Jack McDevitt

Boża maszyneria

Na ulicach Hau-kai czekamy.

Noc schodzi, nadciąga wiatr

I stygną światła świata.

W trzysetnym roku od Bilata wzejścia

Przyjdzie ten, co wędruje do świtu,

Stopami rozgniata słońce,

Osądzić przyjdzie ludzkie dusze.

Stąpać będzie nad dachami domów,

Rozpłomieni Bożą maszynerię.

Uraniczna Księga Psalmów (Quraqua)

(Przełożyła Margaret Tufu)

Dla Maureen — z wyrazami miłości

PROLOG

Iapetus, sobota, 12 lutego 2197, 8.46 czasu Greenwich

To Coś zostało wyrzeźbione w lodzie. Sterczało z niezmąconym spokojem pośród równego, pokrytego śniegiem pustkowia — postać jak z koszmaru: zakrzywione szpony, surrealistyczne oczy i pełna gracji figura. Wypukłe wargi lekko rozchylone — niemal zmysłowo. Priscilla Hutchins nie była pewna, dlaczego Monument napawają niepokojem. Nie tylko to, że postać sprawiała wrażenie mięsożercy, nie tylko długie, groźne w bezruchu szpony czy księżycowy blask ukradkiem pobłyskujący na tylnych kończynach. To nawet nie ledwo uchwytna agresywność w postawie ani nawet ustawienie — w samym centrum tego absolutnego pustkowia zalanego październikowym światłem pierścieni wokół Saturna.

Chodziło chyba raczej o wrażenie, że postać całą swoją uwagę kieruje ku pierścieniom świata zamrożonego na zawsze ponad linią niewysokich wzgórz na zachodzie. Rysy jej twarzy zastygły w wyrazie, który nazwać by można tylko filozoficzną dzikością.

— Ciągle tu wracam. — W słuchawkach Hutchins zabrzmiało echo przepełnionego ekscytacją głosu Richarda. — Ze wszystkich Monumentów ten właśnie był pierwszy, no i jest też punktem centralnym.

Stali na rusztowaniu, zbudowanym po to, by zachować ślady tamtej pierwszej wyprawy. Właśnie tutaj stał Terri Case, a tam — Cathie Chung. Ślady ciężkich buciorów, które biegły dookoła rzeźby, należały do samego Steinitza. (Wiedziała o tym, bo w nieskończoność oglądała stare zapisy wideo, przyglądając się astronautom brnącym niezgrabnie w swych niewygodnych kombinezonach.)

Uśmiechnęła się do tego wspomnienia i wepchnąwszy ręce w kieszenie, przypatrywała się Richardowi Waldowi, odzianemu w swoje szare dżinsy, biały sweter i niby-ludowy irlandzki kapelusz, wciśnięty zbyt głęboko na czoło. (Nie pasował do kształtów energetycznej bańki, która zapewniała przestrzeń konieczną do oddychania.) Widziała go niezbyt wyraźnie — obraz trochę zniekształcało pole Flickingera. Zresztą ubiór był nawet w jego stylu. Richard należał do czołówki największych nazwisk światowej archeologii. Pamięć o nim pozostanie tak długo, jak długo ludzie będą się interesować własnymi korzeniami, tak długo, jak będą wysyłać ekspedycje badawcze. A jednak tkwił tu, tak samo jak ona zdjęty nabożnym podziwem — w obliczu tego Czegoś na moment znów stał się dzieckiem. Na krajobraz dookoła opadła cisza i pustka.

Hutchins na pierwszy rzut oka zdawała się należeć do tych drobnych kobietek o delikatnych rysach twarzy, które znacznie bardziej pasują do wytwornego salonu niż do niegościnnych księżycowych krajobrazów. Miała ciemne, wesołe oczy, z których powodu przy pierwszym spotkaniu można by ją uznać za osobę miłą i towarzyską, lecz o niezbyt bogatym wnętrzu. A przecież jej oczy umiały zapłonąć żarem.

Czarne włosy nosiła krótko obcięte. Wystawały teraz spod szerokiego ronda kapelusza safari. Wszyscy, którzy ją znali, wierzyli, że to właśnie drobna postura była bodźcem i paliwem, które napędzało przeróżne jej ambicje. Uganiała się za mężczyznami, za zawodowymi sukcesami, aż w końcu pognała w gwiazdy, a wszystko to, żeby zrekompensować sobie niedostatek wzrostu.

Ona sama wiedziała, że to nieprawda, w każdym razie mocno w to wierzyła. Rzeczywistość przedstawiała się o wiele prościej, ale nie miała ochoty nikomu się tłumaczyć — po prostu ojciec wziął ją kiedyś, ośmioletnią, na Lunę, a tam wiekowość miejsca wywarła na niej potężne wrażenie. Zajęło ono stałe miejsce w jej snach i zawładnęło niemal zupełnie jawą. W duszę głęboko wsączyło poczucie własnej przemijalności. „Żyj, póki możesz, i nurzaj się w uczuciach. Spraw, niech się liczą”. Uśpiona w niej burza ożyła na nowo, kiedy patrzyła na emocje zastygłe w rysach lodowej postaci. W końcu zdołała je nazwać.

Richard Wald splótł ręce na piersiach i przycisnął je mocno do siebie, jakby zmarzł pomimo swej energetycznej powłoki. Był wysokim mężczyzną i prezentował sobą ten typ świadomej szlachetności, jaki spotyka się u ludzi, którzy, choć osiągnęli pewien stopień sławy, nie bardzo się z nią oswoili.

Mimo sześćdziesiątki, Richarda cechowała podziwu godna żywotność. A także wylewność. Znany był z tego, że lubi dobre trunki i udane przyjęcia; uwielbiał przebywać w towarzystwie kobiet. Jednakże z Hutchins — swoim pilotem — starannie unikał wszelkich pozazawodowych związków. W jego wyglądzie dopatrzyć się można było podobieństwa do starotestamentowych proroków: gęsta grzywa siwych włosów, srebrne wąsy, wysoko sklepione policzki, obezwładniające spojrzenie błękitnych oczu. Ale ten surowy wygląd to tylko fasada. Ku swemu rozbawieniu Hutchins dawno odkryła, że Richard był równie groźny co domowy kotek.

Bywał tu już wcześniej. I tu — w pewnym sensie — się narodził.

To właśnie był Pierwszy Monument, ten zupełnie nieprawdopodobny pseudokontakt, który przeszło dwa wieki temu zwrócił ludzkości uwagę na fakt, że prawdopodobnie nie jest jedyną rozumną rasą. Badacze odnaleźli później pomiędzy gwiazdami trzynaście innych — o najróżniejszych kształtach. Richard wierzył, że jest ich ogółem kilka tysięcy.

