de glimmende cocon van een of andere grote witte mot. Opborrelende herinneringen aan de idiote Yankee nieuwsberichten vertelden hem dat de spoel dezelfde maan was die hij en Dick Hillary vijftien uur eerder welterusten hadden gewenst.

Sprakeloos en stil liet hij de aanblik zo lang als hij het kon verdragen op zich inwerken. Toen maakte de koude hem aan het huiveren, de skiff vermeerderde vaart en begon heftiger te slingeren, en hij vond de bijna lege fles en nam er een flinke slok uit. Toen werkte hij zich omhoog tot hij op de plank in het midden zat, pakte de twee bezems en maakte ze vast en begon te roeien.

Als hij nuchter was geweest, of zelfs stevig bedronken na een flinke rust, was het hem misschien gelukt zich roeiend in veiligheid te stellen, hoewel het snel eb werd en hij dichter bij het Severnkanaal zat dan bij de kust van Somerset. Maar hij roeide alleen maar hard genoeg om de skiff op zijn koers naar de zee en het westen te houden, zodat hij het wonder aan de hemel kon bekijken. En terwijl hij keek, mompelde hij en begon hij te zingen: ‘Mona, lieve maanvriendin, je hebt een nieuwe man gevonden, zie ik… een dappere keizer, gekomen om de wereld met water te verzengen… je bent verkracht en gebroken, Mona mijn, maar mooier dan ooit, en je spint een nieuwe vorm uit je tragedie… is het een witte ring die je worden wil?… ik ben nog steeds je dichter, Luna’s dichter, eenzaam… ik ben eenzaam, een nieuwe Loner, een Welsh Loner, niet Wolf, en ik ga naar Amerika roeien vannacht om naar je te kijken… terwijl de scheepsbel van de Lutine bij Lloyds onophoudelijk klinkt voor de schepen en de steden die verdronken zijn tot het tij ook dat verstilt, en er alleen nog maar een zwak klingelen over is dat rond de wereld gaat, diep onder de zeeën…’

De golven werden hoger, schuimden goud en wijn. Een halve kilometer achter hem, waar hij het had kunnen zien als hij had gekeken, ontwikkelde zich een lelijke kruisende golfslag. Bij de knooppunten spoot het net van juwelen hoog op.

* * *

Bagong Bung, klein vergeleken bij zijn grote Australische werktuigkundige, keek toe hoe het wrak met roestige gaten, en behangen met wier, deel voor deel bloot kwam te liggen boven het schitterende water, slechts vijftig meter voor de boeg van de Machan Lumpur. De Zwerver ging onder boven Vietnam en de zon kwam op boven Hainan.

Een levendige stroming trok aan de kanten wrakhoop en schuimde door de gaten en trok ook aan de Machan Lumpur, zodat de schroef van de kleine boot moest blijven draaien om haar op de plaats te houden, terwijl de Golf van Tonkin zich verder leegstortte in de Zuid-Chinese Zee. Er kwam uit het zuiden een laag, diepklinkend geluid, zoals een heel verre knal van een straaljager die de geluidsbarrière doorbreekt. De twee mannen op de Machan Lumpur merkten het nauwelijks op. Ze konden niet weten dat het de tijding bracht van de uitbarsting van de Krakatau in Straat Soenda, twee en een half uur geleden.

En nu kwam de kleurig begroeide brug van het wrak boven, en de stroming begon te verzwakken. Toen het gezonken schip over zijn volle lengte bloot kwam wist Bagong Bung vrijwel zeker dat het de Sumatra Queen was.

Toen viel de kleine Maleier op zijn knieën en boog naar het westen naar de Zwerver, en toevallig ook naar Mekka, en zei zacht: ‘Terima kasi, bagus kuning dan ungu!’ Na de geel met paarse brenger van wonderen te hebben bedankt kwam hij kwiek overeind en met een speelse, aristocratische zwaai van zijn hand riep hij vrolijk uit: ‘Wij zullen vastmaken aan ons schatschip, o Makker-Hume, baik sobat, en aan boord gaan als koningen! Eindelijk, mijn goede vriend, is de Machan Lumpur waarlijk de Tijger van de Modder!’

* * *

Sally Harris leunde in de schemer op de balustrade van het dakhuisbalkon en zuchtte.

In het westen mengden de laatste vlammen van de zonsondergang zich met die van de olie die uit de kapot gebeukte tanks was gestroomd, en die nu brandend op het zoute water dreef dat Jersey City overspoelde. In het oosten kwam de Zwerver op in zijn gedaante van dinosaurus.

‘Wat is er aan de hand, Sal?’ riep Jake haar toe van waar hij brandy nipte en in verschillende kazen zat te hakken. ‘Vertel me niet dat onze brand weer is opgelaaid.’

‘Nee, het ziet er behoorlijk uit. Het water is al halverwege en stijgt nog steeds.’

‘Ben je daar bezorgd over?’

‘Ik weet niet, Jake,’ riep ze lusteloos terug. ‘Ik heb staan kijken naar kerken die onder water verdwenen. Nooit geweten dat er zoveel waren.’ Ze begon er een groot aantal van op te noemen.

‘Hé, die kan je van hier niet allemaal zien,’ protesteerde Jake. ‘Nog niet de helft.’

‘Nee, maar ik zie ze in gedachten.’

‘Nou, vrolijk je gedachten dan eens wat op, hé!’ beval hij. ‘Kijk eens, Sal, onze nieuwe planeet heeft King Kong erop staan en hij komt boven het Empire State Building uit. Is dat niet idioot genoeg? Misschien kunnen we het in het toneelstuk verwerken.’

‘Ik wed dat je dat kan!’ De opwinding keerde weer terug in haar stem. ‘Hé, heb je mijn lied over de Ark van Noach al af?’

‘Nog niet. Jezus, Sal, ik moet wat uitrusten na die brand.’ ‘je bent al uitgerust met een halve fles. Zet je geest eens aan het werk.’

26

Doc schreeuwde: ‘Allemaal eruit, voor een poosje, en even de bosjes in. Wojtowicz, het lijkt erop dat we eindelijk die wegversperring hebben gevonden die jij had gededuceerd.’ De schotelstudenten stortten zich gretig maar weeklagend uit de bus en de truck in de koele, vochtige, ijle lucht. Achter hen straalde de ondergaande zon een vreemd groenachtig licht uit — de wetenschappelijke opinie van de groep was dat het te wijten was aan vulkanisch as dat nu reeds door de stratosfeer dwarrelde, hoewel Stastok zijn opvatting ten beste gaf dat het een planetaire uitwaseming was. Het was overduidelijk dat ze deze dag een hoop hadden doorgemaakt, en dat het resultaat van de verloren slaap van de vorige nacht zich nu dubbel en dwars deed gelden. De gele verf van de schoolbus en de witte van de truck vertoonde grote zwarte strepen van toen ze met moeite aan de bosbranden ontsnapt waren. Om Clarence Dodds rechterhand zat een dik verband. Kleine Man had zich lelijk verbrand door een zeil op te houden om Ray Hanks, Ida en zichzelf tegen de uitschietende, maaiende vlammen te beschermen.

Hunter vloekte toen hij bijna uit de bus viel. Hij was gestruikeld over twee schoppen die achteloos in het gangpad waren achtergelaten na een vermoeiende sessie van twee uur waarin ze zand en grind hadden geschept om een ontzet deel van de bergweg te egaliseren tot er twee auto’s langs konden. Met een tweede vloek schoof hij ze onder de stoelen.

Sommige van de reizigers zagen er tamelijk vochtig uit, en de zwarte strepen op bus en truck waren gedeeltelijk afgewassen door de geweldige slagregen die de bergen in staalgrijze golven uit het westen was overgestoken, tien minuten nadat ze hun wedstrijd met het vuur hadden gewonnen. De grote donkere gordijnwolken bedekten het oosten nog altijd, hoewel het westen in rafels opklaarde.

Ze waren bijna veertig kilometer diep in de bergen en hadden de op een na laatste top beklommen, voor de afdaling naar de Vallei, Vandenberg Drie, en snelweg 101 die uit het noorden van Los Angeles naar Santa Barbara en San Francisco leidde.

Op de geleende regenjas die Doc over zijn schouders had gehangen zaten natte plekken. Op dit punt liep de bergweg over een deels natuurlijke, deels uitgeholde richel in een grote massieve rotshelling, die uitliep in een steile afgrond. De ontzagwekkende grijze wand was hier en daar bedekt met mos, lichtgroen, oranje, rookblauw en zwart, en pokdalig van de spleten en gaten, waarvan sommige keien bevatten die de afmetingen van de truck benaderden.

Een van de grootste van deze keien lag dwars over de weg, en had er een diepe deuk in gemaakt. Een mosloos gebied bovenop toonde aan op welke kant hij vroeger had gerust. Waarschijnlijk was hij door een van de bevingen losgemaakt.

‘Wauw, en of we de versperring hebben gevonden, Doc,’ riep Wojtowicz. ‘Wat een kanjer!’

Vlak voor de kei stond een open Corvette. Met zijn lippenstiftrode kleur, en net gewassen door de regen, verschafte hij het sombere landschap een vrolijke noot. Maar er was niemand te zien, en Docs opgewekte ‘Hallo daar!’ werd alleen door echo’s beantwoord.

Ida haastte zich naar Doc toe terwijl ze zei: ‘Mr. Brecht, Ray Hanks kan vandaag niet meer reizen. We hebben zijn schouders wat ondersteund — dan ligt hij makkelijker, zegt hij — maar hij heeft constant pijn en twee graden koorts.’

Doc liep om de rode motorkap heen, bleef toen helemaal opeens doodstil staan en deinsde terug alsof hij aan een onzichtbare takelwagen hing. Hij keerde degenen achter zich een gezicht toe dat groener was dan het licht van de zon en hield een arm op en zei: ‘Blijf waar je bent. Laat niemand dichterbij komen.’ Hij werkte zich snel uit zijn regenjas en legde die over iets heen dat vlak achter de auto lag.

Met een dunne, trillende kreun zakte Ida stil in elkaar op het asfaltoïde.

Toen keek Doc hen weer aan. Hij steunde op de auto en veegde met een trillende hand over zijn voorhoofd, zei hortend en stotend, alsof hij vocht tegen een opwelling om te braken: ‘Het is een jonge vrouw. Ze is niet op een natuurlijke manier gestorven. Ze was uitgekleed en gemarteld. Herinneren jullie je van lang geleden de zaak van de Zwarte Dahlia? Daar lijkt het op.’

Margo kromp half in elkaar van afschuw. Ze had net een glimp opgevangen, voor de lichte regenjas het bedekte, van een bloedeloos masker van een gezicht, met de wangen zo ingesneden dat de mond van het ene oor tot het andere scheen te reiken.

Rama Joan, die Anns gezicht tegen haar lichaam drukte, ging op haar tenen staan en keek over de kei heen. ‘Er staan twee auto’s aan de andere kant. Ik zie er niemand inzitten.’ Kleine Man kwam naast haar staan.

‘Waar is je geweer, Doddsy?’ vroeg Doc hem.

‘Dat kan ik met deze hand niet gebruiken,’ was het antwoord. ‘Ik heb al moeite om mijn aantekeningen bij te houden. Ik heb het in de truck laten liggen.’

‘Ik heb de mijne bij me, Doc,’ riep Wojtowicz. Hij struikelde toen hij zich naar voren haastte, maar bewaarde zijn evenwicht door de kolf van het geweer tegen de weg te rammen. Terwijl hij opstond hield hij het bij de loop vast, als een pelgrimsstaf.

Op hetzelfde ogenblik riep een scherpe stem van dichtbij de banale woorden: ‘Beweeg je niet. We hebben jullie allemaal onder schot. Verroer geen vinger of we schieten.’

Vanachter een kei even boven de weg was een man tevoorschijn gekomen, en twee anderen verschenen vanachter een tweede kei die iets lager lag. Deze twee richtten hun geweren op Wojtowicz, de andere zwaaide heel langzaam zijn twee revolvers heen en weer. De hoofden van de mannen waren volledig bedekt door helderrode zijden maskers met grote ooggaten. De man boven de weg had een zwierige zwarte vilthoed over de bovenrand van zijn masker getrokken, en hij was slank en prollig gekleed, maar ondanks dat alles maakte hij meer de indruk van een taai, stijf oudje, dan van een ècht jong iemand.

Nu stapte hij omlaag, tamelijk snel en handig. Zijn ogen flitsten even onophoudelijk heen en weer als de lopen van zijn twee pistolen.

‘Dat was goed geraden, van de Zwarte Dahlia,’ zei hij vlug maar duidelijk. Hij articuleerde elk woord met een overdreven precisie. ‘Zij was het meesterstuk uit mijn jeugd. Deze keer zal alles veel plezieriger gaan — en er is een kans dat jullie het allemaal overleven — als de man met het geweer het nu los wil laten.’

Wojtowicz liet zijn hand verslappen, en het geweer wankelde vreemd voor het viel. ‘En als alle mannen zich willen verwijderen, naar achter en een eind de heuvel af —’ Rotssplinters spatten anderhalve meter van de man met de zwarte hoed en het rode masker uit de versperrende kei. Vrijwel tegelijk klonk er een zing-spat-zing, en meteen de knal van een geweer achter ze. Ray Hanks was erin geslaagd een schot te lossen vanaf zijn bed in de truck. Wojtowicz graaide zijn gevallen geweer naar zich toe en schoot vanaf zijn heup naar de twee gemaskerde lieden met de geweren. Zij vuurden bijna meteen daarna, en Wojtowicz viel.

Toen het zover was had Margo het grijze pistool uit haar jas gehaald, het op de zwarte hoed gericht, en de trekker ingedrukt. Hij sloeg plat tegen de kei met een krakend geluid, zijn handen opzij geworpen als iemand aan het kruis. Zijn pistolen schoten aan beide kanten uit zijn handen. De kei schommelde, een heel klein beetje.

Iemand schreeuwde vurig, opgetogen, uitgelaten.

Wojtowicz schoot vanaf de grond, de mannen met de geweren vuurden opnieuw, toen had Margo het pistool op hun gericht, en ze zeilden achterover, met radslagen en salto’s, waarbij er één een kei raakte. Hun wapens wentelden los van hun mee, tot ze een meter of vijf over de rand waren en uit het gezicht verdwenen.

De Zwarte Hoed gleed langzaam van de kei af, zodat er een rode vlek werd onthuld waar zijn hoofd tegen de kei had gerust. Margo rende op hem af, richtte het pistool op hem, en veegde hem eenvoudigweg de helling en de klif eronder af, zijn beulen achterna. Drie keitjes vergezelden hem. Doc, die het dichtst bij Margo’s schootsveld stond, walste rond met uitgestrekte arm, nam drie stappen de helling af, en slaagde erin zich verder onheil te besparen door met zijn voeten op een zeer smal richeltje terecht te komen.

Hunter rende op Margo af, greep het grijze pistool met een hand beet en verwijderde met de andere haar vinger van de trekker, terwijl hij schreeuwde: ‘Ik ben het maar!’ recht in haar gezicht.

Toen pas hield ze op met moordlustig krijsen, hijgde en zei met een demonische grijns: ‘Uh-huh.’

Stastok rende naar Ida.

Harry McHeath knielde bij Wojtowicz, die ‘Wauw, o, wauw!’ aan het zeggen was. Toen: ‘Kom, jongen, ik wou na het eerste schot toch al op de grond vallen. Ze hebben alleen mijn schouder geschampt, geloof ik.’

Doc schreed op Margo en Hunter toe, en eiste: ‘Mijn God, was is dat voor geweer? Mijn arm kwam in de rand van de straal, en het was alsof ik een moker weggooide en die vergat los te laten.’

Margo zei snel tegen Hunter: ‘Maak je geen zorgen: hij is nog half geladen — kijk maar, die paarse streep, hier.’

Doc zei: ‘Laat mij —’ en kwam toen opeens overeind en keek vlug om zich heen. ‘McHeath,’ riep hij, ‘breng mij het geweer van Wojtowicz! Rama Joan, kijk jij naar Wojtowicz. Hixon, haal het geweer van Hanks — als die held hem wil afstaan. Ross, geef Margo haar pistool terug. Zij weet hoe het werkt. Margo, jij en ik gaan dit gebied verkennen tot we zeker weten dat er verder geen moordenaars zijn. Kom links van mij en schiet op alles met een pistool dat niet bij ons hoort, maar let op hoe je met die stralenbundel te keer gaat.’

Margo, erg bleek geworden, begon weer te grinniken en ging naast Doc staan zoals hij had aangegeven, waakzaam en half gebogen. Wanda, die aan kwam zetten om Stastok te helpen met het weer tot leven wekken van Ida, sloeg één blik op Margo en deinsde terug.

Kleine Man zei bedachtzaam: ‘Ik geloof werkelijk dat het die moordenaar was, maar nu zullen we wel nooit te weten komen hoe hij eruit zag. Misschien hadden we hem wel herkend.’

Wojtowicz, die rilde toen Rama Joan zijn bloedige hemd met haar tanden van zijn lichaam scheurde, snauwde tegen Doddsy: ‘Ach, idioot!’

Rama Joan likte het bloed van haar lippen en zei kalm: ‘Haal uw eerste-hulp-doos, Mr. Dodd.’

Doc nam het geweer aan dat McHeath hem bracht, stak een nieuwe patroon in de kamer en begon tegen de helling op te lopen, terwijl hij Margo zei: ‘Kom mee, nu er nog licht is. We moeten een veilige kampeerplaats hebben.’

* * *

Barbara Katz onderdrukte een huivering toen de grote politieman zijn hoofd en lamp door de achterruit aan haar kant van de sedan stak en luidkeels maar niet opgewonden wilde weten: ‘Hebben jullie nikkers deze auto gestolen?’

Ze begon vlug te praten, in haar rol van secretaresse- cum gezelschap van Knolls Kelsey Kettering III, en bewoog intussen haar hand heen en weer onder het raam om de aandacht van de agent op het honderd dollar biljet in haar hand te vestigen, maar vergeefs.

Toen zijn lamp KKK in het gezicht scheen besefte Barbara met een schok dat het zwaar gerimpelde gezicht nogal leek op dat van een oude kleurling. En hij was weer min of meer verdoofd — de hitte was hem teveel geweest. Maar toen gingen de lichtblauwe ogen open en een gebarsten doch arrogante stem commandeerde: ‘Hou op met dat ding in mijn gezicht te schijnen, idioot in je blauwe jas!’

Dit scheen de agent tevreden te stemmen want hij deed de lamp uit en Barbara voelde dat het biljet zacht uit haar vingers werd getrokken. Hij verwijderde zijn hoofd uit het raam en zei goedgehumeurd: ‘Okay, jullie kunnen wel doorrijden. Maar zeg me een ding: waar denken jullie dat je voor aan het vluchten bent? De meeste zeggen vanwege hoge vloedgolven, maar er is geen orkaan. Een paar auto’s hadden het over iets dat uit Cuba kwam. Jullie vluchten allemaal als konijnen. Onbegrijpelijk.’

Barbara stak haar hoofd buiten het raampje. ‘Het komt inderdaad door vloedgolven. Die nieuwe planeet maakt ze.’ Ze keek achterom naar het oosten: de Zwerver kwam op, geheel paars met een gele monsterfiguur erop. De glinsterende spoel van de mismaakte maan zou een zak kunnen zijn die het monster droeg.

‘O dat,’ zei de politieagent, met een brede grijns op zijn grote hoofd. ‘Dat zit een heel eind weg in de lucht. Dat is niet belangrijk. Ik praat over dingen die op aarde gebeuren.’ ‘Maar dat witte ding daar is de maan die wordt gebroken; legde ze uit.

‘Zo ziet de maan er niet uit,’ maakte hij haar geduldig duidelijk. ‘De maan zit ergens anders.

‘En toch worden de vloedgolven door de nieuwe planeet veroorzaakt,’ zei ze koppig. ‘De eerste was niet zo erg, maar ze worden nog hoger. Florida is nergens meer dan honderd meter hoog. Ze spoelen er gewoon overheen.’

Hij spreidde zijn handen uit, alsof hij de sussende nacht, geurig van de sinaasappelbloesems, als getuige opriep, en grinnikte verdraagzaam.

Barbara zei: ‘Ik probeer u te waarschuwen. Die planeet is een teken dat een ramp voorspelt.’ Hij bleef grinniken. Plotseling ziedde ze van woede. ‘Nou, als er dan niets aan de hand is, waarom hou je dan alle auto’s tegen?’

De grijns verdween. ‘In Citrus Center handhaven wij de orde,’ zei hij bars, en liep naar de volgende auto in de rij. ‘Zeg tegen die nikker dat hij doorrijdt voor ik van gedachten verander. Je baas moest beter weten dan zijn nikkermeid het woord te laten voeren. Jullie nikkers die op school zijn geweest zijn het ergst. Ze proberen jullie wetenschap te leren, maar jullie komen helemaal in de war met jullie idiote Afrikaanse bijgeloof.’

Zwijgend reden ze verder terwijl de Zwerver langzaam steeg, en de maanspoel kroop over hem heen, en het monster veranderde in een grote paarse D.

Knolls Kelsey Kettering III begon hijgend te ademen. Hester zei: ‘We moeten een bed voor hem vinden. Hij moet liggen.’

Benjy ging langzamer om een bord te lezen. ‘U verlaat Glades en betreedt Highlands County.’ Opeens lachte hij juichend. ‘Dat hoge landen klinkt tenminste goed!’

Maar zouden ze hoog genoeg zijn? vroeg Barbara zich af.

* * *

Richard Hillary werd rillend en pijnlijk wakker. In zijn slaap had hij het stro dat hem bedekte afgeworpen. En door het platgedrukte stro onder hem was de kilte van de bodem getrokken — de kilte van de Chiltern Hills, dreinde zijn half slapende geest. Boven zijn hoofd brandde de vreemde planeet, weer teruggedraaid naar zijn droeve D. Hij riep zich een paar van de andere gezichten die hij had getoond voor de geest — allemaal even lelijke gezichten, die meer op tekens of het speelgoed van een psycholoog leken dan op natuurlijke formaties — een ervan was een X met een bol midden; een ander een grote gele roos in een paarse schietschijf. Toch leek het ding nu meer op een echte bol, minder op een plat en rond aanplakbord. En zijn gebogen witte ring bezat een schoonheid die verwant was aan Brancusi’s ‘Vogels in de ruimte’. Zou die ring werkelijk de maan zijn, zoals een medestrompelaar hem had verzekerd? Vast niet. En toch had de maan de hele vorige nacht de hemel bereden en waar was zij nu?

Hij ging rustig rechtop zitten, sloeg zijn armen over elkaar voor de warmte, knoopte toen de kraag van zijn jas weer dicht en deed de te kleine flappen omhoog. De hooiberg waar hij zijn bed vandaan had gehaald was nu helemaal weg, en terwijl hij hoogstens een tiental metgezellen had gehad toen hij zich twee uur geleden te ruste legde, waren er nu tientallen lage hopen stro, die elk een of meer slapers bedekten. Hoe geruisloos waren ze gekomen — misschien hadden ze elkaar tot stilte gemaand terwijl ze hun stro bij elkaar haalden en het koesterden; laatkomers op een slaapzaal. Hij benijdde de dicht tegen elkaar aanliggende paren hun warmte, en hij herinnerde zich weemoedig het jonge meisje uit de bus dat toentertijd zo dom en ruw had geleken. Ook haar worst en aardappelpuree herinnerde hij zich. Hij keek naar de boerderij waar hij een kommetje soep had gekocht en voor zijn stro betaald. De lichten waren nog aan, maar de ramen waren onregelmatig verduisterd. Met milde verbazing besefte hij dat dit kwam door de mensen die naast elkaar tegen de muren gepakt stonden voor de warmte, als bijen. Waarschijnlijk moesten vele van de laatkomers honger lijden; het klaargemaakte voedsel zou evenals het stro op zijn. Of misschien was de boerin aan het bakken? Hij snoof, maar ving alleen een brakke lucht op. Had ze een vat met gezouten vlees geopend? Maar nu sloeg zijn geest dwaas aan het dwalen, vertelde hij zichzelf.

Ondanks de menigte nieuwe slapers schenen er geen mensen meer te komen. En de weg achter het hek, die toen hij ging slapen vol verkeersrumoer was geweest, was stil en leeg.

Hij stond op en keek naar het oosten. De vallei waardoor hij was komen strompelen hing nu vol donkerzilveren mist, die zijn vingers uitstrekte naar de heuvel waar hij zich nu bevond. Elke glazige geul liep vol mist.

De bovenkant van de mistbank was merkwaardig vlak, en glom als een pistool.

Hij zag twee lichten, rood en groen, er geheimzinnig over heen en weer bewegen, dicht naast elkaar.

Hij realiseerde zich dat het de lichten waren van een boot en dat de mist stilstaand water was. De hoogste stand van het hoogtij.

27

Doc en Margo verkenden de rotshelling tot aan de top, en tweehonderd meter van de weg achter de kei, zonder enig teken van menselijk leven te vinden, hoewel ze wel vier salamanders en een havik verstoorden. De vallei in de verte tussen de laatste twee bergruggen was zwartgeblakerd. Hij bevatte alleen de natte as van zijn manzanita’s en yuca’s, en verkoolde skeletten van zijn dwergeiken. Vermoedelijk was hij een paar uur eerder heftig uitgebrand — wat ook verklaarde waarom er niet meer mensen deze kant waren opgekomen.

Clarence Dodd en Harry McHeath deden vrijwillig mee aan de verkenningstocht, zodat het sneller ging. De laatste baande zich een weg naar de rand van de afgrond aan de voet van de helling en berichtte dat het tweehonderd meter loodrecht omlaag liep en eindigde in een rotsachtig uitsteeksel en een steile met rotsen en struiken bezaaide helling.

Geen van de revolvers van de man met de zwarte hoed kwam tevoorschijn — ze waren of over de rand gevallen of verloren geraakt tussen de rotsblokken.

De sleutels staken nog in de twee zwarte auto’s achter de kei. Doc borg ze op. Doddsy pende de namen neer van de registratiepapieren op de stuurkolommen, met hulp van zijn zaklantaarn, en hij peinsde erover of een ervan de naam was van de sadist van het Zwarte Dahliageval. Vermoedelijk waren de zwarte hoed en zijn helpers in de sedans gekomen, en het eenzame meisje uit de andere richting in de rode Corvette — een volkomen toevallige ontmoeting bij de wegversperring — en toen, waarschijnlijk voor het ging regenen, terwijl de vlammen in het oosten nog loeiden, en als toepasselijke achtergrond dienden… het was beter er niet aan te denken.

Intussen bonden Ross Hunter en de Hixons het lijk van het vermoorde meisje in Docs geleende regenjas en een klein zeiltje uit de truck. Het olijfgroene pak werd dertig meter de helling opgesjouwd en in een doodskist grote grot gelegd die de jonge McHeath had ontdekt. Aan het zeil gespeld was een kort verslag in de waterbestendige inkt van Doddsy over de omstandigheden van haar dood en, met een vraagteken, naam en adres van de vrouw, zoals die op de papieren van de Corvette stonden. Stastok droeg een korte, onbekende dienst op, en sloeg een kruis dat eindigde in een Isis lus voor zijn voorhoofd.

Toen begon iedereen zich iets beter te voelen, hoewel toen de schrik en de opwinding wegebden het ook duidelijk werd dat iedereen bijna dood van moeheid was en ze hier een kamp moesten opslaan. Er werden voorbereidingen voor het slapen getroffen. De meesten gingen in de schoolbus liggen, onder andere de twee gewonde mannen, aangezien het al vrij kil was, en het voor de dageraad nog heel wat killer zou worden. Hixon maakte zich zorgen over nieuwe keien, maar Doc wees erop dat ze tijdens een paar bevingen al op hun plaats waren gebleven, en dat de Zwerver in zijn eerste paar uren bij de aarde waarschijnlijk al alle aardbevingen had veroorzaakt die er zouden komen.

Doc besliste dat er de hele nacht twee mensen op wacht zouden zitten, goed in dekens gewikkeld in een natuurlijke holte met lage wanden in de rotsen, op tweederde deel van de helling en bijna vlak boven de kei op de weg. Ze zouden worden bewapend met een van de geweren en Margo’s grijze pistool. Doddsy en McHeath namen de wacht tot middernacht, Ross Hunter en Margo van middernacht tot half drie, hijzelf en Rama Joan van half drie tot de dageraad. Hixon zou het andere geweer nemen en in de stuurstoel van de bus slapen. De vrouwen die later op wacht zouden staan sliepen met Ann in de cabine van de truck. Wanda had commentaar op het gemengde wachtlopen, waarop Doc een gepeperd antwoord ten beste gaf.

De primus werd met houtskool aangemaakt. Men zette water te koken voor de poederkoffie. Het eten bestond uit koffie en melk en boterhammen met pindakaas en jam uit de bus.

Margo dacht dat het haar niet zou lukken zulk zoet, glibberig kindervoer te slikken, maar na de eerste hap merkte ze dat ze een berenhonger had en verorberde er drie, plus een halve liter koffie met melk. Ze voelde zich wat lichthoofdig dronken. Van tijd tot tijd speelde haar geest opwindend met visioenen van roodgemaskerde sadisten die door haar pistool de dood in werden geveegd, en tegen iedereen die ze tegenkwam vertelde ze wat ze voelde.

Toen ze Stastok achter de bus tegen het lijf liep vroeg ze hem zonder omwegen: ‘Mr. Fulby, is het waar dat u met Ida én Wanda bent getrouwd?’

Hij, niet in het minst beledigd, knikte met zijn smalle, vergrijsde hoofd, en antwoordde: ‘Ja inderdaad, in onze ogen zijn zij beide mijn vrouw, en ik hun kostwinner. Het is over het geheel genomen een verrijkende verhouding geweest. Oorspronkelijk ben ik met Wanda getrouwd voor de glorie van het lichaam — zij is als meisje schoonheidskoningin geweest — en met Ida vanwege de verheffing van de geest. Natuurlijk liggen de zaken nu een beetje anders…’

De kwaadkijkende oude buschauffeur hoorde het merendeel van die toespraak en wendde zich snuivend af.

‘Jaloers, Pop?’ vroeg Margo hem met een vriendschappelijk soort kwaadaardigheid.

* * *

Tigerishka was klaar met Miauw voor de derde keer te voeden en keek even naar Paul. Toen, met naar hij vermoedde een opzettelijk menselijk en spottend ophalen van die lieflijke paars gestreepte groene schouders die leniger en soepeler waren dan die van welke tennisster of Hindoe-danser ook, keerde ze terug naar het voedselpaneel, zwom daarna naar hem toe met een klein apparaat in haar poot en twee smalle slangen die er achteraan hingen. Ze zweefde even naast hem, alsof ze even onzeker werd of ze hem via de mond moest voeren, of via een ader, of misschien rectaal.

Zijn keel deed nu pijn van de dorst, evenals de rest van zijn spieren door het liggen pijn deden, en hij was zich lichthoofdig gaan voelen, maar waarschijnlijk meer van moeheid dan van honger. Waar hij zich het meest bewust van was, was de ongelukkige ergernis die hij voelde vanwege de verandering in Tigerishka. Terwijl Miauw at had de grote poes gedanst — prachtig snelle pirouettes, salto’s en radslagen tussen de vloer en het plafond van de schotel, waarbij ze zich om beurten tegen beide afzette. Tegelijkertijd vulde vreemde muziek de schotel, en het raadselachtige interne zonlicht pulseerde op de maat.

Tigerishka, besefte Paul nu, was een tenendanseres door haar anatomie, daar haar voeten geheel uit teen bestonden — zij was teenganger, geen zoolganger — en haar hiel gevormd werd door het beengewricht daarboven, wat overeenkwam met de lagere elleboog in haar onderarm.

De dans had hem uitermate gefascineerd, en zijn aandacht afgeleid van al zijn pijn en bezorgdheid.

Nu was de bekoorlijke ballerina opnieuw de onpersoonlijk sadistische pleeg geworden — een akelige gedaanteverwisseling.

Daarom schudde hij ondanks zijn dorst treurig het hoofd en probeerde zijn verdoofde dik-aanvoelende lippen op elkaar te klemmen. Toen drukte hij zijn wenkbrauwen omhoog en hief zijn gezicht naar haar op met de enige smekende uitdrukking die zijn gezicht kon verzinnen — hoewel hij zich er acuut van bewust was hoe ontzettend hij op een geknevelde en vastgebonden aap moest lijken die smeekte te worden vrijgelaten.

Zij grijnsde hem toe zonder haar lange lippen te openen — een nieuwe spottende imitatie van een menselijke uitdrukking, daar was hij zeker van — en bleef hem in ogenschouw nemen.

Het was opnieuw nacht en hij was twaalf uur in de schotel geweest, want de laatste waarneming viel niet te miskennen — een blik op San Francisco waarover de avond viel. De stad vertoonde de zwarte strepen en de rook van vuren die door de regen waren geblust, en ook een grote verzameling schepen in de Golden Gate. Toen hing de schotel scheef, en hij had de Zwerver in het oosten zien opkomen in zijn mandala-gedaante, met een asymmetrische glinsterende ring eromheen. Na een paar seconden driftig denken was hij ervan overtuigd dat het de verbrijzelde maan was.

Tigerishka stak een groene poot uit en raakte zijn rechterpols aan. Toen zat ze weer stil. Ongelovig en verwonderd besefte hij dat zijn rechterarm weer vrij was. Hij bewoog zijn vingers, boog zijn elleboog met minder pijn dan hij had verwacht, begon toen zijn vingers naar zijn lippen te bewegen, maar staakte dit halverwege.

Als hij gewoon zijn lippen aanraakte interpreteerde ze het misschien als een teken dat hij op die manier met slangetjes gevoerd wilde worden.

Hij bracht zijn vingers naar zijn voorhoofd, toen met een vloeiende beweging naar zijn lippen en vervolgens naar haar puntige oren. Met nog meer inspiratie wees hij naar haar muil, en weer terug naar zijn eigen oor.

‘Ja, wil praten,’ interpreteerde ze. ‘Aap en kat hebben hoop roddels, hè?’

Langzaam schudde ze haar groen gemaskerde gezicht van links naar rechts. ‘Nee! Zullen allemaal zijn kletsvragen — een, twee, vijfduizend! Ik ken apen!’

Zijn verwachtingen vielen in duigen. Tegelijkertijd kwam het bij hem op dat ze het in grammaticaal volmaakt Engels had kunnen zeggen, maar dat ze dat opzettelijk niet deed — net als een briljante Europeaan die zeer wel in staat is een andere taal foutloos te spreken, maar blijft vasthouden aan zijn accent en zijn zelf verzonnen syntaxis om zijn exotische individualiteit te benadrukken, en ook als subtiele kritiek op de willekeurige uitspraak van het Engels en op zijn zwermen dwaze versierende woordjes.

‘Toch —’ Tigerishka wachtte even ‘– zijn er dingen die ik zal vertellen.’

Toen met de snelheid van een stenotypiste, en ietwat zangerig, alsof het voor haar zeer saai was: ‘Ik kom superieur galactische cultuur. Lees geesten, gooi gedachten, zeil ultraruimte, leef eeuwig als wil, blaas zonnen op — al dat soort spul. Zie eruit als dier — opnieuw aangenomen voorouderlijke gedaante. Maak breinen klein maar echt groot — (psycho-fysio-submikro-miniaturisatie! Wij blijven superieur.) Jij niet geloven? Jij luisteren. Planten eet anorganisch: zij superieur! Dieren eet planten: zij superieur. Katten eet rauw vlees: wij meest superieur! Apen proberen eet alles: een rotzooi!’

Toen zonder ophouden: ‘Zwerver zeilt ultraruimte. Ja sterrenfoto’s, ik weten. Brandstof nodig — veel materiaal voor sloopkamers. Jullie maan goeie hoop brandhout. Breken, verpoederen, dreggen. Wij tanken vol, dan gaan. Niet nodig jullie apen opwinden en moeilijk doen.’

Toen ze ophield bleef Paul vijf hele seconden zieden, razend door haar harteloze, vereenvoudigde voorstelling van zaken. Toen dacht hij eraan dat hij er niets tegen kon doen. Hij haalde diep adem en trok zijn gelaatstrekken in een kalme plooi, en hoopte dat ze minder rood werden. Toen drukte hij zijn open hand dicht tegen zijn mond, en verwijderde hem toen plotseling, alsof hij wilde zeggen: ‘Weg met die prop.’

Het viel hem ook in dat dit gebarenspelletje eigenlijk geen zin had, omdat ze zijn gedachten moest kunnen zien, maar direct daarna daagde het besef dat de hele zaak juist een spelletje was. Katten houden van spelletjes; ze houden ervan met hulpeloze slachtoffers te spelen; en in dat opzicht scheen Tigerishka geen uitzondering te zijn.

Zij bevestigde dit door te glimlachen terwijl ze langzaam haar hoofd schudde — grijnzend en met opgekrulde bovenlip zodat haar borstelige snorren bewogen.

Hij probeerde het op een andere manier. Hij herhaalde het ‘Weg met die prop’-gebaar, maar bracht direct daarna zijn hand naar zijn mond alsof hij een glas vasthield, en het schuin hield om te drinken. Tenslotte legde hij een vinger over zijn lippen.

Tigerishka’s stervormige pupillen vernauwden zich tot puntjes terwijl ze naar zijn ogen staarde. ‘Ik jou laten drinken, jij niet praten? Niet zeggen een woord?’

Paul knikte plechtig.

Uit de doos haalde ze een slappe witte fles met een inhoud van ongeveer een kwart liter en hield die tegen zijn lippen. ‘Ik knijp zacht, jij zuigt,’ zei ze, en veegde met de rug van haar andere poot over zijn wang en kin. Het gevoel keerde snel erin terug en tegelijk troostte een koel sijpelen zijn droge en pijnlijke keel. Na een tijdje keerde zijn smaak terug: melk. Melk met een zwakke muskusachtige bijsmaak. Hij vroeg zich af of het katten of kunstmatige melk was, voor mensen verteerbaar of niet, maar besloot dat hij op Tigerishka’s oordeel moest vertrouwen.

Toen zijn eerste dorst was gelest reikte hij met zijn hand omhoog om het knijpen over te nemen. Dit gebaar werd niet afgewezen maar evenmin verslapte meteen haar greep op de fles, zodat hij een paar ogenblikken tegen de rand van zijn hand het fluweel van haar vetkussentjes en de veerkrachtige zijde van haar bont voelde, en door het laatste de harde kromme van een ingetrokken klauw. Toen trok ze haar poot terug, en zei alleen: ‘Zachtjes, denk eraan.’ Toen de fles plat geknepen was gaf hij hem terug, en zei zonder nadenken: ‘Dank je —’ maar voor de woorden gevormd waren had ze zijn lippen licht aangeraakt en was de prop weer aangebracht.

Hij vroeg zich suf af of de prop pure suggestie was of een onvoelbare folie, of een of andere ogenblikkelijke electroforetische verzadiging van het weefsel — kataforese, noemden de doktoren het ook nog — of god weet wat — maar toen werden zijn lichaam en geest vlug beslopen door een lethargie die het denken bemoeilijkte. Vermoeidheid of verdovende middelen? Dat was te moeilijk om over na te denken.

Slaperig besefte hij dat de onzichtbare binnenhuiszon van de schotel nu een schemerlicht verspreidde. Door de mist van de slaap voelde hij de bevrijdende aanraking van Tigerishka’s vacht met zijn linkerpols en enkel, zodat hij alleen nog aan zijn rechterenkel zat gekluisterd.

Hij rolde zich op in een baarmoederlijke houding en dwaalde naar een diepere slaap.

Het laatste waarvan hij zich bewust was was Tigerishka’s neutrale: ‘Trusten, aap.’

28

De Zwerver vertoonde voor de vijfde maal zijn yin-yang gezicht aan de aarde. Hij had nu een volle dag in de nachthemel van de aarde gehangen. Voor de meteorologen in het internationale observatiestation aan de Zuidpool, diep in de ononderbroken nacht van de winter van het zuidelijk halfrond, had de Zwerver een volledige baan rond de zonloze hemel gemaakt, steeds op dezelfde hoogte boven de ijzige horizon, en nu hing hij opnieuw waar hij voor het eerst was verschenen boven de Queen Maud Bergrug en Mary Byrd Land. Grote groene aurora’s werden aan de sneeuw ontlokt en gloeiden eromheen.

De vreemde planeet gaf een geweldige nieuwe stoot aan diverse bovennatuurlijke geloven en vele soorten manie.

In India, dat tot dan toe was ontsnapt aan de strengere aardbevingen en maar zeer weinig schade had geleden van de getijden, werd hij aanbeden door grote groepen gelovigen tijdens nachtenlange riten. Sommigen identificeerden hem als de onzichtbare planeet Ketu, die eindelijk door de slang was uitgespuwd. Brahmanen beschouwden hem kalm en opperden dat hij misschien het aanbreken van een nieuwe kalpa voorspelde.

In Zuid Afrika werd hij het strijdsymbool voor een bloedige en geslaagde opstand tegen de Boeren.

In protestantse landen werd het boek Openbaringen opgeslagen in duizenden Bijbels die nooit eerder waren gelezen of zelfs geopend.

In Rome bestreed de nieuwe paus, een door de Jezuïeten opgeleide sterrenkundige, bijgelovige interpretaties van de gebeurtenissen, terwijl de paparazzi films en lenzen voor hun kamera’s kochten die het hen mogelijk maakten filmsterren en andere beroemdheden te fotograferen, gebarend tegen de Zwerver, of met de Zwerver als achtergrond — terwijl Ostia tegen overstromingen vocht, en de nieuwe getijden van de Middellandse Zee de Tiber opdrongen.

In Egypte werd een katachtig wezen dat met een schotel landde aangezien voor de welwillende godin Bast door een vrijwillige Britse banneling, theosofist van beroep, en de cultus van de kattenverering kreeg zijn tweede kans en benutte die ten volle. Volgens de theosofist was de Zwerver zelf Basts vernielzieke tweelingbroer: Sekhet, het Oog van Ra.

Deze ontwikkeling kreeg een vreemde echo in Parijs, waar twee katachtigen die in Tigerishka’s fout vervielen uit de dierentuinen alle tijgers, leeuwen, luipaarden en andere grote katachtigen loslieten. Sommige van de dieren verschenen in de cafés aan de linkeroever van de Seine. Een soortgelijke verlossing deed zich voor in de Tiergarten in Berlijn, waar de dieren werden bedreigd door een overstroming.

Vreemd, heel vreemd, om te bedenken dat Don Merriam nu knus lag te slapen in zijn kamertje aan boord van de Zwerver, evenals Paul in een gezonde slaap verkeerde aan boord van de schotel van Tigerishka.

Hoewel de Zwerver enerzijds talrijke panieken en maniakale uitbarstingen veroorzaakte, dienden zijn plotselinge verschijning en bijbehorende rampen anderzijds als een soort van schoktherapie. In de gevaarlijke afdelingen van krankzinnigengestichten deden zich letterlijke uitbarstingen van genezing van de geest voor. Het verwezenlijkt zien van het onmogelijke, waarvan zelfs de doktoren en verpleegsters zich doodschrokken, bevredigde een of andere fundamentele behoefte van psychotici. En privéneurozen en psychosen werden voor hun eigenaren opeens nietig en onbetekenend in het aangezicht van een kosmische stoornis.

Aan anderen schonk de Zwerver op het laatste ogenblik het vermogen de waarheid onder ogen te zien, zij het dat ze er niet tegen konden vechten. Toen Fritz Scher, nu tot aan zijn middel in zeewater, uit het raam keek naar de dageraad, trokken de wolken in het westen een beetje op, zoals een gordijn, en onder de wolken scheen de Zwerver hem recht in het gezicht. Eindelijk werden de zaken hem duidelijk toen een nieuwe golf hem omgooide en van het raam wegvoerde. Terwijl hij zich nutteloos aan de glanzende zijkanten van zijn getijdenvoorspellende machine trachtte vast te klampen terwijl het getij hem er langs sleurde, benutte hij zijn laatste ademtochten om keer na keer uit te roepen: ‘Vermenigvuldig alles met tachtig!’

* * *

Barbara Katz voelde het bed onder haar op zijn poten verschuiven, toen de donkere hotelkamer op de derde verdieping meeschommelde met het gebouw er omheen. Zij beheerste de opwelling om op te springen en ze drukte zich dichter tegen de oude KKK aan, reikte toen over hem heen naar Helen aan zijn andere zij. Een uur tevoren had de oude man liggen rillen van de kou. Deze middag was het de hitte geweest die hem last bezorgde, maar nu de ijzige wateren van de Atlantische Oceaan Florida overspoelden was het de koude.

Benjy, die aan het raam stond, waar zijn gezicht spookachtig werd verlicht door de Zwerver, berichtte: ‘Het water is nu boven de ramen van de eerste verdieping en stijgt snel. Hier komt een zomerhuisje aan. Hoor je die dreun? Klinkt knapperig.’

‘Ga in je bed, Benjy, en ga wat slapen,’ riep Hester uit haar hoek. ‘Als deze tent eraan gaat, dan gaat ie. Als het water klopt aan de deur, kan je niet zeggen: “Buiten blijven!” ’

‘Ik ben niet zo kalm als jij, Hes,’ vertelde hij haar. ‘Ik had bij de auto moeten blijven, om zeker te weten dat ze hem boven op die heuvel lieten staan. Het water zal er nu wel dichtbij zijn.’

‘Ze kunnen er maar beter met hun tengels afblijven!’ riep Barbara zacht maar meevoelend over haar schouder. ‘Die parkeerplaats is inbegrepen bij de vijfduizend dollar die we voor deze kamer betalen.’

Van de andere kant van KKK riep Helen met bijna onmerkbaar gegiechel in haar stem: ‘Ik vraag me af of die duitendieven eraan denken de geldkist mee naar boven te nemen. Anders zijn ze de boel kwijt!’

‘Stil,’ riep Hester. ‘Benjy, ga je in bed.’

‘Wat is daar voor leuks aan?’ vroeg hij peinzend. ‘Helen moet met de baas slapen, om hem warm te houden. En die make-up en dat poeder dat Miss Katz op mijn gezicht heeft gesmeerd kriebelen.’

‘Hou nou op met klagen, nikker,’ beval Hester hem. Helen en ik kunnen voor verpleegsters doorgaan, maar jij moet wat lichter eruitzien. Je wordt er geen blanke door, maar het rechtvaardigt je aanwezigheid. ‘t Laat zien dat je je best doet om te plezieren. Met dat en een biljet van duizend dollar kom je overal.’

Benjy zei, nu met het bleke licht in zijn ogen toen hij ze ophief: ‘Dat monster zit weer op de Zwerver. Hij draait snel.’ De kamer schudde en schokte. Het houtwerk kraakte. Benjy kondigde aan: ‘Water is weer een decimeter gestegen. Het lijkt me dat de hoeken veranderen.’

Helen richtte zich op. ‘Denken jullie niet dat we — ‘ begon ze met strakke, hijgende stem.

‘Stil!’ commandeerde Hester zwaar. ‘Iedereen moet nu stil zijn, en gaan liggen. We genieten hier van vijfduizend dollar. Benjy, jij vertelt me wanneer het water tot aan je nek staat, en niet eerder! Welterusten.’

In het donker dacht Barbara aan het circuit van Sebring dat twee kilometer verder lag, en aan al die fijn afgestelde motoren in hun pits onder de zilte zee, waar alle olie nu zou zijn weggespoeld. Of waren ze slim geweest en naar het noorden geracet in een rood-blauw-groen-geel-zilveren meute? Ze stelde zich voor dat er speedboten over het circuit van Sebring raceten. Ze stelde zich de verdronken raketten voor, tweehonderd kilometer verder op Kaap Kennedy.

