Lindsay Jeff

Dexters sinistere schepping

Jeff Lindsay

Dexters Sinistere Schepping

Voor LTF

met alle liefde

1

Pardonnez-moi, monsieur. Où est la lune? Alors, mon ancien, la lune est ici, ouvre la Seine, énorme, rouge, et humide. Merci, mon ami. Nu zie ik hem. Et actualment, het is bij uitstek een nacht voor de maan, een nacht die is gemaakt voor het begerige genot van het maanlicht, de dance macabre van Duistere Dexter met een bijzondere vriend.

Maar merde alors! De maan staat boven de Seine? Dexter is in Parijs! Quelle tragédie! Er kan geen Dans zijn, niet in Parijs! Hier is geen sprake van op zoek gaan naar die speciale vriend, hier is geen veilig, nachtelijk Miami, geen vriendelijk, verwelkomend oceaanwater voor de kliekjes. Hier zijn alleen de taxi’s, de toeristen en die reusachtige en eenzame maan.

En Rita natuurlijk. Overal Rita, die met haar woordenboek frutselt, en tientallen plattegronden, gidsen en folders dicht- en openvouwt, die allemaal volmaakt geluk beloven en dat wonder boven wonder nog waarmaken ook, voor haar. Alleen voor haar. Want haar pasgetrouwde, Parijse gelukzaligheid is een pure eenmansactie, en haar pas verworven echtgenoot, voormalig hogepriester van de grillige maan, de nu Drastisch Dralende Dexter, kan de maan alleen maar bewonderen en zich stevig vasthouden aan de ongeduldig trekkende Zwarte Ruiter, hopen dat er snel een einde komt aan al deze gelukkige waanzin en dat we snel weer teruggestuurd worden naar het goed geordende, normale bestaan van snappen en slachten van andere monsters.

Want Dexter weet niet anders dan dat hij vrijelijk kan snijden, met nette en gelukkige hand, die nu voornamelijk die van Rita vasthoudt, terwijl hij zich over de maan verwondert, zich wentelt in de ironie dat hij weliswaar op huwelijksreis is, maar dat de zoete genoegens van de maan verboden vruchten voor hem zijn.

Parijs dus. Dexter hobbelt gedwee in het kielzog van de in Luilekkerland verkerende Rita mee, staart en knikt waar dat nodig is en komt zo nu en dan met scherp en gevat commentaar, zoals ‘wow’ en ‘uh-huh’, terwijl Rita aan al haar opgekropte verlangens naar Parijs toegeeft, die al die jaren in haar hebben gewoed en nu eindelijk worden vervuld.

Maar zelfs Dexter is toch zeker niet immuun voor de legendarische betoveringen van de Lichtstad? Zelfs hij moet toch de glorie ervan aanschouwen en met een kleine synthetische stuiptrekking reageren, ergens in de donkere en lege diepte, waar een ziel zich zou moeten nestelen? Kan Dexter werkelijk in Parijs zijn en helemaal niets voelen?

Natuurlijk niet. Dexter voelt van alles en nog wat; Dexter is moe en verveelt zich. En Dexter staat te popelen om een speelkameraadje te vinden. Hoe eerder hoe beter, om heel eerlijk te zijn, want om de een of andere reden lijkt Getrouwd Zijn de lekkere trek ietwat aan te scherpen.

Maar dat hoort helemaal bij de deal, maakt allemaal deel uit van wat Dexter moet doen om te kunnen doen wat Dexter doet. In Parijs moet Dexter net als thuis maintenez le disguisement. Zelfs de wereldwijze Fransen zouden wel eens met gefronste wenkbrauwen kunnen stilstaan bij de gedachte dat er een monster in hun midden is, een onmenselijke vijand die alleen leeft om andere monsters over de rand naar een welverdiende dood te stoten. En Rita is in haar nieuwe rol van blozende bruid de perfecte dekmantel voor alles wat ik in werkelijkheid ben. Niemand kan zich ook maar voorstellen dat een kille en lege moordenaar gedwee achter zo’n toonbeeld van Amerikaans toerisme aan strompelt. Zeer zeker niet, mon frère. C’est impossible.

Helaas, momenteel zelfs très impossible. Onmogelijk om stilletjes een paar uurtjes weg te glippen om welverdiend een beetje plezier te maken. Hier niet, waar Dexter op onbekend terrein is en de werkwijze van de politie niet kent. Nooit op een vreemde plek of in het buitenland, waar de strikte regels van de Wet van Harry niet van toepassing zijn. Harry was een politieman uit Miami en in Miami was alles wat hij zei precies zoals hij het had beschikt. Maar Harry sprak geen Frans en dus is hier het risico veel te groot, hoe krachtig de pulserende duisternis op de donkere achterbank ook aan me trekt.

Eigenlijk jammer, want de straten van Parijs zijn ervoor gemaakt om met sinistere bedoelingen in een hinderlaag te liggen. Ze zijn smal, donker en er valt voor een redelijk denkend mens geen logische orde in te ontdekken. Hoe gemakkelijk is het niet om je Dexter voor te stellen, gehuld in een cape en met in de hand een glanzend lemmet geklemd, die door deze schimmige steegjes naar een dringende afspraak glipt, ergens in de buurt, in een van deze zelfde oude gebouwen die zich over je heen lijken te buigen en eisen dat je stout bent.

En de straten zelf zijn zo volmaakt om amok te maken: gemaakt van grote blokken steen die in Miami al lang geleden onder de sloophamer terecht zouden zijn gekomen en door de voorruit van langsrijdende auto’s waren geslingerd, of aan een bouwondernemer zouden zijn verkocht om nieuwe wegen aan te leggen.

Maar helaas is dit Miami niet. Dit is Parijs. En dus beid ik mijn tijd, consolideer deze cruciale, nieuwe fase van Dexters denkmantel, in de hoop dat ik deze ene week van Rita’s droomhuwelijksreis weet door te komen. Ik drink de Franse koffie, die naar Miami-maatstaven slap is, en de vin de table, zo rood dat die me verontrustend veel aan bloed doet denken, en verwonder me erover dat mijn nieuwe vrouw zo goed is in het opzuigen van alles wat Frans is. Ze heeft heel lief leren blozen wanneer ze table pour deux, s’il vous plaît zegt, en de Franse obers hebben onmiddellijk in de gaten dat dit een spiksplinternieuw echtpaar is en, bijna alsof ze allemaal op de tijd vooruitlopen en samenspannen om Rita’s romantische fantasieën aan te moedigen, glimlachen ze opgetogen, brengen ons buigend naar een tafel en barsten in een koor van ‘La Vie en rose’ uit.

Ah, Parijs. Ah, l’amour.

We vullen onze dagen met de straten afstruinen, en blijven staan wanneer op de kaart weer zo’n verschrikkelijk belangrijke verwijzing staat aangegeven. De avonden brengen we door in schilderachtige eettentjes, veelal met een extra bonus in de vorm van Franse livemuziek. We bezoeken zelfs een voorstelling van De ingebeelde zieke in de Comédie Française. Om de een of andere reden wordt die in zijn geheel in het Frans gespeeld, maar Rita lijkt ervan te genieten.

Twee avonden later lijkt ze de show in de Moulin Rouge net zo geweldig te vinden. Sterker nog, ze lijkt in Parijs bijna overal van te genieten, zelfs van een boottochtje, heen en terug over de rivier. Ik wijs haar er maar niet op dat er in Miami veel leukere boottochtjes te maken zijn, boottochtjes waar zij nooit belangstelling voor heeft getoond, maar nu begin ik me toch ernstig af te vragen wat ze daarvan zou vinden.

Met Dexter als weerspannige stoottroep bestormt ze elk monument in de stad, en niets staat haar daarbij in de weg. De Eiffeltoren, Arc de Triomphe, Sacré-Coeur, Notre-Dame, ze vallen allemaal ten prooi aan haar felle, blonde blik en meedogenloze reisgids.

Het begint erop te lijken dat het een ietwat hoge prijs is voor een vermomming, maar Dexter is de perfecte soldaat. Hij ploetert voort onder de zware bepakking van plicht en waterflessen. Hij klaagt niet over de hitte, zijn zere voeten, de enorme, afstotelijke mensenmassa’s in hun te strak zittende korte broeken, toeristen-T-shirts en teenslippers.

Eén keer doet hij echter een poging om bij de les te blijven. Tijdens de stap-op-stap-af-bustour door Parijs dreunt het voorgeprogrammeerde bandje in acht talen de verschillende fascinerende, historisch reusachtig belangrijke locaties op, en er komt spontaan een gedachte in Dexters langzaam versmachtende brein op. Het lijkt niet meer dan rechtvaardig dat er in de Stad van de Eeuwige Accordeonmuziek een klein, cultureel bedevaartsoord moet zijn voor een lankmoedig monster, en ik weet nu wat dat is. Bij de volgende halte blijf ik bij het portier van de bus staan en stel aan de chauffeur een eenvoudige en onschuldige vraag.

‘Neemt u me niet kwalijk,’ zeg ik. ‘Komen we ook in de buurt van de Rue Morgue?’

De chauffeur luistert naar een iPod. Met een geërgerd gebaar haalt hij één oortje los, neemt me van top tot teen op en trekt een wenkbrauw op.

‘De Rue Morgue,’ zeg ik nogmaals. ‘Komen we langs de Rue Morgue?’

Ik merk dat ik te hard praat, op die luide toon van de Amerikaan die de taal niet kent, en hakkelend houd ik op. De chauffeur staart me aan. Uit het bungelende oortje hoor ik blikkerige hiphopmuziek. Dan haalt hij zijn schouders op. In razendsnel Frans lanceert hij een korte toespraak in hartstochtelijk staccato over mijn volslagen onwetendheid, stopt het oortje weer terug en maakt de deur van de bus open.

Ik loop achter Rita de bus uit, gedwee, nederig en ietwat teleurgesteld. Het had zo eenvoudig geleken om een plechtige stop te maken in de Rue Morgue, om mijn eer te bewijzen aan een belangrijk cultureel monument in de wereld der Monsters, maar het mocht niet zo zijn. Later vraag ik het ook nog eens aan een taxichauffeur en krijg hetzelfde antwoord, wat Rita met een enigszins beschaamde glimlach vertaalt.

‘Dexter,’ zegt ze. ‘Je uitspraak is verschrikkelijk.’

‘Misschien gaat het me in het Spaans beter af,’ zeg ik.

‘Dat maakt niets uit,’ zegt ze. ‘De Rue Morgue bestaat niet.’

‘Wat?’

‘Hij is denkbeeldig,’ zegt ze. ‘Edgar Allen Poe heeft hem verzonnen. Er bestaat geen échte Rue Morgue.’

Ik heb het gevoel alsof ze zojuist zei dat de Kerstman niet bestaat. Geen Rue Morgue? Geen mooie historische berg Parijse lijken? Hoe kan dat nou? Maar het moet wel waar zijn. Rita kent Parijs op haar duimpje, daar is geen twijfel over mogelijk. Ze heeft te veel jaren te veel reisgidsen uitgevlooid, dus denk maar niet dat ze zich vergist.

En ik glijd terug in mijn zwijgzame, volgzame omhulsel, de kleine, opflakkerende belangstelling net zo morsdood als Dexters geweten.

Met nog drie dagen te gaan voor we weer naar huis terugvliegen, naar het gezegende kwaadaardige en chaotische Miami, breekt nu voor ons een Hele Dag in het Louvre aan. Dit nu heeft zelfs bij mij enige interesse gewekt. Ik heb weliswaar geen ziel, maar dat betekent nog niet dat ik kunst niet kan waarderen. Integendeel zelfs. Per slot van rekening draait het bij kunst helemaal om het creëren van patronen om daarmee betekenisvol de zintuigen te prikkelen. En is dat nu niet precies wat Dexter doet? Uiteraard kun je in mijn geval ‘prikkelen’ iets letterlijker opvatten, maar toch, andere kunstvormen kan ik ook appreciëren.

Dus liep ik met ten minste een milde belangstelling achter Rita aan over het enorme plein van het Louvre en de trap af de glazen piramide in. Ze had ervoor gekozen de groepsrondleidingen links te laten liggen en dit alleen te doen, niet omdat ze een hekel heeft aan de kleffe menigten gapende, kwijlende en jammerlijk onwetende schapen die zich rondom elke tourgids lijken te verzamelen, maar omdat Rita vastbesloten was te bewijzen dat ze elk museum aankon, zelfs een Frans museum.

Ze nam me al marcherend regelrecht mee naar de rij voor de kaartjes, waar we een paar minuten wachtten alvorens ze ten slotte onze kaartjes kocht en we op weg waren naar de wonderen van het Louvre.

Het eerste wonder werd onmiddellijk duidelijk toen we de ontvangstruimte verlieten en het museum zelf betraden. In een van de eerste galerijen stond een enorme mensenmassa van misschien wel vijf grote tourgroepen rondom een met rood fluweel koord afgezette ruimte. Rita slaakte een geluid dat ongeveer klonk als ‘mrmf’, pakte me bij de hand en sleurde me erlangs. Terwijl we snel langs de menigte liepen, draaide ik me om om te kijken. Het was de Mona Lisa. ‘Wat is ze klein,’ flapte ik eruit.

‘En zwaar overschat,’ zei Rita nuffig.

Ik weet dat een huwelijksreis bedoeld is om je nieuwe partner beter te leren kennen, maar deze Rita was ik nooit eerder tegengekomen. Degene die ik dacht te kennen, had voor zover ik wist nooit eerder een sterke mening geventileerd, en zeker geen mening die inging tegen de heersende wijsheid. En toch stond ze hier te roepen dat het beroemdste schilderij ter wereld overschat werd. Daar kon het verstand niet bij, althans niet dat van mij.

‘Het is de Mona Lisa,’ zei ik. ‘Hoezo overschat?’

Ze maakte weer een geluid van alleen maar medeklinkers en trok me nog wat steviger mee. ‘Kom mee naar de werken van Titiaan,’ zei ze. ‘Die zijn veel mooier.’

De werken van Titiaan waren heel mooi. En die van Rubens ook, hoewel ik niet begreep waarom er een sandwich naar hem is genoemd. Maar daardoor realiseerde ik me wel dat ik honger had en ik wist Rita door nog drie lange zalen met heel mooie schilderijen te dirigeren, naar een café op een van de hogere verdiepingen.

Na een snack, die duurder was dan luchthavenvoedsel en niet veel lekkerder, brachten we de rest van de dag dwalend door het museum door, waar we zaal na zaal schilderijen en sculpturen bekeken. Er waren er echt vreselijk veel, en toen we eindelijk weer op het nu schemerige plein stonden, was mijn ooit zo briljante brein weer tot lijdzaamheid verpulverd.

‘Nou,’ zei ik terwijl we over het plein kuierden, ‘dat was zonder meer een volle dag.’

‘Ooo,’ zei ze, met de nog altijd grote en schitterende ogen die ze ongeveer de hele dag al had gehad. ‘Dat was absoluut ongelooflijk!’ En ze sloeg een arm om me heen en nestelde zich dicht tegen me aan, alsof ik persoonlijk de creatie van het complete museum voor mijn rekening had genomen. Lopen werd daardoor wat moeilijker, maar tenslotte doe je dit soort dingen op een huwelijksreis in Parijs, dus ik liet haar begaan en strompelde het plein over, het hek door en de straat op.

Toen we de hoek omsloegen, versperde een jonge vrouw met meer gezichtspiercings dan ik voor mogelijk had gehouden ons de weg en duwde een vel papier in Rita’s handen. ‘Hier kun je echte kunst bekijken,’ zei ze. ‘Morgenavond, oké?’

‘Merci,’ zei Rita beduusd en de vrouw liep langs ons heen om de rest van haar folders aan de avondmenigte uit te delen.

‘Ze had links volgens mij nog wel wat meer oorbellen kwijt gekund,’ zei ik, terwijl Rita met gefronst voorhoofd de folder bekeek. ‘En op haar voorhoofd heeft ze een plekje over het hoofd gezien.’

‘O,’ zei Rita. ‘Het is een performance.’

Nu was het mijn beurt om beduusd te kijken, en dat deed ik dan ook. ‘Wat dan?’

‘O, dit is zo opwindend,’ zei ze. ‘En morgen hebben we toch niets te doen. We gaan erheen!’

‘Waarheen?’

‘Dit is gewoon volmaakt,’ zei ze.

En misschien is Parijs dan toch een magische plek. Want Rita had gelijk.

2

Die volmaaktheid speelde zich af in een kleine en beschaduwde straat niet al te ver bij de Seine vandaan, op, zoals Rita me ademloos informeerde, de Rive Gauche, een expositieruimte die Réalité heette. We hadden ons diner haastig naar binnen gewerkt — en zelfs het dessert overgeslagen! — om er om halfacht te zijn, zoals dringend in de folder was verzocht. Toen we er aankwamen, stonden een stuk of vijfentwintig mensen in kleine groepjes voor een rij aan de muur bevestigde flatscreen-tv’s. Het zag er allemaal heel galerieachtig uit, tot ik een van de brochures oppakte. Die was in het Frans, Engels en Duits. Ik ging naar de Engelse tekst en begon te lezen.

Na een paar zinnen trok ik mijn wenkbrauwen al mijlenver over mijn voorhoofd op. Het was een soort manifest, geschreven in grove, gepassioneerde bewoordingen die zich niet goed lieten vertalen, behalve dan misschien naar het Duits. Het sprak over grensverleggende kunst naar nieuwe ervaringsgebieden, en stelde dat de arbitraire grens, die door de archaïsche en verweekte Academie tussen kunst en leven wordt getrokken, moest worden geslecht. En ook al hadden Chris Burden, Rudolf Schwarzkogler, David Nebreda en anderen wat pionierswerk verricht, het werd nu tijd om de kont tegen de krib te gooien en verder de eenentwintigste eeuw in te trekken. En vanavond zouden we dat gaan doen, en wel met een nieuw stuk, dat Jennifers Been heette.

Het klonk allemaal erg hartstochtelijk en idealistisch, wat ik altijd een heel gevaarlijke combinatie heb gevonden, en ik vond het wel grappig, behalve dan dat Iemand Anders het geen béétje grappig vond. Ergens diep in de krochten van Slot Dexter hoorde ik een zacht en sissend gegrinnik van de Zwarte Ruiter, en als altijd spitsten bij die pret mijn zintuigen zich en was ik klaarwakker. Echt, maak het nou, de Ruiter en genieten van een kúnsttentoonstelling?

Ik ging de galerie met een andere blik bekijken. Het gedempte gefluister van de mensen die om de schermen groepten leek niet langer op het onderdrukte, respectvolle geluid voor de kunst. Ik bespeurde in de bijna-stilte iets van ongeloof en zelfs geschoktheid.

Ik keek naar Rita. Ze stond met gefronste wenkbrauwen te lezen en schudde haar hoofd. ‘Van Chris Burden heb ik wel gehoord, hij was een Amerikaan,’ zei ze. ‘Maar die andere, Schwarzkogler?’ Ze struikelde over de naam. Ze had tenslotte de hele tijd Frans geleerd, geen Duits. ‘O,’ zei ze, en ze begon te blozen. ‘Hier staat dat hij… dat hij zijn eigen…’ Ze keek naar de mensen in de zaal, die zwijgend naar iets op de schermen stonden te staren. ‘O, mijn god,’ zei ze.

‘Misschien moesten we maar weggaan,’ stelde ik voor, aangezien mijn innerlijke vriend het steeds leuker begon te vinden.

Maar Rita was al naar het eerste scherm gelopen, en toen ze zag wat daar werd vertoond, viel haar mond open en vertrok ze hem een beetje, alsof ze vergeefs een heel lang en moeilijk woord probeerde uit te spreken. ‘Dat is… dat is… dat is…’ zei ze.

En met een snelle blik op het scherm zag ik dat Rita opnieuw gelijk had: het was echt zo.

Op de monitor werd een videoclip getoond van een jonge vrouw gekleed in een ouderwets stripteasekostuum met arm- en enkelbanden en veren. Maar in plaats van het soort seksueel uitdagende houding die in deze outfit wellicht op zijn plaats was, had ze één been op de tafel gelegd en in een korte en geluidloze, voortdurende herhaling van ongeveer vijftien seconden zette ze een snorrende cirkelzaag op haar been en gooide haar hoofd met opengesperde mond van de pijn achterover. Toen sprong de clip weer naar het begin terug en begon van voren af aan.

‘Mijn god,’ zei Rita. Toen schudde ze haar hoofd. ‘Dat is… dat is een soort truc. Dat móét wel.’

Ik was er nog niet zo zeker van. In de eerste plaats was ik al door de Ruiter getipt dat hier iets heel interessants aan de hand was. En in de tweede plaats kwam de gelaatsuitdrukking van de vrouw me heel bekend voor van mijn eigen artistieke escapades. Ze leed echt pijn, daar was ik vrij zeker van, een waarachtige en extreem ondraaglijke foltering was het, en toch was ik bij al mijn uitgebreide onderzoek nog nooit iemand tegengekomen die zich dat alles vrijwillig aandeed. Geen wonder dat de Ruiter een giechelbui kreeg. Niet dat ik het leuk vond; als dit soort dingen in zwang raakte, moest ik op zoek gaan naar een nieuwe hobby.

Toch was het een interessante wending en onder normale omstandigheden zou ik wellicht maar al te graag een blik op de andere videoclips hebben willen werpen. Maar het scheen me toe dat ik een soort verantwoordelijkheid jegens Rita had, en dit was duidelijk niet iets wat zij kon aanzien zonder wat van haar glans te verliezen. ‘Kom mee,’ zei ik. ‘Dan gaan we ergens een toetje eten.’

Maar ze schudde alleen maar haar hoofd en herhaalde: ‘Het is ábsoluut een truc,’ en ze liep naar het volgende scherm.

Ik liep met haar mee en werd beloond met een volgende vijftien seconden durende herhaling van de jonge vrouw in hetzelfde kostuum. Hier leek ze werkelijk een stuk vlees uit haar been weg te halen. Nu was haar gelaatsuitdrukking overgegaan in een van verdoofde en eindeloze marteling, alsof de pijn zo lang had geduurd dat ze eraan gewend was geraakt, maar dat het nog wel zeer deed. En merkwaardig genoeg deed die uitdrukking me denken aan het gezicht van de vrouw aan het einde van een film die Vince Masuoka tijdens mijn vrijgezellenfeestje had vertoond, ik geloof dat die Frat House Gang Bang heette. Door de vermoeidheid en pijn heen was een glimp van een voldaan Kijk-Mij-Eens te bespeuren, terwijl ze omlaag keek naar de ruim tien centimeter grote plek op haar scheenbeen, waar het vlees zover was afgestroopt dat het bot te zien was.

‘O, mijn god,’ mompelde Rita. Maar ze ging evengoed door naar de volgende monitor.

Ik pretendeer niet dat ik menselijke wezens begrijp. Over het algemeen ben ik geneigd het leven logisch te benaderen, en meestal is dat echt een nadeel wanneer je wilt ontdekken wat mensen volgens zichzelf aan het doen zijn. Ik bedoel, voor zover ik wist was Rita waarachtig zo lief, gezellig en optimistisch als Rebecca van Sunnybrook Farm. De tranen sprongen haar in de ogen bij het zien van een dode kat langs de kant van de weg. En hier was ze dan, zich systematisch door een expositie bewegend die duidelijk veel erger was dan alles wat ze ooit voor mogelijk had gehouden. Ze wist dat de volgende clip meer van hetzelfde zou zijn, en ongelooflijk expliciet en weerzinwekkend. En toch, in plaats van dat ze maakte dat ze bij de uitgang kwam, kuierde ze naar het volgende scherm.

Er druppelden nog meer mensen binnen en ik zag dat ze door hetzelfde proces van herkenning en shock heen gingen. De Ruiter had duidelijk de tijd van zijn leven, maar om je de waarheid te zeggen, kreeg ik zo langzamerhand de indruk dat de hele toestand wel lang genoeg had geduurd. Ik kon niet echt tot de kern van het gebeuren doordringen en vond het helemaal geen pretje dat het publiek zo moest lijden. Waar ging dit tenslotte helemaal om? Oké, Jennifer snijdt stukken van haar been af. Wat dan nog? Waarom zou je de moeite nemen om jezelf zo reusachtig veel pijn te doen terwijl het Leven je die taak vroeg of laat toch wel uit handen zal nemen? Wat wilde je ermee bewijzen? En wat kwam hierna?

Toch leek Rita vastbesloten dit zichzelf aan te doen en ze liep gestaag van de ene videoclip naar de volgende. Ik wist niets beters te bedenken dan maar achter haar aan te lopen, terwijl ik lijdzaam verdroeg dat ze bij elke nieuwe gruwel ‘o god, o mijn god’ bleef herhalen.

Aan het einde van het vertrek stond de grootste drom mensen naar iets aan de muur te kijken, wat in zo’n hoek was gemonteerd dat we alleen de stalen rand van de lijst konden zien. Aan hun gezichten was duidelijk af te lezen dat dit echt alles sloeg, het hoogtepunt van de show, en ik kon eigenlijk niet wachten om erheen te gaan en het maar achter de rug te hebben, maar Rita wilde per se elke clip bekijken die we onderweg tegenkwamen. Stukje bij beetje werd getoond hoe de vrouw nog meer afschuwelijke dingen met haar been deed, totdat ze uiteindelijk op de laatste, iets langere clip stilletjes naar haar been omlaag zat te kijken, waar alleen nog het gladde witte bot tussen haar knie en enkel over was. Het vlees op de voet was intact gelaten en aan het eind van het fletse stuk bot zag die er heel raar uit.

Nog merkwaardiger was de uitdrukking op Jennifers gezicht, een blik van uitputting en triomfantelijke pijn, waaruit sprak dat ze duidelijk iets had bewezen. Ik bekeek opnieuw het programma, maar daar stond niet in wat dat iets dan was.

Rita wist het klaarblijkelijk ook niet. Ze was tot een verstomde stilte vervallen en staarde eenvoudigweg naar de laatste clip, bekeek die drie keer voordat ze een laatste keer haar hoofd schudde en zich als gehypnotiseerd naar de plek toe bewoog waar de grotere groep mensen stond, bij Iets in de stalen omlijsting aan het einde van het vertrek.

Het bleek verreweg het interessantste gedeelte van de expositie, naar mijn smaak spande het absoluut de kroon, en ik hoorde de Ruiter al instemmend grinniken. Rita was voor het eerst zelfs niet in staat tot haar steevaste ‘o, mijn god’.

Boven op een vierkant stuk multiplex en gepositioneerd in een stalen frame was Jennifers bot te zien. Deze keer in zijn geheel, helemaal vanaf de knie naar omlaag.

‘Nou,’ zei ik. ‘Nu weten we tenminste zeker dat het geen trucagefilm is.’

‘Het is nep,’ zei Rita, maar volgens mij geloofde ze het zelf niet.

Ergens buiten, in de felle lichten van ’s werelds bekoorlijkste stad, sloegen de kerkklokken het hele uur. Maar binnen in de kleine galerie was maar heel weinig bekoorlijks te bespeuren, en de klokken sloegen ongebruikelijk hard, bijna zo hard dat ze een ander geluid overstemden, het sissende, vertrouwde stemmetje dat me liet weten dat de zaken er zelfs nog interessanter op zouden worden. En omdat ik heb geleerd dat deze stem het bijna altijd bij het juiste eind heeft, draaide ik me om om te kijken.

Ik keek naar de voorkant van de ruimte en je kon ervan op aan dat de plot nog spannender werd. Want de deur zwaaide open en Jennifer kwam met ruisende lovertjes binnen.

Ik had gedacht dat het voorheen stil was geweest in het vertrek, maar toen ze op krukken door de kamer strompelde, was dat in vergelijking met de nu volslagen stilte een circus geweest. Ze was bleek en uitgemergeld. Haar stripteasekostuum hing los om haar lijf en ze liep langzaam en voorzichtig, alsof ze nog niet aan de krukken gewend was. Een schoon wit verband zat om de stomp van haar pas kwijtgeraakte onderbeen.

Terwijl Jennifer naar de plek toe kwam waar wij voor het uitgestalde beenbot stonden, voelde ik dat Rita ineenkromp, om maar geen enkel contact met de vrouw op één been te hoeven maken. Ik keek naar haar, ze was bijna net zo bleek als Jennifer, en klaarblijkelijk was ze ook maar opgehouden met ademhalen.

Ik keek weer naar Jennifer. Net als Rita was de rest van de menigte met starende ogen voor haar teruggedeinsd en ten slotte bleef ze voor de uitstalling van haar been staan. Ze keek er een lang ogenblik naar, zich er kennelijk niet van bewust dat ze een hele ruimte vol mensen de adem benam. Toen haalde ze een hand van de krukken af, boog zich naar voren en raakte het bot aan.

‘Sexy,’ zei ze.

Ik draaide me naar Rita om, bedacht dat ik misschien ars longa of woorden van gelijke strekking moest fluisteren. Maar dat had geen zin.

Rita was flauwgevallen.

3

We kwamen twee dagen later op een vrijdagavond weer in Miami aan, en ik pinkte bijna een traan weg toen de boosaardige mensenmassa’s op het vliegveld bij de bagageband stonden te vloeken en elkaar opzij duwden. Iemand probeerde er met Rita’s koffer vandoor te gaan en snauwde naar me toen ik hem terugpakte, en ik voelde me welkomer dan ooit. Het was fijn weer thuis te zijn.

En alsof er verder nog een sentimentele begroeting nodig was, werd die me op maandagochtend in alle vroegte, op mijn eerste werkdag, in de schoot geworpen. Ik stapte uit de lift en liep Vince Masuoka tegen het lijf. ‘Dexter,’ zei hij, op een toon waarvan ik zeker was dat die emotioneel klonk, ‘heb je donuts meegenomen?’ Als ik een hart had gehad, zou het feit dat ze me hadden gemist werkelijk hartverwarmend zijn geweest.

‘Ik eet geen donuts meer,’ zei ik tegen hem. ‘Ik eet alleen nog croissants.’

Vince knipperde met zijn ogen. ‘Hoe dat zo?’ vroeg hij.

‘Je suis Parisien,’ zei ik.

Hij schudde zijn hoofd. ‘Nou, toch had je donuts mee moeten nemen,’ zei hij. ‘We hebben vanochtend een heel raar geval op South Beach en daar kun je nergens donuts krijgen.’

‘Quel tragique,’ zei ik.

‘Blijf je de hele dag zo?’ zei hij. ‘Want dit gaat echt een hele poos duren.’

En het ging ook een hele poos duren, en het duurde nog langer door de krankzinnige drom verslaggevers en andere zich vergapende toeschouwers die al in drie rijen dik bij het gele afzetlint stonden, dat rond een stuk strand was gespannen, niet ver van het zuidelijkste puntje van South Beach. Het zweet liep al over mijn rug toen ik me een weg over het zand door de menigte baande, naar de plek waar Angel Batista-zonder-iets op zo’n zeven meter afstand van de lijken op handen en knieën iets wat ik niet kon zien aan het onderzoeken was.

‘Wat is er nou zo raar aan?’ vroeg ik aan hem.

Hij keek niet eens op. ‘Tieten op een kikker,’ zei hij.

‘Je hebt vast gelijk. Maar Vince zei dat er iets raars was met deze lijken.’

Hij fronste zijn wenkbrauwen naar iets en boog zich dichter naar het zand toe.

‘Ben je niet bang voor zandmijten?’ vroeg ik hem.

Angel knikte alleen maar. ‘Ze zijn ergens anders vermoord,’ zei hij. ‘En een van hen heeft wat gelekt.’ Hij fronste zijn voorhoofd. ‘Maar geen bloed.’

‘Heb ik even geluk.’

‘Bovendien,’ zei hij terwijl hij met een pincet iets onzichtbaars in een plastic zak deponeerde, ‘zijn ze…’ En daar zweeg hij, niet vanwege iets wat met onzichtbare voorwerpen te maken had, maar alsof hij naar een woord zocht dat me niet zou afschrikken, en in de stilte hoorde ik op de donkere achterbank van de Dextermobiel het oprijzende geruis van uitslaande vleugels.

‘Wat?’ zei ik, toen ik het niet meer hield.

Angel schudde licht zijn hoofd. ‘Ze zijn… uitgestald,’ zei hij, en als bij toverslag kwam hij met een ruk in beweging, verzegelde zijn plastic zakje, legde dat zorgvuldig opzij en ging toen weer op een knie zitten.

Als dat het enige was wat hij over het onderwerp te zeggen had, moest ik duidelijk zelf eens poolshoogte gaan nemen om te weten te komen wat al die sissende stilte te betekenen had. Dus overbrugde ik de zeven meter naar de lijken.

Het waren er twee, een man en een vrouw, zo te zien van in de dertig en niet uitverkoren wegens hun schoonheid. Beiden oogden bleek, waren te dik en behaard. Ze waren zorgvuldig uitgestald op felgekleurde handdoeken, van het soort dat bij toeristen uit het middenwesten zo populair is. Op de schoot van de vrouw lag achteloos een opengeslagen paperback met zo’n protserige felroze omslag, die mensen uit Michigan zo graag meenemen op vakantie: Tourist Season. Een doodordinair getrouwd stel dat genoot van een dagje strand.

Om nog eens te onderstrepen dat dit een gelukkige ervaring voor ze moest zijn, zat op ieders gezicht een halfdoorzichtig plastic masker geplakt waardoor de drager breed en kunstmatig glimlachte, terwijl het echte gezicht er nog doorheen scheen. Miami, thuisbasis van de eeuwige glimlach.

Maar de redenen waarom deze twee glimlachten, waren enigszins ongebruikelijk, waardoor er iets bij mijn Zwarte Ruiter opborrelde wat heel erg op een giechelbui leek. Deze twee lijken waren van de onderkant van de ribbenkast tot aan het middel opengesneden en het vlees was opzij geklapt om te laten zien wat daarin zat. En ik had de sissende, hilarische lachbui die bij mijn duistere vriend opkwam niet nodig om te erkennen dat het inderdaad een tikje bizar was.

Alle gebruikelijke narigheid was verwijderd, wat ik sowieso al een mooie start vond. Er was geen sprake van een akelige, slijmerige brij ingewanden of glanzende darmen. In plaats daarvan was alle afschrikwekkende smurrie eruit geschept. De buikholte van de vrouw was keurig en smaakvol omgetoverd tot een tropische fruitmand, van het soort waarmee speciale gasten in een goed hotel worden verwelkomd. Ik zag een paar mango’s, papaja’s, sinaasappels en grapefruits, een ananas en natuurlijk wat bananen. Er was zelfs een felrood lint aan de ribbenkast vastgemaakt, en midden tussen het fruit stak een fles goedkope champagne.

Met de man was wat nonchalanter omgesprongen. In plaats van met een vrolijke en aantrekkelijke fruitmedley was zijn buikholte gevuld met een reusachtige en opzichtige zonnebril, een duikmasker en snorkel, een knijpfles zonnebrandolie, een busje met anti-insectenmiddel en een schaaltje pasteles, Cubaanse gebakjes. Ik vond het een ongelooflijke verspilling in deze zanderige wildernis zonder donuts. Aan een kant van de holte was een soort folder of brochure gestopt. Ik zag de omslag niet, dus ik bukte en bekeek het van dichterbij. Het was de badpakkalender van South Beach. Van achter de kalender gluurde de kop van een zaagbaars. Zijn starende, vissige snoet was verstard in een grijns die griezelig veel leek op die van het plastic masker dat op het gezicht van de man was geplakt.

Op het zand achter me hoorde ik schuifelende voetstappen en ik draaide me om.

‘Vriendje van je?’ zei mijn zus Deborah, die naar me toe kwam lopen en naar de lijken knikte. Eigenlijk moet ik brigadier Deborah zeggen, aangezien mijn werk vereist dat ik beleefd ben tegen iemand die zo’n hoge positie bij de politie heeft weten te bemachtigen. En over het algemeen ben ik ook beleefd, zelfs zo erg dat ik deed alsof ik haar elegante opmerking niet hoorde. Maar toen ik zag wat ze in haar hand had, werden al mijn beleefde plichtplegingen weggevaagd. Op de een of andere manier had ze aan een donut weten te komen — met Beierse room nog wel, mijn lievelingssmaak — en ze nam er een grote hap van. Het leek ongehoord onrechtvaardig. ‘Wat vind jij ervan, broertje?’ zei ze met volle mond.

‘Ik vind dat je een donut voor me had moeten meenemen,’ zei ik.

Ze ontblootte haar tanden in een brede grijns, wat ook niet veel hielp, want haar tandvlees zat onder het chocoladeglazuur van de donut in kwestie. ‘Dat heb ik gedaan,’ zei ze. ‘Maar ik kreeg honger en heb ’m opgegeten.’

Het was fijn om mijn zus te zien lachen, want in de afgelopen paar jaar had ze dat niet veel gedaan; het leek gewoon niet te passen bij haar zelfbeeld als smeris. Maar toen ik haar zag, raakte ik niet vervuld van een warme, broederlijke genegenheid, vooral omdat ik niet vervuld was van een donut, en dat wilde ik wel. Toch wist ik uit onderzoek dat familie het op een na beste geluk was, dus bekeek ik het van de zonnige kant.

‘Ik ben zo blij voor je,’ zei ik.

‘Nee, dat ben je niet, je pruilt,’ zei ze. ‘Wat vind je?’ Ze propte de laatste hap Beierse room in haar mond en knikte weer naar de lijken.

Natuurlijk had van alle mensen ter wereld Deborah bij uitstek het recht om te profiteren van mijn bijzondere inzicht in de zieke en verknipte beesten die hier hadden huisgehouden, aangezien ze mijn enige familie was en ikzelf ook ziek en verknipt was. Maar los van het gestaag wegebbende plezier van de Zwarte Ruiter had ik geen speciaal inzicht in de reden waarom deze twee lijken als een visitekaartje van een uitermate gestoorde, burgerreclamemaker waren neergelegd. Terwijl ik deed alsof ik de lijken bestudeerde, luisterde ik een hele poos geconcentreerd, maar ik hoorde, noch zag iets, behalve in de verte een vaag en ongeduldig schrapen van de keel in de schaduwen van Slot Dexter. Deborah verwachtte echter een of andere verklaring.

‘Het ziet er ongelooflijk bekokstoofd uit,’ wist ik uit te brengen.

‘Ja hoor,’ zei ze. ‘Wat bedoel je daarmee, verdomme?’

Ik aarzelde. Meestal kreeg ik door mijn bijzondere inzicht in bizarre moordzaken gemakkelijker een idee over het soort psychische chaos die de verzameling menselijke resten in kwestie had voortgebracht. Maar in dit geval kwam er niets in me op. Zelfs een waarachtig expert als ik heeft zijn beperkingen, en welk trauma ook de behoefte had gecreëerd om een mollige vrouw in een fruitmand om te toveren, ging boven de pet van mij en die van mijn innerlijke helper.

Deborah keek me verwachtingsvol aan. Ik wilde haar niet opzadelen met de gebruikelijke lariekoek, die zou ze maar kunnen verwarren met een oprecht inzicht, waardoor ze vervolgens de verkeerde kant op gestuurd zou worden. Aan de andere kant vereiste mijn reputatie dat ik een of andere geleerde mening ventileerde.

‘Ik weet het nog niet helemaal zeker,’ zei ik. ‘Alleen…’ En ik zweeg even, want ik realiseerde me dat wat ik had willen zeggen eigenlijk wel degelijk een oprecht inzicht was, en dat werd bevestigd door het zachte, bemoedigende gegrinnik van de Ruiter.

‘Wát, godverdomme?’ zei Deborah en ik was enigszins opgelucht te zien dat ze weer haar chagrijnige zelf werd.

‘Dit is met een soort kille beheersing gedaan dat je normaal gesproken niet tegenkomt,’ zei ik.

Debs snoof. ‘Normaal gesproken,’ zei ze. ‘Dus, laat me eens kijken, zo normaal als jij?’

Ik was verbaasd dat haar opmerkingen een persoonlijk tintje kregen, maar ik liet het gaan. ‘Normaal voor iemand die zoiets kan doen,’ zei ik. ‘Er moet een soort passie in zitten, een teken dat degene die dit heeft gedaan, eh, werkelijk de nóódzaak ertoe voelde. Maar dat is hier niet zo. Dit is zoiets van: de dolle pret begint pas na afloop.’

‘Is dit dan voor jou dolle pret?’ zei ze.

Ik schudde mijn hoofd, geërgerd omdat ze me met opzet verkeerd begreep. ‘Nee, dat is niet zo, dat probeer ik je juist te vertellen. De moord plégen zou juist dolle pret moeten zijn en dat zou je aan de lijken moeten zien. In plaats daarvan ging het helemaal niet om het moorden zelf, dat was slechts een middel om het doel te bereiken en niet een doel op zich… Waarom kijk je me zo aan?’

‘Is dat voor jou ook zo?’ vroeg ze.

Ik merkte dat ik met mijn mond vol tanden stond, een ongebruikelijke toestand voor Drieste Dexter, die altijd een kwinkslag klaar had. Deborah moest nog altijd in het reine komen met wat ik was, en wat haar vader met me had gedaan, en ik begreep best dat ze er moeite mee had om daar dagelijks mee om te gaan, vooral op haar werk, waarvoor ze tenslotte mensen zoals ik moest opsporen en naar Old Sparky sturen.

Aan de andere kant was het waarachtig niet iets waarover ik ook maar in de verste verte gemakkelijk kon praten. Zelfs met Deborah voelde dat alsof je orale seks met je moeder besprak. Dus ik besloot een piepklein ommetje te maken. ‘Wat ik bedoel te zeggen,’ zei ik, ‘is dat het niet om de moord zelf lijkt te gaan. Het gaat om wat hij na afloop met de lijken wilde doen.’

Ze staarde me even aan en schudde toen haar hoofd. ‘Ik zou verdomme dolgraag willen weten wat dat volgens jou betekent,’ zei ze. ‘Maar meer nog zou ik dolgraag willen weten wat er gódverdomme in je hoofd omgaat.’

Ik haalde diep adem en ademde weer langzaam uit. Het klonk vertroostend, de Ruiter zou zo’n geluid kunnen maken. ‘Moet je horen, Debs,’ zei ik. ‘Ik zeg je dat we niet met een moordenaar te maken hebben, maar met iemand die het leuk vindt om met dóde lichamen te spelen, niet met levende.’

‘En dat is een verschil?’

‘Ja.’

‘Vermoordt hij nog steeds mensen?’ vroeg ze.

‘Daar lijkt het verdomd veel op.’

‘En zal hij dat waarschijnlijk weer doen?’

‘Waarschijnlijk,’ zei ik boven een overtuigd grinnikend binnenpretje, dat alleen ik kon horen.

‘Wat is het verschil?’ zei ze.

‘Het verschil is dat hij niet volgens een vast patroon te werk gaat. Je weet nooit wanneer hij weer toeslaat, wie het slachtoffer is of al die andere dingen waar je normaal gesproken op af kunt gaan om hem in de kraag te kunnen vatten. Het enige wat je kunt doen is afwachten en hopen dat je geluk hebt.’

‘Shit,’ zei ze. ‘Ik ben nooit goed in wachten geweest.’

Er ontstond commotie op de plek waar de auto’s geparkeerd stonden en een te dikke rechercheur, Coulter genaamd, kwam rap over het zand sloffend naar ons toe.

‘Morgan,’ zei hij en we zeiden allebei: ‘Ja?’

‘Jij niet,’ zei hij tegen mij. ‘Jij. Debbie.’

Deborah trok een gezicht. Ze had er een pesthekel aan om Debbie genoemd te worden. ‘Wat?’ zei ze.

‘We moeten samenwerken,’ zei hij. ‘Dat heeft de hoofdinspecteur gezegd.’

‘Ik ben hier al,’ zei ze. ‘En ik heb geen partner nodig.’

‘Nu wel,’ zei Coulter. Hij nam een slok uit een grote fles frisdrank. ‘En er is weer zo eentje gevonden,’ zei hij, terwijl hij naar adem hapte. ‘In Fairchild Gardens.’

‘Heb jij even geluk,’ zei ik tegen Deborah. Ze keek me nijdig aan en ik haalde mijn schouders op. ‘Nu hoef je niet te wachten,’ zei ik.

4

Een van de meest fantastische dingen van Miami is dat de inwoners met complete overgave alles willen asfalteren, dat is altijd zo geweest. Onze Schone Stad begon als een subtropisch park waar het wemelde van een wilde flora en fauna. Na slechts een heel klein aantal jaren hard werken waren alle planten verdwenen en de dieren dood. Natuurlijk waart de herinnering eraan nog rond in de flatgebouwen die ervoor in de plaats zijn gekomen. Het is een ongeschreven wet dat elke nieuwe wijk wordt vernoemd naar datgene wat ervoor is uitgeroeid. Adelaars vernietigd? Eagle’s Nest Gated Community. De panters afgeschoten? Panther Run Planned Living. Eenvoudig, elegant en over het algemeen uitermate lucratief.

Ik wil hiermee niet suggereren dat Fairchild Gardens een parkeerplaats was waar alle Fairchilds en hun tulpen vermoord waren. Verre van dat. Sterker nog, het was een toonbeeld van wraak van de planten. Uiteraard moest je langs een zeker aantal Orchid Bays en Cypress Hollows om er te komen, maar wanneer je er eenmaal aankwam, werd je begroet door een uitgestrekte, natuurlijk ogende wildernis van bomen en orchideeën, die nagenoeg verstoken waren van de heggen scherende mensheid. Afgezien van de busladingen toeristen, uiteraard. Maar toch waren er nog steeds een paar plekken waar je naar een heuse palmboom kon kijken zonder op de achtergrond neonlichten te zien, en meestal vond ik het een verademing om er ver van het stadsgedruis tussen de bomen en het struikgewas te lopen.

Maar toen we deze ochtend aankwamen, was het parkeerterrein overvol, aangezien de Gardens gesloten waren omdat er Iets Verschrikkelijks was ontdekt. En de mensenmenigten die een bezoek hadden gepland, hadden zich bij de ingang verzameld in de hoop dat ze naar binnen zouden kunnen, zodat ze het van hun lijstje konden afvinken, bovendien misschien nog iets afschuwelijks konden zien en konden doen alsof ze geschokt waren. Een volmaakt dagje uit in Miami: orchideeën en lijken.

Er waren zelfs twee snaakse jonge mannen die nota bene met videocamera’s door de wachtende mensenmenigte rondliepen, terwijl ze riepen: ‘Moord in de Gardens!’ en ander opruiend commentaar. Misschien hadden ze een mooie parkeerplaats en wilden ze die niet opgeven, want wellicht kon je een eenwieler er nog wel kwijt, maar verder was er absoluut geen parkeerplekje meer te vinden.

Maar Deborah was natuurlijk geboren in Miami en daar bovendien een smeris. Ze drukte haar dienst-Ford door de menigte en zette die pal voor de hoofdingang van het park neer, waar al een aantal andere dienstauto’s geparkeerd stond, en sprong er meteen uit. Tegen de tijd dat ik uit de auto was, was zij al met de daar geposteerde agent in uniform aan het praten, een gedrongen en vlezige vent die naar de naam Meltzer luisterde en die ik oppervlakkig kende. Hij wees naar een van de paden tegenover de ingang, en Deborah was al langs hem heen op weg naar het pad dat hij had aangewezen.

Ik ging zo snel ik kon achter haar aan. Ik was eraan gewend om achter Deborah aan te rennen en een inhaalspelletje te spelen, aangezien ze zich altijd naar een plaats delict repte alsof haar leven ervan afhing. Het leek nooit verstandig haar erop te wijzen dat ze zich echt niet hoefde te haasten. Tenslotte ging het slachtoffer nergens naartoe. Maar toch maakte Deborah haast en ze verwachtte van mij dat ik er onmiddellijk was om haar te vertellen wat zij ervan dacht. En dus snelde ik achter haar aan, voordat ze kon verdwalen in de zorgvuldig verzorgde jungle.

Uiteindelijk haalde ik haar in, vlak voordat ze slippend tot stilstand kwam op een kleine open plek naast het hoofdpad, in een gebied dat Rain Forest heette. Er stond een bank waar de vermoeide natuurliefhebber te midden van de bloesems kon uitrusten en wat kon bijkomen. Helaas voor de arme, hijgende Dexter, die nu zwoegend ademhaalde na zijn onbesuisde race achter Debs, was de bank al bezet door iemand die een zitplaats duidelijk veel meer nodig had dan ik.

Hij zat naast een stromend watertje in de schaduw van een palmboom, gekleed in katoenen slobbershorts, van het dunne soort waar je tegenwoordig in het openbaar mee kunt rondlopen, en aan zijn voeten had hij de obligate, rubberen teenslippers. Hij droeg een T-shirt waarop IK BEN EEN STOMKOP stond, er was achteloos een camera op hem neergelegd en hij hield in gedachten verzonken een boeket vastgeklemd. Ik zeg wel gedachten, maar hier was hij in iets heel anders verzonken, want zijn hoofd was keurig netjes verwijderd en vervangen door een opzichtig tropisch boeket. Dat bestond in plaats van bloemen uit een vrolijke en feestelijke massa ingewanden, met daarbovenop iets wat bijna zeker een hart was en werd omgeven door een wolk dankbare vliegen.

‘De klootzak,’ zei Deborah, en tegen die logica was moeilijk iets in te brengen. ‘Wat een godverdommese klootzak. Drie op één dag.’

‘We weten niet zeker of ze met elkaar in verband staan,’ zei ik voorzichtig, en ze keek me nors aan.

‘Wil je me soms vertellen dat er tegelijkertijd twéé van die idioten rondrennen?’ vroeg ze op hoge toon.

‘Dat lijkt me niet erg waarschijnlijk,’ gaf ik toe.

‘Als je dat godverdomme maar weet. En ik krijg de hoofdinspecteur en elke verslaggever van de oostkust achter m’n reet aan.’

‘Lijkt me een heel gezelschap,’ zei ik.

‘En wat moet ik ze vertellen?’

‘Dat we een aantal aanwijzingen volgen en hopen dat we binnenkort meer concreets te melden hebben,’ zei ik.

Deborah staarde me aan met de blik van een reusachtige en heel boze vis, een en al tanden en grote ogen. ‘Dat gelul kan ik zonder jouw hulp ook nog wel verzinnen,’ zei ze. ‘Zelfs de verslaggevers kunnen dat gelul verzinnen. En hoofdinspecteur Matthews heeft dat gelul úítgevonden.’

‘Welk gelul heb je dan liever?’ vroeg ik.

‘Het soort gelul dat me duidelijk maakt wat dit is, lulhannes.’

Ik negeerde het gefoeter van mijn zus en keek nogmaals naar onze nieuwe, natuur minnende vriend. Er was een soort bestudeerde ongedwongenheid aan de manier waarop het lijk was neergezet, een enorm contrast met het feit dat het in werkelijkheid om een heel dood en onthoofd voormalig menselijk wezen ging. Zo te zien was het met buitengewone zorg gepositioneerd en opnieuw kreeg ik de stellige indruk dat dit laatste die-o-rama belangrijker was dan de eigenlijke moord zelf was geweest. Het was enigszins verontrustend, ondanks het spottende gegrinnik van de Zwarte Ruiter. Het was alsof iemand toegaf dat ze al die moeite hadden genomen en die rommel hadden gemaakt om seks te hebben om achteraf een sigaretje te kunnen roken.

Net zo verontrustend was het feit dat ik, evenals op de plek waar de eerste twee lijken tentoongesteld lagen, totaal geen aanwijzingen van de Ruiter kreeg, behalve dan een soort onsamenhangend en goedkeurend plezier.

‘Volgens mij,’ zei ik aarzelend, ‘wil iemand hiermee een statement maken.’

‘Een statement,’ zei Deborah. ‘Wat voor statement?’

‘Dat weet ik niet.’

Deborah staarde me nog een ogenblik langer aan en schudde toen haar hoofd. ‘Goddank, je bent een hele hulp,’ zei ze, en voor ik daar een passende opmerking op kon bedenken om mezelf te verdedigen en haar tegelijkertijd een steek toe te brengen, werd ons plekje overspoeld door het forensisch team, dat ging fotograferen, opmeten, poederen en op alle piepkleine plekjes gluurde waar misschien antwoorden lagen. Deborah draaide zich onmiddellijk om om met Camilla Figg te praten, een van de labratten, terwijl ik achterbleef en leed onder de wetenschap dat ik mijn zus in de steek had gelaten.

Dat lijden was vast verschrikkelijk geweest als ik wroeging kon voelen, of welke lamlendige menselijke emotie ook, maar zo zat ik niet in elkaar en dus voelde ik niets, behalve honger. Ik ging naar het parkeerterrein terug en praatte met agent Meltzer totdat iemand langskwam die me een lift terug naar South Beach kon geven. Ik had mijn koffer daar laten staan en was nog niet begonnen met het zoeken naar bloedbewijs.

De rest van de ochtend reisde ik heen en weer tussen de beide plaatsen delict. Er waren maar heel weinig echte spatten waarmee ik uit de voeten kon, niet meer dan een paar, bijna-opgedroogde vlekjes in het zand, die erop duidden dat het stel elders was vermoord en later naar het strand was gebracht. Ik wist dat we dat allemaal al hadden aangenomen, aangezien het zeer onwaarschijnlijk was dat iemand in het openbaar in een lijk zou hakken en dat uitstallen, dus ik nam niet de moeite dit aan Deborah te melden, die inmiddels al zinloos in alle staten was, en daarvan hoefde ik niet zo nodig nog meer over me heen te krijgen.

De enige echte pauze die ik gedurende de hele dag kreeg, was tegen enen, toen Angel-zonder-iets me een lift naar mijn kantoortje aanbood, en onderweg in Calle Ocho stopte om in zijn favoriete Cubaanse restaurant Habanita te lunchen. Ik had een uitstekende Cubaanse steak met alles erop en eraan, en nam twee cafecita’s bij mijn vlatoetje. Ik voelde me een heel stuk beter toen ik het gebouw binnenliep, mijn badge in de lucht stak en in de lift stapte.

Toen de liftdeuren dicht gleden, voelde ik de Ruiter onzeker fladderen, en ik spitste mijn oren, me afvragend of dit een reactie was op de carnavaleske slachtingen van vanochtend, of misschien het gevolg van te veel uien op mijn steak. Maar meer dan wat gefladder van een paar gespannen, zwarte, onzichtbare vleugels kreeg ik er niet uit, heel vaak een teken dat de zaken niet zo waren als ze hoorden te zijn. Hoe dit in een lift kon gebeuren, wist ik niet, en ik bedacht dat het recente sabbatsverlof van de Ruiter in verband met Moloch hem misschien in een licht geagiteerde en verwarde toestand had gebracht. Ik had natuurlijk niets aan een Ruiter die zijn werk niet goed deed, en ik stond net te bedenken wat ik daaraan moest doen toen de liftdeuren opengingen en alles duidelijk werd.

Alsof hij wist dat we in de lift zouden staan, stond brigadier Doakes nijdig naar ons te staren en ik schrok daar behoorlijk van. Hij had me nooit gemogen. Bespottelijk genoeg had hij me er altijd van verdacht dat ik een of ander monster was, wat natuurlijk ook zo was, en hij was vastbesloten geweest om dat op de een of andere manier te bewijzen. Maar een amateurchirurg had Doakes te pakken gekregen en zijn handen, voeten en tong verwijderd. Hoewel ik behoorlijk wat ongemak te verduren heb gehad in mijn poging hem te redden — en echt, het grootste deel van hem heb ik weten te behouden — had hij besloten dat het mijn schuld was dat hij in deze nieuwe, gekortwiekte gedaante rondliep en nu mocht hij me zelfs nog minder.

Zelfs het feit dat hij zonder zijn tong helemaal niets verstaanbaars kon uitbrengen, hielp niet veel; hij zei het toch en tegen wil en dank moesten wij de beproeving doorstaan van wat klonk als een merkwaardige, nieuwe taal die alleen maar bestond uit g- en n-klanken, die zo er indringend en bedreigend uitkwamen, dat je op zoek ging naar de nooduitgang, ook al deed je nog zo je best het te snappen.

En dus zette ik me schrap tegen een woedende uitbarsting van wartaal, terwijl hij me bleef aankijken met een gezichtsuitdrukking die meestal voor omaverkrachters gereserveerd is. Ik begon me af te vragen of ik me misschien langs hem kon dringen, en er gebeurde verder niets totdat de liftdeuren automatisch dicht begonnen te schuiven. Maar voor ik weer naar beneden kon ontsnappen, stak Doakes vliegensvlug zijn rechterhand uit — eigenlijk een glanzende stalen klauw — en hield de deuren tegen.

‘Bedankt,’ zei ik en ik deed aarzelend een stap naar voren. Maar hij verroerde zich niet en knipperde niet met zijn ogen, en ik wist niet hoe ik langs hem kon komen zonder hem een oplawaai te verkopen.

Doakes bleef me met die starende, minachtende blik aanstaren en haalde een smal zilveren voorwerp ter grootte van een hardcoverboek tevoorschijn. Hij klapte het open en het bleek een kleine handcomputer of palmtop te zijn, waarop hij, me nog altijd aankijkend, met zijn klauw begon te prikken.

‘Zet het maar op mijn bureau,’ zei een voorgeprogrammeerde mannenstem uit de palmtop. Doakes gromde nogmaals en drukte opnieuw. ‘Zwart met twee klontjes,’ zei de stem, en weer tikte hij. ‘Een prettige dag nog,’ zei hij, echt een heel aangename bariton, die eerder bij een gelukkige, mollige Amerikaanse blanke man hoorde dan bij deze nijdig kijkende, donkere cyborg die uit was op wraak.

Maar uiteindelijk moest hij zijn blik wel van me afwenden en naar het toetsenbord van het ding in zijn klauw kijken, en nadat hij een ogenblik had gestaard naar wat duidelijk een verzameling voorgeprogrammeerde zinnen was, vond hij de juiste knop.

‘Ik houd je nog steeds in de gaten,’ zei de opgewekte bariton, en door de vrolijke en positieve toon zou ik me heel goed over mezelf moeten voelen, maar het feit dat uitgerekend Doakes het zei, bedierf op de een of andere manier het effect.

‘Dat is heel geruststellend,’ zei ik. ‘Vind je het erg me in de gaten te houden terwijl ik uit de lift stap?’

Even dacht hij dat hij het wel erg vond en hij bewoog zijn klauw weer naar het toetsenbord. Maar toen herinnerde hij zich dat het de vorige keer zonder te kijken niet zo goed was gelukt, dus hij sloeg zijn ogen neer, drukte op een knop en keek me aan toen de opgewekte stem zei: ‘Klootzak,’ op een toon waardoor het als ‘jamdonut’ klonk. Maar hij bewoog zich tenminste iets opzij zodat ik langs hem kon.

‘Bedankt,’ zei ik en omdat ik soms helemaal niet zo aardig ben, voegde ik eraan toe: ‘En ik zal het op je bureau zetten. Zwart met twee klontjes. Een prettige dag nog.’ Ik liep langs hem heen de gang door, maar voelde zijn ogen helemaal tot aan mijn kantoortje in mijn rug.

5

De werkdag was al een nachtmerrie geweest, aangezien ik zonder donuts had gezeten, vanaf de vroege ochtend tot en met de confrontatie met de elektronisch verbeterde versie van wat er van brigadier Doakes over was. Maar toch kon niets van dit al me voorbereiden op de schok toen ik thuiskwam.

Ik had op een lekkere, warme, doezelige maaltijd gehoopt, en dat ik de tijd een beetje kon doden met Cody en Astor, misschien voor het eten verstoppertje spelen in de tuin. Maar toen ik bij Rita’s huis — nu ook Mijn Huis, wat even wennen was — aankwam en parkeerde, zag ik tot mijn verbazing twee kleine en verfomfaaide koppies in de voortuin die kennelijk op mij zaten te wachten. Aangezien ik heel goed wist dat op dit moment SpongeBob op tv was, kon ik niet bedenken waarom ze hier en niet voor de tv zaten. Dus stapte ik met een groeiende ongerustheid uit mijn auto en ging naar ze toe.

‘Gegroet, burgers,’ zei ik. Ze staarden me ieder aan met een even treurige blik, maar zeiden niets. Van Cody kon je dat verwachten, want die zei nooit meer dan vier woorden achter elkaar. Maar van Astor was het schrikbarend, want zij had haar moeders circulaire ademhaling geërfd, een gave waardoor ze aan één stuk door konden praten zonder lucht te hoeven happen. Het was nog nooit vertoond haar daar zo zwijgend te zien zitten. Dus stapte ik op een andere taal over en probeerde het opnieuw. ‘Wat is er?’ vroeg ik aan ze.

‘Poepelen,’ zei Cody. Althans, zoiets dacht ik te horen. Maar aangezien niets in mijn opleiding me ook maar in de verste verte op iets wat daar zelfs maar op leek had voorbereid, keek ik naar Astor, in de hoop dat zij me een aanwijzing kon geven over wat ik nu moest doen.

‘Mam zei dat we pizza zouden krijgen, maar dat betekent dat jij moet poepelen. We wilden niet dat jij wegging, dus zitten we hier om je te waarschuwen. Je gaat toch niet weg, hè, Dexter?’

Het was min of meer een opluchting dat ik Cody goed had verstaan, ook al betekende dat nu wel dat ik werkelijk moest proberen wijs te worden uit ‘poepelen’. Had Rita dat werkelijk gezegd? Had ik zonder het te weten iets heel akeligs gedaan? Dat leek niet eerlijk; ik vind het fijn als ik nog weet dat ik iets naars heb gedaan en ervan kan nagenieten. En een dag na de huwelijksreis nog wel, was dat niet een beetje al te plotseling?

‘Voor zover ik weet ga ik helemaal nergens heen,’ zei ik. ‘Weet je zeker dat je moeder dat heeft gezegd?’

Ze knikten eendrachtig en Astor zei. ‘Uh-huh. Ze zei dat je nog verbaasd zou staan.’

‘Ze had gelijk,’ zei ik en het leek werkelijk onrechtvaardig. Ik wist me van de prins geen kwaad. ‘Kom mee,’ zei ik. ‘We gaan haar vertellen dat ik niet wegga.’ Ik nam ze bij de hand en we gingen naar binnen.

Binnen rook het heerlijk, een aroma dat me merkwaardig bekend voorkwam maar ook exotisch was, alsof je aan een roos snoof maar in plaats daarvan pompoentaart rook. Het kwam uit de keuken, dus ik dirigeerde mijn kleine troep die kant uit.

‘Rita?’ riep ik en ik werd begroet door het gekletter van een pan.

‘Het is nog niet klaar,’ zei ze. ‘Het is een verrassing.’

Zoals we allen weten, voorspelt een verrassing meestal weinig goeds, tenzij je jarig bent, en zelfs dan moet je nog maar afwachten. Maar ik zette toch dapper tot in de keuken door en trof Rita aan met een schort voor terwijl ze druk in de weer was met het fornuis en er ongemerkt een blonde lok over haar voorhoofd was gevallen.

‘Zit ik in de puree?’ vroeg ik.

‘Wat? Nee, natuurlijk niet. Waarom… verdomme!’ zei ze, terwijl ze een verbrande vinger in haar mond stopte en daarna als een uitzinnige in de pan roerde.

‘Cody en Astor zeiden dat je me wilde wegsturen,’ zei ik.

Rita liet de roerlepel vallen en keek me geschrokken aan. ‘Weg? Doe niet zo mal. Ik… waarom zou ik…’ Ze pakte de lepel weer op en begon weer in de pan te roeren.

‘Dus je had het niet over ophoepelen?’ zei ik.

‘Dexter,’ zei ze, en er klonk enige stress in haar stem door, ‘ik probeer een heel speciale maaltijd voor je klaar te maken en ik doe mijn uiterste best er geen puinhoop van te maken. Kan dit alsjeblieft tot later wachten?’ En ze sprong naar het aanrecht om een maatbeker weg te grissen, waarna ze weer naar de pan terugsnelde.

‘Wat maak je dan?’ vroeg ik.

‘In Parijs vond je het eten zo lekker,’ zei ze met een frons in haar voorhoofd en ze roerde langzaam in de maatbeker.

‘Ik vind eten bijna altijd lekker,’ zei ik.

‘Dus wilde ik een smakelijk Frans diner voor je bereiden,’ zei ze. ‘Coq-au-vin.’ Met haar beste Slechte Franse accent zei ze, caca van, en er ging me een heel klein lichtje op.

‘Caca van?’ zei ik, en ik keek Astor aan.

Ze knikte. ‘Poepelen,’ zei ze.

‘Verdomme!’ zei Rita nogmaals, deze keer probeerde ze vergeefs een verbrande elleboog in haar mond te steken.

‘Kom mee, kinderen,’ zei ik met een Mary Poppins-stem. ‘Ik zal het jullie buiten uitleggen.’ Ik dirigeerde ze door het huis, door de gang en naar de tuin. We gingen op de trap zitten en ze keken me beiden verwachtingsvol aan.

‘Oké,’ zei ik. ‘Caca van is gewoon een misverstand.’

Astor schudde haar hoofd. Aangezien ze absoluut alles wist, was er geen sprake van een misverstand. ‘Anthony zei dat “caca” Spaans is voor “poep”,’ zei ze stellig. ‘En die “van” spreekt voor zich.’

‘Maar coq-au-vin is Frans,’ zei ik. ‘Je moeder en ik hebben er in Frankrijk kennis mee gemaakt.’

Astor schudde haar hoofd, er trok een lichte vertwijfeling over haar gezicht. ‘Niemand spreekt Frans.’

‘Een aantal mensen in Frankrijk spreken het wel,’ zei ik. ‘En zelfs hier denken sommige mensen zoals je moeder dat ze het kunnen spreken.’

‘Wat is het dan?’ vroeg ze.

‘Het is kip,’ zei ik.

Ze keken elkaar aan en toen weer naar mij. Gek genoeg was het Cody die de stilte verbrak. ‘Krijgen we toch pizza?’ vroeg hij.

‘Ik weet bijna zeker van wel,’ zei ik. ‘Dus wat vinden jullie ervan om een team te vormen en verstoppertje te gaan spelen?’

Cody fluisterde iets tegen Astor en ze knikte. ‘Kun je ons wat leren? Je weet wel, dat andere?’ zei ze.

Met ‘dat andere’ bedoelde ze natuurlijk de Duistere Leer die onderdeel was van de training om Dexters Discipelen te worden. Ik had onlangs ontdekt dat zij beiden, als gevolg van een herhaald levenstrauma, hun aangedaan door hun biologische vader, die hen geregeld met meubilair en kleine werktuigen had bewerkt, waren verworden tot iets wat ik alleen maar kan beschrijven als Mijn Kinderen. Dexters Duplicaatjes. Ze waren voor het leven getekend, net als ik, voor altijd weggewrongen van de donzige puppywerkelijkheid naar het zonloze land van het verdorven plezier. Ze stonden veel te hard te popelen om met hun verdorven spelletjes te beginnen, en de enige veilige uitweg voor hen was om via mij het Pad van Harry te betreden.

En om je de waarheid te zeggen, zou ik het werkelijk heerlijk vinden ze vanavond een lesje te leren, een babystapje om mijn normale leven weer te kunnen oppakken, als die twee woorden tenminste samen in één zin op mij van toepassing kunnen zijn. De huwelijksreis had mijn imitatie van beleefd gedrag ver over de oude grenzen opgerekt, en ik verlangde ernaar om in de schaduwen terug te glippen en mijn snijtanden te slijpen. Daar mochten de kinderen toch best bij zijn?

‘Oké,’ zei ik. ‘Trommel wat kinderen op om verstoppertje te spelen, dan laat ik jullie iets zien waar je wat mee kunt.’

‘Door verstoppertje te spelen?’ zei Astor met een pruillip. ‘Dat willen we niet weten.’

‘Waarom win ik altijd als we verstoppertje spelen?’ vroeg ik aan ze.

‘Dat is niet zo,’ zei Cody.

‘Soms láát ik een van jullie winnen,’ zei ik hooghartig.

‘Ha,’ zei Cody.

‘Punt is,’ zei ik, ‘dat ik me stilletjes weet te bewegen. Waarom is dat zo belangrijk?’

‘Om mensen te kunnen besluipen,’ zei Cody, wat voor hem een hoop woorden op rij waren. Het was geweldig te zien dat hij met zijn nieuwe hobby uit zijn schulp kroop.

‘Inderdaad,’ zei ik en ik stond op en bracht ze naar de heg met de tuin van de buren.

Het was nog niet donker, maar de schaduwen werden langer terwijl we daar in het beschutte gras naast de heg stonden. Ik deed even mijn ogen dicht; iets verroerde zich op de donkere achterbank en ik liet het ruisen van de zwarte vleugels zacht door me heen ritselen, terwijl ik me met de schaduwen voelde samensmelten en deel werd van de duisternis…

‘Wat doe je?’ vroeg Astor.

Ik opende mijn ogen en keek haar aan. Zij en haar broer stonden naar me te staren alsof ik plotseling zand was gaan eten, en het kwam bij me op dat het wel eens een hele klus zou kunnen worden om ze het idee te verkopen dat je één kon worden met de duisternis. Maar het was mijn eigen idee geweest, dus ik kon er werkelijk niet omheen.

‘Om te beginnen,’ zei ik, en ik deed mijn best niet nonchalant logisch te klinken, ‘moet je je ontspannen, en het gevoel krijgen dat je onderdeel bent van de nacht om je heen.’

‘Het is geen nacht,’ zei Astor.

‘Wees dan gewoon onderdeel van de namiddag, oké?’ zei ik. Ze keek vertwijfeld, maar zei verder niets, dus ik ging verder. ‘Nou,’ zei ik. ‘Binnen in je zit iets wat je wakker moet maken, en je moet ernaar luisteren. Begrijp je wat ik bedoel?’

‘Schaduwgast,’ zei Cody en Astor knikte.

Ik keek naar die twee en ervoer bijna iets wat dicht bij een religieus wonder kwam. Ze wisten van de Schaduwgast, hun naam voor de Zwarte Ruiter. Zij hadden hem in zich, zo zeker als ik die had, en waren er al zo mee vertrouwd dat ze hem een naam hadden gegeven. Er was geen twijfel over mogelijk, ze waren al in dezelfde duistere wereld waarin ik leefde. Dit was een moment van diepe verwantschap, en ik wist nu dat ik het juiste deed: zij waren mijn kinderen en die van de Ruiter, en de gedachte dat we één waren in deze band, die sterker was dan bloedverwantschap, was bijna overweldigend.

Ik was niet alleen. En ik had een grote en prachtige verantwoordelijkheid om deze twee onder mijn hoede te nemen en ze veilig op Harry’s Pad te houden om te worden wat ze al waren, maar dan veilig en geordend. Het was een heerlijk ogenblik en ik weet heel zeker dat er ergens muziek speelde.

En werkelijk, hiermee had deze rumoerige dag en de beproeving moeten eindigen. Vast en zeker, als er al enige rechtvaardigheid in deze verdorven wereld bestond, zouden we gelukkig in de avondwarmte hebben gedarteld, terwijl we ons met elkaar verbonden voelden en wonderbaarlijke geheimen te weten kwamen, om daarna een verrukkelijke maaltijd van Frans voedsel en Amerikaanse pizza tot ons te nemen.

Maar natuurlijk bestaat er niet zoiets als rechtvaardigheid, en het grootste deel van de tijd ben ik ervan doordrongen dat het niet anders kan dan dat het leven ten slotte toch niet erg van ons houdt. En het had me dan ook niet moeten verbazen dat, net op het moment dat ik naar hen beiden een hand uitstak, mijn mobieltje begon te kwelen.

‘Kom met je reet als de sodemieter hiernaartoe,’ zei Deborah, zonder zelfs maar gedag te zeggen.

‘Natuurlijk,’ zei ik. ‘Als de rest van me maar hier kan blijven eten.’

‘Leuk hoor,’ zei ze, hoewel ze niet erg vrolijk klonk. ‘Maar ik zit nu bepaald niet op een mop te wachten, want ik sta nu alweer naar een van die hilarische lijken te kijken.’

Ik voelde de Ruiter ietwat nieuwsgierig, tevreden spinnen en een paar nekhaartjes gingen overeind staan om dat beter te begrijpen. ‘Alweer een?’ vroeg ik. ‘Je bedoelt, zoals die drie uitgestalde lijken van vanochtend?’

‘Precies,’ zei ze en ze hing op.

‘Papperlapap,’ zei ik en ik stopte mijn telefoon weg.

Cody en Astor keken me met dezelfde teleurgestelde uitdrukking op hun gezicht aan. ‘Dat was brigadier Debbie, hè?’ zei Astor. ‘Ze wil dat je komt werken.’

‘Inderdaad,’ gaf ik toe.

‘Mam wordt echt heel boos,’ zei ze en het schoot me te binnen dat ze waarschijnlijk gelijk had, ik hoorde Rita in de keuken nog altijd uitzinnige kookgeluiden maken, die zo nu en dan werden onderbroken door een ‘verdomme’. Ik ben bepaald geen deskundige op het gebied van menselijke verwachtingen, maar ik was er vrij zeker van dat ze van streek zou zijn als ik wegging zonder van deze speciale en met veel moeite bereide maaltijd te proeven.

‘Nu moet ik echt poepelen,’ zei ik en ik liep naar binnen, me afvragend wat ik in hemelsnaam moest zeggen en hopend dat de inspiratie toesloeg voordat Rita dat deed.

6

Ik wist totaal niet of ik goed zat totdat ik er was en de auto aan de voorkant neerzette. De plek had me onwaarschijnlijk toegeschenen, totdat ik het gele afzetlint zag, de zwaailichten van de patrouillewagens in de schemering zag opflitsen, evenals de groeiende menigte omstanders die iets onvergetelijks hoopte te zien. Bij Joe’s Stone Crab was het bijna altijd druk, maar niet in juli. Het restaurant ging pas weer in oktober open, wat zelfs voor Joe’s een heel lange wachttijd leek.

Maar vanavond was er een ander soort mensenmassa, die niet uit was op steenkreeften. Vanavond hongerde ze naar iets anders, iets wat Joe hoogstwaarschijnlijk liever van zijn menu zou willen schrappen.

Ik parkeerde en volgde het spoor geüniformeerde agenten naar de achterkant, waar het hoofdgerecht tegen de muur naast de dienstingang zat. Nog voordat ik iets bijzonders kon zien, hoorde ik inwendig al sissend grinniken, maar toen ik dicht genoeg in de buurt was, zag ik in de door het forensisch team neergezette lampen meer dan genoeg wat een waarderend glimlachje waard was.

Zijn voeten zaten gepropt in een paar van die zwarte handschoenleren schoenen van doorgaans Italiaanse makelij, die in de meeste gevallen enkel worden gedragen om te gaan dansen. Bovendien droeg hij een heel aardige, vakantieachtige korte broek in een smaakvolle cranberrykleur, en een blauw zijden overhemd met in zilver reliëf een palmboomdessin. Maar het overhemd was losgeknoopt en naar achteren getrokken, zodat werd onthuld dat de borst van de man was verwijderd en dat uit de holte al het natuurlijke en akelige spul dat erin thuishoorde was weggehaald. Die was nu gevuld met ijs, bierflesjes en iets wat op een garnalencocktailring uit de supermarkt leek. In zijn rechtervuist zat monopolygeld geklemd en op zijn gezicht was weer zo’n plastic masker geplakt.

Vince Masuoka zat aan de andere kant van de deuropening op z’n knieën met trage, gelijkmatige bewegingen poeder op de muur te verspreiden en ik ging naast hem staan.

‘Hebben we vanavond wat geluk?’ vroeg ik hem.

Hij snoof. ‘Als we een paar van die gratis biertjes mogen, wel,’ zei hij. ‘Ze zijn echt koud.’

‘Hoe weet je dat?’ vroeg ik.

Hij maakte een snelle hoofdbeweging naar het lijk. ‘Dat is dat nieuwe spul, het etiket wordt blauw wanneer het koud is,’ zei hij. Hij veegde met een arm over zijn voorhoofd. ‘Het is hier volgens mij boven de dertig graden, en dat bier zou me op dit moment heel best smaken.’

‘Tuurlijk,’ zei ik, terwijl ik naar de onwaarschijnlijke schoenen aan het lijk keek. ‘En dan kunnen we gaan dansen.’

‘Hé,’ zei hij. ‘Wil je dat? Wanneer ben je klaar?’

‘Nee,’ zei ik. ‘Waar is Deborah?’

Hij knikte naar links. ‘Daar,’ zei hij. ‘Ze praat met de vrouw die hem heeft gevonden.’

Ik liep naar de plek waar Debs een hysterische, Spaanse vrouw aan het ondervragen was, die in haar handen huilde en tegelijk haar hoofd schudde, wat me heel moeilijk leek, alsof je tegelijk over je buik wrijft en op je hoofd klopt. Maar ze was er behoorlijk goed in, en om de een of andere reden was Deborah niet onder de indruk van het schitterende coördinatievermogen van de vrouw.

‘Arabelle,’ zei Debs. ‘Arabelle, luister alsjeblieft naar me.’ Arabelle luisterde niet en volgens mij was de intimiderende toon die mijn zus aansloeg, in combinatie met woede, niet echt handig om wie dan ook voor zich te winnen. En zeker niet bij iemand die eruitzag alsof ze door een castingbureau was gestuurd om de rol van schoonmaakster-zonder-verblijfsvergunning te spelen. Deborah keek me nijdig aan toen ik naar hen toe liep, alsof het mijn schuld was dat ze intimiderend op Arabelle overkwam, dus besloot ik een handje te helpen.

Het is niet zo dat ik denk dat Debs incompetent is. Ze is heel goed in haar werk, het zit haar tenslotte in het bloed. En het idee van dat als je me kent, je ook van me gaat houden, is nooit in mijn schimmige geest opgekomen. Sterker nog, het tegendeel is waar. Maar Arabelle was zo in de war dat ze duidelijk niet overliep van enthousiasme omdat ze was ontdekt. In plaats daarvan was ze al een paar stappen over de rand van hysterie, en gelukkig voor Donkere en Deerniswekkende Dexter hoef je geen bijzonder meegevoel te tonen, of iemand te mogen, om met hysterische mensen te praten. Het was een kwestie van techniek, een ambacht en geen kunst, en daarmee viel het precies binnen de expertise van een ieder die het menselijk gedrag heeft bestudeerd en gekopieerd. Glimlach op het juiste moment, een knikje met je hoofd, doe of je luistert… dat had ik me al eeuwen geleden eigen gemaakt.

‘Arabelle,’ zei ik met sussende stem en het juiste Midden-Amerikaanse accent, en ze hield even op met hoofdschudden. ‘Arabelle, necitamos descubrir este monstre.’ Ik keek naar Debs en zei: ‘Dit heeft een monster gedaan, toch?’ en bij wijze van instemming stak ze met een afgemeten ruk haar kin omhoog en omlaag.

‘Digame, por favor,’ zei ik sussend, en Arabelle haalde tot mijn grote voldoening een hand van haar gezicht.

‘Sí?’ zei ze verlegen, en ik verwonderde me opnieuw over mijn krachtige, volslagen synthetische, vleiende charme. En in twee talen nog wel.