Wielkie Monumenty to była jego największa życiowa pasja. Ich podobiznami zdobił ściany swego domu w Maine: obłoczna piramida orbitująca na skalistym światku wokół niebiesko-białego Syriusza, czarny zlepek krystalicznych kul i stożków wzniesionych pośród śnieżnych połaci na biegunie południowym bezludnego Armisa V, przejrzysty stożek na orbicie Arktura. (Mikrofon na gardle Hutchins był w rzeczy samej zręcznie wykonaną miniaturką Arkturiańskiego Klina.) Najpiękniejszy zabytek stanowił obiekt przypominający amfiteatr z kolumnami i schodami, wycięty w zboczu górskim na zniekształconym asteroidzie w systemie Procjona. („Wyglądało to tak — powiedział jej kiedyś Richard — jakby tylko czekali na przyjazd jakiejś orkiestry”.) Hutchins jak dotąd znała je tylko ze zdjęć, jeszcze nie zwiedziła żadnego z tych magicznych miejsc. Ale miała taki zamiar. Pewnego dnia stanie w obliczu każdego z nich i poczuje dotyk dłoni ich twórców tak, jak czuje go tutaj. Samej trudno byłoby jej tego dopiąć — jest wielu pilotów, a niewiele ekspedycji. Ale Richard od razu rozpoznał w niej pokrewną duszę. Chciał, żeby obejrzała z nim Monumenty, ponieważ w jej reakcjach odżywały jego dawne uczucia. Poza tym była cholernie dobra w swoim fachu.

Spośród tych wszystkich dzieł tylko w figurze z Iapetusa można się dopatrywać autoportretu. Miała do połowy zwinięte skrzydła. Sześciopalce, opatrzone szponami dłonie wyciągały się w stronę Saturna. Wyraziście żeńska, spoglądała gdzieś ponad Richardem, z wyciągniętymi ramionami, lekko podkurczonymi nogami, pochylała się nieco do przodu w pozie niemalże erotycznej.

Niewidzące oczy wpatrywały się daleko przed siebie. Usadowiono ją na bryle lodu, trzy razy mniejszej niż ona sama. Na tym postumencie wyryto trzy linijki ostrych, białych znaków. Dla Hutchins pismo to miało lekkość i elegancję arabskich wersetów. Charakteryzowało je mnóstwo pętelek, półkoli i krzywych. A kiedy słońce przesuwało się na niebie, litery chwytały jego promienie i zdawały się ożywać w ich świetle. Nikt nie wiedział, co znaczy ów napis.

Cokół był półtora rażą szerszy od Hutchins z rozłożonymi na boki ramionami. Samo stworzenie zaś było wysokie na trzy i pół metra. Domyślono się, że to autoportret, ponieważ ekspedycja Steinitza odnalazła na równinie ślady pasujące do stóp wyrzeźbionego stwora.

Pomost zaprojektowano tak, by zwiedzający mogli wszystko dokładnie zobaczyć, a niczego nie zniszczyć. Richard stał teraz zamyślony tuż przed cokołem. Przycisnął do niego dłonie, pokiwał głową i odczepił lampę od paska. Włączył i pomachał nią przed napisem. Znaki rozświetliły się, wydłużyły, drgnęły.

— Bardzo ładne — odezwała się Hutchins.

Każdy Monument miał taki napis. Ale wśród nich nie było dwóch takich samych systemów pisma. Istniała teoria, że owe obiekty to rzeczywiście pomniki, ale że wzniesiono je w różnych epokach.

Hutchins wpatrzyła się w niewidzące oczy.

— Był tu Kilroy — rzuciła.

Wiedziała, że wszystkie Monumenty datuje się w przedziale pięciu tysięcy lat, a okres ten kończy się gdzieś około 19 000 p.n.e. Ta figura należała do wcześniejszych.

— Zastanawiam się, dlaczego przestali — dodała po chwili.

Richard popatrzył na gwiazdy.

— Kto wie? Pięć tysięcy lat to bardzo długo. Może im się znudziło. — Podszedł bliżej i stanął obok niej. — Kultury się zmieniają. Nie możemy zakładać, że będą robić coś w nieskończoność.

I nie wypowiedziane pytanie: „Czy nadal istnieją?”

Jaka szkoda, że się nie spotkaliśmy” — myślał każdy, kto tu stanął. „Byliśmy przecież o włos. Kilka tysiącleci — cóż to znaczy wobec kosmicznych połaci czasu.”

Ekspedycja Steinitza zostawiła tu jeden ze swoich ładowników: szary, niezgrabny pojazd, z flagą dawnych Stanów Zjednoczonych wymalowaną niedaleko otwartego luku ładowni. Stał o jakieś dwieście metrów od nich, na drugim krańcu pomostu. Zagubiony fragment straconego już świata. W kabinie pilota płonęły wesołe światła, a znak przy wejściu zapraszał turystów do zwiedzania wnętrza.

Richard jeszcze raz przyjrzał się napisowi.

— Jak, myślisz, co tu jest napisane? — zagadnęła.

— Czyjeś imię i data. — Odsunął się do tyłu. — Myślę, że dobrze odgadłaś. „Był tu Kilroy”.

Oderwała na chwilę oczy od posągu i przesunęła wzrokiem po równinie — nieskazitelnie białej, porytej kraterami. Przy krańcach równina wznosiła się stopniowo, aby przejść w pasmo wzgórz, bladych w upiornym świetle gigantycznej planety. (Iapetus jest tak mały, że stojąc na nim czuje się wyraźnie, że to kula. Odczucie to nie męczyło jej zbytnio, ale wiedziała, że kiedy minie ekscytacja Richarda, da mu się ono we znaki.)

Postać patrzyła wprost na Saturna. Planeta, obecnie w trzeciej kwadrze, wisiała nisko nad horyzontem. Dokładnie w tej samej pozycji, kiedy była tu tamta, i będzie tu, kiedy minie następne dwadzieścia tysięcy lat. Była nieco spłaszczona na biegunach, trochę bardziej owalna niż Księżyc. Pierścienie, wychylone lekko do przodu i ucięte ostro cieniem planety, stanowiły prześliczną panoramę błękitów i zieleni.

Richard zniknął teraz za posągiem. W głośnikach zatrzeszczał jego głos:

— Ona jest wspaniała, Hutch.

Kiedy zakończyli inspekcję, wycofali się do wnętrza pojazdu Steinitza. Z radością porzuciła księżycowy krajobraz i wyłączyła pole siłowe (które nieodmiennie wywoływało nieprzyjemne uczucie leciutkiego mrowienia), z przyjemnością też pozbyła się ciężarków i smakowała teraz bezpieczną pewność ścian i sztucznego oświetlenia. Pojazd był utrzymywany przez obsługę Parku mniej więcej w tym samym stanie, w jakim tu przybył dwa wieki wcześniej — z dodatkiem kompletu fotografii zespołu Steinitza.

Richard, wyraźnie podekscytowany, powoli sunął od fotografii do fotografii. Hutch napełniła dwa kubki kawą, po czym wzniosła swój w toaście.

— Za Franka Steinitza.

— I jego drużynę.

Steinitz — sam dźwięk tego nazwiska wywoływał podniecenie. To on wyruszył w pierwszą daleką wyprawę kosmiczną — na pięciu Atenach lecieli na Saturna. Wyprawa miała być próbą zwrócenia powszechnej uwagi na zamierający już niemal program badań kosmicznych. Mieli zbadać dziwny obiekt sfotografowany przez Voyagera na Iapetusie dwadzieścia lat wcześniej. Wrócili nie uzyskawszy żadnych konkretnych odpowiedzi, za to z tą wyrzeźbioną postacią, której pochodzenia nikt nie umiał wyjaśnić, i z siatką śladów dziwnych stóp na zamarzniętej powierzchni Księżyca. Misja pochłonęła niewyobrażalnie duże pieniądze, co szczególnie zaintrygowało twórców politycznych dowcipów rysunkowych, a także przyczyniło się do upadku prezydentury w Stanach Zjednoczonych.