Ouwe KKK kreunde zwak en mummelde iets. Barbara streelde zijn papieren, gerimpelde wang, maar hij bleef mummelen. Zijn vingers, dicht tegen zijn borst, alsof hij bad, bewogen een beetje. Ze zocht in het bed en vond de pop met haar zwart kanten ondergoed en legde haar in zijn handen. Hij werd kalmer. Zij glimlachte.

De kamer schokte.

* * *

Sally Harris had een met parels bestrooide avondjapon aangetrokken uit de heel interessante garderobe in de slaapkamer naast die van Mr. Hasseltine. Jake Lesher had zijn gestalte in een donkerblauw pak gewikkeld dat overal een beetje te lang voor hem was, zodat hij een mannelijk Russisch fotomodel leek. Ze zaten aan de piano, die bedekt was met wijnglazen en twee flessen champagne.

De kamer werd verlicht door drieëntwintig kaarsen — meer had Sally er niet kunnen vinden — en twee zaklantaarns. Donkere gordijnen verborgen de ramen en zelfs de lift die was blijven steken, en vooral de openslaande deuren naar de patio.

Er sijpelde stilte naar binnen door de zware gordijnen, hij drukte op hun kelen en harten, en bevroor de kaarsvlammen. Maar toen daalden Jakes vingers neer op het toetsenbord en ze verdreven de stilte met de rimpelende uitbarsting van de introductie. Sally stond op, wankelde een beetje, en zong luid en helder:

O, ik ben het meisje van Noachs Ark

En jij mijn oude koning van de vloed.

Onze liefde is groter dan de grote oceaan,

Groter dan Ararat of de zilveren maan —

Jij vond me een dakhuis in de zee!

Onze liefde is groot en van ons twee.

Terwijl Jake met zijn linkerhand de geïmproviseerde begeleiding speelde reikte hij naar Sally en gaf haar een vel papier.

‘Probeer het tweede couplet,’ zei hij.

Ze bekeek het met grote ogen. Jee, wat een idiote woorden. En hoe moet ik inktvlekken zingen?’

‘Ik vond wat jij idiote woorden noemt in een dure lijst met “opvallende hemelse voorwerpen” in een van de grote boeken van jouw intellectuele vriendje. We moeten met dat sterrenkundige motief werken om aan te sluiten bij die nieuwe planeet.’

Pokkenplaneet. Als Hugo er niet was geweest lag je nu te verzuipen. Ik vraag me af waar Hugo nu is? Okay Jake, spelen maar.’ En zij zong, met haar papier bij haar neus:

O, ik ben het meisje van Noachs Ark

En jij mijn oude Stormkoning.

Onze liefde is groter dan de grote zon,

Groter dan Messier-31… of Orion —

Jij vond me een wolkenkrabber in de zee!

Onze liefde is groot en van ons twee.

Jake straalde. ‘Dit wordt een hit, baby! Een echte vuurspuwer van een hit!’

‘Dat is dan heel mooi,’ vertelde Sally hem, en stak een hand uit naar haar glas, ‘want de kans is groot dat we het in een bijzonder vochtig theater moeten opvoeren!’

* * *

Richard Hillary voelde zich merkwaardig uitgelaten toen hij soepel voortliep in westelijke richting langs een naar zout ruikende weg. Gestrand op het met een laagje modder bedekte, door de getijden gekamde gras, waren twee zilverige vissen en een kleine groene kreeft die zwak voort kroop over een lange, doordrenkte lap zwart goed die best een leraarsjas zou kunnen zijn. In het zuiden kon hij een paar van de grijze torens van Oxford zien en duidelijk onderscheiden waar het bruine water zijn hoogste stand had bereikt. Hij hield zijn adem in, zijn armen gingen omhoog, en zijn volgende stap veranderde bijna in een sprong terwijl hij in zijn verbeelding driftig door de wateren van de Noordzee of Ierse Zee zwom die hier vijf of zes uur geleden was geweest. Met een gniffelend lachje veranderde hij zijn sprong weer in een stap, maar behield zijn uitgelatenheid. Natuurlijk werd af en toe het kontrast met de aangespoelde wrakstukken hem te veel, vooral als die bestonden uit doorweekte mensenlichamen, of zelfs de lijken van paarden en honden. Hier gold de regel: ‘Als ze niet bewegen, kijk dan snel de andere kant op.’ Hij had die regel de vorige paar kilometer verscheidene malen moeten toepassen. Tot dusver had geen van de natte gedaanten zich verroerd.

Richard was zo gelukkig geweest om een lift te krijgen over bijna de hele afstand tussen het veld waar hij had geslapen en de omgeving van Oxford. Hij was ’s nachts vertrokken, onmiddellijk nadat hij achter zich het overstroomde oosten had opgemerkt, en werd meegenomen door een echtpaar in een Bentley, dat van Letchworth in East Anglia was gekomen. Ze waren nerveus op weg om hun zoon in Oxford op te pikken. Van de vloed hadden ze niet veel gezien en neigden die niet zo zwaar op te nemen. Ze hadden hem een boterham gegeven. Na een tijdje waren er een heleboel meer auto’s opgedoken, en was het tempo aanzienlijk verminderd, en toen ze tenslotte na het aanbreken van de dag slippend de kletsnatte vlakte van Oxford waren opgereden en midden in een modderige verkeersknoop belandden, had Richard hen bedankt en was hij vertrokken. De opstopping zag eruit alsof hij wel een tijd stand zou houden, en hij kon de verbijsterde, gekwetste, planloze uitdrukking op hun gezichten niet verdragen.

Je moest een plan hebben, sprak hij nu tegen zichzelf, terwijl hij snel doormarcheerde tussen een groep medemarcheerders door, naast een nieuwe dubbele file modderige auto’s die langzaam westwaarts bewogen. Ze staken de Cherwell over via een drukke brug die nauwelijks een halve meter boven een schuimende stroom uitstak. Hij vroeg zich af hoe zout het water was, maar hield geen halt om te proeven.

Ook vroeg hij zich af of de overstroming van de vorige nacht hier was verzorgd door de monding van de Thames, of dat deze tweehonderd kilometer uit het zuiden, van de Wash was gekomen, over de moeraslanden. Maar dergelijke beschouwingen brachten hem niet dichter bij een plan. De zon op zijn rug werd heet.

Er klonk een laag, zwaar roffelen, en de menigte om hem heen drong naar de weg toen een kleine helikopter vijftig meter verder landde. De piloot, een jonge vrouw in het besmeurde witte uniform van een verpleegster, sprong naar buiten en rende naar de enige levende gedaante die niet voor het lawaai en de windvlaag van de helikopter was gevlucht: een jonge vrouw die met een baby op de arm in de modder zat. Ze nam de baby van haar over, trok haar overeind, en leidde haar gehaast naar de helikopter en liet haar aan boord gaan. Toen, zonder te antwoorden op de diverse geschreeuwde vragen die nu uit de menigte begonnen op te stijgen stapte ze zelf vlug aan boord en steeg op.

Richard schudde kwaad op zichzelf zijn hoofd en schreed verder. Het gadeslaan van zulke dingen maakte dat hij zich verschrikkelijk eenzaam voelde, en bracht hem evenmin dichter tot een plan.

Maar een poos later had hij er een geformuleerd. Voor het volgende hoogtij zou hij de Cotswolds bereiken, daar tijdens de vloed wachten, bij de volgende eb de vlakte van de Severn oversteken via Tewkesbury, in de richting van de Malvernheuvels, en tenslotte op dezelfde manier zijn schreden richten naar de Zwarte Bergen in Wales, die bestand hoorden te zijn tegen de hoogste vloeden die er konden komen. Zijn wegebbende uitgelatenheid kwam weer een beetje terug. Natuurlijk was het misschien verstandiger om terug te gaan naar de Chiltern, of de middelmatige hoogten net ten oosten van Islip op te zoeken, maar hij maakte zich wijs dat men daar ruimte moest openlaten voor de horden die op de een of andere manier nog steeds uit Londen naar het westen oprukten. Bovendien beviel de gedachte om ergens te stoppen hem helemaal niet, zelfs niet op een veilig lijkende hoogte, om daar dan te gaan zitten wachten en denken. Dat was onverdraaglijk — hij moest in beweging blijven, steeds in beweging blijven. En je voelt een genegenheid voor een plan dat je zojuist hebt uitgedacht.

Uiteindelijk vertelde hij zijn Cotswolds-Malvernheuvels Zwarte Bergen plan aan de twee oudere mannen naast wie hij een poos liep. De eerste zei dat het volkomen onuitvoerbaar en het gezwam van een krankzinnige idioot was; de tweede zei dat het half Engeland zou redden en terstond overgebracht moest worden aan de autoriteiten (deze man zwaaide wild met zijn wandelstok naar een overkomende helikopter).

Richard kreeg de pest aan beide, vooral aan de tweede, en liep snel naar voren. Achter hem gingen ze door met luidkeels en nijdig ruziën. Plotseling was al zijn opwinding verdwenen, en hij vond dat zowel zijn plan als zijn redeneringen louter het met redenen bekleden was van een drang om naar het westen te ijlen die even weinig zin had als het trekken van de horden lemmings over Scandinavië naar de Atlantische Oceaan en de dood. Misschien was het wel zo, bedacht hij zich, dat de schok en de verwarring van hem en alle mensen om hem heen de beschaafde lagen van de geest hadden afgepeld, en een of ander oerinstinct hadden blootgelegd dat op dezelfde roep reageerde die de lemmings horen.

Niettemin bleef hij voortgaan. Hij bewoog zich naar de weg toe en keek uit naar een lege zitplaats of een plaats op een bumper of een treeplank op een van de snellere voertuigen. Lemming of niet, zijn eenvoudige plannetje was alles dat hij had, en hij had zich net het belangrijkste bezwaar van de eerste man herinnerd: dat het ruim vijftig kilometer naar de Cotswolds was.

* * *

Toen het ochtendtij het Bristolkanaal en de Severn ingolfde, kapotte schepen en versnipperde hooibergen meevoerend en van hun ankers gerukte boeien, en telegraafpalen met stukken draad onder water, en halve huizen, en de doden, en hoger steeg dan de nacht daarvoor, keerde Dai Davies er eveneens mee terug, langs Glamorgan en Monmouth, draaiend en rollend zoals de verdronken Phoenicische zeeman van T.S. Eliot, een blije Welshman, poëtisch tot het einde, veertig voet onder water.

29

Margo en Hunter, elk gewikkeld in een deken, bezetten de komvormige uitkijkpost die door McHeath en Doddsy leeggeschept en droog geveegd was. Boven hun twinkelden in het westen tussen rafelige wolken de sterren, maar het midden en de oostelijke helft van de hemel waren nog steeds zwaar bewolkt. Onder hen scheen een smalle lichtkegel op de gesloten sedans en langs de weg naar de Vallei. Aangezien Doddsy verschillende extra batterijen voor zijn grote schijnwerper had kreeg Doc het idee deze boven op de kei in de weg te zetten. ‘Dan kunnen de mensen die op wacht staan beter zien of er iemand uit de Vallei komt sluipen. Ze zullen het licht natuurlijk gaan onderzoeken, en als ze niet vijandig zijn roepen ze ons wel aan. Maar schiet ze niet neer alleen omdat ze niets zeggen. Hou ze onder schot en commandeer ze te blijven staan. En maak niet het hele kamp wakker als we bezoek krijgen. Maar wek mij wel.’

Nu zaten Hunter en Margo te roken, wat de volmaaktheid van Docs hinderlaag bedierf — maar niet in al te ernstige mate, beslisten ze. De zwakke oranje gloed van haar sigaret toen ze inhaleerde lichtte haar ingevallen gezicht en haar gouden haar op dat na de zoute wasbeurt van gister recht omlaag was gekamd.

‘Je ziet eruit als een Walkure, Margo,’ zei Hunter zacht met diepe stem.

Ze trok het grijze pistool onder de deken uit en hief het op, zodat het in de kortstondige gloed van de sigaret glom. ‘Ik vond het niet leuk toen de anderen hem hadden, hoewel Doddsy boeiende dingen heeft opgemerkt.’

Toen hij en McHeath hun wachtplicht vervulden had Kleine Man het pistool met zijn zaklampje en met een kleine loep onderzocht, en hij ontdekte een fijne schaalverdeling naast de paarse ladingsmeter. ‘Het is gemaakt door wezens met een fijner gezichtsvermogen dan wij,’ deduceerde hij. Hij had ook iets anders ontdekt dat Margo nooit had gezien: een kleine, verzonken pal bovenop de kolf — het smalle einde van de pal wees naar het uiteinde aan de kant van de loop van een tweede, even fijne, ronde schaal. Niemand had een nuttig idee over de taak van deze pal, en er werd besloten er niet mee te experimenteren.

‘Ik vraag me af op hoeveel planeten dit ding heeft gemoord,’ fluisterde Margo nu.

‘Ja,’ zei Hunter, ‘je ziet eruit als een maagdelijke Walkure die de heilige vlam van het wapen bewaakt.’ Hij schoof iets naar haar toe. Ze rook zijn naar muskus ruikende zweet.

‘Sjj — hoorde jij dat ook?’ fluisterde ze vlug. Ze maakten hun sigaretten uit en wachtten gespannen, zochten de omgeving af met hun blikken. Hunter kroop geruisloos naar de rand van de richel via een route die hij van tevoren in zich had opgenomen en controleerde vandaar zo ver hij kon, hoewel de andere kant van de richel tien meter steil omlaag ging.

Het kamp met de bus en de truck was stil en er was geen teken van beweging te bespeuren, hoewel de ruisende wind hun deed denken aan de tombe in de grot, vijf meter naast hun. Na verloop van tijd installeerden ze zich weer zoals eerst en staken weer een sigaret aan.

‘Weet je, Margo,’ ging Hunter verder waar hij was opgehouden, ‘ik geloof dat het doden van die mannen je tot leven heeft gewekt. Je werd erdoor ontwaakt, misschien voor de eerste keer. Een oer-ervaring zoals dat heeft een dergelijke in vloed op de mens.’

Ze knikte aandachtig maar glimlachte innerlijk. ‘Alles is nu twee maal zo werkelijk,’ fluisterde ze. ‘Alsof de werkelijkheid nu van solider spul is gemaakt, en toch kon ik er beter omheen en in zien en voelen, vooral de lichamen van de mensen. Het is fantastisch.’

‘Je bent er mooi door geworden,’ zei hij, en legde zijn hand op haar pols. ‘Mooier. Mooie maagdelijke Walkure.’

‘Ach, Ross,’ fluisterde ze plechtig, ‘iedereen zou denken dat je me probeert te krijgen!’

‘Dat probeer ik ook,’ zei hij. Zijn greep op haar pols verstevigde een beetje.

‘Je hebt een vrouw en twee zoons in Oregon,’ fluisterde ze, en schoof opzij, maar niet hard genoeg om zich te bevrijden. ‘Die doen niet ter zake,’ zei hij, ‘hoewel ik me voortdurend zorgen over ze maak. Maar we leven nu van dag tot dag, van seconde tot seconde. Elk uur kan het laatste zijn. Margo, laat me je kussen.’

‘Ik heb je gister pas ontmoet, Ross. Je bent jaren ouder dan ik…’

‘Tien, hoogstens,’ hijgde hij bars. ‘Margo, de oude regels en voorschriften tellen niet meer. Zoals Rudy zei, het is een nieuw soort realiteit…’

Op dat ogenblik trokken winden hoog boven hen de wolken aan stukken, en ze zagen de Zwerver met zijn mandala-gezicht. De maan vormde er een glinsterende halve gordel omheen. Het wonder van de goudgekerfde violette bol kreeg vat op hun, maar na een paar seconden legde Ross Hunter zijn andere arm om Margo heen en trok haar naar zich toe. Ze maakte zich los en wees omhoog.

‘Ik heb een jongen daarboven,’ zei ze. ‘Hij was gestationeerd op dat… die glinsterende puinhoop. Maar misschien is hij weggekomen; misschien zit hij nu op de Zwerver.’

‘Ik weet het,’ zei Hunter. Hij keek haar aan. In het Zwerverlicht had haar gezicht nu geen gloed van een sigaret van node. ‘Ik heb zelfs over je romance in een tijdschrift gelezen. Ik vond dat je er walgelijk verwaand en zelfvoldaan uitzag, alsof je nodig eens slaag moest hebben en stevig worden aangepakt door het leven.’

‘Door jou, bedoel je zeker? En dan is Paul er nog,’ ging ze vlug verder, ‘ontvoerd door een schotel en God weet waar hij nu zit. Hij is hartstikke gek op mij, maar ligt van binnen helemaal overhoop. Misschien wordt hij bevrijd door wat er nu met hem gebeurt.’

‘Ze kunnen me geen van beide iets schelen,’ zei Hunter, terwijl hij op zijn knieën naast haar zonk en haar bij de schouders nam. ‘Ik heb geen ethische gewetensbezwaren over het gebruikmaken van de omstandigheden. Jij bent mooi, en wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Bovendien ken ik je beter dan zij, ik ken de ontwaakte Walkure met de gouden haren, en ik ben gekker op jou dan zij. Niets telt nu behalve jij en mij. O, Margo —’

‘Nee!’ zei ze scherp, en plotseling stond ze op van haar deken en veegde zijn handen van haar af. ‘Ik ben blij dat je gek op me bent, maar ik heb je niet nodig, ik heb dat jou en mij niet nodig. Gewoon alleen leven in deze nieuwe realiteit is meer dan genoeg; dat is alle opwinding die ik hebben wil; ik ga er helemaal in op. Begrepen?’

Na een paar keer diep te hebben geademd gaf hij toe: ‘Okay, ik zal wel moeten. We kunnen het beste eens goed rondkijken met al dit licht. Jij neemt de westelijke helft. Laat je ogen er eerst aan wennen.’

Een paar minuten later, toen ze met de ruggen naar elkaar zaten, begon hij rustig te praten zonder om te kijken. ‘Toegegeven dat je nu helemaal door jezelf wordt geabsorbeerd, ik betwijfel of je ooit echt verliefd bent geweest. Paul heb je gebruikt en getiranniseerd — dat was duidelijk. Ik stel me voor dat je… wie was het? — o ja, Don — in de hand hebt gehouden door op zijn mannelijkheid te spelen, hem daarmee te vleien.’

‘Belangwekkend,’ murmelde Margo.

‘Nee, ik geloof niet dat een van die twee jongelieden veel betekenen als rivalen,’ vervolgde Hunter. ‘Morton Opperley is een groter gevaar, omdat hij een vaderfiguur is: een sinistere mooie tovenaar die — ik wed dat je daarvan droomt! — op een goede dag onze jonge Walkure weg zal voeren naar zijn onverbiddelijke kasteel in het Land van de Hogere Wiskunde. Incest met Einsteiniaanse boventonen.’

‘Heel belangwekkend,’ was haar commentaar. ‘In het oosten zie ik geloof ik een heel zwak lichtschijnsel. Misschien is het de grote weg.’

Nog vijf minuten en toen barstte Hunter uit, zo te horen uiterst spontaan: ‘Christus, wat is het koud! Het zou nuttig zijn als we tegen elkaar aan gingen liggen, op de oude manier van de Puriteinen —’

‘Nee-ee, soldaat,’ viel ze hem in de rede. ‘Liefde en op wacht staan gaan niet samen.’

‘Au contraire, ze gaan prachtig samen. Je wordt dan geweldig levend, en je van alles bewust.’

‘Nee-ee, Ross, heb ik gezegd.’

‘Ik probeerde het niet op een nieuwe manier,’ protesteerde hij, ‘ik deed alleen een praktisch voorstel. Ik bevries.’

‘Dan moet je je deken strak om je heen wikkelen,’ was haar suggestie. ‘Ik heb geen verwarmer nodig.’ Ze glimlachte hem recht in het gezicht. ‘Op dit ogenblik ben ik heet als vuur van mijn nek tot mijn tenen. En geweldig levend. Helemaal in m’n eentje.’

‘Je bent een kreng,’ zei hij nadenkend.

‘Ja dat klopt,’ stemde ze blij meesmuilend in. ‘En nu ga ik een verkenningstochtje maken, iets van vijftig meter de weg af na de sedans. Ik neem het geweer mee. Jij blijft hier met het grote pistool en… dekt mij.’

‘Kreng,’ herhaalde hij bitter toen ze kruislings de helling af sloop.

Toen zij Doc wekten om de wacht over te nemen was de Zwerver door een wolk bedekt. Hij kreunde een paar keer binnensmonds terwijl hij de kronkels uit zijn stijve gewrichten verwijderde, toen werd hij vrolijker.

‘We moeten de batterijen van de lampen verwisselen,’ merkte hij op. ‘Ik heb ze in mijn zak. We hadden een van de zwarte auto’s moeten omdraaien en zijn koplampen gebruiken. Kan nu niet meer — we zouden de mensen wakker maken.’

Tegen de tijd dat Margo Rama Joans bed in de truck had overgenomen was de Zwerver weer zichtbaar. Hij toonde de Kaken. Ann was wakker. Sedert de verschrikking van die middag was het kleine meisje dat ‘van alles hield’ bijzonder stil en nadenkend geweest. Nu vroeg Margo zich onbehaaglijk af wat ze dacht toen die grote ogen naar haar keken, de krijsende doder.

Maar: ‘Waarom moet mammie weggaan?’ was alles dat Ann vroeg, nogal verdrietig.

Margo verklaarde het op wacht staan.

‘Ik geloof dat mammie graag bij Mr. Brecht is,’ deelde Ann somber mee.

‘Kijk eens naar de Zwerver, liefje,’ opperde Margo. Zie je dat, de maan verandert in een ring. Ze heeft haar cocon opengebroken en spreidt haar vleugels uit.’

‘Ja, het is mooi, vindt u niet?’ zei Ann. Er kwam eindelijk weer een dromerige klank in haar stem. ‘Paarse bossen en gouden zeeën… Hallo, Ragnarok…’

In de bus leunde Mrs. Hixon voorover uit haar stoel achter die van de chauffeur en fluisterde in Mr. Hixons oor: ‘Bill, wat gebeurt er als deze mensen uitvinden dat we niet echt getrouwd zijn?’

Hij fluisterde terug: ‘Baby, ik geloof dat het ze niets zou kunnen schelen.’

Mrs. Hixon zuchtte. ‘Toch betekent het iets om het enige normaal getrouwde echtpaar te zijn in dit stel.’

* * *

Paul werd even eenzaam wakker in de ruimte als een hobo-engel, leek het hem — zo hoog boven de aarde dat de sterren in grotere aantallen schitterden boven de zeisvormige kromming van de zwarte horizon dan hij ooit had gezien, zelfs niet in de woestijn. Niettemin voelde hij zich zo behaaglijk en verfrist, en de overgang van slapen naar waken was zo geleidelijk geweest, dat hij totaal geen vrees voelde. Bovendien was er een onzichtbaar glazig oppervlak dat hij kon aanraken. Het sloot alle hardvochtigheid van de ruimte buiten, en zijn rechtervoet was er geruststellend aan vastgemaakt. Hij gaf zich over aan het grootse uitzicht. Hij hing in de nacht, minstens tweehonderd kilometer boven Arizona, besloot hij, en in het westen kon hij heel zuidelijk Californië zien en de noordwesthoek van Mexico, inclusief de hals van het schiereiland Baja Californië, en daarachter de Stille Oceaan. Dat patroon viel niet voor iets anders aan te zien.

Hij kon de lichten zien van San Diego — tenminste het soort gloed van een stad, op de plaats waar San Diego moest zijn — en hij realiseerde zich dat hij God geluidloos dankte, heel banaal, maar oprecht.

Er waren geen wolken. De Zwerver hing in het westen, met zijn schietschijfgezicht omgord door de verbrijzelde maan. Zijn paarse en gouden licht glitterde in een wijd zog over de Stille Oceaan, recht op hem af, en ook het noordelijke uiteinde van de Californische Golf was met lichtpunten bezaaid, zodat alle kusten duidelijk en scherp stonden afgetekend.

De landoppervlakken weerkaatsten alleen een diffuus gele gloed, zoals versterkt maanlicht, maar veel matter dan de schitterende zee.

Maar toen zag hij, met een gevoel van vage maar groeiende schrik, dat de Golf minstens tweehonderd kilometer te ver naar het noordwesten uitstrekte, in een glinsterende tong die aanvankelijk smaller werd maar daarna verbreedde. Deze afwijking van het patroon viel evenmin te miskennen.

Hetzij vanwege de aardbevingen, hetzij door de hoge getijden of door beide, waren de zilte wateren van de Golf doorgestoten en hadden ze het land beneden zeeniveau opgevuld, in en rond de Keizerlijke Vallei en de opdrogende Salton Zee, en waren ze verder doorgestoken naar Palm Springs. Hij herinnerde zich dat een van de steden daar, een vrij grote, Brawley had geheten, en een andere Volcano —

De ruimte voor zijn neus veranderde in een roze wand, en een neutrale stem riep: ‘Morgen, aap.’

Met zijn ogen knipperend draaide Paul zich om. Tigerishka dreef langs het regelpaneel, alsof ze in een onzichtbare schommel zat. Miauw hing aan haar schoot en was ijverig de groene knieën van de grote poes met haar roze tongetje aan het likken.

Paul slikte en bracht zijn vingers toen verwonderd naar zijn lippen. De knevel was weg.

Tigerishka glimlachte naar hem. ‘Jij zeven uur geslapen,’ lichtte ze hem uit eigen beweging in. ‘Voel beter?’

Paul schraapte zijn keel, maar sloot toen alleen zijn lippen en keek naar haar. Hij glimlachte niet terug.

‘Oho, wij beetje wijs geworden, hè?’ snorde Tigerishka. ‘Aapje niet zwammen, wij opschieten goed. Okay maar praten nu echter.’

Paul hield zijn lippen op elkaar.

‘Niet mokken, Paul,’ instrueerde Tigerishka. ‘Ik weet je bent beschaafd volgens jullie opvattingen, maar ik jou vastbinden, knevelen, aap noemen om je klein lesje te leren: hoe jij niet zo belangrijk in het geheel van de dingen, hoe anderen je kunnen behandelen zoals jij potentieel superieur dier Miauw behandelt. Ook ik het doen om jou geboorte-ervaring te geven die elke psycholoog je kan vertellen jij hard nodig hebben.’

Paul keek haar nog iets langer aan, schudde toen langzaam zijn hoofd.

‘Wat bedoel je?’ vroeg Tigerishka scherp. ‘Wat denk je is mijn reden?’

Elk woord even scherp en nauwkeurig uitsprekend alsof hij spraaklessen gaf, zei Paul: ‘Je hebt me gezegd dat je een geest hebt die superieur is vergeleken bij de mijne, en in veel opzichten moet ik je gelijk geven, maar gister heb je minstens twintig minuten lang mijn gedachten verwisseld met die van dat bekoorlijke maar stemloze en cultuurloze diertje op je schoot. Dus heb je op mij je irritatie afgereageerd van zo’n stomme vergissing.’

‘Dat is een leugen, dat heb ik helemaal niet gedaan!’ antwoordde Tigerishka ogenblikkelijk in perfect Engels, even goed als het zijne. Ze verstrakte, haar klauwen kwamen tevoorschijn, en Miauw hield op haar schoon te maken. Toen beheerste ze zich en leunde behaaglijk achterover, ontspannen grinnikend. Een verrukkelijk achteloos gebaar rimpelde haar paars gestreepte schouders. ‘Daarin heb je gelijk,’ gaf ze toe. ‘Dat deel van mijn reden. Maar weinig kosmische kattenrassen, liet door hoop meevoeren. Jij opgemerkt. Aapje sluw.’

‘Toch heb je die vergissing gemaakt, en het was een grote,’ zei hij haar rustig. ‘Hoe kon je van een diertje zo klein als Miauw verwachten dat ze een redelijk brein had?’

‘Ik denken zij geminiaturiseerd,’ antwoordde ze vlug. ‘Had kunnen zien van niet als ik had gecontroleerd met helderziendheid, maar vertrouwde op telepathie.’ Ze streelde Miauw. ‘Nog meer apenhaarkloverijen?’

Paul wachtte weer even en zei toen: ‘Jij beweert dat je behoort tot een superbeschaafde galactische cultuur, maar je spreidt een fantastische vreemdelingenhaat ten toon. Ik zou denken dat een echte galactische burger zou kunnen opschieten met intelligente wezens van alle rassen: zeebewoners, graseters, arachnoïden en schildvleugeligen misschien, wezens met vleugels, wolven en andere carnivoren zoals jijzelf, ja, en ook aapachtigen.’

Tigerishka scheen een heel klein beetje te schrikken toen hij zei: ‘wolven en andere carnivoren’, maar ze herstelde zich keurig met een zoetsappig: ‘Aap is beslist het ergste ras van allemaal, Paul.’ Met hese stem voegde ze er aan toe: ‘Ook is de kosmos niet zo mooi en lievig als jij wel denken.’ Ze was begonnen Miauw ritmisch te strelen, en masseerde de schouderbladen van het poesje.

‘Ik ben geneigd je te geloven,’ zei Paul. ‘Je wendt voor bijna alwetend en zeer levenslievend te zijn — je beroemde je er tenminste op dat je twee menselijke steden van het vuur hebt gered — maar toen je de maan kraakte voor brandstof negeerde je de aanwezigheid van een aantal menselijke wezens erop, waaronder mijn beste vriend.’

‘Jammer, Paul,’ deed Tigerishka koel meevoelend. ‘Maar zij op luchtloze planeet, zij hebben schepen. Kunnen weg.’

‘Ja, ik hoop in ieder geval dat Don en de anderen zijn ontsnapt,’ stemde Paul even koel in, ‘maar ik geloof dat jullie niet eens wisten dat ze daar waren! Ik geloof dat toen jullie uit de ultraruimte kwamen jullie geen flauw idee hadden dat deze planeet bewoond werd door intelligente wezens. En als je het al wist dan kon het je blijkbaar niets schelen.’ Tigerishka leek nog steeds heel ontspannen, maar ze streelde Miauw met een sneller ritme, zoals een nerveuze vrouw snellere trekken van een sigaret neemt. ‘Ook daarin heb je beetje gelijk, Paul,’ gaf ze toe. ‘Was slecht in ultraruimte: stormen, enzovoort. Brandstof acuut nodig. Wij voelen ons doodmoe toen we uitkwamen, echt. Ook laatste verkenningen toonden hier geen intelligent leven, alleen veelbelovende kattenras.’ En ze trok haar neus tegen hem op toen ze het strelen onderbrak om Miauw twee klopjes te geven.

Deze geestige zet negerend vervolgde Paul: ‘Nog een illustratie van jouw gevoelloze en knoeierige haast: toen je Miauw van de vloedgolven redde — en mij ook, onder de foutieve indruk dat ik haar lastdier was — liet je een stuk of twintig mensen, waaronder mijn vriendin, aan hun lot over: verdrinken of zwemmen.’

‘Dat verdomde leugen, Paul!’ antwoordde Tigerishka vinnig. ‘Ik golven voor ze gestild, zij komen veilig weg. Ik zelfs momentumpistool verloren.’

‘Een nieuwe superkatten-blunder?’ kaatste Paul terug. ‘Wel, deze viel toevallig edelmoedig uit, dus die zullen we laten rusten. Maar —’

Paul staakte het spreken, opeens overvallen door het plotselinge besef van het belachelijke van de situatie. Hier zat hij, naakt en geketend, verbonden met de slangetjes van een sanitaire toestand, officier van justitie te spelen tegen de meest fantastische ‘Madama X’ die ooit in het getuigenbankje had gezweefd.

En ook de meest fantastisch mooie, amendeerde hij zijn gedachten onbehaaglijk. Of was dit alles, vroeg hij zich af, alleen het eeuwenoude gedoe van de aap die het luipaard pest?

Maar toen herinnerde hij zich Brawley en Volcano.

‘Dus jij hebt nu vriendin, eh, Paul?’ vroeg Tigerishka gemeen. ‘Is echt waar? Weet Margo? En jij bent zo eerlijk — is eerlijk tegenover Don?’

Hij liet zich door deze gemene insinuaties niet afleiden en ging met enige waardigheid verder. ‘Maar de zwaarstwegende veroordeling van jullie zogenaamde hoge cultuur en grote gevoeligheid is de manier waarop er op dit ogenblik beneden deze schotel mensen sterven, als gevolg van de verstoring van ons zwaartekrachtveld door de Zwerver — alleen maar omdat jullie brandstof nodig hebben en niet een beetje meer tijd willen besteden aan het zoeken naar een geschikte vindplaats — zoals de manen van Jupiter of Saturnus. Ik geef toe dat je een paar branden hebt uitgemaakt, maar pas nadat honderden, waarschijnlijk duizenden, in het vuur en de aardbevingen stierven, waardoor de branden zijn ontstaan. En nu worden er hele steden uitgeroeid door de vloedgolven die jullie hebben veroorzaakt. Als dit doorgaat —’

‘Hou je mond, aap!’ snauwde Tigerishka, met haar klauwen naar buiten, en haar achterpoten tegen het regelpaneel. Miauw sprong van haar weg. ‘Kijk, Paul,’ ging ze verder, terwijl ze zich schijnbaar met moeite beheerste. ‘Ik heb nooit tegen jou opgeschept dat ik humanitair, apen-tair, heelal-tair ben! Katten hebben wrede cultuur sommige opzichten. Andere culturen ook wreed! Dood is deel van leven. Sommige lijden altijd. Ons bijtanken gewoon normale gang van zaken. Gewoon —’

Zij brak af, fronste naar de vinger waarmee Paul naar haar wees. Zijn gezicht gloeide, want hij had net iets gezien waarvan hij geloofde dat het de ontzettend belangrijke betekenis was van Tigerishka’s kennelijk eerlijke poging om zich en haar volk te verdedigen.

‘Ik geloof je niet,’ zei hij met galmende stem. ‘Tigerishka, ik geloof dat de haast van jou en je volk, het ontbreken van verkenning en voorbereiding, en de meeste van jullie ruwe, te late pogingen om iets van de schade die jullie hebben aangericht te herstellen, allemaal aantonen dat jullie tot overhaast handelen werden gedwongen door iets waarvoor jullie doodsbang zijn.’

Met een piepend gesnauw dook Tigerishka op hem af, drukte hem tegen de wand met een voorpoot rond zijn keel, en de andere als een viertandige hooivork boven zijn gezicht gebalanceerd.

‘Dat is een vervloekte leugen, Paul Hagbolt!’ zei ze in smetteloos Engels. ‘Ik eis dat je het ogenblikkelijk terugneemt!’ Hij kreeg zijn adem terug. Toen schudde hij zijn hoofd. ‘Nee,’ zei hij, tegen haar glimlachend, hoewel er heldere tranen uit zijn ogen druppelden. ‘Jullie zijn doodsbang.’

* * *

Don Guillermo Walker plette muskieten en staarde naar de overstroomde daken van San Carlos, rood in de dageraad, terwijl de sloep zich een weg terug baande naar het Meer van Nicaragua. Gedurende de nacht was de stroomrichting in de San Juanrivier andermaal omgedraaid, en werkte de sloep nu stevig tegen, en nu werd het duidelijk dat het kwam doordat het meer zelf zeven meter of meer was gestegen — maar waarom dat was gebeurd viel minder makkelijk te zeggen.

Ook de hemel stelde hen voor een raadsel. In het oosten was hij helder, en de zon straalde al heet, maar in het westen rees een dikke muur van wolken op vanaf de strook land tussen het meer en de Stille Oceaan, en hij strekte zich zover men kon zien uit naar het noorden en zuiden.

Hoewel hij twee nachten eerder de uitbarsting van vulkanische aktiviteit had gezien, kwam het niet bij Don Guillermo op dat de Stille Oceaan hier nu, zoals langs zo vele stukken land, werd begrensd door een gordijn van stoom, waar zeewater vulkanische spleten binnenstroomde.

Hij vroeg waarom de sloep naar het noorden ging, en de gebroeders Araiza lichtten hem in dat ze het meer opgingen naar hun huis in Granada. Iets scherps en afgebeten in hun stemmen zei hem deze beslissing niet te bestrijden.

Het weerhield hem er echter niet van iets later een verslag te beginnen — het was ook niet het eerste dat hij hun had verteld — over hoe honderd jaar geleden zijn over- overgrootvader in Nicaragua was geland met slechts achtenvijftig Yankee volgelingen, en weldra met succes Granada zelf had bestormd.

* * *

Bagong Bung zag de zon die voor Don Guillermo opging in de Golf van Tonkin zinken, die nu even opgezwollen was als hij er twaalf uur geleden gekrompen had uitgezien. Hij scheen nu Noord Vietnam te verzwelgen. Hij dacht aan zijn brandkast in de kajuit en hoe die nu een zakje bevatte met gouden guinjes en condors en morocota’s en twee grotere zakjes met zilveren munten — de bescheiden buit van de Sumatra Queen. Hij betastte de geelzijden doek die zeeroversgewijs om zijn hoofd was gewikkeld, en keek schelms rond naar Cobber-Hume en zei: ‘Yo-ho-ho, eh, baik sobat?’

‘And a bottle of rum,’ bevestigde de grote Australiër. ‘En een pijp opium voor jou, aangezien dat niet tegen je geloof is.’

Bagong Bung grinnikte, maar toen werd zijn gezicht ernstig en hij zei zacht en gespannen: ‘Pagi dan ayer surut!’ Ochtend en laagtij! Hij kon echt nauwelijks erop wachten. Hij had al lang beslist welk wrak hij dan zou proberen: het bijna legendarische Spaanse schatschip Labo de Oro. De Tijger van de Modder zou zich meten met de Wolf van Goud.

* * *

Barbara Katz’ eerste reactie op de dubbelloops buks die bij Benjy’s gekromde schouders door het raam werd gestoken was dat dit alleen maar weer een nieuw vermoeiend onderdeel was van de vreemde verzameling wrakstukken en rotzooi waar ze de eerste drie uren van de nieuwe dag over, langs, door en rond hadden gereden en gegleden. Zanderige bodem — hopen daarvan; bladeren en twijgen en gras; ontwortelde struiken en boompjes; kapotte auto’s en agrarische machines; dode dieren en — Niet stoppen! — mensen; draad — dat kon duivels gevaarlijk zijn, vooral prikkeldraad; ze hadden planken moeten neerleggen over een meegesleurde en omgevallen afrastering om de Rolls er zonder doorgeprikte banden over te krijgen; doorweekte bloemen die her en der vastkleefden; huizen en schuren, zowel in fragmenten als bijna intact — op een gegeven moment hadden ze een kronkelende zijweg moeten opsporen om rond een geweldige opeenhoping van kapotte huizen te komen. Alles stoomde van de hitte, alsof er een snel oplossende nevel uit de aarde opsteeg. Natuurlijk waren er ook levende mensen geweest, hoewel niet zo veel, die zich of verdwaasd en hulpeloos gedroegen of heel gewoon bezig waren, en bijvoorbeeld huizen op hoger gelegen delen schraagden, planken in hoge bomen hesen, of af en aan reden in auto’s of op paarden. Eenmaal was er een klein vliegtuig overgekomen, waarvan de motor luidruchtig en gewichtig klonk.

Barbara’s tweede reactie op de buks was dat ze nu aan de akelige noodtoestand toe waren waarop ze al de hele reis zat te wachten, en goddank dat ze de .38 in haar rechterhand had onder haar dij naast ouwe KKK, en als het moest hoopte ze dat ze hem omhoog kon zwaaien en door het raam kon schieten — maar als dat alleen tot resultaat had dat Hester en Benjy aan barrels werden geschoten had het niet veel zin, ook al draaide de motor van de Rolls stationair. Als ze maar een voorsprong van een paar seconden hadden —

Haar derde reactie op de buks was dat ze het nieuwe roest erop zag en dat ze zich afvroeg of de patronen nat waren, in welk geval zij het machtsevenwicht aan haar kant had en niet echt hoefde te schieten, alleen maar dreigen — maar dat was maar gissen.

De stem achter de buks bevatte een zoemtoon die lui maar dreigend was, zo’n beetje als de paardenvlieg die heen en weer vloog tegen de achterruit van de auto.

‘Dit is een inspectiepost. We halen tol op. Wat deden jullie —’ ‘We waren alleen maar een band aan het verwisselen,’ antwoordde Barbara scherp.

‘ — daar in Trilby?’ besloot de zoemende stem.

Dus dat, dacht ze, was de naam van het ellendige verbrijzelde dorpje door welks kromme hoofdstraat ze twintig minuten geleden hadden gezigzagd. Ze hadden het Svengali moeten noemen!

Hardop zei ze haastig: ‘We kwamen er alleen doorheen vanuit Palm Beach. We zullen de tol betalen,’ maar toen ze met haar linkerhand in de zwarte tas op haar schoot frommelde kwamen twee pezige zonrode armen door het raam.

Ze pakten de tas en een ruwe hand ging naar haar kin en duwde haar gezicht omhoog, en even keek ze in een mager, ongeschoren, bologig gezicht en beheerste de impuls om er een kogel in te jagen of in zijn hand te bijten, en toen verdwenen de armen met de tas, en de stem erachter zei: ‘Hé, die ouwe gooser moet een van die Palm Beach miljonairs zijn. Hoop papiergeld hierin.’

Barbara zei: ‘Hij is erg ziek. Hij ligt in coma. We proberen hem naar —’

‘Een van die Yankee miljonairs,’ viel de zoemstem haar in de rede, ‘die hierheen komen en de baas spelen en nikkers het loon van een blanke betalen en dan als laffe hazen wegrennen als de Heer ons beproeft. We nemen het geld voor het Vreugdefeestfonds en we nemen die twee nikkermeiden — die zullen de heuvel wat gerieflijker maken. Eruit, jullie twee, en snel! — of ik maak een gat in die gebleekte chauffeur van jullie.’

En hij legde de loop van zijn pistool tegen Benjy’s slaap. Nou komt het, dacht Barbara, maar toen ze de revolver omhoog wilde brengen voelde ze dat ouwe KKK’s klauwvingers haar hand met verbazende kracht beetgrepen, en hem tegen de bank gedrukt hielden. Hij schraapte schurend zijn keel en toen sprak hij met een stem die luider was dan ze hem ooit had gehoord, een stem die gebiedend kraste. ‘Hoorde ik een of andere verdomde waardeloze idioot de kleur van mijn zoon Benjy in twijfel trekken? Ik dacht aan je woorden te horen dat jullie hier echte Zuidelijken waren, geen zandhappende kruimeldieven!’

Buiten weerklonk een gemopper, nijdig maar onzeker. De buks werd verwijderd. Toen: ouwe KKK, zijn gelaatstrekken plooiend als die van een oude gier, terwijl hij naar de mannen in overall staarde, intoneerde plechtig: ‘Wanneer zal de Zwarte Nacht eindigen?’

Traag, bijna alsof het antwoord tegen zijn zin uit hem werd getrokken, zei de man met de zoemende stem: ‘Bij het aanbreken van het Blanke Vreugdefeest.’

‘Halleluja!’ reageerde ouwe KKK. ‘Breng aan de Grootse Kantekleer van Dade City de groeten over van de Grootse Kantekleer van Dade County. Benjamin, het zou me plezier doen als je doorreed.’

Ze kwamen vooruit — een meter — vijf — vijftien — toen gingen ze sneller, en Hester zei: ‘Pas op voor die boomstronk, Benjy!’ en de Rolls zwenkte abrupt en zwenkte opnieuw en toen gingen ze nog weer sneller, en Benjy lachte zijn gillende lach, alleen was die deze keer tamelijk hysterisch, en tenslotte zat hij te hoesten. ‘Ouwe KKK doet zijn naam verdomme wel eer aan!’ Hij keek over zijn schouder. “N kwalijk… pa!’

Hester zei: ‘Hij kan je niet horen, Benjy. Hij is weer flauwgevallen. Het heeft hem al zijn kracht gekost.’

Helen staarde met grote ogen. ‘Ik heb nooit vermoed dat hij een Kluxer was.’

Hester zei: ‘Wees jij maar blij, meid.’

30

Doc belastte zich met de leiding van het opbreken van het kamp op de rotshelling, toen de groenachtige dageraad via chartreuse naar citroengeel overging. Hij gedroeg zich met een bazige geheimzinnigheid die nog irritanter zou zijn geweest als hij niet in zo’n cynisch goed humeur was geweest. Hij weigerde in het bijzonder het vraagstuk van hun volgende bestemming of van de kei in de weg te bespreken, tot ze voor vertrek gereed waren.

Hij verminderde het ontbijtrantsoen dat Ida voorstelde met tweederde, schreef penicilline voor de koortsige en kribbige Ray Hanks voor toen de laatste zich herinnerde dat hij er niet allergisch voor was, en reageerde met een kortaf hoofdschudden op Hixons suggestie dat ze dit een permanent kamp moesten maken en foerageerexpedities moesten uitsturen.

De twee sedans werden doorzocht. Uit het handschoenenkastje van de ene kwam een geladen .32 revolver aan het licht en op de achterbank lag een zwarte hoed. Doc vorderde beide voorwerpen voor zichzelf. De hoed drukte hij op zijn kale schedel met een ongevoelige grijns: ‘Hij past. Wojtowicz, die zijn linkerhand op zijn riem liet rusten om het zijn verbonden schouder makkelijk te maken protesteerde: ‘Draag dat niet, Doc, dat brengt ongeluk,’ terwijl Stastok somber zei: ‘Ik zou mijn hoofd niet besmet willen hebben door de slechte invloed van een sadistische moordenaar.’ ‘En ik wil niet dat het mijne nog erger verbrandt dan het al is,’ lachte Doc terug. ‘Roos van een moordenaar kan ik wel verdragen.’

De eerste sedan sputterde en snorde meteen toen Doc het sleuteltje omdraaide en gas gaf om hem te proberen, maar de accu van de tweede scheen leeg te zijn. Doc wilde Wojtowicz niet toestaan onder de motorkap rond te scharrelen, maar zodra het ding van zijn benzine en olie was ontdaan maakte hij de handrem los, draaide scherp aan het stuur, en droeg de anderen op hem te helpen met hem van de weg en de helling af te duwen.

Hij ging schurend en bonzend over de rand, en vijf seconden later was de botsing te horen, kort daarna gevolgd door drie buizerds.

Doc knipte met zijn vingers en mompelde: ‘Ik was echt niet van plan hun ontbijt te verstoren, als het bestond uit wat ik denk.’

Mrs. Hixon hoorde hem en trok een misselijk gezicht. Vervolgens probeerde Doc de rode Corvette, en reed er hard mee heen en weer, met de banden op de rand van de weg. ‘Fraai ding,’ was zijn oordeel toen hij uitstapte. ‘Deze neem ik.’

Toen het ontbijt bijna was genuttigd verzamelde hij onopvallend Hunter, Rama Joan, Margo en Clarence Dodd en bracht ze achter de truck.

‘Wel, wat gaat het worden?’ wilde hij van hun weten. ‘Gaan we door naar de Vallei of terug naar Mulholland en dan proberen naar Cornell of Malibu Heights te gaan? We moeten dit stel in beweging houden, anders verliezen we de moed.’

‘Als we naar de Vallei gaan, hoe komen we dan langs de kei?’ vroeg Kleine Man.

‘Laat dat even rusten, Doddsy,’ vertelde Doc hem. ‘Eerst de belangrijke zaken.’