‘En inglés?’ zei ik met een werkelijk mooie nepglimlach. ‘Por qué mi hermana no habla español,’ zei ik, naar Deborah knikkend. Ik wist zeker dat doordat ik Debs ‘mijn zus’ noemde, en niet ‘die autoritaire figuur met een pistool die je naar El Salvador terug wil sturen nadat ze je heeft laten slaan en verkrachten’, ze een beetje spraakzamer zou worden. ‘Spreek je Engels?’

‘Eel kleen beet,’ zei ze.

‘Mooi,’ zei ik. ‘Vertel m’n zus eens wat je hebt gezien.’ En ik deed een stap achteruit, maar Arabelle stak vliegensvlug haar hand uit en omklemde mijn arm.

‘Jij niet gaan?’ zei ze verlegen.

‘Ik blijf hier,’ zei ik. Ze keek me even onderzoekend aan. Ik had geen idee waar ze naar zocht, maar kennelijk dacht ze dat ze het had gevonden. Ze liet mijn arm los, vouwde haar beide handen samen, ging bijna in de houding staan en keek Deborah aan.

Ik keek ook naar Deborah en zag dat ze me met een ongelovige uitdrukking op haar gezicht aankeek. ‘Jezus,’ zei ze. ‘Vertrouwt ze jou wel en mij niet?’

‘Ze ziet zo dat ik een puur hart heb,’ zei ik.

‘Een puur wat?’ zei Deborah en ze schudde haar hoofd. ‘Jezus. Als ze eens wist.’

Ik moest toegeven dat er enige waarheid school in de ironische opmerking van mijn zus. Ze had nog maar onlangs ontdekt wat ik ben en het was ietwat een understatement te zeggen dat ze zich daar niet helemaal happy bij voelde. Maar toch, alles was goedgekeurd en opgezet door haar vader, Sint Harry, en zelfs in de dood zou Debs zijn gezag niet in twijfel trekken, en ik trouwens ook niet. Maar haar stem klonk enigszins scherp voor iemand die op mijn hulp rekende en dat stak een beetje. ‘Als je wilt,’ zei ik, ‘kan ik weggaan en het aan jou overlaten.’

‘Nee!’ zei Arabelle, en opnieuw vloog haar hand naar me toe, die zich als vanzelf aan mijn arm vastklonk. ‘Jij zeggen dat je blijft,’ zei ze, terwijl er beschuldiging en bijna-paniek in haar stem doorsijpelde.

Ik trok een wenkbrauw op naar Deborah.

Ik klopte op Arabelles hand en haalde die van me af. ‘Ik blijf hier,’ zei ik, en ik voegde eraan toe: ‘Yo espero aquí,’ met alweer zo’n volslagen kunstmatige glimlach die haar op de een of andere manier gerust leek te stellen. Ze keek me in de ogen, glimlachte terug, haalde diep adem en keek Debs aan.

‘Vertel,’ zei Debs tegen Arabelle.

‘Ik hier op zelfde tijd komen, elke keer,’ zei ze.

‘Hoe laat is dat?’ vroeg Deborah.

Arabelle haalde haar schouders op. ‘Vijf uur,’ zei ze. ‘Nu drie keer per week, want en julio het is dicht, maar ze willen het schoon blijven. Geen coke-rlakken.’ Ze keek me aan en ik knikte; coke-rlakken niet goed.

‘En je ging naar de achterdeur?’ vroeg Deborah.

‘Ailtaid, es…’ Ze keek naar me en trok een onbeholpen gezicht. ‘Siempre?’

‘Altijd,’ vertaalde ik.

Arabelle knikte. ‘Altijd achterdeur,’ zei ze. ‘Frontkant ees dicht hasta octobre.’

Deborah hield haar hoofd even schuin maar begreep het toen: voorkant tot oktober gesloten. ‘Oké,’ zei ze. ‘Dus je kwam hier, je loopt om naar de achterdeur en dan zie je het lijk?’

Arabelle bedekte opnieuw haar gezicht, even maar. Ze keek naar me en ik knikte, dus ze haalde haar handen weer weg. ‘Ja.’

‘Heb je nog iets anders gezien, iets ongebruikelijks?’ vroeg Debs en Arabelle keek haar onbegrijpend aan. ‘Heb je iets gezien wat er niet thuishoorde?’

‘El cuerpo,’ zei Arabelle verontwaardigd, terwijl ze naar het lijk wees. ‘Hij hier niet horen zijn.’

‘En heb je helemaal niemand anders gezien?’

Arabelle schudde haar hoofd. ‘Niemand. Ik alleen.’

‘En in de buurt?’ Arabelle keek weer niet-begrijpend en Deborah wees. ‘Verderop? Op de stoep? Iemand helemaal daar?’

Arabelle schokschouderde. ‘Turistas. Met camera’s.’ Ze fronste en zei op zacht fluisterende toon tegen mij: ‘Creado que es posible que estan maricones,’ zei ze, haar schouders ophalend.

Ik knikte. ‘Homotoeristen,’ zei ik tegen Deborah.

Deborah keek haar nors aan en wendde zich toen naar mij, alsof ze een van ons kon afschrikken om met een volgende, echt rake vraag te komen. Maar zelfs mijn legendarische vernuft was uitgeput en ik haalde mijn schouders op. ‘Ik weet het niet,’ zei ik. ‘Waarschijnlijk heeft ze gewoon niet meer te zeggen.’

‘Vraag haar waar ze woont,’ zei Deborah en er schoot een verschrikte blik over Arabelles gezicht.

‘Ik denk niet dat ze je dat vertelt,’ zei ik.

‘Waarom niet, verdomme?’ vroeg Deborah op hoge toon.

‘Ze is bang dat je haar bij la migra aangeeft,’ zei ik en Arabelle maakte een heus sprongetje toen ik dat zei. ‘Vreemdelingenpolitie.’

‘Ik weet verdomme heus wel wat la migra betekent,’ snauwde Deborah. ‘Ik woon hier ook, weet je nog?’

‘Ja,’ zei ik. ‘Maar je hebt geweigerd Spaans te leren.’

‘Vraag haar dan of ze het jóú wil vertellen,’ zei Deborah.

Ik haalde mijn schouders op en wendde me tot Arabelle. ‘Necesito su dirección,’ zei ik.

‘Por qué?’ vroeg ze nogal terughoudend.

‘Vamos a bailando,’ zei ik. We gaan dansen.

Ze giechelde. ‘Estoy casada,’ zei ze. Ik ben getrouwd.

‘Por favor?’ zei ik, met mijn allerbeste volmaakte honderd watt nepglimlach, en ik voegde eraan toe: ‘Nunca por la migra, verdadamente.’ Arabelle glimlachte, boog zich naar voren en fluisterde een adres in mijn oor. Ik knikte; het was in een wijk waar het wemelde van de Midden-Amerikaanse immigranten, van wie een aantal legaal was. Het klopte wel dat ze daar woonde, en ik wist zeker dat ze me de waarheid vertelde. ‘Gracias,’ zei ik en toen ik me afwendde, greep ze me opnieuw bij de arm.

‘Nunca por la migra?’ zei ze.

‘Nunca,’ zei ik. Nooit. ‘Solamente para hallar este matador.’ Alleen om de moordenaar te vinden.

Ze knikte alsof het logisch was dat ik haar adres nodig had om de moordenaar te vinden en glimlachte weer verlegen naar me. ‘Gracias,’ zei ze. ‘Te creo.’ Ik geloof je. Het was werkelijk ontroerend dat ze me zo vertrouwde, vooral als je bedacht dat ze daar geen enkele reden toe had, nog los van het feit dat ik haar een complete nepglimlach had geschonken. Ik begon me af te vragen of een carrièreswitch wellicht op z’n plaats was; misschien zou ik auto’s moeten verkopen, of zelfs president moeten worden.

‘Oké,’ zei Deborah. ‘Ze mag naar huis.’

Ik knikte naar Arabelle. ‘Va a su casa,’ zei ik.

‘Gracias,’ zei ze nogmaals. En ze glimlachte breed, draaide zich om en rende bijna naar de straat.

‘Shit,’ zei Deborah. ‘Shit shit SHIT.’

Ik keek haar met opgetrokken wenkbrauwen aan en ze schudde haar hoofd. Het leek alsof ze was leeggelopen, de woede en spanning trokken uit haar weg. ‘Ik weet dat het stom klinkt,’ zei ze. ‘Ik hoopte alleen dat ze iets had gezien. Ik bedoel…’ Ze haalde haar schouders op en wendde zich af, keek naar het lijk in de deuropening. ‘Die homotoeristen vinden we ook nooit. Niet in South Beach.’

‘Die kunnen sowieso niets hebben gezien,’ zei ik.

‘Op klaarlichte dag. En niemand heeft iets gezien?’

‘Mensen zien wat ze verwachten te zien,’ zei ik. ‘Hij heeft waarschijnlijk een bestelbus gebruikt, en daardoor wordt hij onzichtbaar.’

‘Nou, shit,’ zei ze nogmaals, en het leek me geen goed moment om aanmerkingen te maken op haar beperkte vocabulaire. Ze keek me opnieuw aan. ‘Ik neem aan dat je over deze ook niets weet waarmee ik verder kom.’

‘Ik zal wat foto’s maken en erover nadenken,’ zei ik.

‘Dat betekent nee, hè?’

‘Geen definitief nee,’ zei ik. ‘Het impliceert een nee.’

Deborah stak een middelvinger op. ‘Impliceer dit maar eens,’ zei ze. Ze draaide zich om en beende weg om weer naar het lijk te kijken.

7

Het is verbazingwekkend maar waar: koude coq-au-vin smaakt lang niet zo lekker als zou moeten. Op de een of andere manier gaat de wijn naar verschaald bier ruiken en de kip voelt enigszins slijmerig aan, en de algehele ervaring wordt een beproeving van stug volhouden en bitter teleurgestelde verwachtingen. Maar niemand is zo’n doorzetter als Dexter en toen ik rond middernacht thuiskwam, werkte ik me met waarachtige stoïcijnse vastberadenheid door een grote portie van het spul heen.

Rita werd niet wakker toen ik in bed glipte en ik bleef niet te lang bij de kusten van de slaap dralen. Ik deed mijn ogen dicht, en het leek alsof bijna onmiddellijk daarna de wekkerradio naast het bed begon te krijsen over de vloedgolf van afschrikwekkend geweld die onze arme gehavende stad dreigde te overspoelen.

Ik gluurde met één oog open en zag dat het werkelijk zes uur was en tijd om op te staan. Het leek niet eerlijk, maar ik sleurde mezelf uit bed en onder de douche, en toen ik in de keuken kwam, had Rita het ontbijt klaar. ‘Ik zie dat je wat van de kip hebt gegeten,’ zei ze, een beetje nors, vond ik, en ik besefte dat dit vroeg om wat vleierij.

‘Het was heerlijk,’ zei ik. ‘Beter dan we in Parijs voorgeschoteld kregen.’

Daar monterde ze wat van op, maar ze zei hoofdschuddend: ‘Leugenaar. Koud smaakt het nooit zo lekker.’

‘Je hebt de magische touch,’ zei ik. ‘Het proefde warm.’

Ze fronste haar wenkbrauwen en veegde een haarlok uit haar gezicht. ‘Ik weet dat je wel moet, weet je,’ zei ze. ‘Ik bedoel, je werk is… Maar ik wilde dat je het had kunnen proeven toen… Ik bedoel, ik begrijp het echt.’ Ik wist niet of ik hetzelfde kon zeggen. Rita zette een bord gebakken eieren en worst voor m’n neus en knikte naar de kleine tv naast het koffiezetapparaat. ‘Het was vanochtend breeduit in het nieuws, over… Daar ging het toch over? En je zus was op tv, en zei dat, weet je wel. Ze zag er niet erg opgewekt uit.’

‘Ze is er ook helemaal niet gelukkig mee,’ zei ik. ‘Wat eigenlijk raar is, want ze heeft een heel uitdagende baan en ze komt op tv. Wat wil je nou nog meer?’

Rita glimlachte niet om mijn luchtige gekheid. In plaats daarvan schoof ze een stoel naast die van mij, ging zitten en vouwde haar handen in haar schoot terwijl haar frons nog dieper werd. ‘Dexter,’ zei ze, ‘we moeten echt praten.’

Uit mijn onderzoek naar het menselijk leven wist ik dat met deze woorden een mensenziel de stuipen op het lijf wordt gejaagd. Het komt dus goed uit dat ik geen ziel heb, maar toch kwam er een ongemakkelijk gevoel bij me op over wat deze onheilspellende lettergrepen zouden kunnen betekenen. ‘Al zo gauw na de huwelijksreis?’ zei ik, in de hoop de ernst een heel klein beetje door te prikken.

Rita schudde haar hoofd. ‘Dat is het niet, ik bedoel…’ Ze wapperde met een hand en liet die toen weer in haar schoot terugvallen. Ze slaakte een diepe zucht. ‘Het is Cody,’ zei ze ten slotte.

‘O,’ zei ik, zonder ook maar enig idee te hebben wat ‘het’ en Cody met elkaar te maken hadden. In mijn ogen leek hij volkomen in orde, maar aan de andere kant, ik wist beter dan Rita dat Cody helemaal niet het kleine en rustige mensenkind was waar hij op leek, en dat hij in plaats daarvan een Dexter-in-opleiding was.

‘Hij lijkt nog steeds zo…’ Ze schudde nogmaals haar hoofd en ging zachter praten. ‘Ik weet dat… zijn vader… een paar dingen heeft gedaan… die hem píjn gedaan hebben. Misschien is hij wel voor altijd veranderd. Maar…’ Ze keek naar me op en haar ogen glinsterden van de tranen. ‘Het is niet goed dat hij… zo is. Toch? Altijd zo stilletjes en…’ Ze sloeg haar ogen weer neer. ‘Ik ben gewoon bang voor… je weet wel.’ Er viel een traan in haar schoot en ze snufte. ‘Misschien is hij wel… je weet wel… voor altijd…’

Nog een paar tranen voegden zich bij de eerste, en ook al ben ik over het algemeen hulpeloos als het om emoties gaat, ik wist dat dit om een geruststellend gebaar vroeg.

‘Met Cody komt het best in orde,’ zei ik, en ik zegende het feit dat ik zo overtuigend kon liegen. ‘Hij moet alleen nog een beetje uit zijn schulp kruipen.’

Rita snufte nogmaals. ‘Denk je dat echt?’

‘Zonder meer,’ zei ik, en ik legde een hand over die van haar, zoals ik niet lang geleden iemand in een film had zien doen. ‘Cody is een geweldige knul. Hij wordt gewoon een beetje langzamer volwassen dan anderen. Misschien juist door wat hem is overkomen.’

Ze schudde haar hoofd en een traan sloeg tegen mijn gezicht. ‘Dat weet je niet,’ zei ze.

‘Wel,’ zei ik tegen haar, en vreemd genoeg vertelde ik haar nu wel de waarheid. ‘Ik weet precies waar hij doorheen gaat, want mij is hetzelfde overkomen.’

Ze keek me met heel heldere, vochtige ogen aan. ‘Je… Je hebt nooit verteld wat er met jou is gebeurd,’ zei ze.

‘Nee,’ zei ik. ‘En dat zal ik ook nooit doen. Maar het leek heel veel op wat er met Cody is gebeurd, dus ik weet waar ik ’t over heb. Vertrouw me nou maar, Rita.’ En ik klopte haar weer op de hand en dacht: ja, vertrouw me nou maar. Vertrouw er maar op dat ik Cody in een goed aangepast, soepel functionerend monster zal veranderen, net zoals ik.

‘O, Dexter,’ zei ze. ‘Ik vertrouw je ook. Maar hij is zo…’ Ze schudde opnieuw haar hoofd, waardoor de tranen door het vertrek sproeiden.

‘Het komt best in orde met hem,’ zei ik. ‘Echt. Hij moet gewoon wat meer uit zijn schulp kruipen. Leren om met leeftijdgenootjes om te gaan.’ En te leren doen alsof hij net zo is als zij, dacht ik, maar het leek me niet heel geruststellend om dat te zeggen, dus dat deed ik maar niet.

‘Als jij het zo zeker weet,’ zei Rita met een waarachtig reusachtige snuf.

‘Ik weet het zeker,’ zei ik.

‘Goed dan,’ zei ze. Ze pakte een servet van de tafel en droogde haar neus en ogen. ‘Dan moeten we gewoon…’ Snotter. Snuit. ‘Dan moeten we gewoon verzinnen hoe hij met andere kinderen leert omgaan.’

‘Precies,’ zei ik. ‘We leren hem in een mum van tijd vals spelen.’

Rita snoot haar neus nog een lange, laatste keer.

‘Soms zou ik bijna gaan twijfelen of je een grapje maakt of niet,’ zei ze. Ze stond op en kuste me op mijn kruin. ‘Maar daarvoor ken ik je te goed.’

Als ze me echt zo goed kende als ze dacht, zou ze me uiteraard met een vork steken en maken dat ze wegkwam, maar een belangrijk onderdeel van ons werk is het ophouden van de schone schijn, dus ik zei niets en ging heerlijk vertroostend, saai verder met mijn ontbijt. Het is echt heel plezierig als er iemand op je wacht, vooral iemand die razend goed de weg weet in de keuken, en het was meer dan de moeite waard naar al het gebabbel te luisteren dat daar nu eenmaal bij hoort.

Cody en Astor kwamen binnen toen ik aan mijn tweede kop koffie begon. Ze gingen naast elkaar zitten, en hadden allebei precies dezelfde uitdrukking op hun gezicht alsof ze zwaar verdoofd waren en nergens ook maar enig benul van hadden. Omdat ze helaas geen koffie drinken, duurde het een paar minuten voordat ze zich realiseerden dat ze werkelijk wakker waren. Uiteraard verbrak Astor de stilte.

‘Brigadier Debbie was op tv,’ zei ze. Astor had een vreemd soort heldenverering voor Deborah ontwikkeld, sinds ze had ontdekt dat Debs een wapen droeg en de baas was over grote, vlezige, geüniformeerde smerissen.

‘Dat hoort bij haar werk,’ zei ik, ook al besefte ik dat dit waarschijnlijk de heldenverering alleen maar zou aanwakkeren.

‘Waarom ben jij nooit op tv, Dexter?’ vroeg ze beschuldigend.

‘Ik wil niet op tv,’ zei ik en ze keek naar me alsof ik ijsjes in de ban had gedaan. ‘Echt waar,’ zei ik. ‘Stel je eens voor dat iedereen wist hoe ik eruitzie. Dan zou ik niet meer over straat kunnen lopen zonder dat mensen naar me wezen en achter me rug om praatten.’

‘Niemand wijst naar brigadier Debbie,’ zei ze.

Ik knikte. ‘Natuurlijk niet,’ zei ik. ‘Dat durft niemand.’ Astor keek alsof ze daartegenin wilde gaan, dus zette ik met een klap mijn koffiekop neer en stond op. ‘Ik vertrek nu om naar mijn prachtige werk te gaan, waarmee ik de brave burgers van onze stad verdedig.’

‘Met een microscoop kun je geen mensen verdedigen,’ zei Astor.

‘Genoeg, Astor,’ zei Rita en ze schoof naar me toe om me nog een kus te geven, deze keer op mijn gezicht. ‘Ik hoop dat je deze te pakken krijgt, Dexter,’ zei ze. ‘Het klinkt afschuwelijk.’

Ik hoopte ook dat we deze te pakken zouden krijgen. Vier slachtoffers op één dag leek zelfs mij een beetje overijverig, en het zou de hele stad absoluut onderdompelen in een paranoïde, waakzame atmosfeer, waardoor het voor mij nagenoeg onmogelijk zou zijn om stilletjes in mijn eentje plezier te maken.

Dus ik vertrok naar mijn werk, vastbesloten om het recht te laten zegevieren. Natuurlijk begon elke werkelijke poging om het recht te laten zegevieren al in het verkeer, aangezien weggebruikers in Miami reeds lang geleden het karwei om van a naar b te komen hebben veranderd in een soort razendsnelle, zwaarbewapende machtsstrijd tussen botsautootjes. Wat het nog interessanter maakt is dat iedere weggebruiker zijn eigen regels heeft. Ik reed bijvoorbeeld op de snelweg tussen bumper klevende auto’s, terwijl een man op de rijbaan naast me plotseling begon te toeteren. Toen ik opzij keek, maakte hij een driftig gebaar met zijn handen en riep: ‘Maricón!’ en hij drong zich voor me langs naar de vluchtstrook, waar hij wegstoof.

Ik had geen idee wat dit uiterlijk vertoon allemaal te betekenen had en zwaaide domweg naar zijn auto toen die onder begeleiding van een claxon- en schreeuwconcert in de verte verdween. De Spitsuursymfonie van Miami.

Ik was aan de vroege kant op mijn werk, maar het gebouw zoemde al van uitzinnige bedrijvigheid. De perskamer puilde uit met meer mensen dan ik er ooit had gezien; ik nam tenminste aan dat het mensen waren, hoewel je dat met verslaggevers nooit zeker weet. Maar de ernst van de situatie drong pas goed tot me door toen ik me realiseerde dat er weliswaar tientallen camera’s en microfoons waren, maar dat hoofdinspecteur Matthews nergens te bekennen was.

Er wachtten me nog meer ontstellende schokken: een geüniformeerde smeris stond bij de lift en beval me mijn badge te laten zien voor hij me liet passeren, ook al kende ik hem vaag. En, het moest niet gekker worden, toen ik eindelijk bij de laboratoria aankwam, zag ik dat Vince waarachtig een zak croissants had meegenomen.

‘Goeie hemel,’ zei ik, terwijl ik naar Vince’ van kruimels vergeven overhemd keek. ‘Ik maakte maar een grapje, Vince.’

‘Dat weet ik,’ zei hij. ‘Maar het klonk zo deftig, dus…’ Hij haalde zijn schouders op, waardoor een spoortje croissantkruimels op de grond viel. ‘Ze hebben ze ook met chocoladevulling,’ zei hij. ‘En ham en kaas.’

‘Volgens mij keuren ze dat in Parijs niet goed,’ zei ik.

‘Waar heb jij verdomme gezeten?’ snauwde Deborah achter me, en ze griste een ham-kaascroissant weg.

‘Sommigen van ons slapen wel eens,’ zei ik.

‘Sommigen van ons komen niet aan slaap tóé,’ zei ze. ‘Omdat sommigen van ons hun werk proberen te doen, omgeven door verdomde cameraploegen uit Brazilië en Joost mag weten waar nog meer vandaan.’ Ze nam woest een hap croissant, keek met volle mond naar de rest ervan in haar hand en zei: ‘Jezus christus, wat is dít?’

‘Een Franse donut,’ zei ik.

Debs gooide de rest naar de vlakbij staande prullenbak en miste die op ruim een meter. ‘Smaakt naar shit,’ zei ze.

‘Wil je liever wat van mijn jambroodje proeven?’ vroeg Vince aan haar.

Debs gaf geen krimp. ‘Sorry, ik heb minstens een mondvol nodig, en die heb je niet,’ zei ze en ze greep me bij de arm. ‘Kom mee.’

Mijn zus nam me mee de gang door naar haar kantoortje en wierp zich op haar bureaustoel. Ik ging op de klapstoel zitten en wachtte op welke emotionele uitbarsting ook die ze voor me in petto had.

Die kwam in de vorm van een stapel kranten en tijdschriften die ze naar me toe gooide en zei: ‘L.A. Times. Chicago Sun-Times. New York verdomde Times. Der Spiegel. Toronto Star.’

Voordat ik compleet onder een stapel papier werd bedolven en zo was toegetakeld dat ik ongevoelig was geworden, greep ik haar bij de arm om te voorkomen dat ze de Karachi Observer naar me toe smeet. ‘Debs,’ zei ik. ‘Ik kan ze beter bekijken als ze niet in mijn oogkassen geklemd zitten.’

‘Dit is een shitstorm,’ zei ze, ‘zo’n shitstorm heb je nog nooit meegemaakt.’

Eerlijk gezegd had ik niet veel echte shitstormen meegemaakt, hoewel Randy Schwartz een keer in het jongenstoilet op de middenschool een vuurwerkbom door een volle wc had gespoeld, waardoor meneer O’Brien vroeg naar huis moest om zich te verkleden. Maar Debs was duidelijk niet in de stemming om gelukkige herinneringen op te halen, ook al hadden we allebei een hekel aan meneer O’Brien gehad. ‘Dat had ik al begrepen,’ zei ik, ‘omdat Matthews in geen velden of wegen te zien is.’

Ze snoof. ‘Alsof hij nooit heeft bestaan.’

‘Ik had niet gedacht dat we ooit zo’n gepeperde zaak zouden krijgen dat de hoofdinspecteur niet op tv wil,’ zei ik.

‘Vier verdomde lijken op één verdomde dag,’ spoog ze. ‘Zoiets is nog nooit vertoond, en ik krijg het in m’n mik.’

‘Rita zei dat je er heel leuk uitzag op televisie,’ zei ik bemoedigend, maar om de een of andere reden sloeg ze om die reden tegen de stapel kranten en vielen er nog een paar op de grond.

‘Ik wíl niet op die klotetelevisie,’ zei ze. ‘Die klote Matthews heeft me voor de leeuwen geworpen, omdat dit momenteel absoluut het grootste, ellendigst duivelachtige, kloterigste verhaal ter wereld is, verdomme, en we hebben nog niet eens foto’s van de lijken vrijgegeven, maar op de een of andere manier weet iedereen dat er iets vreemds aan de hand is. De burgemeester krijgt een verdomde zenuwinzinking, die klootzak van een gouvernéúr krijg een verdomde zenuwinzinking en als ik dit hele gedoe niet tegen lunchtijd persoonlijk oplos, schuift de hele kloterige staat Florida de oceaan in, en als dat gebeurt, lig ik eronder.’ Ze sloeg nog een keer tegen de stapel kranten en deze keer viel minstens de helft ervan op de vloer. Daarmee leek alle woede uit haar te zijn weggeslagen, want ze liet zich voorovervallen en zag er plotseling uitgewrongen en uitgeput uit. ‘Ik heb hier echt wat hulp bij nodig, broertje. Ik haat het om het je te moeten vragen, maar… als je er ooit een zou kunnen ontrafelen, dan is het deze wel.’

Ik snapte niet waarom ze het plotseling haatte om het me te vragen; ze had het me tenslotte wel eerder gevraagd, verschillende keren zelfs, en toen haatte ze me ook niet. De laatste tijd leek ze wat merkwaardig en zelfs pedant te doen als het ging om mijn speciale gaven. Maar wat kon het me schelen. Hoewel ik inderdaad geen emoties bezit, ben ik er niet immuun voor wanneer ik ermee gemanipuleerd word en ik kon echt niet werkeloos toezien dat mijn zus zo overduidelijk aan het eind van haar Latijn was. ‘Natuurlijk help ik je, Debs,’ zei ik. ‘Ik weet alleen niet hoeveel ik kan doen.’

‘Nou, verdomme, je moet iets doen,’ zei ze. ‘Anders gaan we ten onder.’

Het was lief van haar dat ze ‘wij’ zei en mij daar ook bij betrok, hoewel ik me er tot nu toe niet van bewust was dat ik ook ten onder zou gaan. Maar door het bonusgevoel dat ik ergens bij hoorde, werd mijn reusachtige brein bepaald niet tot actie aangezet. Sterker nog, in het reusachtige schedeldak waarin Dexters Cerebrale Geestvermogens huizen, was het abnormaal stil, zoals dat ook op de plaatsen delict het geval was geweest. Niettemin was het duidelijk dat hier de goeie ouwe teamgeest van stal gehaald moest worden, dus sloot ik mijn ogen en deed mijn best eruit te zien alsof ik heel diep nadacht.

Oké, als er echte, tastbare aanwijzingen waren, dan zouden de onvermoeibare en hardnekkige helden van de technische recherche die wel vinden. Dus wat ik nodig had, was een hint uit een bron waar mijn collega’s niet uit konden putten: de Zwarte Ruiter. Maar de Ruiter was voor zijn doen heel stil, behalve dan dat hij enigszins primitief grinnikte, en ik begreep niet wat dat betekende. Normaal gesproken riep de vertoning van roofdierachtig gedrag een zekere waardering bij me op, en daardoor kreeg ik dan vaak een zeker inzicht in de moord. Maar deze keer bleef dit commentaar achterwege. Waarom?

Misschien was de Ruiter nog niet voldoende bekomen van zijn recente vlucht. Of misschien was hij nog altijd herstellende van het trauma, hoewel dit me niet waarschijnlijk leek, te oordelen naar mijn toenemende, dringende Behoefte.

Dus waarom was hij nu zo verlegen? Als er iets ondeugends onder onze neus gebeurde, verwachtte ik inmiddels een reactie die boven gegniffel uitsteeg. Maar die was niet gekomen. Dus… was er dan soms niets ondeugends gebeurd? Dat was zelfs nog onlogischer, aangezien we zonneklaar vier morsdode lichamen hadden.

Het betekende dat ik kennelijk op mezelf was aangewezen, terwijl Deborah me met een indringende en verwachtingsvolle blik zat aan te kijken. Dus, treed terug, o machtig en onverbiddelijk genie. Er was wel íéts aan deze moorden, los van de nogal protserige uitstalling van de lijken. En úítstalling was precies het juiste woord, ze waren zo berekenend tentoongesteld om een zo groot mogelijk effect te bereiken.

Maar op wie dan? Volgens de conventionele wijsheid over de psychopathische moordenaarsgemeenschap zou je denken dat hoe meer moeite je doet om op te scheppen, hoe meer je snakt naar een bewonderend publiek. Maar het is ook algemeen bekend dat de politie zulke beelden onder de pet houdt, en ook al zou ze dat niet doen, dan zou geen van de nieuwsmedia zulke verschrikkelijke foto’s publiceren; en geloof me, ik heb ze gezien.

Dus voor wie waren die uitstallingen dan bedoeld? De politie? De technische nerds? Mij? Geen ervan leek waarschijnlijk, en los van hen en de drie of vier mensen die de lijken hadden ontdekt, had niemand iets gezien, de hele staat Florida had alleen een hartstochtelijke kreet geslaakt, uit wanhoop om de toeristenindustrie te redden.

Een gedachte schoot door me heen en ik opende abrupt mijn ogen en keek recht in de blik van Deborah die als een waakse Ierse setter naar me keek.

‘Wat, verdomme?’ zei ze.

‘Stel dat dit precies is wat ze willen?’ zei ik.

Ze staarde me even aan, een beetje als de slaapdronken Cody en Astor. ‘Wat bedoel je?’ vroeg ze ten slotte.

‘Het eerste wat bij me opkwam over die lijken was dat het niet ging om het moorden zélf. Het ging om het spelen daarna. Ze tentoon te stellen.’

Debs snoof. ‘Dat weet ik nog. Maar dat slaat nog stééds nergens op.’

‘Wel,’ zei ik, ‘als iemand probeert een effect te bereiken. Op de een of andere manier een impact te veroorzaken. Dus als je nu terugkijkt, welke impact heeft het tot nu toe al gehad?’

‘Los van media-aandacht vanuit de hele wereld…’

‘Nee, níét los daarvan. Dat is precies wat ik bedoel.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Wat dan?’

‘Wat is er mis met media-aandacht, zus? De hele wereld kijkt naar de Sunshine State, naar Miami, het toeristenbaken van de wereld…’

‘Ze kijken ernaar en zeggen: denk maar niet dat ik me ook maar in de buurt van dat slachthuis waag,’ zei Deb. ‘Kom op, Dex, waar gaat dit verdomme over? Ik zei je al… O.’ Ze fronste haar wenkbrauwen. ‘Bedoel je soms dat iemand dit heeft gedaan om de toeristenindustrie aan te vallen? De hele verdomde stáát?’ Dat is verdomme krankjorum.’

‘Denk je dat degene die dit heeft gedaan dan niet krankjorum is, zus?’

‘Maar wie zou zoiets nou verdomme doen?’

‘Dat weet ik niet,’ zei ik. ‘Californië?’

‘Kom op, Dexter,’ sneerde ze. ‘Het slaat nergens op. Als iemand dit doet, moet hij toch íéts van een motief hebben.’

‘Iemand met een wrok,’ zei ik en ik klonk zelfverzekerder dan ik me voelde.

‘Een wrok tegen de hele verdomde staat?’ zei ze. ‘Slaat dát dan ergens op?’

‘Nou, niet echt,’ zei ik.

‘Wat dacht je er dan van met iets te komen wat wél ergens op slaat? Bijvoorbeeld nu? Want ik zie niet hoe dit nog veel erger kan worden.’

Als het leven ons íéts leert, dan is het wel dat wanneer iemand zo stom is om die verpletterende woorden uit te spreken, je terug moet deinzen en onder de meubels moet wegduiken. En ja hoor, Deborah had de afschrikwekkende lettergrepen er nog niet uitgeflapt of de telefoon op haar bureau rinkelde om haar aandacht en een klein en behoorlijk akelig stemmetje fluisterde in mijn oor dat dit een geweldig moment zou zijn om mezelf in foetushouding onder het bureau te wrikken.

Deborah griste de hoorn van de telefoon, terwijl ze me nog altijd nijdig aankeek, wendde zich plotseling af en boog zich naar voren. Ze mompelde een paar geschrokken lettergrepen, die ongeveer klonken als: ‘Wanneer? Jezus. Oké,’ waarna ze ophing, zich omdraaide en me zo aankeek dat haar vorige blik op een eerste lentekus leek. ‘Klootzak die je bent,’ zei ze.

‘Wat heb ik gedaan?’ zei ik, nogal verbaasd door de kille woede in haar stem.

‘Dat zou ik ook wel eens willen weten,’ zei ze.

Zelfs een monster komt op een punt waarop de ergernis binnen begint te sijpelen en volgens mij was ik daar heel dichtbij. ‘Deborah, of je gaat nu in hele zinnen praten die ergens op slaan, of ik ga naar het lab terug om de spectrometer te poetsen.’

‘Er is een doorbraak in de zaak,’ zei ze.

‘Waarom ben je dan niet blij?’

‘Het is bij het toeristenbureau,’ zei ze.

Ik wilde iets grappigs en snedigs zeggen, maar liet dat maar achterwege.

‘Ja,’ zei Deborah. ‘Bijna alsof iemand een wrok heeft tegen de hele staat.’

‘En volgens jou ben ik dat?’ zei ik, mijn ergernis voorbij en nu op weg naar volstrekte verbazing. Ze staarde alleen maar naar me. ‘Debs, volgens mij heeft iemand lood in je koffie gedaan. Florida is mijn thuis, moet ik “Swanee River” voor je zingen?’

Wellicht werd ze niet door het aanbod om te zingen tot leven gewekt, maar ze keek me nog een lang ogenblik aan en sprong toen op. ‘Kom mee, we gaan erheen,’ zei ze.

‘Ik? Hoe zit het dan met Coulter, je partner?’

‘Die is koffie halen, hij kan de boom in,’ zei ze. ‘Bovendien heb ik liever geen wrattenzwijn als partner. Kom,’ zei ze. Om de een of andere reden zwol ik niet van trots dat ik een fractie beter was dan een wrattenzwijn, maar wanneer de plicht roept, is Dexter van de partij en ik liep achter haar aan de deur uit.

8

De Greater Convention and Visitor’s Bureau van Miami was gevestigd in een hoog gebouw aan Brickell Avenue, waarmee het zich afficheerde als een Heel Belangrijke Organisatie. De volle glorie van haar doelstelling werd weerspiegeld in het uitzicht vanuit de ramen, vanwaar je een prachtig stuk van het centrum en Government Cut kon zien, een pluk van Biscayne Bay en zelfs het nabij liggende stadion waar het basketbalteam zo nu en dan komt opdagen om dramatisch in de pan gehakt te worden. Het was een schitterend uitzicht, bijna een ansichtkaart, alsof ze wilden zeggen: moet je kijken, dit is Miami, we nemen je niet in de maling.

Maar slechts weinig werknemers van het bureau leken vandaag van het uitzicht te genieten. Het kantoor was net een reusachtig, met eiken gefineerd bijennest, waarin iemand met een stok had geprikt. Het konden niet meer dan een handvol werknemers zijn, maar ze flitsten zo snel deur in, deur uit en door de gangen heen en weer dat het leek alsof ze wel met z’n honderden waren en voortdurend in beweging, als razende deeltjes in een rondtollende oliekruik. Deborah stond twee volle minuten bij de receptiebalie — voor iemand met haar geduld een heel leven — voordat een grote vrouw bleef staan en haar opmerkte.

‘Wat wilt u?’ vroeg de vrouw op bevelende toon.

Debs liet prompt haar badge zien. ‘Ik ben brigadier Morgan. Van de politie?’

‘O, mijn god,’ zei de vrouw. ‘Ik haal Jo Anne,’ en ze verdween door een deur rechts van ons.

Deborah keek me aan alsof het mijn schuld was en zei: ‘Jezus,’ en toen sloeg de deur weer open en een kleine vrouw met een lange neus en een kort kapsel stoof naar buiten.

‘Politie?’ zei ze, en er klonk echt woede in haar stem door. Ze keek achter ons en toen weer naar Deborah, terwijl ze haar van top tot teen opnam. ‘Ben jíj de politie? Welke, de pin-uppolitie?’

Natuurlijk was Deborah eraan gewend dat mensen haar uitdaagden, maar meestal waren ze niet zo onbehouwen. Ze bloosde een beetje voor ze haar badge weer omhoogstak en zei: ‘Brigadier Morgan. Hebt u informatie voor ons?’

‘Dit is geen moment voor politieke correctheid,’ zei de vrouw. ‘Ik heb Dirty Harry nodig en ik krijg Legally Blonde.’

Deborah kneep haar ogen tot spleetjes en de lieflijke rode blos verdween van haar wangen. ‘Ik kan u ook aanklagen wegens obstructie van een onderzoek.’

De vrouw staarde alleen maar. Toen werd er vanuit het backoffice een kreet geslaakt en iets groots viel en brak in stukken. Ze maakte een sprongetje en zei: ‘Mijn god. Goed dan, kom mee,’ en ze verdween weer door de deur. Deborah slaakte een diepe zucht, liet een paar tanden zien en daarna gingen we achter haar aan.

De kleine vrouw verdween alweer door een deur aan het einde van de gang, en tegen de tijd dat we haar hadden ingehaald, zat ze op een draaistoel aan een vergadertafel. ‘Ga zitten,’ zei ze, terwijl ze met een omvangrijke, zwarte afstandsbediening naar de andere stoelen wapperde. Zonder af te wachten of we ook inderdaad zaten, wees ze met de afstandsbediening naar een grote flatscreen-tv en zei: ‘Dit is gisteren binnengekomen, maar we hadden vanochtend pas tijd om ernaar te kijken.’ Ze keek ons aan. ‘We hebben onmiddellijk gebeld,’ zei ze, misschien nog natrillend van angst wegens Deborahs dreigement. Maar als dat zo was, dan hield ze haar sidderingen opmerkelijk goed in bedwang.

‘Wat is het?’ vroeg Deborah terwijl ze op de stoel glipte.

Ik nam naast haar plaats en de vrouw zei: ‘De tv. Kijk maar.’

De tv kwam knipogend tot leven, leidde ons door een paar schitterende informatieve schermen waarop ons werd gevraagd te wachten of te selecteren, en kwam toen met een schrille kreet tot leven. Naast me maakte Deborah onwillekeurig een stuiptrekking.

Het scherm lichtte met een shot op: vanuit een roerloze positie vanboven af zagen we een lichaam tegen een witte porseleinen achtergrond liggen. De ogen stonden wijd open, staarden en waren, volgens iemand met mijn bescheiden ervaring, duidelijk dood. Toen kwam een gedaante in beeld die het lichaam gedeeltelijk blokkeerde. We zagen alleen de rug, en daarna een opgestoken arm met een elektrische zaag. De arm ging omlaag en we hoorden de jankende beet ervan in het vlees.

‘Jezus christus,’ zei Deborah.

‘Het wordt nog erger,’ zei de kleine vrouw.

Het zaagblad snorde en gromde, en we zagen de figuur op de voorgrond zwoegen. Toen de zaag stopte, liet de figuur hem op het porselein vallen, reikte naar voren, trok een reusachtige massa verschrikkelijke, glanzende ingewanden uit het lichaam en liet ze vallen waar ze het beste op camera te zien waren. Daarna verschenen er grote witte letters op het scherm, precies over de massa ingewanden.

HET NIEUWE MIAMI: HET RUKT JE DE DARMEN UIT

Het beeld bleef even staan en toen werd het scherm zwart.

‘Wacht,’ zei de vrouw, en het scherm knipoogde opnieuw, waarna nieuwe letters glanzend tot leven kwamen.

HET NIEUWE MIAMI — DEEL 2

Een zonsopgang op het strand. Aangename latinmuziek. Een golf rolde het strand op. Een vroege jogger draafde in beeld, struikelde en bleef geschrokken staan. De camera zoomde in op het gezicht van de jogger dat van schrik overging in afgrijzen. Daarop zette de jogger het op een lopen, weg van het water, over het zand naar de straat in de verte. De camera bewoog zich terug om mijn oude vrienden te tonen, het gelukkige echtpaar dat we met opengereten buik op het zand in South Beach hadden aangetroffen.

Daarna sprong het beeld over naar de eerste agent die ter plaatse was, terwijl hij zijn gezicht vertrok, zich afwendde en moest overgeven. Een volgend shot liet de gezichten in de menigte toeschouwers zien, die er halsreikend naar keken en verstarden, en nog een paar andere gezichten, die steeds sneller voorbijkwamen, telkens met een andere gelaatsuitdrukking, elk spreidde op zijn eigen manier zijn afgrijzen tentoon.

Er was een werveling op het scherm en het liet van elk gezicht dat langs was gekomen een verstard shot zien, de beelden werden in vakjes gerangschikt tot het scherm er helemaal mee gevuld was en eruitzag als een bladzijde uit het jaarboek van een middelbare school, drie keurige rijen met elk een stuk of tien geschokte portretfoto’s.

Opnieuw kwamen de letters glanzend tot leven:

HET NIEUWE MIAMI: HET GRIJPT JE BIJ DE STROT

En toen werd het scherm zwart.

Ik had hier nagenoeg niets op te zeggen, en een blik op mijn metgezellen leerde me dat ik niet de enige was. Ik dacht erover om kritisch commentaar op de cameratechniek te leveren, om de onaangename stilte te doorbreken, tenslotte wil het publiek van vandaag wel wat meer vaart in de beelden. Maar de stemming in het vertrek leek niet echt bevorderlijk voor een discussie over filmtechniek, dus deed ik er het zwijgen toe. Deborah zat met opeengeklemde tanden. De kleine vrouw zei niets, keek alleen maar door het raam naar het prachtige uitzicht. Toen zei ze ten slotte: ‘We nemen aan dat er nog meer is. Ik bedoel, op het nieuws zeiden ze dat er vier lijken waren, dus…’ Ze schokschouderde. Ik probeerde langs haar heen naar buiten te kijken, naar wat haar belangstelling had gewekt, maar ik zag alleen een speedboot die door Government Cut voer.

‘Is dit gisteren afgeleverd?’ zei Deborah. ‘Met de gewone post?’

‘Het zat in een gewone envelop met het postmerk van Miami,’ zei de vrouw. ‘Het is een gewone dvd, dezelfde die we hier op kantoor gebruiken. Je kunt ze overal krijgen, Office Depot, Wal-Mart, waar dan ook.’

Ze zei het met zo’n minachting, en met zo’n lieftallige, waarachtig menselijke uitdrukking op haar gezicht — iets tussen verachting en onverschilligheid in — dat ik me wel moest afvragen hoe ze ook maar íémand, laat staan miljoenen mensen, kon verleiden naar een stad te komen waarin ook iemand als zij woonde.

En toen die gedachte op de vloer van mijn brein kletterde en tegen het marmer weerkaatste, tufte een kleine trein uit Station Dexter regelrecht de rails op. Even keek ik alleen maar naar de schoorsteen, waar rookwolken uit walmden, en toen sloot ik mijn ogen en klom aan boord.

‘Wat,’ zei Deborah op hoge toon. ‘Wat heb je?’

Ik schudde mijn hoofd en dacht er nog een keer over na. Ik hoorde dat Deborah met haar vingers op de tafel tikte, en daarna hoe de kleine vrouw de afstandsbediening luidruchtig neerlegde. De trein bereikte eindelijk zijn kruissnelheid en ik deed mijn ogen open. ‘Stel,’ zei ik, ‘dat iemand uit is op negatieve publiciteit over Miami?’

‘Dat heb je al gezegd,’ sneerde Deborah, ‘en het is nog steeds idioot. Waarom zou iemand een wrok tegen de hele verdomde staat koesteren?’

‘Maar stel dat het niet tegen de staat is gericht?’ zei ik. ‘Stel dat het alleen maar gericht is tegen de mensen die de staat promóten?’ Ik keek nadrukkelijk naar de kleine vrouw.

‘Ik?’ zei de kleine vrouw. ‘Heeft iemand dit gedaan om míj te raken?’

Haar bescheidenheid ontroerde me en ik schonk haar een van mijn hartelijkste nepglimlachjes. ‘Jou, of je bureau,’ zei ik.

Ze fronste haar wenkbrauwen, alsof het een belachelijk idee was dat iemand haar bureau zou aanvallen en niet haarzelf. ‘Nou…’ zei ze vertwijfeld.

Maar Deborah sloeg op de tafel en knikte. ‘Dat is het,’ zei ze. ‘Nú slaat het ergens op. Als je iemand hebt ontslagen en hij nijdig is.’

‘Vooral wanneer diegene om te beginnen al niet spoorde,’ zei ik.

‘Wat bij de meesten van die artistiekerige types sowieso al het geval is,’ zei Deborah. ‘Dus iemand verliest zijn baan, kropt dat een tijdje op en slaat op deze manier terug.’ Ze wendde zich tot de kleine vrouw. ‘Ik moet je personeelsdossiers inzien.’

De vrouw opende en sloot haar mond een paar keer en schudde toen haar hoofd. ‘Ik kan jullie onze dossiers niet laten zien,’ zei ze.

Deborah keek haar nors aan en daarna, net toen ik verwachtte dat ze ertegenin zou gaan, stond ze op. ‘Ik begrijp het,’ zei ze. ‘Kom mee, Dex.’ Ze ging op weg naar de deur en ik stond op om achter haar aan te gaan.

‘Wat… Waar gaan jullie naartoe?’ riep de vrouw ons na.

‘We gaan een gerechtelijk bevel halen. En een aanhoudingsbevel,’ zei ze, en zonder op antwoord te wachten draaide ze zich om.

Ik sloeg de vrouw een goede tweeënhalve seconde gade terwijl ze erover nadacht of ze zich er misschien uit kon bluffen, maar toen sprong ze op, rende achter Debs aan en riep: ‘Wacht effe!’

En zo kwam het dat ik slechts een paar minuten later zomaar in het backoffice voor een computerbeeldscherm zat. Naast me aan het toetsenbord zat Noel, een absurd magere Haïtiaans-Amerikaanse man met dikke brillenglazen en heftige littekens op zijn gezicht.

Wanneer er ook maar aan een computer gewerkt moet worden, doet Deborah om de een of andere reden een beroep op haar broer, Digitaal Dominante Dexter. En het is inderdaad waar dat ik behoorlijk veel talent heb als het gaat om op mysterieuze wijze met een computer feiten achterhalen. Dat was namelijk ook noodzakelijk voor mijn kleine en onschuldige hobby bij het opsporen van de slechteriken die door de mazen van het rechtssysteem heen glippen, en ze te veranderen in een paar mooie, keurige vuilniszakken vol reserveonderdelen.

Maar het klopt ook dat onze machtige politie verschillende computerexperts in dienst heeft, die het werk net zo gemakkelijk kunnen doen. Zij hebben het voordeel dat niemand binnen de politiemacht zich afvraagt waarom een bloedspatdeskundige zo’n goede hacker is. Dat soort vragen zou me uiteindelijk niet goed uitkomen en wantrouwige mensen zouden dan wel eens kunnen gaan nadenken. En dat wil ik op het werk graag vermijden, aangezien smerissen berucht zijn om hun wantrouwen.

Maar toch, klagen helpt niet. Dat trekt evenveel aandacht, en hoe dan ook, de hele politiemacht is eraan gewend dat we met z’n tweeën optreden; en hoe kon ik tenslotte nee zeggen tegen mijn arme kleine zusje zonder een paar van haar vermaarde elleboogstoten te moeten incasseren? Bovendien had ze zich de laatste tijd enigszins zuur en afstandelijk gedragen, en wanneer ik mijn BLQ, oftewel Behulpzame Loyale Quotiënt, wat kon opvijzelen, kon dat absoluut geen kwaad.

Dus speelde ik de Plichtsgetrouwe Dexter en ging bij Noel zitten, die veel te veel eau de cologne ophad, en we bespraken waar we naar moesten zoeken.

‘Moet je horen,’ zei Noel met een dik Creools accent, ‘ik geef je een lijst met iedereen die in de afgelopen, hoeveel, twee jaar? is ontslagen.’

‘Twee jaar is mooi,’ zei ik. ‘Als het er tenminste niet te veel zijn.’

Hij haalde zijn schouders op, iets wat er met zijn knokige schouders op de een of andere manier pijnlijk uitzag. ‘Een stuk of tien,’ zei hij. Hij glimlachte en voegde eraan toe: ‘Dankzij Jo Anne hebben er heel wat meer zelf ontslag genomen.’

‘Print de lijst,’ zei ik. ‘Dan controleren we hun dossiers op ongebruikelijke klachten of dreigementen.’

‘Maar we hebben ook,’ zei hij, ‘een aantal freelancers dat projecten ontwerpt, ja? En soms krijgen zij de opdracht niet, en wie weet hoe ongelukkig ze daarmee zijn?’

‘Maar een freelancer kan het bij een volgend project altijd opnieuw proberen, oké?’

Noel haalde opnieuw zijn schouders op, en nu zag het eruit alsof met die beweging van zijn te scherpe schouders zijn oren werden bedreigd. ‘M’sschien,’ zei hij.

‘Dus tenzij het een of andere allerlaatste uitbarsting was, waarbij het bureau heeft gezegd dat het nooit meer van zijn diensten gebruik zal maken, lijkt dat me minder waarschijnlijk.’

‘Dan houden we het op degenen die ontslagen zijn,’ zei hij en even later had hij een lijst uitgeprint met, zoals hij zei, een stuk of tien namen en Laatst Bekende Adressen, negen, om precies te zijn.

Deborah had uit het raam staan staren, maar toen ze de printer hoorde zoemen, beende ze naar ons toe en steunde op mijn rugleuning. ‘Wat heb je?’ vroeg ze dwingend.

Ik haalde het vel papier uit de printer en stak het omhoog. ‘Misschien niets,’ zei ik. ‘Er zijn negen mensen ontslagen.’ Ze griste de lijst uit mijn hand en keek er nijdig naar, alsof het vel papier bewijs achterhield. ‘We vergelijken ze nogmaals met hun dossier,’ zei ik. ‘Om te zien of ze bedreigingen hebben geuit.’

Deborah knarste met haar tanden en ik zag zo dat ze de deur uit wilde rennen om achter het eerste adres aan te gaan, maar tenslotte zou het tijd schelen om eerst te kijken wie van belang waren en degenen die er echt uit sprongen bovenaan te zetten. ‘Mooi,’ zei ze ten slotte. ‘Maar schiet wel op, hè?’

En we schoten op. Ik kon twee medewerkers schrappen die waren ‘ontslagen’ omdat de vreemdelingendienst ze het land uit had gezet. Maar slechts één naam bleef boven aan de lijst staan: Hernando Meza, die — volgens het dossier — recalcitrant was geworden en met geweld uit het gebouw had moeten worden verwijderd.

En het mooie gedeelte? Hernando had voor vliegvelden en cruiseterminals tentoonstellingen ontworpen.

Tentoonstellingen zoals we op South Beach en in Fairchild Gardens hadden gezien.

‘Godverdomme,’ zei Deborah toen ik het haar vertelde. ‘Dat is een honkslag, zo van de knuppel.’

Ik vond ook dat het de moeite waard was om een babbeltje met Meza te maken, maar een knagend stemmetje zei me dat de zaken nooit zo eenvoudig liggen, dat je met een honkslag zo van de knuppel meestal weer wordt uitgeslagen, of dat je moest wegduiken voor de terugslag van de knuppel.

En, zoals we inmiddels zouden moeten weten, elke keer wanneer je voorspelt dat het misgaat, heb je dikke kans dat je gelijk krijgt.

9

Hernando Meza woonde in een mooi, maar niet te mooi, gedeelte van Coral Gables, en dus was er, in tegenstelling tot een groot deel van de rest van Miami en beschermd door zijn eigen middelmatigheid, in de afgelopen twintig jaar niet veel veranderd. Sterker nog, zijn huis bevond zich op misschien anderhalve kilometer van de plek waar Deborah woonde, waardoor ze praktisch buren waren. Helaas was dat voor geen van beiden een aanmoediging om de banden als buren aan te halen.

Het begon al zodra Debs op zijn deur klopte. Ze wiebelde met haar voet, waardoor ik wist dat ze opgewonden was en werkelijk dacht dat ze iets te pakken had. En toen de deur een mechanisch, zoemend geluid maakte, naar binnen toe openging en Meza onthulde, hield Deborah op met wiebelen en zei: ‘Shit.’ Natuurlijk binnensmonds, maar het was niet te missen.

Meza hoorde haar, zei terug: ‘Nou, krijg jij de klere,’ en staarde haar alleen maar met een werkelijk indrukwekkend vijandige blik aan, als je bedacht dat hij in een elektrische rolstoel zat en kennelijk zijn ledematen niet kon gebruiken, behalve dan misschien een paar vingers aan elke hand.

Met een van zijn vingers trok hij aan een joystick op het glanzende metalen paneel dat aan de voorkant van zijn stoel was bevestigd en hij slingerde een paar centimeter naar voren. ‘Wat wil je, verdomme?’ zei hij. ‘Voor een Jehova’s getuige zie je er niet slim genoeg uit, wil je me soms iets verkopen? Hé, ik kan wel een paar nieuwe ski’s gebruiken.’

Deborah keek me aan, maar er kwam niet echt een advies of inzicht bij me op, dus glimlachte ik alleen maar. Om de een of andere reden maakte dat haar kwaad; ze fronste driftig haar wenkbrauwen en trok haar lippen tot een heel dunne streep. Ze wendde zich tot Meza en zei op een perfecte Kille Smeris-toon: ‘Bent u Hernando Meza?’

‘Wat er van hem over is, ja,’ zei Meza. ‘Hé, je klinkt als een smeris. Ben je soms hier omdat ik tijdens de honkbalwedstrijd van de Marlins in m’n nakie heb rondgerend?’

‘We willen u graag een paar vragen stellen,’ zei Debs. ‘Mogen we binnenkomen?’

‘Nee,’ zei hij.

Deborah had al een voet opgetild, leunde met haar gewicht naar voren in de verwachting dat Meza, net als ieder ander in de wereld, haar automatisch binnen zou laten. Nu kwam ze met een ruk tot stilstand en deed een halve stap naar achteren. ‘Sorry?’ zei ze.

‘Néééé,’ zei Meza, en hij rekte het woord uit alsof hij tegen een idioot praatte die het woord niet begreep. ‘Néééé, je mag niet binnenkomen.’ En met een vingerbeweging op het rolstoelpaneel sprong de rolstoel heel agressief op ons af.

Deborah maakte een wilde sprong opzij, hervond haar professionele waardigheid en ging weer voor Meza staan, hoewel op veilige afstand. ‘Oké,’ zei ze. ‘Dan doen we het hier.’

‘O, ja,’ zei Meza, ‘laten we hét hier doen.’ En met een paar vingerbewegingen met de joystick liet hij zijn stoel een paar keer enkele centimeters voor- en achteruit springen. ‘Yeah baby, yeah baby, yeah baby,’ zei hij.

Deborah was duidelijk de regie kwijt over de ondervraging van haar verdachte, wat haar een sneer uit het smerissenhandboek zou opleveren. Ze sprong weer opzij, volkomen in de war door Meza’s imitatie-rolstoelseks, en hij reed in zijn stoel achter haar aan. ‘Kom op, ma, kom maar op!’ riep hij met een stem die het midden hield tussen een luidruchtige gniffel en gehijg.

Het spijt me als het klinkt alsof ik iets zou voelen, maar soms krijg ik een tikje sympathie voor Deborah, die werkelijk heel erg haar best doet. Terwijl Meza al stuiterend kleine uitvallen naar Deborah deed, liep ik achter hem langs, bukte me over de achterkant van de stoel en trok de accustekker los. De jammerende motor hield ermee op en de stoel kwam met een schok tot stilstand. Je hoorde alleen nog een sirene in de verte en het gerammel van Meza die met zijn vingers tegen de joystick duwde.

Miami is in het gunstigste geval een stad van twee culturen en twee talen, en degenen onder ons die zich in beide hebben verdiept, hebben geleerd dat een andere cultuur ons veel nieuwe en prachtige dingen kan leren. Ik heb dit concept altijd omarmd, en dat verdiende zich nu terug, omdat Meza in zowel Spaans als Engels geweldig creatief bleek te zijn. Hij werkte een indrukwekkende lijst standaardwoorden af, vervolgens kwam zijn artistieke kant tot volle bloei en schold hij me uit voor dingen die nooit hebben bestaan, behalve misschien in een parallel universum dat door Hiëronymus Bosch was bedacht. De voorstelling was bovendien enigszins surrealistisch onwaarschijnlijk, want Meza’s stem was zwak en schor, maar dat hinderde hem niet. Ik was oprecht met ontzag vervuld en Deborah was dat kennelijk ook, want we bleven beiden domweg staan luisteren tot Meza ten slotte uitgeput raakte en met ‘klootzak’ eindigde.

Ik deed een stap naar voren en ging naast Debs staan. ‘Dat moet je niet zeggen,’ zei ik en hij staarde me alleen maar nijdig aan. ‘Dat is zo prozaïsch en je hebt wel meer in je mars. En dat “misbaksel van een zak buidelratkots”? Schitterend.’ Ik trakteerde hem op een applausje.

‘Stop de stekker er weer in, pedo de puta,’ zei hij. ‘Dan zien we wel hoe grappig je bent.’

‘Om vervolgens door die sportieve SUV van je overreden te worden?’ zei ik. ‘Nee, dank je wel.’

Nadat ze het tafereel verbijsterd had gadegeslagen, schrok Deborah wakker en schoot weer in haar alfarol. Ze duwde me aan de kant en staarde Meza opnieuw met een uit steen gehouwen gezicht aan. ‘Meneer Meza, we willen dat u een paar vragen beantwoordt, en als u weigert mee te werken, neem ik u mee naar het bureau en stel ze daar.’

‘Doe dat maar, kutwijf,’ zei hij. ‘Mijn advocaat zal ervan smullen.’

‘We kunnen hem hier ook laten staan,’ stelde ik voor. ‘Totdat er iemand langskomt, hem steelt en als schroot gaat verkopen.’

‘Stop de stekker er weer in, etterhagedis.’

‘Hij herhaalt zichzelf,’ zei ik tegen Deborah. ‘Volgens mij putten we hem uit.’

‘Hebt u gedreigd om de directeur van het toeristenbureau te vermoorden?’ vroeg Deborah.

Meza begon te huilen. Dat was geen prettige aanblik; hij liet zijn hoofd krachteloos naar een kant vallen en uit zijn mond en neus droop slijm dat zich met de tranen mengde en vervolgens over zijn gezicht marcheerde. ‘Klootzakken,’ zei hij. ‘Ze hadden míj moeten vermoorden.’ Hij snufte zo zwakjes dat het niets uithaalde en alleen maar een nat geluidje voortbracht. ‘Kijk mij nou, kijk eens wat ze gedaan hebben,’ zei hij met schorre, hese stem.

‘Wat hebben ze dan met u gedaan, meneer Meza?’ zei Debs.

‘Kijk nou naar me,’ snufte hij. ‘Zij hebben dit gedaan. Kijk nou. Ik woon in een chingado-stoel, kan niet eens pissen zonder dat een of andere maricón-zuster m’n lul moet vasthouden.’ Hij keek op, opnieuw zat er door het snot heen een tikje uitdaging in zijn blik. ‘Willen jullie die puercos soms ook vermoorden?’ zei hij.

‘U zegt dat zij u dit hebben aangedaan?’ vroeg Debs.

Hij snotterde nogmaals. ‘Is op m’n werk gebeurd,’ zei hij ietwat verdedigend. ‘Ik was op m’n werk, maar zij zeiden, nee, een auto-ongeluk, ze wilden niet betalen. En toen hebben ze me ontslagen.’

Deborah opende haar mond, maar deed hem met een hoorbare klap weer dicht. Volgens mij had ze iets willen zeggen als: ‘Waar was u afgelopen nacht tussen halfvier en vijf,’ en bedacht ze dat hij hoogstwaarschijnlijk hier in zijn elektrische rolstoel had gezeten. Maar Meza was scherp en hij had het ook gemerkt.

‘Wat,’ zei hij, heftig snotterend, en hij wist werkelijk een heel klein stroompje snot te verplaatsen. ‘Heeft iemand eindelijk een van die chingado maricones vermoord? En jullie denken dat ik het niet kan zijn geweest omdat ik in deze stoel zit? Bitch, stop de stekker er weer in, dan zal ik je laten zien hoe gemakkelijk ik iemand vermoord als ik nijdig ben.’

‘Welke maricón heb je vermoord?’ vroeg ik hem en Deborah gaf me een elleboogstoot, ook al wist ze nog altijd niets te zeggen.

‘Degene die dood is, klootzak,’ hijgde hij. ‘Ik hoop dat het dat teringwijf van een Jo Anne is, maar verdomme, ik vermoord ze allemaal voordat ik de pijp uitga.’

‘Meneer Meza,’ zei Deborah en er klonk een kleine aarzeling in haar stem door, wat wellicht op enig meegevoel voor een ander duidde. Bij Debs betekende dat dat ze teleurgesteld was, omdat ze besefte dat deze arme sloeber niet haar verdachte kon zijn. En opnieuw pikte Meza het op en ging tot de aanval over.

‘Ja, ik heb het gedaan,’ zei hij. ‘Boei me maar, kutwijf. Leg me maar op de grond achter de achterbank aan de ketting, bij de honden. Wat is er, ben je bang dat ik dat niet overleef? Doe het maar, bitch. Anders vermoord ik je net zoals ik dat met het bestuur heb gedaan.’

‘Niemand heeft het bestuur vermoord,’ zei ik.

Hij staarde me nijdig aan. ‘O nee?’ zei hij. Hij zwaaide zijn hoofd weer in de richting van Deborah, het snot flitste in het zonlicht op. ‘Waarom kom je me dan verdomme lastigvallen, shitzwijn?’

Deborah aarzelde en probeerde het nog één keer. ‘Meneer Meza,’ zei ze.

‘Loop naar de hel en verdwijn verdomme van m’n terrein,’ zei Meza.

‘Dat lijkt me een goed idee, Deborah,’ zei ik.

Deborah schudde gefrustreerd haar hoofd en slaakte toen een korte, explosieve zucht. ‘Verdomme,’ zei ze. ‘We gaan. Stop de stekker er weer in.’ En ze draaide zich om en liep de veranda af, aan mij de gevaarlijke en ondankbare taak overlatend om Meza’s stekker weer aan de accu’s aan te sluiten. Zo zie je maar weer wat een egoïstische en onnadenkende schepsels mensen zijn, zelfs als ze familie zijn. Tenslotte had zij een pistool… had zij hem dan niet weer moeten aansluiten?

Meza leek het daarmee eens te zijn. Hij werkte een nieuwe lijst plastische, smerige, surrealistische scheldwoorden af, die allemaal op Deborahs rug werden afgevuurd. Het enige wat ik scoorde was een gemompeld: ‘Schiet op, flikker,’ toen hij even op adem moest komen.

En ik schoot op. Niet omdat ik ook maar enige wens koesterde om Meza te plezieren, maar omdat ik niet in de buurt wilde zijn als zijn elektrische rolstoel het weer deed. Dat was veel te gevaarlijk, en hoe dan ook, ik vond dat ik genoeg van mijn kostbare en onvervangbare daglicht had verspild aan het luisteren naar zijn geklaag. Het werd tijd om de wereld weer in te stappen, waar monsters te vangen waren en ik zelf een monster was, en met een beetje geluk kon ik ook nog een lunch meepikken. Niets van dat al zou gebeuren als ik op de veranda in de val zat, terwijl ik moest wegduiken voor een gemotoriseerde rolstoel en me de huid vol werd gescholden.

Dus stopte ik de stekker weer in de accu en sprong van de veranda voordat Meza besefte dat hij weer aangesloten was. Ik haastte me naar de auto en stapte in. Deborah ramde de auto in de versnelling en scheurde al weg voordat ik mijn portier dicht had, kennelijk bezorgd dat Meza de wagen wellicht onklaar kon maken door hem met zijn rolstoel te rammen, en we waren al heel snel weer terug in de warme, wollige cocon van het moorddadige verkeer in Miami.

‘Verdomme,’ zei ze ten slotte, en na wat ik van Meza te verduren had gehad, klonk het woord als een zachte zomerbries, ‘ik wist zeker dat hij het was.’

‘Bekijk het eens van de zonnige kant,’ zei ik. ‘Je hebt tenminste een paar schitterende nieuwe woorden geleerd.’

‘Stik ’r maar in,’ zei Debs. Zij kon er tenslotte zelf ook wat van.

10

Voordat we gingen lunchen hadden we tijd om twee namen na te trekken. Het eerste adres was in Coconut Grove en vanaf Meza’s huis waren we daar al binnen tien minuten. Deborah reed slechts een tikje sneller dan ze mocht, wat in Miami langzaam is, en daarom leek het alsof er een ‘kick me’-sticker op onze achterbumper geplakt zat. En ook al was het verkeer niet druk, we kregen onderweg onze eigen portie soundtrack te verduren, van claxons, geschreeuw en elegant opgestoken middelvingers, terwijl andere weggebruikers langs ons heen zwenkten als om een rots in de rivier zwenkende scholen roofzuchtige piranha’s.

Debs leek het niet op te merken. Ze dacht diep na, wat betekende dat ze zulke diepe rimpels in haar voorhoofd trok dat ik haar wel wilde waarschuwen dat ze zouden blijven zitten als ze het niet ontspande. Maar eerdere ervaringen hadden me geleerd dat wanneer ik haar denkproces met dat soort bezorgde opmerkingen verstoorde, ik onveranderlijk een van haar scherpe elleboogstoten te verduren zou krijgen, dus bleef ik zwijgend zitten. Eigenlijk begreep ik niet zo goed waar nou zo grondig over nagedacht moest worden: we hadden vier uitermate decoratieve lijken en geen idee wie ze zo had neergelegd. Maar uiteraard was Debs de doorgewinterde rechercheur, niet ik. Misschien kon ze hier een van haar cursussen van de academie op loslaten en had ze daarom die diepe rimpels.

Hoe dan ook, we kwamen snel bij het volgende adres van de lijst aan. Het was een bescheiden, oud huis, een eindje van Tigertail Avenue af, met een kleine en overwoekerde tuin waar bij een grote mangoboom een bord met TE KOOP stond. In de tuin lagen een stuk of vijf oude kranten verspreid, nog in hun wikkel en door het hoge en verwaarloosde gras maar half zichtbaar.

‘Shit,’ zei Deborah toen ze voor het huis parkeerde. Dat leek een heel rake en bondige samenvatting. Het huis zag eruit alsof er in geen maanden iemand had gewoond.

‘Wat heeft deze kerel gedaan?’ vroeg ik aan haar, terwijl ik een felgekleurd stuk krantenpapier door de tuin zag waaien.

Debs keek op de lijst. ‘Alice Bronson,’ zei ze. ‘Ze heeft geld van een kantoorrekening gestolen. Toen ze haar ter verantwoording riepen, dreigde ze de boel kort en klein te slaan en ze te vermoorden.’

‘Na elkaar of alles tegelijk?’ vroeg ik, maar Debs keek me alleen nors aan en schudde haar hoofd.

‘Hier komen we niet verder mee,’ zei ze en ik was geneigd het met haar eens te zijn. Maar uiteraard bestaat politiewerk voornamelijk uit het doen van voor de hand liggende dingen en maar hopen dat je geluk hebt, dus maakten we onze riemen los en schopten ons een weg door de bladeren en ander tuinafval naar de voordeur. Debs bonsde mechanisch op de deur en we hoorden het door het huis weergalmen. Dat was duidelijk even leeg als mijn geweten.

Deborah keek op de lijst in haar hand of het klopte dat de verdachte hier inderdaad woonde. ‘Miss Bronson!’ riep ze, maar nu was de respons nog minder, omdat haar stem niet zoals haar gebonk op de deur door het huis schalde.

‘Shit,’ zei Debs nogmaals. Ze bonsde nog één keer, met hetzelfde resultaat… niets.

Gewoon om absoluut zeker te zijn, liepen we een keer om het huis en gluurden door de ramen, maar daar was niets te zien, behalve een paar spuuglelijke groen-met-kastanjebruine gordijnen die in de verder lege kamer hingen. Toen we weer aan de voorkant waren, stond er een jongen op een fiets naar ons te kijken. Hij was ongeveer elf of twaalf jaar, zijn lange haren waren in dreadlocks gevlochten en in een paardenstaart vastgebonden.

‘Ze zijn sinds april weg,’ zei hij. ‘Waren ze jullie ook geld schuldig?’

‘Heb je de Bronsons gekend?’ vroeg Deborah aan de jongen.

Hij hield zijn hoofd schuin en staarde ons aan, zodat hij heel erg op een papegaai leek die een besluit probeert te nemen of hij het koekje neemt of in je vinger zal bijten. ‘Zijn jullie smerissen?’ vroeg hij.

Deborah stak haar badge omhoog en de jongen rolde op zijn fiets naar haar toe om die beter te bekijken. ‘Heb je die mensen gekend?’ vroeg Debs nogmaals.

De jongen knikte. ‘Gewoon, om zeker te weten,’ zei hij. ‘Een hoop lui hebben nepbadges.’

‘We zijn echte smerissen,’ zei ik. ‘Weet je ook waar de Bronsons naartoe zijn gegaan?’

‘Nai,’ zei hij. ‘Mijn pap zegt dat ze overal schulden hadden, ze hebben vast hun naam veranderd en zijn naar Zuid-Amerika of zo vertrokken.’

‘En wanneer was dat?’ vroeg Deborah aan hem.

‘Afgelopen april,’ zei hij. ‘Dat zei ik al.’

Deborah bekeek hem met ingehouden ergernis en keek toen naar mij. ‘Dat is zo,’ zei ik tegen haar. ‘Hij zei april.’

‘Wat hebben ze gedaan?’ vroeg de jongen, een beetje te gretig, vond ik.

‘Waarschijnlijk niets,’ zei ik tegen hem. ‘We wilden ze alleen een paar vragen stellen.’

‘Wauw,’ zei de jongen. ‘Moord? Echt waar?’

Deborah maakte een merkwaardig hoofdbeweginkje, alsof ze een wolk vliegjes van zich af wilde schudden. ‘Waarom denk je dat het moord was?’ vroeg ze.

De jongen haalde zijn schouders op. ‘Van de tv,’ zei hij domweg. ‘Als het moord is, zeggen ze altijd dat het niets is. En als het niets is, zeggen ze dat er een ernstig strafbaar feit is gepleegd.’ Hij hinnikte. ‘Een stráfbaar feit,’ zei hij, terwijl hij zijn kruis beetgreep.

Deborah keek naar de knul en schudde alleen maar haar hoofd. ‘Hij heeft weer gelijk,’ zei ik. ‘Dat heb ik op CSI gezien.’

‘Jezus,’ zei Debs, nog altijd hoofdschuddend.

‘Geef hem je kaartje,’ zei ik. ‘Dat vindt-ie leuk.’

‘Ja,’ zei de jongen, blij spottend glimlachend, ‘en zeg dan dat ik je moet bellen als me nog iets te binnen schiet.’

Deborah schudde niet langer haar hoofd en snoof. ‘Oké, knul, jij wint,’ zei ze. Ze gooide hem haar visitekaartje toe, dat hij keurig opving. ‘Bel me als iets je te binnen schiet,’ zei ze.

‘Bedankt,’ zei hij en hij stond nog steeds te glimlachen toen we in de auto stapten en wegreden, hoewel ik niet wist of dat was omdat hij het kaartje echt leuk vond of dat hij zich vrolijk maakte omdat hij Deborah te pakken had genomen.

Ik keek op de lijst die naast haar op de stoel lag. ‘Brandon Weiss is de volgende,’ zei ik. ‘Hm, een schrijver. Hij heeft een paar advertenties geschreven die hun niet bevielen en werd ontslagen.’

Deborah sloeg haar ogen ten hemel. ‘Een schrijver,’ zei ze. ‘Wat heeft hij gedaan, ze met een komma bedreigd?’

‘Nou, ze moesten de beveiliging erbij halen om hem uit het pand te krijgen.’

Deborah draaide zich naar me toe en keek me aan. ‘Een schrijver,’ zei ze. ‘Kom op, Dex.’

‘Sommigen kunnen behoorlijk fel zijn,’ zei ik, hoewel het mij ook wel een tikje vergezocht in de oren klonk.

Deborah keek weer naar het verkeer, knikte en kauwde op haar lip. ‘Adres?’ vroeg ze.

Ik keek weer op het vel papier. ‘Dit lijkt er meer op,’ zei ik, terwijl ik las dat het adres vlak in de buurt van North Miami Avenue was. ‘Midden in het Miami Design District. Waar zou een moorddadige ontwerper anders gaan wonen?’

‘Dat zal jij wel weten,’ zei ze, nogal onbehouwen, vond ik, maar niet meer dan anders, dus zei ik maar niets.

‘Het kan onmogelijk erger zijn dan de eerste twee,’ zei ik.

‘Ja, drie keer is scheepsrecht,’ zei Deborah zuur.

‘Kom op, Debs,’ zei ik. ‘Een beetje enthousiaster, ja.’

Deborah reed van de snelweg af naar een parkeerplaats van een fastfoodtent, wat me hogelijk verbaasde, want om te beginnen was het nog geen lunchtijd en bovendien werd er in deze tent geen echt voedsel geserveerd, hoe snel ook.

Maar ze maakte geen aanstalten om naar het restaurant te gaan. In plaats daarvan sloeg ze de versnellingspook in de parkeerstand en draaide zich naar me toe. ‘Verdómme,’ zei ze en ik zag zo dat haar iets dwarszat.

‘Komt het door die knul?’ vroeg ik. ‘Of ben je nog steeds nijdig op Meza?’

‘Geen van beiden,’ zei ze. ‘Op jou.’

Als ik al verbaasd was over haar restaurantkeuze, was ik hier absoluut verbijsterd over. Ik? Ik speelde in mijn hoofd de ochtend nog eens af en vond niets aanstootgevends. Ik was de brave soldaat geweest van de chagrijnige generaal die ze was; ik had zelfs minder dan anders inzichtelijk en intelligent commentaar geleverd, waarvoor ze werkelijk dankbaar zou moeten zijn, want zij was daar meestal het doelwit van.

‘Sorry,’ zei ik. ‘Ik weet niet wat je bedoelt.’

‘Ik bedoel jóú,’ zei ze, wat geen steek opschoot. ‘Jij helemaal.’

‘Ik weet nog steeds niet wat je bedoelt,’ zei ik. ‘Zoveel is er niet van mij.’

Deborah sloeg met haar vlakke hand op het stuur. ‘Godverdomme, Dexter, dat slimme shitspelletje werkt niet meer bij mij.’

Heb je ooit wel eens een verbazingwekkende, heldere, stellige zin gehoord, zomaar op straat of ergens in een menigte, die zo krachtig en doelbewust wordt uitgesproken dat je er absoluut naar hunkert om te weten wat hij betekent, juist omdat hij zo krachtig en kristalhelder is? En je wilt achter degene aangaan die hem heeft uitgesproken, ook al ken je diegene niet, alleen maar om erachter te komen wat de zin betekent en welk effect die heeft op de levens van de mensen die erbij betrokken zijn?

Dat gevoel had ik nu: ik had totaal geen idee waar ze het over had, maar ik wilde het echt graag weten.

Gelukkig voor mij liet ze me niet wachten.

‘Ik weet niet of ik dit nog wel aankan,’ zei ze.

‘Wat?’

‘Ik rijd in een auto rond met een kerel die zo’n beetje tien, vijftien mensen heeft vermoord.’

Het is nooit leuk om zo schromelijk onderschat te worden, maar ik vond het onbeleefd om haar terecht te wijzen. ‘Oké,’ zei ik.

‘Ik hoor mensen zoals jij te vángen, en ze voorgoed achter de tralies te stoppen, maar jij bent mijn bróér!’ zei ze, en bij elke lettergreep sloeg ze op het stuur om ze te benadrukken, wat echt niet hoefde, want ik hoorde haar heel duidelijk. En ten slotte begreep ik waarom ze de laatste tijd zo chagrijnig was geweest, hoewel ik nog steeds geen idee had waarom ze uitgerekend nu de hele toestand zo moest opblazen.

Mijn zus had pas onlangs van mijn kleine hobby te horen gekregen, en nadat ik erover had nagedacht, realiseerde ik me dat er vele geldige redenen waren waarom ze die afkeurde. Uiteraard de handeling op zich al, en ik beken ruiterlijk dat die niet voor iedereen weggelegd is. Voeg daar nog eens het feit bij dat alles wat ik was, was goedgekeurd, in elkaar gefabriceerd zelfs, door haar vader, Sint Harry in het Blauwe Pak; Harry, in wiens schone en glanzende kielzog ze dacht te treden. En nu had ze ontdekt dat er nog een alternatief pad was, dat uit dezelfde heilige voeten was gestampt, en dit pad voerde vrolijk naar duistere plekken in het bos. Zij stond lijnrecht tegenover alles wat mijn wonderbaarlijke ik was, en we waren allebei door dezelfde hand geschapen. Als je erover nadacht, was het een behoorlijk Bijbelse aangelegenheid.

Natuurlijk was er een hoop te zeggen voor wat ze zei, en als ik werkelijk zo slim was geweest als ik dacht, zou ik hebben geweten dat we op een bepaald moment dit gesprek zouden gaan krijgen, en dan was ik er klaar voor geweest. Maar ik was zo stom geweest aan te nemen dat er in de wereld niets zo machtig is als de status quo, en Deborah had me overrompeld. Bovendien, voor zover ik wist, was er pasgeleden niets gebeurd waarvoor deze confrontatie aanleiding was; waar komt dat allemaal toch vandaan?

‘Het spijt me, Debs,’ zei ik. ‘Maar, eh, wat wil je dat ik doe?’

‘Ik wil dat je ermee óphoudt,’ zei ze. ‘Ik wil dat je iemand anders wordt.’ Ze keek me met vertrokken lippen aan, en toen keek ze weer de andere kant op, uit het zijraampje, weg van de US1 en over het verhoogde Mensentransportspoor. ‘Ik wil dat je… de vent bent die ik altijd dacht dat je was.’