W wyniku tej wyprawy ucierpiała także trwale ekipa Steinitza — ponad wszelką wątpliwość wykazali na własnym przykładzie niszczycielski wpływ długotrwałego przebywania w stanie nieważkości. Rozluźniły im się ścięgna i wiązadła, z mięśni zrobiła się galareta. U kilku astronautów wystąpiły zaburzenia w pracy serca, a wszyscy ucierpieli z powodu nabytych tam neuroz. Był to pierwszy znak, że istotom ludzkim niełatwo będzie się przystosować do życia poza Ziemią.

Fotografia Steinitza zajmowała poczesne miejsce. Dobrze znany obrazek: agresywny mężczyzna z lekką nadwagą, bez reszty oddany swej misji — człowiek, który sfałszował swoją datę urodzenia, kiedy NASA na chwilę odwróciła wzrok.

— Ale najgorsze w tym wszystkim jest to — odezwał się z powagą Richard, spoglądając przez okno na lodową figurę — że już nigdy ich nie spotkamy.

Zrozumiała, że ma na myśli Twórców Monumentów.

— To właśnie powiedział Steinitz — ciągnął — kiedy ją pierwszy raz zobaczył. I miał absolutną rację.

— Miał rację w swoich czasach. Ale niekoniecznie w naszych. — Właściwie nie bardzo wierzyła w to, co mówi, bo Twórców Monumentów najwyraźniej już nie było. Ale to właśnie należało teraz powiedzieć. Przyjrzała się swemu kubkowi z kawą. — Jestem zdumiona, że udało im się włożyć tyle siły wyrazu i tyle szczegółów w bryłę lodu.

— Co o tym sądzisz? — zapytał.

— Nie mam pojęcia. Jest niepokojąca. Prawie przygnębiająca. Sama nie wiem, jak mam ją opisać. — Obróciła się z krzesłem, żeby nie patrzeć na równinę. — Może to ta pustka dookoła.

— Powiem ci, co ja myślę — wtrącił. — To jej ślady. Są tylko jedne.

Hutch nie bardzo rozumiała.

— Była tu sama.

Postać została wyraźnie wyidealizowana. Obserwowała Saturna z niewątpliwym zainteresowaniem, w jej kształcie było wiele szlachetności i gracji.

Hutch udało się wyczytać coś jeszcze w miejscu, gdzie dziób łączył się ze szczęką i w kącikach oczu: jakiś amalgamat arogancji i nieufności, przepleciony stoicyzmem. Nieustępliwość. Może nawet strach.

— Napis — odezwała się — to pewnie jej imię.

— Taką teorię przedstawił Muncie. A jeżeli to w rzeczywistości tylko dzieło sztuki i nic innego, może to być jego tytuł. „Obserwator”. „Placówka”. Albo coś w tym rodzaju.

— Albo — dodała Hutch — imię jakiejś bogini.

— Być może. Jeden z członków tej pierwszej wyprawy twierdził, że to może być znak własności.

— Jeśli tak, to niech sobie wezmą głaz.

— Chyba mieli na myśli raczej cały system słoneczny. — Przed nimi rozciągała się płaska, sterylna równina. Na niebie pierścienie błyszczały jak ostrza noży. — Gotowa do spaceru?

Poszli pomostem na równinę. Po jednej stronie widzieli odciski butów astronautów. Około półtora kilometra na zachód pojawiły się ślady tamtej.

Dwa szlaki, prowadzące każdy w przeciwnym kierunku. Nie nosiła obuwia, a długość stóp i kroków mierzona względem anatomicznej budowy lodowej figury wskazywała, że istota ta mierzyła około trzech metrów. W każdym ze śladów widać było wyraźnie sześć palców, co także zgadzało się z wizerunkiem.

— Wygląda to tak — odezwała się Hutch — jakby zeskoczyła z postumentu i poszła na spacer.

Poczuła dreszcze. Oboje obejrzeli się.

Jedne ślady prowadziły na zachód, w kierunku wzniesień.

Ten drugi szlak zataczał krąg po całej równinie, zdecydowanie na północ od posągu. Przy każdym z tropów biegły ślady astronautów oraz pomosty. Richard i Hutch zwrócili się na północ.

— Wystrzeliła do góry tak po prostu, na bosych stopach — rzucił Richard. — A teraz ty i ja, gdybyśmy zechcieli, moglibyśmy powtórzyć tę sztuczkę.

Po jakichś dwustu pięćdziesięciu metrach ślad urywał się gwałtownie wśród śniegu. Oba tropy, tam i z powrotem.

— Tutaj musiał stać statek — domyśliła się Hutch.

— Najwyraźniej.

Za urwanym tropem śnieg pozostał nietknięty.

Pomost otaczał kręgiem całe to miejsce, wyznaczając zamkniętą przestrzeń wielkości baseballowego diamentu. Richard przeszedł cały ten okrąg, przystając od czasu do czasu, żeby przyjrzeć się bliżej jakiemuś fragmentowi powierzchni.

— Widać tu dziury — powiedział pokazując ręką. — Statek musiał stać na jakichś szczudłach. Ślady pokazują, gdzie to stworzenie zeszło na ziemię. Poszło — poszła — drogą, którą tu przyszliśmy, i wspięła się na wzgórza. Tam wycięła ze zbocza bryłę skały i lodu. Pójdziemy na to popatrzeć. Wymodelowała postać, załadowała na pokład i poleciała z nią na tamto miejsce, gdzie jest teraz. — Obejrzał się w kierunku lodowego posągu. — Tam też są takie dziury.

— Ale po co w ogóle go tam wlokła? Dlaczego nie pozostawiła na wzgórzach?

— Kto wie? Dlaczego umieszcza się coś tam, a nie tutaj? Może to byłoby za łatwe. — Postukał w pomost czubkiem buta. — Jesteśmy w dolinie. Trudno to dostrzec, bo jej boki są dość niskie, a powierzchnia tak bardzo się zakrzywia. Ale to dolina. A lodowa figura zlokalizowana jest dokładnie w samym jej środku.

Zawrócili, idąc za tropem w stronę wzgórz. Pomost zanurzał się w głębokim śniegu, to znów zawisał nad rozpadlinami. Ślady zaś dwukrotnie podchodziły do pionowej ściany i urywały się.

— Wyżej znów się pojawiają — oznajmił Richard.

— Antygrawitacja?

— Nie uważa się, aby była możliwa. Ale jak inaczej można to wyjaśnić?

Hutch wzruszyła ramionami.

Weszli w rozpadlinę, z której wyraźnie wzięto lód i skałę na rzeźbę. Blok wycięto równiuteńko w jednej ze ścian, pozostawiając dziurę trzy razy większą od dwójki zwiedzających. Ślady mijały to miejsce, prowadziły dalej w górę, aż nagle kończyły się na grubej warstwie lodu. Pojawiły się znów nieco dalej, niedaleko szczytu.

Tu grunt opadał ostro po obu stronach grani. Czekała ich długa droga w dół.

Richard maszerował żwawo pomostem, pogrążony we własnych myślach; nie odzywał się, nie rozglądał na boki. Hutch próbowała mu przypomnieć, że pole siłowe może zapewnić co najwyżej dobry ślizg, że słaba grawitacja bywa bardzo zdradliwa.

— Mógłbyś odfrunąć bez specjalnego wysiłku. Opadałbyś niby powoli, ale przy uderzeniu o ziemię rozprysnąłbyś się w kawałki.