Hunter zei: ‘Een paar van ons kunnen de sedan nemen en de Vallei verkennen.’

Doc schudde vastberaden zijn hoofd. ‘Nee, we kunnen ons niet veroorloven dit stel in tweeën te delen. We zijn met te weinig.’

Ik ken een paar artiesten in Malibu,’ begon Rama Joan aarzelend.

‘En ik ken er een paar op Cape Cod,’ kaatste Doc met een grijns en een knipoog terug. ‘Die zwemmen momenteel waarschijnlijk naar Plymouth Rock.’

‘Maar wat ik ging zeggen,’ ging Rama Joan met een grimas verder, ‘is dat ik voor de Vallei stem.’

‘Weet iemand hoe hoog de Vallei is?’ vroeg Kleine Man. ‘Hij kan best overstroomd zijn.’

‘Dat vinden we wel uit,’ antwoordde Doc schouderophalend. ‘We moeten naar de Vallei,’ onderbrak Margo de discussie. ‘Vandenberg Drie ligt aan de voet van de bergweg. Ik geloof dat jullie allemaal wel weten dat ik het inertiepistool aan Morton Opperley wil geven.’

Doc keek de gezichten langs. ‘Dan wordt het dus de Vallei,’ besloot hij. ‘Maar ik geloof,’ merkte hij op tegen Margo, ‘dat momentumpistool er een betere naam voor zou zijn.’ ‘Maar die kei —’ begon Kleine Man.

Doc hield zijn hand op. ‘Kom mee,’ zei hij en begaf zich langs de truck en de bus naar de kei.

Toen ze voorbijkwamen vroeg Bill Hixon met een scherts die voor driekwart uit antagonisme bestond: ‘En, Doctor, heeft uw uitvoerende kommissie besloten welke taken er vandaag voor ons op het programma staan?’

‘We gaan door naar de Vallei,’ zei Doc op scherpe toon, ‘waar we nieuwe voorraden zullen verzorgen en de juiste geleerden van het Maanproject zullen opzoeken. Soms bezwaren?’

Zonder op een zelfs maar lichtelijk vertraagd antwoord te wachten posteerde hij zich op de helling vlak boven de kei en wenkte naar Margo dat zij bij hem moest komen.

‘Ik zag die kei schommelen toen jij die pistoolheld ertegen sloeg. Als je er drie seconden op vuurt van hieraf wed ik dat hij wegrolt. Uit de weg, allemaal!’

Margo haalde het momentumpistool uit haar jasje, draaide zich toen opeens om en gaf het aan Hunter.

‘Doe jij het maar,’ zei ze hem, opgewonden merkend dat ze het grote wapen niet langer nodig had om zich veilig en uitgelaten te voelen — dat ze, in feite, zelf nu het grote wapen was waarop ze kon vertrouwen en waarmee ze kon experimenteren. Ook merkte ze vergenoegd op dat Hunter een zure, hongerige blik in zijn uitgeputte ogen kreeg.

Hij hurkte en greep het pistool stevig met beide handen vast. Men had hem verteld dat er absoluut geen terugslag was, maar zijn lichaam weigerde het te geloven. Al zijn spieren spanden. Uit zijn ooghoek zag hij Doc zwaaien. Hij drukte op de knop.

Wat voor soort veld of kracht het pistool ook opwekte, het effect was cumulatief, alsof het doelwit het eerst als een spons moest opzuigen. Aanvankelijk bewoog de grote ronde kei helemaal niet — lang genoeg voor Hixon om te kunnen zeggen: ‘Kijk, hij doet niets —’

Toen begon de kant die het dichtst bij Hunter was omhoog te gaan, eerst langzaam, toen sneller. McHeath riep: ‘Hij beweegt!’

De kei was nu uit zijn evenwicht. Hunter liet vlug de trekker los. De kei kwam met een geweldige dreun op de helling terecht, rolde toen met veel misbaar om en om, scheen eerst een klein beetje sneller te rollen dan een normale rollende kei behoorde te gaan.

De hele rotshelling schudde. Sommige mensen grepen zich aan anderen vast.

Een laatste dreun en het monster ging over de rand, waaruit hij een brede, ondiepe hap meenam.

Kleine Man zei luid, terwijl hij zijn aantekenboek tevoorschijn trok: ‘Dat is de verbazingwekkendste demonstratie van onmogelijke natuurkunde die ik ooit —’

Een geweldige doffe bons overstemde hem. De rotshelling trilde opnieuw toen de kei in de diepte de bodem raakte. Hunter keek op de schaalverdeling op het pistool en zei: ‘Nog ruim een derde van de lading over.’

Doc bestudeerde de plek waar de kei had gelegen. Er zat een gladde kom van zestig centimeter in het asfaltoïde, het diepst aan de kant van de helling, waar het zwarte materiaal in een pegel naar buiten was geperst die zich breukloos aan de rots aansloot. Abrupt knikte Doc goedkeurend.

‘Ik vind het nog niet zo fraai,’ zei Hunter. ‘Een slip zijwaarts —’

Maar Doc schreed al terug naar de rode Corvette.

Twee van de drie buizerds — vermoedelijk waren het dezelfde — fladderden omhoog uit de diepte, en koersten weg. Maar toen stootten ze op een grote, militaire helikopter met twee schroeven die tijdens de opwinding uit de richting van de Vallei was komen ronken. De vogels zwenkten en keerden terug.

Hixon was er voor om met zijn geweer naar de helikopter te seinen, maar Doc zei: ‘Nee, we zorgen voor onszelf. In ieder geval kunnen ze ons toch wel zien, en als ze niet om die kei gekomen zijn stoppen ze toch niet.’

De helikopter verwijderde zich in de richting van de zee. Doc klom in de Corvette en schreeuwde: ‘Maak de weg vrij!’ en stuurde hem met slechts een kleine ruk zijwaarts over de geul, net toen de twee buizerds snel boven de weg overvlogen, maar twintig meter hoog, en over de top van de rug verdwenen.

Doc liet de Corvette net achter de sedan stoppen. ‘Laat iedereen uit de bus stappen en rij hem erover!’ schreeuwde hij terug. Toen tegen Hunter, Margo, en Rama Joan die hem na waren gelopen: ‘Ik ga voorop in de Corvette. Dan komen in volgorde de sedan, de bus en de truck. Jij komt met mij mee, Joan, maar Ann kan beter in de bus rijden. Jij rijdt de sedan, Ross. Ga hem nu maar keren. Margo, neem het momentumpistool en rij met hem mee. Jij bent onze zware artillerie, als we in moeilijkheden raken, maar wacht op bevelen van mij. Doddsy, we moeten een achterhoedewacht hebben in de truck, maar je hand is nog niet in orde.’

‘McHeath weet hoe hij met een geweer moet omgaan,’ zei Kleine Man, ‘en hij is een evenwichtige jongen.’

Doc knikte. ‘Ga hem maar vertellen dat hij gepromoveerd is. Hixon kan het andere geweer houden.’

De chauffeur, Pop, kwam morren over de geul. ‘De achterwielen van de bus zijn oud,’ legde hij uit. ‘Glad gesleten. Als hij in die kuil zakt gaat hij waarschijnlijk scheef opzij.’

Doc liep al terug. Hij klom in de bus en reed hem over het gat. Het ding schoof nauwelijks meer opzij dan de Corvette. Hixon stuurde de truck. Ray Hanks werd daarna op zijn draagbaar overgedragen, en op zijn koortsig aandringen opnieuw achterin de truck geladen, liever dan in de bus. Ida en de jonge McHeath sloten zich daar bij hem aan. De laatste met zijn geweer keek streng.

Toen de bus volgeladen was zei Doc tegen Clarence Dodd:

‘Jij voert het bevel over de bus — en hou Pop onder de duim.’

Toen hij naar voren liep naar de Corvette zag hij Ann op het midden van de voorbank naast haar moeder zitten. Hij zette zijn handen in zijn zij, toen grinnikte hij en haalde zijn schouders op en klom achter het stuur. ‘Hi, lieveling,’ zei hij, en woelde door haar haren. Ze deinsde van hem weg en schoof naar haar moeder toe, een beetje.

Doc startte de motor, ging toen rechtop staan en keek achterom.

‘Luister allemaal!’ schreeuwde hij naar de sedan, de bus en de truck. ‘Volg met tussenruimten van twintig meter! — ik zal langzaam rijden. Als ik drie keer toeter betekent het langzaam! Vier maal betekent stoppen! Vijf — van een van jullie — betekent dat je in moeilijkheden zit. Begrepen?

‘Okay! Rijden maar!’

* * *

De mensen op aarde reageerden op de rampen van de Zwerver zoals de noodzaak hun dicteerde.

Een schamel New York van vluchtelingen en tenten en noodhospitalen en eindpunten van luchtbruggen werd uit de grond gestampt in de Putnam en Dutchess Counties, en aan de overkant van de rivier in de zuidelijke uitlopers van de Catskills.

In Chicago liepen een paar mensen naar het Michiganmeer om zich lichtelijk te verbazen over het hoogtij van een meter dertig, en om elkaar te vertellen dat ze nooit hadden geweten dat er altijd een van acht centimeter was geweest. Even hieven ze hun ogen op om te kijken naar een vlucht kleine vliegtuigen die naar het oosten vlogen om mee te doen aan de een of andere luchtbrug. Achter hun brulde het verkeer onbekommerd over de snelweg, in ongeveer even grote aantallen als op elke andere dag.

In Siberië drongen vloedgolven een fabriek van atoombommen binnen en droegen bij aan een flinke sisserexplosie die dodelijke fall-out op langs strompelende vluchtelingen deponeerde.

Van zinkende atollen in de Stille Oceaan vertrokken lange kano’s voor gedwongen ontdekkingsreizen, in navolging van hun avontuurlijke voorvaderen.

Wolf Loner zeilde vol vertrouwen in de richting van Boston. Vreedzaam gestemd vroeg hij zich af waarom het maanlicht de vorige nacht tweemaal heel helder door de wolken had geschenen met een zwakke paarse gloed.

De Prince Charles bleef dicht onder de Braziliaanse kust op zijn atoomtocht zuidwaarts. De vier oproerlingen-kapiteins negeerden de waarschuwingen van Kapitein Sithwise om in een wijde boog rond de monding van de Amazone te varen.

* * *

Paul Hagbolt verkende Noord Europa van een hoogte van duizend kilometer. Het werelddeel was helder verlicht door de zon, alleen kroop er over de Atlantische Oceaan een brede witte wolkenbank naar Ierland.

Onmiddellijk onder hem lag de Noordzee, ongeveer even groot als een bladzijde uit een atlas, en matgrijs, behalve waar de zon hinderlijk werd weerkaatst in een hoek van het Kanaal bij Dover.

De Britse Eilanden, de zuidelijke helft van Scandinavië, en Noord-Duitsland en de Lage Landen vormden nog drie bladzijden uit een atlas, geplaatst naar links, rechts, en onder. Schotland en Noorwegen zagen er ongeveer zo uit als ze eruit hoorden te zien, maar het aanhangsel van Zweden in het zuiden was doorregen met het binnendringende grijs van de Oostzee.

Onder een geraamteachtig Denemarken lag een zeisvormige strook water met de snijkant naar het zuiden over Nederland en noordelijk Duitsland. Paul dacht: Nou ja, het is niet de eerste keer dat Holland onder water staat.

En Engeland: ook met grijs kant afgezet, en iets had een flinke hap uit de oostkust genomen. De Thames? De… Humber? Paul vond schuldbewust dat zijn geest direct de juiste antwoorden moest kunnen verschaffen, maar aardrijkskunde was nooit zijn sterke kant geweest. Waarom keek Tigerishka niet in zijn onderbewuste geest en vertelde ze het hem niet? vroeg hij zich humeurig af, en keek naar waar ze zich sereen met een zilveren kam en haar dolktong zat mooi te maken.

Pauls beschuldiging en haar vlammende reactie waren in een pure anticlimax geëindigd. Ze had haar dreigende klauwen laten zakken, hem de rug toegekeerd, en het volgende uur bij het regelpaneel doorgebracht, waar ze soms de zilveren uitsteeksels manipuleerde maar meestal stil zat. Toen was ze aan een nieuwe serie manoeuvres en observaties begonnen.

Halverwege was ze opgehouden om hem los te maken, zonder commentaar, van de laatste boei aan zijn enkel en van de sanitaire verbindingen. Toen had ze hem bars en onpersoonlijk, maar opnieuw in apen-Engels uitgelegd wat de grondregels waren voor het omgaan met je lichaam in nulzwaartekracht en voor het gebruik van de afval- en voedselpanelen. Tenslotte was ze weer aan het werk gegaan, en liet Paul aan zijn lot over. Hij had het gevoel dat hij een indringer was in een heel luxueus kantoor. Hij had haastig een maaltijd van kleine eiwitkoekjes gegeten, en ze doorgeslikt met gewoon water, bijna als even zovele pillen. Ze lagen hem nog zwaar op de maag.

De waarnemingen waren aanvankelijk ontzettend opwindend geweest, maar al snel bijzonder vervelend geworden. Hij probeerde aan Margo te denken, aan de andere kant van de wereld in Zuid Californië, en aan Don, aan de andere kant van de aarde op de verbrijzelde maan — of van de maan ontsnapt in een maanschip — maar zijn verbeelding was uitgeput.

Hij richtte zijn aandacht weer op de waarnemingen, met grote inspanning — weg van de verontrustende, verrukkelijke aanblik van Tigerishka die zich zat te verfraaien, en terug naar de levende atlas die was uitgespreid onder de transparante vloer van de schotel met zijn diverse onzichtbare handgrepen, door twee waarvan hij nu een teen en een vinger had gehaakt.

Laat eens kijken, die hap uit Engeland zou die dinges kunnen zijn die ze de Wash noemen, dat verbonden was met iets wat ze de Fenlands noemden…

Hij zuchtte.

‘Voel je je bekommerd om je planeet, Paul?’ riep Tigerishka hem toe. ‘Lijdende mensen en zo?’

Hij haalde zijn schouders op en schudde zijn hoofd. ‘Het is te veel,’ zei hij. ‘Ik voel het niet meer.’

‘Wil graag dichterbij zien?’ vroeg ze, terwijl ze zich afzette en langzaam naar hem toe zweefde.

‘Wat voor nut zou dat hebben?’ vroeg hij.

‘Dan voel je je bekommerd om iets kleiners, Paul, iets dat je na staat,’ vertelde ze hem. ‘Meisje? Bang om haar?’

Hij trok een gezicht. ‘Ik weet niet. Margo is niet echt mijn meisje.’

‘Dan ben je bekommerd om wat je het meest na staat: jijzelf,’ lichtte Tigerishka hem in. Ze hing stil naast hem. Ze legde een fluwelen poot op zijn blote schouder. ‘Arme Paul,’ snorde ze. ‘Helemaal in de war. Arme, arme Paul.’

Nijdig draaide hij zijn schouder onder haar opwindende aanraking uit, en wapperde lucht naar haar toe om op een kleine afstand te blijven. ‘Ik wil niet dat je me behandelt als een huisdier dat zich niet lekker voelt,’ beval hij haar boos. ‘Behandel me niet als een ziek aapje. Behandel me als een man!’

Ze grijnsde, legde haar snorren langs haar paarse wangen, de zwarte pupillen van haar ogen krompen tot speldenknoppen en ze wees met een paarsgrijze voorpoot naar zijn hart en zei: ‘Paf!’

Na een ogenblik gniffelde hij ongelukkig en gaf toe: ‘Vooruit dan, Tigerishka, ik veronderstel dat ik voor jou een of ander soort lager dier ben, maar waarom kijk je in dat geval niet eens in mijn geest om me te vertellen wat er fout aan me is. Waarom ben ik helemaal in de war?’

De pupillen van haar ogen vergrootten zich tot sterren — zwarte sterren in een violette hemel.

‘Ach Paul,’ zei ze ernstig, ‘sedert je me dwong om je als een intelligent wezen te behandelen — primitief maar intelligent — is het voor mij niet langer een eenvoudige zaak om diep in je geest te wroeten. Het is meer dan alleen een kwestie van toestemming vragen. Maar ik heb een paar ideeën over jou en als je wilt zal ik ze je vertellen.’

Hij knikte. ‘Ga door.’

‘Paul,’ zei ze, ‘jij hebt er de pest aan behandeld te worden als een huisdier, maar dat is hoe je de mensen om je heen behandelt. Je staat apart en slaat hun rare sprongen met verdraagzaam begrip gade en jij verzorgt en bewaakt en bepraat degenen die je lief hebt; Margo, Don, je moeder, verscheidene anderen. Jij noemt dit vriendschap, maar het is babysitten en verslinden. Een fatsoenlijke poes zou het haar eigen kindertjes niet aandoen.

Jij stelt je apart en bekijkt jezelf meer dan gezond is. Jij leeft teveel in het zelf dat jou gadeslaat en in het derde zelf dat de tweede gadeslaat, enzovoort. Kijk!’ Zij schakelde de ramen over in spiegels. Haar voorpoot plaatste ze tussen zijn rechteroog en zijn in rijen opgestelde spiegelbeelden en op de een of andere manier tikte ze de randen van de eerste zes ervan nauwkeurig aan.

‘Zie je?’ zei ze. ‘Elk kijkt naar degene die voor hem staat. Ik weet het — alle intelligente dieren kijken naar zichzelf. Maar jij leeft teveel in de weerkaatsingen, Paul. Is beter om grotendeels vóór de spiegel te leven en maar voor een klein deel in de toekijkers. Daar komt moed vandaan. Leef niet in Toekijker Nummer Zes!’

‘Ook denk je dat de andere mensen hetzelfde zijn als jouw toekijkers. Jij kruipt voor ze in elkaar, jij bekritiseert ze. Maar zij niet. Zij hebben ook toekijkers, die alleen maar naar hun kijken.

Ook moet je meer van jezelf houden, of je kan van niemand houden.’

‘Nog iets over jou,’ besloot ze, terugvallend in de apentaal, ‘je gevechtsreflexen zwak. Overeenkomstig seks. Niet genoeg oefening. Da’s alles.’

‘Ik weet dat je gelijk hebt,’ zei Paul hortend met een klein, benauwd stemmetje, ‘en ik probeer wel te veranderen, maar —’ ‘Genoeg over zelf gedacht! Kijk! Zie een van onze grote schotels een van jullie steden redden!’

Plafond en vloer werden weer transparant. Ze daalden in snel tempo af naar een donker netwerk met bleke schaakbordvakjes, uit het middelpunt waarvan bruine ringen zich naar buiten verspreidden naar een ronde bruine grens die overging in blauwachtig grijs. Hoog boven het middelpunt van de cirkels hing een gouden en paarse schotel die naar zijn oordeel geweldig groot moest zijn.

Het netwerk werd groter — het waren straten. En de vierkantjes waren blokken vol gebouwen.

De bruine ringen waren wanden van zeewater, beladen met afval, die de stad werden uitgedreven.

Van afbeeldingen die hij zich herinnerde herkende hij de grote gebouwen van Elektrosila en het Instituut voor Energetica, het blauwgroen van het Kirov Theater, het Plein van de Decembristen. Het moesten de stromen van de delta van de Neva zijn, en de stad was Leningrad.

‘Zie? Wij redden jouw geliefde steden,’ zei Tigerishka voldaan. ‘Momentumapparaat van grote schotel beweegt alleen water. Heel slimme machine.’

Plotseling dook de schotel zo laag dat hij de kinderhoofdjes zag. een door modder verstopte straatgoot, en de uitgespreide, besmeurde, door het water vergrijsde lichamen van een vrouw en een klein meisje. Toen vloeide een lage bruine golf over ze heen, en een grijze arm en een grijs, baardig gezicht staken levenloos boven het vieze schuim uit.

‘Redden?’ vroeg Paul ongelovig. ‘Ja, na miljoenen te vermoorden — en als de redding niet erger is dan de ramp! Tigerishka, hoe konden jullie ertoe komen onze wereld te verwoesten alleen om je brandstof een beetje sneller te krijgen? Wat heeft jullie zo bang gemaakt dat jullie dit deden?’

Zij siste: ‘Blijf van dat onderwerp af, Paul!’

* * *

Richard Hillary strompelde vlug door — hij was een dimensieloze punt op de bladzijde van de atlas waarnaar Paul had gekeken, maar niettemin een levende, ademende, bevreesde man. Hij zweette overvloedig; de zon brandde in zijn gezicht. Hij hijgde en bij elke tweede stap huiverde hij van pijn.

Het voetgangersequivalent van een snelle auto op een grote snelweg, had Paul de meute ver achter zich gelaten maar de meute voor hem uit nog niet ingehaald, als die er was. De laatste wegwijzer die hij had gezien wees heel toepasselijk naar ‘Lower Slaughter’.

Voor zich uitturend kon hij zien dat na een paar honderd meter de weg op zijn gemak tegen een hoge, met bos bedekte heuvel begon op te kronkelen.

Maar achter hem konden zijn door de zon verblinde ogen alleen een dwaze verzameling van vlakken en slierten water zien.

De dikste sliert was de weg die hij nu beging, en nu begon deze opeens vol te lopen. Nauwelijks twee centimeter, toch joeg het hem angst aan.

Rechts van hem lag een grimmig omheind veld met jonge gerst, een beetje hoger dan de weg, en het glooide rechtstreeks naar de heuveltop. Hij klom over het hek, onverschillig voor het prikkeldraad, en vervolgde zijn pad door het ruisende groen. Met een plotseling slaan van vleugels steeg er vlak voor hem een kraai op, die geluiden van hese afkeuring uitbracht. Hoewel Richard nu kramp in zijn benen had versnelde hij zijn pas.

Hij hoorde het gerommel van laaghangende, verre donder. Alleen was dit het soort donder dat niet brommend wegsterft, maar luider en luider wordt. Richard geloofde niet dat hij het zou halen, maar hij begon te rennen, rende op topsnelheid de heuvel op. Achter hem aan kwam een vloed van konijnen. Op een bepaald punt kon hij een dozijn witte springende gedaanten zien.

Uit zijn ooghoeken begon hij schuimend bruine, wervelende, achtervolgende wanden te zien. Het gedonder werd dat van een stuk of tien sneltreinen. Op een gegeven ogenblik rolde er geel schuim rond zijn voeten, en het volgende moment zag het er naar uit dat een rollende, stofopwaaiende golf hem de pas zou afsnijden.

Niettemin bereikte hij de top van de heuvel, en zover kwamen de wateren niet, en het donderen begon langzaam weg te ebben.

Toen hij daar hijgend stond te wankelen, en zijn romp voelde alsof ertegen was geschopt, stapte er tussen de bomen vandaan een kleine, kaarsrechte, oudere man met een jachtgeweer.

‘Blijf staan, meneer!’ riep deze verschijning, en richtte zijn wapen op Richard. ‘Of ik schiet.’

De verschijning was gekleed in bruine slobkousen, een grijze kniebroek, en een lila trui. Zijn smalle, gerimpelde gezicht met de waterige ogen bezat een uitdrukking van grimmige afkeuring.

Richard bleef staan, al was het alleen maar omdat hij volkomen buiten adem was. Het gedonder stierf geheel weg toen het drabbige water een eind tegen de heuvel stond en ophield met stijgen.

‘Spreek!’ riep de verschijning. ‘Waarom denkt u dat u het recht heeft mijn gerst te vertrappen? En hoe heeft u al dat water binnengelaten?’

Toen hij eindelijk iets van zijn adem terugkreeg plooide Richard zijn lippen in een ernstige glimlach en zei: ‘Het was geen opzet van mijn kant, gelooft u mij.’

* * *

De late ochtendzon deed de massieve gouden draden in haar bikini opgloeien toen Sally Harris over de balustrade tuurde en een doorlopend verslag over haar schouder verzorgde. Jake Lesher zat bij een kop koffie die bijna onzichtbaar met Ierse whisky vlamde op een lange, groene sigaar te puffen. Af en toe fronste hij. Een aantekenboek naast de kop koffie vertoonde twee blanco pagina’s.

Sally riep: ‘Het water is tien verdiepingen hoger dan de vorige keer. De daken zijn afgeladen van de mensen en bij elk raam dat ik kan zien staan er twee of drie. Sommige staan op de vensterbanken. We hebben geluk dat onze lift vast zit en dat er brand was in onze flat. Iemand schudt met zijn vuist — waarom ik, wat heb ik jou aangedaan? Iemand anders heeft net een hoge duik genomen — oeff, een buikenklapper! De stroom is sterk — een sloep van de politie wordt teruggedreven. Jij daar, hou op met je wandelstok naar me te wijzen! Er zijn moeders en kinderen en —’

Er klonk een zoemend geluid en een klap en de verchroomde buis trilde over zijn volle lengte. Sally trok haar handen eraf alsof ze gebeten was en draaide zich om.

‘Er heeft iemand op me geschoten!’ kondigde ze verontwaardigd aan.

‘Ga achteruit, baby,’ instrueerde Jake haar. ‘De mensen zijn altijd jaloers op de man aan de top. Of het meisje.’

31

De schotelstudenten hoorden vier vlugge stoten op de toeter, die werden voort gedragen door een atmosfeer die zwaar was van de bittere, zure geuren van verbrand land — en erger dan ooit stonk sinds een hete, vochtige wind uit het zuidoosten was gaan waaien. Hoog aan de hemel was de zon nog heet, maar in het zuiden hing een grote wolkenbank.

Hunter liet de sedan achter de Corvette stoppen, die net een top had beklommen. De weg liep tussen twee natuurlijke rotspalen door die iets van vijf meter hoog waren.

Doc stond in zijn stoel en bestudeerde het terrein dat voor hem lag. Hij zag er een beetje uit als een zeerover, met de rand van zijn zwarte hoed achter omlaag getrokken en voor omhoog. Hij strekte zijn rechterhand uit en Rama Joan legde de verrekijker erin. Hij hervatte zijn onderzoek met het instrument. Rama Joan en Ann stonden eveneens op.

Hunter schakelde de motor uit, zette de handrem aan, en terwijl de schoolbus als derde in de rij achter hem stopte stapten hij en Margo uit en haastten zich naar voren om ook te kijken.

Langzaam golvend strekte zich een helling van een halve kilometer uit, die eindigde in een vlakte, en toen weer steeg, maar niet zo hoog.

De glooiing was links zwart, rechts stoffig grijsbruin. De Monica Bergweg ging er langs omlaag in zwierige bochten, telkens de grenslijn tussen verbrand en niet verbrand kruisend.

Bij de bodem passeerde hij drie witte gebouwen die omgeven waren door een brede strook grind en een hoge gaasafrastering. Toen belandde de weg op de vlakte, die zich naar beide zijden uitstrekte, bijna horizontaal maar zacht golvend, tot de heuvels hem aan beide kanten verborgen.

Door het midden van de vlakte lag wat een lang ogenblik leek op een kilometerslang, plat, geschubd serpent van dertig meter breed. De afzonderlijke schubben, die in glinsterende rijen lagen van telkens acht of negen stuks, waren grotendeels blauw, bruin, crème, en zwart gekleurd, maar hier en daar was er een groene of een rode. Te oordelen naar de glinsterende zijkanten had het serpent een zilveren buik.

Wojtowicz, die hen had ingehaald, zei: ‘Oei, we zijn er. Dat is hem. Wauw!’

Het geschubde serpent was Snelweg 101, volgepakt met bumper aan bumper staande auto’s. De glinsterrand was het kippengaashek van de weg.

Doc zei hees: ‘Ik wil met Doddsy en McHeath praten.’ Rama Joan zei: ‘Ann, wil je ze halen.’ Het meisje klom langs haar moeder en sprong eruit.

Toen de ogen van Hunter en Margo ophielden met bewegen en zich eenmaal op een bepaald punt concentreerden vernietigden de details de illusie van een serpent. Op veel plaatsen waren er auto’s in de berm gereden, tegen het hek op. Sommige ervan stonden met open kap en hadden aan de zijkant witte plekken — Hunter besefte dat deze laatste handdoeken, hemden, sjaals, en grote zakdoeken moesten zijn: jammerlijk gehoorzame verzoeken om hulp die waren aangebracht voor de opstopping volledig werd.

Op verschillende punten waren de schubben van het serpent verdraaid en verwrongen — ongelukken die niet waren ontward en pogingen van hele zwermen auto’s om te keren en terug te gaan in de richting waaruit ze waren gekomen, hetzij door de middenberm over te steken hetzij door van de zijbermen gebruik te maken.

Op drie plaatsen puilde het kippengaas een flink eind uit, en elke bobbel was gevuld met auto’s: deze hadden kennelijk geprobeerd zich rammend een weg te banen. Een van deze pogingen was tot op zekere hoogte geslaagd: het hek lag neer, maar de weg daarachter was geblokkeerd door een stapel gekantelde en in elkaar gestampte wagens. Twee waren gedeeltelijk bij andere op het dak geklommen. Hier en daar bewogen nog steeds een paar auto’s in nutteloze rukjes vooruit-achteruit. Verschaalde uitlaatlucht vermengde zich met de brandlucht die met de zuidoostelijke wind werd aangedragen.

Hunter dacht eraan hoe het er ’s nachts zou hebben uitgezien in de laatste fasen van de algehele uittocht: van hier af waren vijfduizend wagens zichtbaar, tienduizend zwaaiende koplampen, tienduizend bumpers om mee te botsen en te rukken en te haken, een paar agenten die snel op en neer reden om de weg op orde te houden, vijfduizend motoren met rokende uitlaten, vijfduizend claxons… En nog eens honderdduizend auto’s tussen hier en Los Angeles.

Hij hoorde Stastok zeggen: ‘Het is de vallei van de verdroogde beenderen. Heer van de Schotels, sta hen bij.’ Uit de auto naast hem zei Rama Joan zacht: ‘Zelfs een boosdoener ziet geluk zolang zijn boze daad niet rijpt; maar als zijn boze daad rijpt…’

De grootste en ergste puinhoop van allemaal was waar de Monica Bergweg aansloot op de tol, vlak na de drie witte gebouwen: iets van honderd auto’s die alle kanten op waren geslipt, verschillende die over de kop waren gegaan, andere die dwars in de greppel zaten geklemd, en de dichtstbijzijnde veertig stuks of meer waren zwartgeblakerd — het kwam bij Hunter op dat hij misschien wel stond te kijken naar de oorsprong van de bosbrand.

Pas toen hij en Margo de auto’s een tijdlang hadden bestudeerd (of een eindeloos, ongelovig, flitsend moment) begonnen ze de mensen te zien. Het was alsof een of andere universele wet het gezichtsvermogen dicteerde in fasen naar menselijke afmetingen af te dalen.

Mensen! — drie of vier per auto, minstens. Een groot aantal zat er nog in, nota bene. Andere stonden of liepen er tussen door, een paar zaten of stonden op met kussens of lappen bedekte daken. Naar links, achter het gebied met de uitgebrande auto’s, waren veel mensen over het hek geklommen. Aan de andere kant hadden ze bivaks ingericht van het type deken-en-badlaken, in de schaduw, maar weinige van hun schenen zich ver verwijderd te hebben van de voertuigen die de snelweg verstopten; misschien rekenden ze erop dat de bende op een of andere manier ontward zou worden in een paar uur of een dag. En er werd weinig rondgelopen — ze bleven in de schaduw.

Het was een muffe oude mop, herinnerde Hunter zich, dat de inwoners van Los Angeles, die zelfs een auto gebruikten om de mensen aan de overkant van de straat te bezoeken, vergeten waren hoe ze moesten lopen — een van die moppen die weinig meer dan de ongeretoucheerde waarheid voorstellen.

Links naast de samenkomst met de bergweg was een groep zwart met witte politiewagens in een halve cirkel op een vrijgemaakt stuk berm opgesteld. Het leek een beetje op een formatie huifkarren. Dit kamp bewaakte een autobrede doorbraak in het hek, die met zware draadscharen gemaakt scheen te zijn. Een half dozijn agenten stonden erin, en juist toen vertrok er een op een motorfiets, door het gat, en meteen keerde hij en joeg hij noordwaarts over de vlakte, binnen het hek. Een paar mensen kwamen hun bivak uit en schenen hem aan te roepen, maar hij reed door, en de mensen bleven staan terwijl zijn stoffig kielzog opwaaide en rond hen heen wolkte.

Rechts, waar de grote zwarte wolkenbank vlug hoger rees, waren er minder bivaks maar liepen er meer mensen rond — slanke mensen die zich voor het merendeel snel bewogen, wuifden en sprongen, samenschoolden, uit elkaar gingen, weer samengroepten. En het scheen dat uit deze richting, blikkig en zwak, het piepen en krijsen van ritmische jazz kwam.

Tussen de twee groepen mensen die zich zo verschillend gedroegen lag een open stuk van honderd meter waarin zich helemaal geen mensen bevonden, zelfs niet in de auto’s — behalve een stuk of tien die hier en daar op de grond lagen. Hunter vroeg zich even af waarom zij er de voorkeur aangaven in de brandende zon uit te rusten, voor het hem inviel dat ze dood waren.

Hij was zich vaag bewust van zijn kameraden uit de bus en de truck die eveneens rond de Corvette stonden geschaard. Nu hoorde hij nieuwe voetstappen en Kleine Man zeggen: ‘Kijk eens naar die wolkenbank. Ik geloof niet dat ik ooit eerder heb gehoord van zo’n natte zuidoostelijke wind in het zuiden van Californië,’ en McHeath antwoorden: ‘Misschien is de oceaan doorgebroken en heeft ie de Saltonzee en andere lage plekken opgevuld, Mr. Dodd. En met misschien — jee! — honderd of tweehonderd kilometer water zou er een hoop verdampen.’ Hunter liet zijn blikken dwalen over het overweldigende tafereel voor hem.

Drie van de slanke, actieve gestalten kwamen in het niemandsland bij de berm. Ze liepen dansend en wervelend te rennen. Een van hen, te zien aan zijn gebaren, droeg misschien een fles waaruit hij gedurig dronk. Ze waren zestig meter gevorderd toen er het knallen van geweervuur klonk uit het kamp van politieauto’s. Een van de drie viel — op deze afstand was het moeilijk te zien of hij stil lag of kronkelde. De andere twee sprongen over de eerste rij auto’s die ze tegenkwamen en verstopten zich.

Hunter legde zijn arm strak rond Margo. ‘Mijn god, Doc, wat is hier aan de gang?’ vroeg hij met stemverheffing.

‘Jaa, goddomme, Doc, vertel eens wat u door die kijker ziet,’ zei Wojtowicz. ‘Het lijkt wel oorlog.’

‘Dat is het ook,’ berichtte Doc afgemeten. ‘Luister nu naar wat ik zeg,’ vervolgde hij luid, terwijl hij door de kijker bleef speuren, ‘want ik ga het geen twee keer vertellen en we zullen geen tijd hebben om iedereen te laten kijken. Het is oorlog, of in ieder geval een stevige schermutseling, tussen een hoop van de jonge mensen en de oudere, of eigenlijk de politie geholpen door een aantal oudere mensen, want het merendeel van de rest is neutraal of tenminste nutteloos. Grote jongens tegen de politie die de gezinnen beschermt. Het is de Dag van de Kinderen.’

‘Die slanke figuurtjes zijn teenagers, de meeste. Ze drinken — ik zie een drankauto die is opengebroken en kinders die er flessen uithalen. Er is een echte jazzband aan het spelen op een open plek. Er wordt gevochten — met messen en vuisten. Een bende met hamers slaat autoruiten in en maakt deuken in carrosserieën zonder enige nuttige reden.’

Doc censureerde uit zijn verslag de gevallen van schaamteloos neuken die hij in de auto’s opmerkte — meer om redenen van schaduw dan van afzondering, scheen het — de twee naakte meisjes die bij de band aan het dansen waren, de willekeurige terreur en aframmelpartijen, en — in de andere richting — de groep die een auto van zijn koelwater ontdeed en de inhoud gretig opdronk… och, hij hoopte dat er niet teveel chemicaliën aan waren toegevoegd.

‘Maar niet al het geweld is tegen de auto’s of elkaar gericht,’ ging hij verder. ‘Een groepje sluipt nu tussen de lege auto’s naar het politiekamp. Een paar hebben er pistolen, de rest flessen.

‘Ik geloof dat de agenten een hinderlaagje aan hun kant hebben opgezet. In ieder geval zie ik er een paar die zich achter auto’s hebben verscholen.’

‘Maar voor het gevecht begint zijn wij hier weg, op de terugweg naar Mulholland,’ ging hij met luidere stem verder, en overhandigde de kijker aan Rama Joan en draaide zich om om zijn volgelingen aan te kijken. ‘Doddsy! McHeath! Laat Hixon en Pop hun auto’s keren — er is ruimte genoeg voor — en…’

‘Bedoel je dat je ons vraagt om met de staart tussen de benen terug te rennen?’ wilde Hixon luidruchtig weten. Hij stond, met zijn geweer in de hand, net achter Stastok. ‘Als er daar beneden fatsoenlijke mensen zijn die op het punt staan overvallen te worden? Als we de rollen makkelijk konden omkeren met het momentumpistool? Luister, ik ben zelf agent geweest. We moeten ze helpen.’

‘Nee!’ kraste Doc terug. ‘We moeten onszelf beschermen en het momentumpistool bij een geschikte wetenschappelijke groep brengen, zo lang het nog een lading heeft. Hoeveel zit er nog in, Margo?’

‘Ongeveer een derde,’ vertelde ze hem.

‘Zie je?’ vervolgde Doc tegen Hixon, ‘er zitten nog maar vier of vijf flinke schoten in, hoogstens. Er zitten kilometerslange rijen van die maniakken daar beneden. Als we ons ermee bemoeien maken we alleen van een klein gevecht een groot gevecht. De toestand daar beneden is verschrikkelijk, geef ik toe, maar het is iets wat over de hele wereld aan de gang is en we kunnen het ons niet veroorloven erin verwikkeld te raken. Het zou een druppel op een gloeiende plaat zijn! Nee, we gaan netjes terug. Ga terug en draai je truck om, Hixon —’

‘Wacht even, Doc!’ Deze keer was het Margo die hem in de rede viel, met schallende stem. Ze ging voor de Corvette staan.

‘Dat daar beneden is Vandenberg Drie,’ zei ze, en wees met het momentumpistool naar de drie witte gebouwen. ‘Misschien is Morton Opperley er nog. We moeten het nagaan.’ ‘Die kans is wel bijzonder klein!’ blafte Doc. ‘Hij is al lang weggehaald met een helikopter, misschien met die we vanochtend zagen. Nee.’

‘Ik heb binnen mensen zien rondlopen,’ loog Margo. ‘Je was het er mee eens dat het de bedoeling was om hem het pistool te brengen. We moeten nagaan of hij er is.’

Doc schudde zijn hoofd. ‘Nee! Het risico is veel te groot voor zo’n hopeloze onderneming.’

Margo grijnsde hem toe. ‘Maar ik heb het pistool,’ zei ze. Ze had het tegen haar borst gedrukt, ‘en ik breng het daar beneden al moet ik gaan lopen.’

‘Zo moet je tegen hem optreden!’ juichte Hixon uitgelaten. ‘Goed dan, Miss Kloek en Moedig, luister naar mij.’ Doc boog zich naar haar toe. ‘Jij gaat naar beneden met het pistool, lopend of in een auto, en een of andere sluipschutter knalt je neer, of je wordt overvallen door drie man tegelijk en Opperley krijgt het wapen niet — en de maniakken wel. Het ding moet hier blijven.

‘Maar ik doe je een voorstel. Jij gaat omlaag zonder het pistool — ik zal je mijn revolver geven — en je brengt Opperley mee terug of vindt uit of hij daar is, en dan onderhandelen we wel met hem. Wat vind je ervan?’

Margo keek naar Hunter: ‘Rij jij mij?’ Hij knikte en sprong in de sedan. Zij liep rond de Corvette en reikte met het momentumpistool naar Doc. ‘Gelijk oversteken.’ Hij gaf haar zijn revolver en nam het pistool aan. Hunter startte de sedan en reed hem langszij de rode auto.

Hixon kwam naar voren. ‘Hé, ik ga ook mee.’

‘Wil je hem hebben?’ vroeg Doc. Margo knikte. Hij vroeg aan Hixon: ‘Beloof je dat je alleen gaat helpen met Opperley zoeken?’

Hixon knikte, mompelde: ‘Wie hij dan ook mag zijn.’

Doc zei: ‘Goed dan, maar meer mensen kunnen we niet missen. Verder geen vrijwilligers!’ Dit laatste blafte hij min of meer tegen McHeath die gretig naar voren kwam. ‘Geme je geweer,’ zei hij de jongen. ‘Jij klimt daar op de rotsen en ziet erop toe dat we niet in de flanken worden aangevallen… door wie dan ook, inclusief de politie!’

Hixon stapte achterin, Margo ging naast Hunter zitten, Doc sprong omlaag en steunde met zijn elleboog op de deur. ‘Wacht even,’ zei hij met een nieuwe blik op de volgepakte snelweg, juist toen er weer iets gebeurde.

Een stuk of tien gestalten schoten omhoog vanachter en tussen de auto’s bij het politiekamp. Ze gooiden dingen. Geweren knalden en twee of drie vielen. Dingen raakten de politiewagens. Vlammen laaiden op.

‘Molotovcocktails,’ fluisterde Hixon. Hij beet op zijn lippen.

Doc zei: ‘Dit is een goed moment — ze hebben allemaal andere dingen aan hun hoofd.’ Hij stak zijn hoofd door het raam.

‘Ik heb jullie maar een ding te zeggen,’ gromde hij tegen de drie inzittenden. ‘Zorg dat je terugkomt, ellendelingen!’

* * *

Barbara Katz zat in de bovenste van de grote, bleke, tredeachtige, rechthoekige takken van een reusachtige dode magnolia, en de ondergaande zon brandde op haar rug. Ze sloeg het oosten gade, waar ze verwachtte dat de Atlantische Oceaan vanonder de blauwe hemel terug zou komen rollen over het strand van Daytona en het Georgemeer. Af en toe probeerde ze wijs te worden uit de getallen op de achterkant van de gekreukelde, door zweet bevlekte kalender. Ze wist dat het ding nauwelijks meer van toepassing kon zijn. Maar de vorige nacht was er om drie uur hoogtij geweest, en dus zou er vandaag ergens in de middag weer een moeten zijn.

Op de volgende kruising van de takken zat ouwe KKK met stroken van een deken vastgebonden aan de boomstam, die hem enigszins tegen de zon beschermde. Hester zat naast hem, steunde zijn hoofd en vergemakkelijkte zijn houding zo goed als ze kon. Dicht in de buurt zaten Helen en Benjy. Benjy had het touw bij zich waarmee hij de oude man op had getrokken en nog een paar andere dingen.

In hun besmeurde en gescheurde lichte uniformen zagen de drie negers eruit als verfomfaaide en lompe zilveren vogels met bruine kammen, terwijl ze hoog in de enorme, bijna bladerloze boom zaten.

De boom rees op uit een laag heuveltje dat gedeeltelijk werd ingenomen door het blootliggende deel van zijn eigen dikke grijze wortels, waarop de bemodderde Rolls nu stond geparkeerd.

Ten zuiden van de heuvel lag een klein kerkhof. De houten grafstenen waren half onder het opgewaaide zand bedolven en sommige waren omlaag gedrukt en met gras behangen door de laatste vloed. Aan een eind van het kerkhof stond een kleine houten kerk die eens witgeschilderd was geweest. Hij was vijf meter van zijn fundamenten van baksteen verschoven en aan de hoeken verwrongen en gedraaid, maar nog niet uit elkaar gerukt. De bruine hoogwaterlijn reikte tot een hoogte van twee en een halve meter, bijna tot aan de bladderende zwarte letters boven de deur, die verkondigden: KERK VAN CHRISTUS DE VERLOSSER.

Barbara kneep haar ogen vlug een paar keer achter elkaar dicht. Het leek haar alsof verschillende stukken van de blauwe hemel waren neergedaald op het vlakke, bruin-groene land in het oosten, ongeveer zoals de waterige weerkaatsingen die je in de verte op een vlakke betonnen weg ziet als het een gloeiend hete dag is. De blauwe plekken zwollen en liepen in elkaar over. Barbara keek met een ingespannenheid die grensde aan een trance. Zonder onderbreking volgden de seconden en de minuten elkaar traag op, alsof de hoeven van de tijd stilstonden, of alsof iets in haar stilstond zodat ze het klepperen niet langer kon horen.

Zo aandachtig keek ze naar het vreemde verschijnsel van de hemel die het land overstroomde dat ze evenmin het donderen in het oosten harder en harder hoorde worden, of het opgewonden heen en weer roepen van de drie grote, weerloze kippen onder haar, noch voelde ze de boom schudden en rukken toen het water er om heen kolkte, noch hoorde ze Helen krijsen.

Maar wel leek het haar alsof de hele aarde kantelde en de hemel ingleed toen het blauw duizelend onder haar reikte, en ze leunde verder en verder achterover en zou gevallen zijn als niet een lichaam nu tegen haar zij drukte en een sterke arm om haar heen werd geslagen en haar ondersteunde.

‘Hou vast, Miss Barbara,’ schreeuwde Benjy in haar oor. ‘U kijkt zo strak dat u valt.’

Ze keek rond over de watervlakte. Florida was verdwenen. De Kerk van Christus de Verlosser dreef ondersteboven met zijn acht korte pootjes scheef in de lucht.

Ze keek weer omlaag. De magnolia, nog maar half zo hoog, was een veilige wijkplaats midden op zee. Ze dacht aan de Rolls en giechelde.

‘Ik weet nog niet of het wel zo erg is,’ raadde Benjy haar gedachten. ‘Ik heb de accu en de verdeelkap en nog een paar dingen eruit gehaald. Andere heb ik diep ingesmeerd — helpt misschien. Benzinetank aan beide kanten dichtgestopt, olie ook. Als het tij daalt loopt hij misschien weer, maar het zou me verbazen.’

De boom zwaaide met de golf mee en weer terug. Helen piepte. Hester greep haar vast. Benjy lachte kraaiend. Hij zei tegen Barbara: ‘Ik heb nog hoop — een beetje.’

32

Met bescheiden vaart rijdend zwaaide Ross Hunter de sedan door de laatste bocht. Nu liep de weg recht langs het hoge kippengaashek van Vandenberg Drie.

Margo stompte op zijn schouder en wees naar een kleine open deur in de eerste hoek van het hek.

Hunter ging niet langzamer. ‘Heeft geen zin,’ gromde hij. ‘Ik probeer een poort waar de auto doorheen kan.’

‘Schiet een beetje op,’ spoorde Hixon hem aan vanaf de achterbank.

Het landschap werd opeens spookachtig. De grote wolkenbank was voor de zon geschoven. De donder rolde. Boven de donder uit knalden geweren. Een politieauto kwam het vlammende kamp uit door de in het hek geknipte opening, rolde een kleine helling af, en koerste in hun richting, hotsend en botsend langs de rand van de verzameling uitgebrande autowrakken aan de mond van de bergweg. Er volgde een tweede politieauto, in zijn achteruit, maar snel. Zonder te keren reed hij achter de eerste aan.

Hunter verminderde zijn vaart. De grote poort met een leeg wachthuisje stond open. Hij draaide er doorheen toen een derde politieauto, met zijn neus vooruit, uit het kamp ontsnapte.

Hunter joeg de sedan over het stoffige grind naar een brede zwarte deur in het grootste van de drie witte gebouwen. Erachter zag Margo teenagers over het hek aan de andere kant klimmen en het gebouw door een kleine deur binnengaan.