Ik mag graag denken dat ik vindingrijker ben dan de meesten. Maar op dat moment had ik net zo goed gekneveld aan de spoorrails vastgebonden kunnen zijn geweest. ‘Debs,’ zei ik. Het was niet veel, maar kennelijk de enige kogel die ik in mijn magazijn had.

‘Godverdómme, Dex,’ zei ze, en ze sloeg zo hard op het stuur dat de hele auto schudde. ‘Ik kan er zelfs niet over praten, zelfs niet met Kyle. En jij…’ Ze sloeg nogmaals op het stuur. ‘Hoe kan ik zelfs maar weten dat je me de waarheid vertelt, dat paps je hiertoe heeft aangezet?’

Waarschijnlijk klopt het niet helemaal als ik zeg dat mijn gevoelens gekwetst waren, want ik weet vrij zeker dat ik die niet heb. Maar de opmerking was zo onrechtvaardig dat het me echt pijn leek te doen. ‘Ik zou jou niet voorliegen,’ zei ik.

‘Elke dag van je leven waarop je me niet hebt verteld wat je in werkelijkheid was, heb je me voorgelogen,’ zei ze.

Ik ben als ieder ander even vertrouwd met de newagefilosofie en dr. Phil, maar er komt een punt waarop de realiteit absoluut tussenbeide moet komen, en dat punt hadden we volgens mij nu bereikt. ‘Oké, Debs,’ zei ik. ‘En wat had je gedaan als je wist wie ik werkelijk was?’

‘Dat weet ik niet,’ zei ze. ‘Ik weet het nog steeds niet.’

‘Nou dan,’ zei ik.

‘Maar ik moet íéts doen.’

‘Waarom?’

‘Omdat je mensen hebt vermóórd, godverdomme!’ zei ze.

Ik haalde mijn schouders op. ‘Ik kan er niets aan doen,’ zei ik. ‘En ze verdienden het stuk voor stuk.’

‘Het deugt niet!’

‘Dit is wat paps wilde,’ zei ik.

Een groep middelbareschoolkinderen liep langs de auto en ze staarden naar ons. Een van hen zei iets en ze moesten allemaal lachen. Ha ha. Kijk dat rare stel eens ruziemaken. Die slaapt vanavond op de bank, ha ha.

Maar als ik Deborah er niet van kon overtuigen dat alles precies was zoals het tot in der eeuwigheid zou moeten zijn, was het niet ondenkbeeldig dat ik vannacht in een cel zou doorbrengen.

‘Debs,’ zei ik. ‘Pap heeft het zo voor elkaar gebokst. Hij wist wat hij deed.’

‘O ja?’ zei ze. ‘Of verzin je maar wat? En zelfs als hij dit inderdaad voor elkaar heeft gebokst, heeft hij er dan goed aan gedaan? Of was hij gewoon de zoveelste bittere, afgebrande smeris?’

‘Hij was Harry,’ zei ik. ‘Hij was je vader. Natuurlijk heeft hij er goed aan gedaan.’

‘Dat is voor mij niet genoeg,’ zei ze.

‘En stel nou dat er niets meer is?’

Ten slotte wendde ze zich af en ze sloeg niet op het stuur, wat een opluchting was. Maar ze zweeg zo lang dat ik bijna wilde dat ze dat wel deed. ‘Ik weet het niet,’ zei ze uiteindelijk. ‘Ik weet het gewoon niet.’

Daar had je ’t al. Ik bedoel, ik zag wel in dat het een probleem voor haar was, wat moest je nou met een moorddadige, geadopteerde broer? Tenslotte was hij aangenaam gezelschap, dacht aan verjaardagen en gaf echt mooie cadeaus; een productief lid van de maatschappij, een hardwerkende en nuchtere kerel. Was het nou echt zo erg dat hij zo nu en dan wegglipte en slechteriken vermoordde?

Aan de andere kant, zij had een baan op een terrein waar men over zoiets meestal de wenkbrauwen fronst. En technisch gesproken was het haar werk om mensen als ik op te sporen en ze naar een gereserveerde plaats op Old Sparky te begeleiden. Ik begreep dat ze daardoor in een soort professioneel dilemma zat, vooral wanneer haar broer de kwestie ter tafel bracht.

Of toch niet?

‘Debs,’ zei ik. ‘Ik weet dat je er problemen mee hebt.’

‘Problemen,’ zei ze. Er rolde een traan langs haar wang, hoewel ze niet snikte of verder leek te huilen.

‘Ik wilde eigenlijk helemaal niet dat je het wist,’ zei ik. ‘Ik had het je nooit mogen vertellen. Maar…’ Ik dacht eraan hoe ik haar aantrof, vastgetapet aan de tafel terwijl mijn echte, genetische broer met een mes voor zichzelf en een voor mij over haar heen gebogen stond, en ik me realiseerde dat ik haar niet kon vermoorden, ook al had ik daar nog zoveel behoefte aan, hoe dicht dat me ook bij hem had gebracht, mijn broer, de enige persoon ter wereld die me werkelijk begreep en accepteerde zoals ik was. En op de een of andere manier kon ik het niet. Op de een of andere manier had ik Harry’s stem gehoord en die had me op het Pad gehouden.

‘Verdomme,’ zei Deborah. ‘Wat dacht papa verdomme wel niet?’

Dat heb ik me soms ook afgevraagd. Maar ik vraag me ook wel eens af hoe mensen in hemelsnaam iets kunnen geloven van de dingen die ze beweren te doen, en waarom ik niet kan vliegen, wat in dezelfde categorie leek te vallen. ‘We komen er niet achter wat hij heeft gedacht,’ zei ik. ‘Alleen wat hij heeft gedaan.’

‘Verdomme,’ zei ze weer.

‘Misschien wel,’ zei ik. ‘Maar wat ga je eraan doen?’

Ze keek me nog altijd niet aan. ‘Dat weet ik niet,’ zei ze. ‘Maar ik moet wel iets doen.’

We bleven nog een tijd zo zitten zonder dat er nog iets te zeggen viel. Toen zette ze de auto in de versnelling en reed de snelweg weer op.

11

Er zijn maar heel weinig betere manieren om een gesprek af te kappen dan je broer te vertellen dat je erover denkt hem voor moord te arresteren. Zelfs mijn legendarische scherpzinnigheid was niet opgewassen tegen de taak iets te verzinnen wat de moeite waard was om je adem aan te verspillen. Dus reden we in stilte over de US1 naar de 95 North en daarna van de snelweg af het Design District in, even voorbij de afslag naar de Julia Tuttle Causeway.

Door de stilte leek het ritje veel langer dan het eigenlijk was. Ik keek een paar keer naar Deborah, maar ze was kennelijk in gedachten verzonken, misschien overwoog ze of ze haar goede handboeien zou gebruiken of het goedkope extra stel uit het handschoenenkastje. Hoe dan ook, ze staarde recht voor zich uit, draaide mechanisch aan het stuur en bewoog zich door het verkeer zonder er met haar gedachten bij te zijn, en zonder dat ze haar aandacht aan mij verspilde.

We vonden het adres gauw genoeg, wat een opluchting was, want de spanning van elkaar niet aankijken en geen woord zeggen werd me een beetje te veel. Deborah kwam voor het huis tot stilstand, een pakhuisachtig ogend geval aan Northeast Fortieth Street, en zette de versnelling in de parkeerstand. Ze deed de motor uit en keek me nog altijd niet aan, maar bleef even zitten. Toen schudde ze haar hoofd en stapte uit de auto.

Ik vermoed dat van me werd verwacht dat ik als altijd achter haar aan zou lopen, Kleine Debs’ logge schaduw. Maar ergens heb ik nog een ietsiepietsie trots, en zeg nou zelf: als zij me wilde opbrengen voor een paar armzalige recreatiemoorden, mocht dan van mij worden verwacht dat ik haar hielp om deze op te lossen? Ik bedoel maar, voor mij hoeven de dingen niet eerlijk te gaan — dat gebeurt nooit — maar dit leek wel heel erg op gespannen voet te staan met de grenzen van het fatsoen.

Dus bleef ik in de auto zitten en keek niet echt toen Debs naar de voordeur beende en aanbelde. Ik zag slechts uit mijn ongeïnteresseerde ooghoek dat er opengedaan werd en ik merkte amper het saaie detail op dat Deborah haar badge liet zien. En vanaf de plek waar ik in de auto niet zat te kijken, kon ik niet echt zeggen of de man haar sloeg of dat ze viel, of dat hij haar eenvoudigweg op de grond duwde en toen naar binnen verdween.

Maar mijn belangstelling werd weer enigszins gewekt toen ze op een knie overeind worstelde, weer viel en niet meer opstond.

Ik hoorde duidelijk de alarmcentrale zoemen: er was iets heel erg mis en al mijn hooghartigheid verdween als sneeuw voor de zon op het hete asfalt. Ik sprong uit de auto en rende zo snel als ik kon naar de stoep.

Van drie meter afstand zag ik het heft van een mes uit haar zij steken en ik minderde even vaart toen een schok door me heen golfde. Een plas afschuwelijk nat bloed verspreidde zich al over de stoep en ik zat weer in de koude box met Biney, mijn broer, en zag dat verschrikkelijke, kleverige rood, dat dik en akelig op de vloer lag en ik kon me niet verroeren of zelfs ademen. Maar de deur klapwiekte weer open, de man die Deborah had neergestoken, stapte naar buiten, zag me en ging door zijn knieën om het mesgevest te pakken, en het geluid van een aanwakkerende, in mijn oren fladderende wind, ging over in het geraas van de Zwarte Ruiter die zijn vleugels spreidde. Ik sprong naar voren en schopte hem hard tegen de zijkant van zijn hoofd. Hij viel languit naast Deborah neer, met zijn gezicht in het bloed, en verroerde zich niet.

Ik knielde naast Deborah en pakte haar hand. Haar pols was krachtig en haar ogen gingen weifelend open. ‘Dex,’ fluisterde ze.

‘Hou vol, zus,’ zei ik, en ze deed haar ogen weer dicht. Ik haalde haar radio uit de hoes aan haar riem en verzocht om hulp.

In de paar minuten voordat de ambulance er was, had zich een kleine menigte gevormd, maar die week gewillig uiteen toen de ambulancebroeders uit de wagen sprongen en zich naar Deborah haastten.

‘Oef,’ zei de eerste. ‘Eerst snel die bloeding stoppen.’ Hij was een potige jonge kerel met een marinierskapsel, knielde naast Deborah neer en ging aan het werk. Zijn partner, een zo niet nog potiger vrouw van een jaar of veertig, legde snel een infuus in Deborahs arm aan, liet net de naald erin glijden toen ik van achteren een hand aan mijn arm voelde trekken.

Ik draaide me om. Daar stond een smeris in uniform, een zwarte vent van middelbare leeftijd met geschoren hoofd, en hij knikte naar me. ‘Ben jij haar partner?’ vroeg hij.

Ik haalde mijn ID tevoorschijn. ‘Haar broer,’ zei ik. ‘Technische recherche.’

‘Hm,’ zei hij, terwijl hij mijn identiteitsbewijs aanpakte en bekeek. ‘Meestal zijn jullie niet zo snel op de plaats delict.’ Hij gaf me mijn ID terug. ‘Wat weet je over die vent?’ Hij knikte naar de man die Deborah had neergestoken, die nu rechtop zat en zijn hoofd vasthield, terwijl een andere agent op zijn hurken naast hem ging zitten.

‘Hij deed de deur open en zag haar,’ zei ik. ‘En toen stak hij een mes in haar.’

‘Uh-huh,’ zei de smeris. Hij wendde zich tot zijn partner en zei: ‘Sla hem in de boeien, Frankie.’

Ik keek niet in mijn handen wrijvend toe toen de twee smerissen de armen van de messensteker op z’n rug legden en hem de handboeien om deden, want op dat moment werd Deborah in de ambulance geschoven. Ik liep erheen en sprak met de ambulancebroeder met het korte haar. ‘Komt het goed met haar?’ vroeg ik.

Hij schonk me een werktuiglijk en weinig overtuigend glimlachje. ‘We horen wel wat de dokters ervan zeggen, oké?’ zei hij, wat minder bemoedigend klonk dan hij misschien had bedoeld.

‘Brengen jullie haar naar het Jackson?’ vroeg ik.

Hij knikte. ‘Als jij daar aankomt, ligt ze op de intensive care,’ zei hij.

‘Kan ik met jullie meerijden?’ vroeg ik.

‘Nee,’ zei hij. Hij sloeg de deur dicht, rende naar de voorbank van de ambulance en stapte in. Ik keek ze na toen ze zich weer in het verkeer voegden, de sirene aanzetten en wegreden.

Plotseling voelde ik me verschrikkelijk eenzaam. Dit leek ondraaglijk melodramatisch. De laatste woorden die we hadden gewisseld, waren niet aangenaam geweest, en nu zouden dat heel goed haar Laatste Woorden geweest kunnen zijn. Het was een opeenvolging van gebeurtenissen die op televisie thuishoorde, bij voorkeur in een middagsoap. Dit paste niet in het primetimedrama van Dexters Doffe Dagen. Maar zo was het wel. Deborah was op weg naar de intensive care en ik wist niet of ze daar weer uit zou komen. Ik wist niet eens of ze er levend zou aankomen.

Ik keek weer naar de stoep. Zo te zien lag er vreselijk veel bloed. Deborahs bloed.

Gelukkig voor mij hoefde ik daar niet al te lang bij stil te staan. Brigadier Coulter was gearriveerd en zelfs voor zijn doen zag hij er ongelukkig uit. Ik zag dat hij even op de stoep bleef staan en om zich heen keek, voordat hij naar me toe wandelde. Hij leek er zelfs nog ongelukkiger uit te zien toen hij me met dezelfde uitdrukking die hij op de plaats delict had vertoond van top tot teen opnam.

‘Dexter,’ zei hij. Hij schudde zijn hoofd. ‘Hoe is ’t gebeurd, verdomme?’

Heel even wilde ik werkelijk ontkennen dat ik mijn zus had neergestoken. Toen realiseerde ik me dat hij me met geen mogelijkheid kon beschuldigen, maar dat hij voordat hij mijn verklaring opnam zowaar het ijs trachtte te breken.

‘Ze had op me moeten wachten,’ zei hij. ‘Ik ben haar partner.’

‘Je was koffie aan het halen,’ zei ik. ‘Daar wilde ze niet op wachten.’

Coulter keek naar het bloed op de stoep en schudde zijn hoofd. ‘Ze had best twintig minuten kunnen wachten,’ zei hij. ‘Op haar partner.’ Hij keek naar me op. ‘Dat is een heilig verbond.’

Ik heb geen ervaring met het heilige, aangezien ik het grootste deel van de tijd voor de tegenpartij speel, dus zei ik eenvoudigweg: ‘Je zult wel gelijk hebben,’ en dat leek hem tevreden te stellen, want hij bedaarde en nam mijn verklaring op, terwijl hij slechts een paar keer zuur naar de bloedvlek keek die zijn heilige partner had achtergelaten. Het duurde tien heel lange minuten voordat ik me eindelijk kon verontschuldigen en naar het ziekenhuis kon rijden.

Elke smeris, schurk en slachtoffer in en rondom Miami kent het Jackson Memorial Hospital, want daar zijn ze allemaal geweest, als patiënt of om een collega op te halen die er een was geweest. Het is een van de drukste ziekenhuizen van het land, en als oefening kunst baart, moet de intensivecareafdeling van Jackson wel de allerbeste zijn in schotwonden, steekwonden, wonden door stompe voorwerpen, letsel door een pak slaag en andere akelige, toegebrachte medische aandoeningen. Het Amerikaanse leger komt naar Jackson om veldchirurgie te leren, want ruim vijfduizend keer per jaar komt er iemand naar het ziekenhuis met iets wat het dichtst nadert aan oorlogswonden die je in de frontlinie buiten Bagdad kunt oplopen.

Dus als Deborah daar levend was aangekomen, wist ik dat ze in goede handen was. Ik kon me met geen mogelijkheid voorstellen dat ze misschien dood zou gaan. Nou ja, ik was me er heel goed van bewust dat ze dood kón gaan, vroeg of laat overkomt ons dat allemaal. Maar ik kon me geen wereld indenken waar geen Deborah Morgan in rondliep. Het zou net zoiets zijn als een legpuzzel van duizend stukjes waar in het midden een groot stuk aan ontbrak. Het was gewoon verkeerd.

Het was verontrustend als je bedacht hoezeer ik aan haar gewend was. We toonden elkaar zeer zeker nooit tedere gevoelens en staarden elkaar ook niet met vochtige ogen aan, maar ze was er altijd geweest, mijn hele leven al. Terwijl ik naar het Jackson reed, ging het door me heen dat de zaken er heel anders uit kwamen te zien als zij dood zou gaan, en lang niet zo aangenaam.

Ik dacht er liever niet over na. Het was een heel vreemde sensatie. Ik kon me niet herinneren dat ik ooit zo sentimenteel was geweest. En niet alleen door het besef dat ze dood zou kunnen gaan, want daar had ik wel enige ervaring mee. En ook niet door het feit dat ze min of meer familie was, want daar was ik ook al doorheen gegaan. Maar toen mijn pleegouders doodgingen, was ik heel lang ziek geweest en wist ik zeker dat ze stierven om mij voor te bereiden. Dit kwam zo onverwacht. Misschien voelde ik me gewoon door de plotselinge schok zo emotioneel.

Gelukkig voor mij was het geen heel lange rit — het ziekenhuis was maar een paar kilometer verderop — en na een paar minuten door het verkeer racen met één hand op de claxon geplakt, wat de meeste automobilisten in Miami trouwens negeren, reed ik het parkeerterrein op.

Vanbinnen zijn alle ziekenhuizen hetzelfde, tot en met de kleur verf op de muren, en over het algemeen word je er niet vrolijk van. Uiteraard was ik behoorlijk in mijn nopjes dat we er op dit moment een hadden, maar toen ik naar de eerste hulp liep, liep ik niet over van vrolijke verwachtingen. Over de wachtende mensen hing een soort dierlijk berustende atmosfeer. Op de gezichten van de heen en weer rennende artsen en verpleegkundigen viel af te lezen dat ze in een voortdurende, tot op het bot verdovende crisis verkeerden, wat in schril contrast stond met de ongehaaste, bureaucratische, met een clipboard zwaaiende vrouwelijke functionaris die me tegenhield toen ik me ertussendoor wilde wringen om Deborah te vinden.

‘Brigadier Morgan, meswond,’ zei ik. ‘Ze hebben haar net binnengebracht.’

‘Wie bent u?’

Ik was zo stom te denken dat ik sneller langs haar zou komen door te zeggen: ‘Naaste familie,’ en werkelijk, de vrouw glimlachte. ‘Mooi zo,’ zei ze. ‘Precies de man die ik moet hebben.’

‘Mag ik naar haar toe?’ zei ik.

‘Nee,’ zei ze. Ze greep me bij de elleboog en dirigeerde me resoluut naar een kantoortje.

‘Kunt u me dan vertellen hoe het met haar is?’ vroeg ik.

‘Gaat u hier alstublieft zitten,’ zei ze terwijl ze me naar een voorgevormde plastic stoel draaide die voor een klein bureau stond.

‘Maar hoe is het met haar?’ zei ik. Ik vertikte het me te laten koeioneren.

‘Daar komen we zo achter,’ zei ze. ‘Zodra we wat papierwerk achter de rug hebben. Ga alstublieft zitten, meneer… is het meneer Morton?’

‘Morgan,’ zei ik.

Ze fronste haar wenkbrauwen. ‘Hier staat Morton.’

‘Het is Morgan,’ zei ik. ‘M-O-R-G-A-N.’

‘Weet u het zeker?’ vroeg ze me, en ik werd overspoeld door de surrealistische toestand van de hele ziekenhuiservaring en ik zonk neer op de stoel, alsof ik was geslagen door een reusachtig nat kussen.

‘Heel zeker,’ zei ik vaagjes, terwijl ik zo ver als het wankele stoeltje toestond naar achteren leunde.

‘Nou, dan moet ik dat in de computer veranderen,’ zei ze met gefronst voorhoofd. ‘Potverdikke.’

Ik deed als een vis op het droge een paar keer mijn mond open en dicht, terwijl de vrouw op haar toetsenbord rammelde. Het was gewoon te veel; zelfs haar laconieke ‘potverdikke’ was een belediging van de logica. Deborahs leven stond op het spel, zou dan niet iedereen die fysiek in staat was om te staan en te praten, hemel en aarde moeten bewegen en de boel stijf moeten vloeken? Misschien kon ik Hernando Meza regelen om hier een workshop te houden over de juiste taalkundige benadering van naderend onheil.

Het duurde veel langer dan zowel mogelijk als menselijk leek, maar uiteindelijk kreeg ik het voor elkaar om alle papieren naar behoren in te vullen en de vrouw over te halen dat ik, aangezien ik familie was én een werknemer van de politie, alle recht in de wereld had om mijn zus te zien. Maar zoals het er uiteraard in dit tranendal aan toegaat, kreeg ik haar niet echt te zien. Ik mocht simpelweg in de gang door een patrijspoort gluren en zag een wat mij toescheen enorme mensenmassa, die in limoengroene operatiekleding om de tafel stond en verschrikkelijke, onvoorstelbare dingen met Deborah deed.

Een paar eeuwen lang stond ik daar alleen maar te staren en kromp zo nu en dan ineen wanneer er een bloederige hand of instrument in de lucht boven mijn zus verscheen. De stank van chemicaliën, bloed, zweet en angst was bijna overweldigend. Maar ten slotte, toen ik de aarde luchtledig voelde worden en dood voelde gaan, en de zon oud en koud was, deden ze allemaal een stap bij de tafel vandaan en werd Deborah door een aantal van hen in de richting van de deur geduwd. Ik stapte naar achteren en keek toe hoe ze haar door de deuren de gang in reden, en greep toen de arm vast van een van de ouder uitziende mannen die er in een stoet achteraan kwamen. Dat was een vergissing: ik raakte met mijn hand iets kouds, vochtigs en kleverigs aan, ik trok hem weg en zag dat hij onder het bloed zat. Even voelde ik me licht in het hoofd worden, smerig en zelfs een beetje paniekerig, maar toen de chirurg zich omdraaide en me aankeek, wist ik me net genoeg weer te herstellen.

‘Hoe is het met haar?’ vroeg ik aan hem.

Hij keek de gang door, naar waar ze mijn zus naartoe brachten, en toen weer naar mij. ‘Wie bent u?’ vroeg hij.

‘Haar broer,’ zei ik. ‘Komt ze er weer bovenop?’

Hij schonk me een half, weinig vrolijk glimlachje. ‘Veel te vroeg om daar iets van te zeggen,’ zei hij. ‘Ze heeft heel wat bloed verloren. Het kan prima gaan, maar ze kan ook complicaties krijgen. Dat weten we gewoon nog niet.’

‘Wat voor complicaties?’ vroeg ik. Mij scheen dat een volkomen redelijke vraag toe, maar hij slaakte een geërgerde zucht en schudde zijn hoofd.

‘Alles van infectie tot hersenbeschadiging,’ zei hij. ‘De komende dagen kunnen we er niets van zeggen, dus u zult gewoon moeten afwachten tot we wel iets weten, oké?’ Hij schonk me de andere helft van het glimlachje en liep weg, in tegenovergestelde richting van waar ze Deborah naartoe hadden gebracht.

Ik keek hem na en dacht na over hersenbeschadiging. Toen draaide ik me om en ging de brancard met Deborah achterna.

12

Er stonden zoveel apparaten om Deborah heen dat het even duurde voordat ik haar te midden van de zoemende en piepende warboel ontdekte. Ze lag roerloos in het bed, overal zaten slangen in haar lijf, haar gezicht was half bedekt door een zuurstofmasker en ze was bijna even bleek als de lakens. Ik bleef een minuut naar haar staan kijken, wist niet precies wat ik moest doen. Ik was alleen maar bezig geweest met haar te zien en nu ik hier was, kon ik me niet herinneren ooit ergens gelezen te hebben wat de juiste procedure was bij een bezoek aan je dierbaren op de intensivecareafdeling. Moest ik haar hand vasthouden? Dat leek me wel waarschijnlijk, maar ik wist het niet zeker, en in de hand die het dichtst bij me lag, zat een infuus; het leek me geen goed idee het risico te nemen dat die eruit floepte.

Dus in plaats daarvan vond ik, weggestopt onder alle apparaten die het leven kunstmatig in stand houden, een stoel. Die zette ik zo dicht bij het bed neer als me gepast leek en ik ging zitten wachten.

Na slechts een paar minuten werd er op de deur geklopt en toen ik opkeek, zag ik een magere, zwarte smeris die ik vagelijk kende. Wilkins. Hij stak zijn hoofd om de deur en zei: ‘Hé. Dexter, hè?’ Ik knikte en liet hem mijn ID zien.

Wilkins maakte een hoofdknikje naar Deborah. ‘Hoe gaat het met ’r?’

‘Te vroeg om er iets van te zeggen,’ zei ik.

‘Lullig, man,’ zei hij en hij haalde zijn schouders op. ‘De hoofdinspecteur wil dat er iemand op wacht staat, dus ik zit buiten.’

‘Bedankt,’ zei ik en hij trok zich terug om zijn post bij de deur in te nemen.

Ik probeerde me voor te stellen hoe het leven er zonder Deborah uitzag. Alleen al het idee maakte me van streek, hoewel ik niet precies wist waarom. Ik kon niet bedenken wat nou het grote en voor de hand liggende verschil zou zijn, en daardoor schaamde ik me een beetje, dus deed ik nog meer mijn best. Waarschijnlijk zou ik de volgende keer de coq-au-vin warm kunnen opeten. Zonder haar wereldberoemde, gemene elleboogstoten zou ik niet zoveel blauwe plekken op mijn armen hebben. En ik zou me ook geen zorgen meer hoeven maken dat ze me ging arresteren. Dat was allemaal goed. Waarom maakte ik me dan zorgen?

Toch was de logica niet verschrikkelijk overtuigend. En stel dat ze het overleefde, maar hersenbeschadiging had opgelopen? Dat kon heel goed van invloed zijn op haar carrière binnen de wetshandhaving. Misschien behoefde ze wel fulltimezorg, moest ze gevoerd worden, had ze grotemensenluiers nodig; geen van die dingen combineerden goed met haar baan. En wie zou het eindeloze, saaie, slaafse karwei moeten volbrengen om voor haar te zorgen? Ik wist niet veel over ziektekostenverzekeringen, maar wel zoveel dat die niet opgewekt fulltime zorg aanbieden. Stel dat ik voor haar moest zorgen? Dat zou absoluut een enorme deuk in mijn vrije tijd slaan. Maar wie kon het anders doen? Ze had in de hele wereld verder geen familie. Alleen Dierbare, Plichtsgetrouwe Dexter was er, niemand anders kon haar rolstoel duwen, haar potje koken en liefdevol haar mondhoeken afvegen als ze kwijlde. Ik zou de rest van haar leven voor haar moeten zorgen. Tot op hoge leeftijd, wanneer het verval toeslaat, zouden we met z’n tweetjes naar spelletjesshows zitten kijken, terwijl de rest van de wereld vrolijk verder draait en men zonder mij elkaar naar het leven staat en er een bende van maakt.

Vlak voordat ik werd overspoeld door een reusachtige golf vochtig zelfmedelijden, moest ik aan Kyle Chutsky denken. Het klopte niet echt als je hem alleen maar Deborahs vriendje noemde, want ze woonden al ruim een jaar samen, dus was het wel een tikje meer dan dat. Bovendien kon je hem amper een jongen noemen. Hij was minstens tien jaar ouder dan Debs, heel groot en aftands, en hij miste zijn linkerhand en -voet als gevolg van een ontmoeting met dezelfde amateurchirurg die brigadier Soakes had bewerkt.

Om volmaakt eerlijk te zijn, en volgens mij is dat heel belangrijk, dacht ik niet alleen aan hem omdat ik, in het hypothetische geval dat Deborah een hersenbeschadiging had, wilde dat iemand anders voor haar zou zorgen. Maar nu kwam het bij me op dat hij misschien wel zou willen weten dat zij op de intensive care lag.

Dus haalde ik mijn mobieltje tevoorschijn en belde hem. Hij nam bijna onmiddellijk op.

‘Hallo?’

‘Kyle, met Dexter,’ zei ik.

‘Hé, maatje,’ zei hij, met zijn geveinsd opgewekte stem. ‘Wat is er?’

‘Ik ben bij Deborah,’ zei ik. ‘Op de intensive care in het Jackson.’

‘Wat is er gebeurd?’ zei hij na een korte aarzeling.

‘Ze is neergestoken,’ zei ik. ‘Ze heeft veel bloed verloren.’

‘Ik ben al onderweg,’ zei hij en hij hing op.

Het was aardig van Chutsky dat hij zo bezorgd was en onmiddellijk kwam. Misschien wilde hij me zelfs wel met Deborahs potje helpen, en om de beurt de rolstoel duwen. Het is mooi als je iemand hebt.

Dat deed me eraan denken dat ik iemand had, of misschien van iemand was. Hoe dan ook, Rita zou, voordat ze een fazantsoufflé voor me ging klaarmaken, willen weten dat ik laat thuiskwam. Ik belde haar op haar werk, vertelde snel wat er aan de hand was en hing weer op voordat ze aan een koor van o-mijn-goden kon beginnen.

Chutsky kwam ongeveer een kwartier later de kamer in, met in zijn kielzog een verpleegkundige die zich er kennelijk van wilde verzekeren dat hij zich volmaakt gelukkig voelde, van de kamerdeur tot aan de bevestiging van de infusen aan toe. ‘Hier is ze,’ zei de verpleegkundige.

‘Dank je wel, Gloria,’ zei Chutsky, terwijl hij zijn ogen niet van Deborah afhield. De verpleegkundige bleef nog een paar ogenblikken dralen en verdween toen vertwijfeld.

Intussen liep Chutsky naar het bed en pakte Deborahs hand, en het was fijn te weten dat ik daarin gelijk had gehad: het klopte inderdaad dat ik haar hand had moeten vasthouden.

‘Wat is er gebeurd, man?’ zei hij terwijl hij naar Deborah keek.

Ik stelde hem snel op de hoogte en hij luisterde zonder me aan te kijken, terwijl hij Deborahs hand even losliet om een haarlok van haar voorhoofd weg te strijken. Toen ik klaar was met praten, knikte hij afwezig en zei: ‘Wat zeiden de artsen?’

‘Te vroeg om er iets van te zeggen,’ zei ik.

Met de glimmende zilverkleurige haak die op de plek van zijn linkerhand zat, wuifde hij dat ongeduldig weg. ‘Dat zeggen ze altijd,’ zei hij. ‘En verder?’

‘Er is kans op blijvende schade,’ zei ik. ‘Zelfs hersenbeschadiging.’

Hij knikte. ‘Ze heeft een hoop bloed verloren,’ zei hij. Het was geen vraag, maar ik antwoordde toch.

‘Inderdaad,’ zei ik.

‘Ik laat een vent uit Bethesda komen,’ zei Chutsky. ‘Die is hier over een paar uur.’

Daar wist ik niet veel op te zeggen. Een vent? Uit Bethesda? Was dit goed nieuws of zo, en zo ja, waarom? Ik kon helemaal niets verzinnen wat het verschil nou was tussen Bethesda en Cleveland, behalve dat het in Maryland in plaats van in Ohio lag. Wat voor soort vent zou nou van daaruit hierheen komen? En waarom dan wel niet? Maar ik kon er ook geen vraag over verzinnen. Om de een of andere reden draaide mijn brein niet met de gebruikelijke, kille efficiëntie.

Dus keek ik alleen maar toe toen Chutsky een andere stoel bij het bed trok, zodat hij kon zitten en Deborahs hand vasthouden. En nadat hij zich had geïnstalleerd, keek hij me eindelijk rechtstreeks aan. ‘Dexter,’ zei hij.

‘Ja,’ zei ik.

‘Denk je dat je wat koffie kunt scoren? En misschien een donut of zoiets?’

De vraag kwam volkomen als een verrassing voor me, want het was zo’n bizar idee, zo scheen het mij althans toe, en eigenlijk had het net zo natuurlijk moeten zijn als ademhalen. Het was allang lunchtijd geweest en ik had niet gegeten en ook niet aan eten gedacht. Maar nu Chutsky het erover had, leek het een slecht idee, net als wanneer je in de kerk de schuine versie van ‘Barnacle Bill’ zong.

Het leek echter nog merkwaardiger om tegen te sputteren. Dus ik stond op en zei: ‘Ik zal kijken wat ik kan doen,’ en liep naar de gang.

Een paar minuten later kwam ik terug met twee bekers koffie en vier donuts. Ik weet niet waarom, maar ik bleef in de gang staan en keek naar binnen. Chutsky leunde met dichte ogen naar voren terwijl hij Deborahs hand op zijn voorhoofd gedrukt hield. Hij bewoog zijn lippen, hoewel ik geen geluid boven het geroezemoes van de apparaten uit kon horen. Was hij aan het bidden? Dat scheen me nog het allervreemdst toe. Ik veronderstel dat ik hem niet echt goed kende, maar wat ik wel van hem wist, paste niet bij het beeld van een biddende man. En het was hoe dan ook gênant, iets wat je eigenlijk liever niet wilde zien, alsof je naar iemand keek die in zijn neus zat te pulken. Ik schraapte mijn keel toen ik naar mijn stoel liep, maar hij keek niet op.

Los van een opgewekte, hardop uitgesproken opmerking, en een mogelijke onderbreking van zijn religieuze hartstocht, kon ik eigenlijk niets constructiefs doen. Dus ging ik zitten en begon aan de donuts. Ik had de eerste bijna achter de kiezen toen Chutsky eindelijk opkeek.

‘Hé,’ zei hij. ‘Wat heb je?’

Ik gaf hem een koffie en twee donuts. Hij greep de koffie met zijn rechterhand vast en stak zijn haak door de donutgaten. ‘Bedankt,’ zei hij. Hij zette de koffie tussen zijn knieën en wipte het deksel met een vinger los, terwijl hij een hap van de aan zijn haak bungelende donuts nam. ‘Mm,’ zei hij. ‘Ik heb niet geluncht. Ik wachtte tot ik iets van Deborah hoorde en zou misschien met jullie gaan eten. Maar…’ zei hij, en zijn stem stierf weg terwijl hij nog een hap van de donut nam.

Hij at in stilte zijn donuts, slurpte zo nu en dan van zijn koffie en ik profiteerde van de tijd om de mijne op te drinken. Toen we beiden klaar waren, zaten we eenvoudigweg naar Deborah te staren alsof ze ons favoriete tv-programma was. Zo nu en dan maakte een van de machines een of ander raar geluid en dan keken we er beiden naar. Maar eigenlijk veranderde er niets. Deborah bleef met dichte ogen liggen, terwijl ze langzaam en onregelmatig ademde, begeleid door het Darth Vader-geluid van het zuurstofmasker.

Ik zat daar minstens een uur en mijn gedachten werden niet plotseling vrolijk en zonnig. En voor zover ik kon zien was dat ook bij Chutsky niet het geval. Hij barstte niet in tranen uit, maar hij zag er moe en een beetje grijs uit, erger dan ik hem ooit had gezien, behalve dan die keer dat ik hem van de man redde die zijn hand en voet had afgehakt. En ik vermoed dat ik er niet veel beter uitzag, hoewel ik me daar nou niet het meeste zorgen over maakte, nu niet of wanneer dan ook. In werkelijkheid besteedde ik niet veel tijd aan me zorgen maken. Plannen, ja, ervoor zorgen dat alles tijdens mijn Bijzondere Nachtelijke Uitjes vlekkeloos verliep. Maar je zorgen maken scheen mij wis en waarachtig eerder een emotionele dan een rationele activiteit toe, en tot nu toe had dat me nog nooit een rimpel in mijn voorhoofd opgeleverd.

Maar nu? Dexter maakte zich zorgen. Dat tijdverdrijf pikte je verbazingwekkend gemakkelijk op. Ik had meteen de slag te pakken en het was het enige wat ik kon doen om te voorkomen dat ik op mijn nagels ging bijten.

Natuurlijk kwam het goed met haar. Toch? ‘Te vroeg om er iets van te zeggen’ begon steeds onheilspellender te klinken. Kon ik zelfs die verklaring wel vertrouwen? Was er niet een soort protocol, een medische standaardprocedure om de naaste familie te informeren dat hun dierbaren zouden sterven of op het punt stonden een plant te worden? Ze begonnen met de waarschuwing dat het misschien niet goed kwam — ‘te vroeg om er iets van te zeggen’ — om vervolgens het nieuws geleidelijk aan zo over te brengen dat duidelijk werd dat het helemaal niet meer goed kwam?

Was er niet ergens een wet die artsen verplichtte om de waarheid over dit soort dingen te vertellen? Of was dat gewoon een zelfreinigingsmechanisme? Bestond er medisch gesproken wel zoiets als de waarheid? Ik had geen idee, dit was een nieuwe wereld voor me en ik hield er niet van, maar wat de waarheid ook mocht zijn, het was echt te vroeg om er iets van te zeggen, en ik zou gewoon moeten afwachten. Schokkend genoeg was ik daar lang niet zo goed in als ik had gedacht.

Toen mijn maag weer begon te knorren, concludeerde ik dat het avond was, maar een blik op mijn horloge leerde me dat het nog maar een paar minuten voor vier was.

Twintig minuten later arriveerde Chutsky’s Vent uit Bethesda. Ik had eigenlijk niet geweten wat ik moest verwachten, maar het was totaal niet wat hij was. De Vent was ongeveer vijfenzestig, kaal en hij had een dikke buik, een bril met een dik gouden montuur en hij kwam met de twee artsen binnen die Deborah hadden behandeld. Ze liepen achter hem aan als een stelletje eerstejaarsstudenten die de ster van het feest naliepen, popelend om de zaken uit te leggen en hem tevreden te stellen. Chutsky sprong overeind toen de Vent binnenkwam.

‘Dr. Teidel!’ zei hij.

Teidel knikte naar Chutsky en zei: ‘Wegwezen,’ met een hoofdbeweging waar ik bij inbegrepen was.

Chutsky knikte, greep me bij de arm en terwijl hij me de kamer uit trok, sloegen Teidel en zijn beide vazallen het laken al terug om Deborah te onderzoeken.

‘Die kerel is de beste,’ zei Chutsky, en hoewel hij nog altijd niet zei waarin, vermoedde ik nu dat het om iets medisch ging.

‘Wat gaat hij doen?’ vroeg ik en Chutsky haalde zijn schouders op.

‘Wat er ook maar moet gebeuren,’ zei hij. ‘Kom mee, laten we wat gaan eten. Dit willen we niet zien.’

Dat klonk niet erg geruststellend, maar nu Teidel de touwtjes in handen had, voelde Chutsky zich duidelijk beter, dus liep ik met hem mee naar een klein en druk café in een hoek op de begane grond, waar we onaandoenlijk sandwiches aten en Chutsky me wat over de dokter uit Bethesda vertelde, hoewel ik daar niet om had gevraagd.

‘Die kerel is verbazingwekkend,’ zei hij. ‘Tien jaar geleden? Toen heeft hij me weer in elkaar gezet. En ik was er heel wat erger aan toe dan Deborah, geloof me. Hij heeft alle stukjes weer op de juiste plek gezet en ze deden het ook nog.’

‘Wat ongeveer net zo belangrijk is,’ zei ik en Chutsky knikte alsof hij naar me luisterde.

‘Ik zweer ’t,’ zei hij, ‘Teidel is de beste die er is. Zag je hoe die andere artsen met hem omgingen?’

‘Alsof ze zijn voeten wilden wassen en zijn druiven wilden schillen,’ zei ik.

Chutsky schonk me een kort beleefd lachje. ‘Ha,’ en weer zo’n kort glimlachje. ‘Nu komt ze prima in orde,’ zei hij. ‘Helemaal in orde.’

Maar of hij zichzelf probeerde te overtuigen of mij, dat wist ik niet.

13

Dr. Teidel was in de personeelskamer toen we van het eten terugkwamen. Hij zat aan een tafel van een kop koffie te nippen, wat op de een of andere manier merkwaardig en ongepast leek, alsof er een hond met speelkaarten in zijn poot aan tafel zat. Als Teidel zo’n wonderbaarlijke verlosser was, dan deed hij toch zeker geen doodnormale mensendingen? Hij keek op toen we binnenkwamen, en zijn ogen waren heel erg menselijk, vermoeid, helemaal niet vol sprankelende, goddelijke inspiratie, en ik liep ook niet over van ontzag toen hij begon te praten.

‘Te vroeg om iets met zekerheid te kunnen zeggen,’ zei hij tegen Chutsky, en ik was dankbaar dat er enige variatie in de medische standaardmantra zat. ‘We hebben het echte crisispunt nog niet bereikt en dat kan alles veranderen.’ Hij slurpte van zijn koffie. ‘Ze is jong en sterk. De artsen hier zijn uitstekend. Ze is in goede handen. Maar er kan nog een hoop misgaan.’

‘Kunt u er iets aan doen?’ vroeg Chutsky, terwijl hij heel onzeker en onderdanig klonk, alsof hij God om een nieuwe fiets vroeg.

‘Bedoelt u een magische operatie of een fantastische nieuwe werkwijze?’ zei Teidel. Hij nam een slokje koffie. ‘Nee. Helemaal niets. U zult gewoon moeten afwachten.’ Hij keek op zijn horloge en stond op. ‘Ik moet een vliegtuig halen.’

Chutsky boog zich naar voren en pakte Teidels hand vast. ‘Dank u wel, dokter. Ik waardeer dit echt. Heel erg bedankt.’

Teidel trok zijn hand uit die van Chutsky weg. ‘Graag gedaan,’ zei hij en hij liep naar de deur.

Chutsky en ik keken hem na. ‘Ik voel me een stuk beter,’ zei Chutsky. ‘Het feit alleen al dat hij er was, geweldig.’ Hij keek me aan alsof hij het smalend had gezegd en zei: ‘Echt waar. Ze komt er echt weer bovenop.’

Ik wilde dat ik er net zoveel vertrouwen in had als Chutsky. Ik wist niet of Deborah er wel weer bovenop kwam. Ik wilde het dolgraag geloven, maar ik ben niet zo goed in mezelf voor het lapje houden als de meeste mensen, en ik heb altijd gemerkt dat als de zaken alle kanten op kunnen, ze meestal bergafwaarts gaan.

Maar dat soort dingen zeg je niet op de intensive care zonder dat je een hoeveelheid negatieve gevoelens oproept, dus ik mompelde iets passends en we gingen weer aan Deborahs bed zitten. Wilkins zat nog naast de deur en er was voor zover ik kon zien bij Deborah geen verandering opgetreden. En hoe lang we daar ook zaten en hoe indringend we ook naar haar keken, er gebeurde niets anders dan het hum, klik, ping van de apparaten.

Chutsky staarde naar haar, alsof hij door de kracht van zijn blik haar kon gaan laten zitten en praten. ‘Die vent die dit heeft gedaan,’ zei hij. ‘Die is toch gepakt, hè?’

‘Hij zit vast,’ zei ik. ‘In de cel.’

Chutsky knikte en het leek erop dat hij nog iets anders wilde zeggen. Hij keek naar het raam, zuchtte en ging toen weer naar Deborah staren.

Dexter staat wijd en zijd bekend om zijn grondige en scherpe intellect, maar het was al bijna middernacht toen het bij me opkwam dat het geen zin had om naar Deborahs roerloze gestalte te zitten staren. Onder Chutsky’s intense, Uri Geller-achtige, blik was ze niet opgesprongen en als we de dokters mochten geloven, zou ze nog geruime tijd helemaal niets doen. Zodoende was het voor Dexter verstandiger om naar bed te wankelen en een paar beroerde uurtjes te gaan slapen, in plaats van hier te blijven zitten, langzaam naar de vloer te zakken en te veranderen in een kromgebogen bult met rode oogjes.

Chutsky bracht daar niets tegen in; hij gebaarde alleen met zijn hand en mompelde iets van dat hij het fort zou houden, en ik strompelde van de intensive care de warme, vochtige avond van Miami in. Het was een aangename afwisseling na de werktuiglijke kilte in het ziekenhuis, en ik bleef staan om de geur van begroeiing en uitlaatgassen in te ademen. Aan de hemel hing een reusachtig brokstuk van de kwaadaardige gele maan te gniffelen, maar ik voelde hem niet echt aan me trekken. Ik kon me totaal niet concentreren op de bijbehorende, vreugdevolle glittering van een mes of de wilde nachtelijke dans van schimmige verrukking waar ik naar zou moeten verlangen. Niet nu Deborah roerloos daarbinnen lag. Niet dat het verkeerd zou zijn, ik had het gewoon niet. Ik voelde helemaal niets, behalve dat ik moe was, verdoofd en leeg.

Nou, de verdoving en leegte kon ik niet verdrijven en Deborah kon ik ook niet genezen, maar ik kon wel iets aan de vermoeidheid doen.

Ik ging naar huis.

Ik werd vroeg wakker met een vieze smaak in mijn mond. Rita stond al in de keuken en had nog voordat ik op een stoel zat een kop koffie voor m’n neus gezet. ‘Hoe gaat het met ’r?’ vroeg ze.

‘Te vroeg om er iets van te zeggen,’ zei ik en ze knikte.

‘Dat zeggen ze altijd,’ zei ze.

Ik nam een grote slok koffie en stond weer op. ‘Ik ga even horen hoe het vanochtend met haar is,’ zei ik. Ik griste mijn mobieltje van de tafel bij de voordeur en belde Chutsky.

‘Geen verandering,’ zei hij, met een stem die schor klonk van vermoeidheid. ‘Ik bel je als er iets gebeurt.’

Ik ging weer aan de keukentafel zitten en had het gevoel alsof ik elk moment in coma kon raken. ‘Wat zeiden ze?’ vroeg Rita.

‘Geen verandering,’ zei ik tegen haar en ik zakte achter de koffiekop ineen.

Een paar koppen koffie en zes bosbessenpannenkoeken later was ik enigszins hersteld en klaar om naar m’n werk te gaan. Dus stond ik van tafel op, nam afscheid van Rita en de kinderen en liep naar de deur. Ik zou de normale routine volgen en me door het gewone ritme van mijn kunstmatige leven in synthetische sereniteit in slaap laten sussen.

Maar mijn werk bleek niet het toevluchtsoord dat ik had verwacht. Ik werd overal met meevoelend gefronste voorhoofden en fluisterende, vragende stemmen begroet. ‘Hoe gaat het met ’r?’ Het hele gebouw leek te gonzen van bezorgdheid en weergalmde de strijdkreet ‘te vroeg om er iets van te zeggen’. Zelfs Vince Masuoka had de geest gekregen. Hij had donuts meegebracht — de tweede keer deze week! — en in de geest van je reinste meevoelende goedheid had hij de Beierse room voor mij bewaard.

‘Hoe gaat het met ’r?’ vroeg hij terwijl hij me de donut overhandigde.

‘Ze heeft een hoop bloed verloren,’ zei ik tegen hem, vooral om eens iets anders te zeggen voordat mijn tong uitgeput raakte van steeds maar hetzelfde te moeten zeggen. ‘Ze ligt nog op de intensive care.’

‘In het Jackson zijn ze behoorlijk goed in dit soort dingen,’ zei hij. ‘Heel veel ervaring.’

‘Ik heb liever dat ze met iemand anders ervaring opdoen,’ zei ik en ik at de donut op.

Ik zat nog geen tien minuten op mijn stoel toen ik een telefoontje kreeg van Gwen, de assistente van hoofdinspecteur Matthews. ‘De hoofdinspecteur wil u onmiddellijk spreken,’ zei ze.

‘Wat een prachtige stem… Dat kan alleen maar de stralende engel Gwen zijn,’ zei ik.

‘Hij bedoelt nu,’ zei ze en ze hing op. En ik ook.

Ik stond een kleine veertig minuten later in het kantoor naast dat van de hoofdinspecteur in levenden lijve naar Gwen te kijken. Ze was al een eeuwigheid de assistent van Matthews en wel om twee redenen. Ten eerste was ze ongelooflijk efficiënt. Ten tweede was ze ongelooflijk gewoontjes, en geen van de drie echtgenotes van de hoofdinspecteur had ook maar een greintje bezwaar tegen haar gehad.

Bovendien was ze door de combinatie van die twee voor mij onweerstaanbaar, en als ik haar zag, kon ik de neiging niet weerstaan om een luchthartige scherts aan mijn wufte spitsvondigheid te laten ontsnappen. ‘Ah, Gwendolyn,’ zei ik. ‘Snoezige sirene van South Miami.’

‘Hij zit op je te wachten,’ zei ze.

‘Let maar niet op hem,’ zei ik. ‘Vlieg met me weg naar een leven vol heerlijke losbandigheid.’

‘Schiet op,’ zei ze, terwijl ze naar de deur knikte. ‘In de vergaderzaal.’

Ik had verondersteld dat de hoofdinspecteur officieel zijn medeleven wilde tonen, en de vergaderzaal leek me daar een merkwaardige plek voor. Maar hij was de hoofdinspecteur en Dexter slechts een ondergeschikte, dus ging ik daar naar binnen.

Hoofdinspecteur Matthews stond inderdaad op me te wachten. Hij was vlak bij de deur van de vergaderzaal en toen ik binnenkwam, stortte hij zich op me. ‘Morgan,’ zei hij. ‘Dit is volkomen onofficieel, dus…’ Hij wuifde met een hand en legde die op mijn schouder. ‘Help ons uit de brand, jongen,’ zei hij. ‘Alleen maar… je weet wel,’ en zonder verdere surrealistische plichtplegingen bracht hij me naar een stoel aan de tafel.

Daar zat al een aantal mensen, van wie ik de meesten herkende en geen van hen voorspelde veel goeds. Israel Salguero, hoofd interne zaken, was er; hij voorspelde op zichzelf al niets goeds. Maar hij werd vergezeld door Irene Cappuccio, die ik alleen van gezicht en reputatie kende. Zij was de senior jurist van het departement en werd er zelden bij geroepen, tenzij iemand een kansrijke en aanzienlijke rechtszaak tegen ons wilde beginnen. Naast haar zat een andere jurist van het departement, Ed Beasley.

Aan de overkant van de tafel zat inspecteur Stein, voorlichtingsfunctionaris, erin gespecialiseerd om de zaken zo voor te stellen dat werd voorkomen dat de hele politiemacht zou worden afgeschilderd als een uitzinnige bende West-Goten. Alles bij elkaar genomen was het geen groep mensen waarbij Dexter in een zachte rustgevende deken in een stoel kon wegzinken.

Op een van de stoelen in de buurt van Matthews zat iemand die ik niet kende, en te oordelen naar de snit van zijn duur ogende pak, was hij geen smeris. Hij was zwart, had een laatdunkende uitdrukking op zijn gezicht en zijn geschoren hoofd glom zo fel dat ik ervan overtuigd was dat hij er meubelwas op smeerde. Terwijl ik hem opnam, verdraaide hij zijn arm zodanig dat de mouw iets omhoogschoof zodat een grote diamanten manchetknoop en een schitterend Rolex-horloge werden onthuld.

‘Zo,’ zei Matthews terwijl ik naast een stoel bleef dralen en een paniekgevoel terugdrong. ‘Hoe gaat het met ’r?’

‘Te vroeg om er iets van te zeggen,’ zei ik.

Hij knikte. ‘Nou, ik weet zeker dat we er hier allemaal het beste van hopen,’ zei hij. ‘Ze is een prachtagent en haar vader was, eh… jouw vader trouwens ook.’ Hij schraapte zijn keel en vervolgde: ‘In het Jackson zitten, eh, de beste artsen en ik wil dat je weet dat als er iets is wat het departement kan doen, eh…’ De man naast hem keek naar Matthews en toen naar mij, en Matthews knikte. ‘Ga zitten,’ zei hij.

Ik schoof een stoel bij de tafel vandaan en ging zitten, had geen idee wat er gaande was, maar wist wel absoluut zeker dat het me niet zou aanstaan.

Hoofdinspecteur Matthews bevestigde dat idee onmiddellijk. ‘Dit is een informeel gesprek,’ zei hij. ‘Alleen maar om, ah, ahem…’

De onbekende man verplaatste zijn grote, koele ogen met een enigszins vernietigende uitdrukking naar de hoofdinspecteur, en keek toen weer naar mij. ‘Ik vertegenwoordig Alex Doncevic,’ zei hij.

De naam zei me absoluut niets, maar hij zei het met zo’n vanzelfsprekende overtuiging dat ik zeker wist dat dat wel zo zou moeten zijn, dus ik knikte en zei: ‘O, oké.’

‘In de eerste plaats,’ zei hij, ‘eis ik zijn onmiddellijke vrijlating. En in de tweede plaats…’ Hij wachtte nu even, kennelijk om een dramatisch effect te bereiken en zijn gerechtvaardigde woede op te draaien om die de kamer in te spuwen. ‘In de tweede plaats,’ zei hij, alsof hij een menigte in een grote zaal toesprak, ‘overwegen we een rechtszaak met een eis tot schadevergoeding.’

Ik knipperde met mijn ogen. Ze keken allemaal naar mij en het was duidelijk een belangrijk onderdeel van iets min of meer ijzingwekkends, maar ik had werkelijk geen idee wat dat zou moeten zijn. ‘Het spijt me dat te horen,’ zei ik.

‘Kijk eens,’ zei Matthews. ‘We hebben hier gewoon een informeel, voorlopig gesprek. Want meneer Simeon hier, ah… bekleedt een uitermate gerespecteerde positie in de gemeenschap. Onze gemeenschap,’ zei hij.

‘En omdat zijn cliënt gearresteerd is wegens een aantal ernstige misdrijven,’ zei Irene Cappuccio.

‘Onwéttig gearresteerd,’ zei Simeon.

‘Dat staat nog te bezien,’ zei Cappuccio tegen hem. Ze knikte naar me. ‘Meneer Morgan kan daar mogelijk wat licht over doen schijnen.’

‘Oké,’ zei Matthews. ‘Laten we niet, eh…’ Hij legde beide handen plat op de vergadertafel. ‘Het gaat er juist om dat… eh, Irene?’

Cappuccio knikte en keek naar me. ‘Kun je ons precíés vertellen welke gebeurtenissen gisteren hebben geleid tot de aanslag op rechercheur Morgan?’

‘Je weet dat je daarmee niet bij een rechter kunt komen aanzetten, Irene,’ zei Simeon. ‘Aanslag? Kom nou toch.’

Cappuccio keek hem met een kille blik en zonder met haar ogen te knipperen aan, voor mijn gevoel een hele poos, maar het zal misschien een seconde of tien zijn geweest. ‘Oké,’ zei ze, terwijl ze zich tot mij wendde. ‘Die hebben geleid tot het moment dat zijn cliënt een mes in Deborah Morgan stak? Je ontkent toch niet dat hij haar heeft neergestoken, wel?’ zei ze tegen Simeon.

‘Laat maar eens horen wat er is gebeurd,’ zei Simeon met een strak glimlachje.

Cappuccio knikte naar me. ‘Ga door,’ zei ze. ‘Begin maar helemaal bij het begin.’

‘Nou,’ zei ik, en dat was op dat moment eigenlijk het enige wat ik kon zeggen. Ik voelde aller ogen op me gericht en de klok tikte, maar ik kon niets overtuigends bedenken. Uiteindelijk was het prettig te weten wie Alex Doncevic was; het is altijd goed om de naam te weten van degene die je familieleden neersteekt.

Maar wie Alex Doncevic verder ook mocht zijn, hij stond niet op de lijst die Deborah en ik aan het natrekken waren. Ze had op die deur geklopt op zoek naar iemand die Brandon Weiss heette, en was door heel iemand anders neergestoken. Was die alleen al bij het zien van haar badge zo in paniek geraakt dat hij direct op de vlucht had willen slaan en zelfs in staat was tot moord?

Dexter eist niet dat het leven zich altijd op een redelijke manier ontvouwt. Tenslotte leef ik hier en ik weet dat er geen logica bestaat. Maar dit sloeg helemaal nergens op, tenzij je accepteert dat als je in Miami op een willekeurige deur klopte, een op de drie mensen die opendoet bereid is je te vermoorden. Hoewel dit op zichzelf een ongelooflijk charmant idee is, leek het me niet erg waarschijnlijk.

En bovendien was momenteel het waaróm hij het had gedaan minder belangrijk dan het feit dát Doncevic Deborah had neergestoken. Maar wat de reden ook mocht zijn van deze omvangrijke vergadering, ik had er geen idee van. Matthews, Cappuccio, Salguero, die mensen gingen niet elke dag met elkaar koffiedrinken.

Dus ik wist dat er iets onaangenaams aan de hand was, en dat wat ik ook zei daar invloed op zou hebben, maar aangezien ik niet wist wat dat ‘iets’ was, wist ik ook niet wat ik moest zeggen om dat ten goede te keren. Te veel informatie klopte gewoon niet, en zelfs mijn reusachtige brein kon daar niet helemaal mee uit de voeten. Ik schraapte mijn keel, in de hoop dat ik daarmee wat tijd kon winnen, maar die was al binnen een paar seconden voorbij en ze keken nog steeds allemaal naar mij.

‘Nou,’ zei ik nogmaals. ‘Hm, het begin? Bedoel je, eh…’

‘Jullie gingen meneer Doncevic ondervragen,’ zei Cappuccio.

‘Nee, eh… eigenlijk niet.’

‘Eigenlijk niet,’ zei Simeon, alsof een van ons niet begreep wat de woorden betekenden. ‘Wat bedoel je met “eigenlijk niet”?’

‘We gingen iemand ondervragen die Brandon Weiss heet,’ zei ik. ‘Doncevic maakte de deur open.’

Cappuccio knikte. ‘Wat zei hij toen brigadier Morgan zichzelf bekendmaakte?’

‘Dat weet ik niet,’ zei ik.

Simeon keek naar Cappuccio en zei: ‘Obstructie,’ op een heel luide fluistertoon. Ze wuifde hem weg.

‘Meneer Morgan,’ zei ze en ze keek in het dossier dat voor haar lag. ‘Dexter.’ Ze vertrok heel even haar gezicht naar me waarvan ze waarschijnlijk dacht dat het voor een glimlachje kon doorgaan. ‘Je staat hier niet onder ede, en je zit niet in de problemen. We moeten alleen weten wat er is gebeurd waardoor ze is neergestoken.’

‘Ik begrijp het,’ zei ik. ‘Maar ik zat in de auto.’

Simeon ging bijna in de houding rechtop zitten. ‘In de áúto,’ zei hij. ‘U stond niet met brigadier Morgan bij de deur.’

‘Dat klopt.’

‘Dus u hebt niet gehoord wat er is gezegd, of wat er níét is gezegd,’ zei hij terwijl hij een wenkbrauw zo hoog optrok dat die bijna kon doorgaan voor een piepklein toupet op dat glanzende kale hoofd.

‘Inderdaad.’

Cappuccio kwam tussenbeide en zei: ‘Maar in je verklaring zei je dat brigadier Morgan haar badge liet zien.’

‘Ja,’ zei ik. ‘Ik zag haar wel.’

‘En hij zat in de auto, hóé ver weg?’ zei Simeon. ‘Weet u wel wat ik daarmee in de rechtszaal kan doen?’

Matthews schraapte zijn keel. ‘Laten we niet, eh… de rechtszaal is niet, eh, het is niet gezegd dat dit voor de rechter eindigt,’ zei hij.

‘Ik was heel wat dichterbij toen hij probeerde mij neer te steken,’ zei ik, in de hoop dat dat een beetje hielp.

Maar Simeon wuifde dat weg. ‘Zelfverdediging,’ zei hij. ‘Als ze zich niet fatsoenlijk als politieman bekend had gemaakt, had hij alle recht om zichzelf te verdedigen.’

‘Ze liet hem haar badge zien, dat weet ik zeker,’ zei ik.

‘Daar kúnt u niet zeker van zijn… niet op vijftien meter afstand!’ zei Simeon.

‘Ik heb het gezien,’ zei ik en ik hoopte dat het niet kregelig klonk. ‘Bovendien zou Deborah dat nooit vergeten, sinds ze kan lopen weet ze de juiste procedure.’

Simeon zwaaide met een heel grote wijsvinger in mijn richting. ‘En dat is nog iets wat me hier niet aanstaat, wat is precies uw relatie met brigadier Morgan?’

‘Ze is mijn zus,’ zei ik.

‘Uw zús,’ zei hij, en uit zijn mond klonk het zoiets als: kwaaie handlanger die je bent. Hij schudde theatraal zijn hoofd en keek de kamer rond. Hij had zonder meer ieders aandacht en hij genoot er zichtbaar van. ‘Dit wordt steeds mooier,’ zei hij, met een veel betere glimlach dan die van Cappuccio.

Salguero zei nu voor het eerst iets. ‘Deborah Morgan heeft een smetteloze reputatie. Ze komt uit een familie van politieagenten en is in elk opzicht van onbesproken gedrag, altijd geweest ook.’

‘Een familie van politieagenten betekent nog niet onbesproken,’ zei Simeon. ‘Het betekent alleen maar de Blauwe Muur, en dat weet je. Dit is duidelijk een kwestie van zelfverdediging, misbruik van gezag en in de doofpot stoppen.’ Hij gooide zijn handen in de lucht en vervolgde: ‘Het is zonneklaar dat we er nooit achter zullen komen wat er werkelijk is gebeurd, niet met al die ingewikkelde familie- en politiebureauconnecties. Ik vind dat we het maar aan de rechter moeten overlaten om dat uit te zoeken.’

Ed Beasley nam voor het eerst het woord, kortaf en nuchter, waarvoor ik hem hartelijk de hand wilde drukken. ‘Er ligt een politieagent op de intensive care,’ zei hij, ‘omdat jouw cliënt een mes in haar heeft gestoken. Dat hoeft de rechter niet uit te zoeken, Kwami.’

Simeon liet een rij blinkende tanden aan Beasley zien. ‘Misschien niet, Ed,’ zei hij. ‘Maar totdat jullie de Bill of Rights overboord weten te gooiden, heeft mijn cliënt die optie.’

Hij stond op. ‘Hoe dan ook,’ zei hij. ‘Volgens mij heb ik genoeg om mijn cliënt op borgtocht vrij te krijgen.’ Hij knikte naar Cappuccio en verliet de kamer.

Er viel een korte stilte en toen schraapte Matthews zijn keel. ‘Is dat inderdaad zo, Irene?’

Cappuccio knakte het potlood dat ze vasthield. ‘Bij de juiste rechter? Ja,’ zei ze. ‘Waarschijnlijk wel.’

‘Het politieke klimaat is momenteel niet gunstig,’ zei Beasley. ‘Simeon kan de zaken lekker opstoken en een stank verspreiden. En momenteel kunnen we ons geen stinkzaakjes veroorloven.’

‘Oké, mensen,’ zei Matthews. ‘Laten we voor de naderende shitstorm de luiken sluiten. Inspecteur Stein, je weet wat je te doen staat. Je moet zo snel mogelijk met iets voor de pers komen, voor de middag nog.’

Stein knikte. ‘Oké,’ zei hij.

Israel Salguero stond op en zei: ‘Ik moet ook aan het werk, hoofdinspecteur. Interne zaken wil onmiddellijk een verslag van brigadier Morgans gedragingen.’

‘Oké, goed,’ zei Matthews en hij keek me aan. ‘Morgan,’ zei hij hoofdschuddend. ‘Ik wilde dat je wat behulpzamer was geweest.’

14

Lang voordat Deborah zelfs maar bij kennis was gekomen, was Alex Doncevic dus alweer op vrije voeten. Sterker nog, Doncevic stond om 17.37 uur die middag voor de gevangenis, slechts een uur en vierentwintig minuten nadat Deborah haar ogen voor het eerst even had opengedaan.

Ik wist het van Deborah omdat Chutsky me onmiddellijk belde, zo opgewonden alsof hij zojuist het Engelse Kanaal was overgezwommen met in zijn kielzog een piano. ‘Ze komt erbovenop, Dex,’ zei hij. ‘Ze deed haar ogen open en keek me recht aan.’

‘Heeft ze iets gezegd?’ vroeg ik.

‘Nee,’ zei hij. ‘Maar ze kneep in mijn hand. Ze gaat het redden.’

Ik was er nog altijd niet van overtuigd dat een oogopslag en een kneepje de juiste signalen waren dat het herstel zich had ingezet, maar het was fijn te weten dat ze iets vooruit was gegaan. Vooral omdat ze volledig bij kennis moest zijn om Israel Salguero en interne zaken onder ogen te komen.

En ik wist wanneer Doncevic uit de gevangenis werd vrijgelaten, omdat ik in de periode tussen de bijeenkomst in de vergaderzaal en Chutsky’s telefoontje een besluit had genomen.

Dexter houdt zichzelf niet voor de gek; hij weet beter dan de meesten dat het leven onrechtvaardig is. Mensen hebben het concept rechtvaardigheid uitgevonden in een poging het speelveld in evenwicht te krijgen en het voor de roofdieren uitdagender te maken. En dat vind ik prima. Persoonlijk ga ik liever voor de uitdaging.

Maar ook al is het Leven niet eerlijk, Recht zal geschieden. En het idee dat Doncevic er wellicht mee wegkwam terwijl Deborah in een ziekenhuis lag te verpieteren met al die slangen in haar lijf, leek zo heel, zoiets als… Oké, ik zal het uitspreken: het was niet éérlijk. Ik bedoel maar, ik weet zeker dat er andere woorden voor te vinden zijn, maar Dexter duikt niet weg omdat dit een lelijke waarheid is, net als de meeste andere, trouwens. Ik vond deze hele kwestie bij uitstek oneerlijk, en daardoor dacht ik erover na hoe ik wellicht de zaken weer in de juiste verhoudingen kon terugplaatsen.

Ik piekerde daar nog een paar uur over terwijl ik het routinepapierwerk deed en drie koppen enigszins smerige koffie dronk. Ik piekerde nog steeds tijdens een ondermaatse lunch in een tentje dat mediterraan beweerde te zijn, wat alleen maar klopte als we aannemen dat oud brood, klonters mayonaise en vet koud vlees inderdaad mediterraan zijn. En daarna piekerde ik nog een paar minuten door, terwijl ik in mijn kleine kantoortje spullen over het bureau heen en weer schoof.

En ten slotte sloeg ergens in de verre mist van Dexters armetierige hersenlandschap een vaag belletje een piepklein toontje aan. Bong, klonk het zachtjes, en schimmig licht sijpelde langzaam Dexters Doffe Knikker binnen.

Ik was uitgefoeterd omdat ik niet erg behulpzaam was geweest, en volgens mij was die beschuldiging ook terecht. Dexter was inderdaad niet behulpzaam geweest; hij had in de auto zitten pruilen terwijl Debs gewond raakte en daarna had hij haar ook niet kunnen beschermen tegen de aanval van die advocaat met z’n glimkop.

Maar ik wist wel een manier waarop ik heel, heel behulpzaam kon zijn, en daar was ik bij uitstek goed in. Ik kon een hele handvol problemen uit de wereld helpen: die van Deborah, van het departement en mijn eigen speciale dilemma’s, allemaal tegelijk, met één soepele slag, of een paar hakkende slagen als ik heel speels was. Het enige wat ik hoefde te doen was te ontspannen en de fantastische, speciale Ik te zijn, terwijl ik de arme Doncevic zijn dwalingen hielp inzien.

Ik wist dat Doncevic schuldig was, ik had met mijn eigen ogen gezien dat hij Deborah neerstak. En grote kans dat hij de lijken vermoord en uitgestald had die zo’n tumult hadden veroorzaakt en zo schadelijk waren voor onze cruciale toeristeneconomie. Het was bijna mijn burgerplicht om ons van Doncevic te verlossen. Aangezien hij op borgtocht vrij was, zou iedereen aannemen dat als hij vermist bleek te zijn, hij was gevlucht. De premiejagers zouden hemel en aarde bewegen om hem te vinden, maar het zou niemand iets kunnen schelen als dat niet lukte.

Ik vond deze oplossing uitermate bevredigend: het is mooi als de zaken zo mooi uitpakken, en het was zo onberispelijk dat het mijn keurige, innerlijke monster wel aansprak, dat graag ziet dat problemen ingepakt en weggegooid worden. Bovendien was het alleen maar eerlijk.

Schitterend: ik zou wat qualitytime met Alex Doncevic gaan doorbrengen.

Ik bekeek online zijn status en controleerde die elk kwartier toen duidelijk werd dat hij op het punt stond vrijgelaten te worden. Om 16.32 uur waren de papieren in het laatste stadium; ik kuierde naar het parkeerterrein en reed naar de voordeur van de gevangenis.

Ik kwam daar juist op tijd aan en een hoop mensen waren me al voor. Simeon wist werkelijk hoe hij de boel kon opstoken, vooral wanneer er pers bij kwam kijken. Die stond in een reusachtig zootje ongeregeld te wachten, de perswagens, satellietschotels en prachtige kapsels wedijverden allemaal om een plekje. Toen Doncevic aan Simeons arm naar buiten kwam, klikten de camera’s, een massa ellebogen probeerde zich een weg te banen en de menigte golfde naar voren als een roedel honden die zich op een berg rauw vlees stort.

Vanuit mijn auto keek ik toe hoe Simeon een lange en hartverwarmende verklaring aflegde, een paar vragen beantwoordde en zich toen door de menigte heen duwde met Doncevic in zijn kielzog. Ze stapten in een zwarte Lexus SUV en reden weg, en na een ogenblik reed ik erachteraan.

Het is betrekkelijk eenvoudig om een andere auto te volgen, en al helemaal in Miami, waar altijd een onberekenbare verkeersdrukte heerst. En aangezien het spitsuur was, was dat nu nog erger. Ik hoefde alleen maar op een afstandje te blijven, een paar auto’s tussen mij en de Lexus te laten. Aan Simeon was niet te zien of hij dacht dat hij werd gevolgd. Al zou hij me in de gaten hebben, dan zou hij uiteraard denken dat ik een journalist was die een snapshot van Doncevic wilde scoren terwijl hij huilde van dankbaarheid, en Simeon zou zich er slechts van verzekeren dat hij zich van zijn goede kant zou laten zien.

Ik volgde ze door de stad naar North Miami Avenue en minderde wat vaart toen ze Northeast Fortieth Street indraaiden. Ik wist nu bijna zeker waar ze naartoe gingen en inderdaad, Simeon reed naar de voorkant van het gebouw waar Deborah mijn nieuwe vriend voor het eerst tegen het lijf was gelopen. Ik passeerde, reed een blokje om en kwam op tijd terug om te zien dat Doncevic uit de Lexus stapte en naar het gebouw liep.

Ik had geluk dat er een parkeerplaats was vanwaar ik de deur in de gaten kon houden. Ik zette de auto neer, deed de motor uit en wachtte tot het donker werd. Een donker dat, zoals altijd, een Dexter zou aantreffen die er klaar voor was. Na zo’n lang en treurig verblijf in de wereld van alledag zou hij vannacht eindelijk weer gereedstaan om zich daarin te voegen, te zwelgen in zijn zachte en barbaarse muziek en een paar akkoorden van Dexters eigen menuet aanslaan. Ik merkte dat ik ongeduldig werd van de peinzende, traag ondergaande zon en gretig naar de nacht uitkeek. Ik voelde dat die zich voor me uitstrekte, zich vooroverboog om zich in mij te verspreiden, zijn vleugels uit te slaan, de knopen uit de al te lang ongebruikte spieren gladstreek en zich op de sprong voorbereidde…

Mijn telefoon ging.

‘Met mij,’ zei Rita.

‘Dat weet ik wel zeker,’ zei ik.

‘Ik geloof dat ik echt goed… wat zei je?’

‘Niets,’ zei ik. ‘Wat is jouw echt goed?’

‘Wat?’ zei ze. ‘O, ik heb nagedacht over wat je hebt gezegd. Over Cody?’

Ik trok mijn gedachten terug uit de pulserende duisternis waaraan ik me had gelaafd en probeerde me te herinneren wat ik over Cody had gezegd. Het had iets te maken met helpen om hem uit zijn schulp te laten kruipen, maar ik wist niet meer wat we uiteindelijk hadden besloten, los van een paar vage algemeenheden om Rita een beter gevoel te geven terwijl ik Cody zorgvuldig op het Pad van Harry dirigeerde. Dus zei ik alleen maar: ‘O, oké. Ja?’ in de hoop wat meer uit haar te krijgen.

‘Ik heb met Susan gepraat? Je weet wel, van nummer honderdzevenendertig? Met die grote hond,’ zei ze.

‘Ja,’ zei ik. ‘Ik ken die hond.’ Die net als alle huisdieren een pesthekel aan me heeft. Ze zien meteen wat ik ben, ook al doen hun baasjes dat niet.

‘En haar zoon, Albert? Hij heeft het echt heel erg naar z’n zin bij de padvinderswelpen. En ik dacht dat dat misschien ook wel iets voor Cody was.’

In eerste instantie vond ik dat idee helemaal nergens op slaan. Cody? Een welp? Dat was net zoiets als komkommersandwiches en thee aan Godzilla voeren. Maar terwijl ik een antwoord stamelde, en iets probeerde te bedenken wat noch in een stellige ontkenning, noch in een hysterische lach uitmondde, schoot het door me heen dat het eigenlijk nog niet zo’n slecht idee was. Sterker nog, het was een heel goed idee, dat perfect inhaakte op mijn plan om Cody zich aan mensenkinderen te laten aanpassen. En dus bracht ik er onmiskenbaar halverwege een geërgerd nee en een enthousiast ja uit: ‘Hi didda yuh-kay.’

‘Dexter, gaat het wel met je?’ vroeg Rita.

‘Ik, eh, het verrast me even,’ zei ik. ‘Ik zit ergens middenin. Maar ik vind het een geweldig idee.’

‘Echt? Vind je dat werkelijk?’ zei ze.

‘Absoluut,’ zei ik. ‘Dat is precies iets voor hem.’

‘Ik hoopte al dat je dat zou zeggen,’ zei ze. ‘Maar toen dacht ik, ik weet niet. Stel dat… ik bedoel, vind je het echt?’

Ik vond het echt, en uiteindelijk kreeg ik haar zover dat ze me geloofde. Maar het duurde een paar minuten, want Rita is in staat om zonder te ademen te praten, gaat gewoon door, vaak zonder haar zin af te maken, dus tegenover elk woord van mij stonden zo’n vijftien of twintig onsamenhangende woorden van haar.

Tegen de tijd dat ik haar eindelijk had overtuigd en had opgehangen, was het iets donkerder buiten, maar helaas in mij een stuk lichter. De openingsklanken van Dexters Danssuite werden nu gedempt, iets van de stijgende noodzaak was door Rita’s telefoonsoundtrack vervaagd. Maar ik was er heel zeker van dat die wel zou terugkomen.

Om de schijn op te houden dat ik druk bezig was, belde ik Chutsky.

‘Hé, maatje,’ zei hij. ‘Een paar minuten geleden heeft ze haar ogen weer opengedaan. De dokters denken dat ze langzaam aan het bijkomen is.’

‘Dat is geweldig,’ zei ik. ‘Ik kom een beetje later. Heb nog wat losse eindjes weg te werken.’

‘Er zijn een paar van je mensen langs geweest,’ zei hij. ‘Ken je ene Israel Salguero?’

Een fietser reed langs me heen de straat door. Hij botste tegen mijn buitenspiegel en reed door. ‘Ik weet wie hij is,’ zei ik. ‘Was hij daar?’

‘Ja,’ zei Chutsky. ‘Hij was hier.’ Chutsky zweeg alsof hij wachtte tot ik iets ging zeggen. Er kwam niet veel in me op, dus zei hij ten slotte: ‘Er is iets met die vent.’

‘Hij heeft onze vader gekend,’ zei ik.

‘Uh-huh,’ zei hij. ‘Iets anders.’

‘Eh,’ zei ik. ‘Hij is van interne zaken. Hij onderzoekt in deze zaak Deborahs optreden.’

Chutsky viel even stil. ‘Háár optreden,’ zei hij ten slotte.

‘Ja,’ zei ik.

‘Ze is néérgestoken.’

‘De advocaat zegt dat het zelfverdediging was,’ zei hij.

‘De klootzak,’ zei hij.

‘Ik weet zeker dat je je nergens zorgen over hoeft te maken,’ zei ik. ‘Dat zijn de regels nu eenmaal, hij moet het onderzoeken.’

‘De godverdomde klootzak,’ zei Chutsky. ‘En hij bestaat het om hier te komen? Terwijl ze verdomme in coma ligt?’

‘Hij kent Deborah al heel lang,’ zei ik. ‘Waarschijnlijk wilde hij gewoon zien of het goed met haar ging.’

Er viel een heel lange stilte en toen zei Chutsky: ‘Oké, maat. Als jij dat zegt. Maar ik denk niet dat ik hem de volgende keer binnenlaat.’

Ik wist niet echt hoe goed Chutsky’s haak het kon opnemen tegen Salguero’s gladde en volslagen zelfvertrouwen, maar ik had het gevoel dat het een interessante wedstrijd zou zijn. Ondanks al zijn bluf en gemaakte opgewektheid was Chutsky een kille moordenaar. Maar Salguero zat al jaren bij interne zaken, waardoor hij praktisch kogelvrij was geworden. Als het tot een knokpartij zou komen, dacht ik dat die het heel goed op betaaltelevisie zou doen. Ik dacht ook dat ik dat idee maar beter voor mezelf kon houden, dus zei ik alleen maar: ‘Oké. Zie je later,’ en ik hing op.

Nu alle triviale menselijke details waren afgehandeld, ging ik weer zitten wachten. Auto’s passeerden. Op de stoep liepen mensen langs. Ik kreeg dorst en vond een halfvol flesje water op de vloer onder de achterbank. En ten slotte werd het helemaal donker.

Ik wachtte nog wat langer, zodat de duisternis zich overal in de stad kon nestelen, en in mij. Het voelde heel goed om in de kilte de comfortabele mantel van de nacht om te slaan, en vanbinnen groeiden de verwachtingsvolle, fluisterende aansporingen van de Zwarte Ruiter, die erop aandrong dat ik opzijschoof en het stuur aan hem overgaf.

En uiteindelijk deed ik dat.

Ik stopte de zorgvuldig geknoopte strop van nylon visgaren en een rol duct tape in mijn zak, de enige werktuigen die ik op dat moment in mijn auto had, en stapte uit.

En aarzelde, de laatste keer was te lang geleden, veel te lang sinds Dexter in actie was geweest. Ik had mijn onderzoek niet verricht en dat was niet best. Ik had geen plan, en dat was zelfs nog erger. Ik wist eigenlijk niet wat zich achter die deur bevond of wat ik zou doen als ik eenmaal binnen was. Even bleef ik onzeker naast de auto staan en vroeg me af of ik me een weg door de dans kon improviseren. De onzekerheid vrat aan mijn pantser en in het gevaarlijke donker ging ik op één voet staan zonder dat ik de eerste, bekende stap kon zetten.

Maar dit was mal, zwak en verkeerd, en helemaal Niet Dexter. De Echte Dexter leefde in de Duisternis, kwam tot leven in de snijdende nacht, schepte er vreugde in om er vanuit de schaduwen op los te hakken. Wie stond hier nu te aarzelen? Dexter dubde niet.