Mruknął pod nosem i zaczął iść nieco wolniej, ale nie na tyle, żeby ją to uspokoiło.

Szli dalej granią, aż wreszcie ślady urywały się. Było tam bardzo wąsko. Ale miało się przed sobą poruszający widok Saturna i zapierający dech w piersiach spadek na horyzoncie tego malutkiego światka.

Sądząc po splątanym tropie, istota musiała spędzić tu sporo czasu. A potem, rzecz jasna, ruszyła z powrotem na dół.

Richard wpatrzył się w jej ślady.

Noc była gwiaździsta.

— Ona była tutaj, zanim wycięła tamten blok — odezwała się Hutch.

— Znakomicie. Ale po co tu w ogóle wchodziła?

Hutch zapatrzyła się na równinę, błyszczącą od bladego saturnowego światła. Daleka krzywizna na horyzoncie przyprawiała ją o lekki zawrót głowy.

Gwiazdy były zimne i twarde, a ogromne przestrzenie między nimi zdawały się na nią napierać. Planeta, uwięziona w jednym miejscu, nie poruszyła się od czasu, kiedy stała tutaj tamta.

— Portret na równinie — rzuciła w końcu — nie przeraża dlatego, że ma szpony i skrzydła, ale szokuje swoją samotnością.

Zaczynała odczuwać chłód, a do statku jeszcze daleka droga. (Pole Flickingera naprawdę wychładza się z upływem czasu. Nie powinno, zatem przedstawia się całe serie testów na dowód, że tak nie jest. No, ale proszę bardzo.) Na niebie błyszczało pół tuzina księżyców: Tytan z metanową atmosferą, Rhea, Hyperion i kilka pomniejszych satelitów — zamarzniętych, wirujących skalnych brył, takich jak ta — jałowych, niezmiernie starych, i tak samo niezdolnych utrzymać na sobie życie jak rozdęty worek gazów, wokół którego krążą.

Richard podążył za jej spojrzeniem.

— Musiała być bardzo podobna do nas. — Jego pomarszczona twarz złagodniała.

Hutch stała nieruchomo.

Wszechświat to niepewny, targany wiatrami port dla tych wszystkich, co myślą. Jest nas tak cholernie mało, a nasz świat jest taki długi i taki szeroki. Co przygnało ją tak daleko od domu? Dlaczego podróżowała samotnie? Już dawno obróciła się w proch, to pewne.

„W każdym razie, nie życzę ci źle”.

CZĘŚĆ PIERWSZA

Wschód księżyca

Rozdział 1

Quraqua, 28. rok Misji, 211. dzień, czwartek, 29 kwietnia 2202, 6.30 czasu lokalnego

Wszystkie cywilizacje na tej planecie wymarły niemal z dnia na dzień. Zdarzyło się tak dwa razy: gdzieś około 9000 r.p.n.e. i jeszcze raz, osiem tysięcy lat później. Na tym świecie przepełnionym ciekawostkami ten jeden fakt szczególnie spędzał Henry’emu sen z powiek.

Leżał bezsennie i rozmyślał o tym, jak ich czas dobiegał końca, o tym, skąd zdołali się mimo wszystko dowiedzieć o tej anomalii na własnym księżycu. Nie wiedzieli o tych dwóch załamaniach, pod koniec zupełnie stracili je z oczu, a wspominali o nich tylko w mitologii. Ale wiedzieli o Oz. Art znalazł monetę, która nie budzi najmniejszych wątpliwości, a której rewers ukazywał malutki kwadracik na półksiężycu, dokładnie na szerokości Morza Zachodniego. Właśnie tam, gdzie zlokalizowane jest Oz.

Zastanawiał się, czy przypuszczenia Lindy, że Niższa Świątynia posiadała już instrumenty optyczne, okażą się słuszne. A może tubylcy mieli po prostu świetny wzrok.

A co oni zrobili z tym fantem? Henry wcisnął twarz w poduszkę. Jeśli Quraquatczycy przyglądali się swojemu księżycowi przez teleskop, to dostrzegli pewnie, że sam środek rozległej równiny zajmuje wielkie miasto. Musieliby dojrzeć te długie, pozbawione powietrza aleje, rzędy budynków i obszerne place. I potężne mury obronne.

Obrócił się na plecy. W końcu sprawa Oz wypłynie gdzieś w mitologii lub w literaturze.

Jeżeli zdołamy zebrać wystarczającą ich ilość. I kiedy dostatecznie opanujemy języki”.

Poczuł ucisk w żołądku. Nie starczy im czasu.

Ta anomalia to tylko zwykły kamień, sprytnie ociosany tak, żeby stworzyć iluzję miasta. To właśnie było sedno całej zagadki. A jej wyjaśnienie w jakiś sposób wiązało się z rasą, która niegdyś zamieszkiwała ten świat. Rasa owa stworzyła złożone kultury i rozwinęła systemy filozoficzne, które przetrwały dziesiątki tysięcy lat. Ale ten ich geniusz nie przejawiał się jakoś w rozwoju techniki, bo nigdy nie wyszła poza nasz dziewiętnastowieczny poziom.

Zadźwięczał dzwonek przy drzwiach.

— Henry? — Głos w mikrofonie nabrzmiały był podnieceniem. — Spisz?

— Nie. — Otworzył drzwi. — Dostaliśmy się do środka?

— Tak…

Henry wyskoczył z pościeli.

— Daj mi ze dwie minutki. Nie sądziłem, że to pójdzie tak szybko.

Na korytarzu stał Frank Carson.

— Masz tam niezłą ekipę. — Mimo przyciemnionego światła widać było, że jest zadowolony. — Sądzimy, że jest nienaruszona.

— Dobrze. Cholera, to dobrze. — Włączył lampkę na stoliku. Za oknami przesączało się z powierzchni dzienne światło. — Już obejrzeliście?

— Tylko zerknęliśmy. Chcieliśmy to zachować dla ciebie.

— Tak, dzięki. — To tradycyjne kłamstewko ubawiło Henry’ego. Wiedział, że wszyscy już zdążyli wepchnąć głowę do środka. A teraz będą udawać, że to szef dokona wielkiego wejścia.

Gdyby wśród ekip Akademii Archeologicznej znalazł się człowiek o mniej wybrednym guście niż Henry Jacobi, stanowiłby doprawdy przykry widok. Według niezapomnianego stwierdzenia Lindy Thomas, Henry zawsze wyglądał tak, jakby tylko co zrzucono na niego ładunek złomu. Twarz miał pomarszczoną i zmiętą, zaś reszta ciała obwisła wszędzie, gdzie mogła. Włosy nabrały koloru łupkowej tabliczki, a oczy wiecznie patrzyły lekko z ukosa, co mogło sugerować, że odcyfrowały już zbyt wiele ideogramów. Jednak, mimo wszystko, Henry był mistrzem towarzyskiego wdzięku: wszyscy go lubili, kobiety chętnie za niego wychodziły (miał już cztery eks-żony), a ci, którzy dobrze go znali, skoczyliby za nim w ogień.

Był profesjonalistą. Podobnie jak ci paleontolodzy, którzy są w stanie zrekonstruować dinozaura na podstawie jego kości kolanowej, Henry mógł odtworzyć losy społeczeństwa na podstawie jednej urny.