Hunter stopte. Hixon en Margo stortten zich eruit. Er waren drie betonnen treden, een smalle stoep, toen de zwarte dubbele deur met een wit bordje erop.

Hixon en Margo renden de treden op. Ze probeerde de deur. Die was gesloten. Hixon bonkte er met de kolf van zijn geweer op en schreeuwde: ‘Openmaken!’

Hunter begon de sedan te keren.

De eerste politiewagen piepte door de poort en kwam op hun af. De tweede wagen volgde door de stofwolken die de eerste opwierp, nog altijd achteruit rijdend.

Hixon rende naar het eerste raam en mepte er met zijn geweer doorheen, hakte toen naar de resterende scherven.

Met krijsende remmen, knarsende veren, en een slip van drie meter stopte de eerste wagen naast de sedan. Er sprongen twee agenten uit met beroete gezichten en wilde ogen. Ze woven met een machinepistool.

‘Laat je wapens vallen, jullie allemaal!’ schreeuwde er een. De andere hield Hunter onder schot. ‘Kom uit die auto!’ Hixon, wiens geweerloop de andere kant opwees, schreeuwde: ‘Hé, wij staan aan jullie kant!’

De agent vuurde een paar schoten af die gaten sloegen in het pleister boven Hixons hoofd. Hij liet het geweer vallen. Margo hield de revolver achter haar rug.

Hunter klom uit de auto en kwam de treden op, met zijn handen op schouderhoogte.

De achteruitrijdende politiewagen remde achter de eerste. Nog meer agenten tuimelden eruit. De derde wagen stopte voor de poort.

Iets vloog door het raam van de sedan en kaatste op de bank. Iets anders sloeg tegen de voorruit van de eerste politiewagen, en sissende vlammen spoten er met een blauwgele flits uit.

De agenten schoten rond de hoek van het gebouw vanwaar de cocktails waren gekomen. Twee of drie onzichtbare pistolen beantwoordden het vuur.

Margo keek naar het witte bordje op de deur. Ze scheurde het los en verkreukelde het.

De bestuurder van de eerste wagen schoot naar buiten, met zijn armen beschermend voor zijn gezicht. Ook in de sedan lekten de vlammen.

Hunter, nog met zijn armen omhoog, kwam bij Margo en Hixon staan.

De cocktail die zonder te breken in de sedan was gevallen ontplofte. Grote, blauwgele vlamstralen schoten uit de vier ramen.

Hunter zei: ‘Laten we wegrennen. Het poortje dat we eerst zagen.’

Dat deden ze. De politie schoot niet op hun. De agenten doken alweer in de tweede auto. De donder rommelde opnieuw, nu veel luider.

Margo en Hunter en Hixon renden langs het laatste witte gebouw toen een groep teenagers van de andere kant kwam. Margo voelde hun idiote uitgelatenheid in een prikkelende vlaag op haar afkomen, en een kort ogenblik stond ze aan hun kant. Toen spoot voor Hunters voeten het grind omhoog, er klonk een knal, en ze besefte dat een van de kinders schoot. Ze zwaaiden met flessen en messen en een ervan had een klein pistool. Het was nog meer dan vijftig meter naar het poortje.

De teenagers kwamen joelend en krijsend op hun af. Een meisje smeet een fles. Terwijl ze rende vuurde Margo driemaal met de revolver en raakte niemand. Bij het derde schot struikelde ze en viel ze languit op het grind. De fles belandde naast haar en brak. Ze sloeg haar handen voor haar gezicht maar ze rook alleen whisky.

Hunter trok haar omhoog en ze renden verder. Voor hun uit liep Hixon naar iets te wijzen en te schreeuwen.

De teenagers kwamen niet langer recht op hun af, maar een stuk of tien renden naar het poortje en sloten de weg af. Margo en Hunter zagen waar Hixon op wees: een helderrode auto met een zwarte hoed aan het stuur kwam snel de bergweg af. De banden gilden in de bochten.

De teenagers hadden de weg afgesneden maar ze renden er nog steeds heen.

De Corvette remde sterk voor de deur en stopte. Rama Joan stond naast de bestuurder en wees met een grijze hand naar de teenagers. Stof en grind bliezen in hun verwilderde gezichten, zij wankelden, schoten en vlogen achteruit alsof ze door een storm werden getroffen: het hek zeeg tegen de grond.

Doc stond rechtop en schreeuwde naar Margo en de twee mannen: ‘Schiet op! Haast je een beetje!’

Ze renden door de poort en doken op de kleine achterbank van de Corvette. Doc gooide het stuur scherp om en draaide de auto.

Maar de derde politiewagen kwam recht op hun af langs het hek.

Rama Joan richtte er het momentumpistool op.

Hixon riep: ‘Niet doen! Het is politie!’

De wagen scheen hard te remmen en stil te staan, alleen werden de inzittenden niet vooruit geworpen maar achteruit. De hele auto scheen achteruit te slippen. Rama Joan liet het pistool zakken.

De Corvette brulde de heuvel op. Hunter protesteerde: ‘Niet zo snel, Doc.’

Doc reageerde met: ‘Dit is nog niets. Zag je niet hoe ik omlaag kwam?’ Maar hij ging wel iets langzamer.

Hixon gniffelde: ‘We hebben het weer gedaan, hoor! Jij hebt de rollen wel omgedraaid, Kapitein!’

Achter hun was de auto die Rama Joan had tegengehouden omgedraaid, en beide politievoertuigen waren over de vlakte buiten het hek op weg naar het noorden. De vlammen van het in de steek gelaten kamp flakkerden en laaiden hoger op. Het vuur had zich naar andere auto’s verspreid.

Hunter haalde zijn neus op en zei: ‘Dit was het laatste nutteloze, heldhaftige stuk onzin waarmee ik mij voortaan zal inlaten.’ Hij keek Margo aan met een lelijk gezicht.

De donder brulde. Een paar grote regendruppels vielen. Margo viste een balletje papier uit haar boezem en streek het glad. ‘Nutteloos?’ grijnsde ze tegen Hunter, terwijl ze het papiertje tussen Doc en Rama Joan hield, maar zo dat Hunter het ook kon lezen.

De hanenpoten vertelden: ‘Van Bruster, Comstock, en de rest! Wij worden naar V-2 getransporteerd. Kom bij ons via Monica bergweg. Geluk!’

Het was getekend met Opperley.

Een grote druppel regen viel op het papier. De regen was zwart.

* * *

Don Guillermo Walker en de gebroeders Araiza waren halverwege het meer van Nicaragua. De sloep zou weldra rond het eiland Ometepe koersen. Vanuit de twee vulkanen op het eiland stegen dikke zwarte rookpluimen op die aan de basis rood gloeiden, zelfs in het felle zonlicht.

Het zonlicht straalde door een brede breuk in het stoomgordijn in het westen. De breuk zou de steden La Virgin en Rivas op de landengte van Rivas tussen het meer van Nicaragua en de Stille Oceaan moeten tonen, maar in plaats daarvan was er alleen een eindeloos oppervlak van water.

De Araiza’s hadden hem ingelicht dat de normale vloed langs de kust van de Stille Oceaan aan de overkant van de landengte bij Brito en San Juan del Sur ongeveer zes meter was.

De conclusie was ongelooflijk, maar onweerlegbaar. De door de Zwerver versterkte vloed vloeide over de landengte, en verbond het meer met de Stille Oceaan. Dat was de reden dat het meer was gestegen en dat het water nu zout smaakte. Waar eens de witte en hemelsblauwe koetsen de goudzoekers met hun bagage van oceaan tot oceaan hadden gebracht, van de Maagdenbaai naar San Juan del Sur, strekten zich nu de blauwe wateren uit van de Vredige Zee. Het kanaal door Nicaragua, waarvan zo velen hadden gedroomd, was een tweemaal daagse realiteit geworden.

Halverwege tegen de dik begroeide kegel van de Madera verscheen een rode gloed. Vrijwel meteen wolkte er bleke rook rondom. Toen begon de rode gloed zich omlaag te bewegen, en de rook volgde. De roodgloeiende lava moest door een spleet zijn gebroken en nu naar het meer toevloeien.

De sloep voer door. Don Guillermo verbaasde zich dat de wateren rondom zo rustig waren. Hij dacht niet speciaal aan de ontzagwekkende druk die ze op dit hele stuk kust moesten uitoefenen, en evenmin zag hij iets onheilspellends in de afwezigheid van het stoomgordijn, maar als hij er wel over had nagedacht, zou hij hebben geraden dat er in de diepte nog stoom werd ontwikkeld.

Zonder herkenbare aanleiding keken de drie mannen elkaar opeens aan.

Don Guillermo sloeg naar een muskiet in zijn nek.

Een dikke bobbel water zwol op als een grijze puist uit het vreedzame oppervlak in de richting van de ondergelopen landengte van Rivas, en groeide zonder een geluid in drie seconden uit tot een paddenstoel van water van achthonderd meter hoog en twee kilometer breed.

Iets dat het heldere oppervlak van het water zijn glans ontnam bewoog zich van de paddenstoel naar de sloep.

De drie mannen staarden met open mond, weigerden te geloven.

De schokgolf van de ontploffing scheurde hun trommelvliezen en sloeg hen tegen de bodem van de sloep.

Don Guillermo zag de enorme verticale heuvelwand van door stoom aangedreven water een oogwenk voordat deze hem en zijn kameraden in de sloep verzwolg. Het scheen overal bedekt te zijn met een dikke laag watervegetatie, kantachtige, matgrijze bladeren. Hij dacht: De vervloekte heide. Om daar Macbeth te ontmoeten. Ik kom, Graymalkin.

Ook de landengte van Rivas verdween. Het Nicaraguakanaal werd een permanente realiteit.

33

Don Merriam in zijn kleine cabine aan boord van de Zwerver had nogmaals gegeten en geslapen toen hij ontwaakte met een gevoel van grote innerlijke helderheid. Rustig staarde hij naar de neutraal gekleurde zoldering terwijl het lichter werd.

Hij voelde het bed niet onder zich en was zich nauwelijks bewust van zijn lichaam — de zenuwboodschapjes van aanraking en spanning waren tot een minimum beperkt. Voor zover hij kon zien lag hij languit op zijn rug met zijn armen recht en ontspannen langs zijn zij.

Plotseling werd hij vervuld van een grenzeloze nieuwsgierigheid omtrent het enorme schip waarop hij een onvrijwillige passagier was. Zijn hele wezen was doortrokken van het verlangen om te weten, of als dat onmogelijk was, tenminste te zien. Dit gevoel was uitermate intens, maar toch voelde hij geen behoefte deze wens uit te drukken in grimassen en gebaren en het spannen van spieren.

Zonder waarschuwing daalde het plafond snel op hem neer. Hij trachtte zich van het bed te werpen, maar het enige resultaat was dat hij in een vloeiende beweging omdraaide, en aan de onderkant van de wand en het kletteren van de douchehoek zag dat hij ongeveer twee meter boven de vloer hing.

Het plafond had zich niet bewogen. Hij dreef in de lucht, eerst op zijn rug, nu op zijn buik, zeventig centimeter onder het plafond.

Zijn kin wees naar voren en zijn hoofd was naar achter gebogen, maar zonder enig gevoel van spanning, zodat zijn blikken recht vooruit waren gericht, als de punt van een speer. Hij kon niet omlaag kijken naar enig deel van het bed onder hem, hoewel hij het probeerde, omdat hij wilde weten of hij zijn lichaam daar zou zien liggen — een echt lichaam of een lichaam in een droom.

Evenmin kon hij zijn handen voor zijn gezicht brengen om naar ze te kijken. Of hij was niet in staat zijn armen te voelen en te bewegen, of hij had er geen.

Hij kon niet zeggen of hij daar boven een echt lichaam had, of zelfs een droomlichaam, of dat hij alleen een zwevend gezichtspunt was met een ingebeeld lichaam er achteraan. Een bewijsstukje voor dit laatste: hij scheen aan de randen van zijn gezichtsvermogen niet de vage omtrekken van neus en wenkbrauw en wang te kunnen zien die men gewoonlijk ziet en negeert. Maar misschien kwam dat alleen doordat zijn blikken zo fel vooruit waren gericht.

Heel onverwacht begon hij snel in die richting te bewegen, recht door de muur. In een reflex sloot hij zijn ogen — dat kon hij tenminste doen, of op een andere manier tijdelijk zijn gezichtsvermogen uitschakelen — en toen hij ze opende vloog hij snel, hoewel er geen klap, niet de minste sensatie van weerstand was geweest, door een zilveren gang waarin arabesken en hiëroglyfen waren geëtst. Deze kwam bijna meteen uit op een van de enorme kuilen of schachten, en met een plotselinge gloed van opwinding dook hij omlaag. Op deze manier begon er voor Don Merriam een ervaring die misschien louter een levendige droom was, of een droom die hem werd opgedrongen door zijn gastheren, of een helderziende, buitenzintuiglijke ervaring die hem in de vorm van een vliegdroom werd aangeboden, of zelfs — en zo voelde het — was zijn lichaam volmaakt doordringbaar gemaakt voor alle wanden en luchten en andere barrières door de natuur- en scheikundige kennis van de buitenaardse wezens, en immuun voor zwaartekracht en alle andere gewone krachten. Hij wentelde en dook en schoot vooruit, half onwillekeurig, maar in bepaalde mate geleid door de ziedende nieuwsgierigheid van zijn geest. Het was een prachtige reis uit een nachtmerrie.

Of misschien, schoot hem in gedachte, vond dit alles plaats in een enkel ogenblik van normale tijd.

Don Merriam kon niet uitmaken wat de basis van zijn ervaring was. Hij kon slechts bewegen en dartelen en wegschieten en kijken.

Aanvankelijk bleven zijn escapades beperkt tot lege gangen en schachten. Of als er wezens of wandelende machines of kleine schepen in waren, dan werden deze door de snelheid van zijn passeren tot het onzichtbare vervaagd. Als regel reisde hij enkele ogenblikken bijna met de snelheid van het licht, scheen het, zich alleen bewust van de algemene vorm en inrichting van de gang die hij doorkruiste; dan weer zweefde hij korte tijd tamelijk langzaam, zodat hij alles in zijn directe omgeving kon waarnemen; dan schoot hij weer snel weg, gedeeltelijk onwillekeurig, gedeeltelijk vanwege een machtige drang om verder te gaan. Dit proces ging eindeloos door, maar zonder moeheid of verveling, alsof de tijd onbeperkt werd uitgerekt.

Geleidelijk vormde zich in zijn geest een driedimensionale plattegrond van de Zwerver: geheel kunstmatig, de ene bol als vloer binnen de andere — er waren er minstens vijftigduizend — overal dooraderd met gangen, als een geweldige zilveren spons. Veel van de grote schachten liepen helemaal door de planeet, kruisten elkaar in het middelpunt in een immense lege bol, die een eigen donkere hemel had die glinsterde met onregelmatig geplaatste lichten als sterren, tussen de twee kilometer brede gaten van de schachten met hun duisternis en hun zacht glimmende lichten.

Maar hoewel zijn verbeelding verrukt was van zijn verstevigende greep op de structuur van de Zwerver was er een aspect van de planeet dat hem benauwde en hem toen angst begon aan te jagen, meer door de implicaties dan door zijn aard: de dertig meter dikke huid van donker metaal die zijn met een zilveren laag bedekte dak was — de bodem waarop de Baba Yaga en het Russische maanschip waren geland — en de twee kilometer brede schijven van even dik metaal die zo waren opgesteld dat ze over de monden van de schachten konden zwaaien, en zo de planeet afsloten als een fort.

Deze onheilspellende gewaarwording werd nog versterkt door de grote spiralen die sommige van de schachten door de planeet van binnen bekleedden, alsof de schachten soms dienst deden als monsterlijke lineaire versnellers.

Innerlijk terugdeinzend voor de grimmige pantserbeplating, merkte Don dat hij zich opnieuw bevond in het middelpunt van de met sterren bezaaide centrale bol. Hij was misschien slechts veertig kilometer in doorsnee, maar het leek nu een heel heelal, en de grote gaten in de besterde hemel deuropeningen naar andere universa, en hij voelde dat hij werd omringd door onzichtbare wezens, ontastbare, denkende nevels die in de koude intergalactische diepten van de ruimte woonden, en dit riep in hem een plotselinge vrees op die sterker was dan die, die door de verdedigende laag van de planeet was opgeroepen.

Het was misschien deze sterkere angst die zijn vliegende blik aanzette tot zijn tweede onderzoeking van de Zwerver. Hij bleef niet langer in de gangen, maar flitste zonder huiveringen door muur na muur, zich van de dikste alleen bewust als van een vluchtige onderbreking van zijn uitzicht terwijl hij van zaal naar zaal ijlde. En als hij nu even halt hield was het altijd in de buurt van levende wezens. Deze levende wezens waren niet van een soort, maar van vele. Hoewel katachtigen zoals zijn begeleider en anderen een grote minderheid vormden van de bemanning van de Zwerver, vooral nabij het oppervlak van de planeet, waren er wezens die eindproducten leken te zijn van bijna alle diersoorten van de aardse evolutie, en ook van onaardse: groothoofdige paarden met manipulatieorganen in hun hoeven; geweldige, kalmogige spinnen wier gewrichten klopten door een stevig pompende bloedstroom; serpenten met grote en kleine grijptentakels; glinsterend geschubde, humanoïde hagedissen met prachtige kammen; wezens in de vorm van dikke wielen, die zich ook zo bewogen, met tegen draaiende centrale hersenen en zintuigen; op het land levende inktvissen die trots op drie of zes tentakels stonden; en wezens die schijnbaar geïnspireerd leken op zulke mythische schepsels als de basiliskus en de harpij. Deze laatste trof Don diep in de planeet aan, rondfladderend in een zaal die op een gigantische volière leek. Deze zaal, zo groot dat hij vele verdiepingen besloeg — een interne wereld — was begroeid met slanke, veel vertakte bomen met kleine bladeren, en verlicht door een tiental grote, drijvende lampen die op zonnen leken.

Sommige van de turquoise meren die hij uit de Baba Yaga had opgemerkt waren even diep als breed, en erin leefden walvissen met grote ogen en vermoedelijk enorme breinen, met armen als kabels die aan de uiteinden vezelvingers droegen. En naast de walvissen zwommen andere schijnbaar intelligente zeewezens met beweeglijke gezichten.

Don wilde halt houden en al deze wezens bestuderen, hun gedragingen in detail observeren, maar telkens was de drang om nog geheimzinnigere of mooiere levensvormen te zien groter, met het resultaat dat de pauzes nauwelijks langer waren dan toen hij door de verlaten gangen en straten snelde. In geen geval schenen de wezens die hij zag hem gewaar te worden.

Geen van de levensvormen scheen zich uitsluitend met het eigen ras te bemoeien: hij had een paar katmensen gezien die in kennelijk vriendschappelijke discussie waren gewikkeld met de kleinere harpijen in hun volière, en er waren enorme spinnen die zich in doorschijnende duikpakken met de handen voortroeiden door een van de diepe walvismeren. Het begon hem ongelooflijk te lijken dat een planeet van de afmetingen van de aarde zo’n verscheidenheid en zulke aantallen van de wezens kon herbergen die hij bespeurde, maar toen begreep hij dat met zijn dekken de Zwerver ongeveer vijftienduizend maal de oppervlakte van de aarde had.

Ondanks hun aantal en verscheidenheid schenen de meeste van de wezens die hij bekeek dringend bezig te zijn. Zelfs de bewegingloze schepsels schenen in arbeid te zijn verdiept — beslissende bepeinzingen. Er heerste alom een crisissfeer. Van tijd tot tijd, alsof door een fout van zijn vluchtplan, of misschien ter ontspanning, pauzeerde Don in een vertrek zonder levende aanwezigen: grote tanks die gevuld werden met maanrots; hallen met stille, glanzende machinerie en pijpen waardoor vloeistoffen in vele kleuren stroomden; vertrekken met vreemde vegetatie door lampen verlicht — alleen waren het misschien intelligente planten; zalen met regelmatige geometrische voorwerpen die aan de rand van het leven schenen te staan, zoals die op het oppervlak van de Zwerver; bolle kamers gevuld met puur, rauw, vurig zonnemateriaal, hoewel het hem verbrandde noch verblindde.

Af en toe zag hij dat er handarbeid werd verricht door kunstmatig uitziende protoplasma-wezens als reuzenamoeben, waarvan de grijpstaven en zintuigen varieerden met de uit te voeren taak. Elders waren er metalen robots aan het werk om namaaksels te maken van spinnen, wielwezens, en vele andere levensvormen — hoewel sommige van deze robots werkelijk levend leken te zijn, evenals bepaalde grote structuren die eruit zagen als gigantische elektronische breinen. Hun transparante wanden toonden donkere geleien die glinsterden van verwarde zilverachtige draden, smaller dan haren, alsof ze zenuwen en denkcellen naar noodzaak fabriceerden.

Hoe groter de verscheidenheid van intelligent leven dat Don zag, des te gevoeliger hij werd voor de aanwezigheid ervan. Toen hij nu even pauzeerde in de met sterren bezaaide centrale bol scheen deze te zwemmen met zwak violette nevelwezens van telkens wijzigende vorm, en met vele armen: koude wezens uit de duisternis van achter de sterren. En eens toen hij naar het bovenste dek zeilde zag hij een van de grote, gekleurde abstracte vormen opensplijten als een ei en een horde wezens uitbraken.

Maar hoe gevoeliger hij werd voor de aanwezigheid van intelligent leven, hoe meer hij gekweld werd door de overtuiging dat er overal rondom hem onzichtbare wezens waren die zijn zintuigen te boven gingen — alsof de Zwerver meer geesten aan boord had dan bemanningsleden.

Hij hield halt in een diepstilte zaal met vele balkons en bijna talloze kasten met kleine laden, zoals de kaartenkamer van een grote bibliotheek. Vezelachtige sporen leidden van de laden naar kijkinstrumenten die aan grote microscopen deden denken, en het leek Don dat er beweging voer door de veelvuldigheid van spinnenwebben, en hij kreeg de gedachte dat er hier gedienstige microben en virussen aan het uitzoeken en sorteren waren van moleculen waarop de totale kennis van rassen en de geschiedenissen van werelden waren geëtst. Alle cultuur en al het denken van de aarde, dacht Don, zou met gemak in slechts een van de minieme laatjes passen. Het was bijna alsof hij hier in aanraking kwam met het universele, allesomvattende gezichtspunt van de eeuwigheid dat soms God wordt genoemd.

Van die kamer flitste hij naar een drukkere die volstond met commandotafels, kaarten, schermen, en tanks voor driedimensionaal observeren. Op en in deze laatste stonden telkens veranderende taferelen van een ramp: landschappen en steden die gespleten waren door aardbevingen, geschroeid door vuur, geïnundeerd door grote golven en geruisloze watermuren. Hij tuurde er een poos opgewonden naar, toen bedacht hij zich met afgrijzen dat dit zijn eigen planeet Aarde was die in de greep van de Zwerver door getijden werd verminkt — door de Zwerver, die de zwaartekracht naar believen aan en uit kon schakelen.

Hij wilde blijven kijken, of dacht dat hij dat wilde, maar desondanks ijlde hij onweerstaanbaar verder naar een kamer die uit een grote kijktank bestond met overal rondom onaardse gezichten, sommige met twee ogen, sommige met drie en sommige met acht. In de tank hingen modellen van de aarde en de Zwerver en een lusvormige, gezwollen kwart-ring die het restant was van de maan. Hier en daar, voor het merendeel dicht bij de twee planeten, hingen punten van violet en geel licht waarvan hij veronderstelde dat het ruimteschepen waren.

De grootste bollen zaten onderling op de goede afstand — ongeveer dertig maal hun diameter en Don kon niet zien of het kopieën waren of driedimensionale projecties. De illusie was zo goed dat hij zich voelde alsof hij in de ruimte zweefde, waarin de griezelige onaardse gezichten de sterrenbeelden vervingen.

Toen, zonder waarschuwing, begonnen er andere planeten in groen, grijs en goud, sommige even vreemd getekend als de Zwerver, met een en twee tegelijk op te doemen. Heldere lichtflitsen die eigenaardig traag bewogen schoten tussen ze heen en weer — straling met een snelheid van 300.000 kilometer per seconde, maar op schaal vertraagd. Er deden zich minuscule ontploffingen voor. Ruimteschepen ter grootte van een lichtpunt verplaatsten zich in strijdende vloten. Toen begonnen alle planeten op de aarde na snel heen en weer te bewegen alsof ze aan een gevecht deelnamen.

Maar de uitslag van het treffen kwam hij niet te weten, want de krachten die hem door de Zwerver verplaatsten kregen weer vat op hem — dringender nu, alsof zijn tocht ten einde liep. Voor het eerst voelde hij zich even moe.

De volgende drie vertrekken waardoorheen hij werd voortgespoed waren allemaal beeldtanks met fluweelzwarte achtergronden, afgezien van de onaardse gezichten van de waarnemers. De eerste toonde een gedraaide lensvorm van heldere punten en trossen licht — zonder twijfel een Melkweg, waarschijnlijk de Melkweg.

De tweede zaal bevatte een grote zwerm van kleine, zachte, bol- en schijfvormige lichtplekjes met tussenruimten die behoorlijk meer dan hun eigen diameter bedroegen. Er was iets vreemds aan de ruimte in deze tank — hij scheen geheimzinnigerwijs op zichzelf terug te buigen, zodat als Don bewoog alles meer veranderde dan het hoorde te veranderen. Vlak voor hij verder werd gestuurd raadde Don dat hij de gehele kosmos van sterreneilanden aanschouwde: de totaliteit, het universum.

Zijn verbeelding begon slaperig af te dwalen, onafhankelijk van zijn waarnemingen. Frasen dwarrelden door zijn geest: Deze kunstmatige planeet… de navelstreng van de kosmos… het centrale brein… het eeuwige oog… het boek van het verleden… de baarmoeder en de zygote van de toekomst… transcendent als God, maar niet God…

Hij keerde met een schok terug tot zichzelf, of tot zijn vliegende gezichtspunt, en besefte dat hij staarde in een grote, zwarte beeldtank waarin de kosmos die hij juist had gezien — herkenbaar aan zijn mysterieus gedraaide vorm — alleen maar één klein, bleek lichtplekje was. Toen begonnen spookachtige lichtplekjes van andere vormen en kleuren te verschijnen en verdwijnen, sommige snel als een vonk, sommige talmden een wijle. Don vroeg zich dromerig af of dit andere universa waren die aan de wezens van de Zwerver bekend waren. Of misschien alleen universa waarnaar ze raadden… zochten.., er was iets hypothetisch aan hun spookachtigheid en hun snelle verdwijnen… en sterren en melkwegen en universa zijn werkelijk zulke onwerkelijke dingen, niet meer dan de zwakke puntjes licht die in het donker voor de ogen verschijnen…

Toen begon die ene heldere kosmos te springen en te dartelen als een blad in de wind, en hij verwonderde zich er dromerig over hoe dat kon, want het universum heeft toch een vast fundament, en toen begonnen de spook-universa ook te wervelen, hypothetisch…

De laatste kamer die Don doorkruiste schokte hem wakker zoals geen andere aanblik had vermogen, en er scheen een moraal bij te horen, hoewel zijn vermoeide geest die niet onder woorden kon brengen. Het was een kolossaal, wereldachtig vertrek dat leek op die van de harpijen, met een ovenrode hemel in een boog boven een open vlakte, bezaaid met rotsen en boomgroepjes. Kleine hoefdieren, teer als herten en gewapend met een enkele dunne hoorn graasden kieskeurig. Vogels met verenpakjes van robijn, topaas en smaragd en met fraaie kammen en lellen vlogen laag over de grond, streken veelvuldig neer in het hoge gras en op de groepjes bomen alsof ze zochten naar zaden en fruit.

Plotseling vlogen er drie vogels tegelijk op uit het gras, en de meest nabije groep eenhoorns stond trillend stil, snoof de lucht op en tuurde vreesachtig rond, nam toen met grote sprongen de vlucht. Tegelijkertijd sprong er vanachter een rots een grijs gestreepte bruine katachtige die voor het overige op Dons begeleider leek. Hij rende de eenhoorns na met flitsende benen, wierp zich op de laatste, en sloeg er samen mee tegen de grond, greep hem vast bij zijn borst en kin, en reikte met zijn kaken naar de keel van het dier.

Een topazen vogel ruiste langs een boomgroepje en daaruit dook een katachtige met een groene vacht, aan haar kleinere gestalte en iets andere lijnen te zien een vrouwelijk exemplaar. Zij sprong op met de gratie en de bijna ongelooflijke hoogte van een balletdanseres die een grand jeté uitvoert. Haar lange arm schoot uit en schampte de vogel, haar drie lange klauwen prikten in de borst van de vogel. Terwijl ze het dier met de andere hand bij de kam vasthield bracht ze het naar haar lippen en beet vakkundig in de beveerde nek. Haar mat-olijven lippen zagen rood, evenals de ene witte slagtand die zichtbaar was toen ze boven de gele veren uit recht naar Don keek met haar grote, bloemachtige ogen, waarvan de irissen van jade waren. Misschien was het toeval, maar hij voelde dat ze hem zag. En toen ze het bloed opzoog, met achter haar de bloedrode hemel, glimlachte ze. Toen overviel hem een geweldige slaperigheid, en alles werd vaag en neutraalkleurig, en Don realiseerde zich dat hij opnieuw in zijn kleine hut zweefde. Hij probeerde omlaag te kijken naar het bed, maar weer lukte dat niet. Het volgende ogenblik lag hij erop. Hij voelde van top tot teen een sussende aanraking toen alle zicht verdween en zijn gevoel van vliegende beweging wervelend in duisternis en rust oploste.

34

Doc toeterde met de claxon en liet de Corvette vlak voor de rotshelling stoppen waar ze ’s nachts hadden gekampeerd. Hixon reed weer in zijn truck. In de Corvette zat Ann tussen Doc en haar moeder, en Margo en Hunter zaten op de achterbank.

Alle vijf zaten goed gestemd te kletsen, ondanks dat of misschien juist doordat hun gezichten vol zwarte vegen zaten en hun kleren vochtig en vuil waren van de vreemde, warme, zwarte regen, die net was opgehouden. Hun conclusie was dat de kleur veroorzaakt werd door vulkanische as die vanuit Mexico en andere zuidelijke plaatsen door de wind werd aangevoerd.

‘Of het is rommel uit de zee die door de lage waterstand bloot is gekomen en omhoog geblazen,’ was Docs tweede gissing geweest. ‘Het smaakt een beetje zout.’

De hemel bestond uit woeste massa’s donkere lage wolken die helder zilver licht gevangen hielden.

‘Allemaal eruit,’ beval Doc vrolijk. ‘Ross, ren naar voren en kijk of er water in de kuil zit. Ik wil de auto’s er overheen hebben voor het kouder wordt.’

Hunter gehoorzaamde. Margo ging met hem mee.

De truck kwam achter de Corvette tot stilstand, en daarachter de schoolbus, waarvan de gele kleur nog meer schuil ging onder zwarte strepen dan eerst.

Doc riep naar Hixon in de truck: ‘Zeg tegen je passagiers dat ze uitstappen voor we oversteken, net als vanochtend. McHeath! — geef het door aan Doddsy, en zeg dat zijn mensen snel uit de bus gaan. We moeten hier niet meer tijd verspillen dan noodzakelijk. Ga dan bij de bus staan en bewaak de weg achter ons.’

Ann kroop tegen Doc aan. Opgewonden zei ze: ‘Ik wil bij u in de auto blijven. Ik ben niet bang dat we van de weg glijden.’

‘Dat zou geweldig zijn, lieveling, maar je moeder zou beweren dat ik Kali in verleiding bracht,’ zei Doc. Hij neeg het hoofd en wreef zijn besmeurde wang tegen de hare. Rama Joan glimlachte hem gelukkig toe terwijl ze haar giechelende dochter uit de wagen trok.

‘Geen water in de kuil,’ riep Hunter. Op dat moment gleden zijn benen onder hem vandaan en hij zat in de modder. ‘Maar het is wel erg glad,’ verbeterde hij terwijl hij overeind krabbelde. Margo grijnsde gevoelloos. ‘Dit laagje natte as is verraderlijk.’

Rama Joans glimlach verflauwde. Staand naast de Corvette fluisterde ze met aandrang: ‘Kunnen we die kuil niet met stenen opvullen en aarde, of hem tenminste schoonvegen?’ Hij boog zich naar haar toe en antwoordde met lage, snelle stem: ‘Kijk, lieveling, die moordlustige dronken kinderen komen zonder twijfel zeer binnenkort met een paar auto’s deze weg afracen. Een heleboel van ze hebben hun hele leven niets anders gedaan. Is hun tweede natuur. We hebben echt geen minuut te verliezen.’

Hij toeterde eenmaal en liet de motor brullen. ‘Ik kom eraan!’ waarschuwde hij.

Hij reed snel en de Corvette sprong door de kuil zonder opzij te schuiven. Hij parkeerde een eind verder, draafde toen terug naar waar Rama Joan, Hunter en Margo bij de kuil stonden. Ann stond weer bij de bus met McHeath te kletsen en zijn geweer te bewonderen.

‘Dat was een geweldige anticlimax,’ zei Doc. ‘Ik vermoed dat ik op mijn oude dag laf word.’ Hunter en Margo lachten. Rama Joan glimlachte onzeker.

Ida riep met dunne stem van naast de truck: ‘Mr. Brecht! Ray Hanks wil niet opnieuw uit de auto worden getild.’ Doc keek naar de anderen, haalde zijn schouders op, en zei: ‘Dat spaart tijd,’ en riep: ‘Goed, als hij risico wil nemen! Rij hem erover, Hixon!’

Ook de truck maakte een snelle start. Pas toen hij veilig langsreed zagen ze dat Mrs. Hixon achterin zat, over Hanks heen gebogen, en de draagbaar op zijn plaats hield. De passagiers van de schoolbus liepen langs: Stastok, Wanda — en Ida — maar niet Wojtowicz, die bij McHeath en Ann was blijven staan; tenslotte Clarence Dodd en Pop in discussie. De laatste protesteerde.

Doc trok zijn dubbelzwarte hoed omlaag en liep met flinke passen op hun af. ‘Ik weet het, ik weet het,’ zei hij toen Pop zijn tandeloze mond opensperde. ‘De achterbanden zijn gladder dan ooit… enzovoort. Laat het maar over aan Hotrod Rudy.’

‘Een van de cilinders doet het ook niet,’ riep Pop hem na, maar Doc liep gewoon door.

Clarence Dodd bekeek de zwarte gezichten van Margo en de anderen. ‘Die bui zou Charles Fort in verrukking hebben gebracht,’ zei hij met een glimlach. ‘Jullie zien eruit alsof jullie allemaal gereed zijn voor een Indiaanse begrafenis.’

Voor de eerste keer sinds de vorige nacht dacht Margo aan het gemartelde meisje in de heuvelwand.

Rama Joan liep plotseling Doc achterna naar de schoolbus. Ann wuifde naar haar. ‘Hi, mammie!’ Rama Joan bleef staan en wuifde onzeker terug.

Ann giechelde, en McHeath en Wojtowicz lachten om iets dat Doc zei toen hij in de bus klom. De motor sloeg aan en de bus begon te rijden, kreeg meer vaart maar aarzelde toen.

Pop mompelde: ‘Als je naar twee schakelt stribbelt ze soms tegen.’

De bus reed de kuil heel langzaam in. De voorwielen draaiden door bij de verste rand, en toen begon de achterkant snel opzij te glijden. Doc gaf hard gas. De achterbanden gierden tegen het slijmerig zwarte steen. Doc remde. De bus gleed achteruit de helling af.

McHeath smeet zijn geweer naar Wojtowicz en rende de helling af naar de bus.

De bus aarzelde, balanceerde toen op de rand van de afgrond van tweehonderd meter met een voorwiel tegen een kei in een klein gat. Ze konden allemaal zien dat Doc oprees uit de achterover hellende stoel, zich vastklemde aan de scheefhangende deur, en naar de hendel graaide die de voordeur moest openmaken.

Hunter greep plots Margo bij haar schouder, stak zijn hand in haar jasje, en trok er het momentumpistool uit.

McHeath had de bus bijna bereikt. Wojtowicz vroeg zich af wat de jongen wilde doen: misschien zich schrap zetten en Doc steun bieden als hij op de glibberige helling sprong.

Doc kreeg de deur open en stak zijn hoofd eruit. Toen schoot de kei uit het gat en de achterwielen van de bus slipten over de rand, de vloer helde nog sterker en belemmerde Docs ontsnappingspoging, en de buik van de bus schuurde krassend over de rotsrand terwijl hij langzaam kantelde.

Hunter greep het verzonken hefboompje boven op het grijze pistool tussen duim en wijsvinger en draaide het rond zodat de pijl niet langer naar de loop maar de andere kant op wees.

Toen de bus begon te kantelen stak Docs bovenlichaam buiten de deur. Door de beweging van de bus zat hij nu op zijn hielen in de deuropening. Toen de bus wegviel met hem erin keek hij naar zijn vrienden op de helling en nam hij zijn zwarte hoed af en zwaaide ermee.

Hunter richtte het pistool op hem en drukte op de knop. Docs gezicht verdween onder de rand, en ook zijn opgestoken arm, maar de zwarte hoed kwam terug over de rand aanzeilen, en met de hoed een kille bries.

McHeath liet zich op de rand vallen, greep zich vast met voeten, knieën, ellebogen en handen, en tuurde omlaag.

De helling trilde zwak en de grote klap klonk hol.

De kille bries werd sneller. De zwarte hoed zeilde recht op Hunter af en bleef aan de loop van het pistool hangen. Een kleine kei rolde tegen de helling op. Hunter nam zijn vinger van de knop en boog het hoofd. De kei veranderde van richting en rolde kletterend terug, omlaag.

McHeath riep hees, met een stem die halverwege brak: ‘Hij is weg. Hij werd eruit geslingerd. Ik zag hem neerkomen. Toen rolde de bus over hem heen.’

Hunter zei: ‘Als ik maar één seconde eerder was geweest… Clarence Dodd zei tegen hem: ‘Je hebt de pijl honderdtachtig graden gedraaid, en daardoor veranderde het momentum van richting?’ En toen Hunter moeizaam knikte verklaarde Kleine Man: Nou, dat was logisch.’

Hunter graaide de zwarte hoed van de loop en maakte aanstalten hem op de grond te gooien en erop te gaan stampen. Toen keek hij er alleen maar naar.

Er klonk een zwak, hol geluid toen de kleine kei tweehonderd meter lager neer en het geluid omhoogkwam.

* * *

Op de zonovergoten mesa in Arizona, alsof het een Parsi Toren der Stilte was, rukten gieren de laatste flarden vlees van Asa Holcombs gezicht af, en legden het prachtige, grijnzende rode been geheel bloot.

* * *

Paul Hagbolt rustte licht tegen het warme, gladde, trouwe raam dat de helft van Tigerishka’s schotel in beslag nam. Hij staarde omlaag naar de noordelijke poolkap van de aarde die uiteen scheurde. De witte korst van bevroren water werd opgetild en viel in elkaar door de reuzengetijden die in en uit waren gegaan door de Groenlandse Zee, de Baffinbaai, en de Beringstraat. Bijna de hele Arctische zone lag buiten de schaduw, nu het zomerse noordelijk halfrond naar de zon helde.

De binnenkant van de schotel was donker, maar er werd wat licht ingekaatst door het sneeuwbeladen ijs, dat lichtflitsen vertoonde als de ijsplakken kantelden — sterren in een witte hemel.

Tigerishka lag ook uitgestrekt op het raam, een paar passen bij Paul vandaan. Ze liefkoosde Miauw, maar nu onttrok het poesje zich aan de fluwelen, drievingerige hand, zette haar achterpootjes schrap tegen de paarsgestreepte, groene schouder, en sprong over Paul heen in de bloemen achter hem — vermoedelijk om die opnieuw te onderzoeken, nu bij het geheimzinnige door het ijs gezonden schemerlicht. Miauw had zich snel aan de vrije val aangepast en schepte er een groot behagen in tussen de dikke ranken door te sluipen. Af en toe dook haar gezichtje met zijn kattengrijns op tussen de bladeren en bloemen.

Tigerishka maakte een snel, zacht zanggeluid dat nogal op een zucht leek. Het viel Paul in dat zij hen hierheen had gebracht om te ontsnappen aan de verwijtende aanblik van stervende mensen op de rest van de aarde. Bijna begon hij haar te vertellen dat er aan de Noordpool een Russisch weerstation was, of tot gister was geweest, maar hij besloot dat ze dat in zijn gedachten kon lezen als ze wilde.

Zonder waarschuwing begon de schotel snel te stijgen. Eerst kromp de ijskap, en toen de hele aarde, snel in.

Paul onderdrukte zijn reacties. Opgewonden emoties hoorden niet bij het gedrag dat de katachtigen op prijs stelden, en hij wist reeds dat Tigerishka het regelpaneel kon bedienen zonder het aan te raken of er zelfs naar te kijken.

Overal verschenen sterren. Terwijl Terra bleef krimpen gleed de Zwerver in beeld. Ook hij had een soort poolkap, een scheve gele tegen de paarse achtergrond, maar met een gele uitloper — de nek van de dinosaurus. Van hieraf leek de gele vorm op een strijdbijl.

Ze stegen loodrecht op de zonnestralen: geen ervan kwam rechtstreeks de schotel binnen. De twee planeten onder hun begonnen de halvemaanvorm aan te nemen. De boog van maanbrokken bevond zich aan de zonzijde van de Zwerver. Naarmate het ijslicht afnam werd het donkerder in de schotel. Toen de planeten tenslotte niet kleiner meer werden waren het twee bijna onherkenbare halvemaantjes, niet ver van elkaar, tegen de achtergrond van de sterrenvelden die men vanaf het zuidelijk halfrond ziet, en waarmee Paul grotendeels onbekend was.

Zonder grote verwondering besefte hij dat de schotel in minder dan een minuut enkele miljoenen kilometers was geklommen — een snelheid die niet veel kleiner was dan die van het licht.

Het was een effect alsof hij en Tigerishka, wandelend door een stad, zich hadden teruggetrokken in een groot, onverlicht park en nu de lichten van de stad zagen over een behoorlijke afstand, bedekt met donkere gazons en bomen.

Tigerishka zei rustig: ‘Voel je je als God? Met de aarde als je voetenbankje?’

Paul zei: ‘Ik weet het niet. Kan ik het verleden veranderen? Als iemand dood was, zou ik hem weer tot leven kunnen brengen?’

Tigerishka antwoordde niet, hoewel het Paul in het duister leek alsof ze langzaam haar hoofd schudde.

Het was een poos stil. Toen maakte Tigerishka weer het korte, melodieuze geluid dat een beetje op een zucht leek. Toen, zacht: ‘Paul?’

‘Ja?’ vroeg hij rustig.

Ze zei, nog zachter, maar vlug: ‘We zijn inderdaad gemeen. We hebben jullie planeet vreselijk beschadigd. We zijn inderdaad bang.’

Zij ging verder, nu niet als een meisje dat haar ondeugendheid bekent: ‘Jullie vervreemde generatie, jullie Hongaarse vluchtelingen, jullie anarchisten, jullie satanisten, jullie beat-mensen, jullie gevallen engelen, jullie kindermisdadigers — op hun lijken wij. Vluchten, vluchten, vluchten. Met elke stap een miljard lichtjaar.’

Hij wist dat zij de woorden, begrippen, en beelden uit zijn gedachten plukte, maar zijn gedachten voelden dit helemaal niet.

Ze vervolgde: ‘De Zwerver is onze ontsnappingsauto — een zeer hip en mooi Duinkerkschip! Vijftigduizend dekken voor spel en ontspanning! Hemelen die aan elke smaak voldoen — zonsondergangen op bestelling! Koud en warm stromende zwaartekracht in elke luxe kajuit — pro of contra, kies maar uit! De Ster van de Verstotenen! De Ark van Satan!’

En nu was de stem die van een wat groter meisje, dat haar schuld verborg onder groot vertoon van moed en tot de verbeelding sprekende beelden die opzettelijk gewild grappig waren.

Ze ging verder: ‘O, wat een stijlvolle Planeet der Verdoemden! Wij schilderen onze lucht aan de bovenkant voor privacy. Dát was een schok voor de achterbuurt waar onze planeet hing! Die grijze conformisten dachten dat wij ondeugende dingen te verbergen hadden achter onze schitterende tweekleurige planeet. Nou, dat klopte!’

‘De Geverfde Planeet,’ mompelde Paul, om haar stemming te evenaren — en tenminste één beeld te gebruiken voor zij het deed.

Ze kaatste terug: ‘Zoals jullie Woestijn, ja. En jullie wilde, geverfde vrouwen, niet? Paars en geel, als een dageraad in de woestijn. We verven zelfs de boten van de Zwerver in die kleuren — sloepen die groter zijn dan oceaanstomers, en roeiboten als deze. O, wij dicteren de mode, wij, wij, de passagiers van de Ark van Satan, wij legioen van duivels, wij vallende engelen!’

Ze schonk hem een snelle grijns, rimpelde haar snuit, maar toen keek ze weer naar buiten naar de sterren en weer omlaag naar de twee halve manen, en haar stem werd iets ernstiger, maar niet helemaal ernstig.

‘De Zwerver zeilt door de ware leegte: de ultraruimte. Heb je graag een moeilijk begaanbare weg, een wrede zee, een storm waarbij een orkaan op een bries lijkt, een nova, een lichtexplosie? Probeer de leegte! Vormloos als de chaos, vijandig voor alle leven. Geen licht, geen atomen zelfs, geen energie die wij superbeesten kunnen aftappen — tot dusver! Het is als drijfzand waardoor je een tunnel moet graven, of als een moordende woestijn, zonder water, die je moet oversteken om een ster met palmen te bereiken. Een zwart, kwaadaardig zieden dat zich tot de ruimte verhoudt als het onderbewustzijn tot het bewustzijn. Stegen waarin het licht van de straat nimmer doordringt, verwrongen en zonder uitgang, vol smerige dood — of donker, koud, olieachtig water onder de kade, opgekookt door grote golven. De Sargassozee van de Sterrenschepen! Het Kerkhof der Verloren Planeten! O, een uiterst bekoorlijke zee voor de Ark van Satan, die zijn engelen misselijk maakt en nachtmerries geeft — de vlammende, vriezende, vormloze Zee van de Hel!’

‘Dit hele met sterren overkapte heelal van ons — de kosmos waarvan jij denkt dat hij op rots is gegrondvest, zo stevig als God — fladdert in de eindeloze ultraruimtelijke storm zoals een vod papier fladdert in een wervelwind. En… de Zwerver zeilt alleen in de luwte van de wind die het vod vasthoudt. We zijn schuchtere zeelieden; wij blijven altijd dicht tegen de kust aan.’

Paul staarde naar de willekeurig verspreide, eenzame sterren en vroeg zich af waarom hij altijd zo makkelijk had aanvaard dat zij de ordelijkheid vertegenwoordigden.

‘Je hebt de kracht van een miljard kernreactoren nodig,’ vervolgde Tigerishka, ‘om je in de leegte te storten — en nog meer kracht, geweldig subtiele vaardigheid, en ook geluk, om er weer uit te komen. De Zwerver eet manen als ontbijt en asteroïden als borrelhapje. Of liever, ze worden gegeten door de leegte waar de Zwerver doorheen zeilt, door die neutrinoschrokker — voedsel dat wij voor de ultraruimtelijke wolven gooien om onze overtocht te betalen.