Ik keek naar de nachtelijke hemel en ademde die in. Beter nog, er was nog een stukje van die verrotte gele maan over. Ik stelde me open en hij jankte naar me, de nacht bonsde door mijn aderen, klopte in mijn vingertoppen en zong over de strakgespannen huid in mijn nek, en ik voelde het allemaal veranderen, het vormde zich weer tot wat Wij moesten doen en wat Wij zouden doen en waar Wij klaar voor waren.

Dit was nu, dit was de nacht, dit was Donkere Dexters Dans, en de stappen zouden komen, zouden uit onze voeten vloeien, dat moesten ze wel en dat hadden ze altijd geweten.

En de zwarte vleugels reikten diep van binnen naar buiten, spreidden zich uit langs de nachtelijke hemel en droegen ons voort.

We glipten door de nacht, om het blok heen, controleerden zorgvuldig de hele omgeving. Aan het einde van de straat was een steeg en daar liepen we dieper de duisternis in, weer terug, naar de achterkant van Doncevics gebouw. Achter het huis stond een gedeukte bestelwagen geparkeerd, op een overdekte en goed verborgen laadplaats, en de Ruiter fluisterde snel en droog: kijk, hiermee verplaatst hij de lijken om ze naar de plek te brengen waar hij ze uitstalt. En weldra zou hij zelf die weg gaan.

We liepen door en troffen niets alarmerends in de omgeving aan. Om de hoek een Ethiopisch restaurant. Drie deuren verder luide muziek. En toen waren we weer bij de voordeur en belden aan. Hij opende de deur en was heel even verbaasd voordat we hem te grazen namen, hem vliegensvlug met de strop om zijn nek en zijn gezicht omlaag op de grond werkten, terwijl we zijn mond, handen en voeten intapeten. Toen hij vastgebonden was en hem de mond was gesnoerd, gingen we snel het hele huis door en troffen niemand aan. We vonden een aantal interessante voorwerpen, een paar heel mooie werktuigen in de badkamer, vlak naast een grote badkuip. Zagen en scharen en zo, heerlijke Dexter Speeltjes, en het was heel duidelijk dat dit de witte porseleinen achtergrond was uit de video die we op het toeristenbureau hadden gezien en dat was bewijs, al het bewijs dat we nu nodig hadden, in deze nacht der noodzaak. Doncevic was schuldig. Hij had hier op de tegels naast de badkuip gestaan terwijl hij deze werktuigen had vastgehouden en ondenkbare dingen had gedaan, precies de ondenkbare dingen waar wij aan dachten en hem nu zouden aandoen.

We sleurden hem naar de badkamer, deden hem in het bad en stopten toen weer, heel even maar. Een heel klein en hardnekkig fluisterstemmetje beweerde dat het niet goed zat, en dat reisde langs onze ruggengraat naar onze tanden. We rolden Doncevic in de kuip, met zijn gezicht naar omlaag, en liepen nogmaals snel door het pand. Er was niets en niemand, en alles leek in orde. De luide stem van de Zwarte Ruiter overstemde het nietige fluisterstemmetje en eiste opnieuw dat we terugkeerden naar de Dans met Doncevic.

Dus liepen we weer naar het bad en togen aan het werk. En we haastten ons een beetje omdat we op een vreemde plek waren zonder een echt plan, en ook omdat Doncevic één merkwaardig ding zei voordat we voor altijd de gave van het spreken van hem afnamen. ‘Even lachen,’ zei hij, en daar werden we kwaad van en hij was al snel niet meer in staat om iets uitgesprokens te zeggen. Maar we waren grondig, o ja, en toen we klaar waren, waren we heel tevreden over een goed gelukte klus. Alles was werkelijk heel goed gegaan. We hadden een heel grote stap gezet om de zaken weer op de rails te krijgen, waar ze ook thuishoorden.

En zo bleven ze tot het einde toe, met niets anders dan een paar vuilniszakken en een druppeltje bloed van Doncevics bloed op een glasplaatje voor mijn rozenhouten doosje.

En zoals altijd voelde ik me na afloop een heel stuk beter.

15

De volgende ochtend kwamen de zaken in een stroomversnelling terecht. Ik ging naar mijn werk, moe maar tevreden door mijn aangename karweitjes waardoor het gisteravond zo laat was geworden. Ik zat net aan de koffie, klaar om me op een stapel administratie te storten, toen Vince Masuoka zijn hoofd om de deur piepte. ‘Dexter,’ zei hij.

‘De enige echte,’ zei ik met gepaste bescheidenheid.

‘Heb je ’t gehoord?’ zei hij met een irritante, meesmuilende grijns van ik-durf-te-wedden-van-niet.

‘Ik hoor zoveel, Vince,’ zei ik. ‘Wat bedoel je?’

‘Het autopsierapport,’ zei hij. En omdat hij er kennelijk een punt van wilde maken om zich zo ergerlijk mogelijk te gedragen, zei hij verder niets meer en keek me alleen verwachtingsvol aan.

‘Oké, Vince,’ zei ik ten slotte. ‘Over welk autopsierapport heb ik niets gehoord waardoor ik over alles heel anders ga denken?’

Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Wat?’ zei hij.

‘Ik zei nee, ik weet er niets van. Vertel het me alsjeblieft.’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Volgens mij zei je dat niet,’ zei hij. ‘Hoe dan ook, weet je die mesjogge aangeklede lijken nog, met al dat fruit en zo erin?’

‘Op South Beach en in Fairchild Gardens?’ zei ik.

‘Inderdaad,’ zei hij. ‘Die hebben ze voor autopsie naar het lijkenhuis gebracht en de mensen daar zeiden, wow, geweldig, daar zijn ze weer.’

Ik weet niet of je dat wel eens hebt gemerkt, maar mensen kunnen heel goed een gesprek voeren waarin een partij, of beide betrokken partijen, absoluut geen idee heeft waar het over gaat. Kennelijk zat ik nu in zo’n hersenkrakende babbel, want het enige wat ik aan dit gesprekje met Vince overhield, was een grondige ergernis.

‘Vince,’ zei ik. ‘Vertel in korte en simpele bewoordingen wat je me probeert te zeggen, voordat ik een stoel op je kop stuksla.’

‘Ik zei net,’ zei hij, wat in elk geval eenvoudig te begrijpen was, ‘dat de mensen in het mortuarium vier lijken binnenkrijgen en zeggen dat ze daar gestolen waren. En dat ze nu weer terug zijn.’

De wereld leek een heel klein beetje te kantelen en een zware grijze mist nestelde zich over alles heen, waardoor ik amper nog kon ademen. ‘Waren de lijken uit het lijkenhuis gestólen?’ zei ik.

‘Ja.’

‘Dus dan waren ze al dood. Heeft iemand ze meegenomen en al die rare dingen met ze gedaan?’

Hij knikte. ‘Het is het krankzinnigste wat ik ooit heb gehoord,’ zei hij. ‘Ik bedoel, wie steelt er nou lijken uit het mortuarium? En gaat er dan zo mee spelen?’

‘Maar degene die dat heeft gedaan, heeft ze feitelijk dus niet vermoord,’ zei ik.

‘Nee, ze waren allemaal verongelukt en lagen daar alleen maar op hun brancard.’

‘Ongeluk is zo’n verschrikkelijk woord. Het staat voor alles waartegen ik mijn hele leven al te hoop loop: het is willekeurig, smerig, ongepland en dus gevaarlijk. Dat is het woord waardoor ik op een dag gepakt word, want ook al ben ik de voorzichtigheid zelve, een ongeluk zit in een klein hoekje en doet zich in deze wereld vol rafelig, chaotisch toeval altijd voor.

En dat was nu gebeurd. Ik had gisteravond een stuk of zes vuilniszakken gevuld met iemand die min of meer per ongeluk onschuldig was.

‘Dus het is toch geen moord,’ zei ik.

Hij haalde zijn schouders op. ‘Het blijft een misdrijf,’ zei hij. ‘Een lijk stelen, schending van doden, zoiets. De openbare gezondheid in gevaar brengen? Ik bedoel, dat moet wel illegaal zijn.’

‘Dat is door rood licht lopen ook,’ zei ik.

‘Niet in New York. Daar doen ze het aan de lopende band.’

Ik werd er heus niet vrolijker op als ik meer te weten kwam over de New Yorkse regels over lopen door rood licht. Hoe meer ik erover nadacht, hoe meer ik moest zeggen dat ik in dit geval vervaarlijk dicht in de buurt kwam van menselijke emoties, en dacht er gedurende de dag steeds meer over na. Ik voelde vlak onder mijn keel een vreemde, verstikkende sensatie en een vage, doelloze angst die ik niet van me af kon schudden. Ik moest me dus wel afvragen: is dit inderdaad schuldgevoel? Ik bedoel, stel dat ik een geweten had, zou dat van mij dan nu in de puree zitten? Het was uitermate verontrustend en het stond me helemaal niet aan.

En het was allemaal zo zinloos, Doncevic had tenslotte een mes in Deborah gestoken, en ook al was ze niet dood, hij had het toch maar geprobeerd. Hij was schuldig aan íéts heel gemeens, ook al had hij niet definitief toegeslagen.

Dus waarom ‘voelde’ ik dan iets? Een mens kan heel goed zeggen: ‘Ik heb iets gedaan waar ik een slecht gevoel over heb.’ Maar hoe kon een kille en lege Dexter zoiets nou zeggen? Als ik inderdaad iets voelde, dan was er een goede kans dat het gevoelens waren waarover de meesten het eens zijn dat ze inderdaad min of meer slecht zijn. De maatschappij kijkt niet goedkeurend naar gevoelens als ‘dringende behoefte om te doden’ of ‘genieten van snijden’, en zeg nou zelf, in mijn geval zou juist dat soort gevoelens waarschijnlijk als eerste aan de oppervlakte komen.

Nee, hier hoefde ik geen spijt van te hebben, ik had hem maar per ongeluk en impulsief in stukken gesneden. Ik paste de gladde en ijzige logica van Dexters grootse intellect toe en kwam steeds weer op hetzelfde uit, hoe vaak ik er ook over nadacht: Doncevic was geen groot verlies voor wie dan ook en hij had in elk geval geprobeerd Deborah te vermoorden. Moest ik nu hopen dat ze dood zou gaan, zodat ik me eenvoudigweg goed over mezelf kon voelen?

Maar het zat me dwars en de hele ochtend bleef het aan me knagen, en ook ’s middags nog toen ik tijdens mijn lunchpauze naar het ziekenhuis ging.

‘Hé, maatje,’ zei Chutsky vermoeid toen ik de kamer in kwam. ‘Niet veel veranderd. Ze heeft haar ogen een paar keer opengedaan. Volgens mij wordt ze wat sterker.’

Ik ging naast het bed in de stoel tegenover Chutsky zitten. Deborah zag er niet sterker uit. Ze zag er nog hetzelfde uit, bleek, amper ademend, meer dood dan levend. Deze uitdrukking had ik vaker gezien, heel vaak, maar die hoorde niet bij Deborah. Die hoorde thuis bij mensen die ik zorgvuldig voor die uitdrukking had uitgekozen, terwijl ik ze de donkere helling af duwde, de leegte in, als beloning voor de akelige dingen die ze hadden gedaan.

Ik had die gezichtsuitdrukking gisteravond nog bij Doncevic gezien, en ook al had ik hem niet zorgvuldig uitgekozen, ik realiseerde me toch dat die wis en waarachtig bij hem thuishoorde. Hij had voor dezelfde gelaatsuitdrukking bij mijn zus gezorgd, en dat was genoeg. Niets hoefde in het ongemak van Dexters niet-bestaande ziel te roeren. Ik had mijn werk gedaan, had een slecht mens uit de krioelende razernij van het leven weggerukt, en hem snel in een verzameling vuilniszakken gestopt, waar hij hoorde. Ook al was het slordig en niet gepland, het was nog altijd rechtvaardig, zoals mijn collega-gezagsdragers zouden zeggen. Collega’s zoals Israel Salguero, die nu Deborah niet hoefde lastig te vallen en haar carrière zou beschadigen omdat de man met het glimmende hoofd een hoop herrie in de pers maakte.

Toen ik een einde aan Doncevic maakte, had ik ook een einde aan die puinhoop gemaakt. Iets van het gewicht werd weggenomen. Als ik had gedaan wat Dexter doet en dat goed had gedaan, dan was mijn hoekje in de wereld er een heel klein beetje beter op geworden. Ik zat in mijn stoel en kauwde op een heel smerige sandwich, babbelde met Chutsky en zag werkelijk één keer dat Deborah haar ogen opende, wel drie volle seconden. Ik wist niet zeker of ze wist dat ik er was, maar het feit dat ik haar oogballen zag was heel bemoedigend en ik begon Chutsky’s wilde enthousiasme wat beter te begrijpen.

Nadat ik me heel wat beter over mezelf en over dingen in het algemeen voelde, ging ik weer naar mijn werk. Het was een heerlijke en dankbare manier om na de lunch binnen te rollen, en dat gevoel bleef de hele weg door het gebouw tot aan mijn kantoortje toe bij me. En daar stond rechercheur Coulter me op te wachten.

‘Morgan,’ zei hij. ‘Ga zitten.’

Ik vond het heel aardig van hem dat ik van hem in mijn eigen stoel mocht zitten. Hij keek me een hele poos aan, terwijl hij op een uit zijn mondhoek stekende tandenstoker kauwde. Hij was een peervormige vent, niet erg aantrekkelijk, en op dit moment nog minder zelfs. Hij had zijn aanzienlijke achterwerk in de extra stoel gepropt en los van de tandenstoker lurkte hij aan een reusachtige fles Mountain Dew, waarvan hij al iets op zijn groezelige witte overhemd had gemorst. Zijn voorkomen, samen met de manier waarop hij me zwijgend aanstaarde alsof hij hoopte dat ik in tranen zou uitbarsten en iets zou opbiechten, was op z’n zachtst gezegd extreem irritant. Dus drong ik de verleiding terug om in een snotterend hoopje in te storten, pakte een labverslag uit mijn postbakje en begon te lezen.

Even later schraapte Coulter zijn keel. ‘Oké,’ zei hij en ik keek op en trok een beleefde wenkbrauw naar hem op. ‘We moeten het over je verklaring hebben.’

‘Welke?’ zei ik.

‘Toen je zus werd neergestoken,’ zei hij. ‘Een paar dingen kloppen niet.’

‘Oké,’ zei ik.

Coulter schraapte nogmaals zijn keel. ‘Dus, eh… Vertel me nog een keer wat je hebt gezien.’

‘Ik zat in de auto,’ zei ik.

‘Hoe ver weg?’

‘O, misschien vijftien meter,’ zei ik.

‘Uh-huh. Waarom was je niet met haar meegegaan?’

‘Nou,’ zei ik, en ik vond dat het hem geen snars aanging, ‘ik zag het nut er niet van in.’

Hij staarde nog wat langer en schudde zijn hoofd. ‘Je had haar kunnen helpen,’ zei hij. ‘Misschien die vent ervan kunnen weerhouden om haar neer te steken.’

‘Misschien wel,’ zei ik.

‘Je had als haar partner kunnen optreden,’ zei hij. Het was duidelijk dat de heilige band van het partnerschap nog altijd sterk aan Coulter trok, dus ik verbeet de impuls om iets te zeggen, en even later knikte hij en ging verder.

‘Dus de deur gaat open en boem, hij steekt een mes in haar?’

‘De deur gaat open en Deborah laat hem haar badge zien,’ zei ik.

‘Weet je dat zeker?’

‘Ja.’

‘Maar je zat op vijftien meter afstand?’

‘Ik heb heus heel goede ogen,’ zei ik, en ik vroeg me af of iedereen die vandaag bij me langskwam zo in en in ergerlijk zou zijn.

‘Oké,’ zei hij. ‘En toen?’

‘Toen,’ zei ik, terwijl ik in een verschrikkelijke slow motion dat moment zo helder als wat opnieuw beleefde, ‘viel Deborah neer. Ze probeerde op te staan, dat kon ze niet en ik ben haar te hulp gesneld.’

‘En die kerel Dankawitz, hoe die ook mag heten, was hij er de hele tijd bij?’

‘Nee,’ zei ik. ‘Hij was weg, en kwam weer terug toen ik bij Deborah in de buurt was.’

‘Uh-huh,’ zei Coulter. ‘Hoe lang is hij weg geweest?’

‘Misschien tien seconden, niet langer,’ zei ik. ‘Wat doet dat ertoe?’

Coulter haalde de tandenstoker uit zijn mond en staarde ernaar. Kennelijk vond hij die er ook verschrikkelijk uitzien, want na er even over te hebben nagedacht gooide hij hem in mijn prullenbak. Natuurlijk miste hij. ‘Het probleem is dit,’ zei hij. ‘De vingerafdrukken op het mes zijn niet van hem.’

Ongeveer een jaar geleden had ik een scheefgegroeide tand laten verwijderen en de tandarts had me toen lachgas toegediend. Even ging diezelfde sensatie van zweverige malligheid door me heen. ‘De… hm… vingerafdrukken?’ wist ik uiteindelijk te stamelen.

‘Ja,’ zei hij, en hij nam snel een slok uit de reusachtige frisdrankfles. ‘Toen we hem arresteerden, hebben we natuurlijk zijn vingerafdrukken afgenomen.’ Hij veegde met zijn pols zijn mondhoek af. ‘En die hebben we vergeleken met die op het handvat van het mes. En, hé. Ze komen niet overeen. Dus ik zat te denken, hoe kan dat nou, verdomme, ja?’

‘Natuurlijk,’ zei ik.

‘Dus dacht ik, stel dat ze met z’n tweeën waren, want hoe kan het anders, ja?’ Hij haalde zijn schouders op en, helaas voor ons allemaal, frummelde nog een tandenstoker uit zijn overhemdzak en begon erop te kauwen. ‘Daarom moet ik je nogmaals vragen wat je volgens jou hebt gezien.’

Hij keek me met een volslagen geconcentreerde, stompzinnige blik aan en ik moest mijn ogen dichtdoen om überhaupt te kunnen nadenken. Ik speelde het tafereel nogmaals in mijn geheugen af: Deborah die bij de deur wachtte, de deur die openging. Deborah die haar badge liet zien en daarna plotseling viel, maar ik herinnerde me alleen het profiel van de man, geen bijzonderheden. De deur gaat open, Deborah laat haar badge zien, het profiel… Nee, dat was het. Meer details waren er niet. Donker haar en een licht overhemd, maar dat gold voor de halve wereld, met inbegrip van Doncevic die ik even later voor het hoofd had geschopt.

Ik deed mijn ogen open. ‘Volgens mij was het dezelfde vent,’ zei ik en hoewel ik hem om de een of andere reden liever niet meer wilde vertellen, deed ik dat toch. Tenslotte vertegenwoordigde hij de Waarheid, Rechtvaardigheid en de American Way, hoe onaantrekkelijk ook. ‘Maar om je de waarheid te zeggen, weet ik het niet echt zeker. Het ging allemaal te snel.’

Coulter beet op de tandenstoker. Ik keek toe hoe hij er in zijn mondhoek even mee stuntelde, terwijl hij zich probeerde te herinneren hoe hij moest praten. ‘Dus ze hadden ook met z’n tweeën kunnen zijn geweest,’ zei hij ten slotte.

‘Zou kunnen,’ zei ik.

‘Een van hen steekt haar neer, vlucht naar binnen met: shit, wat heb ik nou gedaan,’ zei hij. ‘En de ander denkt: shit, en rent naar buiten om te kijken, en jij verkoopt hem een oplawaai.’

‘Het is mogelijk,’ zei ik.

‘Met z’n tweeën,’ herhaalde hij.

Ik zag het nut er niet van in om dezelfde vraag twee keer te beantwoorden, dus ik bleef zitten toekijken hoe hij met z’n tandenstoker wurmde. Als ik had gedacht dat ik eerder last had gehad van een onaangenaam gerommel, dan was dat niets vergeleken bij de maalstroom vol ongemak die zich nu in me vormde. Als Doncevics vingerafdrukken niet op het mes zaten, had hij Deborah niet neergestoken; dat is fundamenteel, Dierbare Dexter. En als hij Deborah niet had neergestoken, was hij onschuldig en had ik een reusachtige fout gemaakt.

Dit zou me echt niet moeten dwarszitten. Dexter doet wat hij moet doen, en de enige reden dat hij dat bij degenen doet die dat dubbel en dwars verdienen, komt door Harry’s opleiding. Want als het aan de Zwarte Ruiter ligt, zou het ook gewoon willekeurig kunnen gebeuren. De opluchting kwam als een zaligheid bij ons aan. Mijn keus is slechts ingegeven door de door Harry opgelegde ijzige logica van het mes.

Maar het kon zijn dat Harry’s stem dieper in me zat dan ik ooit had gedacht, want het idee dat Doncevic onschuldig kon zijn, bracht me in verwarring. En nog voor ik greep kon krijgen op deze akelige, ongemakkelijke sensatie, merkte ik dat Coulter me aanstaarde.

‘Ja,’ zei ik, er helemaal niet zeker van wat dat betekende.

Coulter gooide nogmaals een gehavende tandenstoker naar de prullenbak. Hij miste opnieuw. ‘Waar is die andere kerel dan?’ zei hij.

‘Dat weet ik niet,’ zei ik tegen hem. En dat klopte.

Maar daar wilde ik dolgraag achter komen.

16

Ik hoorde collega’s regelmatig zeggen dat ze zitten te ‘balen’ en ik vond altijd dat ik gezegend was, omdat ik niet in staat ben om last te hebben van iets met zo’n lelijk woord. Maar de laatste paar uur van mijn werkdag kon je het niet anders noemen. Dexter van het Glanzende Mes, Dexter de Hertog van de Duisternis, Dexter de Harde en Scherpe en Volslagen Lege zat te balen. Dat was natuurlijk ongemakkelijk, maar het was nu eenmaal zo en ik had geen energie om er iets aan te doen. Ik zat aan mijn bureau met paperclips rond te schuiven en wilde dat ik net zo makkelijk de beelden uit mijn hoofd kon schuiven: de vallende Deborah, mijn voet die contact maakt met Doncevics hoofd, het opgeheven mes, de neerkomende zaag…

Balen. Het was even stom als gênant en je werd er futloos van. Oké, technisch gesproken was Doncevic min of meer onschuldig geweest. Ik had één waardeloze vergissing begaan. Wat dan nog? Niemand is volmaakt. Waarom zou zelfs ik doen alsof? Ging ik me nou werkelijk verbeelden dat ik me akelig voelde omdat ik een einde had gemaakt aan een onschuldig leven? Belachelijk. En trouwens, wat is onschuldig nou helemaal? Doncevic had met dode lichamen gespeeld en hij had voor miljoenen dollars schade toegebracht aan het stadsbudget en de toeristenindustrie. Er waren meer dan genoeg mensen in Miami die hem opgewekt de nek hadden willen omdraaien, al was het maar als doekje voor het bloeden.

Het enige probleem was dat ik niet een van die mensen was.

Ik stelde niet veel voor, dat wist ik wel. Ik heb nooit gedaan alsof ik ook maar enige echte menselijkheid bezit, en ik maakte mezelf zeer zeker niet wijs dat wat ik deed allemaal goed was, alleen maar omdat mijn speelkameraadjes uit hetzelfde hout gesneden waren. Sterker nog, ik was er vrij zeker van dat de wereld zonder mij veel beter af was. Kijk, zo nodig hoefde ik nou ook weer niet een betere plek van de wereld te maken. Ik wilde zo lang mogelijk blijven rondhangen, want wanneer je doodgaat, houdt alles voor altijd op, en zo niet, dan zat er voor Dexter wel een zeer onaangename ontvangst in het vat. Geen van beide opties trokken me aan.

Dus ik had geen illusies over wat ik voor de rest van de wereld waard was. Ik deed wat ik deed en vroeg niet om een dankjewel. Maar vroeger, vanaf mijn allereerste keer, had ik het altijd gedaan volgens de door mijn bijna volmaakte pleegvader Sint Harry opgestelde regels. Deze keer had ik de regels overtreden en om mij onduidelijke redenen gaf dat me het gevoel dat het mijn verdiende loon was als ik werd gepakt en bestraft. En ik kon mezelf er niet van overtuigen dat dat een gezond gevoel was.

Dus tot mijn werktijd erop zat, vocht ik tegen dat baalgevoel en daarna, zonder ook maar een greintje meer energie, reed ik opnieuw naar het ziekenhuis. Ik monterde zelfs niet op van de spits. Iedereen leek gewoon zijn normale routine te volgen zonder echte, oprechte moordneigingen. Een vrouw sneed me de pas af en gooide een halve sinaasappel op mijn voorruit, en een man in een bestelbus probeerde me van de weg te rijden, maar in mijn ogen deden ze dat werktuiglijk, hun hart zat er niet echt in.

Toen ik in Deborahs kamer kwam, zat Chutsky in zijn stoel te slapen, hij snurkte zo hard dat de ramen rinkelden. Dus zat ik daar een tijdje terwijl ik toekeek hoe Deborahs oogleden fladderden. Volgens mij was dat waarschijnlijk een goed teken, het wees erop dat ze in haar remslaap verkeerde, droomde, en dus beter werd. Ik vroeg me af wat ze van mijn kleine vergissing zou denken wanneer ze bijkwam. Als je bedacht hoe ze erover dacht voordat ze werd neergestoken, leek het me niet waarschijnlijk dat ze voor zelfs maar zo’n klein foutje veel begrip zou kunnen opbrengen. Tenslotte zat zij net zo in de greep van Harry’s Schaduw als ik, en als ze wat ik deed maar amper mét Harry’s Goedkeuring kon tolereren, zou ze nooit meegaan in iets wat buiten zijn zorgvuldig gestelde grenzen viel.

Debs hoefde niet te weten te komen wat ik had gedaan. Maar dat maakte niet veel uit, want ik had tot voor kort altijd alles voor haar verborgen gehouden. Maar deze keer voelde ik me er om de een of andere reden niet beter door. Per slot van rekening had ik deze net zo goed voor háár gedaan… De eerste keer dat ik uit nobele overwegingen impulsief te werk ben gegaan, en met een heel slechte uitkomst. Mijn zus riep echt een heel armzalige Zwarte Ruiter op.

Debs bewoog haar hand, even maar, en haar ogen gingen knipperend open. Ze opende haar lippen een beetje en ik wist zeker dat ze zich even op mij focuste. Ik boog me over haar heen en ze keek me aan, toen gingen haar oogleden weer dicht.

Ze werd nu langzamerhand beter en zou het gaan halen, dat wist ik zeker. Het zou eerder weken dan dagen gaan duren, maar vroeg of laat zou ze uit dat afschuwelijke stalen bed opstaan, aan het werk gaan en haar oude zelf weer zijn. En als dat gebeurde…

… wat ging ze dan met mij doen?

Ik wist het niet. Maar ik had een heel naar gevoel dat het voor geen van ons beiden een plezierige aangelegenheid zou worden; want ik had me gerealiseerd dat we allebei nog altijd onder Harry’s schaduw leefden, en ik wist vrij zeker wat Harry zou zeggen.

Harry zou zeggen dat het verkeerd was, zo had hij Dexters leven immers niet uitgestippeld, zoals ik me maar al te goed kon herinneren.

Meestal leek Harry heel gelukkig wanneer hij van zijn werk thuiskwam. Ik geloof natuurlijk niet dat hij ooit echt gelukkig was, maar hij zag er wel altijd zo uit, en dat was een van de eerste, o zo belangrijke lessen die ik van hem leerde: plak een gezicht op dat bij de gelegenheid past. Het mag een voor de hand liggend puntje lijken, maar voor een monster in de dop, dat nog altijd worstelde omdat het zo heel anders was, was het een cruciale les.

Ik weet nog dat ik op een middag in de grote baniaanboom in onze voortuin zat, eerlijk gezegd omdat de andere kinderen in de buurt dat ook deden, zelfs nog lang na wat je de geschiktste boomklimleeftijd zou kunnen noemen. Met hun brede, horizontale takken kon je geweldig goed in die bomen zitten, en voor iedereen onder de achttien fungeerden ze als clubhuis.

Dus die middag zat ik in die van mij te hopen dat de rest van de buurt onterecht zou denken dat ik normaal was. Ik was op een leeftijd waarop alles begon te veranderen, en ik merkte dat ik op een heel andere manier veranderde. In tegenstelling tot mijn leeftijdgenoten, bijvoorbeeld, was ik er niet compleet op gefocust om onder Bobbie Gelbers rok te kijken wanneer ze in de boom klom. En nog verder…

Toen de Zwarte Ruiter ondeugende gedachten begon te fluisteren, realiseerde ik me dat hij een Aanwezigheid was die er altijd al was geweest; hij had gewoon niet eerder van zich laten horen. Maar nu, terwijl mijn leeftijdgenoten onderling seksblaadjes uitwisselden, stuurde hij me dromen met andersoortige beelden, misschien uit Vivisection Monthly. En hoewel de beelden die ik zag in het begin verontrustend waren, kwamen ze me steeds natuurlijker voor, onvermijdelijker, begerenswaardiger en uiteindelijk noodzakelijk. Maar een andere, net zo krachtige stem vertelde me dat het verkeerd was, krankzinnig, heel gevaarlijk. Die twee stemmen streden met elkaar en dat eindigde meestal in een gelijkspel, en ik deed niets dan dromen, net als alle andere mensenjongens van mijn leeftijd.

Maar op een prachtige avond kwamen de twee fluisterende legers samen, toen ik me realiseerde dat de hond van de Gelbers, Buddy, mijn mam wakker hield omdat hij steeds maar blafte. En dat was niet best. Mam leed aan een of ander niet te behandelen, mysterieus iets, wat ze lymfklierkanker noemden en waar ze aan doodging, en ze had haar slaap nodig. En het kwam bij me op dat als ik er iets aan kon doen dat mijn moeder kon slapen, dat heel goed zou zijn. Daar waren beide stemmen het over eens, de een natuurlijk wat schoorvoetend, maar de andere, de Zwartere, was zo gretig dat ik er duizelig van werd.

En zo kwam het dat Buddy, dat luidruchtige kleine hondje, Dexter op zijn pad vond. Het was natuurlijk klungelwerk, en veel smeriger dan ik van plan was geweest, maar het was ook o zo goed en oké en noodzakelijk…

In de daaropvolgende maanden waren er nog wat kleine experimenten: met daartussenin een zorgvuldig afgemeten tijdsperiode, zorgvuldig uitgekozen speelkameraadjes, want zelfs in mijn heetgebakerde zelfontdekkingsfase begreep ik dat wanneer alle huisdieren uit de buurt verdwenen, iemand vragen zou gaan stellen. Maar er waren zwerfdieren en ik kon op de fiets naar een andere buurt, en op de een of andere manier sloeg de jonge Luke Zwartloper zich erdoorheen, leerde langzaam om de gelukkige ik te worden. En omdat ik zo gehécht was aan mijn experimentjes, begroef ik ze vlak in de buurt, achter een rij struiken in onze achtertuin.

Tegenwoordig weet ik natuurlijk wel beter. Maar destijds leek alles zo onschuldig en prachtig, en ik wilde zo nu en dan naar de struiken kijken, me koesteren in de warme gloed van de herinneringen en daarmee maakte ik mijn eerste fout.

En dus zat ik op die luie middag in mijn baniaanboom en zag dat Harry de auto parkeerde, uitstapte en bleef staan. Hij had zijn werkgezicht opgeplakt, dat zei: ik heb het allemaal gezien en het meeste staat me niet aan. En hij bleef heel lang met dichte ogen naast de auto staan, terwijl hij niets ingewikkelders deed dan ademhalen.

Toen hij zijn ogen weer opendeed, had hij een uitdrukking op zijn gezicht die zei: ik ben thuis en dat vind ik heel fijn. Hij deed een stap naar de voordeur, ik sprong uit de boom en ging naar hem toe.

‘Dexter,’ zei hij. ‘Hoe was het vandaag op school?’

Eerlijk gezegd was die net als alle andere geweest, maar zelfs toen wist ik dat dat niet het juiste antwoord was. ‘Goed,’ zei ik. ‘We hebben het over het communisme gehad.’

Harry knikte. ‘Het is belangrijk om daar iets van te weten,’ zei hij. ‘Wat is de hoofdstad van Rusland?’

‘Moskou,’ zei ik. ‘Vroeger was het St. Petersburg.’

‘O ja?’ zei Harry. ‘Waarom hebben ze dat dan veranderd?’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Ze zijn nu atheïsten,’ zei ik. ‘Ze mogen geen heiligen hebben of zoiets, want daar geloven ze niet in.’

Hij legde een hand op mijn schouder en we liepen naar het huis. ‘Daar is vast niet veel aan,’ zei hij.

‘Heb jij, eh, tegen communisten gevóchten?’ vroeg ik aan hem, terwijl ik eigenlijk ze ‘vermóórd’ had willen zeggen, maar dat niet durfde. ‘Bij de mariniers?’

Harry knikte. ‘Inderdaad,’ zei hij. ‘Het communisme vormt een bedreiging voor onze manier van leven. Dus het is belangrijk om ertegen te vechten.’

We waren bij de voordeur en hij duwde me zachtjes voor zich uit, naar de geur van de verse koffie die Doris, mijn pleegmoeder, altijd voor Harry had klaarstaan wanneer hij van zijn werk thuiskwam. Ze was nog niet heel erg ziek en kon zich nog verplaatsen, en ze wachtte op hem in de keuken.

Ze dronken zoals gewoonlijk hun koffie en praatten zachtjes, zoals ze dat elke dag deden, en het was zo’n volmaakt Norman Rockwell-plaatje dat ik het vast ter plekke zou hebben vergeten als er later op de avond niet iets was gebeurd.

Doris lag al in bed. Ze ging tegenwoordig steeds eerder slapen omdat haar kanker erger werd en ze meer pijnstillers nodig had. Harry, Deborah en ik zaten als altijd voor de tv. We keken naar een komische serie, ik weet niet meer welke. In die tijd waren daar zoveel van dat ze allemaal onder de titel Grappige minderheid en blanke kerel geschaard konden worden. Al die series leken tot doel te hebben om ons te laten weten dat we ondanks onze kleine verschillen eigenlijk allemaal één pot nat waren. Ik wachtte op een hint die misschien ook op mij kon slaan, maar Freddie Prinze, noch Redd Foxx had ooit een buurman aan stukken gehakt. Toch leek verder iedereen de show leuk te vinden. Deborah lachte zo nu en dan hardop en Harry had een tevreden glimlach op zijn gezicht, terwijl ik mijn best deed me gedeisd te houden en te midden van de hilariteit aan te passen.

Maar midden op het hoogtepunt, precies op het moment dat we bijna te weten kwamen dat we allemaal hetzelfde waren en elkaar dan zouden omhelzen, ging de bel. Harry fronste licht zijn wenkbrauwen maar stond op en ging naar de deur, terwijl hij met één oog naar de tv bleef kijken. Aangezien ik al had geraden hoe de serie zou eindigen en ik niet bepaald ontroerd was door de kunstmatige, liefdevolle knuffels, keek ik naar Harry. Hij deed het buitenlicht aan, gluurde door het kijkgaatje, haalde de deur van het slot en deed open.

‘Gus,’ zei hij verbaasd. ‘Kom binnen.’

Gus Rigby was Harry’s oudste vriend bij de politie. Ze waren getuige geweest op elkaars huwelijk en Harry was peetvader van Gus’ dochter, Betsy. Sinds zijn scheiding was Gus tijdens vrije dagen en speciale gelegenheden altijd bij ons, hoewel nu niet meer zo vaak, nu Doris ziek was, en hij nam altijd limoentaart mee.

Maar nu zag het er niet naar uit dat hij een gewoon bezoekje bracht, en hij had geen taart bij zich. Hij keek boos, was doodop en zei: ‘We moeten praten,’ en hij drong zich langs Harry naar binnen.

‘Waarover?’ vroeg Harry, die nog altijd de deur openhield.

Gus draaide zich om en snauwde hem toe: ‘Otto Valdez loopt weer vrij rond.’

Harry staarde hem aan. ‘Hoe is die vrijgekomen?’

‘Die advocaat van hem,’ zei Gus. ‘Hij zei dat er buitensporig geweld is gebruikt.’

Harry knikte. ‘Je was ook niet zachtzinnig met ’m, Gus.’

‘Hij is een babyverkrachter,’ zei Gus. ‘Wil je dan dat ik hem zoen?’

‘Oké,’ zei Harry. Hij deed de deur dicht en op slot. ‘Waar moeten we dan over praten?’ zei hij.

‘Hij zit nu achter mij aan,’ zei Gus. ‘De telefoon gaat en als ik opneem is er niemand, alleen gehijg. Maar ik weet dat hij het is. En ik heb een briefje onder mijn voordeur gekregen. Bij mij thúís, Harry.’

‘Wat heeft de inspecteur gezegd?’

Gus schudde zijn hoofd. ‘Dit wil ik zelf opknappen,’ zei hij. ‘Buiten het werk om. En ik wil dat jij me helpt.’

En door een prachtige timing die alleen in het echte leven voorkomt, was de tv-serie afgelopen en het gelach schoot regelrecht naar de tenen van Gus’ woorden. Deborah lachte ook en keek ten slotte op. ‘Hallo, oom Gus,’ zei ze.

‘Hallo, Debbie,’ zei Gus. ‘Je wordt met de dag mooier.’

Debs keek nors. Zelfs toen al kon ze niet met haar knappe uiterlijk overweg en ze wilde er liever niet aan herinnerd worden. ‘Dank u wel,’ zei ze knorrig.

‘Kom mee naar de keuken,’ zei Harry en hij nam Gus bij de elleboog en nam hem mee.

Ik wist heel goed dat Harry Gus mee naar de keuken nam opdat Deborah en ik niet konden horen wat ze zeiden, en natuurlijk wilde ik het dan juist horen. En aangezien Harry niet met zoveel woorden had gezegd: ‘Blijf daar en luister niet…’ kon je het amper afluisteren noemen!

Dus liep ik achteloos bij de tv vandaan, naar de hal in de richting van het toilet. Ik bleef in de gang staan en keek achterom: Deborah ging alweer op in het volgende programma, dus ik glipte in een klein stukje schaduw en luisterde.

‘… de rechtbank weet er wel raad mee,’ zei Harry.

‘Zoals die daar tot nu toe raad mee heeft geweten?’ zei Gus en hij klonk woedender dan ik ooit van hem gehoord. ‘Kom op, Harry, je weet wel beter.’

‘We zijn geen burgerwacht, Gus.’

‘Misschien moeten we dat godverdomme wél zijn.’

Er viel een stilte. Ik hoorde de koelkastdeur opengaan en daarna het geluid van een bierblikje dat werd opengemaakt. Een ogenblik lang werd er niets gezegd.

‘Luister, Harry,’ zei Gus ten slotte. ‘We zitten al heel lang bij de politie.’

‘Bijna twintig jaar,’ zei Harry.

‘En is het je niet vanaf dag één opgevallen dat het systeem gewoon niet werkt? Dat de grootste klootzakken altijd een manier weten te vinden om uit de gevangenis te blijven en de straat weer op gaan? Hè?’

‘Dat betekent niet dat we het recht hebben om…’

‘Wie heeft dat recht dan wel, Harry? Als wij dat niet hebben, wie dan wel?’

Er viel opnieuw een lange stilte. Uiteindelijk nam Harry heel zachtjes het woord en ik moest me inspannen om de woorden te verstaan.

‘Jij bent niet in Vietnam geweest,’ zei Harry. Gus gaf geen antwoord. ‘Daar heb ik geleerd dat sommige mensen in koelen bloede kunnen moorden en andere niet. En de meesten van ons kunnen het niet,’ zei Harry. ‘Dat is niet goed voor je.’

‘Dus eigenlijk zeg je dat je het met me eens bent, maar dat je het niet kunt? Als iemand het ooit heeft verdiend, Harry, Otto Valdez…’

‘Wat sta je te doen?’ Deborahs stem was ongeveer twintig centimeter van mijn oor af. Ik sprong zo plotseling op dat ik mijn hoofd tegen de muur stootte.

‘Niets,’ zei ik.

‘Wat een rare plek om dat te doen,’ zei ze en aangezien ze geen aanstalten vertoonde om in beweging te komen, besloot ik dat ik uitgeluisterd was en keerde terug naar zombieland voor de tv. Ik had zonder meer genoeg gehoord om te begrijpen wat er aan de hand was, en het fascineerde me. Die lieve, aardige, vriendelijke oom Gus wilde iemand vermoorden en hij wilde dat Harry hem hielp. Mijn hersens tolden van opwinding, waren uitzinnig op zoek naar een manier om hem over te halen dat ik mocht helpen, of tenminste mocht toekijken. Wat school daar nou voor kwaad in? Het was bijna een burgerlijke plicht!

Maar Harry wilde Gus niet helpen en kort daarna verliet Gus het huis terwijl hij eruitzag alsof iemand alle lucht uit hem had geperst. Harry kwam weer naar mij en Debs en de tv, en deed het daaropvolgende halfuur zijn best om zijn gelukkige gezicht weer op te plakken.

Twee dagen later vonden ze het lichaam van oom Gus. Het was verminkt, onthoofd en klaarblijkelijk was hij eerst gemarteld.

En drie dagen daarna vond Harry zonder dat ik het wist mijn kleine huisdierengedenkplaats onder de struiken in de achtertuin. In de volgende paar weken merkte ik dat hij me meer dan eens met zijn werkgezicht aanstaarde. Destijds wist ik niet waarom dat was, en het was een beetje intimiderend, maar ik was veel te veel een jonge pummel om iets te formuleren als: pap, waarom staar je me zo aan?

En hoe dan ook, het Waarom werd algauw duidelijk. Drie weken nadat oom Gus zijn ultieme einde had gevonden, gingen Harry en ik kamperen bij Elliott Key, en met een paar eenvoudige zinnen, die begonnen met: ‘Jij bent anders, knul’, veranderde Harry alles voor altijd.

Zijn plan. Zijn ontwerp voor Dexter. Zijn perfect in elkaar gezette, verstandige en gevoelige wegenkaart zodat ik voor eeuwig de geweldige ik kon zijn.

En nu was ik van het Pad afgestapt, ik had een smalle en gevaarlijke omweg over een achterafweg genomen. Ik zag bijna hoe hij zijn hoofd schudde en die ijskoude, blauwe ogen op me richtte.

‘We moeten jou weer in orde maken,’ zou Harry hebben gezegd.

17

Door een bijzonder luide snurk van Chutsky keerde ik weer terug naar het heden. Het klonk zo hard dat een van de verpleegkundigen haar hoofd om de deur stak en voor ze weer wegging alle displays, meters en zoemende apparaten controleerde, terwijl ze ons een wantrouwige blik toewierp, alsof we met opzet verschrikkelijke geluiden hadden gemaakt om de apparaten te ontregelen.

Deborah bewoog heel licht haar been, genoeg om te laten zien dat ze nog leefde, en ik rukte mezelf los van de omzwervingen in mijn herinneringen. Ergens liep iemand rond die feitelijk het mes in mijn zus had gestoken. Dat was het enige wat ertoe deed. Iemand had dat echt gedaan. Een groot en slordig los eindje dwarrelde rond en ik moest het vastgrijpen en netjes afknippen. Want door de gedachte aan zo’n grote, onafgemaakte en onbestrafte kwestie voelde ik de aandrang om de keuken te poetsen en het bed op te maken. Het was smerig en zo simpel als wat, en Dexter hield niet van wanorde.

Nog een gedachte kwam bij me op. Ik probeerde haar weg te jagen, maar ze bleef maar terugkomen, kwispelde met haar staart en eiste dat ik haar zou aaien. En toen ik dat deed, scheen het me een goede gedachte toe. Ik deed mijn ogen dicht en probeerde me het tafereel nog een keer voor te stellen. De deur zwaait open, en blijft open terwijl Deborah haar badge laat zien en dan valt. En staat nog altijd open als ik naast haar ben…

… wat betekent dat het heel goed zo zou kunnen zijn dat er iemand anders binnen was en naar buiten keek. En dat betekent dat er wellicht ergens iemand was die wist hoe ik eruitzag. Een tweede persoon, precies zoals rechercheur Coulter had geopperd. Het was enigszins beledigend toe te geven dat een kwijlende druiloor als Coulter het bij het rechte eind kon hebben, maar tenslotte wees Isaac Newton de zwaartekracht ook niet af omdat de appel een laag IQ had.

En gelukkig voor mijn eigenwaarde was ik Coulter één stap voor, omdat ik wellicht de naam van deze hypothetische tweede persoon wist. We waren erheen gegaan om aan iemand die Brandon Weiss heette te vragen waarom hij het toeristenbureau had bedreigd, en op de een of andere manier waren we bij Doncevic geëindigd. Dus er zouden er wel eens twee kunnen zijn geweest, die samenwoonden…

Een ander treintje tufte het station binnen: Arabelle, de schoonmaakster van Joe, had twee homoseksuele toeristen gezien, met camera’s. En in Fairchild Gardens had ik twee mannen gezien die aan die beschrijving voldeden, ook met camera’s waarmee ze de menigte filmden. Dit was allemaal begonnen met een film van de plaats delict die op het toeristenbureau terecht was gekomen. Het was niet afdoende, maar het was zeker een mooi begin, en ik was er blij mee, want het bewees dat Cyber-Dex weer wat van zijn geestelijke vermogens aan het terugkrijgen was.

En ter bevestiging schoot me nog één gedachte te binnen. Wanneer je dit een stap verder doortrok, als deze hypothetische Weiss het verhaal in de media had gevolgd, wat heel waarschijnlijk leek, zou hij weten wie ik was, en zou hij heel goed kunnen overwegen dat ik de moeite waard was om een babbeltje mee te maken, in de strikte Dexteriaanse zin des woords. Dexter-ose? Waarschijnlijk niet, dat was geen aardige gedachte en ik werd er bepaald niet gezellig opgewekt van. Het betekende dat ik me of met succes zou moeten verdedigen wanneer hij naar me toe kwam, of hij zou zich aan mij vergrijpen. In beide gevallen zou het een puinhoop worden, met een lijk en heel veel publiciteit, en dat zou allemaal aan mijn geheime identiteit vastkleven, aan de Dagelijkse Dexter, en dat wilde ik als het even kon heel graag vermijden.

Dus was het heel eenvoudig: ik moest hem eerst zien te vinden.

Daar was niets moeilijks aan. Ik was mijn hele volwassen leven bezig geweest om heel goed te worden in het opsporen van dingen en mensen, op de computer. Sterker nog, door met name dit talent waren Debs en ik in deze puinhoop terechtgekomen, dus er zat een zekere symmetrie in het idee dat ik nu een beroep op diezelfde vaardigheid deed om er weer uit te komen.

Oké dan: aan het werk. Tijd om naar het klaroengeschal te luisteren en mezelf achter mijn betrouwbare computer te installeren.

En zoals altijd wanneer ik op een punt ben gekomen waarop ik klaar ben om in actie te komen, gebeurde er van alles tegelijk.

Toen ik inademde om op te gaan staan, deed Chutsky plotseling zijn ogen open en zei: ‘O, hé, maatje, de dokter zei…’ en hij werd onderbroken door het gerinkel van mijn mobieltje. En toen ik dat wilde opnemen, stapte de dokter de kamer binnen en zei: ‘Oké,’ tegen twee coassistenten die hem op de voet volgden.

En daarna hoorde ik in een snelvuurverwarring de dokter, de telefoon en Chutsky: ‘Hé, maatje, het is de doc — welpen, en Astors vriendin heeft de bof — het hogere zenuwstelsel lijkt te reageren op…’

Opnieuw was ik ongelooflijk blij dat ik abnormaal was, want een normaal mens zou absoluut zijn stoel naar de dokter hebben gegooid en gillend de kamer uit zijn gelopen. In plaats daarvan gebaarde ik naar Chutsky, wendde me van de artsen af en concentreerde me op de telefoon.

‘Sorry, ik hoorde je niet,’ zei ik. ‘Kun je dat nog een keer zeggen?’

‘Ik zei dat het een hoop zou schelen als je naar huis kwam,’ zei Rita. ‘Als je het niet te druk hebt? Want Cody heeft vanavond zijn eerste welpenbijeenkomst en Astors vriendin Lucy heeft de bof? Wat betekent dat ze niet kan komen en iemand bij haar moet thuisblijven? En ik dacht… weet je. Tenzij je niet weg kunt van je werk?’

‘Ik ben in het ziekenhuis,’ zei ik.

‘O,’ zei Rita. ‘Oké, dat is… Gaat het beter met haar?’

Ik keek naar het groepje artsen. Ze bestudeerden een stapeltje papieren die kennelijk over Deborah gingen. ‘Volgens mij krijgen we dat zo te horen,’ zei ik. ‘De dokters zijn hier nu.’

‘Nou, als het… ik neem aan dat ik… ik bedoel, Astor zou mee kunnen gaan naar de welpen als…’

‘Ik breng Cody wel naar de welpen,’ zei ik. ‘Ik praat alleen eerst even met de dokters.’

‘Als je het zeker weet,’ zei ze. ‘Want als het zo is, weet je…’

‘Ik weet het,’ zei ik, ook al wist ik het eigenlijk niet. ‘Ik kom zo naar huis.’

‘Goed dan,’ zei ze. ‘Ik hou van je.’

Ik hing op en wendde me weer naar de dokters. Een van de coassistenten tilde een ooglid van Deborah op en gluurde met behulp van een zaklampje in haar oog. De echte dokter, met het clipboard, sloeg hem gade.

‘Sorry,’ zei ik en hij keek me aan.

‘Ja,’ zei hij, met wat ik herkende als een nepglimlach. Die was in de verste verte niet zo goed als die van mij.

‘Ze is mijn zus,’ zei ik.

De dokter knikte. ‘Naaste familie, dat is goed,’ zei hij.

‘Is er enig teken van verbetering?’

‘Nou,’ zei hij. ‘De hogere zenuwfuncties lijken weer online te komen en de autonome reacties zijn goed. En er is geen koorts of infectie, dus goede kans dat er in de komende vierentwintig uur een kleine verbetering optreedt.’

‘Dat is mooi,’ zei ik hoopvol.

‘Maar ik moet u wel waarschuwen,’ zei hij, weer met zo’n belangrijk ogende, ernstige nepfrons in zijn voorhoofd. ‘Ze heeft heel veel bloed verloren, wat soms kan leiden tot permanente beschadiging van hersenfuncties.’

‘Maar het is nog te vroeg om daar iets van te zeggen?’ zei ik.

‘Ja,’ zei hij, terwijl hij heftig knikte. ‘Precies.’

‘Dank u wel, dokter,’ zei ik en ik liep om hem heen naar de plek waar Chutsky nu in een hoekje ingeklemd stond, zodat de dokters goed bij Debs konden komen.

‘Ze komt best in orde,’ zei hij tegen me. ‘Laat die kerels je maar niet bang maken, ze komt er weer helemaal bovenop. Onthoud dat doc Teidel hier is geweest.’ Hij ging zachter praten, zodat hij bijna fluisterde. ‘Niets ten nadele van deze kerels, maar Teidel is een stuk beter. Hij heeft me weer in elkaar gezet en ik was er heel wat erger aan toe dan zij,’ zei hij terwijl hij naar Deborah knikte. ‘En ik heb ook geen hersenbeschadiging opgelopen.’

Hij straalde dwaas optimisme uit, ik was echter niet overtuigd, maar het leek me niet de moeite daar ruzie over te maken. ‘Oké,’ zei ik. ‘Dan kom ik later terug. Ik heb thuis een crisis bij de hand.’

‘O,’ zei hij met gefronste wenkbrauwen. ‘Alles goed?’

‘Alles goed,’ zei ik. ‘Ik maak me alleen zorgen over de welpen.’

Ik bedoelde dat als een luchthartige afscheidsgroet, maar is het niet grappig hoe vaak zulke grapjes ook echt uitkomen?

18

De bijeenkomst van de groep padvinderswelpen, die Rita voor Cody had gevonden, was in de basisschool van Golden Lakes, een paar kilometer van ons huis vandaan. We waren er aan de vroege kant en zaten nog een minuutje in de auto, terwijl Cody uitdrukkingsloos toekeek hoe een handvol jongens van ongeveer zijn leeftijd in hun blauwe uniformen de school inrende. Ik liet hem zitten kijken, en bedacht dat een beetje voorbereidingstijd voor ons allebei wel goed zou zijn.

Een paar auto’s hielden stil. Nog meer jongens in blauwe uniformen renden het gebouw in, kennelijk popelend om naar binnen te gaan. Iedereen met een hart zou dat zeker een hartverwarmende aanblik hebben gevonden. Eén ouder was zo gecharmeerd dat hij naast zijn bestelbus video-opnamen maakte van de stroom jongens die langs hem naar binnen rende. Maar Cody en ik bleven eenvoudigweg zitten kijken.

‘Ze zijn allemaal hetzelfde,’ zei Cody zachtjes.

‘Alleen aan de buitenkant,’ zei ik. ‘Dit is iets wat je kunt leren.’

Hij keek me nietszeggend aan.

‘Je hoeft alleen maar zo’n uniform aan te trekken,’ zei ik. ‘Als je er hetzelfde úítziet, denken mensen dat je dat ook bént. Je kunt dit.’

‘Waarom?’ zei hij.

‘Cody,’ zei ik, ‘we hebben het erover gehad dat het belangrijk is om er normaal uit te zien.’ Hij knikte. ‘Hierdoor ontdek je hoe je je als andere kinderen moet gedragen. Het is onderdeel van je opleiding.’

‘Ander deel?’ zei hij, voor het eerst enthousiast, en ik wist dat hij naar de eenvoudige schittering van het mes verlangde.

‘Als je dit deel goed doet, gaan we het andere gedeelte doen,’ zei ik.

‘Een dier?’

Ik keek hem aan, zag de kille glans in zijn kleine blauwe ogen en wist dat er geen terugkeer meer mogelijk was van de plek waar hij al was. Het enige waar ik op kon hopen was dat hij de even lange en moeilijke vorming mocht doormaken die ik had doorgemaakt. ‘Oké,’ zei ik ten slotte. ‘Misschien kunnen we een dier doen.’

Hij keek me nog een lang ogenblik aan, knikte toen terug en we stapten uit de auto om de troep naar de kantine te volgen.

Binnen renden de andere jongens — en één meisje — de eerste paar minuten luidruchtig rond. Cody en ik gingen stilletjes op onze kleine, voorgevormde plastic stoelen zitten, aan een tafel die amper hoog genoeg was om je knieën aan te stoten als je eromheen wilde lopen. Hij sloeg de lawaaiig spelende andere kinderen uitdrukkingsloos gade en deed geen poging om met ze mee te doen, maar dit was een beginpunt en hiermee kon ik hem helpen. Hij was veel te jong om als een piekerende eenling bekend te staan, we moesten zijn vermomming op haar plaats krijgen.

‘Cody,’ zei ik en hij keek me met dezelfde uitdrukkingsloze blik aan. ‘Kijk naar de andere kinderen.’

Hij knipperde met zijn ogen en draaide zijn hoofd om om de rest van de ruimte in zich op te nemen. Hij keek een poosje zonder commentaar en draaide zich toen weer naar me toe. ‘Oké,’ zei hij zachtjes.

‘Zij rennen allemaal rond en maken plezier, en jij niet,’ zei ik.

‘Nee,’ zei hij.

‘Dus val je op,’ zei ik. ‘Je moet doen alsof je het hier naar je zin hebt.’

‘Ik weet niet hoe dat moet,’ zei hij, wat voor hem een riante toespraak was.

‘Maar dat moet je leren,’ zei ik. ‘Je moet er net zo uitzien als de anderen, anders…’

‘Nou, nou, wat is er met jou aan de hand, ventje?’ bulderde een stem. Een grote en weerzinwekkend opgewekte man kwam naar ons toe en legde zijn handen op zijn blote knieën zodat hij al bukkend zijn gezicht dichter naar dat van Cody kon schuiven. Hij puilde uit zijn welpenleidersuniform, en zijn harige benen en dikke buik zagen er volkomen fout uit. ‘Je bent toch zeker niet verlegen, wel?’ zei hij met een reusachtige en verschrikkelijke grijns.

Cody staarde zonder met zijn ogen te knipperen geruime tijd terug en de grijns van de man temperde een beetje. ‘Nee,’ zei Cody ten slotte.

‘Mooi zo,’ zei de man, die iets meer rechtop ging staan en een stap achteruit deed.

‘Hij is niet echt verlegen,’ zei ik. ‘Hij is vandaag alleen een beetje moe.’

De man verplaatste zijn grijns naar mij, nam me even in zich op en stak zijn hand uit. ‘Roger Deutsch,’ zei hij. ‘Ik ben de groepsleider. Voor we beginnen wil ik graag iedereen een beetje leren kennen.’

‘Dexter Morgan,’ zei ik en ik schudde hem de hand. ‘Dit is Cody.’

Deutsch stak zijn hand naar Cody uit. ‘Hallo, Cody, leuk je te ontmoeten.’ Cody keek naar de hand en toen naar mij; ik knikte naar hem en hij legde zijn handje in de vlezige poot die naar hem werd uitgestoken. ‘Hallo,’ zei hij.

‘En,’ zei Deutsch meedogenloos, ‘wat brengt jou naar de padvinderij, Cody?’

Cody keek me aan, ik glimlachte en hij wendde zich weer tot Deutsch. ‘Plezier maken,’ zei hij, terwijl hij met zijn kleine stalen gezicht eruitzag alsof hij op een begrafenis was.

‘Schitterend,’ zei Deutsch. ‘Padvinderij moet ook leuk zijn. Maar er is ook een serieus gedeelte. Je kunt over allerlei coole dingen leren. Wil je meer over iets speciaals te weten komen, Cody?’

‘Dieren snijden,’ zei Cody en ik moest alle zeilen bijzetten om niet van mijn stoeltje te vallen.

‘Cody,’ zei ik.

‘Nee, dat geeft niet, meneer Morgan,’ zei Deutsch. ‘We doen allerlei soorten handenarbeid. We kunnen beginnen met in zeep uitsnijden en daarna kunnen we op hout overstappen.’ Hij knipoogde naar Cody. ‘Als u zich bezorgd maakt omdat hij met een mes aan het werk gaat, wij zorgen er wel voor dat hij zichzelf niet bezeert.’

Het leek me niet tactisch te vertellen dat ik me geen zorgen maakte dat Cody zichzélf met een mes in de hand zou bezeren. Hij wist al heel goed aan welke kant hij het mes moest vasthouden en hij had een voorlijk talent getoond om de punt op de juiste manier ergens in te steken. Maar ik was er vrij zeker van dat Cody bij de padvinderij niet het soort dieren snijden zou leren dat hij wilde, in elk geval niet voordat hij tot in de hoogste regionen van de hiërarchie was doorgestoten. Dus zei ik eenvoudigweg: ‘We praten er wel met mam over, eens kijken wat zij ervan vindt,’ en Deutsch knikte.

‘Schitterend,’ zei hij. ‘Wees in de tussentijd maar niet verlegen. Hier moet je gewoon met beide voeten springen, kerel.’

Cody keek me aan en knikte toen naar Deutsch.

‘Goed dan,’ zei Deutsch, die eindelijk helemaal rechtop ging staan. ‘Nou, laten we maar gaan beginnen.’ Hij knikte naar me en draaide zich om om de troepen te verzamelen.

Cody schudde zijn hoofd en fluisterde iets. Ik boog me dichter naar hem toe. ‘Wat?’ zei ik.

‘Beide voeten,’ zei hij.

‘Dat is alleen maar een uitdrukking,’ zei ik tegen hem.

Hij keek me aan. ‘Stomme uitdrukking,’ zei hij.

Deutsch was de ruimte door gelopen, riep dat iedereen stil moest zijn, en kreeg alle kinderen voor in de ruimte bij elkaar. Het werd tijd voor Cody om ertussen te springen, al was het maar om te beginnen met een voet. Ik stond op en stak een hand naar hem uit. ‘Kom op,’ zei ik. ‘Dit komt prima in orde.’

Cody keek niet overtuigd, maar hij stond op en keek naar de groep normale jongens die om Deutsch heen stond. Hij maakte zich zo recht en lang mogelijk, haalde diep adem en zei: ‘Oké,’ en hij marcheerde naar de groep toe.

Ik keek toe hoe hij zich voorzichtig een weg door de menigte baande om zijn plekje te zoeken en daar ging staan, helemaal alleen en zo dapper als hij maar kon zijn. Dit zou niet gemakkelijk worden; niet voor hem en ook niet voor mij. Hij zou heel onbeholpen overkomen als hij in een groep probeerde te passen waarmee hij niets gemeen had. Hij was een piepkleine wolf die zijn best deed een lam te lijken en bèèè moest leren zeggen. En als hij ook maar één keer naar de maan huilde, was het spel voorbij.

En ik? Ik kon alleen maar toekijken en misschien tussen de ronden in een paar aanwijzingen geven. Ik was zelf door een vergelijkbare fase heen gegaan en ik herinnerde me nog altijd de verschrikkelijke pijn: ik realiseerde me dat dit altijd en eeuwig voor anderen bestemd was en nooit voor mij, dat lachen, de vriendschap, het idee ergens bij te horen, die gevoelens had ik niet echt. Nog erger werd het toen ik eenmaal besefte dat ik daar allemaal buiten stond, dat ik moest doen alsof ik het voelde, dat ik moest leren het masker van geluk op te zetten om de dodelijke leegte vanbinnen te verbergen.

Ik weet nog hoe verschrikkelijk klunzig ik in die eerste jaren was; de eerste verschrikkelijke pogingen om te lachen, altijd op het verkeerde moment, en het klonk altijd zo heel niet-menselijk. Ook als ik gewoon, natuurlijk met anderen wilde praten, over de juiste dingen en met de juiste kunstmatige gevoelens. Het was een traag, pijnlijk, onbeholpen leerproces, afkijken hoe de anderen die dingen zo moeiteloos deden en de extra pijn, omdat je je niet zo met dat innemende gemak kon uitdrukken. Zoiets simpels, weten hoe je moet lachen. Zo eenvoudig, tenzij je niet weet hoe het moet en je het moet leren door het van anderen af te kijken, zoals ik moest doen.

Zoals Cody dat nu moest doen. Hij zou door dat hele ellendige proces heen moeten om te begrijpen dat hij anders was en dat altijd zou blijven, en tegelijk zou hij moeten leren om te doen alsof hij níét anders was. En dat was nog maar het begin, de eerste eenvoudige stap op het Pad van Harry. Daarna werden de zaken nog ingewikkelder, moeilijker en pijnlijker, totdat er een heel kunstmatig leven was opgebouwd en zat vastgetimmerd. Allemaal schijn, de hele tijd, met slechts de korte en veel te zeldzame onderbrekingen door de vlijmscherp gerande realiteit waar je in werkelijkheid naar uitkeek. Ik wilde dat allemaal op Cody overdragen, dat beschadigde schepseltje dat daar nu zo stijf stond, zo intens verlangend naar een signaal dat hij erbij hoorde, maar dat nooit zou komen.

Had ik wel het recht om hem in deze martelende pasvorm te gieten? Alleen maar omdat ík hierdoorheen was gegaan, betekende dat dan echt dat híj dat ook moest? Want als ik eerlijk tegen mezelf was, was dat de laatste tijd niet zo best voor me uitgepakt. Het Pad van Harry, dat zo helder, schoon en slim had geleken, leidde me nu door stekelig kreupelhout. Deborah, de enige persoon ter wereld die het zou moeten begrijpen, twijfelde of het wel juist was, of het zelfs geen leugen was, en nu lag ze op de intensive care terwijl ik door de stad ploeterde en onschuldigen afslachtte.

Wilde ik dit werkelijk voor Cody?

Ik sloeg hem gade terwijl hij trouw zwoer, en daar vond ik het antwoord niet.

En zo kwam het dat uiteindelijk na de bijeenkomst een heel bedachtzame Dexter met een gewonde en onzekere Cody in zijn kielzog naar huis wankelde.

Rita kwam ons met een bezorgd gezicht bij de deur tegemoet. ‘Hoe ging het?’ vroeg ze aan Cody.

‘Oké,’ zei hij, met een uitdrukking op zijn gezicht dat het niet oké was.

‘Het ging prima,’ zei ik, en ik klonk iets overtuigender. ‘En het gaat vast steeds beter.’

‘Moet wel,’ zei Cody zachtjes.

Rita keek van Cody naar mij en toen weer terug. ‘Ik weet niet… ik bedoel, heb je, heb je… Cody. Wil je er nog wel een keer naartoe?’

Cody keek me aan en ik zag bijna een klein en scherp lemmet door zijn ogen flitsen. ‘Ja, hoor,’ zei hij tegen zijn moeder.

Rita keek opgelucht. ‘Dat is geweldig,’ zei ze. Want het is echt… ik weet dat je, weet je.’

‘Natuurlijk doet hij dat,’ zei ik.

Mijn mobieltje begon te tsjilpen en ik nam op. ‘Ja,’ zei ik.

‘Ze is bijgekomen,’ zei Chutsky. ‘En ze heeft iets gezegd.’

‘Ik kom eraan,’ zei ik.

19

Ik weet niet echt wat ik verwachtte toen ik in het ziekenhuis aankwam, maar ik kreeg het in elk geval niet. Er leek niets veranderd te zijn. Deborah zat niet rechtop in bed al luisterend naar haar iPod een kruiswoordpuzzel te doen. Ze lag nog altijd roerloos, omgeven door het gesputter van de apparaten en Chutsky. En hij zat in dezelfde smekende houding in dezelfde stoel, hoewel hij zich ergens onderweg had weten te scheren en een schoon overhemd had aangetrokken.

‘Hé, man!’ riep hij opgewekt uit toen ik naast Deborahs bed ging zitten. ‘We zijn aan de beterende hand,’ zei hij. ‘Ze keek me recht aan en zei mijn naam. Ze wordt weer helemaal beter.’

‘Schitterend,’ zei ik, hoewel het me niet duidelijk was waarom mijn zus door het uitspreken van één lettergreep in één klap weer helemaal, ongeschonden normaal zou worden. ‘Wat hebben de dokters gezegd?’

Chutsky haalde zijn schouders op. ‘Hetzelfde gelul. Dat ik niet te veel moet hopen, te vroeg om er iets van te zeggen, autonome zenuwblablabla.’ Met zijn hand maakte hij een kan-mij-het-ook-schelengebaar. ‘Maar zij waren er niet bij toen ze bijkwam en ik wel. Ze keek me in de ogen en ik wist het. Ze is daar nog steeds, maatje. Het komt prima in orde met ’r.’

Ik had daar maar weinig op te zeggen, dus ik mompelde een paar goedbedoelde en lege lettergrepen. En hoewel ik tweeënhalf uur heel geduldig bleef wachten, sprong Debs niet uit bed om gymnastiekoefeningen te doen; ze herhaalde zelfs niet haar salontruc door haar ogen open te doen en Chutsky’s naam te zeggen, en dus ging ik maar weer naar huis en naar bed, zonder iets van Chutsky’s magische zekerheid mee te maken.

Toen ik de volgende ochtend op mijn werk kwam, was ik vast van plan onmiddellijk aan de slag te gaan en alles uit te zoeken wat ik over Doncevic en zijn mysterieuze partner kon vinden. Maar ik had mijn koffie nog niet op mijn bureau gezet toen ik al een bezoekje kreeg van de Geest van een Verschrikkelijk Mislukte Kerstmis, in de persoon van Israel Salguero van interne zaken. Hij zweefde stilletjes naar binnen en ging zonder enig geluid in de klapstoel tegenover me zitten. Er zat een zekere fluwelen dreiging in die beweging waar ik bewondering voor zou kunnen hebben, als ze niet voor mij bedoeld was. Ik keek naar hem en hij keek even naar mij, alvorens ten slotte te knikken en te zeggen: ‘Ik heb je vader gekend.’

Ik knikte en nam het enorme risico om zonder mijn ogen van Salguero af te wenden van mijn koffie te nippen.

‘Hij was een goeie smeris, en een goeie vent,’ zei Salguero. Hij sprak zachtjes, wat paste bij zijn geruisloze bewegingen, en hij had een spoortje van een accent dat veel Cubaanse Amerikanen van zijn generatie hebben. Sterker nog, hij had Harry heel goed gekend en Harry had een hoge pet van hem opgehad. Maar dat was in het verleden en Salguero was nu een heel gerespecteerde en uitermate gevreesde inspecteur van Interne Zaken, en er kon niets goeds van komen wanneer hij mij of Deborah aan een onderzoek onderwierp.

Met de gedachte dat het waarschijnlijk maar het beste was om af te wachten en hem ter zake te laten komen, nam ik nog een slokje koffie. Die smaakte lang niet zo goed als voor de komst van Salguero het geval was geweest.

‘Ik wil deze kwestie graag zo snel mogelijk opgehelderd hebben,’ zei hij. ‘Ik weet zeker dat jij noch je zus je ergens zorgen over hoeft te maken.’

‘Nee, natuurlijk niet,’ zei ik, en ik vroeg me af waarom ik niet gerustgesteld was, tenzij, uiteraard, vanwege het feit dat mijn hele leven was opgebouwd rondom het concept om niet op te vallen, en dan voelde het bepaald niet prettig wanneer een getrainde onderzoeker tussen de kieren gluurde.

‘Als er iets is wat je me wilt vertellen,’ zei hij, ‘mijn deur staat altijd voor je open.’

‘Heel erg bedankt,’ zei ik en omdat er verder niets meer te zeggen viel, deed ik dat ook maar niet. Salguero keek me nog een ogenblik aan, knikte toen, gleed van zijn stoel en liep de deur uit, terwijl ik me afvroeg hoe diep de Morgans in de puree zaten. Het kostte me een paar minuten en een volle kop koffie om zijn bezoek uit mijn hoofd te zetten en me op de computer te concentreren.

Dat deed ik dan ook, wat me vervolgens een prachtige verrassing opleverde.

Toen ik aan het werk toog, checkte ik werktuiglijk mijn e-mail. Er waren twee memo’s van het departement die mijn onmiddellijke onoplettendheid opeisten, een advertentie die me een paar centimeter extra beloofde van een niet nader genoemde lengte, en een bericht zonder onderwerp dat ik bijna wiste, tot ik zag van wie het kwam: bweiss@aol.com.

Het had anders moeten zijn, maar het duurde even voor de naam tot me doordrong en ik had mijn vinger al op de muisknop om het bericht te wissen toen er iets in mijn hoofd klikte en ik aarzelde.

Bweiss. De naam kwam me op de een of andere manier bekend voor. Misschien was het Weiss, eerste voornaam B., zoals in de meeste e-mailadressen. Dat leek logisch. En als de B voor Brandon stond, zou dat zelfs nog logischer zijn. Want dat was precies degene die ik wilde natrekken.

Wat attent van hem om contact met me te zoeken.

Ik opende de e-mail van Weiss met meer dan normale belangstelling en popelde om erachter te komen wat hij me te zeggen had. Maar tot mijn grote teleurstelling had hij me kennelijk helemaal niets te vertellen. Er stond alleen maar een internetlink, onderstreept en in blauwe letters, zonder enig commentaar op het midden van de pagina.

http://www.youtube.com/watch?v=99lrj?42n

Wat interessant. Brandon wilde zijn video’s met me delen. Maar wat voor video kon dat in hemelsnaam zijn? Misschien zijn favoriete rockband? Of een montageclip van zijn lievelings-tv-show? Of nog meer van het soort film dat hij naar het toeristenbureau had gestuurd? Dat zou heel attent zijn.

Ik klikte op de link, terwijl een warme en pluizige gloed opbloeide op de plek waar mijn hart had moeten zitten, en wachtte tot het scherm zich zou openen. Ten slotte kwam de kleine box tevoorschijn en ik klikte op de afspeelknop.

Even was er alleen duisternis. Toen kwam een korrelig beeld tot leven en keek ik vanuit een vaste camera, die ergens vlak bij het plafond was bevestigd, naar wit porselein, hetzelfde shot waarmee de video van het toeristenbureau begon. Ik was enigszins teleurgesteld, hij had me alleen maar een link gestuurd van een film die ik al had gezien. Maar daarop klonk er een zacht glibberig geluid en in de hoek van het scherm ontstond beweging. Een donkere figuur strompelde in beeld en gooide iets op het witte porselein.

Doncevic.

En de donkere figuur? Drieste Dexter met de kuiltjes in zijn wangen, natuurlijk.

Mijn gezicht was niet te zien, maar er was geen twijfel over mogelijk. Dat was Dexters rug, zijn kapsel van zeventien dollar, de kraag van Dexters prachtige donkere overhemd krulde om Dexters prachtige, edele nek…

Mijn teleurstelling was compleet weggevaagd. Dit was tenslotte een spiksplinternieuwe video, die ik nog nooit had gezien, en ik popelde onmiddellijk om hem voor het eerst te zien.

Ik keek toe hoe Verleden Dexter rechtop ging staan en om zich heen keek; gelukkig nog altijd zonder zijn gezicht aan de camera te laten zien. Slimme jongen. Dexter liep uit beeld en was weg. De berg in de badkuip bewoog een beetje en toen kwam Dexter terug en pakte de zaag op. Het blad snorde, de arm ging omhoog…

En duisternis. Einde video.

Een paar minuten bleef ik zwijgend, verbijsterd en verdoofd zitten. Er klonk gekletter in de gang. Iemand kwam het lab in en opende een la, deed hem weer dicht en vertrok. De telefoon ging, ik nam niet op.

Dat was ik. Op YouTube. In volle, glorierijke, levende en enigszins korrelige kleuren. Dexter met de Dodelijke kuiltjes staarde nu naar een kleine, klassieke film. Lach naar de camera, Dexter. Zwaai maar naar het aardige publiek. Ik was nooit erg dol op homevideo’s geweest, en hiervan werd ik nog kouder dan ooit. Maar daar was ik, niet alleen op film gezet, maar ook nog op YouTube geplaatst, zodat de hele wereld het kon zien en bewonderen. Het was meer dan mijn geest kon bevatten, mijn gedachten draaiden alleen maar in een cirkeltje rond, als een zich steeds herhalende filmclip. Dat was ik, ik kon het niet zijn, maar ik was het wel; ik moest iets doen, maar wat? Ik wist het niet, maar iets… want dat was ik.

De zaken werden er zonder meer interessanter op, vind je ook niet?

Oké, dat was ik. Het was duidelijk dat er ergens boven de badkuip een verborgen camera zat. Weiss en Doncevic hadden die gebruikt voor hun decoratieve projecten en hij was er nog toen ik opdook. Wat betekende dat Weiss nog steeds ergens in de buurt was…

Maar nee, dat hoefde helemaal niet zo te zijn. Het was belachelijk eenvoudig om een camera met internet te verbinden en op een computer mee te kijken. Weiss kon overal zijn. Hij had de video gedownload en naar mij gestuurd…

Naar mij, dierbare anonieme mij, Dexter de bescheidene, die in de schaduwen zwoegt en nooit de publiciteit opzoekt voor welke van zijn goede werken dan ook. Maar uiteraard, in de afzichtelijke herrie van media-aandacht waar deze hele kwestie door werd omgeven, inclusief de aanval op Deborah, was mijn naam bijna zeker ergens gevallen. Dexter Morgan, de pretentieloze, forensische bolleboos, broer van degene die nagenoeg was afgeslacht. Eén foto, één beeld van het late nieuws, en hij had me te pakken.

Een kille en verschrikkelijke klomp landde in mijn maag. Zo gemakkelijk was het. Zo eenvoudig kon een verknipte etaleur erachter komen wie en wat ik was. Ik was al te lang te slim geweest en was eraan gewend geraakt dat ik de enige tijger in het bos was. En ik was vergeten dat wanneer er slechts één tijger is, een jager ongelooflijk gemakkelijk het spoor kan volgen.

En dat had hij gedaan. Hij was me naar mijn leger gevolgd en had beelden geschoten terwijl Dexter aan het spelen was, en dat was dat.

Mijn vinger stuiptrekte bijna onwillig op de muis en ik bekeek de video nogmaals.

Ik was het nog steeds. Op de video. Dat was ik.

Ik haalde diep adem en liet de zuurstof zijn magische werk met mijn denkproces doen, of wat ervan over was. Dit was een probleem, dat was een ding dat zeker was, maar als elk ander probleem bestond er een oplossing voor. Tijd om de logica uit de kast te halen, de volle kracht van Dexters ijzige biocomputer op het probleem los te laten. Wat wilde deze vent? Waarom had hij dit gedaan? Het was duidelijk dat hij een reactie van me wilde, maar welke? Het lag het meest voor de hand dat hij op wraak uit was. Ik had zijn vriend vermoord, zijn partner? Minnaar? Het maakte niet uit. Hij wilde me laten weten dat hij wist wat ik had gedaan, en, en…

En hij had de clip naar me toegestuurd, niet naar iemand die er waarschijnlijk iets mee zou doen, zoals rechercheur Coulter. Wat betekende dat dit een persoonlijke uitdaging was, iets wat hij niet in de openbaarheid zou brengen, nog niet, althans.

Behalve dat het wél in de openbaarheid was, het stond op YouTube, en het was slechts een kwestie van tijd voordat iemand anders erop stuitte en de clip zag. En dat betekende dat de factor tijd een rol speelde. Dus wat probeerde hij te zeggen? Vind mij voordat zíj jóú vinden?

Tot zover oké. Maar wat dan? Een duel, zoals ze dat in het Oude Westen deden; met de cirkelzaag in de aanslag tien passen doen? Of wilde hij me alleen maar martelen, achter me aan zitten tot ik een fout zou maken, of totdat hij zich ging vervelen en het hele gedoe naar het avondnieuws zou sturen?

Het was genoeg om ten minste de schijn van een beginnende paniek te veroorzaken. Maar Dexter was uit hardhout gesneden. Hij wilde dat ik hem zou proberen te vinden, maar hij wist niet dat ik een graad heb in zoeken. Zelfs als ik maar half zo goed was als de bescheidenheid me gebiedt te zeggen, dan zou ik hem heel wat sneller vinden dan hij dacht. Oké, als Weiss wilde spelen, dan zou ik meespelen.

Maar we zouden het spel volgens Dexters regels spelen, niet volgens die van hem.

20

Eerst de belangrijkste dingen, dat is altijd mijn motto geweest, vooral omdat het tenslotte absoluut nergens op slaat als de belangrijkste dingen op de tweede of derde plaats zouden staan, want dan zouden ze niet het belangrijkste zijn, wel? Maar toch, clichés bestaan om de dommen soelaas te bieden, niet om echt iets te betekenen. Aangezien ik me momenteel wat zwakjes tussen de oren voelde, haalde ik uit die gedachte enige troost terwijl ik de politiedossiers over Brandon Weiss opzocht.