Podążał teraz za Carsonem przez opustoszałą świetlicę, potem po schodach do centrum operacyjnego. Janet Allegri, która pracowała przy konsolecie, w geście zachęty pokazała im podniesiony kciuk.

Wzdłuż panoramicznych wizjerów przesuwały się pnącza i meduzy. Za nimi morskie dno pocięte było krzyżującymi się światłami latarni naprowadzających. Światło słoneczne rozpraszało się w wodzie, więc widok Świątyni rozpływał się w ogólnej ponurej szarości. Przeszli do komory z wyjściem w morze, założyli uprząż z polem Flickingera i ręczne odrzutowce. Henry aż zatarł ręce z radości.

Carson wyprężył się w swojej najbardziej regulaminowej z wojskowych postaw. Był to potężny mężczyzna o kwadratowej szczęce, a jego nadwrażliwe oczy widziały świat wyłącznie w ostrych kolorach. Dla nikogo nie byłoby zaskoczeniem, że jest emerytowanym pułkownikiem armii Unii Północnoamerykańskiej.

— To dopiero początek, Henry. Mówię ci, powinniśmy tu zostać. Co nam zrobią, jeżeli nie zechcemy się stąd wynieść?

Henry westchnął. Nie znał się na polityce.

— Będzie straszna nagonka na Akademię, Frank. A kiedy ty i ja wrócimy do domu, znajdziemy się z powrotem w salach szkolnych. No i pewnie też na sali sądowej.

— Trzeba mieć chęć podejmować ryzyko w imię tego, w co się wierzy, Henry.

Prawdę mówiąc, sam już to wszystko rozważał. Oprócz Ziemi znane są tylko trzy inne światy, które wydały z siebie cywilizację. Jedna z nich — Nokowie na Inakademeri — nadal istnieje. Mieszkańcy Pinnacle wymarli przed siedmiuset pięćdziesięcioma tysiącami lat.

No i Quraqua.

Quraqua, rzecz jasna, jest archeologiczną kopalnią złota. Pinnacle to zbyt dawne dzieje, a poza tym w pobliżu nadal żyli Nokowie, więc możliwości prowadzenia badań były nader ograniczone. Niemniej, do wyjątków należał student, który w pracy magisterskiej nie opisywałby jakiegoś odkrytego przez siebie miasta, nie odkrywał klucza do masowych migracji albo nie wykrywał śladów dawno minionej cywilizacji. Panował właśnie złoty wiek archeologii. Henry Jacobi doskonale rozumiał, jaką wagę ma zachowanie tego świata. Ale nie miał zamiaru ryzykować przy tym czyjegoś życia — na to był już stanowczo za stary.

— Czy Maggie wie, że dostaliśmy się do środka?

— Już po nią poszli. Nieszczęsna kobieta nigdy nie może sobie odpocząć.

— Naodpoczywa się, kiedy nas stąd wyrzucą.

Maggie to główny filolog tej ekspedycji. A raczej główny łamacz szyfrów. Odczytywacz Niemożliwych do Odczytania Inskrypcji. Lampka na lewym nadgarstku zamigotała zielenią. Włączył pole siłowe.

Carson wcisnął włącznik i luk otwarł się powoli. Przez powstały otwór chlusnęła do środka woda.

Na zewnątrz panowała kiepska widoczność. Znajdowali się zbyt blisko brzegów, dlatego światło lampek sygnalizacyjnych ciągle było zamazane, a w wodzie stale unosił się piasek — z rzadka tylko mogli zobaczyć Świątynię w całości.

Świątynię Wiatrów.

To gorzki żart. Zapadła się w morze, kiedy w wyniku trzęsienia ziemi powstawała nowa linia brzegowa — gdzieś w czasach Thomasa Jeffersona. Świątynia bywała już placówką wojskową, domem dla najróżniejszych bóstw, miejscem kultu dla podróżnych na długo zanim na Ziemi położono pierwsze cegły pod Niniwę czy Ur.

Sic transit.

Ryby pierzchały przed nim albo płynęły razem z nim. Po lewej stronie w wodzie zamajaczyło coś dużego. Carson zwrócił tam światło swej latarki — przeszło na wylot. To tylko meduza, zupełnie nieszkodliwa. Zmarszczyła się, rozwinęła i bez pośpiechu odpłynęła w swoją stronę.

Wejście do Świątyni kryło się za rozległą kolumnadą. Zatrzymali się na kamiennej podłodze, tuż przy okrągłej podstawie kolumny. Jednej z dziesięciu, które nadal stały. Dziesięć na dwanaście — niezły wynik, jak na budynek, który przeszedł takie trzęsienie ziemi.

— Frank — w słuchawkach zadźwięczał głos Lindy. Była wyraźnie ucieszona. I miała po temu powody: to ona prowadziła ten fragment wykopalisk. Parę razy zaryzykowała, coś tam trafnie odgadła i w rezultacie wyszli daleko przed harmonogram prac. A w obecnych okolicznościach czas, jaki zyskali, ma nieocenione znaczenie.

— Jest ze mną Henry — odpowiedział Carson. — Już do was idziemy.

— Henry — zwróciła się teraz do niego. — Mamy przed sobą rozległą, otwartą przestrzeń.

— Niezła robota, Lindo. Gratulacje.

Przed nimi ziała czeluść wejścia do Świątyni. Wpłynęli do nawy. W mroku ciągnęły się szlaki kolorowych lampek. Henry’emu zawsze się zdawało, że właśnie przez te lampki tak potęguje się wrażenie ogromu całego wnętrza.

— Niebieskie — rzucił Carson.

— Wiem.

Popłynęli za niebieskimi lampkami na tyły Świątyni. Z dachu pozostały właściwie tylko szczątki. Przy radosnym blasku lampek dochodzące z góry szare światło dnia zdawało się oleiste i gęste.

Henry był w kiepskiej formie. Pływanie go męczyło, ale sam oznajmił, że korzystanie z odrzutowców w obrębie wykopalisk jest zbyt niebezpieczne. Musiał stosować się do wyznaczonych przez siebie praw.

Szlak błękitnych światełek skręcał teraz gwałtownie na lewo i znikał w dziurze w podłodze.

Na wspólnym kanale słyszał już Linde, Arta Gibbsa i kilkoro innych. Śmiali się, pozdrawiali go radośnie i wzajemnie gratulowali sobie znaleziska.

Płynął teraz labiryntem tunelu doprowadzającego. Carson trzymał się z tyłu i nieustannie doradzał mu, by się nie spieszył, aż w końcu Henry stracił cierpliwość i kazał mu się przymknąć. Wziął ostatni zakręt i zobaczył przed sobą jakieś światła.

Na widok Henry’ego wszyscy się rozstąpili. Trifon Pawlewicz, krzepki Rosjanin z ogromnym białym wąsem, lekko się skłonił, Karl Pickens promieniał radością, a pełen dumy Art Gibbs unosił się w wodzie tuż obok Lindy.

Linda Thomas — rudowłose dynamo — wiedziała, co robi i bez wahania dzieliła się sukcesem z kolegami. W rezultacie wszyscy ją uwielbiali. Stała teraz przy szybie i przyzywała Henry’ego gestem dłoni. Kiedy do niej dotarł, uścisnęli sobie ręce, a ich pola siłowe zabłysły na krótką chwilę.

— Dobra — rzucił dziarsko. — Zobaczmy, co my tu mamy.