‘Het kost geen tijd om door de ultraruimte te reizen, behalve bij vertrek en aankomst, maar o, de kunst om je aanleghaven op te sporen is zo moeilijk, het eindeloze wachten voor je weer in de wereld uitbarst! — alsof je in dikke mist langs een onbekende kust vaart. In de ultraruimte zijn aanwijzingen van de ruimte hier — schaduwen van zonnen, van planeten en van manen, van stof en gassen en van leegheid — maar ze zijn veel lastiger te herkennen dan blips op een radarbeeld van een hemel barstensvol zilverpapier, lastiger dan het lezen van onbekende, uitgesleten, verkalkte hiëroglyfen in een grot die half zo oud is als de tijd.

‘Aan het eind van deze laatste tocht waren we afgetakeld en aan her eind van onze krachten, smachtten we naar massa en zonlicht. Onze afscherming van de ultraruimte was tot niets teruggelopen; we waren bijna onze hemel en atmosfeer kwijt; niemand waagde zich op het bovenste dek behalve de anorganische reuzen die zich daar ophouden — de kristallen geesten die op gekleurde heuvels lijken.

‘Tenslotte zijn we in dit stelsel tweemaal verkeerd uitgekomen, en elke keer kostte dat een paar kubieke kilometers brandstof die we niet konden missen, en elke keer moesten we weer opnieuw beginnen omdat de aanwijzingen niet goed waren of anders waren de vectoren fout, de uitgangen niet dicht genoeg bij de zon of bij een maan die voor ons geschikt was.’

Paul viel haar in de rede: ‘Maar twee verkeerde pogingen? Er waren vier foto’s van verdraaide sterrenvelden.’

‘Vier foto’s, maar slechts twee verkeerde pogingen — een bij Pluto, een bij Venus,’ verklaarde ze op scherpe toon. ‘Val me niet in de rede, Paul. Uiteindelijk belandden we naast jullie maan, prachtig in de schaduw. We doken op uit de zee van de ultraruimte. Maar tegen die tijd hadden we bijna geen kracht meer. Als we toen een gevecht hadden moeten leveren zouden we de Zwerver nauwelijks gewichtsloos hebben kunnen maken, om te kunnen manoeuvreren.’

‘Tigerishka!’ protesteerde Paul. ‘Bedoel je dat jullie het zwaartekrachtveld van de Zwerver hadden kunnen annuleren, zodat er op aarde geen aardbevingen en vloedgolven waren ontstaan? — en jullie deden het niet?’

‘Ik ben de kapitein niet!’ snauwde ze. ‘Bovendien moesten we al onze zwaartekracht hebben om jullie maan te vangen en te verbrijzelen, begrijp je dat niet? Volle zwaartekracht plus plaatselijke kolkvelden en torsievolumina. En zelfs in de ergste noodtoestanden moeten we een reserve bewaren voor een eventuele strijd — dat is toch logisch!’

‘Maar Tigerishka, vergeleken bij de Zwerver betekenen de ruimtemacht en de atoomwapens van de aarde toch helemaal niets! Welk gevecht zouden wij —’

‘Paul, ik heb je verteld dat we bang waren.’ Haar bloembladerige irissen flitsten donkerpaars toen ze haar hoofd afwendde. ‘De Zwerver is niet de enige zwervende planeet in het heelal.’

35

Hunter wierp een laatste blik langs de helling omlaag voor hij langs de truck naar de Corvette liep en zijn plaats achter het stuur innam. Rama Joan en Margo stonden naast hem. Alle anderen waren al gezeten: Ann en Wanda in de Corvette, de Hixons en Ida in de cabine van de truck, de overige vijf man samengepakt in de laadruimte van de truck, met Ray Hanks. Hunter kon de regeling niet waarderen, maar sinds de dood van Doc leek niets meer goed: alles was koud en hard en onhandig en onbehaaglijk, zoals zijn ingewanden.

Hij had de leiding niet willen overnemen, hij had in stilte gehoopt dat ze Doddsy zouden vragen, maar Hixon had hem eenmaal strak aangekeken en gezegd: ‘Ik denk dat Doc jou had gekozen,’ en dat was dat.

Hij haatte het nemen van doorslaggevende beslissingen, zoals toen hij Hixons suggestie verwierp dat ze het momentumpistool moesten gebruiken om de weg met een paar keien te blokkeren: hij had geantwoord dat er nog maar een achtste deel van de lading in het pistool aanwezig was, als de paarse schaalverdeling betekende wat ze dachten. Of de vraag of ze naar Mulholland zouden gaan of helemaal teruggaan naar Vandenberg Twee: hij had deze kwestie in beraad gehouden tot ze de desbetreffende zijweg bereikten — en toen moest hij de kritiek van Margo aanhoren, die had verondersteld dat ze nog steeds op weg waren naar Morton Opperley, vooral nu ze zijn briefje hadden gezien dat hij naar V-2 zou gaan. Margo vertelde Hunter dat hij onenigheid in de kiem had moeten smoren door dit in het begin aan iedereen duidelijk te maken.

Er werd nauwelijks met een woord over Doc gesproken, maar dat maakte de stemming juist somberder. Hunter had Wojtowicz zachtjes gevraagd wanneer ze het laatst om Docs woorden hadden gelachen, en Wojtowicz zei: ‘Ik vroeg hem toen of hij die hoed wilde afdoen, en ik zei dat het ongeluk bracht, en hij zei tegen mij: “Wojtowicz, als je zo kaal bent als ik, en het niet meer mag verbergen, dan is er pas sprake van ongeluk!” ’

Stastok had dit gehoord en droevig zijn hoofd schuddend zei hij: ‘Ik heb hem ook voor die hoed gewaarschuwd,’ en toen voegde hij er iets aan toe dat klonk als: ‘De zonde van de trots.’

Wojtowicz ging daar tegenin, en Doddsy probeerde de gemoederen te sussen door te zeggen: ‘Ik weet zeker dat Charles Fulby doelde op hubris — het soort grote optimisme van sommige van de Griekse helden, waarop de goden zo jaloers waren dat ze hen vernietigden.’ Wojtowicz viel uit: ‘Grieken of niet, het kan me niet schelen, maar niemand zegt iets lelijks over Doc!’

Nu keek Hunter neer op de zwarte hoed, die hij steeds verfrommeld had meegedragen, en hij dacht aan Doc daar beneden met de drie moordenaars. Voor de buizerds was het allemaal hetzelfde vlees.

‘God,’ mompelde hij met dikke stem, ‘hij heeft niet eens zo’n monument als wat hij zelf voor die stomme dikke hond van Doddsy heeft opgericht.’

Hij dacht eraan de hoed ergens op een paal te zetten, maar dat was helemaal verkeerd. Hij streek het ding glad, en toen de bries even stilviel smeet hij hem weg zodat hij de berg afzeilde. Even was hij bang dat de hoed op de rand ging landen, wat hem ontzettend voor schut zou zetten, maar de hoed zeilde er overheen en verdween uit het gezicht.

Rama Joan greep hem stevig vast aan zijn bovenarm, en Margo’s arm aan de andere kant. Haar gezicht en roodachtige haar zaten nog vol zwarte strepen, haar slappe, vuile, kortgeknipte avondkleding leek op het clownspak van een zwerver.

‘God weet dat het geen monument is,’ zei ze op een lage, hese toon, ‘maar Doc heeft me hier gisteravond genomen.’ Hunters ogen lichtten op. Hij zei gesmoord: ‘De naaiende ouwe duivel!’

In de verte en heel zwak hoorde hij het gieren van een motor. Het scheen uit de richting van de snelweg te komen. ‘Hoort u dat, Mr. Hunter?’ vroeg McHeath, die gehurkt en met zijn geweer gereed in de achterbak zat. Hunter herinnerde zich dat Doc had gezegd dat ‘die moordlustige dronken kinderen’ zouden komen.

Gedrieën renden ze naar de Corvette. Toen Hunter achter het stuur dook, Margo op de achterbank, en Rama Joan naast Ann op de voorbank, dacht hij: Doc zou hebben gelopen. Of niet? In ieder geval zou hij iets hebben gezegd.

Hij startte de motor, draaide zich om, en stak een arm omhoog.

‘Als er auto’s achter ons aankomen rijd jij me voorbij,’ riep hij naar Hixon. ‘Dan kunnen we het momentumpistool gebruiken. Als ze geweren op je richten schiet je! Goed, iedereen — we gaan!’

Het was niet goed, dacht hij toen hij schakelde, maar het moest ermee door.

* * *

Richard Hillary maakte kennis met Vera Carlisle op een moment dat het meisje in Tewkesbury in de modder zat en zacht huilde.

In de modder zitten werd langzamerhand dè manier om mensen te ontmoeten, peinsde Richard, en eerlijk gezegd was het veel beter dan dat je ze languit met het gezicht in de modder zag liggen.

Ze zat zo muisachtig in de smalle zijstraat gehurkt en huilde zo zacht dat hij haar makkelijk over het hoofd had kunnen zien, als de nacht, twee uren na zonsondergang, niet nog zo licht was geweest. Ze droeg alleen een kleine transistorradio, die ze als een baby tegen zich aanklemde.

Gedurende de afgelopen zesendertig uur had Richard verscheidene reddingen en herenigingen en talrijke vriendschapssluitingen gezien, en nu besefte hij dat hij zelf heel graag iemand tot vriend wilde maken. Hij hoopte dat niemand anders het zachte snikken van dit meisje hoorde, dat niemand haar aantrof voor hij haar tranen had gedroogd en tenminste de eerste tekenen van kameraadschap had kunnen tonen.

Toen hij haar benaderde dacht hij eraan hoe kil het werd en hij herinnerde zich hoe warm de paren de vorige nacht onder het stro schenen te slapen, en hij dacht eraan dat dit het einde van de wereld was, of in ieder geval een zeer goede nabootsing daarvan; maar tegelijkertijd scheen het hem dat die gedachten zijn huidige motieven niet geheel omschreven. Hij bood haar vers brood aan dat hij had bewaard van een aantal kleine broden die in de buurt van Cleeve door een helikopter waren uitgeworpen, maar Vera’s voornaamste klacht was dorst. Om in deze gebieden zoet water te vinden was geen eenvoudige zaak, aangezien alle reservoirs en bronnen en putten met zout waren vergiftigd. Sommige pijpen bevatten nog zoet water, maar daar viel niet op te rekenen.

Hij herinnerde zich dat er een eind terug een kroeg werd geplunderd, en toen ze erheen liepen ontdekte hij een tweede klacht van haar: ze was een hak verloren, en de nauwe, puntige pantoffels die ze droeg waren toch al niet zo geschikt voor wandelen.

Er stond een flinke rij plunderaars bij het café. O, wij Britten die de wet te allen tijde in ere houden, dacht Richard, zelfs bij het plunderen gaan wij in de rij staan. Hij had iets verder een schoenenwinkel gezien en brak vastberaden in — wat heel makkelijk was, aangezien het getij dat al voor hem had gedaan — en speelde het klaar in de natte, stinkende laden een paar gymschoenen voor Vera te vinden en voor beiden wat zware sokken. Alle artikelen waren natuurlijk drijfnat, maar dat was van geen belang.

Tegen die tijd was de rij korter geworden, en wat later hadden hij en Vera elk een fles bier en samen een fles rum ontvangen, onder het waakzame oog van een forse man die zelfs wel de echte eigenaar had kunnen zijn, hoewel hij dat niet zei.

Buiten wees een dikke man door de straat en zei: ‘Ah, daar heb je het monster!’

Het was de Zwerver, in de fase van de opgezwollen X, en bijna symmetrisch omkranst door de witte splinters van de maan.

Vera keek er vluchtig naar, kneep toen haar lippen op elkaar en wendde de blik af. Richard voelde een golf van instemming met haar reactie door hem heen slaan. Zij stak haar elleboog iets naar hem toe. Hij greep deze stevig beet en escorteerde haar in de richting die ze eerder hadden ingeslagen. Aanvankelijk ging het in laag tempo terwijl ze bier dronken en op wat brood kauwden. Hij vertelde haar niets van zijn plan naar de Malvern Hills te gaan. Daar was tijd genoeg voor als ze de kolkende Severn hadden overgestoken bij de oude ijzeren brug in Telford — als die niet was weggespoeld.

Vera draaide haar radio aan, en ze luisterden naar het geluid als van bakkende ham dat over de hele band te horen was. Richard wilde haar zeggen dat ze het ding moest weggooien, maar in plaats daarvan vroeg hij haar hoe de nieuwe schoenen zaten, en ze glimlachte en zei: ‘Ze zijn zalig.’ Een uur eerder had Richard nog eenzaam voortgestapt tussen de menigte, en gedacht aan de miljoenen of tientallen miljoenen nieuwe doden die er over de hele wereld moesten zijn, en zich afgevraagd of het werkelijk iets gaf.

Hij had gedacht: Heeft de wereld zo veel mensen nodig? Neem de menigte om mij heen — uitgezift door de vloed, maar tóch zijn de meeste van hen stomme stereotype mensen die de wereld best zou kunnen missen. Hoeveel mensen zijn er nodig om een redelijk rijke cultuur in stand te houden? Is meer dan dat aantal niet een verspilling? En zijn miljoenen stereotypen niet een buitensporig hoge prijs die betaald moet worden voor een paar uitzonderingen? Is er niet iets ontzettends lomps aan de gedachte aan een eindeloos, planloos vermenigvuldigend mensdom, dat uiteindelijk misschien als ratten naar de sterren uitzwermt? Was het ooit belangrijk om zoveel mensen te hebben, behalve voor de mensen? De wereld heeft dit uitziften nodig en verdient het!

Maar nu zeiden zijn gedachten dat als er nog een persoon extra was verdwenen, die persoon Vera had kunnen zijn. In theorie bestonden er tienduizenden Vera’s veronderstelde hij, maar er was er slechts één waar Richard Hillary haar had kunnen vinden. Hij klemde haar arm nog iets knusser tegen zich aan.

36

Paul Hagbolt staarde omlaag in het bodemloze duister alsof het cirkelvormige raam waarop hij rustte de bovenkant van een groot aquarium was, en de sterren en de kleine halve cirkels van aarde en Zwerver een geheimzinnig zeelicht, of alsof de cirkel een plaatje onder een microscoop was, en de sterren diamanten infusoriën.

Er klonk een zwak ritselen en toen een kleine schreeuw — Miauw die gewichtsloos door de bloemen sloop en Tigerishka een of andere ontdekking toeriep.

Naast Paul zei de grotere kat: ‘Omdat de mensheid jong is denken jullie dat het heelal dat ook is. Maar het is oud, oud, oud. Morgen en morgen… slakkengang… laatste lettergreep van de tijd… verhaal verteld door idioot… ja! ‘Jullie denken dat de ruimte leeg is, maar hij is vol. Jullie eigen zonnestelsel is een van de weinige overgebleven oerplekjes, zoals een klein, met onkruid begroeid stuk grond in het hart van een reusachtige en oude stad die over het hele landschap is uitgegroeid, een stukje grond dat door de bouwers over het hoofd is gezien.

‘In de galaxis waar de Zwerver in een baan om een zon werd gebouwd hangen de planeten in zulke dikke trossen rond elke zon dat zij zijn licht afschermen en van de ruimte een krottenwijk maken, een krioelende stad van elke Melkweg. Onze werktuigkundigen beroemen zich erop: “Waar ook een zonnestraal ontsnapt hangen wij een planeet.” Of ze verankeren een veld dat het zonlicht terugstuurt. ‘Tienduizend planeten rond elke zon, die het elkaar moeilijk maken met tienduizend getijden, zodat de helft van onze bouwkundige werkzaamheden erop zijn gericht om de getijden met elkaar in overeenstemming te brengen. Planeten die elkaar zo dicht volgen dat ze elliptische halskettingen vormen, elke parel een wereld. Ken je die filigrain-nesten van balletjes die jullie Chinezen van ivoor snijden, zodat je tuurt en tuurt om het midden te vinden, en tenslotte het gevoel krijgt dat er een stukje van de oneindigheid in ligt besloten? Zo zien de zonnestelsels eruit, op de meeste plaatsen.

‘Jullie hebben dit nieuws nog niet gehoord, gewoon vanwege de slakkengang waarmee het licht reist. Als jullie een miljard jaar konden wachten zou je de melkwegen zien vervagen, niet doordat de sterren sterven, maar door het afschermen en het gierige verzamelen van hun. licht door de eigenaren van de sterren.’

‘Op een klein deel na zijn alle van die sterbedekkende planeten kunstmatig. Miljarden van triljoenen dode zonnen en koude manen en planetaire gasreuzen zijn leeg gedolven om het materiaal te krijgen om ze te maken — jouw Egyptische piramiden, vermenigvuldigd met oneindig. Het hele heelal door zijn natuurlijke planeten even zeldzaam als jonge gedachten. Jullie eigen Melkweg is geen uitzondering. De grote donkere wolk in het midden waar jullie sterrenkundigen zich over verbazen wordt voornamelijk gevormd door met planeten gesmoorde zonnen.

Een vijver kan bijna even snel opvullen met infusoriën als een plas slootwater. Een werelddeel kan bijna even snel opvullen met konijnen als een enkel veld. En intelligent leven kan zich tot de uithoeken van het heelal verspreiden — de uithoeken die overal zijn — even snel als het op een enkele planeet tot wasdom groeit.

De planeten van een triljoen zonnen kunnen even snel opvullen met bouwers van ruimteschepen als die van een enkele. Tien miljoen triljoen melkwegen kunnen even snel geïnfecteerd raken met de ziekte van het denken — die grote pandemie! — als een enkel.

Intelligent leven verspreidt zich sneller dan de pest. En wetenschap groeit onbeheerster en sneller dan kanker. Op elke onverstoorde natuurlijke planeet kruipt en fladdert het leven miljarden jaren, en dan in een nacht bloesemt het, en dan komt de snelle uittocht over grote zwarte afstanden van de zaden die groeien als onkruid waar ze neerkomen, en dan komt de uittocht van hun zaden, en verder, verder, naar de terugbuigende einders van het heelal.’

‘Het is een sensatie om andere levensvormen aan te treffen — schokken, ogenblikken van aangrijpende verwondering. En dan, veel te spoedig, komt de verveling.

De plas slootwater, waar gister een paar amoeben zwommen, is zwaar van het kronkelende leven — en de vijver ook. De algen glinsteren als juwelen. En dan spoedig wordt de poel troebel.’ Ze wees met een klauw naar de dikgezaaide sterren. ‘Die diamanten die je daar in de verte ziet zijn leugens. De zonnen die dat heldere licht verzonden zijn nu gemaskerd.’

Tigerishka wendde haar puntige snuit van het met sterren bespikkelde raam af en sprak rechtstreeks tot Paul.

‘Het heelal is vol, Paul. Het intelligente leven is overal, zijn planeten verduisteren de sterren, zijn ingenieurs verspillen roekeloos de energie van zonnen om de juiste omgeving voor de geest te scheppen — overal verbranden ze materie tot energie om meer vorm, meer structuur, meer geest te maken. Het Woord — om de geest zo te noemen — verspreidt zich, en spoedig is er niets dan het Woord. Het heelal in al zijn uitgestrektheid en zijn geweldige mogelijkheid tot afzondering wordt een achterbuurt, begint te sterven vanwege teveel geest — hoewel zij dat nooit kunnen inzien — evenals een ondiepe zonverlichte baai kan sterven aan teveel leven. ‘De onsterfelijkheid wordt bereikt, vernietigt de beperkingen in de toekomst van de individuele geest. Jouw wereld, Paul, is een van de weinige eilanden van de dood die nog over zijn in de zee van het eeuwigdurende leven.

‘Met ultraruimtereizen en psionische communicatie zijn de einders van het heelal dichterbij elkaar gekomen dan de planeten van jouw zonnestelsel. De ver uit elkaar liggende melkwegen zijn gecentraliseerder dan de landen van jouw wereld, zelfs meer dan de eenenvijftig staten van jouw eigen land. En de zaken van de kosmos worden geregeld door een democratisch heersersschap dat welwillender en verschrikkelijker is dan welke god uit de verbeelding ook.

‘Het kan zijn dat jouw privévoorstellingen van de hemel — en speciaal je dubbelzinnige houding er tegenover: dat de hemel zowel een groots wonder als een geweldig vervelend iets is — alleen gewettigde intuïties zijn van die regering.

‘Veiligheid en geborgenheid zijn zijn wachtwoorden. Hij is conservatief, geregeerd door de ouden, die overal ver in de meerderheid zijn sinds de uitvinding van de onsterfelijkheid. Hij is angstvallig nauwgezet, geduldig, rechtvaardig, genadig — maar alleen voor de zwakken! — en eindeloos koppig. Zijn archieven alleen al, op moleculen geëtst, beslaan de kunstmatige planeten van twee hele sterrenzwermen. Zijn voornaamste doel is eenvoudig het herinneren en koesteren — maar alleen als herinnering! — van alles dat ooit is geschied.

‘Elk minimaal intelligent, eerbiedwaardig, veilig ras van wezens kan er vol vertrouwen steun van verwachten voor zijn levensgewoonten. Hij is altijd gekant tegen het gebruiken van energie voor elk doeleinde behalve conservering en veiligheid: het is tegen het onderzoeken van de ultraruimte, zelfs tegen het gebruik ervan, behalve voor het vervoeren van zijn politie. Zijn grootste angst is voor iets dat het heelal ernstig zou kunnen schaden of verstoren, want nu het, afgezien van de ultraruimte, niet langer mogelijk is te denken aan veiligheid in termen van de oneindigheid en het ononderzochte, is er een geweldige kosmische doodsangst ontstaan.

‘Maar aangezien zelfs onsterfelijken zich moeten reproduceren, al is het dan in een minimaal tempo, om de illusie op te houden dat ze nog steeds werkelijk levende wezens zijn, moet de regering voortdurend ruimte vinden voor nieuwe wezens. Weldra zullen ze aan jullie ruimte beginnen, Paul. Er is een verandering in het beleid gekomen ten opzichte van de resterende wilde werelden. Tot dusver werden ze beschouwd als reservaten, die beschermd en afgezonderd moesten blijven tot ze een galactische status bereiken. Maar nu is hun oppervlakte nodig, en hun materie, en de energie van hun zonnen. Ze zullen geïntegreerd worden in de kosmische super-cultuur. Voorzichtig, bedachtzaam, en met vriendelijkheid — maar het zal ook jullie geschieden, en waarschijnlijk binnen de volgende tweehonderd van jullie jaren. En het zal geen langzaam proces zijn — als het eenmaal begint zullen alle wilde werelden binnen enkele tientallen jaren bezet en geïntegreerd zijn.

‘Om zijn beleidslijnen tot een enkele verklaring te comprimeren: het doel van de kosmische regering is het conserveren van intelligentie tot de kosmos sterft. Er was eens een tijd dat dit “eeuwig” betekende, maar nu zien we in dat het betekent: tot de hoeveelheid geest een maximum heeft bereikt, tot alle materie die kan worden gebruikt in zodanige vorm is gebracht dat het dienstbaar is aan intelligentie, totdat de entropie is omgekeerd, in de grootst mogelijke mate binnen de beperkingen van dit heelal.

‘Zij beschouwen dit als het millennium. Wij zien het als de dood.

‘Mijn mensen zijn de Wilde Mensen — de jongere rassen, rassen zoals het mijne, dat is voortgekomen uit afzonderlijk jagende doders, die altijd dicht bij de dood hebben geleefd en meer waarde hechten aan stijl dan aan geborgenheid, meer aan vrijheid dan aan veiligheid; rassen met een hartstochtelijke sadistische streek; of koel-wetenschappelijke rassen, die kennis bijna meer waard vinden dat het leven.

‘Wij stellen groei boven onsterfelijkheid, avontuur boven veiligheid. Grote risico’s en gevaren hinderen ons niet.

‘Wij willen op grotere schaal in de tijd reizen. Niet alleen het verleden waarnemen, maar het veranderen, het rijker maken, de talloze doden doen herleven, in tientallen — honderden! — tegenwoordige tijden leven en niet alleen maar in één, teruggaan naar het begin en de zaak opnieuw inrichten.

‘Ook de toekomst willen wij onderzoeken en verkennen, niet alleen om ons ervan te vergewissen dat er daar een behaaglijk haardvuur aan het uitgaan is — Intelligentie in zijn laatste bed en zieltogend. Wij zouden een nieuwe kosmos laten ontstaan om in te leven!

‘Wij willen de geest beter leren kennen — die verfrommelde regenboog in onze schedels. Hoewel telepathie en psi alledaagse affaires zijn geworden weten wij nog altijd niet of er geen andere werelden zijn aan de andere zijde van de collectieve binnenste duisternis — en hoe we die moeten bezoeken, een nimmer gedurfde droom.

‘Wij zouden dat alles veranderen: de rijken van de geest als vreemde werelddelen verkennen, ze als de ruimte bezeilen, ontdekken of al onze geesten als kleine schelpjes op de kusten rusten van dezelfde zwarte, door stormen geteisterde zee van het onderbewuste. Misschien liggen er in die richting werelden waar niemand ooit voet heeft gezet. Ook willen wij machines hebben die gedachten verwezenlijken — weer een karweitje waar niemand ooit aan heeft gedacht.

‘Maar eerst en vooral zouden wij de ultraruimte openleggen — die niet alleen maar gebruiken voor snelle tochtjes langs de kust, alleen de brandingrijke randen bevaren en altijd in zicht blijven, hoe dan ook, van de kusten en stranden van onze eigen kosmos… wij willen stoutmoedig wegzeilen over de rand van het heelal naar de onbekende verten met zijn zwaardere stormen. Dat is een taak voor hele melkwegen, niet voor planeten — of het er een of honderd zijn — maar als het moet zullen we onze kansen wagen.

‘Wij zijn van mening dat er naast de onze talloze kosmossen in de wervelende leegheid van de ultraruimte meereizen — miljarden, triljoenen flarden in de tornado, miljarden, triljoenen sneeuwvlokken in de storm. Dit zullen geen kosmossen als de onze zijn, denken wij, maar gebouwd van andere fundamentele deeltjes — of helemaal geen deeltjes, maar voortdurend veranderende continuïteiten. Solide werelden of gaten erin. Werelden zonder licht. Werelden waarin het licht even traag beweegt als gesproken woorden of snel als gedachten. Werelden waarin stukjes materie van gedachten leven, zoals hier de geest van moleculen schijnt te leven.

‘Werelden zonder scheidingsmuur tussen geest en geest, en werelden die meer op de gevangeniscellen lijken van de onze dan de onze. Werelden waar de gedachte echt is en elk beest een god. Een vloeibaar universum — zijn planeten als bellen — en werelden die zich vertakken in de tijd als reusachtige ranken.

‘Werelden waarin de ruimte doortrokken is met spinrag in plaats van met sterren — een kosmos van takken of wegen. Een kosmos met massiviteit maar zonder zwaartekracht, werelden met meer en minder dimensies dan de onze, werelden waar elke fundamentele wet anders is — kleurschalen van universa, spektra van schepping.

‘Of als we geen werelden vinden in de ultraruimte, dan bouwen we ze daar! — dan scheppen we het oerdeeltje dat een kosmos baart, een kosmos die uit deze losbarst als een pop van een insect, ongeacht of deze kosmos wordt vernietigd. ‘Dat zijn onze grotere doelstellingen. Onze kleinere: een afscherming voor alles dat we doen. Privacy voor onze planeet en onze gedachten. Wapens in de mate waarin we ze nodig hebben. Vrije research, zo geheim als we willen. Geen inspecties! Het recht om onze planeet te brengen waar we willen, ook al wacht er daar geen baan voor ons waarvoor we de huur hebben betaald. Het recht om tussen de sterren te wonen als we dat verkiezen, daarbuiten in de kille, zonloze duisternis, en de interstellaire waterstof opbranden alsof het gras is — of wonen in de ruimte-oceanen tussen de melkwegen als eilanden. Het recht om altijd door de ultraruimte te reizen, dat nu aan de regering en de politie is voorbehouden. Het recht om een risico te nemen, het recht om te lijden. Het recht om niet-wijs te zijn, het recht om te sterven.

‘Deze doelstellingen staan de regering niet aan, die elke bange muis en vallende mus even veel waard vindt als de vurige tijger. De regering wil bij elke zon een politiestation met blauw zwaailicht, een straatsmeris rond elke planeet, patrouillewagens in het duister tussen de sterren — overal dienders, zodat de maagdelijke, diamanten, lichtende sterren vervagen.

‘Millennia geleden begon de regering aan onze vrijheden te knagen — wij Wilden, wij Recalcitranten, wij Ongetemden. We verenigden ons op één eigen planeet, verwierven enig prestige en macht, hielden onze schermen in stand, leefden onze eigen levens, schenen terrein te winnen — en ontdekten dat we onszelf tot een enkel, makkelijk doelwit voor de politie hadden gemaakt.

‘Een eeuw geleden moesten we allemaal terechtstaan. Weldra werd het duidelijk dat men zich tegen ons keerde: geen privacy, geen geheime research, geen reizen in de ultraruimte, geen kans om zelf de problemen van het heelal op te lossen.

‘Moesten we ons overgeven — of sterven? We namen de benen en vluchtten.

‘Sindsdien is het een nimmer eindigende jacht geweest. De Hemelhonden zijn ons altijd op het spoor: onze planeet wordt achtervolgd door nimmer vermoeid rakende planeten. In de hele kosmos is voor ons geen veilige plaats. Geen uithoek in alle melkwegen is ver genoeg, behalve de ultrastorm die wij niet kunnen beheersen — de orkaan van de werkelijkheid.

‘Denk eens aan de zee als de ultraruimte, zijn oppervlak als het heelal dat we kennen, zijn schepen de planeten, en wij een duikboot.

‘We komen boven bij een eenzame zon die nog niet is dichtgebouwd met planeten. Dan verschijnen zij, en wij moeten weer onderduiken. Soms blijven we te lang, moeten we een gevecht leveren voor we in de wrede duisternis van de leegte verdwijnen. Als afleidende manoeuvre hebben we alleen al drie zonnen opgeblazen! Die nova’s bevinden zich in verre melkwegen. Misschien hebben we een planeet gedood: dat kunnen we niet zeker weten.

‘Soms sluiten onze koudbloedige achtervolgers een wapenstilstand en smeken ze ons, en doen ze ons voorstellen voor ze hun dodende stralen en bommen op ons richten — in de hoop dat wij de booglamp van de rede — hun rede — zullen zien, die altijd boven de kosmische gevangenis schijnt.

‘Tweemaal hebben we alles op het spel gezet om een nieuwe kosmos te vinden — we maakten los in de ultraruimte en zeilden blindelings weg. Maar door een of andere gril van de ultrawindvlagen werden we teruggebracht naar dit zelfde universum — een betoverd doornen woud rond een kasteel, of een tunnel die door een gemene streek van de ruimte uitkwam in dezelfde gevangenis vanwaar hij was gegraven. Wij zijn de Van der Decken-Planeet van de Kosmos, op weg op onze dooltocht rond het heelal — maar altijd komt dan de onvermoeibare achtervolging langs de valse krommen van de ultraruimte.

‘We proberen onze standaarden op te houden, maar wij verslappen. Het was niet nodig om jouw planeet te beschadigen, Paul! — of dat lijkt me, ik weet het echt niet zeker — ik ben alleen een dienaar van de Zwerver. Maar hoewel ik het niet zeker weet zal ik dit zeggen: ik hoop dat we, voor we nog één wezen kwaad doen, voor eeuwig in de donkere storm storten. Ze zeggen dat de derde keer dat je ondergaat — Moge het zo zijn!’

Haar stem veranderde en ze riep uit: ‘O, Paul, we zwerven heen en weer met al deze prachtige dromen en toch kunnen we alleen maar mensen pijn doen. Verbaast het je nog dat wij verliefd raken op de dood?’

Tigerishka hield op met spreken. Een poosje later, met neutrale maar gespannen stem, alsof ze zich in zichzelf had teruggetrokken, zei ze: ‘Zo, ik heb het aapje nu alles verteld. Het aapje mag zich nu superieur voelen ten opzichte van de kat, als hij wil.’

Heel rustig ademde Paul diep in en uit. Zijn hart bonsde. Bij een andere gelegenheid zou hij Tigerishka’s verhaal en zijn begrip ervan misschien in twijfel trekken, maar nu stond het eenvoudig geschreven zoals ze het had verteld, alsof de sterren onder hem er een blazoen omheen vormden — een diamanten schrift dat alleen optekende wat zij had verteld.

Dit fantastische arendsnest leek zo op het gezichtspunt van waaruit men een droom beleeft, zo op wat zo makkelijk het ‘geestesoog’ wordt genoemd, dat Paul nauwelijks kon zeggen of hij alleen in zijn verbeelding leefde of in de hele grote, besterde kosmos; voor een keer waren verbeelding en werkelijkheid naadloos gepaard.

Nadat hij met minder inspanning dan voor een zucht nodig was zijn schouders van het grote warme raam had weggeduwd, keek hij opzij en omlaag naar de fantastische gestalte naast hem, die in silhouet meer dan ooit leek op een slanke vrouw, gekleed voor een kattenballet. Haar achterbenen lagen uit elkaar, haar voorste handen waren saamgevouwen en dienden als kussen voor haar kin, zodat haar hoofd was opgericht en hij de zwarte omtrekken zag van de kattenneus, de hoogte van haar voorhoofd, en de speerpunten van haar oren. Haar staart lag in een boog naar achter, en de punt sloeg met een traag ritme tegen de sterren. Ze zag eruit als een slanke, zwarte sfinx.

‘Tigerishka,’ zei hij zacht, ‘er was eens een langharige aap die hongerig leefde en jong stierf. Zijn naam was Franz Schubert. Hij schreef honderden apenliederen — apenballaden en apenklaagzangen. Een ervan was geschreven bij de woorden van een geheel vergeten aap die Schmidt von Lübeck heette. Het valt me nu in dat dat apenlied voor jou en je volk is geschreven. Tenminste, het is genoemd naar jullie planeet — Der Wanderer… De Zwerver. Ik zal het voor je zingen…’

Hij begon: ‘Ich komme von Gebirge her…’

‘Nee,’ zei hij en hield op. ‘Ik zal het in mijn eigen taal zeggen en een paar van de beelden iets veranderen, dan past het beter, zonder het gevoel of de belangrijke regels aan te tasten.’

De woorden en zinnen waar hij naar zocht kwamen zonder inspanning.

Hij hoorde een zacht, ritselend weeklagen, in precies de juiste toonaarden, in meer stemmen dan één, en hij besefte dat Tigerishka de pianobegeleiding uit zijn gedachten tilde en het reproduceerde met een eenzamere klank dan zelfs de piano bereikt.

Na de zesde toon viel hij in:

Ik kom hier van de sterren zonder steun,

De weg is moeilijk en uit de diepte klinkt gekreun.

Ik zwerf verder, ben zelden blij,

En blijf vragen: ‘Mijn weg, waar is hij?’

Alle ruimte is donker, de zonnen koud,

De bloemen zijn bleek en het leven is oud.

Zeldzaam, wordt het spreken welgemeend —

Overal ben ik vreemd.

Waar ben jij, wereld van mij alleen? —

Lang gezocht, nimmer kom ik erheen;

De kosmos die hoopvol groen als gras is,

Is bloesemend als een vurige helling van jaspis;

De wereld waar al mijn vrienden kunnen gaan,

Waar mijn doden opstaan, niet langer tot as vergaan,

Het universum dat mijn taal spreekt —

Waar zijt gij?

Ik zwerf verder, ben zelden blij,

En blijf vragen: ‘Mijn weg, waar is hij?’

Een spookachtig antwoord treft mij als geruis:

‘Daar waar je niet bent — daar hoor je thuis.’

Toen de laatste regel was gezongen, en toen Tigerishka de begeleiding tot het einde had geneuried, zuchtte ze en zei zacht: ‘Dat zijn wij, dat is waar. Hij moet een kleine kat in zich hebben gehad, die Schubert-aap — en die Schmidt-aap ook. Ook jij hebt een katje in je, Paul…’

Hij keek een ogenblik naar de slanke, met sterren omkranste gestalte naast hem en toen stak hij een hand uit die ook met sterren was omlijst, en legde die op haar schouder. Hij voelde geen verstrakken, geen woede, onder het lichtelijk warme, droge, korte, zachte bont. Even later, hoewel het niet met voorbedachte rade was — misschien leidde het bont zijn vingers — begon hij de gebogen strook tussen schouder en nek zachtjes te krabben, precies zoals hij bij Miauw zou kunnen doen.

Een tijd lang bewoog ze niet, hoewel hij dacht dat hij de spieren onder het bont kon voelen ontspannen. Toen klonk er het zwakke murmelen van een zacht gespin — een flauw geluidje — en toen leunde ze haar hoofd tegen zijn hand zodat haar oor tegen zijn pols wreef. Hij verplaatste zijn kneed activiteiten naar haar nek en zij hief haar hoofd, rolde het van links naar rechts met een dieper spinnen. Toen rolde ze een kwartslag om, en even dacht hij dat ze wilde dat hij stopte, maar even later ontdekte hij dat ze onder haar kin gekrabd wilde worden. En toen voelde hij een zijden vinger tegen zijn nek drukken en vloeiend langs zijn lichaam omlaag bewegen en hij besefte dat het de punt van haar staart was die hem liefkoosde.

‘Tigerishka?’ mompelde hij.

‘Ja, Paul…’ antwoordde ze zwak. Op zijn elleboog en knie schoof hij een eindje op over de warme doorzichtige ruit, en zijn armen sloten zich om haar slanke, borstelige rug, en, terwijl de staartpunt doorging met aaien voelde hij haar fluwelen handen licht op zijn ruggengraat rusten, met alleen een suggestie van de klauwen aan de vingertoppen. Hij hoorde Miauw klaaglijk miauwen. ‘Zij jaloers…’ ademde Tigerishka met een zwak gegrinnik toen haar wang de zijne aanraakte, en hij voelde haar ruwe smalle tong zacht tegen zijn oor, en later dat de tong zijn nek begon te likken.

Tot op dit moment had hij alles heel ernstig gedaan, alsof elk van zijn gebaren deel uitmaakte van een ritueel dat precies goed moest gaan, en waarbij hij niet opgewonden moest raken, maar nu dicht tegen deze katachtige Venus in Bont aanliggend kwam de opwinding, en de beelden begonnen zijn geest binnen te stromen, en hij liet alles gaan, maar vreemd genoeg zonder zijn beheersing te verliezen. Want de beelden kwamen met een vreemde ordelijkheid, zoals toen zijn geest voor het eerst werd doorgebladerd door Tigerishka, maar nu kwamen ze langzaam genoeg dat hij ze allemaal duidelijk kon zien, door en door. Het waren afbeeldingen van mannen, vrouwen, en dieren. Het waren afbeeldingen van erotische liefde, verkrachting, marteling, en dood — maar hij zag in dat zelfs de dood en de martelingen alleen bedoeld waren om de intensiteit van de aanrakingen te onderstrepen, de exquise schending van lichamelijke taboes, de volmaaktheid van het samenzijn; ze waren het innerlijke decor voor de handelingen van twee lichamen. Deze afbeeldingen werden regelmatig afgewisseld met geestvullende symbolen als ingewikkelde juwelen en gebrandschilderde patronen, of betekenisvolle vormen in een heldere, rijke caleidoscoop. Na een lange tijd begonnen de symbolen de beelden te overheersen; ze begonnen te kloppen als grote trommen, te huiveren en te resoneren als grote bekkens; rondom heerste een gevoel van heelal, van snelle bewegingen erheen in alle richtingen, van een uitbreiden tot de totaliteit in één grote reeks toe- en afnemende golven die zich door de sterren tot in fluwelen duisternis stortten. Een tijd later dreef hij langzaam omhoog uit de oneindige zachtheid van dat bodemloze zwarte bed, en daar waren de sterren weer, en Tigerishka iets boven hem verheven zodat hij heel zwak, bij het licht van de sterren, het paars van haar stervormige irissen zag en het bronzen groen van haar wangen, en haar moerbeikleurige lippen gingen uiteen, onverschillig dat ze haar witglinsterende hoektanden toonde, en ze reciteerde:

Arme kleine aap, je bent weer ziek vannacht.

Gaf het schrille, kibbelende gekwetter je koorts?

Maakte een droomleeuw je bang zo onverwacht?

Kwam de Angstslang aanglijden met haar wrede toorts?

Je hoest, je kreunt, ik hoor hoe je met je tanden slaat.

Welke woorden mompel je terwijl je spartelt?

Oorlog, schuld, wraak, misdaad, moord en haat?

Ik streel je, arm aapje — voel je je gemarteld?

Veel wijzere beesten, ouder en niet langer slaven

Hebben je ziekte gehad, zagen hun hoop gedood,

Zochten God, zochten het Lot, bonsden tegen de staven,

En zoals jij, kleine aap, waren ze op een goede dag dood.

De takken ruisen in de wind, de nacht is diep.

Kijk naar de sterren, arm aapje klein, en slaap.

‘Tigerishka,’ vroeg Paul slaperig verwonderd, ‘jaren geleden ben ik begonnen dat sonnet te schrijven, maar ik kon alleen drie regels maken. Heb jij —’

‘Nee,’ zei ze zacht, ‘je hebt het zelf afgemaakt. Ik heb het gevonden, het lag in het donker achter je ogen, in een hoek gesmeten. Rust nu, Paul. Rust…’

37

Toen de schotelstudenten de kruising bereikten werd het probleem van welke weg ze zouden nemen door de omstandigheden opgelost. De afslag naar Mulholland was versperd door drie lange, dure, maar zeer bemodderde auto’s van het modieuze drakentype. De inzittenden waren uitgestapt en stonden bij elkaar, waarschijnlijk in discussie over de vraag of ze links of rechts zouden gaan. Hoewel ze evenals hun auto’s nogal onder de modder zaten zagen ze eruit als dure mensen — waarschijnlijk uit Malibu.

Dus zou het tijd kosten om naar Mulholland te gaan, en Hunter vond dat zijn optocht van twee auto’s geen tijd kon missen, want de achtervolgers uit de Vallei en weg nr. 101, nadat ze een tijd lang achter waren gebleven, onheilspellend in koor toeterend en gasgevend, begonnen hen tenslotte in te halen.

De Monica Bergweg liep hier anderhalve kilometer lang in een rechte lijn door de zwart geblakerde centrale hoogten van de Santa Monicabergen. De Corvette en de truck hadden nauwelijks de helft van dit rechte stuk afgelegd toen twee sportwagens, tot de nok toe vol, door de laatste bocht achter hun kwamen, met erachter nog meer auto’s. Hunter verminderde de snelheid van de Corvette en wuifde de truck naar voren. Hixon herinnerde zich zijn instructies en gierde langs. Hunter ving een glimp op van de grimmige mannengezichten in de laadbak: Fulby, Pop, Doddsy, en Wojtowicz — en McHeath, gehurkt op de vloer met het enige geweer dat ze nog hadden.

De vrouwen in de auto met Hunter zwegen gespannen. Naast hem drukte Ann zich tegen haar moeder aan.

Toen ving hij een blik op van nieuwe gezichten — dit maal van de Malibumensen die bij hun dure auto’s stonden en verrast en pijnlijk keken, alsof ze wilden zeggen: ‘Wat een slechte manieren om zonder zelfs maar te wuiven langs te rijden — en dat in deze tijden wanneer saamhorigheid verplicht is!’

Hunter wenste ze niet precies kwaad toe, maar wel hoopte hij dat ze de idiote achtervolgers uit de Vallei een beetje zouden afleiden en vertragen. Toen hij achter zich remmen hoorde en toen een schot, ontblootte hij zijn tanden in een grijns die half tevredenheid, half schuld uitdrukte.

Hixons truck verdween nu door de eerste van een reeks haarspeldbochten die naar boven leidden, wat Hunter zich van de tocht van de vorige dag herinnerde. Hij kneep zijn ogen halfdicht en tuurde vooruit, met de ondergaande groenwitte zon in zijn ogen, en hij begon te zoeken naar een bepaald stuk van de weg dat hij eveneens van gister had onthouden.

Hij vond het terug bij de tweede van de scherpe bochten: een groep grote keien aan de binnenkant van de U-bocht. Hij remde bruusk tot stilstand en sprong eruit.

‘Het momentumpistool!’ eiste hij van Margo, kreeg het, en klauterde de steile, zuurruikende, zwartgebrande helling op tot hij achter de keien was. Hij richtte er het pistool op en vuurde. De eerste twee seconden was hij bang dat ze niet gingen bewegen en dat het laatste schot voor niets was verspild, maar toen rolden ze om, botsten luidruchtig, bonkten van de helling af, en klapten zwaar in het asfaltoïde.

Hij schoot ze achterna en keek omlaag door het opstijgende stof om te zien of hij nog een extra schot moest lossen, maar ze versperden de weg volmaakt.

Van boven kwam een zwak gejubel en toen hij opkeek zag hij de truck twee haarspeldbochten verder rijden. Hij rende terug naar zijn auto. Voor hij het grijze pistool naar Margo gooide bekeek hij snel de schaalverdeling op het handvat en zag dat er in ieder geval nog een beetje violet zichtbaar was. Toen hij wegreed hoorde hij remmen piepen en boos geschreeuw.

Ann zei: ‘Die mensen kunnen deze weg nu niet gebruiken, hè?’

‘Niemand kan hem gebruiken, liefje,’ zei Rama Joan haar. ‘Dat hopen we tenminste,’ merkte Margo cynisch op vanaf de achterbank. ‘Ging het goed, Ross?’

‘Een fraaie versperring over de hele breedte,’ vertelde hij haar kort. ‘Twee van die rotsblokken kunnen alleen met een takel in beweging worden gebracht.’

Ann hield aan: ‘Ik bedoelde die aardige mensen die we passeerden, die naast hun auto’s stonden.’

‘Ze hadden hun eigen weg, waarover ze hier zijn gekomen,’ viel Hunter ruw uit. ‘Ze hadden de kans om om te draaien en de weg te gebruiken om te ontsnappen. Als ze dat niet hebben gedaan, nou, het was toch maar een stel verdomde rijke en idiote teven!’

Ann schoof van hem weg, dichter naar haar moeder. Innerlijk vervloekte hij zichzelf dat hij zijn gevoelens op een kind afreageerde. Doc was niet zo geweest.

‘Professor Hunter heeft het volkomen goed gedaan, Ann,’ droeg Wanda met een zelfvoldane zekerheid bij vanaf de andere helft van de achterbank. ‘Een man moet altijd eerst aan de vrouwen bij hem en hun veiligheid denken.’

Rama Joan zei zacht tegen Ann: ‘De goden hadden altijd problemen over hoe ze hun magische wapens moesten gebruiken, liefje. Zo staat het allemaal in de mythen.’

Hunter, die zijn pijnlijke voeten gericht hield op de kronkelende weg, wilde zeggen dat ze hun mond moesten houden. Het lukte hem dit niet te doen.

Het was ruim twintig minuten later dat ze de truck inhaalden. Hixon was vlak voor een tweede zijweg gestopt.

‘Er staat bij: “Naar Vandenberg”,’ riep hij hun toe en wees naar een richtingbord toen de Corvette naast hem stilstond. ‘Ik geloof dat deze weg door de heuvels rechtstreeks erheen gaat. Omdat ik vermoed dat we daarheen gaan, om deze Opperley en zo te vinden, vind ik dat we deze maar moeten nemen. Dat bespaart ons vele kilometers langs de kustweg.’ Hunter ging rechtop staan in zijn stoel. De zijweg zag er in orde uit, het eerste korte stuk in ieder geval, evenals hun weg van asfaltoïde. Hij dacht een paar seconden na.