Er was niet veel, een parkeerboete die hij had betaald en de aanklacht die het toeristenbureau tegen hem had lopen. Er liepen geen gerechtelijke bevelen tegen hem, en behalve een rijbewijs had hij geen speciale vergunningen, geen vergunning voor een vuurwapen en trouwens ook niet voor een verborgen cirkelzaag. Zijn adres kende ik al, dat was waar Deborah was neergestoken. Een beetje doorgraven leverde een vorig adres in Syracuse, New York, op. Daarvoor had hij in Montreal, Canada, gewoond. Een snelle check leerde me dat hij nog altijd Canadees staatsburger was.

Daar vond ik geen echte aanwijzingen; niets wat kon doorgaan voor welk aanknopingspunt ook. Dat had ik eigenlijk ook niet verwacht, maar mijn werk en mijn pleegvader hadden erop gehamerd dat grondig onderzoek van tijd tot tijd loont. Dit was nog maar het begin.

De volgende stap, Weiss’ e-mailadres, was lastiger. Met een beetje illegaal manoeuvreren, kwam ik op de abonneelijst van AOL en kwam ik een stukje verder. Als thuisadres stond daar nog steeds het Design District vermeld, maar er stond ook een mobiel nummer bij. Ik schreef het op voor het geval ik het later nodig zou hebben. Los daarvan kwam ik hier ook niet verder. Eigenlijk verbazingwekkend dat een organisatie als AOL verzuimd had eenvoudige en cruciale vragen te stellen als: ‘Waar zou u zich verschuilen als Dexter achter u aan kwam?’

Maar niets wat de moeite van het doen waard is, is gemakkelijk, alweer zo’n fascinerend, stom cliché. Tenslotte is ademhalen behoorlijk gemakkelijk, meestal althans, en ik denk dat veel geleerden het met me eens zijn dat je er knappe winsten mee scoort. Hoe dan ook, van het AOL-dossier werd ik ook niet veel wijzer, behalve dan het telefoonnummer, dat ik als laatste redmiddel in de wacht zette. De gegevens van het telefoonbedrijf zouden me voor het merendeel hetzelfde vertellen als die van AOL, maar er was een kans dat ik de locatie van de mobiele telefoon zelf kon opsporen, een truc die ik wel vaker had uitgehaald. Onder andere toen ik brigadier Doakes op het nippertje van een chirurgische aanpassing had gered.

Zonder speciale reden keerde ik weer naar YouTube terug. Misschien wilde ik gewoon nog een keer naar mezelf kijken, ontspannen en mezelf zijn. Ik had het tenslotte nooit eerder gezien, en nooit verwacht te zullen zien. Dexter in actie, zoals alleen hij dat kan. Ik bekeek de video nog één keer, me erover verwonderend hoe elegant en natuurlijk ik overkwam. Hoe ik met zo’n schitterend gevoel voor stijl de zaag naar de camera zwaaide. Prachtig. Een ware kunstenaar. Ik zou meer filmwerk moeten doen.

En daarmee schoot een volgende gedachte mijn traag ontwakend brein binnen. Naast het videoschermpje lichtte een e-mailadres op. Ik wist niet echt veel van YouTube, maar ik wist wel dat als een e-mailadres oplichtte, dat ergens heen ging. Dus klikte ik erop en bijna onmiddellijk verscheen er een oranje achtergrond op het scherm en was ik op een persoonlijke YouTube-pagina. In grote, felle letters stond boven aan de pagina: HET NIEUWE MIAMI. Ik scrolde een stukje omlaag naar een box waarop stond: VIDEO’S (5), met een rijtje thumbnails van elke video. De video waarop mijn rug te zien was, was nummer vier.

In een poging systematisch te werk te gaan en niet domweg opnieuw de meeslepende vertoning van mezelf te gaan bekijken, klikte ik op de eerste, waarop een mannengezicht in een walgende grimas was vertrokken. De video begon en de titel verscheen opnieuw in felle letters: HET NIEUWE MIAMI — DEEL 1.

Daarna volgde een heel mooi shot van een weelderige tropische begroeiing bij zonsondergang — een rij prachtige orchideeën, een vlucht vogels die op een meertje landde — en toen zoomde de camera uit om het lijk dat we in Fairchild Gardens hadden gevonden te laten zien. Buiten de camera klonk een verschrikkelijk gegrom, een enigszins verwrongen stem zei: ‘O, jezus,’ en toen volgde de camera zijn rug terwijl de spreker een doordringende kreet slaakte. Die klonk me merkwaardig bekend in de oren. Even was het een raadsel voor me, en ik zette de video stil, spoelde terug en speelde de kreet opnieuw af. Toen wist ik het; het was dezelfde kreet die op de eerste video te horen was, die we op het toeristenbureau hadden gezien. Om welke vreemde reden dan ook had Weiss hier die kreet weer gebruikt. Mogelijk wilde hij het als handelsmerk gebruiken, zoals McDonald’s steeds dezelfde clown gebruikt.

Ik startte de video weer, de camera bewoog zich in de menigte op het parkeerterrein van Fairchild Gardens, terwijl alleen de geschokte, walgende en nieuwsgierige gezichten eruit werden gepikt. Opnieuw wervelde het scherm en werden al die expressieve gezichten in een rij neergezet met op de achtergrond het openingsshot van de ondergaande zon en de begroeiing, en de letters boven aan de pagina:

HET NIEUWE MIAMI: VOLMAAKT NATUURLIJK

Hoe dan ook, elke overgebleven twijfel die ik had over Weiss’ schuld was daarmee verdwenen. Ik was er heel zeker van dat de andere video’s de andere slachtoffers zou tonen, compleet met shots van de reacties in de menigte. Maar om grondig te werk te gaan besloot ik ze allemaal in volgorde te gaan bekijken, alle vijf…

Maar wacht eens even, er zouden maar dríé filmpjes moeten zijn, één voor elke locatie die we hadden gevonden. Plus een met Dexters schitterende optreden en daarmee zat ik op vier… waar ging de vijfde over? Was het mogelijk dat Weiss er nog iets anders bij had gedaan, iets persoonlijkers, wat misschien een aanwijzing gaf over waar ik hem zou kunnen vinden?

Er klonk een luid geratel in het lab, Vince Masuoka riep: ‘Yo, Dexter!’ en ik klikte de browser snel weg. Het was niet alleen maar valse bescheidenheid waardoor ik terughoudend was om mijn schitterende acteerwerk met Vince te delen. Het zou veel te ingewikkeld zijn om het hem uit te leggen. En op het moment dat mijn monitor op zwart ging, kwam Vince met zijn forensisch koffertje mijn kantoortje binnen.

‘Neem je je telefoon niet meer op?’ zei hij.

‘Ik zal wel op het toilet zijn geweest,’ zei ik.

‘Geen rust voor de verdorvenen,’ zei hij. ‘Kom mee, we moeten aan het werk.’

‘O,’ zei ik. ‘Wat is er dan?’

‘Dat weet ik niet, maar de uniformen ter plaatse zijn bijna hysterisch,’ zei Vince. ‘Ergens in Kendall.’

Natuurlijk gebeuren er in Kendall aan de lopende band akelige dingen, maar slechts heel weinig daarvan hebben mijn professionele bemoeienis nodig. Terugkijkend moet ik aannemen dat ik nieuwsgieriger had moeten zijn, maar ik werd nog altijd afgeleid door de ontdekking dat ik tegen mijn zin een ster op YouTube was geworden, en ook omdat ik echt heel graag de andere video’s wilde zien. Dus half bij de les praatte ik met Vince over koetjes en kalfjes terwijl ik me afvroeg wat Weiss in die laatste, niet-bekeken, video wilde laten zien. Om die reden herkende ik oprecht enigszins geschokt onze bestemming pas toen Vince het parkeerterrein op reed, de motor afzette en zei: ‘Kom mee.’

We stonden bij een groot openbaar gebouw dat ik eerder had gezien. Sterker nog, ik had het nog maar een paar dagen geleden gezien, toen ik Cody naar zijn padvindersbijeenkomst had gebracht.

We stonden geparkeerd bij de basisschool van Golden Lakes.

Natuurlijk moest dat toeval zijn. Mensen worden voortdurend vermoord, zelfs op basisscholen, en als je veronderstelde dat dit meer was dan een van die grappige toevalstreffers die het leven zo interessant maakten, dan zou je gaan geloven dat de hele wereld om Dexter draait, wat op beperkte schaal natuurlijk ook zo is, maar ik was heus niet zo achterlijk dat ook letterlijk te geloven.

Zodoende beende een enigszins geamuseerde en licht van zijn stuk gebrachte Dexter achter Vince aan, ging onder het gele afzetlint door en liep naar de zijdeur van het gebouw, waar het lichaam was ontdekt. En toen ik de zorgvuldig bewaakte plek naderde waar het in volle glorie lag, hoorde ik een vreemd en bijna-idioot fluitend geluid, en ik besefte dat ik dat was. Want ondanks het op het gezicht geplakte, doorzichtige plastic masker, ondanks de gapende lichaamsholte die zo te zien gevuld was met items en parafernalia van padvindersuniformen en ondanks het feit dat het compleet onmogelijk was dat ik gelijk had, herkende ik het lichaam van drie meter afstand.

Het was Roger Deutsch, Cody’s welpenleider.

21

Het lijk was in een nis bij de zijdeur van het gebouw neergelegd, die als nooduitgang fungeerde voor de kantine annex de aula van de school. Een van de buffethulpen was buiten gaan roken en had hem ontdekt. Ze moesten hem een kalmerend middel geven, wat ik goed kon begrijpen nadat ik een snelle blik op het lichaam had geworpen. Even later, nadat ik beter had gekeken, kon ik bijna zelf ook wel een kalmerend middel gebruiken.

Roger Deutsch had een sleutelkoord om zijn nek met daaraan een fluitje. En net als bij de vorige gevallen was de buikholte van het lichaam leeggehaald en met belangwekkende dingen gevuld, in dit geval een padvindersuniform, een kleurboek waar op de omslag BIG BEAR Welpenhandboek stond en wat andere spulletjes. Ik zag de steel van een handbijl uitsteken, en een zakmes met het padvinderslogo erop. Toen ik me bukte om het van dichterbij te bekijken, zag ik ook een korrelige foto, uitgeprint op gewoon papier, met in grote zwarte letters MAAK JE BORST MAAR NAT erop gedrukt. Op de onscherpe foto stonden een paar jongens en één volwassene die het gebouw in gingen. En hoewel het onmogelijk te bewijzen was, wist ik vrij zeker wie de volwassene en een van de kinderen waren.

Cody en ik.

Dat was onmiskenbaar de ronding van Cody’s rug. Je kon je onmogelijk in de boodschap vergissen.

Het was een heel vreemd moment, daar op het asfalt, terwijl ik naar een vage, onduidelijke foto van mijzelf en Cody keek en me afvroeg of iemand het zou zien als ik hem wegpakte. Ik had nog nooit eerder met bewijs geknoeid, maar ja, ik had er dan ook nog nooit deel van uitgemaakt. En het was heel duidelijk dat dit voor mij bedoeld was. MAAK JE BORST MAAR NAT, en de foto. Het was een waarschuwing, een uitdaging. Ik weet wie je bent, ik weet waar ik je kan raken en ik kom eraan.

MAAK JE BORST MAAR NAT.

Daar was ik niet op voorbereid. Ik wist nog niet waar Weiss kon uithangen en ik wist niet wat of wanneer zijn volgende zet zou zijn, maar ik wist wel dat hij alles een paar tandjes voor me uit had geschoven en tegelijk de inzet aanzienlijk had verhoogd. Dit was geen gestolen lijk, en het was ook niet anoniem. Weiss had Roger Deutsch vermoord, niet alleen zijn lijk aangekleed. En hij had zijn slachtoffer zorgvuldig uitgekozen, opzettelijk, om mij te grazen te nemen.

Het was bovendien een gecompliceerde bedreiging. Want de foto voegde er nog een dimensie aan toe. Die zei: ik kan jou te pakken kan nemen, en Cody misschien, of ik maak domweg bekend wat we beiden al weten, namelijk wat je bent. En als ik in de kraag gevat zou worden en in de gevangenis belandde, zou Cody totaal niet meer worden beschermd tegen wat Weiss ook maar zou kunnen doen.

Ik bekeek de foto nog eens goed, probeerde te bepalen of iemand anders eruit kon halen dat ik het was, en of het de moeite waard was om het risico te nemen. Maar voordat ik een besluit kon nemen, streek een vederlichte, onzichtbare, zwarte vleugel over mijn gezicht en gingen de haren in mijn nek overeind staan.

De Zwarte Ruiter was tot nu toe oorverdovend stil geweest in deze hele kwestie, nam er genoegen mee om zo nu en dan een ongeïnteresseerd, meesmuilend lachje uit te stoten en was niet echt met steekhoudende observaties gekomen. Maar nu was de boodschap duidelijk en die spatte nog eens van de foto af: maak je borst maar nat. Je bent niet alleen. En ik wist zo zeker als wat dat iets in de buurt me met akelige gedachten gadesloeg, me in de gaten hield zoals een tijger dat met zijn prooi doet.

Langzaam, voorzichtig, alsof ik domweg iets uit de auto was vergeten te pakken, stond ik op en liep naar de plek waar we geparkeerd hadden. En terwijl ik er achteloos heen liep, zocht ik het terrein af; ik was niet naar iets speciaals op zoek, gewoon Dopey Dexter die perfect normaal en met een nonchalante en afwezige glimlach op zijn gezicht aan het kuieren was. De zwarte rook kolkte en ik keek naar iets uit waarvan ik wist dat het me in de gaten hield.

En vond het.

Daar, in de dichtstbijzijnde rij van het parkeerterrein, misschien zo’n dertig meter verderop, precies waar je het beste uitzicht had, stond een kleine, bronskleurige sedan geparkeerd. En door de voorruit knipoogde er iets naar me; het zonlicht op de lens van een camera.

Nog altijd heel voorzichtig-achteloos, hoewel de duisternis vlijmscherp door me heen schoot, deed ik een stap in de richting van de auto. Vanaf die afstand zag ik dat de heldere flits van de camera omlaagging, en toen het kleine, bleke gezicht van een man, en de zwarte vleugels ruisten en sloegen een heel lang ogenblik tussen ons in…

… en de auto werd gestart, reed met zacht piepende banden achteruit en verdween van het terrein het verkeer in. En hoewel ik naar voren sprintte, zag ik nog net de eerste helft van de kentekenplaat: OGA en drie cijfers die van alles konden zijn, hoewel ik dacht dat de middelste een drie of een acht was.

Maar in combinatie met het signalement van de auto was dat genoeg. Ik zou minstens de registratie van de auto vinden. Die zou niet op naam van Weiss staan, dat kon niet. Zo stom was niemand, niet in deze tijd met aan de lopende band politiedrama’s in de media. Maar er flakkerde een sprankje hoop. Hij had razendsnel de benen genomen, wilde niet dat ik hem of zijn auto zou zien, en deze keer kon ik wel eens een beetje geluk hebben.

Ik bleef daar bijna een minuut staan, terwijl de storm in me tot rust kwam tot een briesje en een gestaag spinnen. Mijn hart bonsde zoals het dat zelden op dit tijdstip van de dag deed, en ik besefte dat het maar heel goed was dat Weiss een beetje verlegen was geweest en zo plompverloren de wijk had genomen. Wat had ik tenslotte moeten doen? Hem uit de auto trekken en in een stuk of tien stukken snijden? Of hem arresteren en in een patrouillewagen smijten zodat hij iedereen die het maar horen wilde alles over Dexter kon vertellen?

Nee, het was veel beter dat hij was ontsnapt. Ik zou hem wel vinden, en we zouden elkaar op mijn voorwaarden ontmoeten, in de gepaste duisternis van een nacht die voor mij niet gauw genoeg kon komen.

Ik haalde diep adem, plakte mijn mooiste nagemaakte werkglimlach op mijn gezicht en liep terug naar de berg versierd vlees die Cody’s welpenleider was geweest.

Vince Masuoka zat op zijn hurken naast het lijk toen ik daar aankwam, maar in plaats van dat hij zich nuttig maakte, staarde hij domweg met gefronste wenkbrauwen naar de spullen die in de holte waren gestopt. Hij keek op toen ik naast hem kwam staan en zei: ‘Wat betekent het volgens jou?’

‘Ik heb absoluut geen idee,’ zei ik. ‘Ik doe alleen maar bloedspatten. Ze betalen rechercheurs om uit te zoeken wat het betekent.’

Vince hield zijn hoofd schuin en keek me aan alsof ik hem had verteld dat we het lijk moesten opeten. ‘Wist je dat rechercheur Coulter de leiding heeft over het onderzoek?’ zei hij.

‘Misschien betalen ze hem ergens anders voor,’ zei ik en ik voelde een greintje hoop opflakkeren. Dat detail was ik vergeten, maar het was de moeite waard om te onthouden. Wanneer Coulter de leiding had, kon ik de moord bekennen, hem de video overhandigen waarop dat te zien was en dan nog zou hij een manier weten te vinden om het bewijs te ontkrachten.

Dus ik toog bijna vrolijk aan het werk, al popelde ik naar mijn computer terug te keren om Weiss op te sporen. Gelukkig was er maar heel weinig bloed op de plaats delict — Weiss leek het soort bewonderenswaardige smetvreesfreak te zijn — en dus was er voor mij bijna niets te doen. Ik was al vrij snel klaar en vroeg aan een van de patrouillewagens een lift terug naar het hoofdbureau. De bestuurder, een grote, witharige vent die Stewart heette, had het de hele weg over de Dolphins en maalde er kennelijk niet om of ik wel of niet reageerde.

Toen we bij het hoofdbureau terug waren, had ik een paar prachtige dingen geleerd over het naderende footballseizoen en over wat we buiten het seizoen hadden moeten doen. Maar dat was om de een of andere onverklaarbare reden voor de zoveelste keer verprutst, waardoor we vrijwel zeker opnieuw een seizoen vol achterlijke en beschamende verliezen zouden lijden. Ik bedankte Stewart voor de lift en de cruciale informatie, en vloog naar mijn computer.

De voertuigenregistratiedatabase is een van de basaalste instrumenten van het politiewerk, zowel in het echt als in boeken, en nu dook ik daar met enige schaamte in. Het leek gewoonweg te gemakkelijk, regelrecht uit een stomme tv-serie. Als ik hierdoor Weiss opspoorde, zou ik uiteraard wel op een of andere manier over het gevoel heen komen dat ik de boel bijna oplichtte, maar voorlopig hoopte ik alleen maar vurig op een aanwijzing waar iets slimmers bij te pas moest komen. We roeien echter met de riemen die we hebben en hopen dat iemand ons later om opbouwende kritiek vraagt.

Binnen een kwartier had ik de hele database van de staat Florida uitgekamd, en vond drie kleine, bronskleurige voertuigen met een kenteken waarin de letters OGA voorkwamen. Een ervan stond in Kissimmee geregistreerd, wat me een hele rit leek. Een andere was een Rambler uit 1963, en ik was er redelijk van overtuigd dat ik zoiets opvallends wel zou hebben opgemerkt.

Bleef nummer drie over, een Honda uit 1995, op naam van een Kenneth A. Wimble in Northwest Ninety-eight Street in Miami Shores. Het adres was in een wijk met bescheiden huizen, en relatief dicht in de buurt van het huis in het Design District waar Deborah was neergestoken. Het was zelfs binnen loopafstand, zodat je, bijvoorbeeld wanneer de politie naar je nestje in Northeast Fortieth kwam, met gemak door de achterdeur naar buiten kon glippen en naar een paar straten verderop kuieren tot je een onbeheerde auto tegenkwam.

Maar dan? Als je Weiss bent, waar breng je deze auto dan naartoe? Ik zou hem ver weg brengen van de plek waar ik hem had gestolen. Dus waarschijnlijk was het huis in Northwest Ninety-eight Street de laatste plek waar hij zou zijn.

Tenzij er enig verband tussen Weiss en Wimble bestond. Het was de gewoonste zaak van de wereld om de auto van een vriend te lenen: een doodgewone afslachting, maat, ben binnen een paar uur weer terug.

Uiteraard hebben we om de een of andere bizarre reden geen Nationale Registratie van Wie Je Vrienden Zijn. Je zou toch denken dat ze daar een cruciaal onderdeel van de Patriot Act hadden gemaakt en dat door het Congres hadden gejaagd. Dat zou mijn werk nu een stuk gemakkelijker maken. Maar dat geluk had ik niet; als Weiss en Wimble inderdaad vriendjes van elkaar waren, zou ik daar op de harde manier achter moeten komen, door een persoonlijk bezoekje af te leggen. Hoe dan ook vereiste het grondig speurwerk. Maar eerst wilde ik kijken of ik iets over Kenneth A. Wimble te weten kon komen.

Een snelle blik in de database leerde me dat hij geen strafblad had, althans niet op die naam. Hij betaalde zijn energie- en waterrekeningen, hoewel hij een paar keer met zijn gasrekening achterop was geraakt. Toen ik wat dieper groef en zijn belastinggegevens bekeek, ontdekte ik dat Wimble een kleine zelfstandige was en van beroep video-editor was.

Er kan altijd sprake zijn van toeval. Elke dag gebeuren er vreemde en onwaarschijnlijke dingen. Dat nemen we voor lief en we krabben ons domweg als boerenkinkels in de grote stad op het hoofd en zeggen: ‘Jeetje, da’s ook wat.’ Maar hier leek het toeval zover uitgerekt dat het op knappen stond. Ik had een schrijver gevolgd die een videospoor had achtergelaten, en nu had dat spoor me naar een videoprofessional geleid. En aangezien er een tijd en plaats komt waarop de doorgewinterde onderzoeker het feit moet accepteren dat hij op iets is gestuit wat géén toeval is, mompelde ik heel zachtjes in mezelf: ‘Aha.’ Wat ik behoorlijk professioneel vond klinken.

Wimble was hier op de een of andere manier bij betrokken, maakte samen met Weiss de video’s en verstuurde ze, deed waarschijnlijk ook mee met het uitstallen van de lijken en ten slotte aan de moord op Roger Deutsch. Dus toen Deborah aanbelde, vluchtte Weiss naar zijn andere partner, Wimble. Een schuilplek, een bronskleurig autootje dat hij kon lenen, en de show kon verdergaan.

Oké, Dexter. Stijg op en in de benen. We weten waar hij is en nu is het tijd om hem te grazen te nemen, voordat hij besluit om mijn naam en foto op de voorpagina van de Miami Herald te laten plaatsen. Schiet op. We gaan.

Dexter? Ben je daar, maatje?

Ik was er. Maar vreemd genoeg merkte ik plotseling dat ik Deborah miste. Dit was nou precies iets wat ik met haar zou moeten doen; het was per slot van rekening klaarlichte dag en dat was niet bepaald Dexters Domein. Dexter heeft duisternis nodig, zodat hij kan opbloeien tot de gangmaker die hij diep vanbinnen is. Zonlicht en jagen gaan niet samen. Met Deborahs badge had ik in het volle zicht verborgen kunnen blijven, maar zonder… Ik was natuurlijk niet echt zenuwachtig, maar voelde me ook niet op m’n gemak.

Ik had echter geen enkele keus. Deborah lag in een ziekenhuisbed, Weiss en zijn aardige vriendje Wimble lachten me in hun vuistje uit in een huis in Ninety-eight Street en Dexter aarzelde in het zonlicht. En daar had ik helemaal niets aan.

Dus sta op, haal adem, rek je uit. Spring in de bres, Dexter. In de benen en vertrek. En dat deed ik, ik liep de deur uit naar mijn auto, maar ik kon dat merkwaardige, ongemakkelijke gevoel maar niet van me afschudden.

Het gevoel bleef de hele weg naar Northeast Ninety-eight Street bij me, zelfs in het vertroostende, moorddadige ritme van het verkeer. Ergens zat iets fout en Dexter ging er op de een of andere manier naartoe. Maar aangezien er verder niets concreets was, reed ik door en vroeg me af wat er nu werkelijk aan het hoekje op de bodem van mijn brein knaagde. Was het echt angst voor het daglicht? Of probeerde mijn onderbewuste me aan het verstand te peuteren dat ik iets belangrijks over het hoofd had gezien, iets wat zich weldra zou oprichten en me bijten? In mijn hoofd liet ik het steeds maar weer langskomen, steeds en steeds maar weer, en de uitkomst was steeds hetzelfde. Het enige wat er echt met kop en schouders boven uitstak, was de gedachte dat het allemaal zo eenvoudig was, volkomen met elkaar in verband, samenhangend en logisch en het klopte. Ik had geen andere keus dan zo snel mogelijk te handelen, dus waarom zat me dat nou zo dwars? En trouwens, wanneer heeft Dexter eigenlijk ooit een keus? Wanneer heeft wie dan ook trouwens ooit een keus, welke dan ook, los van dat je zo nu en dan — op die bitter weinig goede dagen die we krijgen — kunt zeggen: ik heb liever een ijsje dan taart?

Maar toen ik aan de overkant van de straat parkeerde, een halve straat bij Wimbles huis vandaan, voelde ik onzichtbare vingers in mijn nek kietelen. Een hele poos deed ik niets anders dan in de auto zitten en door de straat naar het huis kijken.

De bronskleurige auto stond pal voor het huis op straat geparkeerd. Er was geen teken van leven en er was ook geen grote berg ledematen naar de stoeprand gesleept om opgehaald te worden. Niets dan een rustig huis in een doodgewone wijk van Miami dat in de middagzon lag te bakken.

En hoe langer ik met de motor uit in de auto zat, hoe meer ik besefte dat ik ook gebakken werd, en als ik nog een paar minuten langer in de auto zou blijven, zou zich een krokante, donkere korst op mijn huid vormen. Welke vage, twijfelende bibbers ik ook mocht hebben, nu er nog zuurstof in de auto was, moest ik iets doen.

Ik stapte uit en bleef even met knipperende ogen in de hitte en het licht staan en liep toen door de straat, weg van Wimbles huis. Ik wandelde langzaam en nonchalant een keer om het blok heen en bekeek het huis van de achterkant. Er viel niet veel te zien: een heg langs een hek dat met een kettingslot was afgesloten en elk zicht op het huis vanaf het volgende blok wegnam. Ik liep verder om het blok, stak de straat over en liep naar mijn auto terug.

Daar bleef ik opnieuw staan, knipperde met mijn ogen tegen het felle licht, en voelde het zweet langs mijn ruggengraat rollen, over mijn voorhoofd, in mijn ogen. Ik wist dat ik daar niet heel veel langer meer kon blijven staan zonder de aandacht te trekken. Ik moest iets doen; of naar het huis gaan of in mijn auto stappen, naar huis rijden en wachten tot ik mezelf op het avondnieuws zag verschijnen. Maar met dat akelige, ergerlijke stemmetje dat nog altijd in mijn hoofd piepte dat er iets niet klopte, bleef ik nog wat langer staan, tot er iets kleins en kribbigs binnen in me knapte en ik ten slotte zei: oké. Laat het dan maar komen ook, maakt niet uit wat. Alles is beter dan hier te blijven staan en de vallende zweetdruppels te tellen.

Ik dacht voor de verandering aan iets wat kon helpen en opende de kofferbak van mijn auto. Ik had daar een clipboard in gegooid. Dat was in het verleden heel handig geweest bij een onderzoek naar de levensstijl van de ontaarden en eerlozen, en er zat nog een nepdasje bij ook. In mijn ervaring kun je je met een nepdas en een clipboard overal vertonen, dag en nacht, zonder dat iemand je vragen stelt. Gelukkig droeg ik vandaag een overhemd dat helemaal tot aan de hals toe was dichtgeknoopt. Ik hing de das aan mijn kraag, pakte het clipboard en een balpen en liep naar Wimbles huis. Gewoon de zoveelste quasibelangrijke, officiële persoon die iets kwam controleren.

Ik keek de straat door; aan weerskanten stonden bomen en in de tuin van een aantal huizen stonden fruitbomen. Mooi zo: vandaag was ik inspecteur Dexter van het Staatsbureau voor Bomeninspectie. Daarmee kon ik onder het mom van een halflogische reden dicht bij het huis komen.

En wat dan? Kon ik echt binnenkomen en Weiss op klaarlichte dag overrompelen? Door de hete zonneschijn scheen me dat om de een of andere reden volslagen onmogelijk toe. Er was geen donzen duisternis, er waren geen schaduwen waarin ik me kon verschuilen en die konden verhullen dat ik eraan kwam. Ik stond daar zo volkomen open en bloot als maar zijn kon en als Weiss uit het raam keek en me herkende, was het spel al afgelopen voordat het goed en wel was begonnen.

Maar wat moest ik anders? Het was hij of ik, en als ik helemaal niets deed, zou hij heel waarschijnlijk heel veel gaan doen, te beginnen met me aan de schandpaal nagelen en de lijst verder af gaan, en Cody of Astor iets aandoen, of Joost mocht weten wat. Ik moest hem de pas afsnijden en tegenhouden, en wel nu.

Terwijl ik m’n rug rechtte om aan de slag te gaan, schoot me een uitermate onwelkome gedachte te binnen: dacht Deborah zo over me? Zag ze me als een soort ongeleid, obsceen iemand die met willekeurig geweld hakkend zijn weg door het landschap baande? Was ze daarom zo ongelukkig met me? Omdat ze me als een roofzuchtig monster beschouwde? Het was zo’n pijnlijk idee dat ik even niets anders kon dan met mijn ogen de over mijn voorhoofd rollende zweetdruppels wegknipperen. Het was oneerlijk, volkomen onrechtvaardig. Natuurlijk was ik een monster, maar niet zo een. Ik was netjes, gefocust, beleefd en lette er heel goed op toeristen niet met rondslingerende lichaamsdelen lastig te vallen. Waarom zag ze dat nou niet? Hoe kon ik haar de goed geordende schoonheid laten zien van de manier waarop Harry me in orde had gemaakt?

Het eerste antwoord was dat ik dat niet kon, niet als Weiss frank en vrij rondliep. Want als mijn gezicht eenmaal op het nieuws was, zou mijn leven voorbij zijn en Deborah niet meer keus hebben dan ik; niet meer keus dan ik op dit moment had. Zonlicht of niet, ik moest dit doen, en het moest snel en goed gebeuren.

Ik haalde diep adem en liep naar het huis naast dat van Wimble, terwijl ik geconcentreerd naar de bomen langs de weg keek en op mijn clipboard krabbelde. Ik liep langzaam de oprit op. Niemand sprong naar buiten met een machete tussen de tanden, dus ik liep de oprit weer af, bleef even voor het huis staan en liep naar dat van Wimble.

Hier waren ook verdachte bomen te onderzoeken en ik keek naar ze omhoog, maakte aantekeningen en liep een stukje verder de oprit op. In het huis was niets te zien en er was geen enkel geluid. Ook al wist ik niet wat ik hoopte te zien, ik liep er dichter naartoe en keek ernaar, en niet alleen naar de bomen. Ik bekeek het huis zorgvuldig, zag dat voor alle ramen de zonneschermen omlaag waren. Je kon niet naar binnen of buiten kijken. Ik liep nog verder de oprit op en zag dat er een achterdeur was, die zich boven aan twee betonnen traptreden bevond. Ik kuierde er heel nonchalant naartoe, luisterde of ik misschien zacht geruis hoorde, een fluistering of kreten als ‘Pas op! Hij is er!’ Nog altijd niets. Ik deed alsof ik in de achtertuin een boom ontwaarde, vlak bij een gastank en slechts zeven meter van de deur vandaan, en ik ging erheen.

Nog steeds niets. Ik krabbelde. In de bovenste helft van de deur zat een raam waar geen rolgordijn voor zat. Ik ging erheen, liep de twee treden op en gluurde naar binnen. Ik keek naar een verduisterde hal met een wasmachine en een droger tegen de muur. Een paar bezems en dweilen waren in beugels aan de muur bevestigd. Ik legde een hand op de deurknop en draaide er heel langzaam en stilletjes aan. Hij was niet op slot. Ik haalde diep adem…

… en sprong bijna uit mijn vel toen er binnen een afgrijselijke, bloedstollende kreet weerklonk. Het was een gekwelde en gruwelijke kreet, en zo’n duidelijke kreet om hulp dat zelfs Gedesinteresseerde Dexter in een reflex naar voren schoot. Ik stond al met een voet in het huis toen een piepklein vraagtekentje zich over de vloer van mijn brein haastte en ik dacht: ik heb die kreet eerder gehoord. En toen ik mijn tweede voet naar voren verplaatste, verder het huis in, dacht ik: echt waar? Waar dan? Het antwoord was er snel, wat prettig was; het was dezelfde kreet als in de ‘Nieuwe Miami’-video’s die Weiss had gemaakt.

… wat betekende dat de kreet was opgenomen.

… wat betekende dat ze me daarmee naar binnen wilden lokken.

… wat betekende dat Weiss me verwachtte.

Het is niet heel vleiend voor mijn eigen speciale ik, maar het is echt zo dat ik een fractie van een seconde letterlijk bleef staan om de snelheid en helderheid van mijn denkproces te bewonderen. En toen gehoorzaamde ik gelukkig aan de schrille innerlijke stem die schreeuwde: rennen, Dexter, maak dat je wegkomt! en ik schoot het huis uit en de oprit af, net op tijd om de bronskleurige auto weg te zien scheuren.

En toen werd achter me een reusachtige hand geheven die me tegen de grond sloeg, een hete wind blies langs me heen en Wimbles huis verdween in een vlammenzee en rondvliegend puin.

22

‘Het was gas,’ zei rechercheur Coulter tegen me. Ik leunde tegen de zijkant van de wagen van de hulpdiensten en drukte een zak ijs tegen mijn hoofd. Alles bij elkaar was ik slechts lichtgewond, maar het leek toch belangrijk, want het ging om mij en ik genoot er niet van, en ook niet van de aandacht die ik kreeg. Aan de overkant van de straat smeulde de puinhoop die Wimbles huis nu was na en de brandweermannen prikten in de bergen rommel en blusten nog steeds. Het huis was niet compleet verwoest, maar middenin was van dak tot fundering een groot stuk verdwenen en de marktprijs was absoluut gekelderd, in één klap gezonken tot de categorie Heel Frisse Opknapper.

‘Zo,’ zei Coulter. ‘Hij laat gas uit de muurkachel in die geluiddichte kamer ontsnappen, gooit iets naar binnen om het te laten ontploffen, we weten nog niet wat, en hij is de deur uit en vertrokken voordat het allemaal de lucht in gaat.’ Coulter wachtte even en nam een grote slok uit de grote plastic fles Mountain Dew die hij bij zich had. Onder twee dikke, vettige onderkinnen zag ik zijn adamsappel opwippen. Toen hij klaar was, stak hij zijn wijsvinger in de flesopening en veegde met zijn onderarm zijn mond af, terwijl hij naar me staarde alsof ik hem verbood een servet te gebruiken.

‘Waarom zou hij een geluiddichte kamer hebben, denk je?’ zei hij.

Ik schudde even mijn hoofd en hield daar weer mee op omdat het pijn deed. ‘Hij was video-editor,’ zei ik. ‘Hij had hem waarschijnlijk voor zijn werk nodig.’

‘Werk,’ zei Coulter. ‘Niet om mensen in stukken te hakken.’

‘Inderdaad,’ zei ik.

Coulter schudde zijn hoofd. Dat deed bij hem klaarblijkelijk helemaal geen pijn, want hij ging daar een paar seconden mee door, terwijl hij naar het rokende huis keek. ‘En waarom was jij hier?’ zei hij. ‘Dat is me nog niet helemaal duidelijk, Dex.’

Natuurlijk was hem dat niet helemaal duidelijk. Ik had er alles aan gedaan om elke vraag over dat gedeelte te omzeilen, terwijl ik elke keer dat iemand daarover begon mijn hoofd vastgreep, met mijn ogen ging knipperen en naar adem hapte alsof ik vreselijke pijn leed. Natuurlijk wist ik dat ik vroeg of laat met een bevredigend antwoord zou moeten komen en het heikele punt was dat ‘bevredigend’. Ik kon natuurlijk beweren dat ik bij mijn ziekelijke grootmoeder op bezoek was geweest, maar wanneer je bij smerissen met zulke antwoorden aankwam, stuitte je op het probleem dat ze de neiging hadden die te controleren. En helaas had Dexter geen ziekelijke grootmoeder, noch wat voor plausibele reden ook om daar te zijn toen het huis de lucht in ging. Ik had het sterke vermoeden dat het ook niet opschoot wanneer ik beweerde dat ik daar bij toeval was.

En al die tijd, sinds ik mezelf van het asfalt had opgeraapt en naar een boom was gestrompeld om daartegen te kunnen leunen en me te verbazen dat ik nog steeds al mijn lichaamsdelen kon bewegen — al die tijd dat ik werd opgelapt en toen op de komst van Coulter wachtte — al die lange minuten die in uren overgingen, was het me niet gelukt iets te verzinnen wat maar in de buurt van iets geloofwaardigs kwam. En nu Coulter zich omdraaide en me echt heel indringend aanstaarde, besefte ik dat mijn tijd op was.

‘Hoe zit het dus?’ zei hij. ‘Waarom was je hier? Moest je je was ophalen? Parttime baantje als pizzakoerier? Wat?’

Het was een van de grootste schokken van een uitermate verwarrende dag om te horen dat Coulter met iets kwam wat heel in de verte op een grap leek. Ik had gedacht dat hij uitblonk in saaiheid en een duffe deegklomp was, nergens anders toe in staat dan het invullen van een ongevalsverslag, en toch maakte hij nu met een heel professioneel, stalen gezicht amusante opmerkingen, en als hij dat kon, moest ik wel aannemen dat hij een kans bij uitstek had om een optelsommetje te maken en bij mij uit te komen. Ik was feitelijk ter plaatse. En dus gooide ik mijn geslepenheid in de hoogste versnelling en besloot over te gaan op de aloude tactiek om een grote leugen in een kleine waarheid te verpakken.

‘Moet je horen, rechercheur,’ zei ik, op een gepijnigde en enigszins aarzelende toon, waar ik behoorlijk trots op was. Toen sloot ik mijn ogen en haalde diep adem, rijp voor een Academy Award, als je het mij vroeg. ‘Sorry, ik ben nog steeds een beetje dizzy. Ze zeggen dat ik een lichte hersenschudding heb.’

‘Had je die al voordat je hier aankwam, Dexter?’ zei Coulter. ‘Of kun je je nog iets van verder terug herinneren, over waarom je hier was?’

‘Dat weet ik nog wel,’ zei ik schoorvoetend. ‘Alleen…’

‘Je voelt je niet zo lekker,’ zei hij.

‘Nee, inderdaad.’

‘Dat begrijp ik best,’ zei hij en een wild, onredelijk moment dacht ik dat hij me liet gaan. Maar nee: ‘Wat ik niet begrijp,’ vervolgde hij meedogenloos, ‘is wat je verdomme hier deed toen dat verdomde huis werd opgeblazen.’

‘Dat is niet eenvoudig te zeggen,’ zei ik.

‘Dat zal wel niet,’ zei Coulter. ‘Want je hebt het nog niet gezegd. Ga je me dat nog vertellen, Dex?’ Hij haalde zijn vinger uit de fles, nam een slok en stopte zijn vinger er weer in. De fles was nu minder dan halfvol en hing daar als een soort merkwaardig en gênant biologisch aanhangsel. Coulter veegde zijn mond weer af. ‘Weet je, ik moet dat eigenlijk wel weten,’ zei hij. ‘Want ze zeggen dat daarbinnen een lijk ligt.’

Een kleine aardbeving baande zich een weg langs mijn ruggengraat, van mijn kruin helemaal omlaag naar mijn hielen. ‘Lijk?’ zei ik met mijn gebruikelijke, vlijmscherpe vernuft.

‘Ja,’ zei hij. ‘Een lijk.’

‘Je bedoelt… dood?’

Coulter knikte, bekeek me afstandelijk geamuseerd en met een schok realiseerde ik me dat we van rol waren gewisseld, en dat ik nu de sukkel was. ‘Ja, inderdaad,’ zei hij. ‘Want het was ín het huis toen dat ka-boem deed, dus je kunt wel aannemen dat het dood is. Bovendien,’ zei hij, ‘kon het niet wegvluchten, want het zat vastgebonden. Wie zou nou een kerel vastbinden als een huis op ontploffen staat, denk je?’

‘Eh… dat zal de moordenaar wel zijn,’ stamelde ik.

‘Uh-huh,’ zei Coulter. ‘Dus je denkt dat de moordenaar hem heeft vermoord, hè?’

‘Eh, ja,’ zei ik en zelfs door het aanzwellend bonzen in mijn hoofd, wist ik hoe stom en weinig overtuigend dat klonk.

‘Uh-huh. Maar jij was het niet, hè? Ik bedoel, jij hebt die vent niet vastgebonden en een Cubaanse sigaar naar binnen gegooid, wel?’

‘Moet je horen, ik zag die vent wegrijden toen het huis de lucht in ging,’ zei ik.

‘En wie was die vent, Dex? Ik bedoel, weet je zijn naam, of zo? Want dat zou een hoop schelen.’

Het zou kunnen dat de hersenschudding zich aan het uitbreiden was, want ik stond daar als verlamd. Coulter vermoedde iets, en ook al was ik in deze zaak betrekkelijk onschuldig, elk soort onderzoek zou ongemakkelijke uitkomsten voor Dexter opleveren. Coulter had zijn ogen niet van mijn gezicht afgewend en hij had er niet mee geknipperd en ik moest hem wel iets vertellen, maar zelfs met een lichte hersenschudding wist ik dat ik hem Weiss’ naam niet kon geven. ‘Ik, eh… de auto stond op naam van Kenneth Wimble,’ zei ik aarzelend.

Coulter knikte. ‘Dezelfde vent is eigenaar van het huis,’ zei hij.

‘Ja, dat klopt.’

Hij bleef maar werktuiglijk knikken alsof dat ergens op sloeg en zei: ‘Logisch. Dus jij denkt dat Wimble die kerel vastbindt — in zijn eigen huis — vervolgens zijn eigen huis opblaast en in zijn auto wegrijdt, naar een of andere zomerse plek in North Carolina soms?’

Opnieuw schoot het door me heen dat deze man meer in zijn mars had dan ik had gedacht, en dat was geen aangenaam idee. Ik dacht dat ik met SpongeBob te maken had en in plaats daarvan ontpopte hij zich als Columbo. Er school een veel scherpere geest in hem dan zijn sjofele uiterlijk deed vermoeden. Ik, die altijd zelf vermomd door het leven was gegaan, had me laten misleiden door een beter kostuum, en toen ik de schittering van de voorheen verborgen intelligentie in Coulters ogen zag, realiseerde ik me dat Dexter in gevaar was. Dit zou een reusachtige hoeveelheid vaardigheden en scherpzinnigheid vergen en zelfs dan was ik er niet langer zeker van of dat wel genoeg zou zijn.

‘Ik weet niet waar ze naartoe zijn gegaan,’ zei ik, wat geen geweldig begin was, maar het was het enige wat ik kon verzinnen.

‘Natuurlijk niet. En je weet ook niet wie hij is, hè? Want dan zou je me dat wel vertellen.’

‘Ja, inderdaad.’

‘Maar je hebt geen idee.’

‘Nee.’

‘Fantastisch, waarom wil je me in plaats daarvan dan niet vertellen wat je hier deed?’ zei hij.

En daar waren we weer, het cirkeltje was rond, terug naar de vraag waar het om draaide, en als ik die vraag goed beantwoordde, was alles vergeven, en als ik geen antwoord gaf waarmee ik mijn plotseling slimme vriend gelukkig kon maken, was de kans echt groot dat hij zou doorzetten en de Dexter Express zou laten ontsporen. Ik zat tot aan mijn middel in de beerput en had geen touw, en mijn hersens bonsden, terwijl ze zich een weg door de mist naar boven probeerden te banen maar daarin jammerlijk faalden.

‘Omdat… omdat…’ Ik keek omlaag en toen naar links in de verte, op zoek naar de juiste woorden om iets verschrikkelijks en gênants op te biechten. ‘Ze is mijn zus,’ zei ik ten slotte.

‘Wie?’ zei Coulter.

‘Deborah,’ zei ik. ‘Jouw partner, Deborah Morgan. Ze ligt op de intensive care vanwege deze vent, en ik…’ Mijn stem stierf heel overtuigend weg en ik wachtte om te kijken of hij de lege plekken kon invullen, of dat de grappige opmerkingen toevalstreffers waren geweest.

‘Dat wist ik al,’ gaf hij toe. Hij nam nog een slok van zijn frisdrank, stopte zijn vingertop in de opening en liet hem weer bungelen. ‘Hoe heb je die vent dan gevonden?’

‘Vanochtend, bij de basisschool,’ zei ik. ‘Hij zat vanuit zijn auto video-opnamen te maken, en ik zag z’n kenteken. En zo ben ik hier terechtgekomen.’

Coulter knikte. ‘Uh-huh,’ zei hij. ‘En in plaats van dat aan mij te vertellen, of de inspecteur, of zelfs aan een klaar-over, dacht je dat je hem zelf maar te grazen moest nemen.’

‘Ja,’ zei ik.

‘Omdat ze je zus is.’

‘Ik wilde het wel, weet je,’ zei ik.

‘Hem vermoorden?’ zei hij en de woorden kwamen als een ijzige schok bij me aan.

‘Nee,’ zei ik. ‘Alleen, alleen…’

‘Hem zijn rechten voorlezen?’ zei Coulter. ‘Hem in de boeien slaan? Hem een paar stevige vragen stellen? Zijn huis opblazen?’

‘Ik denk, eh,’ zei ik, alsof ik schoorvoetend de waarheid uit mezelf wrong. ‘Ik wilde het wel, weet je. Hem een beetje het vuur na aan de schenen leggen.’

‘Uh-huh,’ zei Coulter. ‘En dan?’

Ik haalde mijn schouders op, voelde me een beetje als een schooljongen die met een condoom betrapt is. ‘Hem arresteren,’ zei ik.

‘Hem niet vermoorden?’ zei Coulter terwijl hij een slecht bijgeknipte wenkbrauw optrok.

‘Nee,’ zei ik. ‘Hoe kon ik nou, eh…?’

‘Geen mes in hem steken en zeggen: dit is om wat je m’n zus hebt aangedaan?’

‘Kom op, rechercheur. Ik?’ Ik knipperde nog net niet met mijn ogen, maar deed verder mijn uiterste best eruit te zien als een medeoprichter van de Nerdpatrouille.

Coulter staarde me domweg een lange en uitermate ongemakkelijke minuut aan. Toen schudde hij nogmaals zijn hoofd. ‘’k Weenie, Dex,’ zei hij. ‘Het klopt niet erg.’

Ik schonk hem mijn verwarde blik, die niet helemaal geacteerd was. ‘Wat bedoel je?’

Hij nam nog een slok van zijn frisdrank. ‘Jij gaat altijd volgens het boekje te werk,’ zei hij. ‘Je zus is een smeris. Je vader was een smeris. Jij komt nooit in de problemen. Meneer de Padvinder. En nu besluit je opeens dat je Rambo bent?’ Hij trok een gezicht alsof iemand knoflook in zijn Mountain Dew had gedaan. ‘Heb ik iets gemist? Je weet wel, iets wat ergens op slaat?’

‘Ze is mijn zus,’ zei ik en het klonk ongelooflijk zwak, zelfs in mijn oren.

‘Ja, dat snapte ik al,’ zei hij. ‘Verder nog iets?’

Ik voelde me slow motion in de val zitten, terwijl er grote, logge dingen langs me heen flitsten. Mijn hoofd bonsde en mijn tong was te dik, en al mijn legendarische spitsvondigheid had me in de steek gelaten. Coulter sloeg me gade terwijl ik verdoofd en gepijnigd mijn hoofd schudde en dacht: dit is een heel gevaarlijke man. Maar hardop wist ik slechts uit te brengen: ‘Het spijt me.’

Hij keek me nog wat langer aan en draaide zich toen om. ‘Volgens mij klopt het toch wat Doakes over je heeft gezegd,’ zei hij en hij stak de straat over om met de brandweerlieden te praten.

Nou. Het feit dat hij Doakes noemde, was het volmaakte einde van een absoluut charmant gesprek. Ik kon mezelf er maar amper van weerhouden weer met mijn hoofd te schudden, maar de verleiding was groot, want wat in mijn ogen nog maar een paar dagen geleden een evenwichtig en goed geordend universum was geweest, begon nu plotseling woest en oncontroleerbaar rond te tollen. Eerst liep ik in een val en was ik bijna in de Onmenselijke Toorts veranderd en toen bleek een man die ik in de oorlog tegen de intelligentie als een voetsoldaat had beschouwd, een vermomde generaal. En als klap op de vuurpijl had hij klaarblijkelijk een bondgenootschap gesloten met de laatste paar levende onderdelen van mijn nemesis, brigadier Doakes, en het leek er heel erg op dat hij verderging waar Doakes was gebleven, op jacht naar de arme gekwelde Dexter. Waar moest dit eindigen?

Alsof dat nog niet erg genoeg was — en eerlijk gezegd dacht ik van wel — verkeerde ik nog steeds in verschrikkelijk gevaar vanwege Weiss en welk aanvalsplan die ook in gedachten had.

Alles bij elkaar genomen, bedacht ik dat dit een uitstekend moment was om iemand anders te zijn. Helaas had ik me die truc tot nu toe niet eigen kunnen maken. Verder had ik niets te doen dan piekeren over de bijna onafwendbare doem die met zo’n verschrikkelijke snelheid en van zoveel verschillende kanten op me afkwam, en ik liep door de straat naar mijn auto. Kennelijk had ik nog lang niet genoeg geleden, want een slanke en spookachtige gedaante stapte van de stoep en ging soepeltjes naast me lopen.

‘Jij was hier toen dit gebeurde,’ zei Israel Salguero.

‘Ja,’ zei ik en ik vroeg me af of er hierna een satelliet uit de ruimte op mijn hoofd zou vallen.

Hij zweeg even, bleef toen staan en ik draaide me naar hem toe. ‘Je weet dat ik geen onderzoek naar jou doe,’ zei hij.

Ik vond dat heel fijn om te horen, maar in het licht van hoe de zaken zich in de afgelopen paar uur hadden ontwikkeld, dacht ik dat ik maar het beste kon knikken, en dat deed ik dan ook.

‘Maar klaarblijkelijk staat wat hier is gebeurd in verband met het incident waar je zus bij betrokken was, en dát onderzoek ik wel,’ zei hij, en ik was blij dat ik niets had gezegd. Zelfs zo blij dat ik besloot dat zwijgzaamheid een mooie tactiek was die ik moest doorzetten.

‘Je weet dat een van de belangrijkste zaken die ik boven tafel moet krijgen het feit is of er enige burgerwachtactiviteit van de kant van onze agenten heeft plaatsgevonden,’ zei hij.

‘Ja,’ zei ik. Alla, één woordje dan.

Hij knikte. Hij had nog altijd zijn ogen niet van mijn gezicht afgewend.

‘Er ligt een veelbelovende carrière voor je zus in het verschiet,’ zei hij. ‘Het zou heel jammer zijn als zoiets als dit haar schade zou toebrengen,’ zei hij.

‘Ze is nog steeds buiten bewustzijn,’ zei ik. ‘Zij heeft helemaal niets gedaan.’

‘Nee, zij heeft niets gedaan,’ zei hij. ‘Hoe zit dat met jou?’

‘Ik was alleen maar op zoek naar de kerel die haar heeft neergestoken,’ zei ik. ‘Ik heb niks verkeerds gedaan.’

‘Natuurlijk niet,’ zei hij. Hij wachtte tot ik nog iets zou zeggen, maar dat deed ik niet, dus na wat wel een paar weken leek, glimlachte hij, klopte me op de arm en liep de straat over naar Coulter, die daar met zijn Mountain Dew-fles stond te zwaaien. Ik keek naar ze terwijl ze met elkaar praatten, naar mij keken en zich weer omdraaiden om een blik te werpen op het smeulende huis. En met de gedachte dat het deze middag onmogelijk nog beter kon worden, draaide ik me om en beende naar mijn auto.

De voorruit was onder rondvliegend puin van het huis gebarsten.

Het lukte me om niet in tranen uit te barsten. Ik stapte in en reed naar huis, terwijl ik door het gebarsten glas tuurde en naar mijn bonzende hoofd luisterde.

23

Rita was niet thuis toen ik daar aankwam, omdat ik wat vroeger was dan anders vanwege mijn explosieve tegenslag. Het huis leek heel leeg en ik bleef bij de voordeur even naar de onnatuurlijke stilte luisteren. Achter in het huis tikte een buis en toen sprong de airconditioning aan, maar dat waren geen levende geluiden en ik had nog steeds het gevoel alsof ik in een film was beland waarin verder iedereen in een ruimteschip was ontvoerd. De bult op mijn hoofd bonsde nog steeds, en ik was heel moe en heel alleen. Ik liep naar de bank en viel erop neer alsof ik plotseling geen botten meer had om overeind te blijven.

Ik lag daar een poosje in een soort merkwaardige impasse tussen twee alarmerende toestanden in. Ik wist dat ik nog steeds als de weerlicht in actie moest komen, Weiss moest opsporen, hem de pas afsnijden, hem in zijn hol moest trotseren, maar om de een of andere reden was ik totaal niet in staat me te bewegen, en dat gemene stemmetje dat me had aangespoord, klonk op dit moment niet erg overtuigend, alsof dat ook aan een koffiepauze toe was. Dus bleef ik daar liggen, met mijn gezicht omlaag, en probeerde weer te voelen dat er iets heel dringends was. Maar het lukte niet om ook maar iets te voelen, behalve, zoals gezegd, vermoeidheid en pijn. Als iemand tegen me had geroepen: ‘Pas op, achter je! Hij heeft een pistool!’ zou ik slechts mompelend hebben geantwoord: ‘Laat hem maar een nummertje trekken en wachten.’

Ik weet niet hoeveel later ik wakker werd, overweldigd door een blauwe gewaarwording, die helemaal nergens op sloeg, tot ik mijn ogen kon scherpstellen. Daar stond Cody, nog geen vijftien centimeter bij mijn hoofd vandaan, in zijn spiksplinternieuwe welpenuniform. Ik ging zitten, waardoor mijn hoofd als een gong galmde, en keek naar hem.

‘Nou,’ zei ik. ‘Ziet dat er even officieel uit.’

‘Is stom,’ zei hij. ‘Korte broek.’

Ik bekeek hem in zijn donkerblauwe overhemd en korte broek, het hoedje op zijn hoofd en het halsdoekje om zijn hals, en het leek me niet eerlijk om op de korte broek te vitten. ‘Wat is er mis met een korte broek?’ zei ik. ‘Je draagt altijd korte broeken.’

‘Uniform-korte broek,’ zei hij, alsof het een dodelijke aanval was op de laatste linies van de menselijke waardigheid.

‘Heel veel mensen dragen een korte broek bij hun uniform,’ zei ik, wanhopig mijn gehavende brein pijnigend op zoek naar een voorbeeld.

Cody keek heel vertwijfeld. ‘Wie dan?’ zei hij.

‘Nou, eh, de melkboer draagt een korte broek…’ Ik onderbrak mezelf snel; de blik die hij me toewierp was luider en duidelijker dan wat hij ook had kunnen zeggen. ‘En, eh, de Britse soldaten droegen in India een korte broek,’ zei ik, maar ik had er maar heel weinig hoop op.

Hij staarde me nog even zonder iets te zeggen aan, alsof ik hem jammerlijk in de steek had gelaten terwijl alle fiches op tafel lagen. En voor ik op een volgend briljant voorbeeld kon komen, kwam Rita de kamer binnengestormd.

‘O, Cody, je hebt hem toch niet wakker gemaakt, hè? Hoi, Dexter, we hebben gewinkeld en álles gekocht wat Cody voor de padvinderij nodig heeft. Hij vindt de korte broek maar niks, ik denk omdat Astor er iets over heeft gezegd. Mijn god, wat is er met je hoofd gebeurd?’ zei ze. Ademloos had ze een homerun door twee octaven en achttien emoties gemaakt.

‘Het is niets,’ zei ik, ‘alleen een vleeswond.’ Dat had ik nou altijd al willen zeggen, ook al wist ik niet precies wat dat betekende. Elke wond was toch zeker een vleeswond, tenzij ze op een of andere manier het vlees oversloegen en regelrecht het bot te pakken namen?

Niettemin reageerde Rita met een dankbaar circus van bezorgdheid. Ze joeg Cody en Astor weg en haalde een zak ijs voor me, een donsdeken en een kop thee alvorens zich naast me op de bank te gooien en eiste te weten wat er met mijn arme lieve hoofd was gebeurd. Ik bracht haar van alle akelige details op de hoogte — terwijl ik een paar irrelevante dingen wegliet, zoals wat ik bij een huis deed dat in de lucht vloog en me probeerde te vermoorden — en onder het praten zag ik tot mijn wanhoop dat haar ogen groot en vochtig werden, tot ze begonnen over te lopen en de tranen over wangen en haar gezicht stroomden. Eigenlijk was het heel vleiend te bedenken dat een beetje schade aan mijn schedel zo’n vertoon van waterwerken tot gevolg had, maar tegelijkertijd werd ik wat ongemakkelijk over hoe ik daarop moest reageren.

Gelukkig voor mijn reputatie als steracteur zorgde Rita ervoor dat er geen twijfel over mogelijk was hoe ik me zou moeten gedragen. ‘Jij blijft hier uitrusten,’ zei ze. ‘Met zo’n bult op je hoofd heb je stilte en rust nodig. Ik ga soep voor je maken.’

Ik wist niet dat soep goed was voor hersenschuddingen, maar Rita leek heel zeker van haar zaak, en met een paar lieve streken over mijn gezicht en een zachte kus naast de bult sprong ze van de bank de keuken in, waar ze onmiddellijk gedempt begon te kletteren, waarna het al vlug rook naar knoflook, ui en kip, en ik dreef weg in een soort halfslaap, waar zelfs het vage kloppen van mijn hoofd ver weg, knus en zelfs aangenaam leek. Ik vroeg me af of Rita me soep kwam brengen als ik gearresteerd was. Ik vroeg me af of iemand Weiss soep bracht. Ik hoopte van niet, ik begon een hekel aan hem te krijgen en hij verdiende absoluut geen soep.

Astor dook plotseling naast de bank op en onderbrak mijn overpeinzingen. ‘Mam zegt dat je op je hoofd bent geslagen,’ zei ze.

‘Ja, dat klopt,’ zei ik.

‘Mag ik ’t zien?’ vroeg ze en ik was zo diep geroerd door haar bezorgdheid dat ik mijn hoofd boog om de bult en het geplette haar waar het had gebloed te laten zien. ‘Het ziet er niet zo erg uit,’ zei ze, en ze klonk ietwat teleurgesteld.

‘Dat is het ook niet,’ zei ik tegen haar.

‘Dus je gaat niet dood, wel?’ vroeg ze beleefd.

‘Nog niet,’ zei ik. ‘Pas nadat je je huiswerk hebt gedaan.’

Ze knikte, keek naar de keuken en zei: ‘Ik heb een pesthekel aan wiskunde.’ Toen kuierde ze de gang door, waarschijnlijk om van dichterbij een pesthekel aan wiskunde te hebben.

Ik dreef nog een poosje weg. Uiteindelijk kwam de soep, en hoewel ik niet per se zou willen beweren dat die goed was voor mijn hoofdwond, deed hij me zeker geen kwaad. Wellicht heb ik het al eerder gezegd, maar Rita krijgt in de keuken dingen voor elkaar die me boven de sterfelijke pet gaat, en na een groot bord van haar kippensoep begon ik te denken dat het gros van de wereld wellicht nog een laatste kans moest krijgen. Ze was de hele tijd met me in de weer, waar ik niet echt van gecharmeerd ben, maar op dit moment leek het lief en vertroostend, en toen de soep helemaal op was, liet ik haar mijn kussens opschudden, mijn voorhoofd met een koel doekje afvegen en mijn nek masseren.

Voor ik het wist was de avond voorbij en kwamen Cody en Astor binnen om zachtjes welterusten te zeggen. Rita dirigeerde ze naar bed en stopte ze onder en ik wankelde de gang door naar de badkamer om mijn tanden te poetsen. Net toen ik echt een lekker ritme met de tandenborstel te pakken had, zag ik mezelf in de spiegel boven de wastafel. Mijn haar stond alle kanten op, er zat een blauwe plek op een wang en de normale dartele leegte in mijn ogen leek nu ronduit hol. Ik zag er bepaald uit als een ongeflatteerde portretfoto, het soort waarop de arrestant nog moet ontnuchteren en erachter probeert te komen wat hij heeft gedaan en hoe het komt dat hij is opgepakt. Ik hoopte dat dit geen voorteken was van wat komen ging.

Ik had de hele avond niets inspannenders gedaan dan op de bank hangen en wegdoezelen, maar ik werd bijna door slaap overmand en het tandenpoetsen had mijn laatste greintje energie opgesoupeerd. Toch wist ik nog op eigen kracht de weg naar mijn bed te vinden en ik liet me op de kussens vallen met het idee dat ik naar dromenland kon wegdrijven en me morgen over al het andere zorgen zou maken. Maar helaas, Rita had andere plannen.

Nadat het gedempte gemurmel van gebedje opzeggen in de kinderkamer was weggestorven, hoorde ik haar naar de badkamer gaan en het water een poosje stromen, en ik was al bijna in slaap toen de lakens ritselden en iets wat heel erg naar agressieve orchideeën rook in bed naast me glipte.

‘Hoe voel je je?’ zei Rita.

‘Veel beter,’ zei ik en ik wilde haar een pluim geven, dus voegde ik eraan toe: ‘de soep heeft kennelijk geholpen.’

‘Mooi zo,’ fluisterde ze, en ze legde haar hoofd op mijn borst. Ze bleef een poosje zo liggen. Ik voelde haar ademhaling over mijn borst blazen en vroeg me af of ik echt in slaap kon vallen met het drukkende gewicht van haar hoofd op mijn borst. Maar toen veranderde haar ademhalingspatroon, die ging in schokken en ik besefte dat ze huilde.

Er zijn maar weinig dingen in de wereld waarbij ik meer met m’n mond vol tanden sta dan bij de tranen van een vrouw. Ik weet dat ik haar zou moeten troosten en vervolgens op de schuldige draak af moet stormen, maar in mijn beperkte omgang met vrouwen komen de tranen nooit wanneer dat zou moeten, en ze gaan nooit over waar ik wellicht aan denk, en als gevolg daarvan word ik altijd teruggeworpen op stupide opties als op het hoofd kloppen en zeggen: ‘Kom, kom,’ in de hoop dat ze uiteindelijk zover komt dat ze vertelt waar het over gaat.

Maar Dexter is een goede teamspeler en dus sloeg ik mijn arm om haar heen, legde mijn handpalm op haar hoofd en klopte. ‘Het is oké,’ zei ik en hoe stompzinnig dat ook klonk, ik vond het een enorme verbetering ten opzichte van ‘kom, kom’.

En zoals altijd kwam Rita’s antwoord volkomen uit het niets en had ik dat met geen mogelijkheid kunnen voorzien. ‘Ik mag je niet verliezen,’ zei ze.

Ik had absoluut geen plannen om mezelf te verliezen, en ik had haar dat met alle liefde verteld, maar ze was nog maar net op dreef en door het stilletjes snikken schokte haar lichaam en rolden er kleine salvo’s zout water over mijn borst. ‘O, Dexter,’ snikte ze, ‘wat moet ik doen als ik jou ook nog kwijtraak?’

En nu, met dat woord ‘ook’, had ik zomaar opeens volslagen onbekend gezelschap gekregen. Waarschijnlijk waren dat mensen die Rita achteloos had laten rondslingeren, op een plek waar je ze gemakkelijk kwijtraakte, en ze had me absoluut geen aanwijzing gegeven hoe het me was gelukt om bij die groep aan te schuiven, of zelfs maar wie ze waren. Bedoelde ze haar eerste echtgenoot, de verslaafde vent die haar, Cody en Astor had geslagen en gekweld tot ze zo getraumatiseerd waren dat ze mijn ideale familie werden? Hij zat nu in de gevangenis en ik vond het zonder meer een slecht idee wanneer ik op dezelfde manier kwijt zou raken. Of was er soms een andere kliek misplaatste personen die door de mazen van Rita’s leven waren geglipt en door de regens van de tegenslag waren weggespoeld?

En toen, alsof ik nog meer bewijs nodig had van het feit dat haar gedachten vanuit een moederschip in de ruimte voorbij Pluto op haar werden afgeschoten, gleed Rita met haar gezicht langs mijn borst omlaag, over mijn buik, let wel, nog altijd snikkend, terwijl ze een spoor van tranen achterliet dat al vlug koud werd.

‘Gewoon stil blijven liggen,’ snufte ze. ‘Met een hersenschudding moet je je niet inspannen.’

Zoals ik al zei, je weet nooit welk programma je krijgt als een vrouw naar tranen zapt.

24

Ik werd midden in de nacht wakker en dacht: maar wat wil hij eigenlijk? Ik weet niet waarom ik die vraag niet eerder had gesteld en ik weet niet waarom hij nu in me opkwam, terwijl ik in mijn lekkere bed naast een lieflijk snurkende Rita lag. Maar daar was hij, borrelde aan de oppervlakte van Meer Dexter op, en ik moest er wat mee. De binnenkant van mijn hoofd voelde nog steeds wattig aan, alsof het in nat zand was ingepakt, en een paar minuten lag ik daar en was ik niet in staat iets anders met die gedachte te doen dan hem te herhalen: wat wil hij nou?

Wat wilde Weiss? Hij was niet eenvoudigweg bezig een eigen Ruiter tevreden te stellen, daar was ik redelijk zeker van. Ik had in de buurt van Weiss, noch van zijn handarbeid, meevoelende steekjes van mijn eigen Ruiter gevoeld, wat normaal gesproken wel het geval is in aanwezigheid van een andere Aanwezigheid.

En zoals hij te werk ging, te beginnen met lichamen die al dood waren in plaats van zijn eigen materiaal te creëren — totdat hij Deutsch had vermoord — betekende vast dat hij achter iets heel anders aanzat.

Maar wat dan? Hij maakte video-opnamen van de lijken. Hij maakte video-opnamen van mensen die naar de lijken keken. En hij had een video-opname gemaakt van mij terwijl ik aan het spelen was, unieke beelden, ja, maar alles bij elkaar opgeteld begreep ik er helemaal niets van. Waar zat de pret dan in? Ik zag dat helemaal niet, en daardoor kon ik onmogelijk in Weiss’ hoofd kijken en erachter komen wat hij in zijn schild voerde. Ik had dat probleem nooit gehad met normale, goed aangepaste psychopaten, die moordden omdat ze dat wel moesten en simpel, eerlijk plezier uit hun werk haalden. Ik begreep ze maar al te goed, want ik was net zo. Maar met Weiss had ik geen aanknopingspunt, ik kon er geen peil op trekken, en dus had ik geen enkel idee waar hij de volgende keer heen ging of wat hij zou doen. Ik had een heel slecht gevoel over wat dat zou zijn, en het stond me helemaal niet aan.

Ik lag er in bed een poosje over te denken, probeerde er althans over na te denken, aangezien het mooie schip Dexter duidelijk nog niet helemaal op stoom was gekomen. Er kwam niets in me op. Ik wist niet wat hij wilde. Ik wist niet wat hij zou gaan doen. Coulter zat achter me aan. En Salguero natuurlijk ook. Doakes had het nooit opgegeven. Debs lag nog altijd in coma.

De zonnige kant was dat Rita me heel erg lekkere soep had gegeven. Ze was echt goed voor me, ze verdiende beter, ook al wist ze dat duidelijk niet. Klaarblijkelijk dacht ze dat ze alles had, mij, de kinderen en ons recente tripje naar Parijs. En hoewel ze deze dingen oppervlakkig gezien wel had, leken ze in werkelijkheid in de verste verte niet op wat zij dacht dat ze waren. Ze was als een moederschaap in een wolvenroedel en zag overal om zich heen alleen maar witte, pluizige wol, terwijl de wolven in feite hun lippen aflikten en wachtten tot ze hun de rug zou toekeren. Dexter, Cody en Astor waren monsters. En Parijs, nou ja, ze spraken daar echt Frans, precies zoals ze had gehoopt. Maar Parijs bleek ook zijn eigen, uniek soort monsters te hebben, zoals ons fantastische intermezzo in de kunstgalerie had laten zien. Hoe heette het ook alweer? Jennifers Been. Heel interessant, nadat ik al die jaren de velden had omgeploegd, kon ik nog altijd iets tegenkomen wat me verbaasde, en om die reden droeg ik Parijs een enigszins warm hart toe.

Tussen Jennifer en haar been, Rita’s zonderlinge optreden en wat Weiss ook aan het doen was, zat het leven de laatste tijd vol verrassingen, en ze kwamen allemaal op één ding neer: mensen krijgen écht wat ze verdienen, hè?

Niet dat ik er nou veel aan had, maar ik vond deze gedachte heel vertroostend, en algauw dommelde ik weer in slaap.

De volgende ochtend was mijn hoofd een stuk helderder, of dat nou door Rita’s goede zorgen kwam of gewoon door mijn natuurlijke vrolijke metabolisme wist ik niet. Hoe dan ook, ik sprong met een volledig functionerend en krachtig werkend brein uit bed, en dat was maar goed ook.

Het nadeel was echter dat nu een goed werkend brein zich realiseerde in welke situatie ik me bevond, het ook een sterke neiging moest terugdringen om in paniek te raken, een koffer te pakken en te maken dat ik bij de grens kwam. Maar ook al zaten mijn geestelijke vermogens in de hoogste versnelling, ik kon geen grens bedenken die me voor de puinhoop kon behoeden waarin ik zat.

Maar uiteindelijk geeft het leven ons maar heel weinig echte keuzes, en de meeste daarvan zijn sowieso afschuwelijk, dus ging ik naar mijn werk, vastbesloten om Weiss op te sporen en niet te rusten tot ik hem had. Ik begreep hem nog steeds niet, en ook niet wat hij aan het doen was, maar dat betekende nog niet dat ik hem niet kon vinden. Nee, sterker nog: Dexter was zowel een bloedhond als een buldog, en wanneer hij je eenmaal op het spoor was, kon je je net zo goed overgeven en je de moeite besparen. Ik vroeg me af of ik die boodschap op een of andere manier aan Weiss kon overbrengen.

Ik ging een beetje vroeg naar mijn werk en wist daarom een kop koffie te bemachtigen die haast naar koffie smaakte. Ik nam hem mee naar mijn bureau en ging aan mijn computer aan de slag. Of, om helemaal accuraat te zijn, ik ging naar mijn computerscherm zitten staren en probeerde te bedenken hoe ik het beste aan het werk kon gaan. Ik was al bijna door mijn aanwijzingen heen en had het gevoel dat ik op een dood spoor zat. Weiss was me een stap vóór gebleven en ik moest toegeven dat hij nu overal kon zijn; voor hetzelfde geld hield hij zich ergens in de buurt op of was hij zelfs naar Canada teruggegaan, dat kon ik onmogelijk weten. En hoewel ik dacht dat mijn hersens weer volop functioneerden, boden ze me nu geen uitweg.

En toen, heel ver weg, boven op een met ijs bedekte bergpiek aan de verre horizon van Dexters geest, werd een seinvlag gehesen die in de wind wapperde. Ik tuurde naar de verte, probeerde het sein te lezen en eindelijk viel het kwartje. Vijf! zei ik. Ik knipperde tegen de schittering en las het nogmaals. Vijf.

Een prachtig cijfer, vijf. Ik probeerde me te herinneren of het een priemgetal was, en ontdekte dat ik niet meer wist wat dat inhield. Maar het was op dit moment een heel welkom cijfer, want ik had wel onthouden waarom het belangrijk was, priemgetal of niet.

Er stonden vijf video’s op Weiss’ YouTube-pagina. Een voor elke locatie waar Weiss zijn opgetuigde lijken had achtergelaten, een van de spelende Dexter… en nog een die ik nog niet had gezien toen Vince binnenkletterde en me voor werk wegriep. Het kon niet nog een ‘Nieuw Miami’-advertentie zijn met Deutsch in de hoofdrol, want Weiss was dat nog aan het filmen toen ik op de plaats delict aankwam. Dus het filmpje moest over iets anders gaan. En hoewel ik niet echt verwachtte dat ik daarmee bij Weiss kon komen, wist ik bijna zeker dat het me iets zou vertellen wat ik nog niet wist.

Ik greep mijn muis vast en ging geestdriftig naar YouTube, niet uit het veld geslagen door het feit dat ik op YouTube vaker naar mezelf had gekeken dan de bescheidenheid eigenlijk toestond. Ik klikte door naar de ‘Nieuw Miami’-pagina. Die was onveranderd, op het scherm lichtte de oranje achtergrond nog altijd achter de schreeuwende letters op. En aan de rechterkant stonden de vijf video’s, netjes op een rijtje in een thumbnail-galerie, precies zoals ik me dat herinnerde.

In de box van nummer vijf, de laatste onderaan, stond geen plaatje afgebeeld, alleen vlekkerige duisternis. Ik ging er met de cursor heen en klikte erop. Even gebeurde er niets; toen schokte er een dikke witte streep van links naar rechts over het scherm en er klonk trompetgeschal dat me merkwaardig bekend voorkwam. Daarna verscheen er een gezicht op het scherm — een glimlachende Doncevic met getoupeerd haar — en een stem begon ‘Dit is het verhaal’ te zingen, en ik realiseerde me waarom het me zo bekend voorkwam.

Het was de openingstune van The Brady Bunch.

De afgrijselijk opgewekte muziek dreunde over me heen en ik keek toe terwijl de stem wauwelde: ‘Dit is het verhaal van een vent, Alex, die eenzaam was, zich verveelde en op zoek was naar… eens iets anders.’ Toen verschenen links van Doncevic’ vrolijke gezicht de drie gerangschikte lijken. Terwijl het lied doorging, keek hij naar ze op en glimlachte naar ze. Ze glimlachten zelfs terug, dankzij de op hun gezicht geplakte plastic maskers.

De witte streep gleed weer over het scherm en de stem ging verder. ‘Dit is het verhaal van een vent, die Brandon heette en wat vrije tijd te besteden had.’ In het midden verscheen het gezicht van een man; Weiss? Hij was dertig of zo, ongeveer net zo oud als Doncevic, maar hij glimlachte niet tijdens de voortgang van het lied. ‘De twee kerels leefden samen, totdat Brandon weer alleen was.’ Aan de rechterkant van het scherm verschenen drie boxen, in elk ervan kwam een vlekkerig beeld tevoorschijn dat me even bekend voorkwam als het lied, maar op een heel andere manier: dit waren drie actieshots uit de video van de spelende Dexter.

Het eerste toonde hoe Doncevic’ lichaam in de badkuip werd gedumpt. Het tweede liet zien hoe Dexter zijn arm met de zaag optilde en het derde dat de zaag door Doncevic heen sneed. Alle drie waren het korte, twee seconden durende loops die steeds werden herhaald terwijl het lied verder jengelde.

Uit de middelste box keek Weiss me aan terwijl de stem zong: ‘Totdat Brandon Weiss deze kerel een keer te pakken krijgt, en ik beloof je dat hij niet door geluk gered zal worden. Je kunt niet aan me ontsnappen. Want je hebt een gestoorde klootzak van me gemaakt.’

Het vrolijke deuntje kraakte door terwijl Weiss zong: ‘Een gestoorde klootzak. Een gestoorde klootzak. Toen jij Alex vermoordde… werd ik… een gestoorde klootzak.’

Maar in plaats van met een gelukzalige glimlach op te lossen in de eerstvolgende commercial, zwol Weiss’ gezicht op tot het ’t hele scherm vulde en hij zei: ‘Ik hield van Alex en jij hebt hem van me afgenomen, terwijl we nog maar net begonnen waren. In zekere zin is het grappig, want hij was degene die zei dat we niemand mochten vermoorden. Ik vond dat dat… waarder was geweest.’ Hij trok een gezicht en zei: ‘Bestaat dat woord eigenlijk wel?’ Hij stiet een kort, bitter lachje uit en vervolgde: ‘Alex kwam met het idee om lijken uit het mortuarium te stelen zodat we niemand hoefden te vermoorden. Toen jij hem van me afpakte, heb je de enige weggenomen die ervoor zorgde dat ik geen moorden pleegde.’

Even staarde hij alleen maar in de camera. Toen, heel zachtjes, zei hij: ‘Bedankt. Je hebt gelijk. Het is leuk. Ik ga er nog een paar meer doen.’ Hij schonk me een verwrongen glimlachje, alsof hij iets grappig vond maar geen zin had om te lachen. ‘Weet je, in zeker zin bewonder ik je.’

Toen ging het scherm op zwart.

In mijn veel jongere jaren voelde ik me altijd bedrogen, omdat ik geen menselijke gevoelens had. Ik zag de reusachtige barrière tussen mij en de mensheid, een muur van gevoelens die ik nooit zou hebben, en dat vond ik verschrikkelijk. Maar een van die gevoelens was schuld — feitelijk een van de meest voorkomende en machtigste gevoelens — en toen ik me realiseerde dat Weiss me wilde zeggen dat ik de moordenaar in hem had losgelaten, realiseerde ik me ook dat ik me een beetje schuldig moest voelen en ik was heel dankbaar dat dat niet zo was.

In plaats van schuld voelde ik opluchting. Die sloeg met kille golven door me heen en doorbrak de spanning die zich steeds strakker in me opbouwde. Ik was wis en waarachtig opgelucht, want nu wist ik wat hij wilde. Hij wilde mij. Het was niet hardop uitgesproken, maar het was er wel: de volgende ben jij en de jouwen. En op die opluchting volgde een sensatie van koude haast, langzaam verspreidden en spanden zich de donkere innerlijke klauwen toen de Zwarte Ruiter de uitdaging in Weiss’ stem opving en erop reageerde.

Dat was ook een grote opluchting. Tot nu toe had de Ruiter gezwegen, had helemaal niets te zeggen over de geleende lijken, zelfs niet toen ze waren veranderd in verandameubilair of geschenkmanden. Maar nu was er een dreiging, een ander roofdier besnuffelde het spoor achter ons en bedreigde een al door ons afgebakend territorium. En deze uitdaging konden we niet toestaan, voor nog geen moment. Weiss had laten weten dat hij eraan kwam, en ten slotte, eindelijk, was de Ruiter uit zijn slaapje wakker geworden en sleep zijn tanden. We zouden er klaar voor zijn.

Maar waarvoor? Ik geloofde geen moment dat Weiss zou vluchten, daar was geen sprake van. Dus wat ging hij dan doen?

De Ruiter siste een voor de hand liggend antwoord, en ik voelde dat het klopte, omdat wíj dat ook gedaan zouden hebben. Weiss had het net met zoveel woorden gezegd: ‘Ik hield van Alex en jij hebt hem van me afgenomen…’ Dus hij zou achter iemand aangaan die dicht bij mij stond. Door de foto die hij op Deutsch’ lijk had gelegd, had hij me zelfs verteld wie. Cody en Astor, dat moest wel, want dat zou mij net zo raken als ik hem had geraakt; en daardoor zou ik naar hem toe komen, en op zijn voorwaarden.