Ktoś wcisnął mu do ręki reflektor.

Opuścił go w ciemność, ujrzał ryty i bas-reliefy, a po chwili zszedł do komnaty, której rozmiary wykraczały poza zasięg jego źródła światła. Ściany były zatłoczone, pełne rzeźb i półek, na których leżały jakieś przedmioty. Zastanawiał się, co to może być. Może lokalna flora i fauna morska, która zebrała się tu, zanim przejście zostało odcięte. A może dzieła sztuki.

Drużyna weszła za nim. Trifon ostrzegał, by niczego nie dotykać.

— Muszę zrobić mapę, zanim cokolwiek ruszycie.

— Wiemy, wiemy, Tri.

Na płaskorzeźbach zatańczyły światła. Rozróżniał już jakieś zwierzęta, ale ani jednej postaci Quraquatczyka. Rzeźby przedstawiające istoty rozumne poza miejscami kultu występowały rzadko. We wszystkich epokach i wśród niemal wszystkich tutejszych kultur. Widocznie istniał zakaz przedstawiania swych wizerunków w kamieniu. Na pewno był po temu jakiś powód, ale jeszcze go nie odkryli.

Podłogę pokrywała półmetrowa warstwa mułu.

Z tyłu otwierały się przed nimi inne komnaty. Głosy pozostałych dzwoniły radością w mikrofonach:

— To był kiedyś stół.

— Te symbole należą do serii kasumelskiej, zgadza się?

— Art, spójrz tylko na to.

— Myślę, że dalej będzie tego więcej.

— Tutaj. Chodźcie tutaj!

To Linda, w izbie po północnej stronie, trzymała lampę przed reliefem ukazującym postacie trzech Quraquatczyków. Trifon delikatnie dotknął twarzy na jednym z wizerunków, przeciągnął palcami wzdłuż zarysu szczęki, po wypukłości ust. Quraquatczycy byli ciepłokrwistymi, dwunożnymi, futrzastymi istotami, w ich wyglądzie było coś nieuchwytnie gadziego. Takie aligatory z twarzami zamiast długich, zębatych paszczy, rozciągniętych w bezmyślnym uśmiechu. Postacie na reliefie nosiły długie szaty. Przy nich stało jakieś czworonożne zwierzę.

— Henry? — przynagliła go gestem dłoni.

Postaci były majestatyczne — emanowały szlachetnością i potęgą.

— Czy to bogowie? — zapytał.

— A któż by inny? — odparł Tri.

— No, niezupełnie — sprzeciwiła się Linda. — To Telmon, Stworzycielka. — Wskazała na centralną figurę, która wyraźnie dominowała nad pozostałymi. — Jest Wielką Matką. A to są jej dwa wcielenia: Rozum i Uczucie.

— Wielka Matka? — W głosie Henry’ego czuć było zaskoczenie. W okresie, w którym wyginęli, Quraquatczycy czcili najwyższe bóstwo męskie.

— Społeczności matriarchalne były tu dość powszechne — odparła. Tri robił zdjęcia, a Linda pozowała na tle posągu. Dla lepszego porównania, jak to się mówi. — Jeśli kiedykolwiek uda nam się przyzwoicie zanalizować Dolną Świątynię — mówiła dalej — odkryjemy, że panował wtedy matriarchat. Idę o zakład. Co więcej, w tamtej erze też odnajdziemy Telmon.

W osobistym kanale Henry’ego zabrzmiał głos Carsona.

— Henry, jest tu coś, co z pewnością będziesz chciał zobaczyć.

Było to w największej z komnat, gdzie Carson oczekiwał go przy kolejnym bas-reliefie. Przywołał Henry’ego bliżej i uniósł swoją lampę. Kolejne wizerunki Quraquatczyków. Wyglądało na to, że tworzą indywidualne grupy — rodzaj tableaux.

— Jest ich dwanaście — rzucił Carson znacząco. — Podobnie jak stacji drogi krzyżowej.

— To mistyczna cyfra.

Henry obszedł w milczeniu całą komnatę. Postacie wyrzeźbiono przepięknie. Niektóre fragmenty odpadły, inne wyżarła erozja. Ale nadal istniały — rama za ramą pełna bosko dostojnych Quraquatczyków. W dłoniach trzymali grabie, włócznie lub zwoje. A przy samym końcu — przerażająca postać o rysach częściowo zakrytych kapturem.

— Śmierć! — wyszeptała Linda.

Zawsze taka sama — pomyślał Henry. — Tu czy w Babilonie, czy w Nowym Jorku. Wszyscy mamy taki sam jej obraz.

— Co to właściwie jest? Masz jakieś pojęcie?

Linda promieniała.

— To opowieść o Tullu, Zbawcy. Tutaj… — wskazała pierwszą tablicę — Tuli przyjmuje napój śmiertelności od Telmon. A tutaj idzie za pługiem.

Mitologia Quraquatczyków nie była specjalnością Henry’ego. Ale znał Tulla.

— Postać chrystusopodobna — wtrącił. — Ozyrys. Prometeusz.

— Tak! Popatrz, tu jest wizyta u płatnerza. — Sunęła powoli wzdłuż fryzów, zatrzymując się przy każdym z nich. — A tu sekwencje bitewne.

— Widzę pewien problem — odezwał się Carson. — Ten mit jest chyba późniejszy niż ten okres, prawda?

— Jeszcze nie jesteśmy niczego tak naprawdę pewni, Frank — odparła Linda. — A może to miejsce wcale nie jest takie stare, jak sądzimy. Ale to ma znacznie mniejsze znaczenie niż fakt, że teraz jesteśmy w posiadaniu kompletnego zestawu tablic.

— Cudownie — wtrącił sarkastycznie Henry. — Powieszą je w zachodnim skrzydle i opatrzą tabliczką z naszymi nazwiskami.

Ktoś zapytał, co przedstawiają te tablice.

— Tutaj — zaczęła wyjaśniać Linda — tutaj się wszystko zaczyna. Tuli jest malutki i zaczyna spoglądać w dół, na świat.

— To kula — wtrącił Art. — Wiedzieli, że świat jest okrągły.

— Tę wiedzę tracili i odzyskiwali kilkakrotnie w ciągu całej swojej historii. W każdym razie Tuli zazdrościł ludziom na Ziemi.

— Quraquatczykom.

— Tak.

— Dlaczego?

— To nie jest jasne. Quraquatczycy najwyraźniej uważali, że to oczywiste, dlaczego nieśmiertelny tak właśnie się zachowuje, bo nigdzie tego nie wyjaśnili. Przynajmniej nie w tych źródłach, do których nam udało się dotrzeć.

— A tutaj przedstawiono go w pozie oranta. Błaga matkę o dar śmiertelności. Zwróćcie uwagę na te uniwersalnie wyciągnięte ramiona.

— A tu… — minęła Henry’ego wskazując następną tablicę — …tu jest nauczycielem.

— A tu w pozie wojownika. Ramię wzniesione. Złowrogi wyraz twarzy. Prawa dłoń odłamana.

— Z pewnością trzymał w niej jakąś broń — mówiła Linda. — Mieli nad nim przewagę, bo kiedy obdarowano go śmiertelnością, nie pozbawiono innych atrybutów boskości. Pojmował cierpienia swoich wrogów. I widział przyszłość. Wiedział, że czekała go śmierć w bitwie. I wiedział, w jaki sposób zginie.