Terwijl hij nadacht kwam er hoog in de lucht, vanuit het zuidoosten, een diep geluid over, zacht als een zucht. Geen van de schotelstudenten bezat de kennis die dit verschijnsel kon aanmerken als het verdwijnen, drie en een half uur geleden, van de Landengte van Rivas, Don Guillermo Walker, en José en Miguel Araiza.

Hunter schudde zijn hoofd en zei luid: ‘Nee, we blijven op de Monicaweg. We zijn er gister overgekomen en we weten dat hij in orde is. Geen rotsversperringen en niets. Een nieuwe weg is een onberekenbare factor.’

‘Jaa?’ was het commentaar van Hixon. ‘Ik zie dat je eindelijk mijn raad hebt opgevolgd en die dwazen met het pistool de weg hebt versperd.’

‘Ja, dat heb ik gedaan,’ was alles dat Hunter wist te zeggen, en hij zei het niet op aangename toon.

‘En dan is er nog de vloed, zoals Doddsy zei. Als we de kustweg nemen krijgen we daar weer last van.’

‘Als we het voor zonsondergang bereiken is alles goed. Eb komt om vijf uur ’s avonds,’ zei Hunter. ‘Tenminste als de getijden zich enigszins houden aan hun oude ritme, wat ze gister deden.’

‘Jaa — als,’ zei Hixon.

‘Waar we ook aan de kust komen moeten we rekening houden met de getijden,’ antwoordde Hunter op zijn beurt. Zijn zenuwen waren strak gespannen. ‘Kom mee, laten we gaan,’ beval hij. ‘Ik ga nu weer voorop.’

Hij ging zitten en reed weg. Na een poosje zei Margo geruststellend: ‘Hixon volgt je.’

‘En dat is maar goed ook!’ vertelde Hunter haar.

* * *

Al veertig uur lang riep de Zwerver hogere en hogere vloeden op, niet alleen in de aardkorst en de zeeën, maar ook in de atmosfeer — een getij dat vier maal groter was dan de dagelijkse hittegetijden die werden veroorzaakt doordat de zon de lucht verwarmde. Ook droegen de vulkanen en de verdamping van de vergrote wateroppervlakken bij aan het weer van morgen. In de verstoorde lucht vormden zich wervelwinden. Er broeide storm. In de Caraïbische Zee, in de buurt van Celebes en in de Zuid-Chinese Zee, en in een stuk of tien andere kritieke gebieden ontstond een wind zoals er nog nooit op aarde een wind was ontstaan.

De Prince Charles atoomstoomde dapper langs de haven van Cayenne, in zuidoostelijke richting. Donker afgetekend tegen de woeste zonsondergang vertelde Kaap Oranje het grote schip dat het de mond van de Oyapock Rivier voorbijvoer en die van de Amazone naderde. Kapitein Sithwise stuurde boodschappen aan de vier revolutionaire kapiteins waarin hij ze smeekte koers te zetten naar het zuiden van de Atlantische Oceaan, weg van alle land. De boodschappen werden met hoongelach begroet.

In een van de gebieden die nog niet waren aangetast door de winden van de Zwerver tuurde Wolf Loner door de grijze bewolking naar Race Point, of Kaap Ann, of zelfs naar de een-vier-drie I-K H-O-U V-A-N J-O-U knipoog van de vuurtoren van Minot Ledge, of de nuchtere dubbele flits om de zes seconden van het Graves Light in Bostons buitenhaven. Hij wist dat hij aan het eind van zijn tocht hoorde te zijn, maar hij had wat afval en wrakstukken ontdekt die langs de Volharding dreven en hij had er niet op gerekend dat hij al zo dicht bij Boston was. Er viel echter niets anders te doen dan de wacht te houden en door te zeilen.

* * *

Barbara Katz nam de kleine teleskoop en klom bovenop de vastgelopen Rolls om rond te kijken over de lage toppen van het mangrovebos dat zich aan beide zijden van de smalle, door de vloed bevuilde weg bevond. Het enige licht kwam van links. Het was de gele nagloed van de zonsondergang, weerkaatst door de wolken die snel kwamen opzetten op een kille zuidoostenwind. In de afgelopen twintig minuten was het weer volledig veranderd.

Hester stak haar hoofd uit het achterraam en fluisterde hard: ‘Hou op met daar rondstampen, Miss Barbara. Op die manier raakt Mr. K zijn laatste beetje energie kwijt.’

Helen hurkte op de grond en reikte Benjy gereedschappen aan. De chauffeur lag onder de achterkant en probeerde de binnenkant van het linkerwiel te verlossen van een lang stuk zwaar draad dat op een of andere wijze was meegesleurd en er strak omheen was gewonden, de ene wikkeling na de andere. Het was pas ontdekt toen het wiel vast ging zitten.

Benjy kroop onder de auto vandaan en hurkte neer naast Helen, en nadat hij een paar maal diep had geademd en zijn hoofd in zijn handen had laten rusten schudde hij het en zei: ‘Ik weet niet of ik het kan losmaken. Ik heb geen goeie tang, en die draad is volkomen massief. Zit er minstens tweehonderd keer omheen.’

Voor Barbara was het een wonder dat het Benjy was gelukt de auto in beweging te krijgen, nadat hij onder water had gestaan, en ze hadden zelfs een heel uur lang glijdend, slippend, en knallend naar het noorden kunnen rijden voor deze pech was ontstaan.

Hester leunde naar buiten en zei ruw: ‘Je moet het loskrijgen, Benjy. Dit is het laagste gebied waar we zijn geweest, en deze kromme boompjes zijn niet geschikt om in te slapen.’

‘Hes, ik geloof niet dat het kan. Niet in minder dan twee drie uur, in ieder geval.’

‘Hé!’ riep Barbara opgewonden omlaag van het dak. ‘Verder op de weg — nog geen twee kilometer — kan ik zien — het steekt boven de boomtoppen uit — een witte driehoek! — Ik geloof dat we gered zijn!’

‘Wat hebben we nu aan een witte driehoek, meisje?’ wilde Hester weten.

‘Benjy,’ riep Barbara, ‘denk je dat je een draagbaar voor Mr. K kunt fabrieken — of hem zelf twee kilometer dragen?’ ‘Wel,’ riep hij terug, ‘dat is het enige wat ik nog niet heb gedaan.’

* * *

Bagong Bung hurkte tot aan zijn enkels in naar vis stinkende modder en ploegde het driftig om met zijn legerschep met de korte steel. Van tijd tot tijd liet hij de schep vallen om in de modder te grabbelen naar iets kleins en besmeurds dat hij ongezien in een jute zak stak. Dan woelde hij weer verder.

Op zijn benen zaten de builen van kwallenbeten, en zijn linkerhand was opgezwollen waar hij door een schelp was gestoken, maar aan deze pijnlijke plekken schonk hij geen aandacht. Af en toe besteedde hij even tijd aan het woest doorhakken van een of andere gemeen uitziende worm, of sloeg hij een groene krab opzij die te dichtbij kwam.

Hij verrichtte zijn graafwerk bijna in het midden van een scherp omlijnde ruit van vijfentwintig meter lang en zeven breed, hier en daar aangegeven door zwart, verrot hout begroeid met schelpen en koraal. Misschien was het niet de Goudwolf maar het leek in ieder geval op de overblijfselen van een of ander oud schip.

Twintig meter verder stond Cobber-Hume met gebogen rug op een dekluik van de Machan Lumpur, driftig met een fietspomp in de weer. De pomp was vastgemaakt aan een helderoranje reddingsvlot dat nauwelijks voor een kwart was opgeblazen. Achteloos weggesmeten waren twee kleine cilinders waarvan het gas het vlot moeiteloos had moeten opblazen, maar dat was niet gelukt.

Nog eens twintig meter achter hem lag de Machan Lumpur plat op haar zij, en toonde haar jammerlijk geroeste, begroeide onderkant.

De kortelings opgekomen zon wierp belachelijk lange schaduwen van de twee mannen en het stoomscheepje over de door de eb leeggezogen bodem van de Golf van Tonkin, en verlichtte de in het westen ondergaande Zwerver aan de kant van de schietschijf, die Bagong Bung besar sapi noemde — ‘grote koe’.

Gerafelde wolken ijlden wild en snel naar het noorden, opgejaagd door een wind die rond de gekantelde Moddertijger kreunde. Een plotse vlaag verraste Cobber-Hume, en hij wankelde en gleed over zijn bepaald niet stabiele pompplatform.

Bagong Bung pauzeerde met zijn ellebogen op zijn knieën en snakte naar adem. Toen: ‘Lekas, lekas!’ riep hij verwijtend tegen zichzelf, en hij begon weer te graven. Zijn spade stootte op een door de zee aangevreten stuk smeedijzer dat een hoek van een kist had kunnen zijn. Wat hem met nog meer vuur aan het werk zette.

Cobber-Hume schreeuwde op ernstige toon: ‘Je kan beter ophouden naar buit te zoeken, sobat, en wat eten en water uit de “Lump” halen of mij een handje helpen met deze verdomde pomp. Als de vloed komt opzetten wordt ze onbestuurbaar, en met deze wind komt de vloed sneller, en dan zullen alle gouden wolven in de hele wereld ons niet kunnen helpen — zelfs een platina dingo niet!’

Maar alles dat Bagong Bung kon antwoorden was: ‘Lekas, lekas!’

De kleine Maleier groef en groef, de grote Australiër pompte, de wolken jachtten dikker en dikker tussen de aarde en de nieuwe zon, de wind floot.

* * *

Barbara Katz schreeuwde boven de wind uit: ‘Daar is ‘t!’ Dezelfde bliksemflits die liet zien dat de bovenste mangrovetakken de donkere ijlende wolken geselden onthulde ook de witte driehoek van de boeg van een zeilboot die minstens vijf meter boven hun hing, tussen twee van de dicht naast elkaar staande bomen.

Barbara verplaatste de zware thermoskruik naar haar linkerhand en de grote zaklantaarn naar rechts en schakelde hem aan terwijl ze naar de bomen onder de boeg liep. Het licht toonde aan dat de grote kiel tussen de lagere takken van drie mangroves beklemd zat.

Benjy legde de oude KKK in zijn deken op de weg neer. Hester en Helen zetten hun tassen neer en knielden bezorgd naast de oude man.

Benjy kwam achter Barbara staan. Hij hijgde. ‘Schijn — naar de boeg.’

Ze baanden zich een weg door het kreupelhout en schenen met het licht omhoog, aan een zijde van de kiel, toen aan de andere. Barbara las de naam van de boot: Albatros.

‘Lijken geen gaten in te zitten,’ zei Benjy even later. ‘Ik denk dat zijn mast afgebroken is, anders hadden we die wel gezien. Misschien komt ie los met de vloed. Maar het kan ook zijn dat ie te vast zit, maar ik geloof van niet. Ik kan erin klimmen via de takken, en dan heb ik dit om jullie omhoog te helpen.’ Hij raakte het touw aan dat in lussen om zijn nek hing.

De wind ging iets liggen en hij zette zijn handen aan zijn mond en schreeuwde omhoog: ‘Hallo! Iemand aan boord?’ De luwte hield nog twee seconden langer aan, toen, terwijl het weer harder begon te waaien, zei Benjy: ‘Ik geloof dat ik iemand hoor huilen. Klinkt anders dan de wind.’

‘Ik ook,’ antwoordde Barbara. Haar tanden klapperden — grotendeels van de kou, dacht ze. Ze scheen haar lamp recht omhoog. ‘O, god!’

Over de rand van de boot, midden in de lichtbundel van de lantaarn, hing een wit, woedend gezichtje met open mond.

‘Het is een klein kind!’ riep Benjy.

‘Hou je klaar om hem op te vangen, Benjy,’ zei Barbara. ‘Het is een baby!’ gilde Helen die aan kwam lopen. Ze zwaaide haar hand naar het huilende gezichtje. ‘Blijf daarboven, baby! Niet vallen. We komen eraan!’

* * *

Sally Harris en Jake Lesher deinsden terug voor de windvlaag van de grote wieken die hun kleren ranselde en waarvoor ze hun ogen moesten dichtknijpen, en die de houtskoolvlam in de barbecuepot deed flakkeren die ze als SOS-baken hadden aangestoken.

Het was donker maar helder, en de gouden en paarse stralen van de Zwerver, die nu zijn dinosaurusgezicht toonde, rimpelden op de zwarte golfjes die nu bijna tot aan de patio reikten, en er af en toe overheen schuimden, maar de wind van de wieken dreef het schuim terug.

De grote helikopter verborg de grijze lucht en zijn wieken sneden er donkere cirkels in uit.

Een witte touwladder kronkelde omlaag en tegelijk klonk een zware stem die riep: ‘Ik kan er nog één bergen!’

Jake pakte de ladder met een hand beet en graaide met de andere naar Sally, maar de vlammen bevonden zich tussen hun in, en toen ze naar hem toe kwam stootte ze de barbecueschaal om, en de hete brandstof siste tegen het water en sloeg in een grote vlammenmuur omhoog, zodat ze terugdeinsde. Een oogwenk later waren alle vlammen verdwenen, maar nu trok de ladder Jake weg. Hij draaide zich om en greep de laagste sport met beide handen en hij werd opgetrokken. Zijn voeten gleden over de vloer van de patio. Het volgende moment liet hij zich vallen en botste met armen en benen zwaaiend tegen de balustrade. De golfjes schuimden om hem heen.

De helikopter zakte met een heftige beweging. De golfjes deinsden terug voor de wieken, die ze bijna raakten. De ladder viel omlaag en dreef op de golfjes als het skelet van een reusachtige duizendpoot. De helikopter steeg en ronkte noordwaarts zonder een woord tot de achterblijvers.

Jake kwam overeind en zag de kleine lichten nog kleiner worden.

Sally liep op hem toe. ‘Waarom liet je los, Jake?’

‘Ik was bang dat ik met mijn kuiten tegen de balustrade zou slaan,’ vertelde hij haar walgend van zichzelf. ‘Ik kon er niets aan doen.’

Ze klemde zich aan hem vast.

38

Toen Hunter de Corvette langzaam over de een na laatste heuvel omlaag reed, was de smaragden zon, die onderging achter de waterige horizon, nog helder genoeg om te laten zien dat er minstens twee kilometer nieuw strand lag, achter het oude, aan de rand van een kalme zee. Hij grijnsde naar de anderen. Zijn zenuwen reageerden niet op hun griezelig groene gezichten. Hij voelde een kinderlijke opwelling om naar Hixon in de truck te schreeuwen: ‘Wat heb ik je gezegd? Volkomen eb — ik heb het precies goed uitgemikt!’

‘Kijk mammie,’ zei Ann, ‘er groeit een tak over de weg.’ Hunter wist dat het dat niet kon zijn, maar dat het een of ander stuk plantaardig afval was, misschien een door de regenstorm van gister afgerukte en naar hier geblazen tak. Er klonk een heel zwak ploppend geluid toen de banden erover rolden. De auto slipte een beetje, en Hunter bracht hem weer op het rechte pad en verminderde vaart. Dit deed hij geheel automatisch aangezien zijn aandacht evenals die van de anderen sterk in beslag werd genomen door de mate waarin de zee zich had teruggetrokken. Twee kilometer leek nu een zeer bescheiden schatting. Eerst was hij verbaasd, toen gefascineerd, en tenslotte gewoon verbijsterd.

Doordat ze afdaalden ging de zon sneller onder. Het groene licht werd somber. Hoewel de oceaan zo ver weg lag, was zijn geur sterk en visachtig. Er stond geen wind, en afgezien van het ronken van de twee automotoren hing er een diepe stilte. Er kwamen geen auto’s over de kustweg, merkte hij op — en pas toen besefte hij dat het domme deel van zijn geest ze toch had verwacht.

Ze begonnen aan de afdaling van de laatste heuvel. Opnieuw slipte de auto iets, en deze keer schakelde Hunter terug terwijl hij zijn koers herstelde.

‘Ik herinner me dat kapotte huis niet,’ zei Rama Joan bedachtzaam.

‘En ik herinner me die oude boot daar op het droge niet,’ tsjilpte Margo.

Plotseling klonk er vogelgekras. ‘Kijk eens naar die witte vogels die daar op de heuvel zitten te eten,’ merkte Wanda met schrille stem op. ‘Ik geloof dat het meeuwen zijn.’

‘Hier komt weer een tak,’ deelde Ann mee. ‘Nee, twee. O, en een vis.’

Bij dat woord werd Hunter overvallen door angst en het tafereel rondom hem veranderde in een nachtmerrie, hoewel hij niet direct wist waarom — er was iets ontzettends voor de hand liggends dat zijn geest weigerde te zien. Achter hem zat Hixon te toeteren. Wilde die idioot hem passeren? Een — twee — drie — vier. Vier maal betekende iets, maar hij kon zich niet herinneren wat, want nu begreep hij dat zijn angst voortkwam uit de illusie dat ze onder de zeespiegel reden — vanwege de stilte, het sombere groene licht, de zwarte weg die onopvallend overging in een fluweelzachte helling van zilt slijm, de stank van vis (‘…en een vis!’), de ontploffende zeewierblazen toen ze over de twee ‘takken’ rolden… Vier betekent stoppen, had Doc gezegd. Meteen, maar heel voorzichtig, trapte Hunter op de rem. Eerst begon de auto nauwelijks langzamer te rijden. Toen kwam hij geleidelijk tot stilstand, en tolde langzaam rond, ondanks zijn stuurpogingen — de wagen stond stil omdat de banden wallen van slib opwierpen uit de gladde laag die vijf centimeter dik of hoger de weg bedekte.

Hij keek naar het achter hun liggende stuk weg, waarvoor hij zijn hoofd niet hoefde te verdraaien omdat de auto bijna helemaal was omgedraaid, en hij zag de truck stilstaan, met de neus in de goede richting, ongeveer twintig meter terug. Zijn handen op het stuur trilden, en zijn hart bonsde.

Het was Rama Joan die het overduidelijke onder woorden bracht. Tamelijk nonchalant zei ze: ‘We moeten de hoogwaterlijn een halve kilometer geleden zijn gepasseerd.’

Dat was het dat zijn spieren schokte en zijn hart deed bonzen, begreep Hunter — en toen hij dit begreep begon zijn lichaam te kalmeren — de gedachte aan het zoute water dat hier pas zes uur geleden overal rondom was geweest, meters hoog, en dat zijn zeeleven en zijn zee-aarde en zijn wrakstukken hier had achtergelaten, het zoute water dat er over zes uur vanaf nu weer zou zijn — de gedachte aan het laagwater van een paar decimeter dat nu achter het continentale plat wegzonk, en het hoogwater dat over de bergen zou komen aanstormen.

De vrouwen namen het onbegrijpelijk kalm op, vond hij. Het zou natuurlijker zijn geweest als ze zaten te schreeuwen.

Hixon en Doddsy en Wojtowicz en McHeath kwamen uit de truck en op hun toe. Ze liepen met een vreemde gang — met stijve benen en uitstekende ellebogen. Maar natuurlijk — de met modder bedekte weg was erg glibberig.

Hixon en Doddsy stonden stil naast de Corvette, terwijl de andere doorliepen. Kleine Man keek uit over de oceaan en merkte op: ‘Het is…’ en verder lieten zijn woorden hem kennelijk in de steek.

De laatste splinter groene zon ging onder, maar de gehele hemel bleef groen — bleek als een transparante golf in het westen, donker als een woud in het oosten.

De stilte werd verstoord door een ritmisch ronken. Hunter realiseerde zich dat de motor van de Corvette nog draaide. Hij raakte het sleuteltje aan.

Pas toen besefte hij dat iedereen even verbijsterd was als hij. Enkele minuten later had iedereen zich van de schok hersteld. De meeste waren uitgestapt en stonden aarzelend in het slib.

Wojtowicz en McHeath ploeterden terug naar de groep. De broekspijpen van de laatste waren bedekt met modder en zijn laarzen waren grote klompen vuil. ‘U kunt niet met de auto’s die kant op, Mr. Hunter,’ zei hij vrolijk. ‘Het staat verderop meters hoog op de weg.’

Wojtowicz knikte nadrukkelijk. ‘Die jongen is verder gegaan dan ik,’ bevestigde hij. ‘Kijk maar naar hem.’

‘En dat is allemaal in drie keer vloed gedeponeerd,’ zei Kleine Man hoofdschuddend. ‘Verbazingwekkend.’

Hunter zei wrang: ‘Er blijft ons niets anders over — we zullen moeten omkeren en die andere weg nemen met het bord dat naar Vandenberg wijst.’ Hij keek naar Hixon. ‘Je had gelijk.’

Hixon knikte. Hij bestudeerde de besmeurde wielen van de Corvette. ‘Ik denk dat ik je er wel uit kan trekken. Ik heb een sleepkabel, en waar ik sta is de modder veel dunner en bijna droog. Tractie genoeg, lijkt me. En ik heb kettingen als het nodig is.’

‘Ik wil geen onheilsbrenger zijn,’ zei Kleine Man, ‘maar als we teruggaan lopen we de kans dat we weer die jonge idioten uit de Vallei tegenkomen.’

Hixon haalde zijn schouders op. ‘Dat is een van de risico’s die we zullen moeten nemen. Laten we hopen dat de wegversperring van Ross ze heeft tegengehouden en dat ze zijn doorgegaan naar Malibu. Ik zal de sleepkabel halen.’

Margo zei tot Hunter: ‘Het is maar zeven kilometer naar Vandenberg. Kunnen we niet lopen? Zelfs met die modder kost dat niet meer dan een paar uur.’

Hunter fluisterde ruw: ‘Gebruik je hersens. In minder dan een paar uur staat de kustweg onder water. Zelfs dit plekje ligt dan twintig meter diep of meer.’

‘O, ik word dom,’ verzuchtte Margo moe. ‘Ik wou…’ Ze zei niet wat.

Hij informeerde tamelijk bitter: ‘Is het leven in je eentje in de nieuwe realiteit niet meer zo leuk?’

Ze keek hem aan. ‘Nee Ross,’ zei ze, ‘niet meer.’

Kleine Man onderbrak hen: ‘En als het op lopen aankomt moeten we eraan denken dat we Ray Hanks moeten dragen. Zijn conditie is niet zo best, Ross. Ik heb hem alle slaapmiddelen gegeven die ik vind dat hij hebben kan. Hij viel in slaap zodra de truck stilstond, maar als we weer gaan rijden wordt hij wakker. Hij heeft veel pijn.’

Op dat moment kwam Pop aanhinken. ‘Mr. Hunter,’ zei hij, ‘ik houd het niet uit, daar achter in die truck. Ik word helemaal krom.’

Hunter stond op het punt hem een giftig antwoord te geven toen Ida zei: ‘U kunt mijn plaats voorin krijgen. Jullie mannen weten toch niet hoe je voor Mr. Hanks moet zorgen, en het is tenslotte mijn baan.’

Hixon gooide Hunter het uiteinde van de kabel toe. ‘Maak het vooraan vast,’ instrueerde hij hem. Denk je dat je het kan?’

‘Ik doe het wel,’ zei Wojtowicz, die het touw ving.

‘Ik geloof dat de Corvette niet veel benzine meer heeft,’ zei Kleine Man.

‘Ja dat klopt, Mr. Dodd,’ riep Ann. ‘Ik heb naar de wijzer gekeken en hij stond op leeg.’

‘Ik zal een reserveblik pakken,’ zei Kleine Man.

Hunter knikte. Hij voelde zich tegelijk razend en onmachtig. Iedereen nam hem een deel van de leiding uit handen. Doc zou op dit punt een geestige opmerking hebben gedeponeerd, maar hij was Doc niet. Hij keek naar Margo, die naar de verre zee staarde, en voelde een stuurse honger.

* * *

Sally Harris en Jake Lesher, in dekens gehuld, haakten ter meerdere veiligheid hun ellebogen over de lage rand van het dak van het dakhuis. Een halve meter onder de dakrand glinsterden de golfjes overvloedig met het licht van de stralen van de Zwerver. De nieuwe planeet vertoonde zijn oog-van-de-naald-gezicht, dat Jake afwisselend noemde: de grijpende hand — voor de opgerolde slang –, en vliegende taart — voor het gebroken ei.

‘En wij dachten dat we hier een toneelstuk van konden maken,’ zei Sally zacht.

‘Jaa,’ echode Jake. ‘Dat dachten we — een superkolossaal schouwspel. Maar onze gedachten waren nog te bekrompen.’

Sally keek om zich heen naar de zwarte wateren van Manhattan en naar de weinige lage, eenzame torens die er hier en daar uit opstaken.

‘Moet je zien, sommige ervan zijn verlicht,’ vertelde ze. ‘Benzinegeneratoren op zolder,’ verklaarde Jake. ‘Of misschien batterijen.’

‘Wat voor gebouw is dat daar in de verte?’ vroeg Sally zich af. ‘Het Singergebouw of Irving Trust?’

‘Wat maakt het uit?’

‘Ik wil het me precies herinneren… of in ieder geval precies weten als ik het dan niet zal kunnen herinneren.’

‘Niet aan denken, Sal. Kijk, ik heb een flesje Napoleon meegebracht. Wat denk je van een slok?’

‘Je bent lief,’ zei ze, en betastte zijn koude hand met de hare, die niet warmer was. En toen zong ze heel zacht, alsof ze de rijzende golfjes niet wilde verstoren:

O, ik ben het meisje van de Ark van Noach

En jij mijn gestrande Koning.

Onze liefde is niet zo groot als mijn pink

En kleiner dan een enkele haar van een mink —

Maar je bleef bij me en gaf me te drinken;

Liefde zo groot dat we erin verdrinken.

* * *

Richard Hillary en Vera Carlisle lagen een eindje van elkaar op groen hooi dat ze van een kleine stapel hoog in de Malvern Hills hadden genomen. Richard dacht rusteloos: De vorige nacht stro, vannacht hooi. Stro, zaadloos en droog, teken van de dood. Hooi, zuur en zoet, teken van het leven.

De Zwerver in het westen staarde naar hun omlaag, opnieuw in zijn opgezwollen X-fase. De planeet werd al even vreselijk vertrouwd als de wijzerplaat van een klok. ‘Kijk, het is half D,’ had Vera gezegd.

Het was niet kil. Uit het zuidwesten woei een bijna warme bries — griezelig, onnatuurlijk, verontrustend.

Men zou kunnen verwachten dat het de zintuigen volledig zou uitputten als men toekeek hoe de Severn zijn vallei in raasde als een soort witte muur van de donder, opgeroepen door het verbreken van een achtste zegel in de Openbaringen. Maar, zoals Richard nu ontdekte, werken de zintuigen niet op die manier. De ervaring van het bijna onvoorstelbare maakt ze alleen maar scherper, alsof ze door een zuur worden uitgebeten.

Of misschien kwam het alleen doordat ze allebei te moe, te uitgeput waren om te slapen.

Eerder had Vera hem haar verhaal verteld. Ze was typiste in Londen, en tijdens de tweede vloed van het dak van een kantoor gered. Ze had het hele eind naar de vallei van de Severn in een motorbootje afgelegd, dat de stilstaande plassen had bevaren terwijl Richard door de modderige laagten strompelde en liften bietste. Het bootje was in een bocht bij Deerhurst kapotgeslagen en zij was de enige overlevende van de bemanning, voor zover ze wist.

Een poos geleden had Richard haar gevraagd haar belevenissen met meer details te vertellen, maar ze protesteerde dat ze veel te moe was. Ze had naar de storingen op haar transistorradio geluisterd, en Richard had haar gezegd het ding weg te gooien. Ze had hem uitgedraaid. Nu zei ze zacht: ‘O, ik kan niet slapen, nooit meer. Mijn gedachten zijn veel te druk bezig, ze draaien en draaien…’

Richard rolde naar haar toe en legde zijn arm licht rond haar middel, zijn gezicht boven het hare, aarzelde toen.

‘Ga door,’ zei ze. Ze toonde hem een bittere glimlach. ‘Of heb je slaappillen?’

Richard dacht even na, zei toen nogal formeel: ‘Zelfs al had ik die, dan had ik jou toch liever.’

Ze giechelde. ‘Je bent zo stijf,’ zei ze.

Hij trok haar tegen zich aan en kuste haar. Haar lichaam was gespannen en gaf niet mee.

‘Vera,’ zei hij. Toen, terwijl hij haar vastberaden omklemde: ‘Voortaan zal ik je Veronal noemen.’

Ze giechelde weer, meer om hem dan uit waardering, dacht hij, maar haar lichaam ontspande zich. Plotseling drukten haar vingers in zijn rug. ‘Kom dan, probeer mij maar,’ fluisterde ze hees in zijn oor, ‘ik ben een heel, heel sterk slaapmiddel.’

* * *

Barbara Katz was aanvankelijk terneergeslagen doordat de Albatros zo smal en zo laag was, maar nu was ze blij met deze afmetingen omdat het betekende dat er altijd een oppervlak bij de hand was om zich schrap tegen te zetten als de boot harder schommelde dan ze verwachtte. En dat de licht gebogen zoldering zo laag was deed het veiliger lijken wanneer er weer een massieve golftop oorverdovend op neersloeg.

De kajuit was pikdonker behalve wanneer de bliksem wit door de vier kleine patrijspoorten flitste, of wanneer Barbara haar zaklamp gebruikte.

De oude KKK lag met dekens vastgebonden in een van de kleine kooien. Hester zat aan het hoofdeinde en hield de onbekende baby vast. Helen had zich in de andere kooi uitgestrekt, en lag te kreunen en te braken van zeeziekte, terwijl Barbara aan het einde van die kooi in de klem zat zoals Hester tegenover haar. Van tijd tot tijd stak Barbara een hand door een gat in de vloer om te zien of de boot lekte. Tot dusver viel het wel mee.

De Albatros was eerst bijna onder water gekomen. Toen tilde de westwaarts ijlende vloed hem uit de greep van de mangrovebomen. Daarna was hij bijna omgesmeten door een hoge boom. Sindsdien was het tamelijk plezierig geweest, totdat de stormgolven zo hoog en wild waren geworden dat op Benjy na iedereen benedendeks moest gaan.

Na een lange stilte — dat wil zeggen een lange poos waarin werd geluisterd naar het gehuil van de baby en het gekraak van de spanten en de wind die de boot geselde — vroeg Barbara: ‘Hoe gaat het met Mr. K, Hester?’

‘Hij is al een poosje dood, Miss Barbara,’ antwoordde de andere vrouw. ‘Stil nu, baby, je hebt je melk al gehad.’ Barbara verwerkte deze informatie. Even later zei ze: ‘Hester, misschien kunnen we hem beter in iets wikkelen en voorin leggen — daar is net genoeg ruimte — dan kun jij in die kooi gaan liggen.’

‘Nee, Miss Barbara,’ antwoordde Hester zeer positief, ‘We willen toch niet dat zijn heup weer kapot gaat of zoiets. Hij is nu in goede vorm, behalve dan dat hij dood is, en als hij zacht ligt blijft ie zo. Dan kunnen we bewijzen dat we hem zo goed verzorgd hebben als we konden.’

Helen schrok huilend op: ‘O Heer, der is een dooie in de kajuit! Ik moet eruit!’

‘Ga liggen, idiote nikker!’ beval Hester. ‘Miss Barbara, hou haar vast!’

Het was niet nodig. Een nieuwe aanval van zeeziekte kreeg Helen weer op haar rug.

Iets later werden de bewegingen van de Albatros minder heftig. Niet langer bonsden er stromen water op het dak van de kajuit.

‘Ik ga Benjy wat koffie brengen,’ zei Barbara.

‘Nee, dat doet u niet, Miss Barbara.’

‘Jazeker wel,’ vertelde Barbara aan Hester.

Toen zij heel voorzichtig het kleine luik aan de achterkant van de kajuit open had geschoven en haar hoofd naar buiten stak was het eerste dat ze zag Benjy, die met zijn benen gespreid achter het kleine stuurwiel knielde. De wolken waren opengescheurd, en door de nauwe spleet scheen de Zwerver omlaag.

Ze kroop naar buiten. De wind trok aan haar, maar het was niet al te erg, zodat ze het luik dichtschoof en naar Benjy kroop.

Hij slurpte koffie uit de kleine thermosfles die ze bij zich had en bedankte haar met een knikje.

Ze tuurde langs de lage wand van de cockpit. De Zwerver, die weer achter de wolken verdween, toonde met zijn laatste licht niets dan golven die er behoorlijk hoog uitzagen.

‘Ik dacht dat het kalmer werd,’ schreeuwde ze boven de wind uit.

Hij wees naar de boeg. ‘Ik heb een matras gevonden,’ schreeuwde Benjy terug, ‘en er een stuk touw aan gebonden, en het andere eind van het touw aan de voorkant van de boot, en het ding over boord gegooid. Zo blijft de boot met de neus in de wind liggen, en schommelt ie niet zo.’

Barbara herinnerde zich de naam ervan: een zee-anker. ‘Waar denk je dat we zijn, Benjy?’ schreeuwde ze.

Zijn lachen overstemde de wind. ‘Ik weet niet of we in de Atlantische Oceaan of de Golf zitten of waar dan ook, Miss Barbara, maar we zitten er nog steeds bovenop!’

* * *

Sally Harris en Jake Lesher klommen omlaag van het dak van het dakhuis. Ondanks deze aktiviteit rilden ze van de kou. Achter de balustrade zonken de golfjes in een bijna zichtbaar tempo.

Sally keek in de woonkamer bij het licht van de Zwerver in zijn kaken-fase, die zij Rin-Tin-Tin noemde.

‘Het is een puinhoop,’ meldde ze aan Jake. ‘Het meubilair is alle kanten op gesmeten. De piano ligt met zijn pootjes omhoog. Er zitten golven in het zwarte kleed, en al die drijfnatte zwarte gordijnen zorgen dat de boel eruit ziet als een rouwkamer na de storm. Kom op, laten we wrakhout of kaarsen of iets opzoeken om een vuur te maken. Ik bevries.’

39

De Zwerver zette zijn yin-yang-masker voor de negende maal op. Twee hele dagen had hij de aarde gemarteld met vuur en vloed en bevingen en nu met stormen. Bagong Bung liet zijn spade vallen, greep zijn modderige zak, en dook naar het oranje reddingsvlot toen het langs schoot op een schuimgekuifde trede van water. Cobber-Hume greep naar hem. De vier revolutionaire kapiteins van de Prince Charles, dodelijk beangst door de orkaan die toesloeg door de inktzwarte nacht, als tienduizend onzichtbare zoemende vliegtuigen, en door de hoge regimenten van golven die onder de wind marcheerden als zwarte grenadiers, stuurden de grote atoomstomer voor de veiligheid terug in de monding van de Amazone. Ondanks zijn zee-anker begonnen de golven weer over de Albatros te slaan, maar Barbara Katz wilde niet benedendeks gaan. Een kille wind begon in vlagen over de patio van Mr. Hasseltines dakhuis te waaien, en Sally Harris en Jake Lesher trokken zich weer terug in de doorweekte woonkamer. Bij het licht aan de mast van de Volharding zag Wolf Loner twee lijken langs drijven, tussen de steeds toenemende hoeveelheid wrakhout.

De Corvette en de truck van de schotelstudenten zochten zich met priemende koplampen behoedzaam een weg over de bergen, waar met tussenpozen richtingsborden naar Vandenberg Twee wezen. Reeds tweemaal hadden de op elkaar gepakte passagiers moeten uitstappen om rotsen grindverschuivingen op te ruimen, scheppend en duwend, die niet groot genoeg waren om het gebruik van de laatste lading in het momentumpistool te wettigen. Elk moment kon een nieuwe verschuiving in de waakzame koplampen van de Corvette opdoemen. Ritmisch kletterden de kettingen die om de achterwielen van de truck waren gewikkeld.

De oostelijke bries die hun van over de bergen tegen de rug blies was lauw — een geluk voor deze mensen die allemaal hondsmoe waren en onbeschermd, behalve de Hixons en Pop in de cabine van de truck.

Buiten dat van de motoren en de banden was het enige geluid een zwak, ritmisch sissend brullen in de verte voor hun uit.

De Zwerver was twee uur na zonsondergang opgekomen en hing nu boven dezelfde oostelijke bergen in de wolkenloze leigrijze lucht. Zijn warme wijnkleurige en gouden licht schiep de illusie dat hij de oorzaak was van de vriendelijke bries. Hij was niet langer helemaal bolvormig, maar puilde enigszins uit, zoals de maan twee dagen na volle maan. Een smalle zwarte boog sneed de rand van de paarse helft van zijn yin-yang-gezicht af, alsof hij de bewegingen van de maan die hij had vernietigd imiteerde, terwijl hij oostwaarts rond de aarde bewoog, of eigenlijk rond een punt tussen de twee planeten. De ring van maanfragmenten glitterde en glansde, waar hij de evenaar van de vreemde planeet omgordde als een dunne, met diamanten bezette sjaal.

De weg klom nu langzaam naar een brede zadelrug, waarvan de zijden in gladde aarden hellingen oprezen naar platte, lage rotskammen. De Corvette bereikte de top van het zadel, ging naar de rechterkant, en stopte met vier snelle stoten op de toeter. Hij doofde zijn lichten. De truck deed hetzelfde aan de linkerkant.

De meeste leden van de groep hadden te ene of andere tijd in hun leven wel meegemaakt dat ze vanuit een vliegtuig of vanaf een bergwand konden neerkijken op een mist of een laag wolkenveld, en er heuveltoppen doorheen zagen steken, en dat ze met verbazing opmerkten hoe plat en hoe ver het zich uitstrekte — een ware oceaan van wolken. Nu hadden dezelfde personen een of twee seconden lang de illusie dat ze dit nogmaals zagen, bij Zwerverlicht.

Deze illusoire, nachtelijke wolkenoceaan begon nauwelijks twintig meter voor en niet meer dan twaalf meter onder hun, en reikte tot de westelijke horizon, volgde aan beide zijden trouw de contouren van de heuvels. Er was alleen één eiland, laag en vlak, maar zo groot dat het uit het gezicht verdween langs de donkere heuvelwanden in het noorden. Op dit eiland brandden enkele karige rode en witte lichten en het Zwerverlicht onthulde twee groepen lage gebouwen met bleke wanden en bleke daken. En al tijdens de eerste momenten van het kijken klonk er een zwak gegons en helden er uit het zuiden een klein paar rode en groene lichten omlaag, toen een vliegtuigje op het eiland landde. Het eiland was van het vasteland gescheiden door een straat van een halve kilometer breed.

Toen vervaagde de illusie en een voor een beseften de schotelaars dat het geen wolkenoceaan was die daar tot de einder reikte, maar een zoutwater oceaan, geen mistwaterzee maar een echte waterzee, waarvan de golven ritmisch tegen de heuvelwand en de dalende weg, vijftig meter verder sloegen; dat het eiland Vandenberg Twee was; en dat de straat tussen het eiland en het vasteland onder meer de kustweg bedekte waar deze landinwaarts afboog naar de basis van de ruimtemacht, het thuis van het Maanproject — van Morton Opperley en Majoor Buford Humphreys, van Paul Hagbolt en Donald Merriam, hoewel deze laatste twee zich nu elders bevonden.

Aan het stuurwiel van de Corvette voelde Hunter op zijn linkerschouder vingers die daar eerst licht lagen, maar toen stevig grepen. Hij legde zijn rechterhand boven op de hand en draaide zijn hoofd om en keek naar Margo’s gezicht — het platgekamde gele haar, de lange lippen, de hongerige wangen, de donkere ogen — en ze keek, uitdrukkingloos, terug, naar hem.

Zonder zijn hand van de hare te nemen riep hij naar de truck: ‘We slaan hier bij de zee ons kamp op. Als de vloed gaat liggen rijden we Vandenberg binnen.’

* * *

Don Merriam staarde omhoog door de liftschacht naar de hemelcirkel waar een rood met zwarte storm wervelde, alsof de kleuren waren uitgekozen bij de vacht van zijn begeleider die zwijgend naast hem stond.

De cirkel werd langzaam groter, toen sneller, toen hield de lift stil, en zijn bodem was opnieuw een naadloos deel van het geëtste zilveren plaveisel. Er scheen niets te zijn veranderd. De pilaar met zijn snel bewegende lading maansteen rees nog steeds op als een grijze rotspiek, vier maal zo groot als de Mount Everest. Verderop op het plaveisel hurkten de grote plastic structuren als een leger van abstracte sculpturen tot diep in de verte. De gapende kuil met zijn in de lucht zwevende balustrade van zilveren staven was evenmin veranderd.

Toen zag Don dat er slechts één schotel — beschilderd met het paars-gele yin-yang-teken — naast de Baba Yaga hing. Het gedeukte maanschip glom alsof het opnieuw gepolijst was, en in plaats van de ladder hing er onder het luik een gedrongen mansbrede metalen pijp die er telescopisch uitzag.

Achter de Baba Yaga stond het Russische maanschip eveneens fris te glimmen, en er stak een soortgelijke uittrekbare metalen pijp uit zijn luik, dat zich bij de neus bevond.

De katachtige raakte Dons schouder licht aan en zei in zijn neuzelend uitgesproken Engels: ‘We brengen je naar een vriend op aarde. Je schip is van brandstof voorzien en nagekeken, en het gaat met ons mee, maar eerst rij je met mij mee. Je zult overstappen in de ruimte. Wees niet bang.’

* * *

Paul Hagbolt werd met een schok wakker. Tigerishka snauwde tegen hem: ‘Word wakker! Kleed je aan! We hebben bezoek!’

Die schok deed hem een meter van het raam belanden waartegen hij had liggen rusten, zodat alles dat hij op dat ogenblik kon doen bestond uit het machteloos rondtasten in zijn gewichtsloze toestand terwijl hij de slaap uit zijn ogen en gedachten trachtte te verwijderen.

De binnenzon was weer ingeschakeld, en de ramen weer massief roze gekleurd, zodat ze samen met de bloemen de indruk maakten van een gecombineerde broeikas en boudoir.

Tigerishka stond een aantal slappe voorwerpen uit een deur in het afvalpaneel te rukken. Vervolgens smeet ze hem die toe.

‘Kleed je aan, aap!’

Een ervan bleef aan haar klauwen vastzitten waarop ze het razend losscheurde en achter de andere aan smeet.

Paul, of beter gezegd zijn lichaam, onderschepte de voorwerpen zonder moeite, aangezien ze goed waren gemikt.

Het waren zijn kleren, fris gestoomd en geurend naar katoen en andere materialen, hoewel er geen vouw in de broek zat. Hij stond er mee te hannesen, en zei met een stem die nog kraakte van de slaap: ‘Maar, Tigerishka —’

‘Ik zal je helpen, jij stomme aap!’

Ze zeilde vlug op hem af, greep zijn hemd, en begon zijn voet in de mouw te rammen.

‘Wat is er gebeurd, Tigerishka?’ wilde hij weten. Hij hielp niet mee. ‘Na gisternacht —’

‘Praat me nooit meer over gisternacht, aap!’ snauwde ze. Het hemd scheurde, en ze probeerde zijn voet in het volgende kledingstuk te rammen dat ze beet kreeg, wat toevallig zijn jas was.

‘Maar je gedraagt je alsof je boos en beschaamd bent over wat er is gebeurd,’ protesteerde hij, nog steeds zonder aandacht te besteden aan haar pogingen hem aan te kleden.

Ze hield op met wat ze deed en greep hem bij zijn schouders waar ze daar samen zweefden en doorboorde met haar paarse ogen de zijne.

‘Beschaamd!’ herhaalde ze met trillende stem. Toen, heel koud: ‘Paul, heb je ooit een lager dier gemasturbeerd?’

Hij staarde haar alleen maar stom aan, voelde dat zijn spieren zich spanden, vooral die van zijn nek.

‘Doe maar niet zo geschrokken!’ commandeerde ze geïrriteerd. ‘Op jouw planeet gebeurt dat telkens weer. Op de een of andere manier doen jullie het om van stieren en hengsten zaad te krijgen voor kunstmatige inseminatie… enzovoort!’

Kalm zei hij: ‘Bedoel je dat wat er gister gebeurde geen echte omhelzing was?’

Als antwoord siste ze, als een kat, en zei toen hardvochtig: ‘Een echte omhelzing zou jouw nietige antroïde genitalia aan flarden hebben gereten! Ik was dwaas, ik verveelde me, ik had medelijden met je. Dat was alles.’

Een ogenblik lang zag Paul duidelijk hoe een superbeest op zijn niveau neurozen zou hebben, net als een pratende antropoïde, hoe het zou lijden aan aanvallen van onwerkelijkheid, verkeerde dingen deed, de tijd en zijn gevoelens verkwistte. Een ogenblik lang begreep hij hoe eenzaam en verward hij zelf moest zijn om zich te laten geloven dat hij een kat beminde alsof het een meisje was, om een passie voor Miauw te fantaseren…

Maar toen stompte Tigerishka hem met haar voorpoten en snauwde: ‘Niet staan te dromen, aap. Kleed je aan.

De tere brug van begrip die zijn intuïtie aan het bouwen was stortte in, hoewel dit uiterlijk niet direct merkbaar was, want hij vervolgde even kalm als tevoren: ‘Bedoel je dat dat alles was, alles wat gisternacht voor je betekende? Alleen maar “aardig” zijn tegen een huisdier?’

Vastberaden antwoordde ze: ‘Gisternacht bestonden mijn gevoelens voor een volle negentig procent uit verveling en medelijden met jou.’

‘En de overige tien procent?’ hield hij aan.

Ze sloeg haar grote ogen neer. ‘Ik weet het niet, Paul, ik weet het gewoon niet,’ zei ze strak, terwijl ze zijn jas weer pakte. Toen: ‘O, kleed je zelf aan,’ siste ze geprikkeld, en duwde zich naar het regelpaneel. ‘Maar doe het een beetje snel. Onze bezoeker staat bijna voor de deur.’

Paul negeerde dat. Zijn koude ellende werd overspoeld door een gloeiend hete boosaardigheid. Langzaam trok hij zijn jasmouw van zijn voet af. Op gelijkmatige toon zei hij: ‘Volgens mij begon de vorige nacht ermee dat ik jou als huisdier behandelde, door je onder je kin te krabben en je vacht te strelen, en jij vond het heerlijk, je reageerde precies als een —’ De roze vloer schoot omhoog en botste tegen hem op zodat zijn botten kraakten. Ze riep: ‘Ik heb de aardse zwaartekracht ingeschakeld zodat je je kan aankleden! O, als jij eens een idee had wat het betekent om opgesloten te zitten met een afstotelijk kaal lichaam en een volkomen inferieure geest en je keel te moeten verslijten met het onzinnige gedoe van geluiden maken…’

Nu eindelijk begon hij zich aan zijn kleren te wijden. Zonder haast zocht hij zijn onderbroek en broek uit en legde ze voor zich neer alvorens ze aan te trekken. Maar tegelijkertijd zocht zijn boosaardige inborst naar iets — het gaf niet wat — waarmee hij haar op zijn beurt kon tarten. Tamelijk snel vond hij het.