Maar hoe wilde hij dat doen? Dat was de grote vraag; en mij scheen het antwoord nogal voor de hand te liggen. Tot nu toe was Weiss rechttoe, rechtaan geweest, er was niets subtiels geweest aan het opblazen van het huis. Ik moest wel geloven dat hij snel zou handelen, op het moment dat hij het gevoel had dat het geluk hem het meest toelachte. En aangezien ik wist dat hij me in de gaten had gehouden, moest ik ook aannemen dat hij mijn dagelijkse routine kende, en de routine van de kinderen. Ze zouden het kwetsbaarst zijn wanneer Rita ze van school ophaalde, wanneer ze uit een veilige omgeving kwamen en het onberekenbare Miami instapten: ik zou ver weg op mijn werk zitten en hij kon heel eenvoudig een relatief tengere en nietsvermoedende vrouw overrompelen om minstens een van de kinderen weg te grissen.

Dus ik moest mijn positie innemen voordat Weiss dat kon doen, en naar hem uitkijken wanneer hij arriveerde. Het was een simpel plan, en niet zonder risico; misschien maakte ik wel een fout. Maar de Ruiter siste instemmend en die heeft het zelden mis. Ik besloot om vroeg van mijn werk weg te gaan, vlak na de lunch, en me bij de lagere school te posteren, om Weiss vóór te zijn.

En nogmaals, terwijl ik mezelf bijeenraapte om een heftige uitval te doen naar de halsslagader van de naderende vijand, ging de telefoon.

‘Hé, maatje,’ zei Kyle Chutsky. ‘Ze is wakker en heeft naar je gevraagd.’

25

Ze hadden Deborah van de intensive care gehaald. Even stond ik in verwarring beduusd naar de lege intensivecareafdeling te kijken. Dit had ik in een stuk of vijf films gezien, waar de held naar het lege ziekenhuisbed kijkt en weet dat dat betekent dat degene die daar had gelegen, nu dood is, maar ik was er heel zeker van dat Chutsky het me zou hebben verteld als Debs was gestorven, dus ik liep de gang weer door op weg naar de receptie.

De vrouw achter de balie liet me wachten terwijl ze raadselachtige en heel trage dingen op een computer deed, de telefoon beantwoordde en met twee verpleegkundigen praatte, die iets verderop tegen de balie hingen. De atmosfeer van amper ingehouden paniek, die iedereen op de intensive care tentoongespreid had, was hier compleet afwezig en daarvoor was kennelijk een obsessieve belangstelling voor telefoontjes en vingernagels in de plaats gekomen. Maar ten slotte gaf de vrouw toe dat er een kleine kans was dat ik Deborah in kamer 235 kon vinden, op de tweede verdieping. Dat vond ik zo logisch dat ik haar waarachtig bedankte en op zoek ging naar de kamer.

Die was inderdaad op de tweede verdieping, en wel pal naast kamer 233, dus met een gevoel dat alles in de wereld goed was, stapte ik naar binnen en zag Deborah in bed liggen, met Chutsky aan de overkant van het bed in nagenoeg dezelfde houding als op de intensive care. Er stond nog altijd een indrukwekkende hoeveelheid apparaten om Deborah heen, en er zaten ook nog overal slangen in haar lijf, maar toen ik de kamer betrad, opende ze een oog en keek me aan, en wist omwille van mij een bescheiden, halfslachtig glimlachje tevoorschijn te toveren.

‘Je leeft, je leeft, o,’ zei ik, bedenkend dat hier bij uitstek een vrolijke noot op zijn plaats was. Ik trok een stoel bij het bed en ging zitten.

‘Dex,’ zei ze met zachte en schorre stem. Ze probeerde nogmaals te glimlachen, maar dit was een nog beroerdere poging dan de eerste keer, en ze gaf het op en sloot haar ogen, leek min of meer in de sneeuwachtige verte van de kussens terug te zakken.

‘Ze is nog niet zo heel sterk,’ zei Chutsky.

‘Dat dacht ik al,’ zei ik.

‘Dus, eh, moet je haar maar niet vermoeien. Zei de dokter.’

Ik weet niet of Chutsky dacht of ik wilde voorstellen een potje volleybal te spelen, maar ik knikte en klopte slechts op Deborahs hand. ‘Het is fijn dat je weer terug bent, zus,’ zei ik. ‘We hebben ons zorgen gemaakt.’

‘Ik voel,’ zei ze met een zwakke, schorre stem. Maar ze vertelde ons niet wat ze voelde. In plaats daarvan deed ze haar ogen weer dicht en haalde haar lippen van elkaar om rafelig adem te halen, en Chutsky leunde naar voren om een klein ijsblokje tussen haar lippen te stoppen.

‘Hier,’ zei hij. ‘Praat nog maar niet.’

Debs slikte het ijs door, maar keek Chutsky evengoed met gefronste wenkbrauwen aan. ‘Ik ben heus oké, hoor,’ zei ze, wat absoluut overdreven was. Het ijs leek wat te helpen, en toen ze weer sprak, klonk haar stem niet meer zo erg als een rattenstaart op een oude deurknop. ‘Dexter,’ zei ze en het klonk onnatuurlijk luid, alsof ze in de kerk schreeuwde. Ze schudde haar hoofd licht en tot mijn grote verbazing zag ik dat er een traan uit haar ooghoek rolde, iets wat ik sinds haar twaalfde niet meer van haar had gezien. Hij gleed langs haar wang op het kussen omlaag, waar hij verdween.

‘Shit,’ zei ze. ‘Ik voel me zo compleet…’ Ze wapperde zwakjes met haar hand, de hand die Chutsky niet vasthield.

‘Haal je de koekoek,’ zei ik. ‘Je was bijna dood.’

Ze bleef een tijdje met haar ogen dicht liggen en zei niets. Ten slotte zei ze, heel zacht: ‘Ik wil dit niet meer doen.’

Over Deborah heen keek ik naar Chutsky. ‘Wat niet meer, Debs?’

‘Smerissen,’ zei ze en toen ik eindelijk begreep wat ze zei, dat ze geen smeris meer wilde zijn, was ik even geschokt als wanneer de maan had geprobeerd ontslag te nemen.

‘Deborah,’ zei ik.

‘Het heeft geen zin,’ zei ze. ‘Ik eindig hier… En waarvoor?’ Ze deed haar ogen open en keek me aan, en schudde heel zachtjes haar hoofd. ‘Waarvoor?’ zei ze.

‘Het is je werk,’ zei ik en ik gaf toe dat dat bepaald niet ontroerend was, maar onder de omstandigheden kon ik niets anders bedenken, en ik dacht niet echt dat ze iets wilde horen over Waarheid, Rechtvaardigheid en de American Way.

Ze wilde klaarblijkelijk ook niet horen dat het haar werk was, want ze keek me alleen maar aan, draaide haar hoofd om en deed opnieuw haar ogen dicht. ‘Shit,’ zei ze.

‘Zo is ’t wel weer mooi geweest,’ zei een luide en opgewekte stem in een dik Bahamiaans accent bij de deur. ‘De heren moeten vertrekken.’ Een grote en heel opgewekte verpleegkundige was de kamer in gekomen en kwam snel op ons af. ‘De dame heeft rust nodig, en dat lukt niet wanneer u haar lastigvalt,’ zei de verpleegkundige. Ze zei: ‘Lassigvat,’ en even vond ik het zo charmant dat ik niet in de gaten had dat ze me wegjoeg.

‘Ik ben er net,’ zei ik.

Ze plantte zichzelf pal voor me en sloeg haar armen over elkaar. ‘Dan bespaart u een hoop parkeergeld, want u gaat nu weg,’ zei ze. ‘Kom, heren,’ zei ze terwijl ze Chutsky aankeek. ‘Albei.’

‘Ik?’ zei hij met een heel verbaasde uitdrukking.

‘U,’ zei ze terwijl ze met een reusachtige vinger naar hem wees. ‘U bent hier al te lang geweest.’

‘Maar ik moet hier blijven,’ zei hij.

‘Nee, u moet gaan,’ zei de verpleegkundige. ‘Dokter wil dat ze tijdje rust. Alleen.’

‘Ga maar,’ zei Debs zachtjes en Chutsky keek haar met een gekwetste uitdrukking aan. ‘Het komt best in orde met me,’ zei ze. ‘Ga nou maar.’

Chutsky keek van haar naar de verpleegkundige en toen weer naar Deborah. ‘Goed dan,’ zei hij ten slotte. Hij boog zich naar voren en kuste haar op de wang, en ze protesteerde niet. Hij stond op en trok een wenkbrauw naar me op. ‘Oké, maatje,’ zei hij. ‘We worden kennelijk weggejaagd.’

Toen we vertrokken, was de verpleegkundige de kussens aan het opschudden alsof ze stout waren geweest.

Chutsky begeleidde me door de gang naar de lift en toen we daar stonden te wachten, zei hij: ‘Ik maak me een beetje zorgen.’ Hij fronste zijn voorhoofd en drukte nog een paar keer op de omlaagknop.

‘Waarover?’ zei ik. ‘Bedoel je, eh, hersenbeschadiging, of zo?’ Deborahs verklaring dat ze ermee op wilde houden, galmde nog in mijn oren na, en dat was zo helemaal niets voor haar dat ik me ook ietwat zorgen maakte. Het beeld van een vegeterende Debbie die kwijlend in een stoel zit terwijl Dexter haar havermoutpap voerde doemde als een spookachtige verschrikking voor me op.

Chutsky schudde zijn hoofd. ‘Dat niet precies,’ zei hij. ‘Eerder psychologische schade.’

‘Wat bedoel je?’

Hij trok een gezicht. ‘’k Weenie,’ zei hij. ‘Misschien is het gewoon het trauma. Maar ze lijkt… heel huilerig. Angstig. Niet, je weet wel. Zichzelf.’

Ik was nooit neergestoken en had ook nooit het grootste deel van mijn bloed verloren, en hoe dan ook kon ik me niet herinneren ooit een uitleg gelezen te hebben over wat je onder deze omstandigheden moest voelen. Maar mij scheen het nogal logisch toe dat je huilerig en angstig was wanneer dit soort dingen met je gebeurde. Voordat ik iets kon verzinnen om dat op een tactvolle manier te zeggen, gleden de liftdeuren open en stoof Chutsky naar binnen. Ik ging achter hem aan.

Toen de deuren dichtgingen, vervolgde hij: ‘Eerst herkende ze me niet echt,’ zei hij. ‘Niet meteen nadat ze haar ogen opengedaan had.’

‘Dat is vast heel normaal,’ zei ik, hoewel ik daar helemaal niet zeker van was. ‘Ik bedoel maar, ze heeft in coma gelegen.’

‘Ze keek me recht aan,’ zei hij, alsof ik helemaal niets had gezegd, ‘en het leek wel of, ’k weenie. Ze bang voor me was. Dat ze niet wist wie ik was en wat ik daar deed.’

Om volstrekt eerlijk te zijn, had ik me dat in het afgelopen jaar ook al afgevraagd, maar het leek me niet gepast dat te zeggen. In plaats daarvan zei ik: ‘Ik weet zeker dat het tijd kost…’

‘Wie ik ben,’ zei hij, terwijl hij kennelijk weer niet had gemerkt dat ik iets had gezegd. ‘Ik heb daar de hele tijd gezeten, ben nooit langer dan vijf minuten van haar zijde geweken.’ Hij staarde naar het bedieningspaneeltje van de lift toen het belletje klonk dat we er waren. ‘En ze weet niet wie ik ben.’

De deuren gleden open, maar aanvankelijk merkte Chutsky dat niet.

‘Nou,’ zei ik, in de hoop dat ik zijn verstarring kon doorbreken.

Hij keek me aan. ‘Laten we een kop koffie gaan drinken,’ zei hij en hij liep de lift uit, drong zich langs drie mensen in lichtgroene operatiekleding en ik hobbelde achter hem aan.

Chutsky bracht me naar een klein restaurant op de begane grond van de parkeergarage, waar hij op de een of andere manier vrij snel twee koppen koffie wist te bemachtigen, zonder dat hij iemand wegduwde of hem met zijn ellebogen bewerkte. Daardoor voelde ik me ietwat superieur: hij was duidelijk niet in Miami geboren. Maar toch, het resultaat was er niet minder om en ik pakte de koffie aan en wurmde me aan een tafeltje in de hoek.

Chutsky keek niet naar me, en ook nergens anders naar, trouwens. Hij knipperde niet met zijn ogen en de uitdrukking op zijn gezicht bleef onveranderd. Ik wist niets nuttigs te zeggen, dus zaten we een paar minuten gezellig onhandig bij elkaar, tot hij ten slotte uitbarstte: ‘Stel dat ze niet meer van me houdt?’

Ik heb altijd geprobeerd er een bescheiden opvatting op na te houden, vooral als het op mijn eigen talenten aankomt, en ik weet heel goed dat ik slechts in een paar dingen echt goed ben, en raad geven bij liefdesverdriet hoort daar zeer zeker niet bij. En aangezien ik liefde eigenlijk niet begrijp, leek het me ietwat oneerlijk om commentaar te geven op zijn mogelijk verlies.

Toch was het heel duidelijk dat hier een opmerking op zijn plaats was, dus weerstond ik de verleiding om te zeggen: ‘Ik weet eigenlijk niet waarom ze sowieso van je hield.’ Ik rommelde door mijn tas met clichés en kwam met: ‘Natuurlijk houdt ze nog van je. Ze heeft alleen iets verschrikkelijks meegemaakt, het kost tijd om er weer bovenop te komen.’

Chutsky keek me een paar seconden aan om te zien of er nog meer kwam, maar dat was niet zo. Hij wendde zich af en nam een slokje koffie. ‘Misschien heb je wel gelijk,’ zei hij.

‘Natuurlijk heb ik dat,’ zei ik. ‘Geef haar de tijd om beter te worden. Dan komt alles in orde.’ Toen ik dat zei werd ik niet door de bliksem getroffen, dus het zou kunnen dat ik het echt bij het rechte eind had.

We dronken in betrekkelijke stilte onze koffie, terwijl Chutsky broedde op het feit dat hij mogelijk niet meer werd bemind en Dexter op hete kolen op de klok keek terwijl de wijzers naar het middaguur kropen, het tijdstip waarop ik moest vertrekken om Weiss in een hinderlaag te lokken. Het werd dus iets minder gezellig toen ik ten slotte mijn koffie achteroversloeg en opstond om te gaan. ‘Ik kom later terug,’ zei ik, maar Chutsky knikte alleen maar en nam nog een troosteloze slok koffie.

‘Oké, maatje,’ zei hij. ‘Zie je.’

26

Het Golden Lakes-gebied druiste vierkant in tegen alle tradities van naamgeving van onroerend goed in Miami: ook al zat het woord ‘meer’ in de naam, er was ook feitelijk sprake van een aantal meren in de streek en een ervan grensde aan de verste kant van het speelterrein om de school. Eerlijk gezegd vond ik het er niet zo goudkleurig uitzien, eerder melkachtig groen, maar je kon met geen mogelijkheid ontkennen dat het echt een meer was, of ten minste een grote plas. Maar ik begreep wel dat het niet eenvoudig was om een streek te verkopen die ‘Melkachtig Groene Plas’ heette, dus misschien hadden de ontwikkelaars toch wel geweten wat ze deden, wat weer een schending van de zoveelste traditie was.

Ik was ver voordat de school uitging bij Golden Lakes en ik reed een paar keer om het terrein heen, terwijl ik uitkeek naar een mogelijke plek waar Weiss naartoe zou kunnen gaan. Die was er niet. Aan de oostkant eindigde de weg bij het meer dat bijna tot aan het hek kwam. De afrastering bestond uit grote draadgazen hekken die helemaal om de school heen liepen, zonder onderbreking, zelfs niet langs het meer, vast voor het geval een vijandige kikker het terrein op probeerde te komen. Bijna op de plek waar de zijweg bij het meer eindigde, aan de overkant van het speelterrein, was een doorgang in het hek, maar die zat stevig dicht met een ketting en een groot hangslot.

Verder was de enige weg naar de school die door het hek aan de voorkant van de school, en die werd geblokkeerd door een wachthuisje, waarnaast een politiewagen geparkeerd stond. Wilde je onder schooltijd naar binnen, dan werd je door de bewaker of politieagent tegengehouden. Wilde je erdoorheen tijdens het wegbrengen of ophalen, dan moest je tussen honderden leraren, moeders en bewakers door die de zaken te lastig en veel te riskant zouden maken.

Dus lag het voor de hand dat Weiss zijn positie al vroeg had ingenomen. En ik moest uitzoeken waar. Ik zette mijn Donkere Gedachte-muts op en reed langzaam nogmaals om het gebouw heen. Als ik iemand bij de school te pakken wilde krijgen, hoe zou ik dan te werk gaan? Om te beginnen zou ik de haal- en brengmomenten moeten afwachten, want het was te moeilijk om tijdens de lessen door de schoolbeveiliging heen te komen. En dat betekende de poort aan de voorkant, reden waarom, uiteraard, alle beveiliging daarop geconcentreerd was, alles van de dienstdoende smeris tot aan de heel gemene handenarbeiddocent aan toe.

Als je eerder binnen het hek wist te komen, en zou toeslaan terwijl de hele beveiliging op het hek aan de voorkant was gefocust, dan zouden de zaken uiteraard een stuk gemakkelijker zijn. Maar om dat te doen moest je over het hek heen, en een plek opzoeken waar je niet gemakkelijk zou worden opgemerkt, of een plek vanwaar je zo snel de school in kon komen dat het niet uitmaakte of iemand je zag.

Maar voor zover ik kon zien, was die plek er niet. Ik reed nog een keer om het gebouw heen, niets. Het hek stond aan alle kanten een eind van het pand af, behalve aan de voorkant. De enige duidelijk zwakke plek was het meer. Daar stonden tussen het hek en het meer een groepje naaldbomen en wat struikgewas, maar dat was te ver van de schoolgebouwen af. Je kon nooit over het hek komen en het veld oversteken zonder oorverdovend in de gaten te lopen.

Het zou verdacht lijken als ik er nogmaals omheen zou rijden. Ik reed de auto naar een straat aan de zuidkant van de school, parkeerde en dacht erover na. Door mijn o zo slimme redenering was ik ervan overtuigd geraakt dat Weiss de kinderen hier te pakken wilde nemen, deze middag, en die ijzige, onberispelijke logica werd bijgevallen door een verhitte en onbetwistbare vlaag zekerheid van de Ruiter. Maar hoe dan? Vanaf de plek waar ik zat, keek ik naar de school en ik had een heel sterk gevoel dat Weiss ergens in de buurt precies hetzelfde aan het doen was. Maar hij zou niet eenvoudigweg het hek door stormen en maar hopen dat hij geluk had. Hij had de boel in de gaten gehouden, details in zich opgenomen en zou een plan hebben. En ik had ongeveer een half uur om erachter te komen wat dat plan was en iets te verzinnen om dat een halt toe te roepen.

Ik keek schuinweg naar het groepje bomen bij het meer. Het was de enige plek waar nog enige beschutting was. Maar wat maakte dat uit, als die beschutting bij het hek ophield? Toen werd mijn oog naar iets links van me getrokken en ik draaide me om om te kijken.

Een witte bestelbus reed naar het hek met het hangslot en parkeerde ernaast. Een gestalte in een limoengroen shirt met bijpassende pet stapte uit en had een gereedschapskist bij zich, wat zelfs van veraf heel goed te zien was. De gestalte liep naar het hek, zette de gereedschapskist neer en knielde bij de ketting.

Natuurlijk. De beste manier om onzichtbaar te zijn is om volslagen en overduidelijk in beeld te gaan staan. Ik ben decor; ik hoor hier. Ik kom hier alleen maar het hek repareren. Let maar niet op mij, ha, ha.

Ik startte de auto. Ik bewoog langzaam om het gebouw heen, terwijl ik mijn ogen op die felgroene vlek gericht hield. Ik voelde dat de koude vleugels zich in me ontvouwden. Ik had hem… precies waar hij hoorde te zijn. Maar ik kon natuurlijk niet gewoon parkeren en naar buiten springen. Ik moest hem voorzichtig benaderen, en aangenomen dat hij wist hoe mijn auto eruitzag, moest ik voetstoots aannemen dat hij zijn beide ogen wijd open had en naar Dexter uitkeek.

Dus kalm aan, denk na; reken er niet domweg op dat de duistere vleugels je over alle obstakels heen dragen. Kijk goed uit je doppen en merk dingen op; bijvoorbeeld dat Weiss met zijn rug naar de bestelbus zat, en de bestelbus was aan de zijkant geparkeerd, met de neus naar het hek, zodat het uitzicht over de plas werd geblokkeerd. Want het was duidelijk dat niemand van die kant naar hem toe kon komen.

Wat uiteraard betekende dat Dexter dat wel zou doen.

Heel langzaam rijdend en er zorgvuldig voor zorgend dat ik geen aandacht trok, keerde ik de auto en reed weer naar de zuidkant van het speelterrein om de school. Ik volgde het hek tot aan het einde, waar de weg ophield en de plas begon. Ik parkeerde helemaal aan het einde van de weg voor de metalen barrière, onzichtbaar voor Weiss en het hek met hangslot, en stapte uit. Ik liep snel over het smalle pad tussen het meer en het hek, en haastte me verder.

In de verte hoorde ik in het schoolgebouw de bel gaan. De schooldag was voorbij en Weiss zou nu in beweging moeten komen. Ik kon hem zien, hij zat nog altijd bij het hangslot geknield. Ik zag geen handvatten van een stevige kniptang uitsteken en hij zou er zeker een paar minuten over doen om het slot te forceren of door te knippen. Maar wanneer hij eenmaal binnen was, kon hij vrijelijk langs het hek lopen en doen alsof hij de draadgazen hekken controleerde. Ik kwam bij de rand van het groepje bomen en haastte me erdoorheen. Ik stapte voorzichtig over bergjes vuilnis — bierblikjes, plastic frisdrankflesjes, kippenbotjes en andere, minder aangename voorwerpen — kwam aan het uiteinde, en wachtte bij de laatste boom slechts een ogenblik om me ervan te verzekeren dat Weiss nog steeds aan het slot zat te morrelen. De bestelbus stond in de weg en ik kon hem niet zien, maar voor zover ik wist was het hek nog steeds dicht. Ik haalde diep adem, trok me in de duisternis terug, liet die door me heen vloeien en stapte toen de felle zon in.

Ik bewoog me naar rechts, bijna op een holletje, om hem van achteren te benaderen, om de achterkant van de bestelbus heen. Stilletjes, voorzichtig, terwijl ik de zwarte vleugels overal om me heen voelde, stak ik de ruimte naar de bestelbus over, liep eromheen en bleef staan toen ik de geknielde figuur bij het hek zag.

Hij keek over zijn schouder achterom en zag me. ‘Wat gebeurt ’r,’ zei de man. Hij was ongeveer vijftig, zwart en heel duidelijk niet Weiss.

‘O,’ zei ik, als altijd ad rem. ‘Hallo.’

‘Verdomde kinderen hebben superlijm in het slot gestopt,’ zei hij terwijl hij zich weer naar het slot toekeerde.

‘Wat dachten ze wel niet?’ zei ik beleefd. Maar ik kwam er nooit achter wat ze dachten, want in de verte, aan de overkant van het speelterrein, in de straat voor het hoofdhek, hoorde ik het geluid van claxons, gevolgd door knarsend metaal. En veel dichterbij, om precies te zijn in mijn hoofd, hoorde ik een stem sissen: ‘Sukkel!’ En zonder af te wachten waarom ik wist dat het een ongeluk was waarbij Weiss Rita ramde, sprong ik tegen het hek omhoog, wist mezelf naar de andere kant te werken en zette het over het speelterrein op een lopen.

‘Hé!’ riep de man van het slot, maar deze keer liet ik mijn manieren voor wat ze waren en wachtte niet af wat hij te zeggen had.

Natuurlijk zou Weiss het slot niet hoeven forceren, dat was helemaal niet nodig. Natuurlijk hoefde hij de school niet in om honderden behoedzame leraren en wilde kinderen te slim af te zijn. Het enige wat hij hoefde te doen was buiten in het verkeer te wachten, als een haai, die talmend op de rand van een rif wachtte tot Nemo naar buiten zwom. Natuurlijk.

Ik rende de benen uit m’n lijf. Het veld leek een beetje oneffen, maar het bestond uit kort en goed onderhouden gras, en ik kon een aardige vaart maken. Ik feliciteerde mezelf dat ik in zo’n goede conditie was en op topsnelheid kon blijven, en sloeg mijn ogen even op om te kijken wat er gaande was. Dat was geen goed idee; ik struikelde onmiddellijk ergens over en viel werkelijk razendsnel voorover op mijn gezicht. Ik rolde mezelf op tot een bal en maakte anderhalve koprol voordat ik plat op mijn rug op iets hobbeligs terechtkwam. Ik sprong op en zette het, licht hinkend door een verstuikte enkel, weer op een lopen, en er doemde een vaag beeld op van een berg steekmieren die door mijn menselijke kanonskogel geplet was.

Ik was nu dichterbij, stemmen schreeuwden gealarmeerd en er was paniek op straat… en toen een kreet van pijn. Ik kon niets anders zien dan een kluwen auto’s en een groep mensen die halsreikend keek naar wat er midden op de straat lag. Ik liep door de kleine opening in het hek naar de stoep, en naar de voorkant van de school. Ik moest vaart minderen om me een weg te banen door de menigte kinderen, docenten en ouders, die bij de voordeur bij elkaar stonden, maar ik drong me er zo snel mogelijk doorheen naar de straat. De laatste vijftig meter of zo rende ik weer, naar waar het verkeer om twee tegen elkaar aan gebotste auto’s tot stilstand was gekomen. Een ervan was Weiss’ bronskleurige Honda. De andere auto was van Rita.

Er was geen spoor van Weiss. Maar Rita leunde met een verdoofd geschokte uitdrukking op haar gezicht tegen de voorbumper van haar auto, terwijl ze met de ene hand Cody en met de andere Astor vasthield. Toen ik ze allemaal bij elkaar zag staan, veilig en wel, liep ik de laatste paar passen langzamer. Haar gezichtsuitdrukking veranderde niet toen ze me aankeek. ‘Dexter,’ zei ze. ‘Wat doe jij hier?’

‘Ik was in de buurt,’ zei ik. ‘Oef.’ En dat oef was niet alleen maar omdat ik zo slim was: overal op mijn rug werd ik door tientallen mieren gebeten die ik kennelijk onderweg tijdens mijn val had opgepikt, alsof ze een soort telepathisch signaal hadden gekregen. ‘Is iedereen in orde?’ vroeg ik terwijl ik als een uitzinnige mijn shirt probeerde uit te trekken.

Ik trok het shirt over mijn hoofd en zag dat ze met z’n drieën met een enigszins geërgerde en bezorgde blik naar me staarden. ‘Ben jíj wel in orde?’ zei Astor. ‘Want je hebt net midden op straat je shirt uitgetrokken.’

‘Steekmieren,’ zei ik. ‘Mijn rug zit er vol mee.’ Ik sloeg met het shirt, wat totaal niets uithaalde.

‘Een man ramde met zijn auto die van ons,’ zei Rita. ‘En hij probeerde de kinderen vast te grijpen.’

‘Ja, dat weet ik,’ zei ik, terwijl ik mezelf in zulke bochten wrong dat een krakeling er jaloers op zou worden, terwijl ik bij de mieren probeerde te komen.

‘Wat bedoel je, dat weet je?’ zei Rita.

‘Hij wist weg te komen,’ zei een stem achter ons. ‘Bij nader inzien was hij behoorlijk snel.’ Ik draaide me midden in een slag naar de mieren om en zag een agent in uniform, die kennelijk achter Weiss aangegaan was. Hij was een jonge vent, zag er behoorlijk fit uit en volgens zijn badge heette hij Lear. Hij was blijven staan en staarde me aan. ‘Dit is geen plek waar je je kunt uitkleden, man,’ zei hij.

‘Steekmieren,’ zei ik. ‘Rita, wil je me alsjeblieft even helpen?’

‘Ken je die vent?’ vroeg de smeris aan Rita.

‘Mijn man,’ zei ze en ze liet enigszins schoorvoetend de handen van de kinderen los en begon op mijn rug te slaan.

‘Nou,’ zei Lear, ‘hoe dan ook, die vent heeft weten te ontkomen. Hij rende regelrecht naar de US1 en daarna richting winkelcentrum. Ik heb het gerapporteerd en ze zullen wel naar hem uitkijken, maar…’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik moet zeggen dat hij behoorlijk snel is voor iemand met een potlood in zijn been.’

‘Mijn potlood,’ zei Cody, met zijn vreemde en heel zeldzame glimlachje.

‘En ik heb hem heel hard in z’n kruis gestompt,’ zei Astor.

Ik keek door mijn rood waas van steekmierenpijn naar die twee omlaag. Ze leken zo zelfvoldaan en blij met zichzelf; en eerlijk gezegd, was ik ook heel blij met ze. Weiss had het ergste gedaan wat hij kon doen, en zij waren net even erger geweest. Mijn kleine roofdieren. Daardoor deden de mierenbeten bijna niet meer zoveel pijn. Een beetje maar, vooral omdat Rita op de mieren én de beten sloeg, waardoor het extra pijn deed.

‘U hebt hier een mooi stelletje padvinders,’ zei agent Lear terwijl hij met een licht bezorgde en goedkeurende uitdrukking op zijn gezicht naar Cody en Astor keek.

‘Alleen Cody,’ zei Astor. ‘En hij is nog maar naar één bijeenkomst geweest.’

Agent Lear opende zijn mond, realiseerde zich dat hij niets te zeggen had en deed hem weer dicht. In plaats daarvan draaide hij zich naar mij om en zei: ‘De takelwagen is hier over een paar minuten. En de ambulancebroeders willen nog even kijken, gewoon om te zien of iedereen in orde is.’

‘Wij zijn heus wel oké, hoor,’ zei Astor.

‘Dus,’ vervolgde Lear, ‘als u bij uw gezin wilt blijven, kan ik misschien het verkeer weer op gang brengen?’

‘Prima,’ zei ik. Lear keek naar Rita, trok een wenkbrauw op en ze knikte.

‘Ja,’ zei ze. ‘Uiteraard.’

‘Oké,’ zei hij. ‘De FBI wil waarschijnlijk met u praten. Over de poging tot ontvoering, bedoel ik.’

‘O, mijn god,’ zei Rita, alsof alles daarmee pas echt werd.

‘Volgens mij was die vent gewoon een idioot,’ zei ik hoopvol. Tenslotte had ik zonder de FBI al genoeg problemen met mijn gezinsleven.

Lear was niet onder de indruk. Hij keek me heel streng aan. ‘Het gaat om kídnapping,’ zei hij. ‘Van uw kínderen.’ Hij staarde me even aan om er zeker van te zijn of ik dat woord wel kende, draaide zich toen om en wiebelde met zijn vinger naar Rita. ‘Zorg dat jullie straks allemaal medisch onderzocht worden.’ Hij keek uitdrukkingsloos weer naar mij. ‘En misschien kunt u zich beter weer aankleden, oké?’ Daarop wendde hij zich af, liep de straat op en begon naar de auto’s te gebaren in een poging het verkeer weer op gang te krijgen.

‘Ik geloof dat ik ze allemaal heb,’ zei Rita met een laatste klap op mijn rug. ‘Geef me je shirt.’ Ze pakte het aan, schudde het driftig uit en gaf het weer aan me terug. ‘Hier, trek die maar weer aan,’ zei ze, en hoewel ik me niet kon voorstellen waarom heel Miami plotseling zo’n obsessief punt maakte van halfnaakt zijn, trok ik mijn shirt weer aan, nadat ik het wantrouwig op achtergebleven mieren had geïnspecteerd.

Toen ik met mijn hoofd uit het shirt en weer in het daglicht piepte, had Rita Cody en Astor al bij de hand gepakt. ‘Dexter,’ zei ze. ‘Je zei… hoe kon je, ik bedoel… Waarom ben je hier?’

Ik wist niet precies hoe weinig ik haar kon vertellen en toch een bevredigend antwoord kon geven, maar ik wist wel dat ik nu niet nogmaals kreunend mijn hoofd vast kon grijpen. En om te zeggen dat de Zwarte Ruiter en ik het erover eens waren dat Weiss hierheen zou komen om de kinderen te stelen omdat wij dat in zijn plaats vermoedelijk ook hadden gedaan, zou waarschijnlijk ook niet goed vallen. Dus besloot ik het met een nogal afgeslankte versie van de waarheid te proberen. ‘Het, ah… Die kerel heeft gisteren dat huis opgeblazen,’ zei ik. ‘Ik had het gevoel dat hij het weer zou gaan proberen.’ Rita keek me alleen maar aan. ‘Ik bedoel, om de kinderen te ontvoeren, om mij te raken.’

‘Maar je bent niet eens een echte politieman,’ zei Rita met ietwat overslaande stem, alsof iemand een grondregel had overtreden. ‘Waarom zou hij jou willen raken?’

Daar had ze een goed punt, vooral omdat in haar wereld — en over het algemeen gesproken ook in die van mij — bloedspatexperts niet in bloedvetes verwikkeld raken. ‘Volgens mij gaat het om Deborah,’ zei ik. Tenslotte was zij wél een echte smeris en daarin kon ze me niet tegenspreken. ‘Ze zat achter die man aan toen ze werd neergestoken, en ik was erbij.’

‘En nu probeert hij mijn kinderen kwaad te doen?’ zei ze. ‘Omdat Deborah hem wilde arresteren?’

‘Zo werkt de criminele geest,’ zei ik. ‘Die werkt anders dan die van jou.’ Natuurlijk werkte die wél zoals die van mij, en op dit moment was de misdadige geest bezig te bedenken wat Weiss misschien in zijn auto had laten liggen. Hij had niet verwacht dat hij te voet moest wegvluchten, het was heel goed mogelijk dat er in zijn auto een of andere aanwijzing lag over waar hij naartoe zou gaan en wat zijn volgende zet zou zijn. En meer nog, er zou een afschuwelijke hint in kunnen liggen die met een van bloed druipende vinger naar mij wees. Toen ik dat bedacht, realiseerde ik me dat ik zijn auto moest doorzoeken terwijl Lear nog druk bezig was en voordat andere smerissen ter plaatse zouden zijn.

Ik zag dat Rita me nog altijd verwachtingsvol aankeek en zei: ‘Hij is gek. Misschien begrijpen we nooit echt wat hij denkt.’ Ze keek me bijna overtuigd aan, dus in de veronderstelling dat een snelle aftocht vaak het overtuigendste argument was, knikte ik naar Weiss’ auto. ‘Ik ga even kijken of hij iets belangrijks heeft laten liggen. Voordat de takelwagens hier zijn.’ En ik stapte om de motorkap van Rita’s auto heen naar de voordeur van die van Weiss, die openhing.

De voorbank lag bezaaid met de normale verzameling afval. Snoeppapiertjes op de grond, een waterfles op de bank, een asbak vol kwartjes voor de tolwegen. Geen slagersmessen, beenzagen of bommen. Helemaal niets interessants. Ik wilde net in de auto glippen om het handschoenenkastje te openen, toen ik een grote blocnote op de achterbank zag liggen. Het was een schetsboek, waaruit een paar losse bladzijden staken, en het geheel werd door een elastiekje bijeengehouden, en zodra ik het zag, riep de stem achter in Dexters Donkere Kamer: bingo!

Ik stapte uit de auto en probeerde de achterdeur te openen. Die zat vastgeklemd, was ingedeukt door de botsing met Rita’s auto. Dus knielde ik op de voorbank en boog naar voren, greep de blocnote vast en pakte hem op. Vlakbij gilde een sirene. Ik stapte bij Weiss’ auto vandaan en ging naast Rita staan, terwijl ik de blocnote tegen mijn borst klemde.

‘Wat is dat?’ zei ze.

‘Dat weet ik niet,’ zei ik. ‘Laten we eens kijken.’

En met alleen maar onschuldige gedachten in mijn hoofd verwijderde ik het elastiek. Een losse pagina dwarrelde op de grond en Astor stortte zich erop. ‘Dexter,’ zei ze. ‘Die lijkt op jou.’

‘Onmogelijk,’ zei ik, en ik pakte de bladzijde uit haar hand.

Maar het was wel mogelijk. Het was een mooie tekening, heel goed gedaan, van een man die vanaf het middel was getekend, in een soort spottend-heldhaftige Ramboëske houding, hij hield een groot mes vast waar bloed van afdroop, en er was geen twijfel over mogelijk.

Dat was ik.

27

Ik kon de voortreffelijke gelijkenis met mezelf slechts een paar seconden bewonderen. En toen, snel opeenvolgend, zei Cody: ‘Cool’, Rita zei: ‘Laat mij eens kijken’, en toen — god zij geloofd — arriveerde de ambulance. In de verwarring die daarop volgde, wist ik het portret weer in de blocnote terug te stoppen en mijn gezinnetje naar het medisch personeel te dirigeren voor een snelle, maar grondige controle. Ze gaven het slechts met grote tegenzin toe: geen afgehakte benen, ontbrekende schedels of gescheurde inwendige organen, dus uiteindelijk moesten ze Rita en de kinderen wel laten gaan, met de onheilspellende waarschuwing dat ze moesten oppassen, voor het geval dat.

Rita’s auto had voornamelijk blikschade — een kapotte koplamp en een ingedeukte bumper — dus ik laadde ze alle drie in de auto. Normaal gesproken zou Rita ze naar de naschoolse opvang brengen en naar haar werk teruggaan, maar het is een ongeschreven wet dat je gegarandeerd de rest van de dag vrij krijgt wanneer je kinderen door een maniak worden aangevallen, dus besloot ze ze mee naar huis te nemen om van de narigheid bij te komen. En aangezien Weiss nog steeds ergens buiten rondliep, besloten we dat ik maar beter hetzelfde kon doen, zodat ik thuis op ze kon passen. Dus zwaaide ik ze uit terwijl ze zich in het verkeer voegden en begon aan de lange, vermoeiende tocht naar de plek waar ik mijn auto had neergezet.

Mijn enkel klopte en het zweet liep over mijn door mierenbeten geïrriteerde rug, dus om mijn gedachten van de pijn af te leiden, klapte ik Weiss’ blocnote open en begon er onder het lopen in te bladeren. De schrik bij het zien van mijn tekening was over en ik moest uit zien te vinden wat ze betekende, en waar Weiss wellicht naartoe was gegaan. Ik was er redelijk zeker van dat het niet zomaar een schetsje was, iets wat hij afwezig tijdens een telefoongesprek had zitten krabbelen. Met wie kon hij tenslotte nog praten? Zijn geliefde Doncevic was dood en hij had zelf zijn dierbare vriend Wimble vermoord. Bovendien was alles wat hij tot nu toe had gedaan heel doelgericht geweest, en dit doel kon ik zonder meer missen als kiespijn.

Ik bestudeerde opnieuw de tekening van mezelf. Ik stond er mooier op dan ik was, vermoed ik. De laatste keer dat ik mijn buik had gezien kon ik me niet herinneren dat die zo gespierd en strak was geweest. En de algemene uitstraling van een enorme en opgewekte dreiging mocht dan precies kloppen, maar dat was iets wat ik nou juist per se niet wilde laten zien. Ik moest echter toegeven dat hij me raak had getekend, misschien zelfs de moeite waard om ingelijst te worden.

Ik bladerde door de andere bladzijden. Het was heel interessant allemaal, en de tekeningen waren goed, vooral die waar ik op stond. Ik wist zeker dat ik er niet zo edel, gelukkig en barbaars uitzag, maar misschien bedoelen ze dat wel met artistieke vrijheid. En toen ik naar de andere tekeningen keek, kreeg ik een idee waar dit heen leidde, en hoe vleiend ook, ik wist heel zeker dat het me niet aanstond. Helemaal niet.

Veel van de tekeningen toonden ideeën om anonieme lijken te versieren, zoals Weiss dat al eerder had gedaan. Er was er een van een vrouw met zes borsten; er stond niet bij waar de extra exemplaren vandaan kwamen. Ze droeg een flamboyante verenhoed en een string, het soort kostuum dat we in de Moulin Rouge in Parijs hadden gezien. Dat verborg bijna niets, maar maakte een betoverende indruk, en het effect van de met lovertjes versierde bh’s, die nauwelijks alle zes borsten omvatten, was absoluut opwindend.

Op de volgende bladzijde zat een vel briefpapier in de band geklemd. Dat pakte ik en vouwde het open. Het was een vluchtschema van Cubana de Aviación, een computeruitdraai waarop de vluchten van Havana naar Mexico vermeld stonden. Er zat een tekening tussen met daarop een man met strohoed die een roeispaan vasthield. Hij was doorgestreept en ernaast stond in vette en nette blokletters VLUCHTELING! Ik schoof de Aviación-print terug en sloeg de bladzijde om. Daar werd een man getoond met een open lichaamsholte, die zo te zien was volgepropt met sigaren en rumflessen. Hij zat in een vintage cabriolet met het dak open.

Maar veel interessanter — voor mij althans — was de serie tekeningen waarop een krachtig beeld van Onverdroten Dexter met kuiltjes in zijn wangen centraal stond. Misschien zegt het iets over mij dat ik deze tekeningen van mezelf zoveel aantrekkelijker vond dan die met de afgeslachte vreemdelingen, maar het heeft iets eindeloos fascinerends om jezelf afgebeeld te zien in een schetsboek van een moorddadige psychopaat. Hoe dan ook, deze laatste serie benam me de adem. En als Weiss dit verder zou uitwerken, zou het me letterlijk en voor altijd de adem benemen.

Want deze waren van de videoclip waarop te zien was dat ik met Doncevic aan het werk was, maar dan veel gedetailleerder. Ze waren precies gekopieerd, toonden bijna een-op-een wat ik me van die video herinnerde nadat ik hem zo vaak had gezien; althans, bijna. Op verschillende frames had Weiss een iets andere hoek genomen zodat het gezicht te zien was.

Mijn gezicht.

Boven op het hakkende lijf.

En om zijn dreigement nog eens te onderstrepen, had Weiss PHOTOSHOP onder deze plaatjes geschreven, onderstreept en wel. Ik ben niet helemaal up-to-date op het gebied van videotechnologie, maar ik kan net zo goed een optelsommetje maken als ieder ander. Photoshop is een programma waarmee je filmbeelden kunt manipuleren, en je kunt er beelden mee veranderen, er dingen in stoppen die er niet thuishoorden. Ik moest wel aannemen dat dat net zo gemakkelijk met videobeelden te doen was. En ik wist dat Weiss genoeg videomateriaal had voor een aantal kwaadaardige levens, opnamen van mij, en Cody, en omstanders bij een plaats delict, en de Zwarte Ruiter mocht weten wat nog meer.

Hij was duidelijk bezig om de clip waarop ik Doncevic onder handen neem aan te passen, zodat mijn gezicht te zien was. En voor zover ik Weiss had leren kennen, of althans zijn creatieve knutselwerk, wist ik dat dit geen werkverschaffingsproject zou worden. Hij zou het gebruiken om een prachtig stukje decoratie te maken en mij in het verderf te storten. En dat alles vanwege een dartel uurtje met zijn liefje Doncevic.

Ik had het natuurlijk gedaan, en er nog van genoten ook. Maar dit vond ik vals spelen, het was toch zeker oneerlijk om na afloop mijn gezicht erop te plakken? Vooral omdat dat, of het nu achteraf was toegevoegd of niet, meer dan genoeg zou zijn om een vracht heel ongelegen vragen mijn kant op te laten komen.

De laatste tekening was het afschrikwekkendst. Daarop stond de reusachtige en gemeen glimlachende Dexter uit de clip, met opgeheven cirkelzaag, geprojecteerd op de gevel van een groot gebouw, terwijl op de grond onder hem zo te zien een stuk of zes versierde lijken lagen, allemaal getooid met het soort accessoires dat Weiss tot nu toe bij zijn andere lijken had gebruikt. Het geheel was omlijst door een dubbele rij koningspalmen, en het was zo’n prachtig beeld van tropische en artistieke glorie dat ik een traan had moeten wegpinken, ware het niet dat de bescheidenheid me daarvan weerhield.

Op een Weissachtige manier klopte het precies. Neem de film die hij al had, verander die subtiel in moi als hoofdrolspeler, en projecteer hem op een goed zichtbaar gebouw, zodat er geen enkele twijfel mogelijk was dat we Koppensneller Dexter aan het werk zagen. Gooi me voor de haaien én creëer tegelijk een groot openbaar kunstwerk dat we allemaal kunnen bewonderen. Een perfecte oplossing.

Bij mijn auto aangekomen, ging ik achter het stuur zitten en keek de blocnote nog één keer door. Het kon natuurlijk zijn dat dit alleen maar schetsen waren, een papier-met-potloodfantasie die het daglicht nooit zou aanschouwen. Maar dit was allemaal begonnen toen Weiss en Doncevic hun lijken in het openbaar tentoonstelden, en het enige verschil was de omvang ervan; dat, en het feit dat Dexter in de afgelopen paar dagen Weiss’ kunstproject was geworden. De Mona Dexter.

En nu was Weiss ook nog van plan om een groot openbaar werk van me te maken. Dexter de Luisterrijke, die als een kolos over de wereld stapt, met vele schitterende lijken aan zijn voeten, precies op tijd voor het avondnieuws, aan u gepresenteerd in levendige kleuren. O, mama, wie is die grote en knappe man met de bloederige zaag? Hemeltje, dat is Dexter Morgan, liefje, die verschrikkelijke man die ze een poosje geleden hebben gearresteerd. Maar mama, waarom glimlacht hij? Hij houdt van zijn werk, schatje. Laat dat een les voor je zijn: zoek altijd een respectabele baan waarin je gelukkig bent.

Op de universiteit had ik wel zoveel geleerd dat ik begreep dat een beschaving op haar kunst wordt beoordeeld. Het was vernederend te bedenken dat als Weiss hierin zou slagen, toekomstige generaties op de eenentwintigste eeuw zouden kunnen terugkijken en wat daarin was bereikt aan mijn beeltenis zouden afmeten. Ik vond dit soort onsterfelijkheid een heel verleidelijk idee, maar er waren een paar schaduwkanten aan deze uitnodiging tot eeuwige roem. Ten eerste ben ik daar veel te bescheiden voor, en ten tweede… Nou ja, je had nog het feit dat mensen zouden ontdekken wat ik echt ben. Mensen als Coulter en Salguero, bijvoorbeeld. En dat zou zeker gebeuren als deze video met mijn afbeelding op een groot gebouw zou worden geprojecteerd met een stapel lijken aan haar voeten. Eigenlijk een prachtige gedachte, maar helaas zouden deze mensen een aantal vragen gaan stellen, een paar verbanden leggen, en voor je ’t wist zou de dagschotel uit Dexter Crèmesoep bestaan, verrukkelijk bereid op Old Sparky en aan u geserveerd op de voorpagina van de Herald.

Nee, dit was allemaal heel vleiend, maar ik was niet echt bereid om een levend icoon van de eenentwintigste-eeuwse kunst te worden. Hoe jammer ook, tot mijn grote spijt moet ik voor de eer bedanken.

Hoe dan?

Dat was tenslotte een terechte vraag. Door de tekeningen wist ik wat Weiss van plan was, maar ik wist niet hoever hij met zijn plannen was, of wanneer hij ze wilde uitvoeren, of zelfs maar waar…

Maar wacht eens even, ik wist het wel. Ik bekeek de laatste afbeelding nog een keer, waarop dat hele krankzinnige project in felgekleurde details was uitgetekend. Het getekende, als projectiescherm fungerende gebouw was heel markant en kwam me bekend voor. Ook de twee rijen koningspalmen had ik eerder ergens gezien, dat wist ik heel zeker. Ergens waar ik feitelijk was geweest, maar waar en wanneer? Ik staarde naar de tekening en liet mijn reusachtige brein draaien. Het was nog niet zo lang geleden. Misschien een jaar of zo voor ik trouwde?

Door dat ene woord, ‘trouwde’, wist ik het weer. Ik was daar ongeveer anderhalf jaar geleden geweest. Rita’s vriendin van haar werk, Anna, was er getrouwd. Het was een extravagante en buitengewoon dure bruiloft geweest, omdat de familie van de bruid zo rijk was. Rita en ik waren naar de receptie geweest, in een belachelijk chic oud hotel in Palm Beach, dat The Breakers heette.

Schitterend; nu wist ik precies waar Weiss zijn nobele Dexterama had gepland. Maar wat moest ik met die kennis aan? Ik kon moeilijk de komende drie maanden dag en nacht voor het hotel op de uitkijk staan en wachten tot Weiss kwam opdagen met de eerste lading lijken. Maar ik kon het me ook niet veroorloven niets te doen. Vroeg of laat zou hij het uitvoeren. Of kon het zijn dat dit een ander soort valstrik was, alleen maar bedoeld om me naar Palm Beach te lokken, terwijl Weiss hier in Dade County iets anders aan het doen was?

Maar dat was raar; hij was niet van plan geweest om met een potlood in zijn been en de afdruk van een kleine vuist in zijn kruis naar de horizon te hinkelen om vervolgens zijn tekeningen achter te laten. Dit was zijn plan, in voor- en tegenspoed, en ik moest wel geloven dat het slecht afliep, in elk geval voor zover het mijn reputatie aanging. Dus bleef er maar één vraag over: wanneer ging hij zijn plan concreet vormgeven? Het enige antwoord dat ik kon bedenken was: algauw, en dat leek me bepaald niet nauwkeurig.

Er zat werkelijk niets anders op, ik zou vrij moeten nemen van mijn werk en bij het hotel moeten posten. Dat betekende dat ik Rita en de kinderen alleen moest laten en dat vond ik maar niks, maar ik zag niet hoe het anders moest. Weiss was razendsnel te werk gegaan, van het ene idee naar het volgende gehuppeld en ik vermoedde dat hij zich hoogstwaarschijnlijk op dit ene project zou concentreren en snel zou handelen. Het was een reusachtige gok, maar het was absoluut de moeite waard als ik hem ervan kon weerhouden een immens beeld van mij op de gevel van The Breakers te projecteren.

Oké, ik zou het doen. Wanneer Weiss in Palm Beach zou beginnen, zou ik hem daar opwachten. Nu dat geregeld was, klapte ik het schetsboek open om nog een laatste blik te werpen op knappe Stripheld Dexter. Maar voordat ik me werkelijk in een zelfbewonderende dagdroom kon laten wegzinken, kwam er een auto naast me staan en stapte er een man uit.

Het was Coulter.

28

Rechercheur Coulter liep om de achterkant van zijn auto en bleef staan, keek naar me, liep weer terug naar de bestuurderskant van zijn auto en verdween even. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om de blocnote onder mijn stoel te schuiven. Coulter dook weer rechts achter me op, terwijl hij om de auto heen liep, deze keer met de aan zijn wijsvinger bungelende, tweeliterfles Mountain Dew. Hij leunde met zijn achterste tegen zijn auto, keek naar me en nam een grote slok frisdrank. Toen veegde hij zijn mond met de rug van zijn arm af.

‘Je was niet op kantoor,’ zei hij.

‘Nee, dat klopt,’ zei ik. Tenslotte was ik hier.

‘Dus toen de radio-oproep kwam dat het om je vrouw ging, ben ik naar je toe gegaan om het je te vertellen,’ zei hij en hij schokschouderde. ‘Je was er niet. Je was al hier, hè?’ Hij hoefde niet op antwoord te wachten, wat prima was, want dat had ik niet. In plaats daarvan nam hij nog een slok van zijn frisdrank, veegde zijn mond nogmaals af en zei: ‘Zelfde school als waar we die padvindersleider hebben gevonden, hè?’

‘Inderdaad.’

‘Maar je was hier al toen het gebeurde?’ zei hij, en hij probeerde onschuldig verbaasd te kijken. ‘Hoe is het trouwens gebeurd?’

Ik was er heel zeker van dat wanneer ik Coulter vertelde dat ik daar wel een idee van had, hij me de hand zou schudden en feliciteren. Dus verliet ik me opnieuw op mijn legendarische vernuft en hoorde mezelf zeggen: ‘Ik wilde Rita en de kinderen verrassen.’

Coulter knikte alsof hij dat heel aannemelijk vond. ‘Ze verrassen,’ zei hij. ‘Kennelijk is iemand anders je vóór geweest.’

‘Ja,’ zei ik behoedzaam. ‘Daar ziet het inderdaad naar uit.’

Hij nam opnieuw een grote slok van zijn frisdrank, maar deze keer veegde hij zijn mond niet af; hij draaide zich alleen maar om en staarde naar de hoofdweg, waar een takelwagen Weiss’ auto weghaalde. ‘Heb je enig idee wie dit je vrouw en kinderen heeft aangedaan?’ zei hij zonder naar me om te kijken.

‘Nee,’ zei ik, ‘ik nam aan dat het… je weet wel. Een ongeluk was?’

‘Ha,’ zei hij en nu staarde hij me wel aan. ‘Een ongeluk. Tjee, daar had ik nog niet aan gedacht. Want, weet je. Het is dezelfde school als waar die welpenleider was vermoord. En nou ben je hier alweer. Dus, hé. Een ongeluk. Echt waar? Denk je dat?’

‘Ik… Ik denk… Waarom zou het dat niet zijn?’ Ik heb er een leven lang op geoefend en mijn verbaasde uitdrukking was echt hartstikke goed, maar Coulter leek niet erg overtuigd.

‘Die vent, Donkeywit,’ zei hij.

‘Doncevic,’ zei ik.

‘Wat ook.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Het lijkt wel of-ie verdwenen is. Weet jij daar misschien iets van?’

‘Waarom zou ik daar iets van moeten weten?’ zei ik terwijl ik zoveel verbazing op m’n gezicht plakte als ik kon.

‘Is net vrij op borgtocht, loopt weg van zijn vriendje en is verdwenen,’ zei hij. ‘Waarom zou hij dat doen?’

‘Ik zou ’t werkelijk niet weten,’ zei ik.

‘Lees je wel eens, Dexter?’ zei hij en ik vond het zorgwekkend dat hij me bij mijn voornaam noemde, het klonk alsof hij het tegen een verdachte had. En dat was natuurlijk ook zo, maar ik hoopte nog steeds dat hij zo niet over me dacht.

‘Lezen?’ zei ik. ‘Eh, niet zo heel veel. Hoezo?’

‘Ik hou van lezen,’ zei hij. En toen, kennelijk van versnelling wisselend, vervolgde hij: ‘Eén keer is toeval, twee keer is een samenloop van omstandigheden, drie keer is kwade opzet.’

‘Sorry?’ zei ik. Ergens onderweg was hij me kwijtgeraakt. ‘Ik hou best van lezen.’

‘Dat komt uit Goldfinger,’ zei hij. ‘Wat hij James Bond vertelt, is dat hij ’m drie keer tegenkomt waar-ie niet thuishoort en het dus geen toeval kan zijn.’ Hij nam een slok, veegde zijn mond af en zag me zweten. ‘Ik ben dol op dat boek. Ik denk dat ik ’t wel drie of vier keer heb gelezen,’ zei hij.

‘Ik heb het niet gelezen,’ zei ik beleefd.

‘En nu ben je hier,’ vervolgde hij. ‘En je was bij dat opgeblazen huis. Je was dus twee keer ergens waar je niet hoorde te zijn. En dan moet ik denken dat dat een samenloop van omstandigheden is?’

‘Wat zou het anders moeten zijn?’ zei ik.

Hij keek me alleen maar zonder met zijn ogen te knipperen aan. Daarna nam hij opnieuw een slok van zijn Mountain Dew. ‘Ik weet ’t niet,’ zei hij ten slotte. ‘Maar ik weet wat Goldfinger zou zeggen als dit een derde keer was geweest.’

‘Nou, laten we hopen dat die er niet komt,’ zei ik en ik meende het deze keer werkelijk.

‘Ja,’ zei hij. Hij knikte, stak zijn wijsvinger weer in de opening van de frisdrankfles en ging rechtop staan. ‘Laten we dat verdomme hopen,’ zei hij. Hij draaide zich om, liep om de auto heen, stapte in en reed weg.

Als ik een fervent toeschouwer van de menselijke zwakheden was geweest, weet ik zeker dat ik heel blij zou zijn geweest met de ontdekking van deze onbekende diepzinnigheid van rechercheur Coulter. Wat geweldig te horen dat hij een fan was van de literaire kunsten! Maar de vreugde om deze ontdekking werd getemperd door het feit dat ik niet echt geïnteresseerd was in wat Coulter in zijn vrije tijd deed, vooropgesteld dat hij dat ver uit mijn buurt deed. Ik had ternauwernood voorkomen dat ik voortdurend door brigadier Doakes in de gaten werd gehouden en nu had Coulter zijn plaats ingenomen. Het was alsof ik slachtoffer was van een of andere vreemde en sinistere, op Dexter jagende, Tibetaanse sekte; wanneer de oude Dexter hatende Lama stierf, werd er een nieuwe geboren om zijn plaats in te nemen.

Maar op dit moment kon ik er maar heel weinig aan doen. Nog even en ik zou een groots kunstwerk worden en dat was momenteel een veel dringender probleem. Ik startte de motor en reed naar huis.

Thuis aangekomen moest ik een paar minuten buiten op de deur kloppen, aangezien Rita had besloten om aan de binnenkant van de deur de veiligheidsketting vast te maken. Ik vermoed dat ik nog geluk had dat ze de bank en koelkast niet ook voor de deur had opgestapeld. Mogelijk alleen maar omdat ze de bank nodig had; ze zat erop, met de twee kinderen dicht tegen zich aan, een aan elke kant. Nadat ze me had binnengelaten — enigszins schoorvoetend — nam ze die positie weer in en sloeg ze een beschermende arm om ieder kind heen. Cody en Astor hadden een bijna identieke uitdrukking van geërgerde verveling op hun gezicht. Kennelijk ervoeren ze in de woonkamer ineenkrimpen van afgrijzen niet echt als qualitytime.

‘Wat bleef je lang weg,’ zei Rita terwijl ze de ketting weer op de deur schoof.

‘Ik moest met een rechercheur praten,’ zei ik.

‘Nou, maar,’ zei ze terwijl ze weer op de bank tussen de kinderen in glipte. ‘Ik bedoel, we maakten ons zorgen.’

‘Wíj maakten ons geen zorgen,’ zei Astor terwijl ze met haar ogen rolde.

‘Omdat, ik bedoel, die vent kan nu wel overal zijn,’ zei Rita. ‘Hij zou nu wel hier buiten kunnen zijn.’ En hoewel geen van ons dat werkelijk geloofde — zelfs Rita niet — draaiden we allemaal ons hoofd met een ruk om naar de deur. Gelukkig voor ons was hij daar niet, althans niet voor zover we konden zien, ook al probeerden we door een dichte en op slot gedraaide deur te kijken.

‘Alsjeblieft, Dexter,’ zei Rita, en er zat zo’n scherp randje angst in haar stem dat ik het kon ruiken. ‘Alsjeblieft, dit is… wat… Waarom gebeurt dit? Ik kan niet…’ Ze maakte een paar omstandige gebaren met haar handen, maakte ze niet af en liet ze toen in haar schoot vallen. ‘Dit moet ophouden,’ zei ze. ‘Zorg dat het ophoudt.’

In alle eerlijkheid kon ik maar weinig bedenken wat ik liever zou doen dan hier een eind aan maken, maar wat ik wel kon bedenken zou er met gemak voor zorgen dat het ophield, als ik Weiss maar te pakken kon krijgen. Maar voordat ik me werkelijk op het maken van vrolijke plannen kon concentreren, werd er aangebeld.

Rita veerde van schrik op en ging toen weer zitten, met aan weerskanten een kind dicht tegen zich aan. ‘O god,’ zei ze. ‘Wie kan dat nou zijn?’

Ik was er vrij zeker van dat het geen jeugdige geestelijke van de mormonen was, maar ik zei: ‘Ik ga wel,’ en ik liep naar de deur. Voor de veiligheid gluurde ik door het kijkgaatje — mormonen kunnen zo hardnekkig zijn — en wat ik zag was zelfs nog angstaanjagender.

Brigadier Doakes stond voor de deur.

Hij omklemde zijn kleine, zilveren computer, die nu voor hem praatte, en naast hem stond een keurige vrouw van middelbare leeftijd, in een grijs mantelpak, en ze droeg dan wel geen gleufhoed, maar ik was er redelijk zeker van dat ze van de FBI was, waarmee ik al was gedreigd, om de poging tot kidnapping te onderzoeken.

Terwijl ik naar die twee keek en bedacht welke problemen ze waarschijnlijk zouden veroorzaken, dacht ik er werkelijk over om de ketting op de deur te laten zitten en te doen alsof we niet thuis waren. Maar dat schoot niet op; ik heb gemerkt dat hoe harder je van een probleem wegrent, het je des te sneller inhaalt, en ik was ervan overtuigd dat als ik Doakes en zijn nieuwe vriendin niet binnenliet, ze onmiddellijk met een gerechtelijk bevel zouden terugkomen, maar dan in gezelschap van Coulter en Salguero. Met sombere gedachten en terwijl ik de juiste mengeling van verbazing en vermoeide schrik op mijn gezicht probeerde te plakken, deed ik de deur open.

‘Uit de weg. Klootzak!’ riep Doakes’ opgewekte, kunstmatige baritonstem uit, terwijl hij met zijn klauw drie keer op het toetsenbord van zijn kleine zilveren doos prikte.

De FBI-agent legde sussend een hand op hem en keek toen naar mij. ‘Meneer Morgan?’ vroeg ze. ‘Mogen we binnenkomen?’ Ze zwaaide geduldig met haar badge. Ze bleek special agent Brenda Recht van de FBI te zijn. ‘Brigadier Doakes heeft me aangeboden om me een lift te geven en met u te praten,’ zei ze en ik bedacht stilletjes hoe aardig ik dat van Doakes vond.

‘Natuurlijk mag u binnenkomen,’ zei ik en daarop kreeg ik een van die gelukkige invallen die je soms op het juiste moment hebt en ik voegde eraan toe: ‘Maar de kinderen zijn zo geschrokken, en brigadier Doakes maakt ze bang. Kan hij buiten wachten?’

‘Klootzak!’ zei Doakes, en het klonk alsof hij vrolijk uitriep: hé buurman!

‘Voor de kinderen is de taal die hij uitslaat ook aan de ruwe kant,’ voegde ik eraan toe.

Special agent Recht keek naar Doakes. Als FBI-agent kon ze niet toegeven dat ze voor wat dan ook bang was, zelfs niet voor Doakes de cyborg, maar zo te zien vond ze dat een heel goed idee. ‘Natuurlijk,’ zei ze. ‘Wacht jij maar buiten, brigadier.’

Doakes keek me een poos nijdig aan en in de donkere verte kon ik bijna de woedende kreet van zijn Ruiter horen. Maar hij tilde alleen maar een zilveren klauw op, keek naar zijn toetsenbord en drukte op een van zijn kant-en-klare zinnen. ‘Ik blijf je in de gaten houden, klootzak,’ verzekerde de vrolijke stem me.

‘Dat is prima,’ zei ik. ‘Maar houd me dan maar door de deur in de gaten, oké?’ Ik gebaarde naar Recht dat ze binnen kon komen en terwijl ze langs Doakes schoof en naar binnen ging, deed ik de deur pal achter haar dicht. Doakes bleef chagrijnig naar de deur staan staren.

‘Hij mag je kennelijk niet,’ merkte special agent Recht op, en ik was onder de indruk van haar oog voor detail.

‘Nee,’ zei ik. ‘Volgens mij geeft hij mij de schuld van wat er met hem is gebeurd,’ wat minstens gedeeltelijk waar was, hoewel hij voordat hij zijn handen, voeten en tong was kwijtgeraakt ook al een pesthekel aan me had.

‘Uh-huh,’ zei ze en hoewel ik zag dat ze daarover nadacht, zei ze er verder niets meer over. In plaats daarvan liep ze naar de bank, waar Rita Cody en Astor nog altijd stevig in haar greep hield. ‘Mevrouw Morgan?’ zei ze terwijl ze haar badge weer omhoogstak. ‘Special agent Recht, FBI. Mag ik u een paar vragen stellen over wat er vanmiddag is gebeurd?’

‘FBI?’ zei Rita, zo schuldbewust alsof ze boven op gestolen aandelen aan toonder zat. ‘Maar dat is… waarom zou… Ja, natuurlijk.’

‘Hebt u een pistool?’ vroeg Astor.

Recht keek haar enigszins behoedzaam verrukt aan. ‘Ja, inderdaad,’ zei ze.

‘Schiet u daarmee op mensen?’

‘Alleen als het moet,’ zei Recht. Ze keek om zich heen en vond een gemakkelijke stoel in de buurt. ‘Mag ik gaan zitten en een paar vragen stellen?’

‘O,’ zei Rita. ‘O, sorry. Ik was alleen… ja, ga alstublieft zitten.’

Recht ging op het puntje van de stoel zitten en keek naar mij alvorens zich tot Rita te wenden. ‘Vertel me eens wat er is gebeurd,’ zei ze, en toen Rita aarzelde, vervolgde ze: ‘U had de kinderen in de auto, u wilde naar de US1 wegrijden…’

‘Hij kwam gewoon uit de lucht vallen,’ zei Rita.

‘Boem,’ voegde Cody er zachtjes aan toe, en ik keek hem verbaasd aan. Hij glimlachte een beetje, wat even angstaanjagend was. Rita keek ontzet naar hem en ging verder.

‘Hij botste tegen ons aan,’ zei ze. ‘En terwijl ik nog… voordat ik kon… hij was daar gewoon, bij de deur, en greep de kinderen vast.’

‘Ik heb hem in z’n kruis gestompt,’ zei Astor. ‘En Cody heeft hem met een potlood gestoken.’

Cody fronste zijn wenkbrauwen naar haar. ‘Ik stak éérst,’ zei hij.

‘Barst ook,’ zei Astor.

Recht keek met lichte verbazing naar die twee. ‘Goed gedaan, allebei,’ zei ze.

‘Toen kwam de politieman eraan en rende hij weg,’ zei Astor, en Rita knikte.

‘En hoe raakte u daar verzeild, meneer Morgan?’ vroeg ze terwijl ze zonder waarschuwing haar hoofd naar me toe draaide.

Ik had natuurlijk geweten dat die vraag zou komen, maar ik had nog steeds geen echt goed antwoord kunnen verzinnen. Ik had tegen Coulter beweerd dat ik Rita wilde verrassen, maar dat was heel, heel slecht gevallen, en special agent Recht leek heel wat kiener, en terwijl de seconden wegtikten, keek ze me verwachtingsvol aan, wachtend op een samenhangend en logisch antwoord dat ik niet had. Ik moest iets zeggen, en snel ook. Maar wat?

‘Eh,’ mompelde ik, ‘hebt u gehoord dat ik een hersenschudding heb gehad…?’

Ik blonk bepaald niet uit in het gesprek met special agent Brenda Recht van de FBI en daar was ik niet blij mee. Ze leek niet te geloven dat ik vroeg naar huis was gegaan omdat ik me niet lekker voelde, en dat ik langs school was gegaan omdat die op dat moment toch uitging; en ik kon het haar bepaald niet kwalijk nemen. Het klonk ongelooflijk dunnetjes, maar aangezien ik niets anders kon bedenken, moest ik dat wel volhouden.

Kennelijk had ze ook moeite met mijn verklaring dat Rita en haar kinderen door een willekeurige maniak waren aangevallen, als resultaat van de woede in het verkeer en te veel Cubaanse koffie. Maar ze accepteerde uiteindelijk wel dat ze geen ander antwoord kreeg. Ten slotte stond ze op en keek me uitdagend aan, wat nog het beste als bedachtzaam betiteld kon worden. ‘Goed dan, meneer Morgan,’ zei ze. ‘Er klopt hier iets niet, maar ik vermoed dat u me niet gaat vertellen wat dat dan is.’

‘Er is werkelijk niets te vertellen,’ zei ik, misschien wat te bescheiden. ‘Dit soort dingen gebeurt in Miami aan de lopende band.’

‘Uh-huh,’ zei ze. ‘Het probleem is dat het wel vaak gebeurt wanneer u in de buurt bent.’

Op de een of andere manier wist ik mezelf ervan te weerhouden te zeggen: ‘Als u eens wist…’ en ik werkte haar naar de voordeur.

‘De komende paar dagen zetten we hier een agent neer, voor de veiligheid,’ zei ze, wat niet echt welkom nieuws was, en ook nog ongelukkig getimed, omdat ze het zei toen ik de deur openzwaaide en brigadier Doakes tevoorschijn kwam, die nog in bijna precies dezelfde houding stond als we hem hadden achtergelaten, en boosaardig naar de deur stond te staren. Ik nam zo hartelijk mogelijk afscheid van ze en toen ik de deur dichtdeed, was het laatste wat ik zag Doakes’ starende blik, terwijl hij sprekend op de tweelingbroer van de Cheshirekat leek.

Rita voelde zich echter niet veel beter door de belangstelling van de FBI. Ze hield de kinderen nog altijd stevig vast en bleef maar halve zinnen uitkramen. Dus ik stelde haar zo goed mogelijk gerust en we zaten een poosje met z’n allen op de bank, tot Cody en Astor ten slotte gingen wriggelen, zodat het niet meer vol te houden was. Rita gaf het op, zette een dvd voor ze op en liep naar de keuken, waar ze aan haar alternatieve zielenrusttherapie begon door met potten en pannen te rammelen. Ik liep door de gang naar de kleine extra kamer, die ze ‘Dexters Kantoor’ noemde, om nogmaals naar Weiss’ schetsboek te kijken en er duistere gedachten op na te houden.

De lijst met vijandige mensen groeide aanzienlijk: Doakes, Coulter, Salguero en nu de FBI.

En uiteraard Weiss. Hij liep buiten rond en wilde nog steeds wraak op me nemen. Zou hij nogmaals achter de kinderen aankomen, uit de schaduwen hinken en ze te grazen nemen, deze keer wellicht in kevlarbroek met liesbescherming? Als dat zo was, moest ik bij de kinderen blijven tot dit achter de rug was, wat niet de beste manier was om hem te pakken te krijgen, en zeker niet als hij iets anders zou proberen. En als hij mij wilde vermoorden, zou het voor Cody en Astor juist gevaarlijk zijn als ik bij ze bleef. Aan zijn ontploffingstruc met dat huis te zien maakte hij zich duidelijk geen zorgen over bijkomende schade.

Maar ik wel, dat moest wel. Ik maakte me zorgen om de kinderen, en het was topprioriteit om ze te beschermen. Het was een merkwaardig verhelderend inzicht toen ik me realiseerde dat ik net zo bezorgd was om hun veiligheid als om de bescherming van mijn geheime identiteit. Dat paste niet in hoe ik over mezelf dacht, in hoe ik mijn zorgvuldige zelfbeeld had opgebouwd. Natuurlijk had ik er altijd extra van genoten achter roofdieren aan te gaan die het op kinderen hadden voorzien, maar ik had er eigenlijk niet goed over nagedacht waarom dat was. En ik was zonder meer van plan die beschermende rol voor Cody en Astor op me te nemen, zowel als hun stiefvader en, veel belangrijker nog, als hun gids op het Pad van Harry. Maar te merken dat ik als een moederkloek cirkeltjes om ze heen wilde draaien bij het idee dat iemand ze kwaad kon doen, was nieuw en enigszins verontrustend.

Dus was het op een gloednieuwe manier belangrijk om Weiss tegen te houden. Nu was ik Daddy Dexter en ik moest dit zowel voor de kinderen als voor mezelf doen. Ik ervoer iets wat gevaarlijk dicht bij emotie kwam als ik eraan dacht dat iemand zou proberen ze kwaad te berokkenen.

Goed dan, het was zonneklaar dat ik erachter moest zien te komen wat Weiss’ volgende zet was, en hem tegenhouden voordat hij die kon doen. Ik pakte zijn blocnote en bladerde nogmaals door zijn tekeningen, misschien onbewust hopend dat ik eerder iets over het hoofd had gezien, misschien een adres waar ik Weiss kon vinden, of zelfs een zelfmoordbriefje. Maar de bladzijden waren nog hetzelfde, en eerlijk gezegd was de nieuwigheid eraf, zodat ik niet echt meer genoot van mijn eigen beeltenissen. Ik heb nooit zo nodig naar mezelf hoeven kijken, en het feit dat het om een serie tekeningen ging die aan de hele wereld mijn echte ik wilde tonen, haalde het laatste beetje vreugde er wel af.

En wat had dit allemaal voor zin? Om me te verraden? Om een schitterend kunstwerk te scheppen? Ik bestudeerde een aantal van de gedetailleerde tekeningen die de andere elementen van de show weergaven. Het klinkt misschien egocentrisch als ik het zeg, ze wedijverden tenslotte om een plekje met tekeningen van mij, maar ze waren niet erg interessant. Waarschijnlijk kon je ze knap noemen, maar dat was het dan ook. Ze waren niet echt origineel en nogal levenloos, zelfs voor lijken.

Als ik meedogenloos eerlijk was, hadden de tekeningen van mij net zo goed door een getalenteerde jongen van de middelbare school kunnen zijn gemaakt. Ze mochten dan wellicht op grote schaal geprojecteerd worden op de gevel van The Breakers, maar ze waren niet van dezelfde klasse als wat ik pasgeleden nog in Parijs had gezien, zelfs niet de stukken in de kleine galeries. Uiteraard was dat laatste stuk er geweest, Jennifers Been. Daar was ook gebruikgemaakt van amateurbeelden, maar daar ging het om de reactie van het publiek en niet…

Even was het volslagen stil in Dexters brein, een stilte zo dik dat die al het andere verduisterde. En toen rolde ze weg om een wauwelende gedachtekwajongen te onthullen.

Reactie van het publiek.

Wanneer je met name in de reactie geïnteresseerd was, was de kwaliteit van het werk niet zo belangrijk, zolang het maar een schok teweegbracht. En je regelde het zo dat je de reactie vastlegde, bijvoorbeeld op videoband. En misschien kon je van de diensten van een videoprofessional gebruikmaken, iemand zoals Kenneth Wimble, wiens huis door Weiss was opgeblazen. Het was logischer te bedenken dat Wimble erbij hoorde en geen willekeurig slachtoffer was.

Toen Weiss de sprong had gemaakt en aan het moorden was geslagen, in plaats van lijken te stelen en daarmee te spelen, was Wimble waarschijnlijk teergevoelig geworden, en had Weiss hem in zijn eigen huis opgeblazen terwijl hij tegelijk de onvervangbare ik te grazen probeerde te nemen.

Maar Weiss was nog steeds aan het filmen, zelfs zonder zijn expert. Want daar ging het hem juist om. Hij wilde beelden van mensen die zagen wat hij had gedaan. Hij wilde ook steeds liever moorden. Dat hadden we gezien met de welpenleider, Wimble en de aanslag op mij. Maar het ging hem uiteindelijk om de videobeelden. En hij zou met alle liefde moorden om die te krijgen.

Geen wonder dat de Zwarte Ruiter zich had verkneukeld. Onze kunst was vooral praktijkgericht, en de uitkomsten waren extreem persoonlijk. Weiss zat anders in elkaar. Hij mocht dan wraak op me willen nemen, maar deed dat met alle liefde op een indirecte manier, waar de Ruiter en ik nooit aan zouden denken. Voor Weiss deed de kunst er nog steeds toe. Hij had zijn plaatjes nodig.

Ik keek naar de laatste, full colour weergave van de op hotel The Breakers geprojecteerde MIJ. De afbeelding was duidelijk getekend en je kon de basisarchitectuur van het pand goed zien. De voorgevel was in een U-vorm, met de hoofdingang in het midden en aan weerskanten een zijvleugel. Naar de ingang leidde een lange promenade met rijen koningspalmen, een perfecte plek waar een menigte zich kon verzamelen en in afgrijzen staren. Weiss zou met zijn camera ergens in de mensenmassa de gezichten op film vastleggen. Maar terwijl ik naar de tekening keek, realiseerde ik me dat hij eerst in een kamer in een van de vleugels zou willen zitten, die uitzicht bood op de voorkant, waar de uitstalling werd geprojecteerd. Daar zou hij een camera neerzetten, zoals een van die op afstand bedienbare camera’s die hij al eerder had gebruikt, maar deze keer met een kwaliteitslens, om de gezichten van de kijkende mensen te kunnen vastleggen.

Het was dus de truc om hem tegen te houden voordat hij dat kon organiseren, hem tegenhouden wanneer hij bij het hotel aankwam. En wilde ik dat doen, dan hoefde ik alleen maar uit te vissen wanneer hij incheckte. Dat zou heel simpel zijn als ik in de hotelgegevens kon kijken, maar dat kon ik niet. Het zou ook eenvoudig zijn als ik een manier wist om er met geweld toegang toe te krijgen, en die wist ik niet. Terwijl ik daarover nadacht, realiseerde ik me iets.

Ik kende iemand die dat wel kon.

29

Kyle Chutsky zat tegenover me aan hetzelfde hoektafeltje in de snackbar op de begane grond van de koffieshop in het ziekenhuis, waar we eerder gezeten hadden. Volgens mij had hij het pand in de afgelopen paar dagen niet verlaten, maar hij was frisgeschoren en droeg zo te zien een schoon overhemd. Hij keek me over de tafel aan met een geamuseerde blik waarbij zijn mondhoeken omhoogkrulden en de huid om zijn ogen rimpelde, maar dat plezier sprak niet uit zijn ogen zelf, die koud en waakzaam bleven.

‘Dat is ook grappig,’ zei hij. ‘Je wilt dat ik je help om de hotelregistratie van The Breakers te hacken? Ha.’ Hij stiet een lachje uit, dat niet erg overtuigend klonk. ‘Waarom denk je dat ik je daarbij kan helpen?’

Helaas was dat een goeie vraag. Feitelijk wíst ik niet of hij me kon helpen, niet op grond van wat hij had gezegd of gedaan. Maar het weinige wat ik van Chutsky wist, wees erop dat hij een gerespecteerd lid was van de schaduwregering, die doelbewust opzichzelfstaande, niet-gecontroleerde groep mensen die voor verschillende abc-afdelingen werkten en min of meer een verlengstuk zijn van de federale overheid, en soms zelfs onderling met elkaar verbonden zijn. Daarom was ik er vrij zeker van dat hij talloze manieren kende om erachter te komen of Weiss bij een hotel ingeschreven stond.

Maar we moesten het protocolprobleempje nog door, formeel wist ik het niet en hij mocht het eigenlijk niet toegeven. Om dat uit de weg te ruimen, moest ik hem met zoiets indringends imponeren dat hij zijn instinctieve aarzeling zou overwinnen. Ik kan bijna niets belangrijkers bedenken dan het ophanden zijnde verscheiden van Drieste Dexter, maar op de een of andere manier geloofde ik niet dat Chutsky mij net zo hoog inschatte als ikzelf. Waarschijnlijk vond hij dwaze trivialiteiten, als de nationale veiligheid, wereldvrede en zijn eigen relatief waardeloze lijf en leden, heel wat meer waard.

Maar het kwam me voor dat hij mijn zuster ook heel wat waard vond en dat bood ten minste een mogelijke opening. Dus viel ik met mijn beste, kunstmatige, mannelijke openhartigheid in huis en zei: ‘Kyle, het gaat om die vent die Deborah heeft neergestoken.’