Krokodylopodobny wizerunek herosa miał w sobie pewną szlachetność. Na jednym z fryzów kontemplował własny kres w obecności czarno odzianej Śmierci.

— W końcu — ciągnęła Linda — prosi, żeby przywrócono mu jego boskość. Zwróćcie uwagę na błagalny gest rąk. Henry pokiwał głową.

— I przypuszczam, że mu ją przywrócono.

— Telmon pozostawiła ostateczną decyzję jemu. „Podporządkuję się twoim życzeniom. Do tej pory dokonywałeś właściwego wyboru. Dokończ swego dzieła, a będziesz kochany tak długo, jak długo będą żyli ludzie na tym świecie”. Oczywiście, nie powiedziała „ludzie”, tylko użyła Quraquackiego odpowiednika. — Linda oświetliła ostatnią tablicę. — Tutaj już powziął decyzję i po raz ostatni zbroi się do walki.

— Po śmierci matka umieściła go wśród gwiazd. — Odwróciła się do Henry’ego. — I w tym właśnie tkwi cały sens tego mitu. Śmierć jest nieunikniona. W końcu poddać się jej muszą nawet bogowie. Tak jak bóstwa skandynawskie. Wyjść jej dobrowolnie naprzeciw, poświęcić się dla innych — to właśnie prawdziwa miara boskości.

Postać w ciemnej szacie budziła dziwny niepokój.

— Jest w niej coś znajomego — odezwał się Henry.

Carson potrząsnął głową.

— Dla mnie wygląda jak nasz archetypiczny Nieubłagany Żeńca.

— Nie. — Już przecież widział gdzieś coś podobnego. Gdzieś indziej.” — To nie Quraquatczyk, prawda?

Art wycelował w Śmierć promień swego reflektora.

— Co mówiłeś?

— To nie jest Quraquatczyk. Przyjrzyjcie się.

— Faktycznie, nie jest — zgodziła się Linda. — Czy to ważne?

— Może nie — odparł. — Ale przyjrzyjcie się dobrze. Niczego wam to nie przypomina?

Carson wciągnął głęboko powietrze.

— To ten z Iapetusa — odpowiedział. — To jeden z Monumentów.

Drogi Philu,

Dzisiaj wpadł nam w ręce komplet Przewag Tulla. Załączam szczegóły kompozycji i resztki ośmiu klinów z inskrypcjami w kasumelskim linearnym C. Mamy niezwykłe szczęście: całe to miejsce zachowało się znakomicie, jeżeli wziąć pod uwagę fakt, że przez większość czasu znajdowało się tak blisko morza, a przez kilka ostatnich wieków pod wodą.

Gdyby był na to czas, urządzilibyśmy sobie wielkie oblewanie. Ale nasz pobyt tutaj dobiega końca. Za kilka tygodni będziemy musieli odstąpić wszystko terraformerom. Prawdę mówiąc, jesteśmy ostatnią już ekipą, jaka została na Quraquie. Wszyscy inni wrócili do domu. Henry — niech go Bozia zachowa — nie odejdzie, zanim tamci nie przycisną guzika.

W każdym razie twoje cudowne dziecko trafiło na żyłę złota. Henry sądzi, że moim imieniem nazwą nową bibliotekę Akademii.

Linda

(Linda Thomas, w liście do swego mentora, dr. Philipa Bertholda z Uniwersytetu w Antiochii, datowanym na 211. dzień 28. roku quraquackiej misji, a otrzymanym w Yellow Springs, w Ohio, 28 maja 2202)

Rozdział 2

Princeton, czwartek, 6 maja 2002, 17,30

Hutch wyłączyła silnik oraz światła i zaczęła obserwować rozlewającą się wśród ulewnego deszczu pierwszą falę wychodzących z biura urzędników. Większość skierowała się do przystanku kolei napowietrznej — zalanej deszczem wzniesionej platformy. Niektórzy kulili się szukając schronienia przy wejściu do Tarpley Building, a kilkoro — tych bardziej zasobnych — biegło do swoich samochodów. Niebo zawisło ciężko nad parkingiem, oświetlane od spodu przez uliczne latarnie i światła samochodów.

U niego wciąż jeszcze paliły się światła, widoczne przez opuszczone rolety. Było to narożne biuro na najwyższym piętrze przysadzistego wieżowca — klocka z betonu i szkła, w którym znalazły schronienie firmy prawnicze, agenci ubezpieczeniowi i przedstawiciele handlowi. Takiego miejsca nikt nie skojarzy sobie z ognistym romansem. Ale w niej widok budynku, sam fakt, że tu jest, budził fale wewnętrznych przybojów.

Ludzie tłoczyli się przy głównym wejściu, stawiali kołnierze płaszczy, mocowali się z parasolami. Błysnęły trzy czy cztery pola siłowe. Samochody przycupnęły przy wyjeździe na ulicę, ich światła rozmazywały się w deszczu, a wycieraczki wymachiwały rytmicznie.

Hutch siedziała nieruchomo, czekała, aż pogasną światła, i zastanawiała się, co właściwie ma zamiar mu powiedzieć. Złościł ją już sam fakt, że się tu w ogóle znalazła. Czas najwyższy sobie odpuścić, a ona włóczy się za nim jak zakochana do szaleństwa nastolatka — w nadziei, że coś się wydarzy. W nadziei, że kiedy ją zobaczy, zmieni zamiar, jakby w jednej chwili wszystko, co było między nimi, stanęło mu nagle przed oczyma. Jednak gdyby nie spróbowała, musiałaby żyć z tym brakiem pewności.

Wtuliła się w siedzenie samochodu, przykryta deszczem i mrokiem.

Pierwszy raz wyznał jej miłość w tym właśnie biurze. Przez jeden pamiętny wieczór pomagała mu po godzinach przy systemach komputerowych i zostali tam aż do świtu.

Teraz jej się zdaje, że było to bardzo dawno. Miała akurat przerwę między jednym lotem a drugim, a kiedy się skończyła, wszystko zdawało się możliwe.

Jakoś znajdziemy sposób”.

W oddali ukazał się pociąg kolejki nadziemnej — sznur jasnych światełek na tle ponurej ciemności. Kilku spieszących przez parking ludzi zerwało się do biegu. Pociąg podjeżdżał łagodnym łukiem, zahamował i bezszelestnie wtoczył się na stację.

Cal był analitykiem finansowym w firmie brokerskiej Forman & Dyer. Lubił swoją pracę, uwielbiał bawić się liczbami, zafascynował go także zawód Hutch. „Mój gwiezdny pilot”. Uwielbiał słuchać, jak opisuje odległe światy, wymusił nawet na niej obietnicę, że kiedyś jakimś cudem zabierze go ze sobą. „Przynajmniej — uśmiechnął się — na Księżyc”. Miał szare oczy, ciemne włosy, a wokół ust bruzdki od uśmiechu. I kochał ją.

Światła w jego biurze pogasły.

Mieszkał o osiem bloków stąd. Cal był fanatykiem dbania o kondycję, więc nawet przy takiej pogodzie pójdzie do domu piechotą.

Pociąg ruszył, zaczął przyspieszać i odpłynął w ulewę.

Szeroko rozlewający się strumień ludzi teraz skurczył się do zaledwie garstki osób. Nawet z tej odległości, nawet przy takim rozmazanym świetle nie mogła się pomylić.

Wzięła głęboki oddech.