‘Tigerishka,’ zei hij langzaam, terwijl hij vreemd zwaar maar heel comfortabel op de roze fluwelen vloer ging zitten en zijn slipje aantrok en naar zijn broek reikte, ‘je pocht ermee dat je geen enkele streek van de geest ontgaat. Vast en zeker werkt jouw geest veel sneller dan de mijne. Vermoedelijk heb je een eidetisch geheugen voor alles dat om je heen gebeurt — inclusief wat je in mijn gedachten bespioneert. Maar gisternacht toen ik de vier belangrijke sterrenfoto’s ter sprake bracht die ik heb gezien — foto’s van een planeet die op de verkeerde plaats uit de ultraruimte tevoorschijn komt, zoals ik nu begrijp — verzekerde je mij dat er alleen twee draaiingsvelden bij betrokken konden zijn, het eerste bij Pluto, het tweede bij Venus.

‘Nou, wat je ook denkt, er waren inderdaad twee andere draaiingsvelden gefotografeerd, twee andere verkeerde eindpunten.’ Op dit punt voelde hij dat zij zijn geest binnendrong. Niettemin ging hij verder: ‘Dat waren de tweede en de vierde in de serie, bij Jupiter en bij de maan.’

Haar antwoord verbaasde hem nogal. Kortaf zei ze: ‘Je hebt gelijk. Ik zal het onmiddellijk met de Zwerver opnemen. Het zou kunnen zijn… waar we bang voor zijn.’ Ze keerde zich met een ruk om naar het regelpaneel. Ze stond nu op haar achterbenen in dezelfde zwaartekracht die op Paul werkte. Jij heet onze bezoeker welkom!’

In het midden van de roze vloer ging een luik als een mangat open, en met het gezicht van Paul afgewend drukte een man in het uniform van de Amerikaanse ruimtemacht zich erdoor omhoog. Zijn ellebogen kwamen zwaar neer op de rand van het gat toen de kunstmatige zwaartekracht vat op hem kreeg, maar kennelijk schrok hij er niet speciaal van, want vlug drukte hij de rest van zijn lichaam de schotel in. Paul, die net zijn hemd aan had, stond eveneens snel op en ving een glimp op van de binnenzijde van een brede, gegolfd uitziende metalen pijp toen het luik sloot.

De nieuwkomer, na Tigerishka te hebben aangestaard, draaide zich om.

‘Don!’

‘Paul!’

‘Ik dacht dat je tegelijk met de maan aan je eind was gekomen. Hoe —’

‘En ik dacht dat jij — ik weet niet wat. Maar hoe —’

Beiden zwegen onhandig, wachtten tot de ander begon. Toen realiseerde Paul zich dat Don hem nieuwsgierig van boven tot onder bekeek. Haastig ritste hij zijn broek dicht en knoopte hij zijn shirt vast.

Don keek naar Tigerishka, keek haar vrij lang aan. Toen keek hij naar de bloemen en het andere meubilair. Toen kwam zijn blik weer bij Paul uit en zijn wenkbrauwen gingen omhoog en hij spreidde hulpeloos zijn handen uit en grijnsde als iemand die denkt: ‘Het kan me niet schelen of het zonnestelsel uit elkaar valt en wij in een onmogelijk zwaartekrachtveld zitten in een onmogelijke vliegende schotel midden in de ruimte — Dit is even grappig als een slaapkamerklucht!’

Paul merkte dat hij bloosde. Hij werd woest op zichzelf. Tigerishka keek achterom van bij het regelpaneel, net lang genoeg om te zeggen: ‘Gegroet, Donald Barnard Merriam! Sorry voor die aap, hij schaamt zich voor zijn naaktheid. Maar ik veronderstel dat u zich ook schaamt. Echt, jullie zouden het eens met bont moeten proberen!’

40

Voor de schotelaars was het kwart over dinosaurus, zoals Ann zou hebben gezegd, maar nu sliep ze. Dat betekende dat de Zwerver ongeveer een uur en een kwartier hoger aan de hemel stond dan toen de Corvette en de truck zij aan zij op het zadel waren gestopt om naar het hoogwater te kijken. Nu was er een laat avondmaal gegeten, de schrammen en sneden opgelopen bij het verplaatsen van rotsblokken waren verbonden en schoongemaakt, en meer dan de helft van de schotelstudenten sliep in en rond de twee voertuigen, ondanks de betrekkelijk milde nacht gewikkeld in jassen, dekens, en de randen van het grote dekzeil.

Rond de primus waar ze water voor de koffie hadden gekookt zaten nog drie gedaanten knus in elkaar gedoken: Pop, op zijn zij gerold, en bezig door zijn perkamenten wangen heen zijn slechte tanden te betasten, zo somber en zuur alsof God een tandarts was en Pop zich voorbereidde schadevergoeding te eisen wegens een verkeerde behandeling; Stastok, die met gekruiste benen in de makkelijkste variatie van de lotushouding zat — rechterenkel op de linkerknie, rechterknie op de linkerenkel — en omhoog staarde naar de dinosaurus die westwaarts om de Zwerver draaide, alsof dat nu tamelijk fallisch uitziende beest de navel van de kosmos was; en Kleine Man, die gehurkt de gebeurtenissen en waarnemingen van die dag optekende in zijn opschrijfboek, bij het licht van de Zwerver.

Hunter, met Margo’s hand in de zijne, en Margo liepen op Kleine Man toe. Hunter raakte zijn schouder aan en zei rustig: ‘Doddsy, Miss Gelhorn en ik gaan naar de boog boven de weg. Als er iets ernstigs gebeurt: vijf stoten op de toeter.’ Kleine Man keek op en knikte.

Van achter de primus blikte Pop naar de deken die Margo droeg en wendde toen zijn ogen af en blies tussen zijn lippen door met een kort, lelijk, minachtend geluid, half cynisch, half boze afkeuring.

Stastok beëindigde zijn contemplatie om op Pop neer te kijken. ‘Hou je stil,’ zei hij zacht en rustig. Toen keek hij naar Hunter en Margo, en boven hun naar de Zwerver, en er verscheen een glimlach op zijn fanatieke, afwezige gezicht, en terwijl zijn rechtervoorvinger kleine Isis lussen op zijn rechterknie trok zei hij: ‘Ispan zal jullie liefde met zegeningen overladen.’

Kleine Man boog zijn hoofd nog dichter naar zijn aantekenboek. Zijn lippen waren samengeknepen, als om een grijns te verbergen en misschien een gegrinnik te onderdrukken. Hunter en Margo staken de weg over. Ann en haar moeder lagen in dekens gehuld vlak achter de schaduw van de truck en het leek Hunter dat Rama Joan hen met open ogen toeglimlachte, maar toen hij dichterbij kwam zag hij dat ze gesloten waren. Op dat moment werd hij zich uit zijn ooghoek kijkend bewust van een lange, donkere gestalte die diep in de schaduw van de truck stond. Zelfs zijn gezicht was donker, beschaduwd door een zwarte hoed waarvan de voorste rand omlaag was getrokken.

Er kroop een huivering langs Hunters ruggengraat omhoog, want hij was er zeker van dat het Doc was. Hij wilde dat Doc sprak en zijn gezicht toonde, maar de gedaante bracht alleen zijn handen naar zijn hoed en trok hem nog verder omlaag en trok zich terug in de schaduw.

Toen voelde Hunter Margo’s vingers om de zijne verstrakken, en hij keek rechtstreeks in de schaduw bij de auto. Er stond daar niet langer een gestalte.

Ze liepen verder, spraken er niet over. Het wilde gras knerste zwak onder hun voeten terwijl ze de glooiing beklommen in het grijze middernachtelijke licht van de Zwerver. Ze waren zich sterk bewust van de zee die de heuvels binnendrong — het hoogwater stond vijftig meter verder stil, en zijn golven beschuimden de heuvelwand — en van de Zwerver die in de hemel was binnengedrongen, of beter de ruimte van de aarde, en zijn eigen donkere, paarlen hemel had meegebracht, en van het vreemde dat het leven van de hele mensheid, van heel de aarde, was binnengedrongen.

Ze stapten op een lage stenen richel en vandaar naar een andere, en daar voor ze lag een platte, rechthoekige plaat grijze rots, zo groot als de doodskist van een reus. Margo spreidde er de deken op uit en ze knielden tegenover elkaar. Ze staarden elkaar intensief, zonder glimlach aan, of als hun lippen glimlachten dan was het wreed, verslindend. De perioden van stilte tussen de golven van de branding werden gevuld door het ritmische bonzen van hun hart, dat luider was dan het gestage zuchten van de zee zelf. De heuvels schenen dit bonzen te weerkaatsen, en op de maat te krimpen en uit te zetten, en de hemel scheen te resoneren. Margo ritste haar jasje open, legde er het momentumpistool naast, en bracht haar handen omhoog naar haar keel en begon haar blouse los te knopen, maar Hunter nam haar die taak uit handen, en zij werkte de vingers van haar rechterhand in zijn baard en maakte een vuist, omsloot de krinkelende haren, en drukte haar knokkels in zijn kin. Toen scheen de tijd stil te staan, of beter: zijn haastige beweging in een richting te verliezen: het werd een plek in de open lucht waar men rechtop stond, in plaats van een gang waarlangs men werd voortgedreven. De zee en de rotsen en de heuvels en de hemel en de koele, omhullende lucht en de brede, rijke planeet hoog boven hun kwamen allemaal op hun eigen wijze tot leven, werden het meubilair van de kamer die de geest is, of — juister — de geest reikte naar ze om ze te omhelzen. Des te meer Hunter en Margo zich bewust werden van hun lichamen en elkaar, des te meer, niet minder, intens werden ze zich bewust van alles om hun heen, het grootste en het minste, zelfs het minieme violette streepje, nauwelijks drie millimeter lang, in de schaalverdeling op de handgreep van het pistool — en bewust van ongeziene dingen zowel als zichtbare, het dode zowel als het levende. Hun lichamen en de hemelen waren één, de volgevreten zon maakte de donkere maancirkel het hof en werd er eindelijk door ontvangen. De jagende, geselende branding was in hen, en de zee met al haar deining, storm, en zekerheid van kalmte. De tijd rekte zich uit, ging met zwijgende tred voorbij, neuriede voor een keer eens niet een doodsformule maar laste de dood naadloos aan het leven. Het gouden lingambeest dat door het donkerpaars naar het oosten zwom werd de rug van de gouden slang die rond het gebroken ei lag gerold in de volgende uur-aanblik van de Zwerver — het vrouwelijke serpent dat met de mannelijke zaadbrenger streed, hem beknelde, en tenslotte verpletterde — terwijl rond de indringerplaneet de maanfragmenten glitterden en dansten zoals de miljoenen zaadcellen smekend, wedijverend, vurig rond het ovum dansen.

* * *

Don Merriam had Paul Hagbolt een kort verslag gegeven van zijn ervaringen in de ruimte en aan boord van de Zwerver. Het scheen de achtergrond te bevestigen van veel dat Tigerishka had verteld aan Paul en het deed weer iets van de stemming herleven die haar verhaal in hem had opgeroepen, hoewel hij nog steeds geschokt en gekwetst was door de daaraanvolgende ommekeer van haar gevoelens. Nu vertelde hij Don wat er met hem en Margo was gebeurd op de avond van de aankomst van de Zwerver — bij het congres van de schotelstudenten en bij de poort van Vandenberg en tijdens de aardbevingen — toen Tigerishka hem scherp in de rede viel.

‘Ophouden met babbelen, graag! Ik heb een paar vragen voor jullie.’

Ze stond bij het in het roze verscholen regelpaneel — en was vermoedelijk in stil contact geweest met haar meerderen. Paul en Don zaten op de roze vloer, waarover Miauw af en toe een snelle uitval deed van de ene bloemenweelde naar de andere — kennelijk zeer geïntrigeerd of in ieder geval gestimuleer door de gesimuleerde aardse zwaartekracht.

‘Zijn jullie twee wezens goed behandeld, hier en tijdens je omgang met mijn volk? Donald Merriam?’

Hij staarde haar aan, dacht eraan hoezeer ze leek, afgezien van de kleur van haar vacht, op de katachtige die hij een grote, topaaskleurige vogel had zien vangen en diens bloed zien drinken zoals een ballerina knabbelt aan een licht hapje na de voorstelling.

Hij zei: ‘Nadat ik van de maan ontsnapte — geheel door mijn eigen toedoen, voor zover ik weet — werd ik door twee van jullie schepen opgepikt, naar de Zwerver geëscorteerd, daar in een comfortabele kamer twee dagen vastgehouden, blijkbaar, en toen hierheen gebracht. Niemand heeft eigenlijk met me gepraat. Ik geloof dat mijn gedachten grondig bekeken en geïnspecteerd zijn. In een soort droomtoestand zijn mij een hoop zaken getoond. Dat is het ongeveer.’

‘Dank je. Nu jij, Paul Hagbolt, ben je goed behandeld?’

‘Wel…’ begon hij, met een vragende glimlach.

‘Een eenvoudig ja of nee is voldoende!’ zei ze kortaf. ‘Nou — ja.’

‘Dank je. Vraag twee: Hebben jullie bewijzen gezien dat jullie aardemensen hulp hebben gekregen tijdens hun moeilijkheden met de getijden?’

Paul zei: ‘Jij hebt me een paar dingen laten zien boven Los Angeles en San Francisco en Leningrad: branden die door regen werden geblust, vloedgolven die werden teruggedreven door een of ander afstotingsveld.’

Don zei: ‘Ik geloof dat ik televisiebeelden heb gezien van iets dergelijks in een grote zaal van de Zwerver tijdens mijn droom of visioen.’

‘Het was echt,’ verzekerde ze hem. ‘Vraag —’

‘Tigerishka,’ viel Paul haar in de rede, ‘heeft dit alles iets te maken met de twee sterrenfoto’s die niet horen bij de twee verkeerde aankomsten van de Zwerver uit de ultraruimte? Zijn jullie bang dat de achtervolgers jullie gaan inhalen, en bereiden jullie nu een verdediging voor van jullie daden hier?’

Don keek hem in verbazing aan — Paul had hem nog niets van Tigerishka’s verhaal verteld — maar ze zei eenvoudig: ‘Niet meer babbelen, aap — ik bedoel, wezen. Ja, dat is mogelijk. Maar vraag drie: Hebben je metgezellen geleden vanwege de Zwerver, voor zover je weet?’

Don zei ruw: ‘Mijn drie metgezellen op de Maanbasis werden gedood toen de maan uiteen brak.’

Ze knikte kort en zei: ‘Een van hun heeft het misschien overleefd — het wordt nagegaan. Paul Hagbolt?’

Hij zei: ‘Daarover was ik Don net aan het vertellen. Margo en de schotelmensen waren in orde toen ik ze voor het laatst zag — ik bedoel, ze waren in ieder geval nog in leven, maar hadden te kampen met een vloedgolf die jij op de een of andere manier kleiner had gemaakt. Maar dat was twee dagen geleden.’

‘Ze leven nog,’ beweerde Tigerishka. Haar paarse ogen flonkerden en ze plooide haar lippen in een dunne, humanoïde glimlach toen ze vervolgde: ‘Ik heb een oogje op ze gehouden — jullie stervelingen beseffen nooit hoe de goden zich om jullie bekommeren: alles dat jullie zien zijn de vloedgolven en de aardbevingen. Maar ik vraag jullie geen van beiden mij op mijn woord te geloven: ik zal het bewijzen! Ga staan, alsjeblieft, allebei, ik stuur jullie omlaag naar de aarde om het zelf te zien.’

‘Bedoel je in de Baba Yaga?’ vroeg Don toen ze gehoorzaamden. ‘Zoals je ongetwijfeld weet is die nu met een ruimtepijp aan deze schotel verbonden en ik had de indruk gekregen dat ik — ik bedoel dat wij, Paul en ik — die nu konden gebruiken om terug te gaan. Dat zal wel gaan met de Baba Yaga, geloof ik, als we boven de atmosfeer worden losgelaten, zonder een baansnelheid die dan weer moet —’ ‘Nee, nee, nee,’ onderbrak ze. ‘Dat komt pas later — over een uur of twee, ongeveer, en wel boven jullie Vandenberg Twee ruimteveld — dat nu trouwens slechts duizend kilometer onder ons ligt — maar nu stuur ik jullie daarheen op een veel snellere manier. Ga met het gezicht naar het regelpaneel staan! Dicht naast elkaar!’

Don grinnikte ietwat grimmig: ‘Net alsof je een foto van ons gaat maken.’

Tigerishka zei: ‘Dat is ongeveer wat ik ga doen.’

Het zonlicht in de schotel begon zwakker te worden. Miauw, alsof ze de opwinding rook, kwam uit de bloemen rennen en wreef zich tegen hun enkels. In een opwelling pakte Paul het poesje op.

* * *

Margo en Hunter hadden zich aangekleed en de dekens opgerold en begonnen arm in arm de helling af te dalen, één met elkaar en de kosmos in de nagloed van hun minnekozen, toen zij een stem heel flauw hoorden roepen. ‘Margot Margo!’

Beneden hun aan de voet van de heuvel lag het kamp om de twee auto’s. Niemand verroerde zich daar. Het Zwerverlicht dat omlaag straalde van de slang en het ei toonde alleen toegedekte, slapende gedaanten. De schaduwpoel bij de truck was kleiner geworden naarmate de Zwerver aan de hemel steeg, maar bestond nog.

Maar de stem scheen niet van het kamp te komen, maar vanuit de lucht.

Ze keken naar de zee en die was tien meter of meer gedaald, zodat er een brede strook heuvelwand overbleef die donker was besmeurd tot waar het hoogwater had gestaan. Het water dat nu nog tussen hun en Vandenberg Twee lag leek meer op een brede rivier, waarin hier en daar eilanden oprezen. Ze richtten hun blikken omhoog, en tegen de donkergrijze lucht zagen ze twee zwak lichtende mannengestalten door de lucht omlaag komen, rechtop maar met bewegingloze voeten. De gedaanten daalden scheef af, zweefden snel en gewichtsloos, en verdwenen in de heuvel, halverwege hun en het kamp.

Hunter en Margo hielden elkaar stevig vast. Hun huid werd kil en tintelde, want beide herinnerden zich de gestalte die ze in de schaduw van de truck hadden gezien, en beide dachten dat een van de gewichtsloze figuren Doc was — en het hele toneel een tweede, meer opvallende spookachtige verschijning, of een vervolg van de eerste.

Toen er niets nieuws gebeurde gingen ze een paar stappen verder de heuvel af, en toen keek Margo omlaag en stokte de adem haar in de keel van schrik en ze deinsde opeens twee passen terug alsof ze een slang zag, en trok Hunter mee.

Uit de grond voor hun voeten rezen twee mannenhoofden op. Hun lichamen staken tot aan de schouders in de aarde. De gelaatstrekken van de hoofden waren onscherp, hoewel het ene mistige gezicht Hunter ergens bekend voorkwam. De nek en de schouders identificeerden de een als een ruimteman in uniform, en de ander — de bekende — als burger. De gedachte flitste Hunter door het hoofd hoeveel dit leek op de ontmoeting van Odysseus met de geesten van de doden in de Onderwereld, waarbij deze twee geesten niet waren opgeroepen door heet stierenbloed dat werd vergoten maar door het bonzende bloed van het liefdesspel van hem en Margo.

Toen verrezen de twee gedaanten uit de grond, maar niet op eigen kracht, want ze verroerden hand noch voet; ze werden door een andere macht omhooggetrokken tot hun voeten de oppervlakte raakten. Ze leken echter meer te zweven dan op de grond te staan. Ze keken naar Hunter en Margo die twee meter van hun af stonden. Toen werd de scherpte van de spoken bijgesteld en Margo hijgde: ‘Don! Paul!’ hoewel ze zich steviger aan Hunter vastklemde toen ze dit zei. Toen herkende ook Hunter de tweede gestalte. Het Paul-figuur glimlachte en opende zijn mond, en een stem die volmaakt synchroon liep met de lipbewegingen maar niet uit de keel kwam zei: ‘Hallo, Margo en Professor… Sorry voor mijn slechte geheugen. We zijn geen geesten. Dit is alleen maar een geavanceerde vorm van communicatie.’

Op soortgelijke wijze zei het Don-figuur: ‘Paul en ik spreken met jullie vanuit een kleine schotel in de ruimte, tussen jullie en de Zwerver, maar dichterbij de aarde. Het is heerlijk om je te zien, Margo, lieveling.’

‘Dat klopt,’ tsjilpte Paul. ‘Ik bedoel over dat we in de schotel zitten. Het is dezelfde die mij heeft opgepikt. Kijk —’ hij tilde iets op. ‘Hier is Miauw!’

Het poesje bleef even kalm in zijn handen, toen trok ze haar lippen op, er klonk een synchroon gesis en ze verdween in de duisternis met een razendsnelle beweging van haar kleine ledematen.

Het Paul-figuur keek kwaad en bracht even zijn hand naar zijn lippen en zoog eraan, toen verklaarde hij: ‘Ze werd opgewonden. Het is allemaal een beetje te eng voor haar.’ Margo liet Hunter los en verwijderde zijn armen van haar lichaam en liep naar voren, stak een hand op naar Paul maar bracht de andere naar Dons wang en hief haar gezicht omhoog om hem te kussen.

De hand ging echter door de wang heen en met een zenuwachtig geluid — niet zozeer van angst als wel ergernis om haar zenuwachtigheid — stapte Margo terug naar Hunter. ‘We zijn alleen maar driedimensionale afbeeldingen,’ legde Paul met een scheve grijns uit. ‘Tastsensaties maken geen deel uit van dit systeem. Wij zien jullie twee afbeeldingen hier boven in de schotel, behalve dat ze niet steeds samen in de schotel zijn, vooral toen jullie werden scherpgesteld. Het is echt nogal eng allemaal, als u het niet erg vindt dat ik het zeg, Professor…’

‘Ik heet Ross Hunter,’ kon hij eindelijk uitbrengen.

Don zei tegen Margo: ‘Het spijt me dat ik te onstoffelijk ben om te zoenen, lieveling. Dat gaan we compenseren zodra ik je echt zie. Tussen haakjes, ik ben nog op de Zwerver zelf geweest.’

‘En ik heb met een van hun wezens gepraat,’ deelde Paul mee. ‘Zij is een heel speciaal iemand — je moest haar eigenlijk zien. Zij wil dat wij —’

Hunter onderbrak hem. ‘Je bent op de Zwerver geweest, je hebt met ze gepraat? Wie zijn zij? Wat willen ze? Wat doen ze hier?’

Paul zei: ‘We hebben geen tijd om te proberen zulke vragen te beantwoorden. Zoals ik zei, dit… um… wezen hier wil dat wij ons op de hoogte zullen stellen dat jullie de vloedgolven hebben overleefd en dat jullie allemaal veilig zijn. Dat is de helft van de reden van dit gesprek.’

‘Wij zijn veilig,’ zei Margo zwak, ‘zover iemand dat op aarde nog is.’

‘Onze hele groep leeft tot dusver nog,’ verduidelijkte Baardmans, ‘behalve Rudolf Brecht, die bij een ongeluk in de bergen werd gedood.’

‘Brecht?’ vroeg Paul twijfelend.

‘Je weet wel: we noemden hem Doc,’ legde Margo uit. ‘Natuurlijk,’ zei Paul, ‘en die rare ouwe idioot noemden we Stastok en Professor Hunter Baardmans. Sorry, Professor.’ ‘In orde,’ zei Hunter ongeduldig. ‘Wat is de andere reden voor het gesprek?’

Don zei: ‘Om jullie te laten weten dat als alles goed gaat wij over een paar uur op Vandenberg Twee landen, waarschijnlijk in mijn maanschip.’

‘Tenminste Don,’ zei Paul. ‘We moeten nu hier in de ruimte blijven. De Zwerver is misschien in gevaar, er is een noodtoestand op komst.’

‘De Zwerver in gevaar?’ herhaalde Margo ongelovig, bijna sarcastisch. ‘Een noodtoestand op komst? Wat noem je dan wat hier de laatste twee dagen allemaal is gebeurd?’

Hunter zei tegen Don: ‘We kunnen Vandenberg van hier zien, zoals je weet, en we willen daar zo gauw als we kunnen heengaan.’

‘We proberen Morton Opperley te pakken te krijgen,’ vermeldde Margo automatisch.

Don zei tot Hunter: ‘Dat is mooi. Als je hun over mij vertelt kan je er makkelijker binnenkomen. Zeg Oppie dat de Zwerver lineaire deeltjesversnellers heeft van vijftienduizend kilometer lengte en een cyclotron met dat als diameter. Dat moet hem wel van iets overtuigen! Voor mij is het makkelijker als ze van tevoren weten dat ik ga landen.’ Hij keek Margo aan. ‘Dan kan ik je op de juiste manier zoenen, lieveling.’

Margo keek terug en zei: ‘En ik zal jou zoenen, Don. Maar ik wil dat je weet dat de zaken anders staan. Ik ben veranderd.’ En ze drukte zich dichter tegen Hunter aan om te laten zien wat ze bedoelde.

Hunter fronste en beet op zijn tanden, maar toen verstevigde hij zijn greep op haar en knikte en zei kort: ‘Dat is waar.’

Voor Don iets kon zeggen, als hij dat van plan was geweest, werd de aarde plotseling helderrood, grijs, en weer rood. Hetzelfde gebeurde met de rest van het landschap: het lichtte rood op, werd toen donker, en weer rood, alsof door geluidloze rode bliksemflitsen in een regelmatig ritme. Hunter en Margo keken op en wendden ogenblikkelijk hun ogen af van de verblindende rode puntlichten die uiten aanflitsten aan de polen van de Zwerver, en zowel zijn poolkappen als de hele aardse hemel ritmisch rood deden oplichten. Nimmer in hun leven hadden ze iets dergelijks als zulke felle bronnen van monochromatisch licht gezien.

‘Het noodgeval is aan de gang,’ zei het Paul-beeld, waar het rode licht griezelig doorheen scheen, zodat het nog onwerkelijker werd. ‘We moeten dit afbreken.’

Het Don-beeld zei: ‘De Zwerver roept zijn schepen terug.’ Hunter zei met krachtige stem: ‘We zullen het ze zeggen op Vandenberg. We zien jullie daar weer. Oppie: vijftienduizend kilometer lange versnellers en een cyclotron van die diameter. Veel geluk!’

Maar op dat ogenblik waren de twee verschijningen verdwenen. Ze vervaagden niet en dreven niet weg, maar flitsten gewoon uit.

Hunter en Margo keken omlaag langs de roodverlichte heuvelwand. Zelfs de branding was rood, schuimde als een zee van lava. Het kamp was in beroering; er bewogen kleine figuurtjes heen en weer. Ze groepten samen en wezen.

Maar een ervan was dichterbij. Vanachter een kei op geringe afstand staarde Stastok ze verwonderd na, jaloers, met in zijn ogen een niet te stillen honger terwijl het rode licht ritmisch zijn gezicht overspoelde.

41

Negentig miljoen kilometer verder naar de sterren kon ruimteman Tigran Biryuzov het Rode Rappel helder zien terwijl hij en zijn vijf scheepsgenoten rond Mars cirkelden in de drie schepen van de Eerste Russische Volksexpeditie. Voor Tigran waren de aarde en de Zwerver twee heldere planeten, ongeveer even ver van elkaar vandaan als twee sterren in de Pleiaden. Zelfs in de luchtloze ruimte waren de halvemaanvormige fasen van de twee lichamen niet geheel zichtbaar voor het blote oog van de communistische ruimtevaarder.

Radiocommunicatie met de thuishaven was sinds de verschijning van de Zwerver niet meer mogelijk, en twee dagen lang hadden de zes man zich heftig afgevraagd wat er in de volgende baan bij de zon aan de gang was. De landing op Mars, die voor tien uur geleden op het programma stond, was uitgesteld.

Hun telescopen toonden hun de astronomische situatie duidelijk genoeg de verovering en de vernietiging van de maan, de vreemde oppervlaktepatronen van de Zwerver — maar dat was alles.

Niet alleen was het Rode Rappel voor Tigran duidelijk zichtbaar, maar ook de donkerrode visuele echo’s ervan tegen de nachtzijde van de aarde. Hij begon op te schrijven: ‘Krasniya molniya —’ en hield toen op om razend van gefrustreerde nieuwsgierigheid met zijn knokkels tegen zijn wangen te slaan, en dacht: Rode bliksem! Moeder van Lenin! Bloed van Marx! Wat nog meer? Wat nog meer?

* * *

De schotelstudenten hadden vele vragen over de kwellend korte conversatie met Paul en Don. Toen Hunter en Margo klaar waren met die te beantwoorden was het Rode Rappel opgehouden met flitsen, en het snelzakkende getij had een nieuw deel van de weg naar Vandenberg vrijgemaakt, zelfs een stuk van de kustweg.

Hixon somde het op nadat hij met zijn duim naar de Zwerver wees. ‘Dus ze hebben schotels, wat we al wisten. En ze hebben energiegeweren die stralen afschieten waarmee ze bergen kunnen doorsnijden en waarschijnlijk gaten maken in planeten. En ze hebben een drie-D TV die heel wat beter is dan de onze, wat vrij logisch is. Maar ze zeggen dat ze in gevaar zijn, en dat klinkt onwaarschijnlijk! Waarom zouden zij in gevaar zijn?’

Ann zei slim: ‘Misschien zit er een andere planeet achter ze aan.’

‘Alles liever dan dat, Annie, alsjeblieft,’ protesteerde Wojtowicz guitig. ‘Eén griezelige planeet is alles dat ik kan verdragen.’

Op hetzelfde ogenblik lichtte het landschap op, en Clarence Dodd, de enige onder hun die naar het oosten keek, maakte een enkel, gesmoord, klokkend geluid, alsof hij iets probeerde te roepen en in die roep was gestikt, en hij deinsde terug, terwijl hij tegelijk met een hand in de richting boven de bergen wees.

Daar hing, tussen de Zwerver en de getande oostelijke einder, een niet helemaal rond lichaam dat nog eens half zo breed was als de Zwerver, met een onveranderlijke, staalgrijze kleur, afgezien van een glinsterende plek halverwege de bolle rand en de plattere rand.

Margo voelde: Nu is de hemel te zwaar — hij gaat vallen. Stastok dacht: En er sprak een stem als een trompet en het Lam verbrak een nieuw zegel… en nog een… en nog een.., en nog een…

Wojtowicz kreet gedempt: ‘Mijn God, Ann had gelijk. het is nog een planeet!’

‘En hij is groter.’ Dat kwam van Mrs. Hixon.

‘Maar hij is niet rond,’ protesteerde Hixon bijna boos. ‘Jawel,’ sprak Hunter hem tegen, ‘alleen zit hij gedeeltelijk in schaduw, meer dan de Zwerver. Net zo veel schaduw als wanneer de maan zich nu daar zou bevinden.’

‘Hij zit minstens zeven Zwerverdiameters van de Zwerver vandaan,’ meldde Kleine Man. Hij was zo snel hersteld van zijn schrik dat hij zijn aantekenboek reeds tevoorschijn haalde. ‘Dat is vijftien graden. Een uur.’ Hij schroefde zijn pen open en bestudeerde zijn horloge.

Rama Joan zei: ‘Dat lichtplekje is een weerkaatsing van de zon. Het oppervlak moet een soort matte spiegel zijn.’

Ann zei: ‘Ik vind die nieuwe planeet niet leuk, mammie. De Zwerver is onze vriend, helemaal goud en lief, maar deze zit in een harnas.’

Rama Joan drukte het hoofd van haar dochter tegen haar middel, maar hield haar ogen op de nieuwe planeet gevestigd toen ze schallend verklaarde: ‘Ik geloof dat de goden in oorlog zijn. De vreemde duivel is gekomen om de duivel te bevechten die we kennen.’

Kleine Man, al ijverig aan het krabbelen, zei gretig: ‘Laten we hem Vreemdeling noemen die naam is goed genoeg.’

De jonge Harry McHeath dacht: Of we kunnen hem Wolf noemen — nee, dan raken we in de war met de Kaken.

Mrs. Hixon snauwde hem toe: ‘O in godsnaam, bespaar ons je poëzie! Een nieuwe planeet betekent meer vloedgolven, meer aardbevingen, meer God weet wat nog meer.’

Door dit alles heen riep Ray Hanks klagerig uit de truck: ‘Waar hebben jullie het allemaal over? Ik kan het van hier niet zien. Wil iemand het me vertellen? Wat is er?’ Harry McHeath dacht eraan hoe blij hij was dat hij hier en levend was, hoe mooi het was dat hij deze gebeurtenissen had mogen meemaken, hoe ellendig het was voor degenen die ze misten. Daarom was het onvermijdelijk dat Ray Hanks’ geroep tot hem doordrong. Hij sprong achter in de truck, vond een spiegel, en hield die zo dat Hanks er de weerkaatsing van de Vreemdeling in kon zien.

Wanda en Ida en Stastok hadden tijdens de opwinding bij elkaar gestaan. Nu ging Wanda eenvoudig zitten waar ze zich bevond, en ze verborg haar gezicht in haar handen en kreunde luidkeels: ‘Dit wordt teveel. Ik geloof dat ik maar weer een hartaanval krijg.’

Maar Ida bonkte Stastok op zijn schouder en wilde weten: ‘Wat is dat, Charlie? Hoe heet hij echt? Leg het eens uit!’ Stastok staarde met een gekweld gelaat naar de Vreemdeling en zei eindelijk, met een stem die verslagen klonk, maar een ondertoon bevatte van opluchting en dagend begrip: ‘Ik weet het niet, Ida, ik weet het gewoon niet. Het heelal is groter dan mijn geest.’

Op dat moment ontsprongen er aan de zijkanten van de Vreemdeling twee heldere lijnen die naar de Zwerver toe bewogen, in de tijd dat een horloge eenmaal tikt.

De ene passeerde hem aan de voorkant en de ander ging achter langs, en toen schenen ze langzamer verder te gaan door de grijze hemelen, zo recht alsof ze getrokken waren met een liniaal en lichtgevende blauwe inkt. Maar waar de blauwe lijn aan de voorkant de Zwerver passeerde kwam er een uitbarsting van witte lichtflitsen die bijna verblindend helder waren.

Een van de lijnen ontstond aan de donkere zijde van de Vreemdeling, en wierp een zwak schijnsel over de oppervlakte van het lichaam, waardoor de vorm, de bolvorm van de nieuwe planeet werd geopenbaard.

‘Jezus, het is echt een oorlog.’ Opnieuw was het Wojtowicz die het eerst vocaal reageerde.

‘Laserstralen,’ zei Kleine Man. ‘Bundels massief licht. Maar zo groot — het is bijna ongelooflijk.’

‘En wij zien alleen de zijkanten,’ bracht Hunter vol ontzag in het midden, ‘de lekkage. Stel je voor dat je recht in een van die dingen moest kijken. Een miljoen zonnen!’

‘Honderd, in ieder geval,’ zei Kleine Man. ‘Als een van die stralen ook maar even op de aarde werd gericht…’

Blauw en staal wrikten een intuïtie los in Hixons brein. ‘Zal ik je wat zeggen,’ zei hij opgewonden, ‘die nieuwe planeet is van de politie? Hij is gekomen om de Zwerver te arresteren omdat die ons lastig heeft gevallen!’

‘Bill, je bent gek,’ riep Mrs. Hixon hem toe. ‘Zo meteen ga je nog beweren dat het engelen zijn.

‘Ik hoop dat ze gaan vechten! Ik hoop dat ze elkaar afmaken!’ gilde Pop schril, over zijn hele lichaam trillend terwijl hij met zijn gebalde vuisten dreigde. Ik hoop dat ze elkaar aan stukken snijden!’

‘Ik beslist niet,’ vertelde Wojtowicz hem. Hij ijsbeerde rond in een vreemde kleine cirkel terwijl hij naar de hemel staarde. ‘Waarom zouden wij dan niet geraakt worden? Vind jij het leuk als er een gevecht wordt geleverd in je achtertuintje? Vind jij het leuk om als schietschijf te dienen voor afgedwaalde schoten?’

Hunter zei vlug: ‘Ik geloof niet dat die voorste straal de Zwerver raakt. Ik geloof dat hij de brokken maan raakt en die vernietigt.’

‘Dat klopt,’ zei Kleine Man koel. ‘Die stralen rond de Zwerver lijken mij meer op schoten voor de boeg.’

Hixon hoorde dat. ‘Zoals ik al zei, een arrestatie,’ merkte hij gretig op. ‘Je weet wel — “Verroer je niet of we schieten je neer!” ’

De heldere blauwe stralen werden aan de bron gedoofd en stierven in de lengte weg, even snel als ze eerst waren ontstaan. Ze lieten twee gele nabeelden achter, getrokken over de grijze lucht. De twee blauwe bundels, hoewel ze snel korter werden, kon men nog altijd achter de Zwerver zien wegkruipen, als twee rechte blauwe wormen op weg naar de oneindigheid.

Hixon zei: ‘Mijn God, ik dacht dat ze nooit zouden ophouden. Ze hebben minstens twee minuten lang gevuurd.’ ‘Zeventien seconden,’ lichtte Kleine Man hem in toen hij opkeek van zijn horloge. ‘Het is een bewezen feit dat in een crisis de schattingen van een tijdsverloop geweldig variëren, en getuigen zeggen gewoonlijk allemaal iets anders. Dat is iets waarvoor je moet uitkijken.’

‘Zo is het, Doddsy, we moeten het hoofd koel houden,’ stemde Wojtowicz luidkeels in. Zijn stem was bijna vrolijk, en nu danste hij ongeveer rond in zijn ijsberencirkel. ‘Zij sturen ons de ene verrassing na de andere, en alles wat wij kunnen doen is ze in ontvangst nemen. Wauwauw! Net de frontlinie — net alsof je zit te wachten tot het bombardement is afgelopen.’

Alsof het woord ‘bombardement’ een sleutelwoord was kwam er van overal rondom een dof gebrul en toen een trilling, en toen begon de weg onder hun voeten te schokken. De veren van de Corvette en de truck piepten en kraakten. Ray Hanks kreunde van pijn, en McHeath, die nog over hem heen stond gebogen, moest zich aan de wand vasthouden om niet om te vallen.

Voor een los rondzwevende waarnemer zou het hebben geleken alsof iedereen Wojtowicz in zijn rare rondedans navolgde en er een wankeldans van maakte. Een van de vrouwen krijste, maar Mrs. Hixon vloekte in obscene taal, en Ann riep: ‘Mammie, de rotsen vallen om!’

Margo hoorde dat en keek naar de helling waar zij en Hunter waren geweest, en zag dat er keien met fantastische sprongen omlaag kwamen keilen — zij dacht dat de reuzendoodskist waarop zij de deken hadden uitgespreid ertussen zat. Zonder dat de schuldvlaag die haar overviel haar vertraagde trok ze het momentumpistool uit haar jasje en stak de andere hand uit om op de Corvette te steunen, maar er was daar geen steun, alleen nog grotere schokken. De keien kwamen nog steeds aanrollen. Hunter zag wat ze deed en sprong op haar af en schreeuwde: ‘Wijst de pijl van je af?’ Ze schreeuwde: ‘Ja!’ En toen de keien als springende grijze beesten naderden richtte ze het pistool in hun midden en klemde haar vinger op de trekkerknop. Ze moest vechten om overeind te blijven.

Toen de aardschokken verminderden en dempten vertraagden de keien tegelijkertijd hun woeste, botsende afdaling, schenen bijna te veranderen in grote grijze kussens, rolden langzamer in plaats van op te springen, rolden nog weer langzamer, en kwamen naast de weg tot stilstand, bijna aan Margo’s voeten. De doodskist van de reus lag waar de rand van de schaduw van de truck had gelegen.

Hunter trok haar vinger los van de knop en keek naar de schaal op het handvat. Er was geen paars meer te zien.

Hij keek naar de kustweg die een halve kilometer verder lag en als door een wonder scheen hij vrij te zijn van nieuwe verschuivingen, en al het water was verdwenen — hoewel het een eind verder woest ziedde. Aan de overkant van de weg glinsterde helder de gaasomheining die de basis van Vandenberg bewaakte.

Boven hem schenen de Zwerver en de Vreemdeling, waarvan de eerste overging in de driepuntsfase — de half uur durende fase tussen het slangenei en de mandala — en de laatste zo koud en sereen alsof zijn zwaartekracht helemaal niets te maken had met de aardbeving die zojuist voorbij was.

In de galmende stilte kreunde Ida: ‘O mijn enkel.’

Wojtowicz vroeg met gniffelende stem: ‘Wat gaan we nu doen? Wat staat er als volgende punt op het programma?’ Mrs. Hixon snauwde tegen hem: ‘Er valt niets te doen, clown! Het is het einde!’

Hunter duwde Margo in de Corvette en stapte zelf in, ging toen achter het stuur staan en toeterde om de aandacht te trekken. Met luider stem zei hij: ‘Ga in de auto’s, allemaal! Gooi de boel achterin de truck, als iemand wil, maar doe het snel. We rijden naar Vandenberg.’

* * *

De Vreemdeling gaf velen die hem zagen het gevoel dat Wanda en Mrs. Hixon onder woorden hadden gebracht: ‘Dit is teveel. Dit is het einde.’ De meer wetenschappelijk ingestelden van deze pessimisten merkten op dat de Vreemdeling zo dicht bij de Zwerver stond — slechts ongeveer vijftigduizend kilometer er naast als de afstand tot de aarde dezelfde was — dat zijn zwaartekracht de grote vloeden die de Zwerver opwekte grotendeels zou versterken in plaats van ze tegen te werken.

Maar vele anderen waren kinderlijk opgetogen door de stalen nieuwe planeet en de opwindende stralen die hij afschoot. Een tijd lang leidde het astronomische schouwspel hun aandacht van hun moeilijkheden af, van hun zorgen, en zelfs van hun problemen op leven en dood. In de stormgegeselde zee ergens in de buurt van Florida riep Barbara Katz uit de cockpit van de Albatros naar de geest van de oude KKK: ‘Thrilling Wonder Stories! O, dit is prachtig,’ en Benjy schreeuwde haar plechtig toe: ‘Het is zeker een wonder, Miss Barbara.’

‘Nou, dit tweede bedrijf heeft er lang over gedaan hoor,’ klaagde Jake Lesher tegen Sally Harris toen ze eens te meer zij aan zij op de patio zaten, elk gehuld in een vochtige deken en verwarmd door een ‘Hunter’s Friend,’ met gepatenteerde handverwarmers voor skiërs die ze tussen Mr. Hasseltines spullen hadden gevonden. ‘Als ons toneelstuk net zo traag loopt haalt het de grote theaters niet eens.’

In een niet omgevallen sterrenkundig observatorium in de Andes wreef de zeventig jaar oude Franse sterrenkundige Pierre Rambouillet-Lacepède zijn ivoordonkere vingers over elkaar van verrukking en hij greep naar pen en papier. Eindelijk een werkelijk uitdagend voorbeeld van het drie-lichamen-probleem!

Nog weer anderen op de nachtzijde van de aarde zagen de Vreemdeling helemaal niet vanwege wolken of andere beletselen. Sommige van hun hadden zelfs de Zwerver niet gezien. Wolf Loner bespeurde een flauw geel licht door de bewolking die was overgegaan in mist. Toen hij dichterbij zeilde zag hij dat het een petroleumlamp was die een paar decimeter boven het water uitstak en in een hoog stenen raam met een ronde bovenkant stond. Toen de Volharding nog dichter naderde zag hij de smalle muur van gele steen en de donkere toren erboven oprijzen, en hij herkende het bouwsel omdat hij het meer dan eens had beklommen, maar hij kon zijn ogen niet geloven. Hij duwde tegen de helmstok en liet het grootzeil los, en de Volharding bonkte zacht tegen het smalle dak onder het raam. Het zeil klapperde zwak, er stond geen stroming in het water rond het stenen bouwwerk. Hij pakte het meertouw en stapte op het dak en door het raam, zette voorzichtig de lamp opzij, en keek om zich heen. Toen was er geen twijfel meer mogelijk: hij bevond zich in de klokkentoren van de Oude Noorderkerk. Tegenover hem stond, tegen de muur gedrukt alsof ze erin wilde verdwijnen, een donkerharig, Italiaans uitziend kind van misschien twaalf. Ze staarde hem met klapperende tanden aan. Ze gaf geen antwoord op zijn vragen, zelfs niet toen hij ze stelde in de brokstukken Italiaans en Spaans die hij kende, behalve dat ze haar hoofd schudde, en misschien was dat alleen maar een rilling. Dus na een poosje, nog met het meertouw in zijn hand, ging hij naar haar toe, en hoewel ze terugdeinsde pakte hij haar voorzichtig maar stevig op en droeg haar het raam uit. De lantaarn plaatste hij zorgvuldig weer op de vensterbank. Hij stapte met haar aan dek van de Volharding en zette haar in de kajuit neer en drapeerde een deken om haar heen. Hij merkte dat het water zich nu langzaam bewoog in de richting vanwaar de boot was gekomen. Met een bedachtzaam hoofdschudden naar omlaag, waar het kerkhof moest liggen, liet hij de Volharding draaien en profiterend van het uitgaande tij zette hij koers naar open zee vanuit het noordelijke deel van Boston. Met een duivelse precisie die volkomen toevallig was atoomstoomden de vier rebelse kapiteins de Prince Charles de Pororoca binnen. Dit stuk van de Amazone is in normale omstandigheden een twee kilometer lange waterval van vijf meter hoog, die met bijna dertig kilometer per uur stroomopwaarts beweegt, met een gebrul dat twintig kilometer in de omtrek hoorbaar is. Nu was het een reusachtige ziedende helling half zo hoog als de Prince Charles lang was, en hij droeg dat enorme schip — een klein Manhattan eiland — met de boeg twintig graden voorover gekanteld de machtigste der rivieren op, nu gezwollen door de Zwerver en ook door de Vreemdeling. Rondom brulde de orkaan tegen de Pororoca en zijn golven vergrootten de stroom. In het oosten ging de dageraad geheel schuin achter de storm. Het westen was een wildernis van duisternis en gescheurde wolken. Op dit ogenblik bereikte Kapitein Sithwise de brug — een tegencoup had ten tijde van de rampspoedige periode geen enkele tegenstand ondervonden — en hij nam het stuurwiel en begon bevelen door te sturen aan de atoommachinekamer. Aanvankelijk leidde hij het schip aan de hand van de helling en de schittering van de Pororoca, maar toen — aangezien ze nu eenmaal ondanks alle wervelende wolkenkransen ferm en onveranderlijk aan stuurboord hingen — begon hij enigermate af te gaan op de bakens van de Zwerver en de Vreemdeling, respectievelijk laag en hoog aan de hemel.

* * *

Paul en Don staarden omhoog naar de egaal gekleurde Vreemdeling en de door de maan omgorde Zwerver door het transparante plafond van Tigerishka’s schotel, die bijna duizend kilometer boven Vandenberg Twee hing.

Het kunstmatige zwaartekrachtveld stond nog aan, zodat ze op de vloer lagen. Ook die was transparant. Erdoorheen konden zij kijken, bij het zonlicht dat werd weerkaatst door de twee planeten die uit de ultraruimte waren gebroken, naar de donkere uitgestrektheid van zuidelijk Californië, her en der gesierd met het matte zilver van de binnengedrongen zee. De andere helft van het vloerraam werd ingenomen door de betrekkelijk heldere Stille Oceaan, hoewel de zee en het land ietwat onscherp waren door de lagen aardatmosfeer.

In dit beeld bevond zich een hinderpaal. Vanaf de nu onzichtbare deur in het midden van de doorzichtige vloer hing de dikke worm van de ruimtepijp naar een kant, waar vermoedelijk de Baba Yaga aan de pijp vastzat. Het weerkaatste licht van Zwerver en Vreemdeling, dat eerst door de schotel heenging, glom op het gegolfde metaal van de pijp aan zijn buitenen binnenzijde, zodat de eerste twee sporten zichtbaar waren waaraan een wezen in vrije val zich door de pijp kon trekken.