In elke scène van elke macho-tv-show die ik ooit had gezien zou dat meer dan genoeg zijn geweest, maar kennelijk keek Chutsky niet vaak tv. Hij trok slechts een wenkbrauw op en zei: ‘Nou en?’

‘Nou,’ zei ik, ietwat ontsteld, en ik probeerde me meer details uit die tv-scènes te herinneren, ‘hij zit daar en, eh, komt ermee weg. Eh… en misschien doet hij het weer.’

Deze keer trok hij twee wenkbrauwen op. ‘Denk je dat hij Deborah weer gaat neersteken?’

Dit ging helemaal niet goed, totaal niet zoals ik had gepland. Ik had verondersteld dat er een soort Man-springt-in-Actie-Code bestond en dat ik het onderwerp alleen maar hoefde te noemen om te laten zien dat ik popelde om erachteraan te gaan, en dan zou Chutsky ook popelend opspringen, en samen zouden we Pork Chop Hill bestormen. Maar in plaats daarvan keek Chutsky me aan alsof ik had voorgesteld hem een klysma te geven.

‘Waarom wil je die vent niet te pakken krijgen?’ zei ik en ik liet mijn stem een beetje onbeholpen wanhopig klinken.

‘Dat is mijn werk niet,’ zei hij. ‘En het is jouw werk ook niet, Dexter. Als je denkt dat die kerel in dat hotel gaat zitten, moet je de smerissen bellen. Ze hebben meer dan genoeg kerels die ze daar kunnen neerzetten om hem in de kraag te vatten. Jij bent maar in je eentje, maat, en vat het niet verkeerd op, maar het kon er wel eens ruwer aan toegaan dan je gewend bent.’

‘De smerissen willen weten hoe ik dat weet,’ zei ik, en daar had ik onmiddellijk spijt van.

Chutsky pikte het razendsnel op. ‘Oké. Hóé weet je het dan?’ zei hij.

Er komt een tijd wanneer zelfs Dubbelhartige Dexter ten minste één of twee kaarten op tafel moet leggen en er duidelijkheid moet worden geschapen. En dus gooide ik mijn aangeboren terughoudendheid overboord en zei: ‘Hij stalkt me.’

Chutsky knipperde met zijn ogen. ‘Wat betekent dat?’ zei hij.

‘Het betekent dat hij me dood wil hebben,’ zei ik. ‘Hij heeft al twee pogingen gedaan.’

‘En jij denkt dat hij het weer zal proberen? Bij dit hotel, The Breakers?’

‘Ja.’

‘Waarom blijf je dan niet gewoon thuis?’ zei hij.

Ik loop heus niet naast m’n schoenen als ik zeg dat ik er niet aan gewend ben dat de andere partij van het gesprek aan het slimste eind trekt. Maar Chutsky had in deze dans duidelijk de overhand en Dexter liep een paar passen achter, hinkte op twee linkervoeten met opkomende blaren op hielen en tenen. Ik was hierop afgegaan met een heel duidelijk beeld van Chutsky als een echte kerel met vuisten, ook al was een van die vuisten nu ook een stalen haak, maar niettemin van het geestdriftige, een beetje overdreven, kan-mij-die-torpedo’s-verdommen soort vent, vooral wanneer het erom ging om zijn haak in de man te slaan die zijn ware liefde, mijn zus Deborah, had neergestoken. Ik had me duidelijk misrekend.

Maar hiermee bleef ik met een reusachtig vraagteken zitten: wie was Chutsky eigenlijk en hoe kreeg ik het voor elkaar dat hij me hielp? Moest ik op een of ander listig krijgsplan overstappen om hem te laten doen wat ik wilde of moest ik mijn toevlucht nemen tot een of andere versie van de ongehoorde, ongemakkelijke, onuitsprekelijke waarheid? Alleen al bij de gedachte eerlijk te moeten zijn, ging ik tot in de toppen van mijn zenuwen trillen, dat druiste tegen alles in waar ik voor stond. Er leek geen ontkomen aan; er zou ten minste een beetje waarheid in moeten zitten.

‘Als ik thuisblijf,’ zei ik, ‘is hij iets verschrikkelijks van plan. Met mij en misschien met de kinderen.’

Chutsky staarde me hoofdschuddend aan. ‘Je klonk logischer toen ik dacht dat hij wraak wilde nemen,’ zei hij. ‘Hoe kan hij je iets aandoen als jij thuis bent en hij in het hotel is?’

Op een bepaald moment moet je echt het feit accepteren dat er dagen zijn waarop je niet op je best bent, en dit was er een van. Ik zei tegen mezelf dat ik hoogstwaarschijnlijk nog last had van mijn hersenschudding, maar ik wist zelf wel dat dat op z’n zachtst gezegd een beklagenswaardig en uitgemolken excuus was. En met veel meer ergernis over mezelf dan ik me in tijden kon herinneren, haalde ik het schetsboek dat ik uit Weiss’ auto had gehaald tevoorschijn en sloeg dat open op de full colour tekening van de Dominerende Dexter op de voorgevel van hotel The Breakers.

‘Hier,’ zei ik. ‘Als hij me niet kan vermoorden, dan laat hij me wel voor moord arresteren.’

Chutsky bestudeerde de tekening een poosje en floot toen zachtjes. ‘Tsjonge jonge,’ zei hij. ‘En die dingen hier op de grond…?’

‘Lijken,’ zei ik. ‘Op dezelfde manier bewerkt als die waar Deborah onderzoek naar deed toen deze man haar neerstak.’

‘Waarom zou hij dat doen?’ zei hij.

‘Het is een soort kunst,’ zei ik. ‘Nou ja, dat vindt hij.’

‘Ja, maar waarom zou hij dat met jóú willen, maatje?’

‘Die vent die werd gearresteerd toen Deborah werd neergestoken,’ zei ik. ‘Ik heb hem hard tegen zijn hoofd geschopt. Dat was zijn vriendje.’

‘Was?’ zei Chutsky. ‘Waar is-ie dan nu?’

Ik heb nooit iets gezien in zelfmutilatie, tenslotte werkt het leven daar zelf al aan en is daar echt goed in. Maar als ik nu dat woord ‘wás’ kon terugnemen door hard op mijn eigen tong te bijten, dan zou ik dat vrolijk hebben gedaan. Maar het was nu eenmaal gezegd en ik zat er mooi mee, en dus spartelde ik naar nog een stukje van mijn vroegere spitsvondigheid, vond een brokje en kwam met: ‘Hij is er na zijn borgtocht tussenuit geknepen en verdwenen,’ zei ik.

‘En deze kerel geeft jou er de schuld van dat zijn vriendje de benen heeft genomen?’

‘Dat denk ik,’ zei ik.

Chutsky keek me aan en weer naar de tekening. ‘Moet je horen, maatje,’ zei hij. ‘Jij kent deze vent, en ik weet dat je je gevoel achterna moet gaan. Negen van de tien keer is dat voor mij goed uitgepakt. Maar dit, ik weet het niet.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Het is nogal dunnetjes, vind je niet?’ Hij wees met een vinger naar de tekening. ‘Maar hoe dan ook, over één ding had je gelijk. Als hij dit van plan is, heb je mijn hulp nodig. En heel wat meer dan je denkt.’

‘Wat bedoel je?’ vroeg ik beleefd.

Chutsky sloeg met de rug van zijn hand op de tekening. ‘Dit hotel,’ zei hij. ‘Dat is niet The Breakers. Het is Hotel Nacional. In Havana.’ Toen hij zag dat Dexters mond hoogst onbetamelijk openhing, voegde hij eraan toe: ‘Je weet wel, Havana. In Cuba.’

‘Maar dat is onmogelijk,’ zei ik. ‘Ik bedoel, ik ben er geweest. Dat is The Breakers.’

Hij glimlachte naar me, die ergerlijke, superieure soort glimlach waar ik me zelf soms met alle liefde aan te buiten ga, wanneer ik vermomd ben. ‘Jij leest ook je geschiedenis niet, hè?’ zei hij.

‘Ik geloof niet dat ik dat hoofdstuk heb opgekregen. Waar heb je het over?’

‘Hotel Nacional en The Breakers zijn volgens hetzelfde ontwerp gebouwd, om geld te besparen,’ zei hij. ‘Ze zijn nagenoeg identiek.’

‘Waarom weet je dan zo zeker dat dit niet The Breakers is?’

‘Kijk maar eens,’ zei Chutsky. ‘Zie je die oude auto’s? Je reinste Cuba. En zie je dat kleine golfkarretjesgeval, met dat doorzichtige dak? Dat is een Coco Loco en die vind je alleen daar, niet in Palm Beach. En dan de begroeiing. Dat spul daar links? Dat zie je niet bij The Breakers. Absoluut alleen maar in Havana.’ Hij liet het schetsboek vallen en leunde achterover. ‘Dus eigenlijk zou ik zeggen dat je probleem is opgelost, maatje.’

‘Waarom zeg je dat nou?’ zei ik. Ik vond zijn houding irritant en wat hij zei sloeg nergens op.

Chutsky glimlachte. ‘Voor een Amerikaan is het gewoon te lastig om erheen te gaan,’ zei hij. ‘Volgens mij krijgt hij het niet voor elkaar.’

Een klein kwartje viel door de sleuf en er ging een lichtje in Dexters brein branden. ‘Hij is Canadees,’ zei ik.

‘Oké,’ zei hij halsstarrig. ‘Dus hij zóú erheen kunnen gaan.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Maar, hé, misschien weet je niet meer dat de boel daar nogal kort gehouden wordt? Ik bedoel, er is geen sprake van dat hij met zoiets weg kan komen…’ Hij sloeg weer met de rug van zijn hand op de blocnote. ‘Niet in Cuba. De smerissen zullen boven op hem zitten, als…’ Chutsky fronste zijn voorhoofd en bracht bedachtzaam zijn glanzende zilveren haak naar zijn gezicht. Hij hield hem nog net tegen voordat hij die in zijn oog stak. ‘Tenzij…’ zei hij.

‘Wat?’ zei ik.

Hij schudde even zijn hoofd. ‘Die kerel is behoorlijk slim, hè?’

‘Nou,’ zei ik verbolgen, ‘híj vindt dat in elk geval wel.’

‘Dus weet-ie ’t. Wat misschien betekent…’ zei Chutsky, en hij was zo beleefd de zin niet met een werkwoord af te maken. Hij haalde zijn telefoon tevoorschijn, een van die grotere exemplaren met een flink beeldscherm. Hij legde hem met zijn haak op tafel en begon rap met een vinger op het toetsenbord te tikken, terwijl hij mompelde: ‘Verdomme… oké… Uh-huh,’ en nog wat onduidelijke opmerkingen binnensmonds. Ik zag dat hij Google op zijn scherm had, maar verder was er vanaf de overkant van de tafel niets te lezen. ‘Bingo,’ zei hij ten slotte.

‘Wat?’

Hij glimlachte, er duidelijk mee ingenomen dat hij zo slim was. ‘Ze organiseren daar al die festivals,’ zei hij. ‘Om te bewijzen hoe beschaafd en vrij ze zijn.’ Hij schoof de telefoon over de tafel naar mij. ‘Zoals dit,’ zei hij.

Ik trok de telefoon naar me toe en keek naar het scherm. ‘Festival Internacional de Artes Multimedia,’ las ik, terwijl ik omlaag scrolde.

‘Dat begint over drie dagen,’ zei Chutsky. ‘En wat deze vent ook doet — projecties of filmclips of wat niet al — de smerissen is opdracht gegeven zich gedeisd te houden en hem zijn gang te laten gaan. Vanwege het festival.’

‘En de pers is erbij,’ zei ik. ‘Vanuit de hele wereld.’

Chutsky maakte een gebaar met zijn haak die een opgestoken handpalm had kunnen zijn, als het tenminste een hand was geweest. Haken hebben natuurlijk geen handpalmen, maar de bedoeling was duidelijk. ‘Zoals het er nu naar uitziet,’ zei hij, ‘wordt er in Miami verslag van gedaan alsof het in Miami zelf plaatsvindt.’

En zo was het ook. Miami mocht officieel en onofficieel verslag doen van alles wat er in Havana gebeurde, met meer bijzonderheden dan we te zien zouden krijgen van evenementen in Fort Lauderdale, wat pal naast de deur lag. Dus als ik in Havana verstrikt raakte, zou ik in Miami veroordeeld worden, met de extra bonus dat ik daar niets aan kon doen. ‘Perfect,’ zei ik. En dat was het ook; Weiss kon ongehinderd zijn akelige project doorzetten en vervolgens alle aandacht in ontvangst nemen waar hij zo naar verlangde, allemaal in één vakantiepakket in geschenkverpakking. En het leek er niet op dat dat voor mij goed zou uitpakken. Zeker niet omdat hij wist dat ik niet naar Cuba kon om hem tegen te houden.

‘Oké,’ zei Chutsky. ‘Dit slaat ergens op. Maar waarom weet je zo zeker dat hij daar echt naartoe gaat?’

Dat was, helaas, een spitse vraag. Ik dacht erover na. Was ik er om te beginnen wel zeker van? Ik wilde Chutsky op geen enkele manier alarmeren, dus ik stuurde achteloos, voorzichtig, een vraagteken naar de Zwarte Ruiter. Weten we dit zeker? vroeg ik.

O ja, zei hij met meesmuilend ontblote tanden. Heel zeker.

Goed dan. Dat was dan geregeld. Weiss zou naar Cuba gaan om Dexter aan de schandpaal te nagelen. Maar ik had nog iets overtuigenders nodig dan een stilzwijgende zekerheid. Welk bewijs had ik nu echt, los van de tekeningen, die waarschijnlijk niet in een rechtszaal zouden worden toegelaten? Sommige ervan waren inderdaad heel interessant, het beeld van de vrouw met de zes borsten, bijvoorbeeld, was iets wat je werkelijk bijbleef.

Ik moest aan die tekening denken, en deze keer kon je bijna de klang horen toen er een heel groot kwartje viel.

In de rug van de bladzijde zat een vel papier geklemd.

Daarop stonden de vluchten van Havana naar Mexico vermeld.

Precies het soort dat je graag zou willen weten als je, bijvoorbeeld, haastig uit Havana zou moeten vertrekken. Als je, in het hypothetische geval, zojuist een paar abnormale, verspreid liggende lijken had uitgestald voor het vlaggenschip van de stad dat dit vijfsterrenhotel was.

Ik pakte de blocnote, viste het vluchtschema eruit en gooide het papier op de tafel. ‘Hij zal er zeker zijn,’ zei ik.

Chutsky pakte het papier op en vouwde het open. ‘Cubana de Aviación,’ las hij.

‘Van Havana naar Mexico,’ zei ik. ‘Dus hij doet zijn ding en maakt dat hij wegkomt.’

‘Misschien,’ zei hij. ‘Uh-huh, zou kunnen.’ Hij keek naar me op en hield zijn hoofd schuin. ‘Wat zegt je onderbuik tegen je?’

Eerlijk gezegd was het enige wat mijn onderbuik me zei dat het etenstijd was. Maar het was duidelijk heel belangrijk voor Chutsky en als ik de definitie van onderbuik naar de Ruiter oprekte, vertelde mijn onderbuik me dat er absoluut geen twijfel mogelijk was. ‘Hij zal er zijn,’ zei ik nogmaals.

Chutsky fronste zijn wenkbrauwen en keek weer naar de tekening. Toen knikte hij, eerst langzaam en daarna steeds driftiger. ‘Uh-huh,’ zei hij en hij keek op, gooide het vluchtschema naar me toe en stond op. ‘Laten we met Deborah gaan praten,’ zei hij.

Deborah lag in haar bed, wat niet echt een verrassing was. Ze staarde naar het raam, ook al kon ze vanuit haar bed niet naar buiten kijken, en ondanks het feit dat de televisie aanstond met uitzendingen van griezelig hilarisch geluk. Debs leek echter niet geïnteresseerd in de vrolijke muziek en gelukzalige kreten die uit de luidspreker kwamen. Sterker nog, als je de uitdrukking op haar gezicht aan een streng oordeel onderwierp, zou je zeggen dat ze nog nooit in haar leven geluk had gekend en als het aan haar lag, zou ze dat ook nooit beleven. Ze keek ons zonder belangstelling aan toen we binnenkwamen, net lang genoeg om te zien wie we waren, en keek toen weer in de richting van het raam.

‘Ze heeft een beetje een dipje,’ mompelde Chutsky tegen me. ‘Dat gebeurt soms als er in je gehakt wordt.’ Als je bedacht hoeveel littekens Chutsky over zijn hele lichaam had, moest je wel aannemen dat hij wist waar hij het over had, dus ik knikte alleen maar en liep naar Deborah toe.

‘Hé, zus,’ zei ik, op het soort kunstmatig opgewekte toon, waarvan ik altijd had begrepen dat je die aan een ziekbed moest aanslaan.

Ze draaide zich om en keek me aan, en haar gezicht was zo doods en haar ogen stonden zo leeg, dat ik een echo van haar vader Harry zag; ik had die blik eerder in Harry’s ogen gezien, en uit die blauwe diepten drong zich een herinnering op die me helemaal in beslag nam.

Harry lag op sterven. Dat was vreemd voor ons allemaal, alsof je naar een in cryptoniet in doodsnood verkerende Superman keek. Hij hoorde boven dat soort zwakheid te staan. Maar in de afgelopen anderhalf jaar was hij stervende geweest, langzaam, bij vlagen, en nu was hij heel dicht bij de eindstreep. En terwijl hij daar zo in dat hospicebed lag, had zijn verpleegkundige besloten hem een handje te helpen. Ze had doelbewust en dodelijk de dosis pijnstillers verhoogd en genoot van Harry’s sterfbed, genoot ervan hoe hij wegteerde; en hij had het geweten en het me verteld. En o vreugde en gelukzaligheid, Harry had me toestemming gegeven om van deze verpleegkundige mijn allereerste, echte menselijke speelkameraadje te maken, het eerste dat ik ooit met me meenam naar de Zwarte Speelweide.

En dat had ik gedaan. Eerste Verpleegkundige werd het eerste druppeltje bloed op het eerste glasplaatje van mijn spiksplinternieuwe verzameling. Het had een paar uur vol verwondering, verkenning en extase geduurd voordat Eerste Verpleegkundige de weg van alle vlees ging, en toen ik de volgende ochtend in het hospice bij Harry verslag uitbracht, vervulde de ervaring me nog altijd met schitterende duisternis.

Ik kwam stilletjes Harry’s kamer in en toen Harry zijn ogen opende en in de mijne keek, zag hij dat ik was veranderd en was geworden wat hij van me had gemaakt, en terwijl hij naar me keek, werden zijn ogen doods.

Ik ging popelend naast hem zitten, dacht dat hij misschien in een nieuwe crisis was beland. ‘Gaat het wel?’ zei ik. ‘Zal ik een dokter roepen?’

Hij sloot zijn ogen en schudde langzaam, zwak zijn hoofd.

‘Wat is er aan de hand?’ drong ik aan, terwijl ik dacht dat als ík me beter dan ooit voelde, verder iedereen ook wel wat opgewekter mocht zijn.

‘Niets aan de hand,’ zei hij met zijn zachte, voorzichtige, stervende stem. Hij opende opnieuw zijn ogen en keek me met diezelfde glazige blik vol blauwogige leegte aan. ‘Dus je hebt het gedaan?’

Ik knikte, bloosde bijna, had het gevoel dat het ietwat gênant was om erover te praten.

‘En daarna?’ zei hij.

‘Alles schoongemaakt,’ zei ik. ‘Ik ben echt zorgvuldig geweest.’

‘Geen problemen?’ zei hij.

‘Nee,’ zei ik tegen hem en ik flapte eruit: ‘Het was geweldig.’ En toen zag ik de pijn op zijn gezicht en veronderstelde dat ik kon helpen door eraan toe te voegen: ‘Bedankt, pap.’

Harry sloot zijn ogen weer en wendde zijn hoofd af. Zo bleef hij liggen terwijl hij zes of zeven keer ademde, en toen zei hij, zo zacht dat ik hem amper kon horen: ‘Wat heb ik gedaan… O, jezus, wat heb ik gedaan.’

‘Pap…?’ zei ik. Ik kon me niet herinneren dat hij ooit zo had gepraat, dat hij lelijke woorden zei en zo verschrikkelijk gekweld en onzeker klonk. Het was verontrustend en haalde absoluut de glans van mijn euforie weg. Hij schudde alleen maar zijn hoofd, met zijn ogen dicht, en wilde niets meer zeggen.

‘Pap…?’ zei ik nogmaals.

Maar hij zei niets, schudde alleen een paar pijnlijke keren zijn hoofd en bleef toen stilliggen, in mijn ogen een behoorlijk lange poos, totdat hij ten slotte zijn ogen weer opende en me aankeek. Daar was hij, die doodse blik in die blauwe ogen, die alle hoop en licht voorbij waren en vertoefde op de donkerste plek die er bestaat. ‘Jij bent,’ zei hij, ‘wat ik van je heb gemaakt.’

‘Ja,’ zei ik en ik wilde hem nogmaals bedanken, maar hij praatte verder.

‘Het is niet jouw schuld,’ zei hij, ‘maar die van mij,’ en ik wist toen niet wat hij daarmee bedoelde, hoewel ik geloof dat ik het al die jaren later ben gaan begrijpen. En ik wou nog steeds dat ik toen iets had gezegd of gedaan, iets kleins, waardoor het gemakkelijker voor Harry was geweest om gelukkig in die laatste duisternis weg te glippen; een zorgvuldig geformuleerde zin die zijn twijfel aan zichzelf zou wegnemen en het zonlicht weer in die lege, blauwe ogen zou terugbrengen.

Maar al deze jaren later wist ik ook dat zo’n zin niet bestaat, in geen enkele taal die ik ken. Dexter is wat Dexter moet zijn, voorgoed en altijd, tot in der eeuwigheid, en als Harry dat bij zijn einde zag en uiteindelijk een golf afgrijzen en schuldgevoel door zich heen kreeg, nou ja, dan speet me dat echt, maar wat was er anders? Wanneer iemand doodging, werd hij zwakker, kreeg hij pijnlijke inzichten, en niet altijd een inzicht in een speciaal soort waarheid. Het komt gewoon door het naderende einde, en daardoor willen mensen iets zien wat in lijn is met een grote openbaring. Geloof me, ik ben expert als het gaat om stervende mensen. Als ik alle vreemde dingen zou opschrijven die mijn Speciale Vrienden tegen me zeiden wanneer ik ze over de rand duw, zou dat een heel interessant boek worden.

Dus ik voelde me akelig over Harry. Maar als jonge en onbeholpen nerd van een monster, had ik weinig kunnen zeggen om het hem gemakkelijker te maken.

En nu ik al die jaren later diezelfde blik in Deborahs ogen zag, spoelde diezelfde ongelukkige, hulpeloze gewaarwording weer door me heen. Ik kon haar alleen maar aanstaren terwijl ze zich afwendde en opnieuw naar het raam keek.

‘In godsnaam, zeg,’ zei ze, zonder haar blik van het raam af te wenden. ‘Gaap me niet zo aan.’

Chutsky glipte in de stoel aan de andere kant. ‘Ze is de laatste tijd een beetje bitter,’ zei hij.

‘Sodemieter op,’ zei ze zonder veel nadruk, terwijl ze haar hoofd scheef hield en om Chutsky heen naar het raam staarde.

‘Luister, Deborah,’ zei hij. ‘Dexter weet waar die vent is die je heeft neergestoken.’ Ze keek nog steeds niet, knipperde slechts met haar ogen, twee keer. ‘Eh, en hij dacht dat hij en ik hem misschien te grazen kunnen nemen. Daar wilden we met je over praten,’ zei Chutsky. ‘Horen wat jij ervan denkt.’

‘Wat ik ervan denk,’ zei ze met vlakke, bittere stem, en toen draaide ze haar gezicht met zo’n verschrikkelijke pijn in haar ogen naar ons toe dat zelfs ik het kon voelen. ‘Wil je weten wat ik werkelijk denk?’ zei ze.

‘Hé, het is al goed,’ zei Chutsky.

‘Ze zeiden dat ik op de operatietafel dood ben geweest,’ zei ze. ‘Ik heb het gevoel dat ik nog steeds dood ben. Ik heb het gevoel dat ik niet weet wie ik ben of waarom of wat dan ook, en ik…’ Een traan rolde over haar wang en, opnieuw, was dat heel verontrustend. ‘Ik heb het gevoel alsof hij alles wat ertoe doet uit me heeft gesneden,’ zei ze, ‘en ik weet niet of ik het ooit nog terugkrijg.’ Ze keek weer naar het raam. ‘Ik moet de hele tijd huilen, en dat is niks voor mij. Ik huil niet, dat weet je, Dex. Ik huil niet,’ herhaalde ze zachtjes terwijl er nog een traan over het spoor rolde dat de eerste had getrokken.

‘Het is al goed,’ zei Chutsky nogmaals, ook al was het dat duidelijk niet.

‘Ik heb nu het idee dat alles wat ik ooit heb gedacht verkeerd was,’ vervolgde ze. ‘En als ik dat denk, weet ik niet of ik wel weer een smeris kan zijn.’

‘Je gaat je vast beter voelen,’ zei Chutsky. ‘Dat kost alleen tijd.’

‘Neem ’m te grazen,’ zei ze en ze keek me aan met een spoortje van haar goeie ouwe woede. ‘Neem ’m te grazen, Dexter,’ zei ze. ‘En doe wat je moet doen.’ Ze hield mijn blik even vast, en wendde die toen weer af naar het raam.

‘Pap had gelijk,’ zei ze.

30

En zo kwam het dat ik de volgende ochtend vroeg bij een klein gebouw aan de buitenste rand van de startbaan van Miami International stond, met een paspoort op naam van David Marcey terwijl ik iets aanhad wat alleen maar een gelegenheidskostuum kon worden genoemd, groen, met felgele, bijpassende riem en schoenen. Naast me stond mijn mededirecteur van de Internationale Broederschap van Baptistengemeenten, de eerwaarde Campbell Freeney, in een even afzichtelijke outfit en met een grote grijns, waardoor de hele vorm van zijn gezicht veranderde en zelfs een paar littekens verdoezelde.

Kleding doet me niet echt veel, maar ik neem een paar basisregels van elegant fatsoen in acht, en de kleding die wij droegen, vermorzelde die compleet en spuugde ze in het stof. Ik had natuurlijk tegengesputterd, maar eerwaarde Kyle had me verteld dat we geen keus hadden. ‘Je moet de rol uitstralen die je speelt, maatje,’ zei hij en hij streek met een hand over zijn rode sportjasje. ‘Dit is de outfit van de baptistenzendeling.’

‘Kunnen we geen presbyterianen zijn?’ vroeg ik hoopvol, maar hij schudde zijn hoofd.

‘Dit is het enige kanaal dat ik heb,’ zei hij, ‘en dus gaan we het zo doen. Tenzij je Hongaars spreekt?’

‘Eva Gabor?’ zei ik, maar hij schudde zijn hoofd.

‘En heb het niet de hele tijd over Jezus, want dat doen ze niet,’ zei hij. ‘Gewoon veel glimlachen en tegen iedereen aardig zijn, dan komt het dik in orde.’ Hij gaf me nog een vel papier en zei: ‘Hier. Dat is je brief van het ministerie van Financiën waarmee je voor missiewerk door Cuba mag reizen. Raak ’m niet kwijt.’

In de korte tijd tussen het besluit dat hij me mee naar Havana zou nemen en onze aankomst op het vliegveld ’s ochtends vroeg, was hij een bron van nog heel wat meer informatie geweest, hij had er zelfs aan gedacht me te vertellen dat ik daar geen leidingwater mocht drinken, wat ik wel heel zonderling vond.

Ik had nauwelijks tijd gehad om Rita iets op de mouw te spelden wat maar in de buurt kwam van iets aannemelijks. Dat ik voor een noodgeval was weggeroepen en dat ze zich geen zorgen hoefde te maken, de smeris in uniform zou voor de voordeur staan tot ik terug was. En hoewel ze slim genoeg was om vraagtekens te zetten bij een forensisch noodgeval, nam ze er genoegen mee, gerustgesteld als ze was door de politiewagen die voor het huis geparkeerd stond. Chutsky had zijn aandeel ook geleverd, had Rita op de schouder geklopt en gezegd: ‘Maak je geen zorgen, dit handelen wij wel voor je af.’ Daar raakte ze natuurlijk nog meer van in de war, aangezien zij nooit om bloedspatwerk had gevraagd en als ze dat wel had gedaan, zou dat niets met Chutsky te maken hebben gehad. Maar over het geheel genomen kreeg ze kennelijk de indruk dat alles in het werk werd gesteld om haar veiligheid te garanderen en dat alles weldra in orde zou zijn, dus ze omhelsde me, pinkte een traantje weg en Chutsky bracht me naar de auto.

En zo stonden we daar samen bij het kleine gebouw te wachten op de vlucht naar Havana, en even later waren we door de deur de startbaan op. We klemden onze valse papieren en echte tickets stevig vast en kregen ons aanzienlijke aandeel ellebogen van de rest van de passagiers voor de kiezen terwijl we allemaal het vliegtuig in schoven.

Het vliegtuig was een oude passagiersjet. De stoelen waren versleten en niet zo schoon als zou moeten. Chutsky — ik bedoel eerwaarde Freeney — ging aan het gangpad zitten, maar hij was zo groot dat hij me evengoed tegen het raampje aan drukte. Dat zou de hele weg naar Havana nog een krappe bedoening worden, zo krap dat ik moest wachten tot hij naar het toilet ging voor ik kon inademen. Toch vond ik dat een kleine prijs voor het verkondigen van het Woord des Heren aan de goddeloze communisten. En al nadat ik een paar minuten mijn adem had ingehouden, ratelde en hotste het vliegtuig over de startbaan en schoot de lucht in. We waren op weg.

De vlucht duurde niet zo lang dat ik aan zuurstofgebrek ging lijden, vooral omdat Chutsky een groot deel van de tijd naar het gangpad zat gebogen om met de steward te praten. Na slechts een half uur daalden we boven het groene landschap van Cuba en hotsten we over een landingsbaan die kennelijk door dezelfde wegenbouwer was aangelegd als die van luchthaven Miami International. Maar voor zover ik wist, vielen de wielen er niet echt af en we taxieden naar een prachtige moderne luchthaventerminal. Daar reden we straal voorbij en we kwamen uiteindelijk tot stilstand bij een ontmoedigend oud gebouw dat eruitzag als de bushalte voor een gevangenkamp.

We verlieten via een roltrap het vliegtuig en staken het asfalt over naar het vierkante grijze gebouw, en binnen was het onthaal al niet veel beter. Daar stond een aantal heel ernstig ogende, geüniformeerde mannen met snorren en automatische wapens iedereen nijdig aan te kijken. In een bizar contrast hingen er een paar tv’s aan het plafond, waarop zo te zien een Cubaanse soap werd vertoond, compleet met hysterische lachtrack waarbij zijn Amerikaanse tegenhanger slaapverwekkend was. Om de paar minuten schreeuwde een van de acteurs iets onverstaanbaars en vervolgens werd het lachsalvo door tetterende muziek overstemd.

We stonden in een zich langzaam voortbewegende rij voor een hokje. Ik kon helemaal niet zien wat er aan de andere kant van het hokje was, en wat mij betreft konden ze ons over veewagens verdelen en naar een goelag wegdrijven, maar Chutsky leek zich geen zorgen te maken, dus het zou onsportief van me zijn als ik ging klagen.

De rij schoof met een slakkengang naar voren en ineens liep Chutsky zonder me te waarschuwen naar het raampje en schoof zijn paspoort door een gleuf onderin. Ik zag, noch hoorde wat er werd gezegd, maar er klonken geen woeste kreten of geweervuur, dus na een ogenblik verzamelde hij zijn papieren, verdween naar de andere kant van het hokje en was ik aan de beurt.

Achter het dikke glas zat een man die een tweelingbroer van de dichtstbijstaande soldaat met geweer geweest had kunnen zijn. Hij pakte zonder commentaar mijn paspoort aan, opende dat, keek erin, keek naar mij en schoof het daarna zonder een woord te zeggen naar me terug. Ik had een soort ondervraging verwacht — ik dacht wellicht dat hij overeind zou komen en me zou uitschelden voor kapitalistische loophond, of misschien voor papieren tijger — maar ik schrok zo dat er geen enkele reactie kwam dat ik nog even bleef staan, totdat de man achter het glas een hoofdbeweging maakte dat ik moest ophoepelen, en dat deed ik. Ik sloeg een hoek om achter Chutsky aan en kwam in de ruimte met de bagageband.

‘Hé, maatje,’ zei Chutsky toen ik naar de plek toe liep waar hij zich bij de roerloze band had geposteerd, waarmee vlug, hoopte ik, onze bagage naar binnen zou rollen. ‘Je was toch niet bang, hè?’

‘Ik had gedacht dat het een tikkeltje lastiger zou zijn,’ zei ik. ‘Ik bedoel, zijn ze soms kwaad op ons of zo?’

Chutsky lachte. ‘Ze kunnen alleen je regering niet uitstaan.’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Kunnen ze dat dan echt uit elkaar houden?’

‘Natuurlijk,’ zei hij. ‘Dat is simpele Cubaanse logica.’

En wat een kolder dat ook leek, ik was in Miami opgegroeid en wist precies wat dat was; Cubaanse logica was een grap die in de Cubaanse gemeenschap de ronde deed en betekende dat je daarmee een Cubanaso ten voeten uit was. De beste uitleg die ik ooit had gehoord was van een professor op de universiteit. Ik had me aangemeld voor een poëziecursus, in de ijdele hoop dat ik daarvan kon leren in de menselijke ziel te kijken, aangezien ik er zelf geen had. De professor had hardop uit Walt Whitman voorgelezen, ik herinner me de dichtregel nog, omdat die zo typisch menselijk was. ‘Spreek ik mezelf tegen? Goed dan, ik spreek mezelf tegen. Ik ben ruim. In mij zijn vele stemmen.’ En de professor had van zijn boek opgekeken en gezegd: ‘Volmaakte Cubaanse logica,’ had gewacht tot het lachen was weggestorven en was verdergegaan met het voorlezen van het gedicht.

Dus als de Cubanen een hekel hadden aan Amerika maar de Amerikanen wel mochten, was er niet veel meer van dezelfde hersengymnastiek nodig dan die welke ik elke dag van mijn leven had gehoord en gezien. Hoe dan ook, er klonk geratel, er ging een luide zoemer af en onze bagage rolde op de band naar binnen. We hadden niet veel, ieder slechts een kleine koffer — alleen een paar schone sokken en een stuk of tien bijbels — en we worstelden onze koffers langs een vrouwelijke douanebeambte, die meer belangstelling had voor een praatje met de bewaker naast haar dan ons in de kraag te vatten wegens smokkel van wapens of aandelenportefeuilles. Ze keek alleen maar naar onze bagage en gebaarde dat we door konden lopen, zonder een lettergreep van haar rappe staccatomonoloog te onderbreken. En toen waren we vrij, het was onvoorstelbaar dat we door de deur naar de zonneschijn buiten liepen. Chutsky floot een taxi, een grijze Mercedes, en een man in grijs uniform met bijpassende pet stapte uit en greep onze bagage. Chutsky zei ‘Hotel Nacional’ tegen de chauffeur, die onze koffers in de kofferbak gooide waarna we allemaal instapten.

De snelweg naar Havana zat vol gaten maar was nagenoeg verlaten. We zagen alleen een paar andere taxi’s, wat motorfietsen en een aantal zich traag voortbewegende legertrucks. Dat was alles, op de hele weg naar de stad. Daar barstten de straten plotseling in leven uit, met oude auto’s, brommers, massa’s mensen op de stoep en een paar heel merkwaardig uitziende bussen die door dieseltrucks werden voortgetrokken. Ze waren twee keer zo lang als een Amerikaanse bus en hadden een soort M-vorm, waarvan de twee poten als vleugels omhooggingen om vervolgens in het midden naar een lage plek met plat dak omlaag te hellen. Ze zaten allemaal propvol mensen zodat het onmogelijk leek dat er nog iemand bij kon, maar toen ik een ervan zag stoppen, geloof het of niet, drong zich toch nog een groepje mensen naar binnen.

‘Kamelen,’ zei Chutsky en ik staarde hem nieuwsgierig aan.

‘Sorry?’ zei ik.

Hij maakte een hoofdbeweging naar de vreemde bussen. ‘Die noemen ze kamelen,’ zei hij. ‘Ze zeggen dat het vanwege de vorm is, maar volgens mij heeft het te maken met de stank tijdens de spits.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Er gaan vierhonderd mensen in, die van hun werk komen, geen airconditioning en de ramen gaan niet open. Ongelooflijk.’

Dit was een fascinerend stukje informatie, dat dacht Chutsky kennelijk althans, want hij had verder niets diepzinnigs meer te melden, ook al reden we door een stad waar ik nog nooit eerder was geweest. Maar zijn neiging om voor tourgids te spelen was klaarblijkelijk uitgeblust, en we glipten door het verkeer naar een brede boulevard langs het water. Hoog op een klif aan de overkant van de haven zag ik een oude vuurtoren en wat kantelen, en daarachter een in de lucht klimmende veeg zwarte rook. Tussen ons en het water was een brede wandelpromenade en een zeewering. Golven braken op de wering en de druppels sproeiden hoog de lucht in, maar niemand leek het erg te vinden een beetje nat te worden. Op de zeewering zaten, stonden, liepen, visten, lagen en kusten grote hoeveelheden mensen van alle leeftijden. We kwamen langs een vreemd verwrongen beeldhouwwerk, dat op een ruw stuk asfalt was gedumpt en naar links op een heuveltje was gedraaid. En daar was het dan, Hotel Nacional, compleet met zijn façade waarop weldra het besmuikte gezicht van Dexter zou prijken, tenzij we eerst Weiss vonden.

De chauffeur zette zijn auto voor een majestueuze marmeren trap stil, een als een Italiaanse admiraal geklede portier stapte naar voren en klapte in zijn handen, en een piccolo in uniform rende naar buiten om onze bagage te halen.

‘We zijn er,’ zei Chutsky, ietwat overbodig. De admiraal opende de deur en Chutsky stapte uit. Ik mocht mijn eigen portier openmaken, aangezien ik aan de andere kant zat. Dat deed ik en ik stapte in een woud van behulpzame glimlachjes uit. Chutsky betaalde de chauffeur en we liepen achter de piccolo aan de trap op en het hotel binnen.

Zo te zien was de lobby uit hetzelfde blok marmer gehouwen als de trap. Hij was aan de smalle kant, maar hij strekte zich langs de receptiebalie uit en verdween in een nevelige verte. De piccolo bracht ons langs een groepje pluchen stoelen en een fluwelen koord tot aan de receptie, en de receptionist leek heel blij ons te zien.

‘Señor Freeney,’ zei hij terwijl hij opgewekt zijn hoofd boog. ‘Wat fijn u weer te zien.’ Hij trok een wenkbrauw op. ‘U bent hier toch zeker niet voor het kunstfestival?’ Hij had een minder uitgesproken accent dan heel wat mensen in Miami hadden en Chutsky leek ook heel blij hem te zien.

Chutsky schudde hem over de balie de hand. ‘Hoe gaat het met je, Rogelio?’ zei hij. ‘Ook fijn om jou weer te zien. Ik ben hier om een nieuweling in te werken.’ Hij legde zijn hand op mijn schouder en duwde me iets naar voren, alsof ik een weerspannige jongen was die zijn oma een kus op de wang moest geven. ‘Dit is David Marcey, een van onze rijzende sterren,’ zei hij. ‘Weet een schitterende dienst neer te zetten.’

Rogelio schudde me de hand. ‘Heel aangenaam kennis te maken, señor Marcey.’

‘Dank je wel,’ zei ik. ‘Je hebt hier een mooie plek.’

Hij schonk ons weer een halve buiging en begon op het toetsenbord van zijn computer te typen. ‘Ik hoop dat u geniet van uw verblijf hier,’ zei hij. ‘Zal ik u een kamer op de luxeverdieping geven, als señor Freeney tenminste geen bezwaar heeft? Dan bent u dichter bij het ontbijt.’

‘Dat lijkt me prima,’ zei ik.

‘Een kamer of twee?’ vroeg hij.

‘Deze keer volstaat één, Rogelio,’ zei Chutsky. ‘Op deze reis moet ik op de kleintjes letten.’

‘Uiteraard,’ zei Rogelio. Hij typte nog snel op een paar toetsen en toen reikte hij met een zwierig gebaar twee sleutels over de balie aan. ‘Alstublieft,’ zei hij.

Chutsky klemde zijn hand om de sleutels en boog zich dichter naar voren. ‘En nog iets, Rogelio,’ zei hij terwijl hij zachter ging praten. ‘Er komt een vriend van ons uit Canada,’ zei hij. ‘Die heet Brandon Weiss.’ Hij trok de sleutels over de balie naar zich toe, en legde er een twintigdollarbiljet voor in de plaats. ‘We willen hem verrassen,’ zei hij. ‘Hij is jarig.’

Rogelio stak razendsnel zijn hand naar het biljet uit en het verdween als een door een hagedis weggegriste vlieg. ‘Uiteraard,’ zei hij. ‘Ik zal het u onmiddellijk laten weten.’

‘Dank je wel, Rogelio,’ zei Chutsky en hij wendde zich af en gebaarde me hem te volgen. Ik volgde hem en de piccolo met de bagage naar het einde van de lobby, waar een rij liften klaarstond om ons naar de luxeverdieping te vervoeren. Daar stond een massa mensen in heel leuke vakantiekleding te wachten, en wellicht kwam het door mijn overspannen verbeelding, maar volgens mij staarden ze in afgrijzen naar onze missiekleding. Toch zat er niets anders op dan het script te volgen en ik glimlachte ze toe en wist iets godsdienstigs uit te brengen, mogelijk uit Openbaringen. De deuren gleden open en de menigte schoof de lift in. De piccolo glimlachte en zei: ‘Ga maar vast, sir, ik kom over een paar minuten,’ en de waarachtig eerwaarde Freeney en ik stapten in.

De deuren gingen dicht. Ik ving nog een paar ongeruste blikken op mijn schoeisel op, maar niemand had iets te zeggen, dus deed ik dat ook maar niet. Ik vroeg me echter wel af waarom we een kamer deelden. Ik had sinds mijn studietijd geen kamergenoot meer gehad en dat was niet bepaald goed uitgepakt. En ik wist heel goed dat Chutsky snurkte.

De deuren schoven open en we stapten naar buiten. Ik liep achter Chutsky aan naar links, naar een andere receptieruimte, waar een ober naast een glazen karretje stond. Hij boog en overhandigde ons allebei een groot glas.

‘Wat is dit?’ vroeg ik.

‘Cubaanse Gatorade,’ zei Chutsky. ‘Proost.’ Hij sloeg zijn drankje achterover en zette het op het karretje, dus mocht ik van mezelf schaamteloos hetzelfde doen. Het drankje smaakte mild, zoet, licht naar munt en ik vond het inderdaad min of meer verfrissend, zoals Gatorade dat op een hete dag is. Ik zette het lege glas naast dat van Chutsky. Hij pakte er nog een, dus dat deed ik ook. ‘Salud,’ zei hij. We klonken met de glazen en ik dronk. Het smaakte echt lekker, en aangezien ik in het gedoe om naar het vliegtuig te komen bijna niets had gegeten of gedronken, liet ik het me smaken.

Achter ons gleden de liftdeuren open en onze piccolo schoot eruit met de koffers in zijn handen. ‘Hé, daar ben je,’ zei Chutsky. ‘Laten we de kamer gaan bekijken.’ Hij leegde zijn glas en dat deed ik ook, en we liepen achter de piccolo aan de gang door.

Ongeveer halverwege de gang begon ik me een beetje raar te voelen, alsof mijn benen in balsahout waren veranderd. ‘Wat zat er in die Gatorade?’ vroeg ik aan Chutsky.

‘Voornamelijk rum,’ zei hij. ‘Wat, heb je nog nooit een mojito gedronken?’

‘Ik geloof het niet,’ zei ik.

Hij gromde een beetje, wat ook voor een lachje kon doorgaan. ‘Raak er maar aan gewend,’ zei hij. ‘Je bent nu in Havana.’

Ik liep achter hem aan door de gang, die plotseling langer en een beetje feller was dan voorheen. Ik kikkerde er compleet van op. Op de een of andere manier wist ik het helemaal tot aan de kamer en door de deur te halen. De piccolo tilde onze koffers op een lage tafel en trok de gordijnen open waardoor een heel mooie kamer werd onthuld, smaakvol gemeubileerd in klassieke stijl. Er stonden twee bedden, met een nachtkastje ertussenin, en links van de kamerdeur was de badkamer.

‘Heel mooi,’ zei Chutsky, en de piccolo glimlachte en schonk hem een half buiginkje. ‘Bedankt,’ zei Chutsky en hij stak zijn hand met een tiendollarbiljet naar hem uit. ‘Heel erg bedankt.’

De piccolo nam het geld glimlachend en met een knikje in ontvangst, en beloofde dat we maar hoefden te kikken of hij zou hemel en aarde bewegen om alles te doen wat we maar wilden, en verdween toen door de deur, terwijl ik me met mijn gezicht omlaag op het bed bij het raam liet vallen. Ik koos dat bed omdat dat het dichtstbij was, maar het was er ook veel te fel omdat de zon zo agressief door het raam scheen, en ik deed mijn ogen dicht. De kamer draaide niet om me heen, en ik raakte niet plotseling bewusteloos, maar het leek me een heel goed idee om daar een poosje met mijn ogen dicht te blijven liggen.

‘Tien dollar,’ zei Chutsky. ‘Dat verdienen de meeste mensen hier in een maand. En boom-bah… Hij krijgt het voor vijf minuten werk. Hij heeft waarschijnlijk een graad in de astrofysica.’ Er viel even een korte en welkome stilte en toen zei Chutsky met een stem die van veel verder weg leek te komen: ‘Hé, gaat het wel, maat?’

‘Nooit beter geweest,’ en mijn stem klonk ook van ver weg. ‘Maar ik geloof dat ik even een tukje ga doen.’

31

Toen ik wakker werd, was het stil en donker in de kamer en had ik een heel droge mond. Ik tastte even op het nachtkastje rond totdat ik een lamp vond en die deed ik aan. Bij het licht zag ik dat Chutsky de gordijnen had dichtgedaan en ergens naartoe was gegaan. Er stond een fles drinkwater naast de lamp en die greep ik. Ik rukte de dop eraf en dronk dankbaar in één slok de halve fles leeg.

Ik stond op. Ik was ietwat stijf omdat ik op mijn buik had gelegen, maar verder voelde ik me verbazingwekkend goed, en ik had ook honger, wat weer niet verbazingwekkend was. Ik liep naar het raam en opende de gordijnen. Het was nog altijd klaarlichte dag, maar de zon was gezakt en scheen niet meer zo fel. Ik keek uit over de haven, de zeewering en de brede boulevard ernaast, waar het wemelde van de mensen. Niemand leek haast te hebben; ze kuierden eerder dan dat ze ergens naartoe gingen. Hier en daar hadden zich groepjes gevormd om wat te praten, zingen en, naar wat ik van de bedrijvigheid kon zien, raad te geven aan degenen met liefdesverdriet.

Verderop in de haven dobberde op de deining een grote binnenband waarin een man ronddreef en iets vasthield wat op een Cubaanse jojo leek: een klos vislijn zonder haspel of staaf. En nog verder, net voor de horizon, stoomden drie grote schepen langs, of het vracht- of passagiersschepen waren kon ik niet zien. De vogels scheerden over de golven, de zon fonkelde op het water; alles bij elkaar was het een prachtig gezicht. Ik realiseerde me dat er bij het raam helemaal niets te eten was, dus pakte ik mijn kamersleutel van het nachtkastje en ging op weg naar de lobby.

Vanaf de receptie aan de voorkant vond ik aan de verste kant van de liften een heel grote en officiële eetkamer, waar zich in de hoek ernaast een donkere, met hout gelambriseerde bar bevond. Ze waren allebei heel mooi, maar niet echt wat ik zocht. De barman vertelde me in perfect Engels dat er in de kelder een snackbar was, de trap af, helemaal aan het einde van de lobby, en ik bedankte hem, ook in perfect Engels, en ging op weg naar de trap.

De snackbar was als een eerbetoon aan de filmwereld aangekleed, en even had ik het er maar moeilijk mee, tot ik het menu zag en zag dat daar meer op stond dan alleen popcorn. Ik bestelde een Cubaanse sandwich, uiteraard, en een Iron-biertje, en ging met een spoortje bitterheid aan een tafel zitten peinzen over licht, camera en actie. Weiss was ergens in de buurt, of zou dat in elk geval binnenkort zijn, en hij had beloofd een grote ster van Dexter te maken. Ik wilde geen ster worden. Ik dwaalde veel liever in de schimmige duisternis rond, waar ik in alle stilte een uitmuntende en smetteloze reputatie op mijn zelfverkozen terrein kon opbouwen. Dat zou algauw volslagen onmogelijk worden, tenzij ik Weiss een halt wist toe te roepen, en aangezien ik niet precies wist hoe ik dat voor elkaar moest krijgen, was dat een heel verontrustend vooruitzicht. Maar de sandwich was lekker.

Toen ik klaar was met eten, liep ik de trap weer op en in een opwelling de prachtige marmeren trap af naar de voorkant van het hotel, waar een rij taxi’s op wacht stond. Ik liep er doelloos omheen naar de lange boulevard, langs een reeks ouderwetse Chevy’s en Buicks, en zelfs een Hudson; ik moest de naam aan de voorkant opzoeken. Een paar heel gelukkig uitziende mensen leunden tegen de auto’s die allemaal dolgraag een ritje met me wilden maken, maar ik glimlachte me een weg langs hen en liep naar het hek in de verte. Daarachter bevond zich een wanordelijke verzameling van een soort golfkarretjes waar felgekleurde plastic schelpen op zaten. De bestuurders daarvan waren jonger en zagen er lang niet zo duur uit als degenen die bij de Hudson hadden gestaan, maar ze wilden net zo graag voorkomen dat ik mijn eigen benenwagen gebruikte. Niettemin wist ik me ook langs hen te werken.

Bij het hek bleef ik staan en keek om me heen. Voor me was een bochtige weg die langs een bar of nachtclub liep. Rechts van mij leidde een weg heuvelafwaarts naar de boulevard langs de zeewering en links, ook heuvelafwaarts, zag ik iets wat leek op een bioscoop op de hoek van een rij winkels. En terwijl ik over dat alles nadacht en een besluit probeerde te nemen over welke kant ik op moest, stopte er een taxi naast me. Het raampje werd omlaag gedraaid en Chutsky riep me dringend toe: ‘Stap in,’ zei hij. ‘Kom op, maatje. In de taxi. Schiet op.’ Ik had geen idee waarom dat zo belangrijk was, maar ik stapte in en de taxi bracht ons naar het hotel, maakte voor de voordeur een bocht naar rechts en reed een parkeerterrein op dat aan een vleugel van het gebouw grensde.

‘Je kunt niet aan de voorkant lopen ronddwalen,’ zei Chutsky. ‘Als die kerel je ziet, is het spelletje voorbij.’

‘O,’ zei ik en ik voelde me ietwat sullig. Hij had natuurlijk gelijk. Maar Dexter was zo helemaal niet gewend aan overdag stalken dat het niet in me was opgekomen.

‘Kom mee,’ zei hij en hij stapte uit de taxi met een nieuwe leren aktetas in zijn hand. Hij betaalde de chauffeur en ik liep achter hem aan door een zijdeur die langs een paar winkels regelrecht op de liften uitkwam. We gingen rechtstreeks naar onze kamer en zeiden pas weer iets toen we binnen waren. Chutsky gooide de aktetas op het bed, liet zich op een stoel vallen en zei: ‘Oké, we moeten wat tijd doodslaan en dat kunnen we het best op onze kamer doen.’ Hij wierp me een blik toe die voor een traag begrijpend kind bedoeld kon zijn en voegde eraan toe: ‘Zodat die vent niet weet dat we er zijn.’ Hij keek me even aan om te kijken of ik hem begreep en toen, kennelijk in de veronderstelling dat dat inderdaad zo was, haalde hij een beduimeld boekje en potlood tevoorschijn, opende dat en begon aan een sudoku.

‘Wat zit er in je aktetas?’ vroeg ik, vooral omdat ik een tikje geïrriteerd was.

Chutsky glimlachte, trok de tas met zijn stalen haak naar zich toe en maakte hem open. Hij zat vol souvenirs, goedkope percussie-instrumenten waarop op de meeste CUBA stond afgedrukt.

‘Waarom?’ vroeg ik aan hem.

Nog steeds glimlachend zei hij: ‘Je weet nooit waar ’t goed voor is,’ en hij wendde zich weer tot zijn ongetwijfeld fascinerende sudoku-puzzel. Aan mezelf overgeleverd, trok ik de andere stoel voor de tv, zette die aan en keek naar Cubaanse comedyshows.

We zaten daar vredig bij elkaar totdat het bijna schemerde. Toen keek Chutsky op de klok en zei: ‘Oké, maatje, we gaan.’

‘Waarheen?’ vroeg ik.

Hij knipoogde naar me. ‘Naar een vriend,’ zei hij en meer wilde hij niet zeggen. Hij pakte zijn nieuwe aktetas op en liep naar de deur. Het was weliswaar wat verwarrend dat er naar me werd geknipoogd, maar ik had niet echt een keus en liep gedwee achter hem aan de kamer uit, opnieuw via de zijdeur van het hotel naar buiten en naar een wachtende taxi.

In het wegstervende licht was het in de straten van Havana zelfs nog drukker. Ik draaide mijn raampje omlaag om naar de stad te kijken, die te horen en te ruiken, en werd beloond met een voortdurende veranderende maar nooit ophoudende golf van muziek, die uit elke deur en uit elk raam leek te komen waar we langsreden, evenals van de vele muziekgroepjes die op straat stonden. Hun lied rees en daalde en wisselde terwijl we door de stad reden, maar op de een of andere manier leek het altijd weer neer te komen op het koor van ‘Guantanamera’.

De taxi volgde een martelend pad door straten van ruwe kinderhoofdjes, almaar tussen mensenmassa’s door die zongen, spullen verkochten en, merkwaardig genoeg, baseball speelden. Ik was al snel mijn richtinggevoel kwijt en tegen de tijd dat de auto stilhield bij een afzetting van grote ijzeren ballen over het midden van de weg, had ik geen idee van welke kant we waren gekomen. Dus volgde ik Chutsky een zijstraat in, een plein over en naar een kruispunt voor iets wat op een hotel leek. Dat was in het licht van de ondergaande zon feloranje-roze en Chutsky leidde me daar naar binnen, langs een pianobar en een aantal tafels waarop foto’s van Ernest Hemingway lagen, die eruitzagen alsof ze door lagereschoolkinderen waren getekend.

Daarachter bevond zich aan het einde van de lobby een ouderwetse liftkooi, waar we naartoe gingen en Chutsky drukte op de knop. Onder het wachten keek ik om me heen. Aan een kant bevond zich een rij planken waarop koopwaar stond en ik liep erheen om er een blik op te werpen. Er stonden asbakken, mokken en andere spulletjes, allemaal met de beeltenis van Ernest Hemingway erop, in dit geval was die van betere kwaliteit dan het werk van de basisschoolkunstenaars.

De lift kwam eraan en ik liep terug om erin te stappen. Een reusachtig, grijs ijzeren hek gleed open en onthulde de binnenkant, compleet met een norse oude man die hem bediende. Chutsky en ik stapten in. Nog een paar mensen groepten bij ons naar binnen voordat de liftman het ijzeren hek dichtdeed en de hendel omhoogschoof. De kooi kwam schuddend in beweging en we schoven langzaam omhoog tot we op de vijfde verdieping waren. Daar gaf de liftman een ruk aan de hendel en we kwamen dreunend tot stilstand. ‘Hemingways kamer,’ zei hij. Hij opende het hek en de andere mensen schoten naar buiten. Ik keek naar Chutsky, maar hij schudde zijn hoofd en wees naar boven, dus bleef ik staan en wachtte tot het hek weer dichtgleed, waarna we nog twee etages omhoogschudden alvorens we met een schok tot stilstand kwamen. De man maakte het hek open en we stapten dankbaar in een kleine ruimte, eigenlijk niet meer dan een dak boven de lift en de bovenkant van een trap. Ik hoorde vlakbij muziek spelen en Chutsky gebaarde me het dak op naar de muziek toe.

Een trio speelde een liedje over ojos verdes terwijl we om een houten afzetting heen liepen naar waar de muzikanten stonden, drie mannen in witte broek en guayabera. Tegen de muur achter hen was een bar en aan de andere twee kanten lag alleen nog de stad Havana in het oranje licht van de ondergaande zon aan onze voeten.

Chutsky ging me voor naar een lage tafel met een aantal gemakkelijke stoelen eromheen en toen we gingen zitten, legde hij zijn aktetas onder de tafel. ‘Mooi uitzicht, hè?’ zei hij.

‘Heel mooi,’ zei ik. ‘Zijn we daarom hierheen gegaan?’

‘Nee, ik heb je toch al gezegd dat we een vriend gaan ontmoeten,’ zei hij.

En of hij nou een geintje maakte of niet, dat was kennelijk alles wat hij erover kwijt wilde. Hoe dan ook, op dat moment dook de ober bij onze tafel op. ‘Twee mojito’s,’ zei Chutsky.

‘Eigenlijk houd ik het liever bij een biertje,’ zei ik, met mijn mojito-slaapje nog vers in het geheugen.

Chutsky haalde zijn schouders op. ‘Moet je zelf weten,’ zei hij. ‘Neem een Crystal, dat gaat nog wel.’

Ik knikte naar de ober; als ik Chutsky ergens mee vertrouwde, dan was het wel met bier. De ober knikte terug en liep naar de bar om onze drankjes te halen en het trio lanceerde een ‘Guantanamera’.

We hadden nog maar een paar slokjes van ons drankje genomen toen ik een man naar onze tafel toe zag komen. Hij was klein van stuk en gekleed in een bruine, gemakkelijk zittende broek en een limoengroene guayabera, en hij droeg een aktetas die heel erg op die van Chutsky leek.

Chutsky sprong op en stak zijn hand uit. ‘Ie-bang!’ riep hij uit en het duurde even voordat ik besefte dat Chutsky geen plotselinge aanval kreeg van het gilles-de-la-tourettesyndroom, maar dat hij de naam van de nieuw aangekomene op z’n Cubaanse uitsprak, Iván. Ie-bang stak ook zijn hand uit en omhelsde Chutsky terwijl ze elkaar de hand schudden.

‘Cam-bèyl!’ zei Ie-bang, en opnieuw duurde het even… Deze keer omdat ik werkelijk was vergeten dat Chutsky de eerwaarde Campbell Freeney was. Tegen de tijd dat alle radertjes op hun plek vielen, had Iván zich met een opgetrokken wenkbrauw naar mij omgedraaid. ‘O, hé,’ zei Chutsky, ‘dit is David Marcey. David, Iván Echeverria.’

‘Mucho gusto,’ zei Iván terwijl hij me de hand schudde.

‘Aangenaam kennis te maken,’ zei ik tegen hem in het Engels, want ik wist niet zeker of ‘David’ wel Spaans sprak.

‘Nou, ga zitten,’ zei Chutsky en hij gebaarde naar de ober terwijl Iván ging zitten. De ober snelde naar ons tafeltje toe en nam Iváns bestelling van een mojito op, en toen die arriveerde, nipten Chutsky en Iván ervan en praatten opgewekt in heel rap Cubaans Spaans. Als ik er echt mijn best voor had gedaan had ik het waarschijnlijk wel kunnen volgen, maar het leek me al te veel moeite voor iets wat op een persoonlijk gesprek leek dat voornamelijk bestond uit het ophalen van gelukkige herinneringen, en eerlijk gezegd, zelfs als ze iets veel interessanters te bepraten hadden gehad dan Wat Er Toen Was Gebeurd, zou ik toch zijn afgehaakt. Want het was nu helemaal donker en boven de rand van het dak rees een reusachtige, roodachtig gele maan, een opgeblazen, zelfvoldane, bloeddorstige maan en bij de eerste aanblik ervan veranderde elke centimeter van mijn huid in rillend kippenvel, alle haren in mijn nek en op mijn armen gingen rechtovereind staan en jankten, en door elke gang van Slot Dexter haastte zich een kleine en donkere lakei die orders uitdeelde aan iedere Nachtelijke Ridder om het Nu te Gaan Doen.

Maar zo mocht het natuurlijk niet zijn. Dit was geen Nacht van Laten Gaan; het was een heel onfortuinlijke Nacht van Je Inhouden. Het was een nacht om te nippen van je snel warm wordende bier, te doen alsof je het muziektrio hoorde en ervan genoot; een nacht om beleefd naar Ie-bang te glimlachen terwijl je wilde dat het allemaal voorbij was en weer in alle rust en vrede naar je gelukkige moorddadige ik kon terugkeren. Ik moest deze nacht uitzitten en hopen dat ik binnenkort een mes in de ene en Weiss in de andere hand had.

Tot die tijd kon ik alleen maar mijn adem inhouden, een slokje van mijn bier nemen en doen alsof ik van het prachtige uitzicht en de schitterende muziek genoot. Oefen die overwinnaarsglimlach, Dexter. Hoeveel tanden kunnen we laten zien? Heel goed, nu zonder tanden, alleen de lippen. Hoe ver kun je je mondhoeken laten gaan voordat het eruitziet alsof je verschrikkelijke inwendige pijn lijdt?

‘Hé, gaat het wel, maatje?’ riep Chutsky zo’n twintig minuten later. Kennelijk had ik mijn gezicht voorbij de Gelukkige Glimlach tot een Grimas vertrokken.

‘Prima,’ zei ik tegen hem. ‘Ja hoor, echt.’

‘Uh-huh,’ zei hij, hoewel hij niet overtuigd leek. ‘Nou, misschien kunnen we je beter naar het hotel terugbrengen.’ Hij leegde zijn glas en stond op, evenals Iván. Ze schudden elkaar de hand, Iván ging weer zitten, Chutsky greep zijn aktetas en we liepen naar de lift. Ik keek achterom en zag dat Iván nog een drankje bestelde, en ik trok een wenkbrauw naar Chutsky op.

‘O,’ zei hij. ‘We willen niet samen vertrekken. Je weet wel, niet tegelijk.’

Nou, ik veronderstel dat dat net zo logisch was als iets anders, aangezien we nu kennelijk in een spionnenfilm beland waren, dus ik sloeg iedereen zorgvuldig gade, zeker in de lift naar beneden, om er zeker van te zijn dat ze geen agenten van een of ander duivels kartel waren. Klaarblijkelijk waren ze dat niet, want we kwamen veilig beneden en op straat terecht. Maar toen we de straat overstaken om een taxi op te zoeken, liepen we langs een paard-en-wagen die daar stond te wachten, iets wat ik echt had moeten zien en omzeilen, want dieren mogen me niet en dit paard steigerde, ook al was hij oud en moe en had hij kalm op iets in zijn haverzak staan kauwen. Het was geen heel indrukwekkende manoeuvre, amper een John Wayne-moment, maar hij haalde zijn beide voorbenen van de grond en maakte een uitermate onaangenaam geluid naar me, waardoor zijn voerman net zo schrok als ik. Maar ik haastte me erlangs en we wisten in een taxi te komen zonder dat ik door een zwerm vleermuizen werd aangevallen.

We reden in stilte terug naar het hotel. Chutsky zat met zijn aktetas op zijn schoot uit het raam te kijken en ik probeerde niet te luisteren naar die vette, overweldigende maan. Maar dat lukte niet erg; hij was aanwezig in elk ansichtkaartuitzicht van Havana waar we doorheen reden, altijd fel en wellustig terwijl hij prachtige ideeën riep, en waarom ik nou niet buiten kwam spelen? Maar dat kon niet. Ik kon alleen maar teruglachen en zeggen: binnenkort. Ik kom binnenkort.

Zodra ik Weiss heb gevonden.

32

We kwamen zonder incidenten op onze hotelkamer terug, terwijl we niet meer dan een stuk of tien woorden hadden gewisseld. Het feit dat Chutsky zo zwijgzaam was, bleek een echt charmante persoonlijke traktatie, want hoe minder hij praatte, hoe minder belangstelling ik hoefde te tonen, en hoe minder mijn gezichtsspieren van slijtage te lijden hadden. Sterker nog, de paar woorden die hij zei, waren zo aangenaam en aantrekkelijk dat ik bijna bereid was hem aardig te vinden. ‘Ik leg dit in de kamer,’ zei hij terwijl hij de aktetas optilde. ‘Daarna gaan we een hapje eten.’ Wijze en welkome woorden, aangezien ik toch niet in dat prachtige, donkere maanlicht buiten kon spelen, was een maaltijd een heel acceptabele plaatsvervanger.

We gingen met de lift naar boven en liepen door de gang naar onze kamer. Toen we binnen waren, legde Chutsky de tas voorzichtig op bed en ging ernaast zitten. Ik bedacht dat hij hem zonder duidelijke reden naar de bar op het dak had meegenomen, en nu deed hij er behoorlijk voorzichtig mee. Aangezien nieuwsgierigheid een van mijn weinige tekortkomingen is, besloot ik eraan toe te geven en uit te zoeken waarom dat was.

‘Wat is er zo belangrijk aan die maraca’s?’ vroeg ik hem.

Hij glimlachte. ‘Niets,’ zei hij. ‘Helemaal niets.’

‘Waarom zeul je ze dan door heel Havana met je mee?’

Hij legde zijn haak op de tas en maakte hem met zijn hand open. ‘Omdat,’ zei hij, ‘het geen maraca’s meer zijn.’ En hij glipte met zijn hand in de aktetas en haalde een heel serieus ogend automatisch pistool tevoorschijn. ‘Hé, presto,’ zei hij.

Ik dacht dat Chutsky de aktetas door de hele stad had meegezeuld voor de ontmoeting met Ie-bang, die vervolgens met precies zo’n zelfde aktetas was binnengekomen, en beide tassen waren onder de tafel geschoven terwijl we allemaal naar ‘Guantanamera’ zaten te luisteren.

‘Je hebt je aktetas verwisseld voor die van je vriend,’ zei ik.

‘Bingo.’

Dit hoorde niet thuis in de categorie van slimste dingen die ik ooit had gezegd, maar ik was verbaasd en ik flapte eruit: ‘Waar is-ie voor?’

Chutsky schonk me zo’n hartelijk, verdraagzaam, bevoogdend glimlachje dat ik met alle liefde het pistool op hem had gericht en de trekker had overgehaald. ‘Dat is een pistool, maatje,’ zei hij. ‘Waarvoor zou het zijn, denk je?’

‘Eh, zelfverdediging?’ zei ik.

‘Weet je nog waarom hier zijn?’ vroeg hij.

‘Om Brandon Weiss op te zoeken,’ zei ik.

‘Hem ópzoeken?’ vroeg Chutsky op hoge toon. ‘Maak je dat jezelf wijs? Dat we hem gaan ópzoeken?’ Hij schudde zijn hoofd. ‘We gaan hem vermoorden, maat. Stamp dat maar in je hoofd. We kunnen hem niet alleen opzoeken, we moeten hem ook ombrengen. We moeten hem vermoorden. Wat dacht je anders dat we zouden gaan doen? Hem mee naar huis nemen en aan de dierentuin schenken?’

‘Volgens mij trekt men hier over zulke dingen de wenkbrauwen op,’ zei ik. ‘Ik bedoel maar, dit is niet Miami, weet je.’

‘Het is ook geen Disneyland,’ zei hij, overbodig, vond ik. ‘Dit is geen picknick, maatje. We zijn hier om die kerel te vermoorden en hoe eerder je aan dat idee went hoe beter.’

‘Ja, dat weet ik, maar…’

‘Er is geen máár,’ zei hij. ‘We gaan hem vermoorden. Ik zie dat je daar problemen mee hebt.’

‘Helemaal niet,’ zei ik.

Kennelijk hoorde hij me niet, of hij had zichzelf al in een voorgekauwde lezing gelanceerd en kon zichzelf niet meer tegenhouden. ‘Wees nou maar niet zo teergevoelig over een beetje bloed,’ vervolgde hij. ‘Het is volkomen natuurlijk. We worden allemaal opgevoed met het idee dat moorden verkeerd is.’

Dat hangt ervan af, dacht ik, maar dat zei ik niet.

‘De regels zijn echter opgesteld door mensen die er niet zonder kunnen. Hoe dan ook, moorden is niet altíjd verkeerd, maatje,’ zei hij en gek genoeg knipoogde hij. ‘Soms moet je het gewoon doen. En soms is het iemand die het verdient. Want er zullen een hoop mensen sterven als je het niet doet, of misschien moet je hem te pakken nemen voordat hij dat met jou doet. En in dit geval gaat het allebei op, nietwaar?’

En hoewel het heel vreemd was om deze ruwe versie van mijn levenslange credo uit de mond van het vriendje van mijn zus te horen, zo zittend op een bed in een hotelkamer in Havana, was ik Harry voor de zoveelste keer dankbaar dat hij zijn tijd vooruit was en dat hij het bovendien zo had weten te formuleren dat ik niet het gevoel kreeg dat ik vals speelde bij patiencen. Maar ik liep nog steeds niet warm voor het idee om een pistool te gebruiken. Dat leek gewoon verkeerd, alsof je je sokken waste in het doopvont in de kerk.

Maar Chutsky was duidelijk heel tevreden over zichzelf. ‘Walther, negen millimeter. Prachtig wapen.’ Hij knikte, reikte nogmaals in de aktetas en trok er een tweede pistool uit. ‘Voor ieder een,’ zei hij. Hij gooide een van de wapens naar me toe en ik ving het in een reflex op. ‘Denk je dat je de trekker over kunt halen?’

Ik weet heus wel aan welke kant ik een pistool moet vasthouden, wat Chutsky ook mocht denken. Tenslotte ben ik in het huis van een smeris opgegroeid en ik heb elke dag met smerissen gewerkt. Maar ik hield gewoon niet van die dingen, ze zijn zo onpersoonlijk en er zit geen sjeu aan. Maar hij had het als een soort uitdaging naar me toe gegooid en boven op al het andere wat er was gebeurd, was ik niet van plan dat te negeren. Dus haalde ik het magazijn los, werkte het hele riedeltje af en ging in schietpositie staan, precies zoals Harry het me had geleerd. ‘Heel mooi,’ zei ik. ‘Wil je dat ik op de televisie schiet?’

‘Bewaar dat maar voor de slechterik,’ zei Chutsky. ‘Als je de kans krijgt, doe het dan.’

Ik gooide het pistool naast hem op bed. ‘Ben je dat werkelijk van plan?’ vroeg ik hem. ‘We wachten tot Weiss in het hotel incheckt en dan speel je O.K. Corral-ranchje met hem? In de lobby, na het ontbijt?’

Chutsky schudde bedroefd zijn hoofd, alsof hij vergeefs had geprobeerd me mijn veters te leren strikken. ‘Maatje, we weten niet wanneer die vent opduikt, en we weten niet wat hij van plan is. Misschien heeft hij ons wel eerst in de smiezen.’ Hij trok beide wenkbrauwen naar me op, alsof hij wilde zeggen: ha, dáár heb je niet aan gedacht, hè?

‘Dus zodra we hem hebben gevonden schieten we hem neer?’

‘Punt is dat je voorbereid moet zijn, wat er ook gebeurt,’ zei hij. ‘Ideaal gesproken nemen we hem mee naar een rustige plek en doen het daar. Maar we zijn er tenminste klaar voor.’ Hij klopte met zijn haak op de aktetas. ‘Iván heeft ook nog een paar andere dingen meegenomen, voor het geval dat.’

‘Zoals landmijnen?’ zei ik. ‘Misschien een vlammenwerper?’

‘Wat elektronisch spul,’ zei hij. ‘Hypermodern. Voor surveillance. We kunnen hem opsporen, vinden, hem afluisteren… Met deze spullen kunnen we hem op anderhalve kilometer afstand een scheet horen laten.’

Ik wilde het feestje echt niet bederven, maar ik vond het knap lastig om enige belangstelling te tonen voor het spijsverteringsproces van Weiss en ik hoopte dat dat geen cruciaal onderdeel van Chutsky’s plan was. Hoe dan ook, ik werd ongemakkelijk van dat hele James Bond-gedoe van hem. Misschien was het wel helemaal verkeerd van me, maar ik begon net te waarderen hoeveel geluk ik tot nu toe in m’n leven heb gehad. Ik had heel goed uit de voeten gekund met slechts een paar glanzende messen en een hunkering… Niets hypermoderns, geen vage plots, niet je verstoppen in buitenlandse hotelkamers vol onzekerheid en schiettuig. Alleen maar een gelukkige, zorgeloze, ontspannen slachting. Natuurlijk leek dat primitief en zelfs nonchalant in vergelijking met al die hightech stalen-zenuwen-voorbereidingen, maar het was tenminste eerlijke en heilzame arbeid. Daarbij was geen sprake van eindeloos rondom rondspattend testosteron wachten en kogels poetsen. Chutsky was bezig al mijn plezier in mijn levenswerk te vergallen.

Maar toch, ik had om zijn hulp gevraagd, en nu zat ik ermee opgezadeld. Dus er zat echt niets anders op dan de zonnige kant ervan in te zien en erin mee te gaan. ‘Het is allemaal heel mooi,’ zei ik met een bemoedigende glimlach waarmee ik zelfs mezelf niet om de tuin kon leiden. ‘Wanneer beginnen we?’

Chutsky snoof en stopte de wapens weer in de aktetas. Hij stak hem bungelend aan zijn haak omhoog. ‘Zodra hij er is,’ zei hij. ‘Zet deze voorlopig maar in de kast.

Ik pakte de aktetas van hem over en bracht hem naar de kast. Maar toen ik de deur open wilde doen, hoorde ik ergens in de verte een vaag vleugelgeruis en ik verstarde. Wat is er? vroeg ik in stilte. Onhoorbaar stuiptrekte iets, een opkomend besef, maar meer niet.

Ik haalde mijn belachelijke pistool uit de aktetas, hield het in de aanslag terwijl ik mijn hand naar de deurknop uitstak. Ik opende de deur, en even kon ik alleen maar staren naar de onverlichte ruimte en wachten op een antwoord in de vorm van een duisternis die zijn beschermende vleugels over me uitspreidde. Het was een onmogelijk, surrealistisch beeld als uit een droom, maar nadat ik er voor mijn gevoel verschrikkelijk lang naar had gestaard, moest ik wel geloven dat het echt zo was.

Het was Rogelio, Chutsky’s vriend van de receptie, die ons wilde vertellen dat Weiss zich had gemeld. Maar het zag er absoluut niet naar uit dat hij ons veel zou vertellen, tenzij we via een ouijabord contact met hem konden maken. Want aan zijn uiterlijk te zien, te oordelen naar de riem die zo strak om zijn nek gewikkeld zat en zoals zijn tong en ogen uitpuilden, was Rogelio morsdood.

‘Wat is er, maatje?’ vroeg Chutsky.

‘Volgens mij is Weiss al ingecheckt,’ zei ik.

Chutsky stommelde van het bed naar de kast. Hij staarde er even naar en zei: ‘Shit.’ Hij stak zijn hand uit om de pols te voelen, nogal overbodig, vond ik, maar ik veronderstel dat er voor zoiets wel een protocol zal bestaan. Hij voelde natuurlijk geen pols, en mompelde: ‘Shít, verdomme.’ Ik zag niet in hoe we met deze herhaling iets opschoten, maar natuurlijk was hij de expert, dus keek ik slechts toe terwijl hij beide zakken van Rogelio doorzocht. ‘Zijn loper,’ zei hij. Hij stopte hem in zijn eigen zak. Hij haalde er de gebruikelijke rommel uit: sleutels, een zakdoek, een kam, wat geld. Hij bekeek het geld zorgvuldig. ‘Er zit een Canadees twintigje tussen,’ zei hij. ‘Alsof iemand hem een fooi heeft gegeven, hè?’

‘Bedoel je Weiss?’ zei ik.

Hij haalde zijn schouders op. ‘Hoeveel moorddadige Canadezen ken je?’

Dat was een goeie vraag. Aangezien het ijshockeyseizoen al een paar maanden geleden was afgelopen, kon ik er maar één bedenken: Weiss.

Chutsky haalde een envelop uit Rogelio’s colbertjasje. ‘Bingo,’ zei hij. ‘Meneer B. Weiss, kamer 865.’ Hij gaf de envelop aan mij. ‘Daar zitten vast zijn gratis consumptiebonnen in. Maak open.’

Ik maakte hem open en trok er twee langwerpige kaartjes uit. Inderdaad: twee consumptiebonnen voor het Cabaret Parisien, het beroemde cabaret van het hotel. ‘Hoe wist je dat?’ vroeg ik.

Chutsky kwam overeind van zijn gruwelijke zoektocht. ‘Ik heb het verprutst,’ zei hij. ‘Toen ik Rogelio vertelde dat het Weiss’ verjaardag was, kon hij alleen maar iets verzinnen waarmee het hotel een goeie beurt zou maken en hij misschien nog een fooi kon scoren.’ Hij stak het Canadese twintigdollarbiljet omhoog. ‘Dit is een maandloon,’ zei hij. ‘Je kunt het ’m niet kwalijk nemen.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik heb het verknald en hij is dood. En jij zit diep in de shit.’

Ook al had hij dat beeld duidelijk nog niet doordacht, ik begreep wel wat hij bedoelde. Weiss wist dat we hier waren, we hadden geen idee waar hij was en wat hij van plan was, en we zaten met een uitermate gênant lijk in de kast.

‘Oké,’ zei hij en deze keer was ik blij dat ik op zijn ervaring kon leunen, vooropgesteld natuurlijk dat hij ervaring had met verprutsen en het vinden van gewurgde lijken in zijn kast, maar hij wist er absoluut meer van dan ik. ‘Dus wat doen we?’

Chutsky fronste zijn wenkbrauwen. ‘Eerst moeten we zijn kamer doorzoeken. Hij is waarschijnlijk gevlucht, maar we zijn echt stom als we die niet zouden controleren.’ Hij knikte naar de envelop in mijn hand. ‘We weten zijn kamernummer en hij hoeft niet per se te wéten dat wij het weten. En als hij daar inderdaad is, dan moeten we wel, zoals jij het noemt, O.K. Corral-ranchje met hem spelen.’

‘En als hij er niet is?’ zei ik, want ik had ook het gevoel dat Rogelio een afscheidscadeautje was en dat Weiss al richting horizon was gesprint.

‘Als hij niet in zijn kamer is,’ zei Chutsky, ‘en zelfs als hij wél in zijn kamer is en we sleuren hem eruit, hoe dan ook, het spijt me het te moeten zeggen, maar dan is onze vakantie voorbij.’ Hij knikte naar Rogelio. ‘Vroeg of laat vinden ze dit en maak dan je borst maar nat. We moeten maken dat we wegkomen.’

‘Maar hoe moet het dan met Weiss?’ zei ik. ‘Stel dat hij al weg is?’