Zowel Paul als Don vermeden omlaag te kijken. Het kunstmatige zwaartekrachtveld, hoewel Tigerishka hen ervan had verzekerd dat het alleen binnen de schotel bestond, maakte dat de diepten daar beneden er bepaald onbehaaglijk uitzagen.

Zij hadden hetzelfde uitzicht op de Zwerver en de Vreemdeling als zij die Vandenberg naderden, behalve dat voor Paul en Don de twee planeten veel helderder waren, en tot achtergrond niet de leigrijze lucht hadden maar het met sterren bezaaide zwart van de ruimte.

Deze aanblik was vreemd, pakkend, zelfs ‘glorieus’, maar vanwege hun kennis van de situatie, hoe fragmentarisch en partijdig ook, gevoelden Paul en Don voornamelijk een stijgende spanning. Daar boven hun hingen de achtervolgde en de achtervolger, rebellie en autoriteit, avontuur en beheerstheid — hingen zij in de status quo van een onzekere wapenstilstand, terwijl de twee schijven toekeken en elkaar opnamen.

De bolle gele driehoek in het paarse oog van de naald van de Zwerver en het felle lichtplekje op de grotere, uitpuilende, stalen rondheid van de Vreemdeling waren twee grote ogen die elkaar tartten totdat een de ogen zou neerslaan.

De spanning was moordend, zenuwslopend. Don en Paul, ondanks de steun van elkaars aanwezigheid, wilden uit het gezicht zinken, omlaag, omlaag, omlaag door de lagen van de aardatmosfeer en haar rotsige, moederlijke vlees naar een of andere lichtloze baarmoeder. Zelfs de gretigheid die het oog van elkeen bij het aanschouwen van zulke wonderen zou voelen compenseerde deze drang nauwelijks.

Paul vroeg met een bijna kinderlijke stem: ‘Tigerishka, waarom ben je niet teruggegaan naar de Zwerver? Het is al een tijd geleden dat ze het sein om terug te trekken gaven. Alle andere schepen zijn er denk ik al.’

Vanuit het duister bij het regelpaneel, waar geen straal Zwerver of Vreemdelinglicht haar trof, antwoordde Tigerishka: ‘Het is nog geen tijd.’

Op bijna klagerige toon zei Don: ‘Kunnen Paul en ik niet beter aan boord van de Baba Yaga gaan? Het afremmen door de atmosfeer zal me wel lukken, omdat ik geen baansnelheid heb die teniet gedaan moet worden, maar het wordt lastig, en als we nog veel langer moeten wachten —’

‘Ook daar is het nog geen tijd voor!’ riep Tigerishka. ‘Er is iets dat ik jullie eerst nog moet vragen. Jullie zijn uit de ruimte en van de golven gered. Je bent de Zwerver iets schuldig.’

Ze leunde voorover uit het donker zodat haar paarse en groene snuit en borst, vertikaal beschaduwd bij oog en wang en nek, in het licht van de planeten kwamen.

‘Op dezelfde manier waarop ik jullie naar de aarde stuurde, begon ze zacht maar indringend, ‘stuur ik jullie nu naar de Vreemdeling om ten gunste van de Zwerver te getuigen. Ga in het midden staan, zij aan zij, en kijk naar mij.’ ‘Wil je dat wij een goed woordje voor jullie doen?’ vroeg Paul terwijl hij en Don bijna werktuiglijk gevolg gaven aan haar opdracht. ‘Moeten we zeggen dat jullie schepen al het mogelijke hebben gedaan om mensen en hun huizen te redden? Denk eraan dat ik ook een hoop rampzalige dingen heb gezien die niet zijn veranderd of afgewend — meer dan ik reddingen heb gezien, zelfs.’

‘Jullie vertellen gewoon je verhaal — de waarheid zoals je die kent,’ zei Tigerishka. Ze gooide haar hoofd in de nek zodat de paarse ogen glansden. ‘Pak elkaars handen nu en beweeg niet. Ik verduister de schotel. De stralen die jullie aftasten zijn zwart. Deze tocht zal voor jullie echter lijken dan die naar de aarde. Jullie lichamen verlaten de schotel niet, maar daar zal het wel op lijken. Sta stil!’

De sterren verduisterden, de aarde werd zwart, de dubbele paarse vonken van de kattenogen flitsten uit. Toen was het alsof een wervelwind een enorme deuropening in het duister had gereten, en Don en Paul werden bijna even snel als een gedachte door de ruimte geslingerd — een seconde, twee — en toen stonden ze hand in hand in het midden van een enorm uitgestrekte, schijnbaar grenzeloze vlakte, egaal als een zoutwoestijn, maar dan overal verblindend grijszilver en smorend van een hitte die ze niet konden voelen.

‘Ik dacht dat het er rond zou uitzien,’ zei Paul, die zichzelf vertelde dat hij nog in de schotel stond maar het niet geloofde.

‘De achtervolgende planeet is groter dan de aarde, dat weet je, en je kan de kromming van de aarde ook niet zien als je erop staat.’ Hij herinnerde zich de dichtbij zijnde maanhorizon, maar dacht er voornamelijk aan hoe weinig deze ervaring verschilde van zijn droomtocht door de Zwerver, en hij vroeg zich af of die misschien op dezelfde manier was geregeld.

De hemel was een halve bol met bovenin de slordige manen van het zonnevuur. Verder waren er overal sterren tegen de bol opgeprikt. Een paar diameters van de zon stond de aarde scherp en donker afgetekend, als een blauwe maanboog. Op de staalkleurige horizon stond de Zwerver, half boven de einder uitgerezen, nu vijf maal zo breed als de aarde, enorm groot, maar het grote gele oog werd doormidden gesneden door de zilveren lijn van de horizon, zodat het intenser leek te turen, bijna zijn oogleden dichtkneep.

‘Ik dacht dat we naar binnen zouden worden geprojecteerd,’ zei Paul terwijl hij naar de schitterende metalen bodem bij hun voeten wees.

‘Lijkt erop dat ze zelfs afbeeldingen voor de douane laten stoppen,’ antwoordde Don.

Paul zei: ‘Nou, als wij radiogolven zijn dragen ze ook ons bewustzijn mee.’

Don zei: ‘Je vergeet dat we nog steeds in de schotel zitten.’ ‘Maar welk instrument ziet dan dit hier en stuurt het beeld door naar de schotel?’ Don schudde zijn hoofd.

Een witte lichtflits ontplofte op de metalen vlakte tussen hun en de paars met gele halve bol van de Zwerver. Hij verdween onmiddellijk, toen volgden er nog twee, verder weg.

Paul dacht: Het gevecht is begonnen.

Don zei: ‘Meteorieten! Er is geen atmosfeer die ze tegenhoudt!’

Op dat ogenblik zakten ze door de grijze metalen grond heen, duisternis in. Dat duurde echter maar een moment — zo lang als een knipoog — en toen hingen ze in het midden van een reusachtige, vaag verlichte, bolvormige zaal waarvan de muren overal waren bekleed met grote naar binnen turende ogen.

Dat was de eerste indruk. De tweede was dat de ogen geen echte ogen waren, maar donkere, ronde patrijspoorten, met een wijde cirkelrand van verschillende kleuren. Maar nu kregen ze het onbehaaglijke gevoel dat er allerlei soorten ogen door die pupil-achtige patrijspoorten keken.

Zowel Don als Paul flitste vrijwel dezelfde herinnering door het hoofd aan toen elk van hun eens op school naar de kamer van de directeur werd gestuurd.

Zij waren niet alleen in het enorme vertrek. Zij hingen in het midden van de bol in een grote groep van minstens honderd andere mensen of hun driedimensionale afbeeldingen — een ongelooflijke klomp menselijkheid. Er waren mensen van alle rassen, uniformen van Afrikaanse en Aziatische landen, twee van de Russische ruimtemacht, een gloeiend bruine Maori, een Arabier met een witte hoofddoek, een bijna naakte koelie, een vrouw in bontvellen, en vele anderen van wie alleen stukken zichtbaar waren vanwege de tussen hun in staande gestalten.

Een zilveren lichtstraal zo dun als een naald schoot uit de rand van een van de patrijspoorten en tastte naar de andere zijde van de klomp mensen — ondertussen flonkerden de ramen alsof er turende ogen achterzaten — en opeens begon er iemand snel maar heel rustig te spreken, naar het scheen op het punt waar de zilveren naald doel trof. Bij het horen van de stem ging er een trilling door Don heen, want hij herkende hem.

‘Mijn naam is Gilbert Dufresne, luitenant in de Amerikaanse ruimtemacht. Ik was op de maan gestationeerd en vertrok in een eenpersoonsschip om de vreemde planeet te verkennen op het moment dat de maanbevingen begonnen. Zo ver ik weet stierven mijn metgezellen in de aardbevingen. ‘Ik ging in een oost-west-baan om de maan en ontdekte al snel drie grote, wielvormige ruimteschepen. Trekstralen van een of ander soort, voor zover ik kan oordelen, kregen vat op mij en mijn schip en trokken ons in een van de schepen.

Daar ontmoette ik een groep verschillende vreemde wezens. Ik werd ondervraagd, geloof ik, door een soort gedachteonderzoek, en er werd voor mijn lichamelijke behoeften gezorgd. Later werd ik naar de brug gebracht, of de regelkamer van het schip, waar ik naar de operaties mocht kijken.

‘Het schip was weggezakt van de maan en zweefde boven de binnenstad van Londen die overstroomd was door een hoge vloed. Bundels van een of ander soort, of een krachtveld uit ons schip dreven het water terug. Samen met drie wezens betrad ik een klein schip. Het schip daalde en bleef hangen bij het dak van een gebouw dat ik herkende als het Britse Museum. Met een van de wezens betrad ik een van de bovenste verdiepingen. Daar zag ik hem vijf mensen levend maken waarvan ik overtuigd was dat ze dood waren. Wij gingen weer terug in het kleine schip en na enkele soortgelijke belevenissen keerden we terug in het grote schip.

‘Van Londen gingen we naar het zuiden naar Portugal, waar de stad Lissabon tegen de grond was geslagen door een zware aardbeving. Daar zag ik…’

Terwijl Dufresne doorging met spreken begon Paul (die hem nooit had ontmoet, maar wel van hem had gehoord) het gevoel te krijgen dat, ongeacht hoe waar de woorden mochten zijn, ze niettemin zinloos waren, waardeloos — een uiterst onbelangrijk gepraat terzijde van grootse gebeurtenissen die onverbiddelijk hun eigen beloop kregen. De loerende ramen schenen cynisch te grijnzen, of versluierd te zijn door de koude verveling van een reptiel. De schooldirecteur zat te luisteren naar het pijnlijk eerlijke verhaal zonder het te horen.

Blijkbaar was dit gevoel van Paul een geldige ingeving, want zonder enige waarschuwing verdween het hele tafereel, en werd het ogenblikkelijk vervangen door het kleine, goed verlichte interieur van de bekende schotel, nu groen van vloer en plafond, en Tigerishka riep van bij het zilverige regelpaneel tussen de bloemen: ‘Het heeft geen zin. Ons pleidooi is afgewezen. Ga in jullie schip en val naar je planeet. Schiet op! Ik maak los zodra jullie in de Baba Yaga zitten. Bedankt voor je hulp. Vaarwel en veel geluk, Don Merriam. Vaarwel, Paul Hagbolt.’

Een cirkel van de groene vloer kwam omhoog. Zonder een woord liet Paul zich met zijn hoofd vooruit door het luik zakken en begon hij zich door de pijp te trekken.

Paul keek naar Tigerishka.

‘Schiet op,’ herhaalde ze.

Miauw kwam behoedzaam aan dansen. Paul bukte zich, en toen de kleine poes naar Tigerishka blikte greep hij haar opeens vast. Toen hij naar het luik liep streek hij haar verfomfaaide grijze vacht glad. Zijn hand bewoog opeens langzamer en hij draaide zich om.

‘Ik ga niet,’ zei hij.

‘Je moet, Paul,’ zei Tigerishka. ‘De aarde is je thuis. Schiet op.’

‘Ik laat de aarde en mijn ras in de steek,’ antwoordde hij. ‘Ik wil bij je blijven.’ Miauw spartelde tegen, probeerde te ontsnappen, maar hij verstevigde zijn greep.

‘Ga alsjeblieft meteen, Paul.’ Eindelijk keek ze naar hem en liep ze op hem af. Haar ogen staarden recht in de zijne. ‘Er kan nooit een andere verhouding tussen ons bestaan.’

‘Maar ik blijf bij je, hoor je me?’ Zijn stem was opeens zo luid en boos dat Miauw in paniek raakte en naar zijn handen klauwde om los te komen. Hij hield haar vast en vervolgde: ‘Zelfs als je huisdier, als het niet anders kan. Maar ik blijf.’

Tigerishka’s gezicht was nu vlak bij het zijne. ‘Zelfs niet als mijn huisdier,’ zei ze. ‘Daarvoor is er tussen onze geesten lang niet genoeg afstand. — O, ga naar buiten, jij dwaas!’ ‘Tigerishka,’ zei hij ruw, haar in de paarse ogen starend, ‘negentig procent van wat je gisternacht voelde was verveling en medelijden. Wat was die andere tien procent?’

Ze staarde hem fel aan alsof ze zich ontzettend ergerde. Plotseling, met een bijna onzichtbare beweging, snaaide ze Miauw uit zijn armen en sloeg hem hard met de vlakke hand in het gezicht. De eerste centimeter van de drie bleekpaarse klauwen van die voorpoot zag daarna helderrood.

‘Dat!’ beet ze hem toe met de hoektanden bloot.

Hij deed een pas achteruit, toen nog een, toen was hij in de pijp. De kunstmatige zwaartekracht boven hem perste hem omlaag, in vrije val.

Hij keek op en zag Tigerishka’s verscheurende masker. Bloed stroomde van zijn wang en hing in bolle rode druppels tegen de zilveren gegolfde wand van de pijp. Toen sloot het groene luik.

42

De schotelstudenten reden Vandenberg Twee zonder belemmeringen en uitermate onromantisch binnen — als arbeiders van de kerkhofploeg die bij hun werkgelegenheid arriveren. Er stond niemand bij de gaasomheining die kort daarvoor zo diep onder het zoute water had gestaan, niemand bij de grote poort die nu scheef openhing — er was niets dat opmerkelijk was, alleen vijftien centimeter stinkende modder — zodat ze gewoon doorreden. De meeste liepen naast de auto’s om ze lichter te maken, en ze begonnen de helling naar het plateau te beklimmen.

Hunter reed de Corvette. De hele smalle achterbank werd in beslag genomen door Wanda, die er aan de open kant iets overheen bloesde, en zwaar ademde. Zelfs Wojtowicz was er niet in geslaagd met dreigende woorden haar de hartaanval uit het hoofd te praten.

Mrs. Hixon reed de truck want Bill Hixon wilde naar de hemel kijken, waar de Vreemdeling en de Zwerver als mandala nu aan beide zijden van het zenit stonden — en omdat het haar niets kon schelen, zoals ze meer dan eens zei. Ze zat alleen in de cabine — Pop had willen blijven, maar ze had hem zonder omhaal verteld dat hij nog erger stonk dan de modder, en het was Bills truck, en ze wilde het niet hebben. Achterin de truck zaten Ray Hanks en Ida. Zij verzorgde zijn gebroken been en haar eigen gezwollen enkel. Ze geloofde niet in slaappillen en voerde zichzelf en de zwak protesterende Ray grote hoeveelheden aspirine.

‘Kauwen,’ beval ze hem. ‘Omdat ze bitter zijn denk je niet aan andere dingen.’

De rest liep. Reeds driemaal hadden enkele van hun aan de truck moeten trekken om hem over moeilijke stukken te helpen, en tweemaal moest de truck de Corvette uit plekken duwen waar de wielen van de personenauto doordraaiden. Iedereen zat onder de modder, hun schoenen torsten dikke klompen van de troep; en de banden van de truck zaten zo vol dat de kettingen geen geluid meer maakten.

Er kwam een blauwe gloed in het bijna schaduwloze, gemengde planetenlicht waarin het vuile landschap baadde. Harry McHeath, door zijn jeugdigheid beter in staat dan de anderen om zijn aandacht aan twee objecten tegelijk te schenken, riep: ‘Het is weer begonnen! Ze doen het allebei!’ Vier kaarsrechte, lijndunne, helderblauwe bundels licht reikten over de grijze hemel van de Vreemdeling naar de Zwerver. Maar in plaats van er langs te schieten kwamen ze nu samen. Doch ze raakten de Zwerver niet, maar hielden een speling van een haarbreed stukje grijze lucht, en ze werden teruggedrongen in vier zwakke, halfcirkelvormige, blauwachtig witte waaiers.

‘Ze botsen zeker tegen een of ander veld,’ raadde Kleine Man.

‘Zoals de gevechten van de Lensmannen!’ schalde McHeaths stem uitgelaten.

Drie soortgelijke paarse stralen schoten van de Zwerver naar de Vreemdeling en werden onderschept. Blauwe en paarse stralenbundels strekten zich kruisend tussen de twee planeten uit, als een langgerekt, meetkundig exact touwspelletje.

‘Dit wordt het wel!’ kreet Hixon vurig.

Wojtowicz liep zo gespannen te kijken dat hij van de helling afwandelde. Uit een ooghoek zag McHeath hem uit het gezicht vallen en hij rende naar hem toe.

‘Ik ben in orde, jongen, ik ben alleen een eindje weggegleden,’ stelde Wojtowicz de bezorgde McHeath gerust. ‘Steek me je hand even toe, wil je, dan kan ik blijven kijken.’ Hixon riep naar de truck: ‘Je moet naar buiten komen en kijken, lieveling — het is geweldig!’

Vanuit de cabine schreeuwde Mrs. Hixon terug: ‘Kijk jij maar voor mij naar het vuurwerk, Billyboy — ik rij!’ En ze toeterde wreed naar de Corvette, die scheen te gaan stoppen.

Maar Hunter reed alleen wat langzamer. Hij had een paar snelle blikken op de strijdende planeten geworpen, en het leek hem nog steeds belangrijker om de groep in de ruimtebasis te krijgen zolang de opwinding nog duurde en de militairen misschien afgeleid waren. Daar moest hij voor zorgen, en bovendien moest het lege momentumpistool worden afgeleverd — Margo’s obsessie in deze was hij min of meer gaan delen. Terwijl zij, waar ze links van de auto voortstrompelde, kennelijk nog hetzelfde idee had.

Dus riep Hunter: ‘Schiet op, allemaal! Hier gaan we rechtsaf. Loop niet van de weg af!’ En hij deed de wagen het plateau opzwenken.

Daar vonden ze tenslotte manschappen — drie soldaten die best op wacht zouden kunnen staan, te oordelen naar de drie wapens die tegen de muur van de golfijzeren hut achter hun stonden. Maar nu zaten ze rusteloos op de grond en staarden omhoog naar het interplanetaire gevecht. Een van hun knipte met zijn vingers.

Toen de truck na de Corvette het plateau opreed en de beide wagens bijna stilstonden benaderde Margo de soldaten snel van achter.

Hoog aan de hemel voegden zich nog drie blauwe en twee paarse lijnen bij het laserspervuur, waardoor het patroon nog ingewikkelder werd.

Margo raakte de schouder van de eerste soldaat aan, en toen hij niet reageerde schudde ze aan hem. Hij draaide haar een vertrokken, zwetend gezicht toe.

‘Waar is Professor Morton Opperley?’ vroeg ze gebiedend. ‘Waar zijn de geleerden?’

‘Christus, weet ik het,’ zei hij. ‘Die bollebozen zitten allemaal daar ergens.’ Hij wuifde vaag naar het plateau. ‘Val me niet lastig, dame!’ Hij draaide zich weer snel om, zijn gezicht naar de hemel gewend, en sloeg een van zijn maats op de schouder.

‘Tony!’ riep hij, ‘ik wed om nog twee papiertjes dat Ouwe Gouwe vonken uit de kloten van Kanonskogel gaat slaan!’ ‘Aangenomen!’

(Vierduizend kilometer naar het oosten klemde Jake Lesher Sally Harris tegen zich aan en hijgde: ‘O Sal, als ik hier nou een boek van had kunnen maken!’)

Margo liep door. Mrs. Hixon toeterde weer. Hunter reed langzaam verder, volgde Margo. Hij riep met harde stem naar de gestalten rond de auto’s: ‘Blijven lopen, allemaal. Kijk en loop.’

In de verte straalden opeens schijnwerpers tegen witte muren, waarop zich groepjes mensen aftekenden, die geen van alle bewogen, allemaal naar de lucht staarden.

Er flitsten nog twee blauwe bundels aan, niet direct vanaf de Vreemdeling, maar van punten een halve diameter verder — misschien grote ruimteoorlogsschepen. Een van de nieuwe bundels bereikte de Zwerver. Aan de rand van de noordelijke gele inkeping van de mandala laaide een witgloeiende vuurkolom op, en toen het licht verzwakte zat er daar in de goud met paarse huid van de Zwerver een lange, hoekige zwarte spleet.

Anns stem sneed schril van teleurstelling door de opwinding heen. ‘Mammie, ze doen de Zwerver pijn!’

Pop, die rondstommelde en weer met zijn vuisten zwaaide, snauwde met leedvermaak: ‘Bak ze, braad ze! Ga zo door! Maak jezelf maar dood!’

Opeens breidden de negen blauwe bundels die net voor de Zwerver ophielden zich uit, wekten een lichtblauwe, halfbolle sluier op die de Zwerver gedeeltelijk aan het oog onttrok — een soort mistgordijn waar de kleurige kentekenen van de planeet onduidelijk doorschenen. De paarse stralenbundels verdwenen.

‘Ze verzuipen ze,’ schreeuwde Hixon. ‘Nu de genadeslag!’ ‘Nee, ik geloof dat de Zwerver een nieuw soort verdedigingsscherm opricht,’ sprak Kleine Man tegen.

Vijf verblindende plekken wit licht ontsprongen op het stalen oppervlak van de Vreemdeling.

‘Ontploffende projectielen!’ giste McHeath. ‘De Zwerver vecht terug!’

Stastok, zwaar ademend en geleund op de truck voortschuifelend, riep nu gekweld en smekend uit: ‘Maar wat moeten wij hieruit leren? Regeren haat en dood de kosmos, zelfs onder de allerhoogsten?’

Rama Joan, die naar de hemel bleef kijken terwijl ze Ann voorttrok, riep terug met een snelle, galmende stem: ‘De goden spenderen de weelde die het heelal verzamelt, zij bekijken de wonderen grondig en smijten ze in het niets. Daarom zijn het goden! Ik zei je toch dat het duivels zijn!’

Ann zei beschuldigend: ‘O, mammie.’

Zoals McHeath al had geraden waren de vijf witte punten opgezwollen tot de bleke halve bollen van explosiefronten, waarachter het stalen oppervlak van de Vreemdeling ongerept tevoorschijn kwam.

Hixon zei: ‘Van duivels weet ik niet veel maar ik weet nu dat er altijd oorlog zal zijn.’ Hij wuifde een hand naar het zenit. ‘Welke bewijzen kan je nog meer verlangen dan dat?’ Mrs. Hixon schreeuwde raadselachtig uit de cabine: ‘Nu klink je aannemelijk, Bill, en wat heb je eraan?’

Stastok snakte: ‘Maar als de hoogsten… en de meest wijzen… Is er geen genezing?’

Harry McHeaths verbeelding ontvlamde bij het horen van deze tragische vraag, en een ogenblik lang zag hij zichzelf in een bijna almachtig, eenmans ruimteschip, halverwege tussen de Zwerver en de Vreemdeling gebalanceerd, waar hij de pijlen van de strijders omdraaide, op de een of andere manier hun zinnen genas.

Kleine Man zei, niet met stemverheffing, bijna alsof hij tegen zichzelf sprak: ‘Misschien moet de genezing altijd van onderaf komen. Altijd.’

Maar Wojtowicz hoorde hem en zonder zijn blik af te wenden vroeg hij: ‘Hoe bedoel je van onderaf, Doddsy? Toch niet van ons?’

Kleine Man keek hem aan. ‘Ja, Wojtowicz,’ zei hij, met een grijns omdat het belachelijk was, ‘van kleine onbetekenende mensen zoals jij en ik.’

Wojtowicz schudde zijn hoofd. ‘Wauw,’ lachte hij, ‘ik ben brooddronken.’

Al die tijd hadden de wagens en mensen zich voortdurend voortbewogen, en nu waren ze bijna bij de fel beschenen muren. Een jongen in een korte trui rende langs Margo en greep een majoor beet en schreeuwde in zijn oor: ‘Opperley zegt dat die verdomde schijnwerpers uitmoeten. Ze verpesten zijn waarnemingen!’

Hunter toen hij dit hoorde moest denken aan Archimedes die tegen de vijandelijke soldaat die door zijn diagram in het zand liep zei: ‘Verpest mijn cirkel niet!’

De soldaat in de legende had Archimedes gedood, maar deze majoor knikte heftig met zijn hoofd terwijl hij omdraaide. Hunter herkende majoor Buford Humphreys van twee nachten geleden. Tegelijk zag Humphreys hem, zag Rama Joan en Ann, zag de hele troep ‘schotelmaniakken’ die hij uit Vandenberg had geweerd. Zijn ogen rolden wild door zijn hoofd, toen, met een schouderophalen van onbegrip en een snelle blik op de lucht rende hij weg. ‘Verdomme, korporaal, doe die lampen uit!’ roepend.

Ondertussen had Margo de jongen bij zijn trui gegrepen voor hij weg kon schieten. ‘Breng ons naar Professor Opperley!’ commandeerde ze. ‘We moeten verslag uitbrengen. Kijk, ik heb een briefje van hem.’

‘Goed,’ stemde hij toe, zonder naar het vuile, verfrommelde papiertje te kijken. ‘Volg mij.’ Hij wees naar de auto’s. ‘Maar doe die koplampen uit!’

De lichten van de Corvette en de truck flitsten een moment eerder uit dan de witte muur donker werd, maar Margo bleef zich aan de jongen vastklemmen. Zijn lichte trui maakte het voor Hunter makkelijk hen te volgen. Achter ze zag hij nu de radarschermen en de witte loop van een veldtelescoop.

In het zwerk gingen de blauwe bundels over hun hele lengte uit, en het mistgordijn rond de Zwerver vervaagde, en werd ogenblikkelijk vervangen door honderd punten wit licht, die helder toestootten.

Maar zelfs toen McHeath met dichtgeknepen ogen kijkend ‘Implosiebol!’ riep was het te zien dat de Zwerver tweemaal haar diameter opzij was geglipt, wat de toeschouwers het duizelende gevoel gaf dat het heelal op zijn grondvesten schudde. De implosiebol verhelderde, toen de witte ontploffingen die zich aan de andere zijde van de Zwerver hadden bevonden nu zichtbaar werden, en de bol had een brede, hoekige nek waar de Zwerver eruit was gebarsten.

‘Ze zijn inertieloos geworden — de hele planeet!’ riep Clarence Dodd.

Er zat nu een half dozijn rafelige gaten in de huid van de Zwerver, zwart maar matroodgloeiend naar het midden toe — zoveel dat de mandala nu bijna onherkenbaar was.

Als een raaklijn aan de zijkant van de geteisterde planeet schoot er nu naar de Vreemdeling een paarse straalbundel die vele malen dikker en helderder was dan welke van de eerdere ook.

Maar voor hij halverwege naar de Vreemdeling was bewoog de grotere planeet even snel als een van zijn bundels — een massieve uitval als van een rinoceros, die alle gevoel van evenwicht vernietigde — naar een positie langszij de Zwerver. Er zat geen maanbreedte tussen de twee.

De Zwerver verdween.

Een blauw salvo barstte los uit de Vreemdeling en reet de ruimte waar de Zwerver was geweest uiteen.

‘Goddomme, ze hebben hem in stukken gepaft!’ krijste Pop extatisch.

‘Nee, hij verdween een fractie van een seconde daarvoor,’ weersprak Kleine Man. ‘Je moet waarnemen!’

De Vreemdeling, waarvan het stalen oppervlak niet doorzeefd was maar overdekt met bruine en groene littekens, hing daar drie, vier, vijf seconden, toen verdween ook hij — als een matte elektrische lamp die wordt uitgeschakeld, met de plek weerkaatst zonlicht als gloeidraad.

De bundel blauwe laserstralen en de ene dikkere paarse straal kropen van elkaar weg, werden zwakker en korter maar bleven kaarsrecht, kropen naar de astronomische verte, terwijl de peervormige implosiebol waaruit de Zwerver was ontsnapt elk ogenblik bleker, en spookachtiger doorschijnend werd.

‘De Zwerver ontsnapte in de ultraruimte,’ zei McHeath. ‘Misschien, maar hij was ten dode opgeschreven,’ vond Hixon. ‘Hij ligt denk ik al half aan stukken, en de Vreemdeling is er achteraan gegaan om het karweitje af te maken. Hij is er geweest.’

‘Maar we kunnen het niet zeker weten,’ zei Hunter. ‘Misschien blijft hij eeuwig ontsnappen.’ In gedachten voegde hij er aan toe: Zoals de Vliegende Hollander.

‘We kunnen er niet eens zeker van zijn dat ze echt weg zijn,’ lachte Wojtowicz nerveus. ‘Misschien zijn ze alleen naar de andere kant van de aarde gesprongen.’

‘Dat zou kunnen,’ zei Kleine Man. ‘Maar we zagen zelfs niet dat ze begonnen te bewegen… ze verdwenen gewoon. En ik heb zo’n gevoel…’

Toen pas, terwijl de helder oranje en gele nabeelden van hun netvlies verdwenen, begonnen de schotelstudenten een voor een te beseffen dat ze allemaal doodstil in een inktzwarte duisternis stonden. Hunter had het sleuteltje van de Corvette omgedraaid. Achter zich hoorde hij de motor van de truck afslaan. Met twee en drie tegelijk begonnen de sterren in de zwarte hemelen aan te gaan — de oude, vertrouwde sterren die de leikleurige lucht drie nachten verborgen had.

* * *

Don en Paul tuurden door het kijkscherm van de Baba Yaga naar de lege sterrenvelden en de blauwe en paarse laserstralen die volgens rechte lijnen naar het oneindige reisden.

Ze waren allebei vastgegespt. Paul hield een rood geworden zakdoek tegen zijn wang. Don hield een oogje op de thermometer van de buitenwand op het groengloeiende radarbeeld van Zuid Californië en de Stille Oceaan onder hun, onder de achtersteven. Hoewel het overgrote deel van de aardatmosfeer nog moest komen had hij al een keer geremd, vooral om zich ervan te overtuigen dat de hoofdjet zou vuren. ‘Nou, ze zijn weg,’ zei Don.

‘De storm in,’ besloot Paul de gedachte. ‘De Zwerver was een wrak.’

‘Als iets zich nog de ultraruimte in kan stuwen is het geen wrak,’ verzekerde Don hem heel vrolijk. De sterren begonnen over het scherm te zwemmen, en hij raakte een paar noniusschalen aan en ze kalmeerden.

‘Misschien drijft de Zwerver naar een andere kosmos,’ mompelde Paul bedachtzaam. ‘Misschien is dat wel de manier: het niet proberen te forceren, maar gewoon als een schip dat schipbreuk heeft geleden meedrijven met de ultraruimtelijke stromingen, je overgeven aan de storm.’

Don wierp hem een scherpe blik toe. ‘Ze heeft je heel wat verteld, hè? Ik vraag me af of ze op tijd aan boord is gekomen.’

‘Natuurlijk,’ zei Paul kort. ‘Ik geloof dat zelfs die kleine schepen zo snel als het licht kunnen reizen, of sneller.’

‘Dat was een flinke haal die ze je heeft gegeven,’ merkte Don achteloos op, en ging toen vlug verder: ‘Ik, ik heb daarboven geen grote romances meegemaakt.’ Hij raakte zijn instrumenten weer aan en fronste over de temperatuur van de buitenwand. Opgewekt vervolgde hij: ‘En ik geloof dat ik ze beneden ook niet meer heb. Margo meent het echt ernstig met dat Hunter-figuur, lijkt me.’

Paul haalde zijn schouders op. ‘Wat kan het je schelen? Je hield altijd al meer van eenzaamheid dan van mensen. Is niet als belediging bedoeld — houden van jezelf is het begin van alle liefde.’

Opnieuw keek Don hem snel aan. ‘Ik wed dat jij meer van Margo hield dan ik. Ik geloof dat ik dat altijd al heb geweten.’

‘Natuurlijk,’ zei Paul mat. ‘Ze zal wel boos zijn dat ik Miauw kwijt ben.’

Don grinnikte. ‘Wat zal die kat niet allemaal te zien krijgen.’ Toen veranderde zijn stem. ‘Jij wilde ook met Tigerishka mee, is het niet? Je bleef achter om het haar te vragen.’

Paul knikte. ‘En ze wilde me onder geen beding hebben. Toen ik haar vroeg wat ze voor me voelde gaf ze me dit.’ Hij drukte zijn wang tegen de bloedige lap.

Don grijnsde. ‘Jij bent nogal gulzig als het om straf gaat, nietwaar?’ Op heel lichte toon ging hij verder: ‘Ik weet het niet, Paul, maar als ik verliefd was op een kattendame, zou die haal het enige zijn dat me kon overtuigen dat zij ook van mij hield. Hou je nu vast, we gaan van de Niagara af.’

* * *

De schotelaars stonden in het inktzwarte duister overkapt met sterren. Toen, zo dichtbij dat het een ogenblik leek alsof ze in een kamer waren, ging er een kleine lamp aan, die een tafel toonde die vol lag met papieren en waarachter een man zat met het tijdloze, magere, scherpe gezicht van een farao. Margo ging op hem toe, achter de jongen met de korte trui aan, en Hunter stapte uit en volgde haar.

De man achter de tafel keek opzij. Iemand daar zei: ‘De magnetische velden van beide planeten zijn verdwenen, Oppie. We zitten weer op aard-normaal.’

Margo zei luid: ‘Professor Opperley, we zoeken u al twee dagen. Ik heb hier een pistool dat uit een schotel is gevallen. Het stopt momentum in dingen. Wij vonden dat het aan u moest worden toevertrouwd. Helaas hebben we de hele lading opgebruikt om hier te komen.’

Hij keek haar even in het gezicht, toen omlaag naar het grijze pistool dat ze uit haar jasje had gehaald. Zijn lippen versmalden tot een dunne, behoorlijk hatelijke glimlach. ‘Voor mij ziet het er heel wat meer uit als iets uit een speelgoedwinkel,’ zei hij vlot. Toen, terwijl hij zich tot de man naast hem wendde: ‘Hoe staat het met de radiohemel, Denison? Klaart ie op of —’

Margo had de pijl bovenop het pistool vlug naar zich toe gedraaid, richtte toen op de tafel en drukte de trekkerknop in. Zowel Opperley als de jongen met de trui probeerden haar te grijpen, maar staakten die poging. Een paar stukken papier dreven naar het pistool en toen ook nog drie paperclips en een metalen potlood dat als presse-papier dienst deed. Een seconde lang bleven ze aan de loop hangen, toen vielen ze eraf.

‘Het gaat natuurlijk elektrostatisch,’ zei de jongen, nieuwsgierig naar de dwarrelende papieren kijkend.

‘Het werkt ook op metalen voorwerpen,’ merkte degene die was aangesproken als Denison op, toen hij de paperclips zag vallen. Inductie?’

‘Het trok aan mijn hand. Dat voelde ik duidelijk,’ zei Opperley zelf. Hij spreidde de vingers van zijn hand uit. Hij keek weer naar Margo. ‘Zei je dat het werkelijk uit een schotel is gevallen?’

Ze glimlachte toen ze het ding overhandigde.

Hunter zei: ‘Wij hebben ook een boodschap van Luitenant Donald Merriam van de ruimtemacht. Hij gaat hier landen over —’

Opperley had zich tot iemand naast hem gewend. ‘Was er niet een Merriam onder die mensen die in de Maanbasis zijn omgekomen?’

‘Hij is niet omgekomen,’ viel Margo hem in de rede. ‘Hij is ontsnapt in een van de maanschepen. Hij is op de nieuwe planeet geweest. Hij gaat proberen hier te landen — misschien is hij al bezig.’

‘En hij had een speciale boodschap voor u, Professor Opperley,’ deelde Hunter mee. ‘De nieuwe planeet heeft lineaire deeltjesversnellers even breed als de aarde en een cyclotron met de omtrek van de aarde.’

Opperley grinnikte. ‘Daar hebben we net een demonstratie van gehad, is het niet?’

Geen van hun merkte dat er heel dichtbij Mars ietwat verlaat een ster ging branden. Een van de laserstralen had Deimos getroffen, de kleine buitenste maan van Mars, en hem witheet opgewarmd — tot de aanmerkelijke opwinding van Tigran Biryuzov en zijn kameraden.

Opperley legde het grijze pistool neer en liep naar de andere kant van de tafel. ‘Kom alstublieft mee,’ verzocht hij Margo en Hunter. ‘We moeten de mensen op het landingsterrein waarschuwen voor deze mogelijkheid.’

‘Wacht even,’ zei Margo. ‘Laat u het momentumpistool hier zo maar liggen?’

‘O,’ zei Opperley verontschuldigend. Hij reikte ernaar en overhandigde het aan Margo. ‘Het is beter dat u er voor mij op past.’

* * *

Richard Hillary en Vera Carlisle wandelden over een smalle weg die zuidwaarts naar de toppen van de Malvern Hills ging. Opnieuw liepen er andere wandelaars mee, her en der over het weggetje verspreid.

Ze hadden ontdekt dat zelfs seks en kameraadschap de lemming-drang niet konden stillen, tenminste niet overdag. Richard dacht weer aan de Zwarte Bergen. Het was misschien mogelijk die te bereiken zonder zich van de hoge gronden te verwijderen.

De zon ging die ochtend verborgen achter een grijze bewolking die uit het westen was gekomen toen de Zwerver onderging als een kwart D. Toen was er een heel vreemd verschijnsel geweest. Net toen de Zwerver achter het wolkengordijn was verdwenen scheen hij herboren te worden, helemaal zilvergrijs gekleurd en groter dan eerst, een uur boven zijn verdwijnpunt. Ze hadden erover gepraat of dit een fata morgana van de Zwerver was of een tweede vreemde planeet. Toen was het beeld of de tweede planeet ook in de wolken verdwenen.

Vera bleef staan en schakelde haar transistorradio aan, Richard bleef eveneens staan, met een berustende zucht. Twee andere wandelaars bij hun in de buurt bleven ook staan, uit nieuwsgierigheid.

Vera draaide langzaam aan de knop. Er was geen storing te horen. Ze draaide het volume op hard en bewoog de zenderknop. Nog steeds alleen stilte.

‘Misschien is ie kapot, Miss,’ opperde een van de mensen. ‘Hij is versleten,’ zei Richard onaardig. ‘En maar goed ook.’ Toen kwam de stem, aanvankelijk klein en fluitend, maar toen, terwijl ze beter afstemde, klonk er helder en luid in de grijs overkapte stilte van de heuvels:

‘Ik herhaal. Een bericht, getelegrafeerd uit Toronto en bevestigd door Buenos Aires en Nieuw Zeeland, verklaart met nadruk dat de twee vreemde planeten zijn verdwenen Zoals ze zijn gekomen. Dit betekent geen onmiddellijk einde van de abnormale getijden, maar…’

Ze bleven luisteren. Van over de hele weg kwamen de mensen aanlopen, verzamelden zich, verzamelden…

* * *

Bagong Bung besloot dat de golven ver genoeg waren gezakt om het veilig te kunnen doen, dus haalde hij de stevige zak onder zich vandaan waar hij voor de veiligheid op had gezeten, samen met de vastgebonden kleine zakjes met muntstukken van de Sumatra Queen, en hij maakte hem open zodat hij en Cobber-Hume erin konden gluren.

De woeste wateren die keer op keer over het oranje reddingsvlot hadden gespoeld hadden alle modder meegevoerd en alle voorwerpjes in de zak schoongepoetst. Samen met stukjes koraal en steentjes en schelpjes flonkerde er de donkere glans van oud goud en de kleine donkerrode vlammetjes van drie — nee, vier! — robijnen.

* * *

Wolf Loner staakte het voeren van soep aan het Italiaanse meisje, omdat ze zich had afgewend om naar de rand van de opkomende zon te kijken die boven de grijze Atlantische Oceaan uitstak. ‘Il sole,’ fluisterde ze.

Ze raakte het hout van de Volharding aan. ‘Una nave.’

Ze legde haar hand op de pols van de hand die de lepel vasthield en keek op in zijn gezicht. ‘Noi siamo qui.’

‘Ja, we zijn er,’ zei hij.

* * *

Kapitein Sithwise keek omlaag van de brug van de Prince Charles naar de kilometers met modder bedekte jungle die in het lage rode zonlicht begonnen te stomen.

De purser zei: ‘Afgaand op van hier zichtbare gewonden, meneer, hebben wij achthonderd gebroken ledematen en vierhonderd schedelfracturen die verzorgd moeten worden.’ Een van de officieren zei: ‘Brazilië heeft nu de kern voor een atoomstad in de rimboe. Ik stel me voor dat dat uiteindelijk het resultaat zal zijn, meneer, hoewel de internationale gerechtshoven er de handen vol aan gaan krijgen!’

Kapitein Sithwise knikte, maar bleef de vreemde groene zee bestuderen waarin zijn schip tenslotte was afgemeerd.

* * *

Barbara Katz keek naar de blauwe wateren rond de Albatros. Nauwelijks een op de tien golven had nu een kam. De zon kwam op boven de kust van gebroken en verfomfaaide palmbomen, misschien drie kilometer in de verte. Hester zat in het luikgat, met de baby op schoot.

‘Benjy,’ zei Barbara, ‘er is beneden een tweede kajuit, en er zijn dekens, al is er dan geen zeil. Denk je dat je een klein mastje zou kunnen versieren en een zeil en —’

‘Ja, Miss Barbara, ik denk dat ik dat wel kan,’ zei hij. Hij rekte zich breed uit en gaapte oorverdovend. ‘Maar deze keer ga ik eerst rusten.’

* * *

Sally Harris zei tegen Jake Lesher: ‘O Christus, nu is alle opwinding voorbij.’

‘Jezus, Sal, wil jij dan helemaal nooit slapen?’ protesteerde Jake.

‘Wie kan er nu slapen?’ wilde ze weten. ‘Laten we beginnen met seinen te geven dat we hier zitten. Of nog beter, laten we nu echt aan het toneelstuk gaan werken!’

* * *

Pierre Rambouillet-Lacepède schoof spijtig zijn drie-lichamen-berekeningen terzijde, die nu nimmer volledig konden worden gecontroleerd, en schonk zijn aandacht aan Francois Michaud.

De jongere sterrenkundige zei opgetogen: ‘We hebben het zonder een spoor van twijfel berekend! De siderische dag is met drie seconden per jaar verlengd! De binnendringende planeten hebben een meetbare invloed op de aarde uitgeoefend!’

* * *

Margo en Hunter stonden arm in arm in het donker op de zoom van het landingsveld aan het noordelijke einde van het plateau van Vandenberg Twee.

‘Zit het je dwars dat je Don en Paul gaat ontmoeten?’ fluisterde hij. ‘Eigenlijk hoor ik dat natuurlijk niet te vragen, als we gespannen afwachten of ze het wel zullen halen.’

‘Nee,’ vertelde ze hem, en ze legde haar andere hand over de zijne. ‘Ik zal blij zijn om ze te begroeten, dat is alles. Ik heb jou.’

Ja, dat heeft ze, dacht hij niet onverdeeld gelukkig. En nu moest hij zijn leven aan deze verovering aanpassen. Kon hij Wilma en de jongen opgeven? Niet geheel en al, dat wist hij zeker. Toen viel hem iets anders in.

‘En nu heb je Morton Opperley,’ fluisterde hij.

Margo grinnikte, en vroeg toen: ‘Wat bedoel je daar precies mee, Ross?’

‘Niets bijzonders, geloof ik,’ deelde hij mee.

Rondom hun stond de rest van de schotelstudenten bij elkaar. De truck en de Corvette waren een eind terug geparkeerd.

Terzijde stonden Opperley en een paar leden van zijn afdeling. De toren had een ogenblik eerder radiocontact met de Baba Yaga gemeld.

Boven hun hoofden waren de oude bekende sterren van het noordelijk halfrond uitgespreid tussen de twee sterrenbeelden de Schorpioen en de Grote Beer, maar hoog in het westen bevond zich daartussen een spoelvormige verzameling nieuwe sterren, sommige zwak, sommige helderder dan Sirius — de glitterende overblijfselen van de maan.

‘Het wordt wel even wennen, geen maan meer,’ zei Hixon. ‘Een stuk of honderd goden met een klap uit de mythologie weggevaagd,’ merkte Rama Joan op.

‘Ik vind het jammerder dat de Zwerver weg is,’ piepte Ann. ‘O, ik hoop dat ze zijn ontsnapt.’

‘Meer dan alleen de maangoden zijn weg,’ zei Stastok somber.

‘Geeft niet, Charlie,’ suste Wanda hem. ‘Je hebt grootse dingen werkelijkheid zien worden. Al je voorspellingen —’ ‘Al mijn dromen,’ verbeterde hij haar. Hij fronste, maar hield haar hand toch vast.

Hunter zei: ‘We krijgen twee goden terug voor elke god die we nu kwijt zijn. Dat voorspel ik.’

Pop zei brommerig: ‘Het kan mij geen moer schelen dat de maan weg is. Ze heeft voor mij nooit iets gedaan.’

‘Heeft ze zelfs nooit één aardig meisje gewilliger gemaakt, Pop?’ vroeg Margo hem.

McHeath zei, alsof hij er net achter was: ‘Geen maan — geen getijden.’

‘Jawel, we hebben nog steeds de zonnegetijden,’ verbeterde Kleine Man. ‘Kleintjes, natuurlijk, zoals ze bij Tahiti hebben.’

‘Ik vraag me af wat er met de restanten van de maan gaat gebeuren?’ vroeg Margo, kijkend naar het westen. ‘Blijven die in een kring ronddraaien?’

Opperley hoorde dat en zei ter verklaring: ‘Nee, nu hun zwaartepunt met de Zwerver is verdwenen zullen de fragmenten uit elkaar gaan met de snelheid die ze in hun baan hadden — ongeveer negen kilometer per seconde. Sommige zullen de atmosfeer van de aarde over ongeveer tien uur raken. Er komt een regen van meteoren, maar niet met een erg verwoestende uitwerking, stel ik me voor. De ring lag in een vlak dat boven de Noordpool passeerde. De meeste fragmenten zullen ons wel missen. Veel ervan zullen in lange, elliptische banen rond de aarde gaan.’

‘Jee,’ merkte Wojtowicz nogal vrolijk op, ‘het is net alsof we Doc weer terughebben om alles te verklaren.’

‘Wie is Doc?’ vroeg Opperley.

De groep bleef even stil. Toen zei Rama Joan: ‘O… een man.’

Op dat ogenblik laaide er in het zenit een gele vlam op, die veranderde in een citroengele streep vuur en naar de aarde zakte. Er klonk een langzaam luider wordend gebrul, zoals van een open haard wanneer al het hout vlam vat. De Baba Yaga kwam omlaag, de gele jets stierven weg, en hij landde volmaakt.

Content

Fritz Leiber
De zwerver

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42