Chutsky schudde zijn hoofd. ‘Hij moet ook voor z’n leven rennen,’ zei hij. ‘Hij weet dat we achter hem aan zitten, en wanneer ze Rogelio’s lijk vinden, zal iemand zich herinneren dat ze samen waren, ik denk dat hij al weg is, op weg naar de heuvels. Maar voor de zekerheid controleren we zijn kamer. En dan als de donder weg uit Cuba, muy rápido.’

Ik was verschrikkelijk bang geweest dat hij een of ander hightech-plan had om van Rogelio’s lijk af te komen, zoals het onderdompelen in een laseroplossing in de badkuip, dus ik was heel opgelucht te horen dat hij eindelijk eens iets zinnigs zei. Ik had bijna niets van Havana gezien, behalve de binnenkant van een hotelkamer en de bodem van een mojito-glas, maar het was duidelijk tijd om naar huis te gaan en aan Plan B te gaan werken. ‘Oké,’ zei ik. ‘Laten we gaan.’

Chutsky knikte. ‘Goeie vent,’ zei hij. ‘Pak je pistool.’

Ik pakte het koude en lompe ding vast en schoof het tussen de boord van mijn broek, trok het afzichtelijke groene colbert eroverheen aan en terwijl Chutsky de kastdeur sloot, was ik al op weg naar de gang.

‘Doe het NIET-STOREN-bordje op de deur,’ zei hij. Een schitterend idee dat bewees dat ik gelijk had dat hij een man met ervaring was. Op dit moment zou het heel onhandig uitkomen als een kamermeisje de kleerhangers kwam afstoffen. Ik hing het bordje aan de deurknop en Chutsky liep achter me aan de kamer uit door de gang naar de trap.

Het was heel, heel vreemd mezelf zo door de felverlichte gang te zien lopen, terwijl er in de lucht geen kolkende maan over mijn schouder keek, geen scherp lemmet verwachtingsvol glinsterde en er geen opgewekt gesis van de donkere achterbank klonk, zoals wanneer de Ruiter zich voorbereidde om het stuur over te nemen. Niets van dat al, alleen het lump-dump van Chutsky’s voeten, beurtelings de echte voet en daarna die van metaal, en het geluid van onze ademhaling terwijl we de nooduitgang vonden en de trap naar de achtste verdieping beklommen. Precies zoals ik had geraden, keek kamer 865 uit over de voorkant van het hotel, een perfecte plek waar Weiss zijn camera kon opstellen. We bleven stilletjes voor de deur staan, terwijl Chutsky zijn pistool met zijn haak vasthield en Rogelio’s loper uit zijn zak wurmde. Die gaf hij aan mij. Hij knikte naar de deur en fluisterde: ‘Een, twee… drie.’ Ik schoof de kaart erin, draaide aan de deurknop en deed een stap achteruit terwijl Chutsky met het pistool in de aanslag de kamer in stormde en ik ook met een onbeholpen uitgestoken pistool achter hem aan ging.

Ik dekte Chutsky terwijl hij de badkamerdeur open schopte, toen de kast, zich ontspande en het pistool weer tussen zijn broekband stopte. ‘En daar heb je ’t,’ zei hij toen hij naar de tafel voor het raam keek. Daar stond een grote fruitmand, wat ik een tikje ironisch vond, als je bedacht wat Weiss ermee deed. Ik liep erheen en keek; gelukkig zaten er geen ingewanden of vingers tussen. Alleen wat mango’s, papaja’s en zo, en een kaartje waarop stond: Feliz Navidad. Hotel Nacional. Een standaardtekst, niets geks aan. Precies genoeg om Rogelio aan zijn eind te laten komen.

We doorzochten de laden en keken onder het bed, maar er was helemaal niets. Los van de fruitmand was de kamer even leeg als het laatje van Dexters zelf dat gemarkeerd was met het opschrift ZIEL.

Weiss was gevlogen.

33

Voor zover ik weet, heb ik nog nooit geslenterd. Om echt eerlijk te zijn, betwijfel ik bovendien ten zeerste of ik ooit wel heb gekuierd, maar slenteren is ondenkbaar. Wanneer ik ergens naartoe ga, doe ik dat met een duidelijke eindbestemming in gedachten, en hoewel ik liever niet wil opscheppen, ben ik vaker wel dan niet geneigd stevig de pas erin te zetten.

Maar nadat we Weiss’ lege hotelkamer achter ons hadden gelaten en de lift in stapten, drukte Chutsky me, terwijl hij de pistolen weer in de aktetas stopte, op het hart hoe belangrijk het was om achteloos te lijken, ongehaast en onbezorgd. Dus toen we de lobby van Hotel Nacional in liepen, geloofde ik dat ik dat werkelijk deed, slenteren. Ik weet heel zeker dat Chutsky slenterde en ik hoopte dat het mij natuurlijker afging dan hem; natuurlijk moest hij het met een kunstvoet doen, dus misschien zag ik er echt beter uit.

Hoe dan ook, we slenterden door de lobby en glimlachten naar iedereen die de moeite nam een blik op ons te werpen. We slenterden de deur uit, de trap af en naar de man in het admiraalsuniform, daarna slenterden we achter hem aan over de stoep terwijl hij de eerste taxi uit de rij wachtende auto’s riep. En onze trage en opgewekte bewegingen gingen in de taxi door, want Chutsky zei tegen de chauffeur dat hij ons naar El Morro Castle moest brengen. Ik trok een wenkbrauw naar hem op, maar hij schudde alleen maar zijn hoofd en ik moest het zelf maar uit zien te vinden. Voor zover ik wist, liep er vanuit El Morro geen geheime tunnel Cuba uit. Het was een van de drukste toeristische trekpleisters in Havana, absoluut vergeven van de camera’s en de geur van zonnebrandolie. Maar ik probeerde me even in Chutsky te verplaatsen — dat wil zeggen, ik deed alsof ik een complotfreak was — en na slechts een ogenblik nadenken snapte ik het.

Juist omdát het een populaire toeristenplek was, had Chutsky de chauffeur gezegd ons daarheen te brengen. Als het helemaal misging, en ik moest toegeven dat op dit moment de zaken wel die kant op gingen, dan zou ons spoor daar eindigen, in een menigte, en dan zou het een ietsepietsje moeilijker worden om ons op te sporen.

Ik leunde dus naar achteren en genoot van de rit, het prachtige, maanverlichte uitzicht en het idee dat ik absoluut geen idee had waar Weiss nu naartoe zou gaan en wat zijn volgende stap zou zijn. Ik troostte me enigszins met de gedachte dat hij het waarschijnlijk ook niet wist, maar dat was niet genoeg om me echt blij te maken.

Ergens scheen deze zelfde vertroostende gloed van vrolijk lachend, bleek maanlicht op Weiss. Misschien fluisterde hij wel dezelfde verschrikkelijke, verrukkelijke dingen in zijn innerlijk oor — die speels-gemene en glimlachende ideeën om vannacht uit te gaan voeren, nu, heel gauw — ik had van zo’n armzalige maan nog nooit zo’n sterke getijdenkracht op Strand Dexter gevoeld. Maar hij was er, hij verkneukelde zich zachtjes en grinnikte, wat me met zo’n elektrische lading vervulde, dat ik voor mijn gevoel de duisternis in moest stormen en op de eerste de beste warmbloedige tweevoeter die ik kon vinden moest inhakken. Dat kwam echter waarschijnlijk door de frustratie dat we Weiss weer hadden gemist, maar het was heel sterk en de hele weg naar El Morro kauwde ik op mijn lip.

De chauffeur zette ons bij de ingang van het fort af, waar een enorme mensenmenigte ronddwaalde in afwachting van de avondshow, en waar een paar kooplui hun wagentjes hadden neergezet. Een ouder echtpaar in korte broek en Hawaïaans shirt stapte in de taxi toen wij eruit gingen. Chutsky liep naar een van de verkopers en kocht twee koude groene blikjes bier. ‘Daar ga je, maatje,’ zei hij terwijl hij me een blikje aanreikte. ‘Laten we die kant op kuieren.’

Eerst slenteren en nu kuieren, en dat allemaal op één dag. Mijn hoofd tolde ervan. Maar ik kuierde, nipte van mijn bier en liep achter Chutsky aan, zo’n honderd meter verder naar het einde van de drukte. We bleven een keer bij een souvenirkraam staan en Chutsky kocht een paar T-shirts met op de voorkant een afbeelding van de vuurtoren en twee petten waar op de voorkant CUBA stond. Daarna kuierden we naar het einde van het asfalt. Daar eenmaal aangekomen, keek Chutsky nonchalant om zich heen, gooide zijn bierblikje in een vuilnisbak en zei: ‘Oké. Ziet er goed uit. Hierheen.’ Hij bewoog zich achteloos naar een steeg tussen twee oude kasteelgebouwen en ik volgde.

‘Oké,’ zei ik. ‘Wat nu?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Verkleden,’ zei hij. ‘Daarna gaan we naar het vliegveld en nemen de eerste de beste vlucht naar waar die ook heen gaat, maakt niet uit waar, en daarna naar huis. ‘O… hier,’ zei hij. Hij reikte in zijn aktetas en haalde er twee paspoorten uit. Hij maakte ze open, gaf mij er een en zei: ‘Derek Miller. Oké?’

‘Natuurlijk, waarom niet. Dat is een mooie naam.’

‘Ja, inderdaad,’ zei hij. ‘Beter dan Dexter.’

‘Of Kyle,’ zei ik.

‘Kyle wie?’ Hij hield zijn paspoort omhoog. ‘Het is Calvin,’ zei hij. ‘Calvin Brinker. Maar je mag me Cal noemen.’ Hij haalde zijn spullen uit zijn colbertjasje en verplaatste die naar zijn broek. ‘We moeten die jasjes ook zien kwijt te raken. Ik wilde dat we tijd hadden voor een heel nieuwe outfit. Maar nu zien we er een beetje anders uit. Hier,’ zei hij en hij gaf me de T-shirts en een pet. Ik glipte uit mijn afzichtelijke groene jasje, waar ik eigenlijk heel blij om was, en het overhemd dat ik aanhad ook, en stak me snel in mijn spiksplinternieuwe garderobe. Chutsky deed hetzelfde en we liepen de steeg uit en stopten de baptistische missionariskostuums in de vuilnisbak.

‘Oké,’ zei hij en we liepen weer terug naar de overkant, waar een paar taxi’s stonden te wachten. We sprongen in de eerste de beste en Chutsky zei tegen de chauffeur: ‘Aeropuerto José Martí,’ en we waren weg.

De terugrit naar het vliegveld was nagenoeg hetzelfde als de heenreis. Er waren maar heel weinig auto’s, los van taxi’s en een paar legervoertuigen, en de chauffeur reed alsof hij een hindernisbaan tussen kuilen in het wegdek moest nemen. ’s Avonds was het wat verraderlijker, want de weg was niet verlicht, en hij haalde het niet altijd, dus een paar keer maakten we een geweldige stuitering, maar uiteindelijk kwamen we zonder levensbedreigende verwondingen op het vliegveld aan. Deze keer zette de taxi ons bij de prachtige nieuwe terminal af, in plaats van bij het goelaggebouw waar we waren gearriveerd. Chutsky liep regelrecht naar het scherm met de vertrekvluchten.

‘Cancún vertrekt over vijfendertig minuten,’ zei hij. ‘Perfect.’

‘En wat doe je met je James Bond-aktetas?’ vroeg ik, met het idee dat die bij de beveiliging wellicht slecht van pas kon komen, aangezien die vol zat met pistolen, granaatspuwers en Joost mocht weten wat nog meer.

‘Geen zorgen,’ zei hij. ‘Kom mee.’ Hij ging me voor naar een rij kluisjes, stopte er een paar munten in en zette de aktetas erin. ‘Mooi,’ zei hij. Hij sloeg het kluisje dicht, pakte de sleutel en liep met me naar de ticketbalie van AeroMéxico terwijl hij onderweg de kluissleutel in een vuilnisbak gooide.

Er stond een heel korte rij en binnen de kortste keren kochten we twee tickets naar Cancún. Helaas waren er alleen nog maar businessclassplaatsen, maar aangezien we uit een repressieve, communistische staat wegvluchtten, vond ik de extra uitgave wel gerechtvaardigd, poëtisch zelfs. De aardige jonge vrouw zei tegen ons dat ze al aan het boarden waren, dus moesten we ons haasten, en dat deden we dan ook. We bleven alleen staan om onze paspoorten te laten zien en een vertrektoeslag te betalen, wat niet zo naar was als het klinkt, aangezien ik bij de paspoortcontrole wat meer problemen had verwacht. Dat was niet het geval, dus ik vond het niet erg om die belasting te betalen, hoe belachelijk die ook leek.

We waren de laatste passagiers die aan boord gingen en ik weet zeker dat de stewardess niet zo vriendelijk had geglimlacht als we toeristenklasse hadden gevlogen. We kregen zelfs een glas champagne als dank voor het geweldige feit dat we te laat in de businessclass waren gearriveerd. Terwijl ze de cabinedeur dichtdeden en vergrendelden, en ik begon te denken dat we werkelijk weg zouden komen, merkte ik dat ik echt van de champagne genoot, zelfs op een lege maag.

Ik genoot er zelfs nog meer van toen we eindelijk in de lucht waren, het landingsgestel ingetrokken was en we op weg waren naar Mexico. Toen we na onze korte vlucht in Cancún landden, zou ik misschien zelfs nog meer hebben gedronken, ware het niet dat de stewardess me niets meer aanbood. Ik vermoed dat ergens onderweg de businessclass-status wat afgesleten was, zodat er nog net voldoende over was voor een beleefd glimlachje bij het verlaten van het vliegtuig.

In de terminal ging Chutsky de rest van onze thuisreis regelen en ik ging in een glanzend restaurant enchilada’s zitten eten. Ze smaakten naar hetzelfde luchthavenvoedsel als overal: een saai en merkwaardig aftreksel van hoe ze zouden moeten smaken, en vies, maar ook weer niet zo uitgesproken beroerd dat je je geld kon terugvragen. Het was een hele klus, maar ik had ze verorberd toen Chutsky met onze tickets terugkwam.

‘Cancún naar Houston, van Houston naar Miami,’ zei hij terwijl hij me een ticket overhandigde. ‘We komen rond zeven uur ’s ochtends aan.’

We brachten het grootste deel van de nacht op voorgevormde plastic stoelen door, en toen we naar de terminal van Miami International taxieden en de opkomende zon de landingsbaan verlichtte, kon ik me de tijd niet meer heugen dat ik zo naar mijn thuisstad had verlangd. Ik werd warm van dat speciale gevoel van thuiskomen toen we ons door de hysterische en gewelddadige menigte een weg naar buiten worstelden om een lift naar het terrein voor langparkeren te krijgen.

Op zijn verzoek zette ik Chutsky bij het ziekenhuis af zodat hij weer bij Deborah kon zijn. Hij stapte uit de auto, aarzelde even en stak zijn hoofd weer door de deur. ‘Sorry dat het niet is gelukt, maatje,’ zei hij.

‘Ja,’ zei ik. ‘Vind ik ook.’

‘Laat het me weten als ik je kan helpen om hier een eind aan te maken,’ zei hij. ‘Je weet wel, als je die kerel vindt en een beetje teergevoelig wordt, help ik je wel uit de brand.’

Natuurlijk was dat nou net het enige waar ik niet teergevoelig van werd, maar het was zo’n attent gebaar dat hij aanbood de trekker voor me over te halen, dat ik hem alleen maar bedankte. Hij knikte, zei: ‘Ik meen het,’ deed de deur dicht en hinkte het ziekenhuis in.

En ik toog tegen de verkeersstroom in naar huis, waardoor ik redelijk snel was, maar te laat om Rita en de kinderen nog te zien. Ik troostte mezelf met een douche, kleedde me om en nam daarna een kop koffie en wat toast alvorens ik naar mijn werk ging.

De grootste drukte was nu voorbij, maar er was nog altijd meer dan genoeg verkeer. Op de tolweg had ik tijdens het optrekken en stoppen tijd om na te denken, en de uitkomst daarvan stond me niet aan. Weiss liep nog steeds vrij rond en ondanks al onze inspanningen was het nu onmogelijk geworden hem te vinden. Ik was er redelijk zeker van dat hij door niets van wat er was gebeurd anders over me was gaan denken en zich nu met iemand anders zou gaan bezighouden. Hij zou algauw een andere manier bedenken om me te vermoorden of ervoor te zorgen dat ik wenste dat hij dat had gedaan. Vooralsnog kon ik niets anders doen dan wachten tot hij iets deed of tot er uit de lucht een schitterend idee op mijn hoofd viel.

Het verkeer kwam tot stilstand. Ik wachtte. Een auto brulde via de berm langs me heen, sloeg op zijn claxon en verschillende andere auto’s toeterden terug, maar het bracht me niet op ideeën. Ik zat gewoon vast in het verkeer terwijl ik naar mijn werk probeerde te komen en wachtte tot er iets verschrikkelijks zou gebeuren. Ik veronderstel dat dit de menselijke toestand bij uitstek typeert, maar ik had altijd gedacht dat ik daar immuun voor was.

Het verkeer kwam traag weer op gang. Ik kroop langzaam langs een dieplader die in het gras naast de weg stilstond. De motorkap van de truck stond omhoog. Een stuk of zeven, acht man in groezelige kleding zaten op de laadbak van de truck. Zij zaten ook te wachten, maar leken daar gelukkiger mee dan ik. Misschien werden zij niet achternagezeten door een krankzinnige, moordlustige kunstenaar.

Uiteindelijk haalde ik het tot mijn werk en als ik op een warm welkom en een opgewekte begroeting van mijn collega’s had gehoopt, dan kwam ik bitter bedrogen uit. Vince Masuoka zat in het lab en keek op toen ik binnenkwam. ‘Waar heb jij gezeten?’ vroeg hij op een toon alsof hij me van iets verschrikkelijks beschuldigde.

‘Goed, dank je,’ zei ik. ‘Ook fijn om jou te zien.’

‘Het is hier een gekkenhuis geweest,’ zei Vince, klaarblijkelijk zonder iets te horen van wat ik had gezegd. ‘Die zaak met die gastarbeider, en als klap op de vuurpijl heeft een of andere lamlul zijn vrouw en haar vriend vermoord.’

‘Jammer dat te horen,’ zei ik.

‘Hij heeft ’t met een hamer gedaan, en als je denkt dat dat een pretje was…’ zei hij.

‘Zo te horen niet,’ zei ik, en ik voegde er in gedachten aan toe: behalve voor hem.

‘Ik had wel wat hulp kunnen gebruiken,’ zei hij.

‘Mooi als je populair bent,’ zei ik en hij keek me even walgend aan voor hij zich afwendde.

De dag werd er niet veel beter op. Ik belandde op de plek waar de man met de hamer zijn feestje had gegeven. Vince had gelijk: het was een verschrikkelijke knoeiboel, waarbij het nu opgedroogde bloed over tweeënhalve muur, een bank en een groot deel van het vroeger beige tapijt was gesproeid. Ik hoorde van een van de smerissen bij de deur dat de man vastzat. Hij had bekend en gezegd dat hij niet wist wat in hem was gevaren. Ik voelde me er niet veel beter door, maar het is mooi te zien dat er zo nu en dan gerechtigheid is, en door het werk werd ik een tijdje van Weiss afgeleid. Het is altijd goed om druk bezig te blijven.

Maar dat verdreef niet het akelige gevoel dat Weiss er waarschijnlijk net zo over dacht.

34

Ik bleef druk bezig, en Weiss ook. Met Chutsky’s hulp kwam ik te weten dat hij vanuit Havana een vlucht naar Toronto had genomen, die ongeveer rond het tijdstip dat wij op het vliegveld van Havana arriveerden was vertrokken. Maar wat hij daarna had gedaan, kon geen enkele hoeveelheid computerspeurwerk onthullen. Een stemmetje binnen in me stotterde hoopvol dat hij het misschien op zou geven en thuis zou blijven, maar dat stemmetje kreeg antwoord van een geweldige en heel luide, brullende lach van de meeste andere innerlijke stemmen.

Ik deed de weinige dingetjes die ik kon verzinnen: wat internetonderzoekjes die ik technisch gesproken eigenlijk niet zou kunnen doen, en ik wist wat creditcardactiviteit boven tafel te krijgen, maar dat speelde zich allemaal in Toronto af. Dat bracht me bij Weiss’ bank, wat zo gemakkelijk was dat ik verontwaardigd werd: zouden de mensen die ons heilige geld bewaken daar niet een beetje zorgvuldiger mee om moeten springen? Weiss had een paar duizend dollar gepind en dat was alles. In de paar dagen daarna gebeurde er helemaal niets.

Ik wist dat het opgenomen geld op de een of andere manier slecht voor mij zou uitpakken, maar verder kon ik uit die stelligheid geen concrete dreiging destilleren. In mijn wanhoop ging ik weer terug naar Weiss’ YouTube-pagina. Tot mijn schrik was het hele ‘Nieuwe Miami’-gebeuren compleet verdwenen, evenals de kleine thumbnails met de filmbeelden. In plaats daarvan was er nu een saaie, grijze achtergrond te zien met daarop een nogal afschrikwekkend plaatje van een akelig uitziend, naakt mannenlichaam waarvan de edele delen waren afgehakt. Daaronder stond geschreven: Schwarzkogler was nog maar het begin. Straks de volgende stap.

Elk gesprek dat met Schwarzkogler begint, gaat nergens heen waar een redelijk menselijk wezen mogelijk zou willen zijn. Maar de naam kwam me vaag bekend voor en uiteraard kon ik geen potentiële aanwijzing links laten liggen, dus deed ik mijn huiswerk en keek op Google.

De Schwarzkogler in kwestie bleek Rudolf te zijn, een Oostenrijker die zichzelf als kunstenaar beschouwde, en om dat te bewijzen, sneed hij stukje bij beetje zijn penis af en nam dat hele proces op de gevoelige plaat op. Dit was zo’n artistieke triomf dat hij zijn carrière voortzette, totdat zijn meesterwerk hem uiteindelijk het leven kostte. Terwijl ik over hem las, herinnerde ik me dat hij een icoon van de groep in Parijs was geweest, die ons het schitterende Jennifers Been had gegeven.

Ik weet niet veel van kunst af, maar ik ben wel gehecht aan mijn lichaamsdelen. Tot nu toe had zelfs Weiss bewezen zuinig met zijn ledematen om te springen, ook al had ik nog zo mijn best gedaan. Maar ik zag wel in dat deze hele artistieke beweging hem in ethisch opzicht beslist aantrok, met name wanneer hij nog een stap verder kon gaan, zoals hij had aangekondigd. Het was logisch; waarom zou je met je eigen lijf kunst creëren terwijl je dat ook met dat van iemand anders kunt doen en je geen pijn hoeft te lijden? Bovendien duurt je carrière dan een stuk langer. Ik klapte voor Weiss’ geweldige gezonde verstand en had heel sterk het gevoel dat ik de volgende stap van zijn artistieke carrière binnenkort zou aanschouwen, en ergens veel te dicht in de buurt van Dexter de Filistijn.

In de week daarna controleerde ik de YouTube-pagina verschillende keren, maar er was geen verandering en door het ritme van een heel drukke werkweek begon de hele kwestie op een onaangename herinnering te lijken.

Thuis werden de zaken er ook niet gemakkelijker op. Wanneer de kinderen thuiskwamen, stond er nog steeds een politieagent voor de deur en hoewel de meesten van hen heel aardig waren, ontstond er wel een gespannen toestand. Rita werd enigszins afstandelijk en raakte afgeleid, alsof ze voortdurend op een belangrijk interlokaal telefoongesprek wachtte, en haar normaal gesproken geweldige kookkunst had eronder te lijden. We aten twee keer in één week kliekjes, wat voorheen ongehoord was in dit huis. En Astor leek de merkwaardige sfeer op te pakken, waardoor ze, voor het eerst sinds ik haar kende, relatief zwijgzaam werd. Ze zat met Cody voor de tv en bekeek steeds maar weer al haar lievelings-dvd’s, terwijl ze niet meer dan twee of drie woorden tegelijk voor ons overhad.

Gek genoeg was Cody de enige die enige levendigheid tentoonspreidde. Hij keek verlangend uit naar zijn volgende padvindersbijeenkomst, ook al moest hij dan weer de korte broek van zijn afschrikwekkende uniform dragen. Maar toen ik hem vroeg waarom hij van gedachten veranderd was, gaf hij toe dat het alleen was omdat hij hoopte dat de nieuwe welpenleider ook aan zijn eind zou blijken te komen, en dat hij daar deze keer wellicht geen glimp van zou kunnen opvangen.

De week sleepte zich voort, het weekend bracht geen verlichting en de maandagochtend dook weer op zoals die dat altijd lijkt te doen. En ook al nam ik een grote doos donuts mee naar mijn werk, maandag had me in ruil daarvoor ook niets te bieden, behalve nog meer werk. Door een schietpartij uit een rijdende auto in Liberty City moest ik een aantal nutteloze uren op de hete straat doorbrengen. Een zestienjarige jongen was dood en met een snelle blik op het bloedpatroon was duidelijk dat hij vanuit een rijdend voertuig was neergeschoten. Maar ‘duidelijk’ is nooit genoeg voor een politieonderzoek, dus moest ik zwetend onder de hete zon dingen doen die vervaarlijk dicht bij fysieke arbeid kwamen, alleen maar om de juiste formuliertjes in te kunnen vullen.

Tegen de tijd dat ik in mijn kantoortje op het hoofdkwartier terug was, had ik het grootste deel van mijn kunstmatige, menselijke vermomming uitgezweet en het enige wat ik van het leven wilde was een douche, droge kleren en zo mogelijk iemand in stukken snijden die dat dubbel en dwars verdiende. Uiteraard leidde mijn traag tuffende gedachtetrein regelrecht naar het spoor van Weiss. Omdat ik toch niets beters te doen had dan het gevoel en de stank van mijn eigen zweet te bewonderen, controleerde ik zijn YouTube-pagina nog één keer.

En deze keer wachtte er onder aan de pagina een spiksplinternieuwe thumbnail op me.

Er stond bij: DEXTERAMA!

Ik had geen enkele realistische keus in de kwestie. Ik klikte op de box.

Er was een onscherpe vlek en daarna klonk de edele, orkestrale muziek die me aan mijn diploma-uitreiking op de middelbare school deed denken. Daarna volgden beelden van een reeks lijken, onderbroken door shots met de reacties van mensen die ze zien. Tegelijk kwam Weiss’ stem erin, die klonk als een gemene variant op een nieuwslezer.

‘Al duizenden jaren,’ dreunde hij op, ‘overkomen ons verschrikkelijke dingen…’ en er werden een paar close-ups getoond van de lijken en hun gezicht met het plastic masker. ‘En de mens stelde zich steeds dezelfde vraag: waarom ben ik hier? En al die tijd is het antwoord hetzelfde gebleven…’ Een close-up van een gezicht uit de menigte in Fairchild Gardens, dat ontsteld, verward, onzeker keek, en Weiss’ stem kwam er weer op wezenloze toon doorheen: ‘’k Weenie…’

De filmtechniek was heel klungelig, helemaal niet zoals het eerdere spul, en ik deed mijn best niet te kritisch te zijn, want tenslotte lagen Weiss’ talenten op ander terrein; hij had zijn eerste partner verloren en daarna zijn tweede vermoord, die wel goed kon editen.

‘Dus wendt de mens zich tot de kunst,’ zei Weiss gemaakt en ernstig buiten adem, en er werd een plaatje getoond van een standbeeld zonder armen en benen. ‘Kunst heeft ons een veel beter antwoord gegeven…’ Close-up van de hardloper die het lijk op South Beach vindt, gevolgd door Weiss’ beroemde kreet.

‘Maar de conventionele kunst brengt ons maar tot een bepaald punt,’ zei hij. ‘Want met de traditionele kunst van verf en steen wordt een barrière opgetrokken tussen de artistieke gebeurtenis en de beléving van kunst. En als kunstenaars moeten we allemaal bezig zijn met het omverwerpen van barrières…’ Beeld van de omverwerping van de Berlijnse Muur onder luid gejuich van de menigte.

‘Dus mensen als Chris Burden en David Nebreda begonnen te experimenteren en maakten kunst van zichzélf… één barrière neer! Maar het is niet genoeg, want voor de gemiddelde toeschouwer’ — opnieuw een wezenloos gezicht in de menigte — ‘is er geen verschil tussen een brok klei en een of andere krankzinnige kunstenaar; de barrière bestaat nog steeds! Wat een sof!’

Toen verscheen Weiss’ gezicht op het scherm, het beeld wiebelde een beetje, alsof hij de camera onder het praten in de juiste stand zette. ‘We moeten directer te werk gaan. We moeten het publiek déélgenoot maken van de gebeurtenis, zodat de barrière verdwijnt. En we hebben betere antwoorden nodig… op de grotere vragen. Vragen als: wat is waarheid? Wat is de drempel van menselijke foltering? En het allerbelangrijkste’ — en hier toonde het scherm die afschuwelijke loop van de Doncevic Dumpende Dexter in de witte porseleinen badkuip — ‘wat zou Dexter doen… als hij onderdeel werd van de kunst in plaats van zelf de kunstenaar te zijn?’

Hier klonk een nieuwe schreeuw, die was gedempt, maar hij klonk me kwellend bekend in de oren. Weiss was het niet, maar ik had hem eerder gehoord, hoewel ik hem niet kon plaatsen, en Weiss was weer op het scherm terug, glimlachte een beetje en keek over zijn schouder. ‘Op die vraag kunnen we tenminste antwoord krijgen, hè?’ zei hij. En hij pakte de camera, draaide hem van zijn gezicht af naar een stuiptrekkend hoopje op de achtergrond. De hoop werd scherper en ik realiseerde me waarom de kreet me zo bekend voorkwam.

Het was Rita.

Ze lag op haar zij met haar handen op haar rug en haar enkels waren vastgebonden. Ze wrong zich als een uitzinnige in allerlei bochten en slaakte nog een luid en gedempt geluid, deze keer van woede.

Weiss lachte. ‘Het publiek is de kunst,’ zei hij. ‘En jij wordt mijn meesterwerk, Dexter.’ Hij glimlachte, en ook al was het geen gemaakt lachje, bepaald aangenaam was het niet. ‘Dat wordt absoluut een… Art-stravaganza,’ zei hij. Toen ging het scherm op zwart.

Hij had Rita en ik wist heel goed dat ik had moeten opspringen, mijn hagelgeweer had moeten grijpen en met een oorlogskreet de hoge naaldboom had moeten bestormen, maar merkwaardig genoeg verspreidde zich een kalmte door me heen, en ik bleef daar eenvoudigweg een lang ogenblik zitten, me afvragend wat hij met haar zou doen, voordat ik ten slotte besefte dat ik, hoe ik het ook wendde of keerde, echt iets moest doen. Ik maakte een begin door eerst diep adem te halen om uit de stoel en de deur door te komen.

Maar ik had slechts tijd voor een klein ademhalinkje, zelfs niet genoeg om één voet op de vloer te zetten, want vlak achter me klonk een stem.

‘Dat is je vrouw, hè?’ zei rechercheur Coulter.

Nadat ik mezelf van het plafond had gepeld, draaide ik me om en keek hem aan. Hij stond net over de drempel, een meter of zo bij me vandaan, maar wel zo dichtbij dat hij alles gezien en gehoord moest hebben. Er was geen sprake van dat ik zijn vraag kon omzeilen.

‘Ja,’ zei ik. ‘Dat is Rita.’

Hij knikte. ‘Die kerel bij de badkuip leek op jou.’

‘Dat… ik,’ stamelde ik. ‘Volgens mij niet.’

Coulter knikte nogmaals. ‘Dat was jij,’ zei hij. En aangezien ik niets te zeggen had en mezelf niet weer wilde horen stamelen, schudde ik alleen maar mijn hoofd.

‘Blijf je hier maar gewoon zitten, terwijl die kerel je vrouw heeft?’ zei hij.

‘Ik wilde net opstaan,’ zei ik.

Coulter hield zijn hoofd schuin. ‘Krijg je niet het gevoel dat die kerel je niet mag of zo?’ zei hij.

‘Daar begint het wel op te lijken,’ gaf ik toe.

‘Waarom is dat, denk je?’ zei hij.

‘Dat heb ik je al verteld, ik heb zijn vriendje pijn gedaan,’ zei ik, wat heel zwak klonk, zelfs in mijn oren.

‘O ja, dat is ook zo,’ zei Coulter. ‘Die vent die verdwenen is. Je weet nog steeds niet waar hij is, hè?’

‘Nee, dat weet ik niet,’ zei ik.

‘Dat weet je niet,’ zei hij met zijn hoofd schuin. ‘Want hij was niet diegene in de badkuip. En jij stond niet met een zaag over hem heen gebogen.’

‘Nee, natuurlijk niet.’

‘Maar die kerel denkt misschien van wel, want hij lijkt op jou,’ zei hij, ‘dus heeft hij je vrouw te grazen genomen. Een soort ruil, denk je niet?’

‘Rechercheur, ik weet echt niet waar het vriendje is,’ zei ik. En dat was waar, als je aan het getij, de stroming en de gewoonten van aaseters uit de zee dacht.

‘Hm,’ zei hij en hij plakte een uitdrukking op zijn gezicht die naar ik aannam voor bedachtzaam moest doorgaan. ‘Dus hij besluit gewoon om… wat? Van je vrouw een kunststukje te maken, hè? Want…?’

‘Want hij is gek?’ zei ik hoopvol. En het was nog waar ook, maar dat betekende niet dat Coulter ervan onder de indruk was.

Klaarblijkelijk was hij dat niet. ‘Uh-huh,’ zei hij, terwijl hij ietwat vertwijfeld keek. ‘Hij is gek. Dat klinkt wel logisch, ja.’ Hij knikte, alsof hij zichzelf wilde overtuigen. ‘Oké, we hebben een gek en hij heeft je vrouw. Dus wat nu?’ Hij trok zijn wenkbrauwen naar me op met een blik waaruit de hoop sprak dat ik echt met iets zou komen waar hij wat aan had.

‘Ik weet het niet,’ zei ik. ‘Ik vermoed dat ik het moet aangeven.’

‘Het aangeven,’ zei hij, met zijn hoofd knikkend. ‘Bij de politie bijvoorbeeld. Want de laatste keer dat je dat niet hebt gedaan, heb ik je daar streng over toegesproken.’

Intelligentie wordt over het algemeen de hemel in geprezen, maar ik moet toch echt toegeven dat ik Coulter heel wat aardiger vond toen ik dacht dat hij nog een ongevaarlijke idioot was. Nu ik wist dat hij dat niet was, zat ik gevangen tussen de impuls om heel voorzichtig te zijn met wat ik tegen hem zei en tegelijkertijd een sterk verlangen om mijn stoel op zijn hoofd stuk te slaan. Maar goede stoelen zijn duur en de voorzichtigheid won het.

‘Rechercheur,’ zei ik. ‘Deze kerel heeft mijn vrouw. Misschien ben jij nooit getrouwd geweest…’

‘Twee keer,’ zei hij. ‘Niet gelukt.’

‘Nou, bij mij lukt het wel,’ zei ik. ‘Ik wil haar heel graag weer terug.’

Hij staarde me een heel lang ogenblik aan alvorens hij ten slotte zei: ‘Wie is die vent? Ik bedoel, je weet wel.’

‘Brandon Weiss,’ zei ik, niet zeker wetend waar dit heen ging.

‘Dat is alleen maar zijn naam,’ zei hij. ‘Wie ís hij verdomme?’

Ik schudde mijn hoofd, wist eerlijk gezegd niet precies wat hij bedoelde, en ik wist nog minder wat ik hem wilde vertellen.

‘Is dit soms die vent die, weet je wel… Die al die opgesierde lijken heeft uitgestald waar de gouverneur zo nijdig om was?’ zei hij.

‘Dat weet ik wel zeker,’ zei ik.

Hij knikte en keek naar zijn hand, en het viel me op dat er geen fles Mountain Dew aan hing. De arme man moest erdoorheen zijn.

‘Zou goed zijn om die kerel in de kraag te grijpen,’ zei hij.

‘Ja, inderdaad,’ zei ik.

‘Daar worden allerlei mensen gelukkig van,’ zei hij. ‘Goed voor de carrière.’

‘Dat zal wel,’ zei ik, terwijl ik me afvroeg of ik de stoel misschien toch op hem had moeten stukslaan.

Coulter klapte in zijn handen. ‘Goed dan,’ zei hij. ‘We gaan hem te pakken nemen.’

Het was een schitterend idee, en heel ferm uitgesproken, maar ik zag een klein probleempje. ‘Waar?’ vroeg ik. ‘Waar heeft hij Rita mee naartoe genomen?’

Hij knipperde met zijn ogen naar me. ‘Wat. Dat heeft hij je verteld,’ zei hij.

‘Volgens mij niet,’ zei ik.

‘Kom nou toch, kijk je dan niet naar de niet-commerciële televisie?’ zei hij en het klonk alsof ik me aan kleine dieren had vergrepen.

‘Niet zo vaak,’ gaf ik toe. ‘De kinderen zijn Barney ontgroeid.’

‘Daarop zijn nu al drie weken promotiefilmpjes te zien,’ zei hij. ‘De Art-stravaganza.’

‘De wat?’

‘De Art-stravaganza, in het Congresgebouw,’ zei hij, en het begon als een promotiefilmpje te klinken. ‘Meer dan tweehonderd baanbrekende kunstenaars uit heel Noord-Amerika en het Caribisch gebied, allemaal onder één dak.’

Ik voelde dat mijn mond bewoog in een poging woorden te vormen, maar er kwam niets uit. Ik knipperde met mijn ogen en probeerde het nog eens, maar voordat ik ook maar enig geluid kon produceren, maakte Coulter een hoofdbeweging naar de deur en zei: ‘Kom mee. We gaan ’m halen.’ Hij deed een stap naar achteren. ‘Daarna kunnen we erover praten waarom die kerel bij de badkuip zo op jou lijkt.’

Deze keer kreeg ik werkelijk mijn beide voeten op de grond, tegelijk, klaar om me in beweging te krijgen en naar buiten te drijven, maar voordat ik er een kon verzetten, ging mijn mobieltje. Meer uit gewoonte dan om een andere reden nam ik op. ‘Hallo,’ zei ik.

‘Meneer Morgan?’ vroeg een vermoeide, jonge vrouwenstem.

‘Ja,’ zei ik.

‘Met Megan? Van de naschoolse opvang? U weet wel, van Cody? En Astor?’

‘O ja,’ zei ik en een nieuw alarm ratelde op de hoofdverdieping in mijn brein.

‘Het is vijf over zes?’ zei Megan. ‘En ik moet nu naar huis? Want ik heb vanavond mijn boekhoudcursus? Om zeven uur?’

‘Ja, Megan,’ zei ik, ‘wat kan ik voor je doen?’

‘Wat ik al zei? Ik moet naar huis?’ zei ze.

‘Oké,’ zei ik en ik wilde dat ik door de telefoon heen kon reiken en haar naar huis kon meppen.

‘Maar uw kinderen dan?’ zei ze. ‘Ik bedoel, uw vrouw is ze niet op komen halen? Dus ze zijn hier nog? En ik mag niet weg als de kinderen hier nog zijn?’

Dat leek me een uitstekende regel, vooral omdat het betekende dat Cody en Astor allebei in orde waren, en ze niet in Weiss’ klauwen zaten. ‘Ik kom ze halen,’ zei ik. ‘Ik ben daar in twintig minuten.’

Ik klapte de telefoon dicht en zag Coulter verwachtingsvol naar me kijken. ‘Mijn kinderen,’ zei ik. ‘Hun moeder heeft ze niet opgehaald en nu moet ik het doen.’

‘Nu, onmiddellijk,’ zei hij.

‘Ja.’

‘Dus je gaat ze ophalen?’

‘Inderdaad.’

‘Uh-huh,’ zei hij. ‘Wil je nog steeds je vrouw redden?’

‘Dat lijkt me wel het beste,’ zei ik.

‘Dus je gaat de kinderen halen en komt daarna naar je vrouw toe,’ zei hij. ‘En je probeert niet zoiets als het land te verlaten, of zo.’

‘Rechercheur,’ zei ik. ‘Ik wil mijn vrouw terughalen.’

Coulter keek me een lang ogenblik aan. Toen knikte hij. ‘Ik ben in het Congrescentrum,’ zei hij en hij draaide zich om en liep de deur uit.

35

Het park waar Cody en Astor elke dag na schooltijd naartoe gingen, was slechts een paar minuten bij ons huis vandaan, maar vanaf mijn werk lag het aan de andere kant van de stad, en dus duurde het iets langer dan twintig minuten voordat ik daar eindelijk aankwam. Aangezien het spitsuur was, zou je kunnen zeggen dat ik nog geluk had dat ik er sowieso kon komen. Maar daardoor had ik meer dan genoeg tijd om na te denken over wat er misschien met Rita zou gebeuren, en tot mijn verbazing merkte ik dat ik werkelijk hoopte dat ze in orde was. Ik begon net aan haar te wennen. Ik hield ervan dat ze elke avond voor me kookte, en ik kon zeker niet fulltime voor beide kinderen zorgen en toch de vrijheid hebben om in mijn zelfverkozen carrière verder te groeien. Nog niet, de komende jaren nog niet, niet voordat ze beiden waren opgeleid.

Dus ik hoopte dat Coulter betrouwbare back-up had opgeroepen, dat ze Weiss hadden opgeborgen en Rita in veiligheid hadden gebracht, misschien met een kopje koffie en een deken om haar heen geslagen, zoals je dat op tv wel zag.

Maar daarmee kwam ik op een belangwekkend punt, waar ik me gedurende de rest van mijn overigens aangename rit door de moordlustige, huiswaarts kerende massa’s oprecht zorgen over maakte. Stel dat ze Weiss inderdáád veilig in de handboeien hadden geslagen en hem zijn rechten hadden voorgelezen? Wat zou er gebeuren wanneer ze hem vragen gingen stellen? Dingen als: waarom heb je het gedaan? En belangrijker nog, waarom heb je dit Dexter aangedaan? Stel dat hij de slechte smaak had om ze de waarheid te vertellen? Tot nu toe had hij een weerzinwekkende bereidheid getoond om iedereen alles over me te vertellen, en hoewel ik bepaald niet verlegen ben, houd ik mijn werkelijke prestaties liever voor het publieke oog verborgen.

En als Coulter de zaken die Weiss dan uitkraamt voegt bij wat hij al vermoedt, doordat hij de video heeft gezien, zouden de zaken in Dexterdorp er wel eens heel ongelukkig uit kunnen komen te zien.

Het was veel beter geweest als ik Weiss zelf had kunnen confronteren — de zaken in der minne, mano a mano, of misschien cuchilla a cuchilla had geschikt — en zo het probleem, dat Weiss zo nodig wilde communiceren door mijn Ruiter te jennen, had opgelost. Maar ik had in de kwestie niet echt een keus, Coulter was erbij geweest en had het gehoord, dus ik moest het spel meespelen. Tenslotte was ik een gezagsgetrouwe burger, dat was ik echt, technisch gesproken dan; zeg nou zelf, je bent onschuldig totdat je in een rechtszaal schuldig bent bevonden, toch?

Het zag er echter steeds meer naar uit dat het op een rechtszaak zou neerkomen, met Dexter in de hoofdrol in een oranje overall en voetboeien, waar ik helemaal niet naar uitkeek; oranje staat me totaal niet. Wanneer ik van moord werd beschuldigd, zou dat mijn waarachtige geluk vierkant in de weg staan. Ik heb geen illusies over ons gerechtelijk systeem; dat zie ik elke dag op mijn werk, en ik weet heel zeker dat ik dat kan verslaan, tenzij ze me op heterdaad betrappen, op film hebben opgenomen, ten overstaan van een bus vol Amerikaanse senatoren en nonnen. Maar alleen al een openlijke beschuldiging zou me onder zo’n vergrootglas leggen dat ik daardoor mijn speelkwartiertjes wel kon vergeten, ook al zou ik volslagen onschuldig blijken te zijn. Kijk maar eens naar die arme O.J.; in de laatste jaren van zijn vrijheid kon hij niet eens meer golf spelen zonder dat iemand hem ergens van beschuldigde.

Maar wat kon ik eraan doen? Mijn opties waren uiterst beperkt. Ik kon Weiss laten praten, waardoor ik in de knoei kwam, of voorkomen dat hij zou gaan praten, met precies hetzelfde resultaat. Ik kon geen kant op. Dexter zat in het diepe en de vloed kwam opzetten.

Dus reed er ten slotte een uitermate bedachtzame Dexter naar het verenigingsgebouw bij het park. Die goeie ouwe Megan was er nog, hield Cody en Astor bij de hand en wipte van de ene voet op de andere omdat ze zo graag van ze af wilde en kon verdwijnen naar de opwindende wereld van de boekhoudcursus. Ze leken allemaal blij me te zien, op hun eigen individuele manier, wat zo dankbaar was, dat ik drie of vier volle seconden Weiss helemaal vergat.

‘Meneer Morgan?’ zei Megan. ‘Ik moet echt gaan.’ Ik was zo verbijsterd dat ze een complete zin uitsprak zonder dat die in een vraagteken eindigde, dat ik alleen maar knikte en Cody’s en Astors handen uit de hare trok. Ze rende naar een kleine, aftandse Chevy en racete het avondverkeer in.

‘Waar is mam?’ vroeg Astor op dwingende toon.

Ik weet zeker dat er een heel zorgzame en gevoelige en dus heel menselijke manier is om kinderen te vertellen dat hun moeder in de klauwen van een moorddadig monster terecht is gekomen, maar ik wist niet hoe dat moest, dus zei ik: ‘Die slechterik heeft haar. Die tegen jullie auto aan is gebotst.’

‘Die ik met een potlood heb gestoken?’ vroeg Cody.

‘Inderdaad,’ zei ik.

‘Ik heb hem in z’n kruis geraakt,’ zei Astor.

‘Je had hem harder moeten raken,’ zei ik. ‘Hij heeft je moeder.’

Ze trok een gezicht naar me, diep teleurgesteld omdat ik zo’n halvegare was. ‘Gaan we haar terughalen?’

‘We gaan helpen,’ zei ik. ‘De politie is ernaartoe.’

Ze keken me beiden aan alsof ik gek was. ‘De polítie?’ zei Astor. ‘Heb je de polítie erop afgestuurd?’

‘Ik moest jullie ophalen,’ zei ik, verbaasd te merken dat ik me plotseling zat te verdedigen.

‘Dus je laat die kerel lópen en nu gaat hij alleen maar naar de gevángenis?’

‘Ik moest wel,’ zei ik en plotseling had ik werkelijk het gevoel dat ik voor de rechter stond en nu al had verloren. ‘Een van de smerissen is erachter gekomen en ik moest jullie gaan halen.’

Ze wisselden een van hun zwijgende, maar o zo betekenisvolle blikken, en toen keek Cody de andere kant op. ‘Mogen wij nu met je mee?’ vroeg Astor.

‘Eh,’ zei ik en het leek me echt onrechtvaardig dat eerst Coulter en nu Astor de zoetgevooisde Drieste Dexter op dezelfde dag reduceerde tot iemand die alleen idiote eenlettergrepige woorden uitsloeg, maar het was wel zo. Nu de zaken er zo voor stonden — uitermate onaangenaam en onzeker — had ik hier nog niet echt over nagedacht. Maar natuurlijk kon ik ze niet meenemen om Weiss te pakken te nemen. Ik wist dat ik het doelwit was van dit hele circus, en als het aan mij lag zou dat heus niet beginnen voordat ik er was; ik wist niet zeker of Coulter hem in de kraag had gevat en het zou veel te gevaarlijk zijn.

En alsof ze me hoorde denken, zei Astor: ‘We hebben hem al een keer verslagen.’

‘Toen was hij daar niet op bedacht,’ zei ik. ‘Deze keer wel.’

‘Deze keer hebben we wel meer dan een potlood,’ zei Astor en de koele wreedheid waarmee ze het zei, was absoluut hartverwarmend, maar er kon nog steeds geen sprake van zijn.

‘Nee,’ zei ik. ‘Het is te gevaarlijk.’

Cody mompelde: ‘Beloofd,’ en Astor sloeg dramatisch haar ogen ten hemel en slaakte tegelijk net zo’n zucht. ‘Je zegt steeds maar dat we níéts mogen,’ zei ze. ‘Niet totdat jij het ons hebt geleerd. En wij zeggen: leer het ons dan, en we doen verder niets. En nu we de kans hebben om werkelijk het echte werk te leren, zeg je dat het te gevaarlijk is.’

‘Het ís ook te gevaarlijk,’ zei ik.

‘Wat moeten we dan doen terwijl jij wel iets gevaarlijks gaat doen?’ vroeg ze op hoge toon. ‘En stel dat je mam niet redt en jullie allebei nooit meer terugkomen?’

Ik keek haar aan, en toen Cody. Zij staarde me met trillende onderlip aan, terwijl hij vasthield aan een stalen, minachtende blik, en opnieuw kon ik niet meer dan een paar keer geluidloos mijn mond open- en dichtdoen.

En zo kwam het dat ik met twee heel opgewonden kinderen op de achterbank naar het Congrescentrum reed, iets sneller dan de maximumsnelheid toestond. Bij Eighth Street sloegen we van de I-95 af in de richting van het Congrescentrum op Brickell. Daar was veel verkeer en geen parkeerplaats, kennelijk hadden heel veel andere mensen wel naar de niet-commerciële omroep gekeken en wisten ze van de Art-stravaganza af. Onder de huidige omstandigheden leek het een beetje mal om tijd te verspillen aan het zoeken naar een parkeerplaats en ik had net besloten om in politiestijl op de stoep te parkeren, toen ik een dienstauto zag die wel van Coulter moest zijn. Ik zette mijn wagen ernaast, smeet mijn afdelingskaart op het dashboard en draaide me naar Astor en Cody om.

‘Bij mij blijven,’ zei ik, ‘en niets doen zonder het mij eerst te vragen.’

Ik dacht na over hoe ze het tot nu toe in noodgevallen hadden gedaan; eigenlijk best goed. Bovendien was het nu bijna zeker achter de rug. ‘Oké,’ zei ik. ‘Alleen in een noodgeval.’ Ik opende de deur. ‘Kom mee.’

Ze verroerden zich niet. ‘Wat?’ zei ik.

‘Mes,’ zei Cody zachtjes.

‘Hij wil een mes,’ zei Astor.

‘Ik ga jullie geen mes geven,’ zei ik.

‘Maar stel dat er een noodgeval ís?’ zei Astor dwingend. ‘Jij zei dat we iets mochten doen als de nood aan de man komt, maar dan mogen we er weer niets mee dóén!’

‘Je kunt niet in het openbaar met een mes rondlopen,’ zei ik.

‘We gaan niet als we ons helemaal niet kunnen verdedigen,’ hield Astor vol.

Ik slaakte een heel lange zucht. Ik was er vrij zeker van dat zolang ik er nog niet was, Rita veilig zou zijn, maar in dit tempo zou Weiss voordat ik hem had gevonden van ouderdom sterven. Dus opende ik het handschoenenkastje, haalde er een Phillips-kopschroevendraaier uit en gaf die aan Cody. Tenslotte bestaat het leven uit een en al compromissen. ‘Hier,’ zei ik. ‘Beter heb ik niet.’

Cody keek naar de schroevendraaier en toen naar mij.

‘Het is beter dan een potlood,’ zei ik. Hij keek naar zijn zus en knikte toen. ‘Mooi zo,’ zei ik, terwijl ik opnieuw de deur opendeed. ‘Kom mee.’

Deze keer kwamen ze achter me aan, over het trottoir naar de hoofdingang van de grote zaal. Maar voordat we er waren, bleef Astor stokstijf staan.

‘Wat is er?’ vroeg ik.

‘Ik moet plassen,’ zei ze.

‘Astor,’ zei ik. ‘We moeten opschieten.’

‘Ik moet echt heel nodig plassen,’ zei ze.

‘Kan het geen vijf minuten wachten?’

‘Nee,’ zei ze terwijl ze heftig met haar hoofd schudde. ‘Ik moet nú.’

Ik haalde heel diep adem en vroeg me af of Batman dit probleem ooit met Robin had gehad. ‘Goed dan,’ zei ik. ‘Opschieten, hè?’

We vonden de toiletten aan een kant in de hal en Astor haastte zich naar binnen. Cody en ik bleven staan wachten. Hij veranderde een paar keer zijn greep om de schroevendraaier en hield hem ten slotte op de natuurlijker punt-naar-vorenpositie vast. Hij keek me vragend aan, ter goedkeuring, en ik knikte op het moment dat Astor weer naar buiten kwam.

‘Kom mee,’ zei ze. ‘Laten we gaan.’ Ze stoof langs ons naar de deur van de grote zaal en wij gingen achter haar aan. Een pafferige man met een grote bril wilde van ieder van ons vijftien dollar voordat we naar binnen mochten, maar ik liet mijn politiebadge zien. ‘Hoe zit het met de kinderen?’ zei hij op eisende toon.

Cody wilde zijn schroevendraaier opheffen, maar ik gebaarde hem terug. ‘Zij zijn getuigen,’ zei ik.

Zo te zien wilde de man daartegenin gaan, maar toen hij zag hoe Cody de schroevendraaier vasthield, schudde hij alleen maar zijn hoofd. ‘Goed dan,’ zei hij met een heel grote zucht.

‘Weet u waar de andere agenten naartoe zijn gegaan?’ vroeg ik aan hem.

Hij bleef maar zijn hoofd schudden. ‘Volgens mij is er maar één,’ zei hij, ‘en ik weet héél zeker dat ik het zou weten als er meer waren, aangezien ze allemaal denken dat ze zonder te betalen langs me heen kunnen paraderen.’ Hij glimlachte om te laten zien dat hij het niet als een belediging bedoelde, en gebaarde ons verder de zaal in. ‘Veel plezier met de show.’

We liepen de zaal in. Die was opgedeeld in verschillende ruimten waarin dingen werden vertoond die als kunst te herkennen waren: sculpturen, schilderijen enzovoort. Maar er was veel meer waarvan het vooral leek dat er iets te overijverig was gewerkt aan het oprekken van de beperkte menselijke ervaring tot over de nieuwe grenzen van perceptie. Het allereerste kunstwerk dat we zagen was niets meer dan een stapel bladeren en twijgen met een verschoten bierblikje ernaast. Twee andere toonden een veelvoud van tv-schermen: op een ervan was een dikke man op een toilet te zien, en op een andere vloog een vliegtuig in een gebouw. Maar er was geen spoor te bekennen van Weiss, Rita of Coulter.

We liepen helemaal naar het uiteinde van de hal en draaiden ons om, keken in elk gangpad waar we langskwamen. Er waren nog heel veel meer interessante en horizon verruimende uitstallingen, maar bij geen ervan was Rita betrokken. Ik begon me af te vragen of ik me niet had vergist en dat Coulter helemaal niet stiekem slim was. Ik had zijn bewering dat Weiss hier zou zijn blindelings geaccepteerd, maar stel dat hij het mis had? Stel dat Weiss ergens anders opgewekt in Rita aan het snijden was terwijl ik naar kunst keek die slechts diepte en begrip toevoegde aan een ziel die ik eigenlijk niet had?

Toen bleef Cody stokstijf staan en keek naar een bepaald punt. Ik draaide me om om te zien waar hij naar keek en ik keek ook naar een bepaald punt.

‘Mam,’ zei hij.

En zo was het ook.

36

Een groep van een stuk of twaalf mensen had zich in de verste hoek van de zaal verzameld, onder een flatscreen-tv die wat hoger aan de muur was bevestigd. Op de monitor was een close-up van Rita’s gezicht te zien. Ze had een knevel tussen haar tanden, maar haar ogen stonden zo wijd open als maar mogelijk was en ze schudde haar hoofd in afgrijzen heen en weer. En voordat ik ook maar een voet had kunnen verzetten, stormden Cody en Astor al naar voren om hun moeder te redden.

‘Wacht!’ riep ik naar ze, maar dat deden ze niet, dus rende ik achter ze aan terwijl ik als een uitzinnige naar Weiss zocht. De Zwarte Ruiter hield zich volslagen stil, de mond gesnoerd door mijn bijna aan paniek grenzende bezorgdheid om Cody en Astor. In mijn snel rondschietende fantasie stond Weiss ze op te wachten om ze van achter elke schildersezel te bespringen, klaar om van onder elke tafel toe te slaan, maar de naar Rita rennende kinderen lieten me geen enkele keus. Ik versnelde mijn pas, maar ze drongen zich al door de kleine menigte naar hun moeders zijde.

Rita was zowel gekneveld als op een tafel met cirkelzaag vastgebonden. Het blad draaide tussen haar enkels en het was zonneklaar dat een heel erge slechterik klaarstond en bereid was om haar naar de glanzende zaagtanden naar voren te duwen. Aan de voorkant van de tafel was een bordje bevestigd, met daarop: WIE KAN ONZE NELL REDDEN? En daaronder in blokletters: DE ARTIESTEN NIET STOREN ALSTUBLIEFT. Langs de rand van de ruimte reed een modeltreintje met een aantal platte goederenwagons met daarop een bordje waarop stond: DE TOEKOMST VAN MELODRAMA.

En eindelijk zag ik Coulter, maar het was geen vrolijke en geruststellende aanblik. Hij zat in een hoek, zijn hoofd bungelde naar een kant. Weiss had een ouderwetse conducteurspet op zijn hoofd gezet en een zware elektrische kabel was met grote startkabelklemmen aan zijn arm bevestigd. Op zijn schoot stond een bord met: SEMICONDUCTEUR. Hij bewoog niet, maar ik wist niet of hij dood was of alleen maar bewusteloos, en gezien de omstandigheden stond het niet hoog op mijn lijstje om daarachter te komen.

Ik drong me in de menigte, en terwijl de modeltrein weer langskwam, hoorde ik de opgenomen kreet waar Weiss patent op had en die om de paar seconden in een loop werd herhaald.

Nog altijd geen spoor van Weiss — maar toen ik bij de groep mensen was, veranderde het beeld op het tv-scherm, en mijn gezicht verscheen. Ik draaide me als een uitzinnige om, op zoek naar de camera, en vond die. Hij stond op een paal aan het uiteinde van de tentoonstellingsruimte. Voordat ik me weer terug kon draaien, hoorde ik een fluitend geluid en een strop van heel zwaar visgaren sloeg strak om mijn hals. Terwijl alles donker en draaierig werd, had ik slechts een ogenblik de bittere ironie te beseffen dat Weiss een vislijnstrop gebruikte, een van mijn eigen technieken; het gezegde ‘in de kuil vallen die je voor een ander hebt gegraven’ hoepelde door mijn brein en toen lag ik op mijn knieën en strompelde akelig in de richting van Weiss’ uitstalling naar voren.

Met zo’n strakke strop om je nek is het werkelijk heel opmerkelijk hoe snel je je belangstelling voor alles verliest en wegglijdt in een dof domein met verre geluiden en donkere lichten. En ook al voelde ik de druk iets afnemen, ik kon niet genoeg interesse opbrengen om me daarmee vrij te krijgen. Ik viel op de grond en probeerde me te herinneren hoe ik moest ademen, en van ver weg hoorde ik een vrouwenstem zeggen: ‘Dit mag niet, houd ze tegen!’ En ik was lichtjes dankbaar dat iemand ze ging tegenhouden, totdat de stem verderging: ‘Hé, jongens! Dit is een kunsttentoonstelling! Ga daar weg!’ En het sijpelde door me heen dat iemand Cody en Astor ervan wilde weerhouden het kunstwerk te vernielen en hun moeder te redden.

Lucht stroomde mijn keel in, die plotseling rauw en veel te groot leek; Weiss had de strop losgelaten en zijn camera gepakt. Ik haalde rafelig adem en wist een oog op zijn rug te richten terwijl hij opnamen van de menigte maakte. Ik ademde nog een keer; de pijn schoot door mijn keel, maar het voelde behoorlijk goed, en met de ademhaling kwam er zoveel licht en bewustzijn terug dat ik me op een knie wist te werken en om me heen keek.

Weiss richtte de camera op een vrouw aan de rand van de menigte, de vrouw die Cody en Astor had uitgescholden omdat ze tussenbeide kwamen. Ze was in de vijftig, heel modieus gekleed en schreeuwde nog steeds naar ze dat ze weg moesten gaan, het met rust moesten laten, en dat iemand de beveiliging erbij moest roepen. Gelukkig voor ons allemaal luisterden de kinderen niet. Ze hadden Rita van de tafel bevrijd, hoewel haar handen en voeten nog altijd vastgebonden waren en ze nog steeds gekneveld was. Ik stond op, maar voordat ik meer dan een halve stap naar ze toe kon doen, greep Weiss mijn lijn opnieuw en trok hem strak aan, en ik zonk weer in de middernachtelijke zon terug.

Vaag, van ver weg, hoorde ik geschuifel en de lijn om mijn keel raakte weer losser toen Weiss zei: ‘Deze keer niet, stuk stront dat je bent!’ Er klonk een klappend geluid en een lichte bons, en toen er weer een beetje licht in mijn wereld terugkwam, zag ik Astor op de grond liggen en Weiss worstelen om de schroevendraaier van Cody af te pakken. Ik stak een hand uit naar mijn nek en graaide zwakjes naar het koord, kreeg hem zover los dat ik diep kon ademhalen, wat waarschijnlijk ook goed was, maar niettemin veroorzaakte het een uitermate pijnlijke hoest die ik nooit eerder had ervaren, zo verstikkend en droog dat de lichten opnieuw uitgingen.

Toen ik weer kon ademhalen, opende ik mijn ogen en zag dat Cody naast Astor op de grond lag, aan het uiteinde van de tentoonstellingsruimte achter de cirkelzaag, en Weiss stond over ze heen, met in een hand een schroevendraaier en zijn videocamera in de andere. Astor stuiptrekte, maar verder was er geen beweging. Weiss deed een stap naar ze toe, stak de schroevendraaier omhoog en ik slingerde als een dronkenman overeind om hem tegen te houden. Ik wist dat ik er nooit op tijd zou zijn, voelde hoe alle duisternis uit me wegebde en een poel vormde om mijn voeten bij de gedachte hoe hulpeloos ik was.

En op dat allerlaatste ogenblik, terwijl Weiss wellustig over de kleine, verstilde lichamen van de kinderen gebogen stond en Dexter zich zo afgrijselijk traag naar voren bewoog, strompelde Rita met nog altijd vastgebonden handen het beeld in, de mond nog gekneveld, maar haar voeten waren snel genoeg om op Weiss af te kunnen stormen. Ze sloeg hem met een dodelijke heup weg waardoor hij opzij draaide, weg van de kinderen en regelrecht naar de cirkelzaag. En toen hij weer overeind wankelde, haalde ze opnieuw naar hem uit. Deze keer struikelde hij over zijn voeten en viel, terwijl hij de arm met de camera uitstak om te voorkomen dat hij in het draaiende zaagblad zou vallen. En dat lukte hem bijna… Bijna.

Weiss’ hand sloeg aan de verste kant van het blad op de tafel, maar door de kracht van zijn val kwam hij op zijn volle gewicht terecht. Met een knarsend gejank schoot een uitbarsting van rode mist de lucht in toen Weiss’ onderarm, met in zijn hand de nog altijd vastgeklemde camera, helemaal werd doorgezaagd en op het spoor van de modeltrein aan de rand van de menigte tuimelde. De toeschouwers hapten naar adem en Weiss ging langzaam rechtop staan, staarde naar de stomp van zijn arm terwijl het bloed eruit gulpte. Hij keek naar me en probeerde iets te zeggen, schudde zijn hoofd en deed een stap naar me toe, en keek weer naar zijn krachtig spuitende stomp, en deed nog een stap naar me toe. Toen, bijna alsof hij over een trap van onzichtbare sterren liep, zonk hij langzaam op zijn knieën neer en bleef daar zwaaiend geknield zitten, slechts een meter of zo bij me vandaan.

Verlamd door mijn worsteling met de strop en mijn angst om de kinderen, en bovenal de aanblik van dat afschuwelijke, natte, akelige, kleverige, afschrikwekkende bloed dat op de grond stroomde, bleef ik daar domweg staan, terwijl Weiss me nog een laatste keer aankeek. Hij bewoog nogmaals zijn lippen, maar er kwam niets uit en hij schudde langzaam zijn hoofd, voorzichtig, alsof hij bang was dat dat ook op de grond zou vallen. Overdreven zorgvuldig haakte hij zijn ogen aan de mijne vast en zei heel precies, heel duidelijk: ‘Neem alles op.’ Er verscheen een vaag en heel bleek glimlachje op zijn gezicht, waarna hij vooroverviel en met zijn gezicht in zijn eigen bloed neerkwam.

Ik deed een stap terug toen hij viel en keek op. Op het tv-scherm tufte het modeltreintje verder en botste tegen de camera, die nog altijd in de hand aan het uiteinde van Weiss’ gehavende arm geklemd zat. De wielen draaiden nog even en toen viel de trein om.

‘Briljant,’ zei de modieuze oudere dame voor in de menigte. ‘Absoluut briljant.’

Epiloog

De eerstehulpdiensten in Miami zijn heel goed, deels omdat ze zoveel praktijkoefening hebben. Maar helaas konden ze Weiss niet meer redden. Hij was bijna helemaal leeggebloed toen ze bij hem kwamen en op aandringen van een uitzinnige Rita om zich met Cody en Astor bezig te houden, duurde het nog twee cruciale minuten langer, terwijl Weiss langs lange, donkere hellingen wegglipte naar de bladzijden van de kunstgeschiedenis.

Rita fladderde ongerust rond terwijl de ambulancebroeders ervoor zorgden dat Cody en Astor rechtop gingen zitten en rondkeken. Cody knipperde met zijn ogen en wilde zijn schroevendraaier pakken, en Astor beklaagde zich onmiddellijk dat het reukzout zo smerig stonk, dus ik was er redelijk zeker van dat het met hen wel goed zou komen. Maar ze hadden bijna zeker een lichte hersenschudding opgelopen, wat me een warm, saamhorig familiegevoel gaf; zo jong en nu al traden ze in mijn voetsporen. De twee werden naar het ziekenhuis afgevoerd waar ze vierentwintig uur ter observatie werden gehouden, ‘voor de veiligheid’. Rita ging natuurlijk met ze mee, om ze tegen de artsen te beschermen.

Toen ze weg waren, bleef ik staan kijken toen de paramedici naast Coulter neerknielden. Ze hadden de defibrillator tevoorschijn gehaald, maar na een paar schokken op het lichaam schudden ze hun hoofd, stonden op en liepen weg. Ik dacht dat ze een tikje teleurgesteld waren omdat ze geen kans hadden gehad om ‘los!’ te roepen en dan de schok toe te dienen, maar misschien maakte ik dat er maar van. Ik voelde me nog steeds een beetje wazig doordat ik zo’n tijd in Weiss’ strop had gezeten, en enigszins vreemd, omdat de zaken me zo snel waren ontglipt. Normaal gesproken ben ik Dexter ter Plaatse, in het middelpunt van alle belangrijke actie, en het leek niet goed dat er zoveel dood en verderf om me heen was terwijl ik daar geen cruciaal deel van uitmaakte. Twee onaangeroerde lijken, en ikzelf niets meer dan een toeschouwer te midden van de chaos, zo bleek als een victoriaanse maagd in de marges van het drama.

Wat Weiss betrof: hij zag er echt vredig en tevreden uit. Ook heel bleek en dood, uiteraard, maar toch… Wat zou hij ervan denken? Ik had nog nooit zo’n uitdrukking gezien op het gezicht van een dierbare overledene, en het was een tikje verontrustend. Waarom was hij nou zo gelukkig? Hij was absoluut, gecertificeerd dood, en mij leek dat niet iets wat iemand tot opgewekte vrolijkheid kon inspireren. Misschien was het gewoon een truc van de gezichtsspieren die zich naar de dood voegden. Hoe dan ook, mijn overpeinzingen werden onderbroken door een haastig geschuifel achter me en ik draaide me om.

Special agent Recht kwam zo’n anderhalve meter bij me vandaan tot stilstand en bekeek de slachting met een gezicht waarop ze stug een professioneel masker had geplakt, ook al kon dat niet verhullen dat ze geschokt was en nogal bleek zag. Maar ze viel niet flauw en gaf ook niet over, dus volgens mij liep ze al een tijdje mee.

‘Is dat ’m?’ zei ze met een verstarde stem die bij haar gelaatsuitdrukking paste. Voor ik kon antwoorden, schraapte ze haar keel en voegde eraan toe: ‘Is dat de man die geprobeerd heeft uw kinderen te ontvoeren?’

‘Ja,’ zei ik en toen, om te laten zien dat mijn reusachtige brein eindelijk langzaam de teugels weer in handen nam, anticipeerde ik op de ongelegen vraag en zei: ‘Mijn vrouw wist zeker dat hij het was, en de kinderen ook.’

Recht knikte, zo te zien kon ze haar ogen niet van Weiss afhouden. ‘Oké,’ zei ze. Ik wist niet precies wat dat betekende, maar het leek me een bemoedigend teken. Ik hoopte dat het inhield dat de FBI nu zijn belangstelling voor mij zou verliezen. ‘En hij?’ zei Recht terwijl ze naar de expositieruimte knikte waar de jongens van de hulpdiensten net klaar waren met het onderzoeken van Coulter.

‘Rechercheur Coulter was vóór mij ter plaatse,’ zei ik.

Recht knikte. ‘Dat zegt die vent bij de deur ook al,’ zei ze, en het feit dat ze had rondgevraagd, was bepaald niet geruststellend, dus besloot ik dat hier een paar voorzichtige danspassen op hun plaats waren.

‘Rechercheur Coulter,’ zei ik, voorzichtig, alsof ik worstelde om mezelf in bedwang te houden — en ik moet toegeven dat het heel goed uitkwam dat mijn stem nog zo schor was door de strop — ‘was hier het eerst. Voordat ik kon… Ik denk dat hij… Hij heeft zijn leven gegeven om Rita te redden.’

Ik bedacht dat het overdreven zou zijn als ik erbij zou snotteren, dus dat hield ik in, maar zelfs ik was onder de indruk van de mannelijke emotie die er in mijn stem doorklonk. Dat was special agent Recht helaas niet. Ze keek nogmaals naar Coulters lijk, daarna naar dat van Weiss en vervolgens naar mij. ‘Meneer Morgan,’ zei ze en er klonk een officiële twijfel in haar stem. Even dacht ik dat ze me evengoed ging arresteren, en dat dacht zij misschien ook wel. Maar toen schudde ze alleen maar haar hoofd en wendde zich af.

In een evenwichtig en goed geordend universum zou elke regerende godheid hebben gezegd dat het nu voor één dag wel welletjes was. Maar aangezien de dingen nu eenmaal zijn zoals ze zijn, ging het zo niet. Want toen ik me omdraaide en wilde vertrekken, liep ik regelrecht Israel Salguero tegen het lijf.

‘Is rechercheur Coulter dood?’ zei hij, terwijl hij zonder met zijn ogen te knipperen een stap terug deed.

‘Ja,’ zei ik. ‘Eh, voordat ik hier was.’

Salguero knikte. ‘Ja,’ zei hij. ‘Dat hebben de getuigen ook gezegd.’

Aan de ene kant was het heel goed nieuws dat de getuigen dat hadden gezegd, maar aan de andere kant was het heel vervelend dat het hun al was gevraagd, want dat betekende dat het eerste wat in ze op was gekomen was: waar was Dexter toen de lichamen begonnen om te vallen? En met het idee dat een of andere omstandige, emotionele zeepbel de dag wel zou redden, wendde ik mijn blik af en zei: ‘Ik had hier moeten zijn.’

Salguero bleef zo lang stil dat ik me ten slotte weer terugdraaide en hem aankeek, al was het maar om er zeker van te zijn dat hij niet zijn wapen had getrokken en dat op mijn hoofd richtte. Gelukkig voor Dexters Schedeldak was dat niet zo. In plaats daarvan keek hij me alleen maar volslagen afstandelijk en emotieloos aan. ‘Volgens mij is het maar heel goed dat je hier niet was,’ zei hij ten slotte. ‘Goed voor jou, voor je zus en de nagedachtenis aan je vader.’

‘Eh…?’ zei ik, en ik moet het Salguero nageven dat hij zo snugger was dat hij precies wist wat ik bedoelde.

‘Er zijn nu geen getuigen…’ Hij wachtte even en schonk me een blik die je heel goed zou kunnen zien bij cobra’s als die ooit zouden leren glimlachen. ‘Geen lévende getuigen,’ zei hij, ‘van wat er ook in deze… omstandigheden is gebeurd.’ Hij bewoog licht zijn schouders, wat waarschijnlijk voor een schouderophalen moest doorgaan. ‘En dus…’ Hij maakte zijn zin niet af, liet in het midden wat het mogelijk kon betekenen: houdt het hier op of ga ik je nu eenvoudigweg arresteren, of zelfs: ga ik je nu zelf vermoorden. Hij sloeg me nog even gade en herhaalde toen: ‘En dus,’ en deze keer klonk het als een vraag. Daarna knikte hij en liep weg, terwijl ik achterbleef en het beeld van zijn heldere en waakzame blik op mijn netvlies gebrand stond.

En dus.

Goddank was het daarmee afgelopen. Er ontstond nog wat opwinding door de elegante dame die vooraan in de menigte had gestaan, die dr. Elaine Donazetti bleek te zijn, een heel belangrijke figuur binnen de wereld van de moderne kunst. Ze drong zich dichter bij de expositieruimte en begon polaroids te maken, en moest worden tegengehouden en van de lijken worden weggeleid. Maar ze gebruikte de foto’s en wat van de video-opnamen die Weiss had gemaakt, en publiceerde een reeks geïllustreerde artikelen waarmee Weiss semiberoemd werd bij de mensen die van dat soort dingen houden. Dus was zijn laatste wil om opnamen te maken ingewilligd. Is het niet fijn als de dingen zo goed uitpakken?

Rechercheur Coulter had net zoveel geluk. Er gingen geruchten op het politiebureau dat hij twee keer voor een promotie was overgeslagen, en ik veronderstel dat hij dacht met zijn carrière een sprong voorwaarts te maken wanneer hij in zijn eentje een dramatische arrestatie kon verrichten. En dat is gelukt! Het departement besloot dat het uit deze hele verschrikkelijke puinhoop nog goede sier moest zien te maken, en Coulter was het enige wat ze hadden. Dus kreeg hij postuum promotie omdat hij zo heldhaftig in zijn eentje bijna Rita had gered.

Natuurlijk ging ik naar Coulters begrafenis. Ik ben dol op het ceremonieel, het ritueel, het laten gaan van al die rigide emoties, en daardoor kreeg ik de kans om een paar van mijn favoriete gezichtsuitdrukkingen te oefenen: plechtigheid, imposant verdriet en compassie, die allemaal zelden worden gebruikt en nodig aan een work-out toe waren.

Het hele bureau was er, in uniform, zelfs Deborah. Ze zag er heel bleek uit in haar blauwe uniform, maar Coulter was tenslotte haar partner geweest, althans op papier, en het eerbetoon vereiste dat ze erbij was. Het ziekenhuis had er een toestand van gemaakt, maar ze zou binnenkort toch al worden ontslagen, dus ze hielden haar niet tegen. Ze huilde natuurlijk niet, in schijnheiligheid was ze in de verste verte nooit zo goed geweest als ik. Maar ze keek gepast ernstig toen ze de kist in de grond lieten zakken en ik deed mijn best om net zo’n gezicht op te zetten.

Ik vond trouwens dat me dat aardig goed afging, maar daar was brigadier Doakes het niet mee eens. Vanuit de rijen zag ik dat hij me nijdig aanstaarde, alsof hij dacht dat ik Coulter persoonlijk gewurgd had, wat absurd was; ik had nog nooit iemand gewurgd. Ik bedoel, zo nu en dan een spelletje met de strop, maar allemaal voor het plezier; ik houd niet van dat soort persoonlijk contact en een mes is zoveel schoner. Natuurlijk was ik heel blij toen ik zag dat Coulter werd doodverklaard en dat Dexter de dans daardoor ontsprong, maar ik had er helemaal niets mee te maken. Zoals ik al zei, het is gewoon fijn als de dingen goed uitpakken, toch?

Hortend en stotend richtte het leven zich weer op en hernam zijn normale gang. Ik ging naar mijn werk, Cody en Astor gingen naar school en twee dagen na Coulters begrafenis had Rita een afspraak bij de dokter. Nadat ze die avond de kinderen had ondergestopt, kwam ze naast me op de bank zitten, legde haar hoofd op mijn schouder en trok de afstandsbediening uit mijn handen. Ze zette de tv uit, zuchtte een paar keer en toen ik zo in het duister tastte dat ik het niet meer uithield, zei ik: ‘Is er iets mis?’

‘Nee,’ zei ze. ‘Er is helemaal niets mis. Ik bedoel, ik vind van niet. Als jij, eh, het tenminste ook niet vindt.’

‘Waarom zou ik het wel vinden?’ zei ik.

‘Dat weet ik niet,’ zei ze en ze slaakte weer een zucht. ‘Het is alleen, weet je, we hebben het er nooit over gehad, en nu…’

‘Nu wát?’ zei ik. Het werd me echt allemaal te veel; om na wat ik allemaal had doorgemaakt zo’n soort omzichtig non-gesprek te moeten voeren, en ik voelde mijn ergernisspiegel snel stijgen.

‘Nou, gewoon,’ zei ze. ‘De dokter zegt dat ik in orde ben.’

‘O,’ zei ik. ‘Dat is mooi.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Ondánks,’ zei ze. ‘Je weet wel.’

Ik wist het niet en het leek me niet eerlijk dat zij verwachtte dat ik het wist, en dat zei ik dan ook. En nadat ze een heel aantal keren haar keel had geschraapt, kwam het er eindelijk stamelend uit, en ik was net als zij daarstraks met stomheid geslagen. Het enige waar ik op kon komen was de clou van een heel oude mop waarvan ik wist dat het ongepast was die te zeggen, maar ik kon het niet tegenhouden, zodat ik hem er toch uitflapte, en heel in de verte hoorde ik Dexters stem uitroepen:

Je bent wát?!

© 2009 Jeff Lindsay

First published by Doubleday, a division of Random House, Inc., New York

All rights reserved

Published by arrangement with The Nicholas Ellison Agency c/o Sanford J. Greenburger Associates

© 2011 Nederlandse vertaling

Uitgeverij Luitingh ~ Sijthoff B.V., Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: Dexter by Design

Vertaling: Fanneke Cnossen

Omslagontwerp: Edd, Amsterdam

Omslagbeeld: Frits van den Assem

==

E-ISBN 978 90 245 3283 4

NUR 332

Deze digitale editie is gemaakt naar de 1e druk 2011 met ISBN 978 90 245 3282 7

==

www.boekenwereld.com

www.uitgeverijluitingh.nl

www.watleesjij.nu

Content

Lindsay Jeff Dexters sinistere schepping

Jeff Lindsay Dexters Sinistere Schepping

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

Epiloog