Cal wepchnął ręce głęboko w kieszenie miękkiej brązowej kurtki i szybkim, sprężystym krokiem wmaszerował na parking, dość daleko od niej. Patrzyła, jak przemierza asfalt, wymijając kałuże, brnąc uparcie przez ulewny deszcz.

Zawahała się, bardzo powoli przerzuciła biegi i zapuściła silnik. Samochód ruszył bezszelestnie przez chodnik i zatrzymał się tuż przy nim. Do ostatniej chwili nie była pewna, czy nie uskoczy w bok.

W końcu ją zobaczył. Szyba w oknie była opuszczona, deszcz wlewał się do środka. Wydawał się zaskoczony, zadowolony, rozradowany, zmieszany — jego twarz wyrażała wszystkie te uczucia.

— Hutch. — Wpatrywał się w nią z niedowierzaniem. — Co ty tutaj robisz?

Uśmiechnęła się i w duchu pogratulowała sobie, że przyszła.

— Podrzucić cię?

Drzwi od strony pasażera uniosły się w górę, ale on nadal stał w miejscu, zapatrzony.

— Nie wiedziałem, że jesteś w domu.

— Teraz już wiesz. Słuchaj, przemokniesz do suchej nitki.

— Tak, dzięki. — Obszedł samochód od przodu i wsiadł do środka. „Ten sam płyn po goleniu”. — Co u ciebie słychać?

— W porządku. A co u ciebie?

— Też nie najgorzej — mówił bezdźwięcznym głosem. — Świetnie wyglądasz.

— Dzięki.

— Zawsze świetnie wyglądałaś.

Jeszcze raz się uśmiechnęła, tym razem nieco cieplej, pochyliła się ku niemu i ostrożnie ucałowała w policzek.

Przy pierwszym spotkaniu wydał się jej drętwy. A jego zawód w niczym nie poprawiał tego wizerunku. Ale dotknął jej w jakiś tak pierwotny sposób, że wiedziała, iż cokolwiek się dzisiaj wydarzy, już nie będzie taka sama jak przedtem. A wyglądał teraz — choć z początku przecież tak zwyczajnie — jak mężczyzna z samego topu, największy kaliber. Jak i kiedy to się stało? Nie miała pojęcia.

— Chciałam się przywitać. — Przełknęła ślinę. — Zobaczyć cię jeszcze raz. — „Co to była za para, która spała z obnażonym mieczem pośrodku, żeby zachować wstrzemięźliwość?” Wyraźnie czuła teraz obok siebie ten miecz, zimny i złowrogi.

Milczał wyczekująco.

— Witaj.

Deszcz bębnił o dach.

— Tęskniłam za tobą.

Zachmurzył się. Był wyraźnie zmieszany.

— Hutch, muszę ci o czymś powiedzieć. „Cała naprzód” — pomyślała. To w jego stylu.

— Żenisz się.

Znów szeroko otworzył oczy. Uśmiechnął się. To był ten sam zakłopotany, przyjacielski, pospolity uśmiech, który tak oczarował ją dwa lata temu. Dziś wieczorem zobaczyła w nim ulgę. Najgorsze już miał za sobą.

— Skąd o tym wiesz?

Wzruszyła ramionami.

— Ludzie zaczęli mi opowiadać już w dziesięć minut po wylądowaniu.

— Przykro mi. Powiedziałbym ci o tym sam, ale nie wiedziałem, że wróciłaś.

— Nie ma problemu. Kim ona jest? — Zdołała wymanewrować się z głębokiej kałuży przy wyjeździe i skręciła w Harrington Avenue.

— Nazywa się Teresa Pepperdil. I jak ty — używa tylko nazwiska. Wszyscy wołają na nią „Pep”. Jest nauczycielką.

— Oczywiście jest atrakcyjna.

— Jeszcze raz — jak ty. Zadaję się wyłącznie z pięknymi kobietami. — Miał to być komplement, ale wypadł niezręcznie, zabolał.

Hutch milczała.

Patrzył gdzieś poza nią, cały czas unikał jej wzroku.

— Co jeszcze mogę ci powiedzieć? Mieszka w South Jersey i, o ile mi wiadomo, ma zamiar tam pozostać. — Zabrzmiało to, jakby się przed czymś bronił.

— No cóż, moje gratulacje.

— Dzięki.

Skręciła w lewo, w Jedenastą. Mieli przed sobą mieszkanie Cala, w zespole bloków, które udawały zamek. Proporce zwisały bezwładnie.

— Słuchaj — zaczęła — może wpadlibyśmy gdzieś na drinka? — I omal nie dodała: ,jak za starych dobrych czasów”.

— Nie mogę — odparł. — Ona ma niedługo przyjść, muszę się trochę ogarnąć.

Zahamowała przy krawężniku, bo nie było podjazdu. Wyłączyła silnik. Miała ochotę się wycofać, dać sobie spokój, nie ośmieszać się więcej.

— Cal — powiedziała jednak — jeszcze jest czas, żebyśmy znów byli razem. — Mówiła tak cicho, że nie była pewna, czy dosłyszał.

— Nie — odwrócił wzrok. Spodziewała się gniewu, może goryczy, może smutku. Ale nic takiego nie wyczuła w jego głosie — brzmiał pusto. — Nigdy nie było czasu, żebyśmy mogli być razem. Tak naprawdę.

Nic nie odpowiedziała. Zbliżył się jakiś mężczyzna z psem. Zerknął na nich ciekawie, rozpoznał Cala, wymamrotał pozdrowienie i poszedł dalej.

— Nadal jeszcze możemy wszystko naprawić — mówiła. — Jeżeli tylko zechcemy. — Wstrzymała oddech i z drętwym smutkiem poczuła, że boi się, iż usłyszy od niego „tak”.

— Hutch. — Ujął jej dłoń. — Ciebie nigdy nie ma. Ja istnieję dla ciebie tylko między jednym a drugim lotem. Taki port macierzysty.

— Nie tego chciałam.

— Ale tak to właśnie wygląda. Ile już razy prowadziliśmy podobne rozmowy? Patrzę nocą w niebo i wiem, że ty gdzieś tam jesteś. Jak, do cholery, mogłabyś się kiedykolwiek ustatkować i osiąść w Princetown na resztę życia? Wychowywać dzieci? Chodzić na wywiadówki?

— Jakoś bym dała radę. — „Kolejne kłamstwo? Coś jej się zdaje, że zaczyna lecieć na automatycznym pilocie”.

Potrząsnął głową.

— Nie ma cię nawet, kiedy tu jesteś. — Ich oczy w końcu się spotkały. Twarde spojrzenie miało trzymać ją na dystans. — Kiedy masz następny lot?

Uścisnęła jego dłoń, nie odpowiedział uściskiem, więc ją puściła.

— W przyszłym tygodniu. Mam ewakuować ekipę Akademii z Quraquy.

— Więc wszystko po staremu, prawda?

— Chyba tak.

— Nie… — Jeszcze raz potrząsnął głową. — Widziałem, jakie masz oczy, kiedy zaczynasz opowiadać o tych wszystkich miejscach, Hutch. Nie zdajesz sobie sprawy, co się z tobą dzieje, kiedy jesteś gotowa do odlotu. Czy wiesz, że zwykle nie mogłaś się doczekać, żeby wyjść? Nigdy nie zdołasz osiąść na stałe — dla mnie. — Wyczuła drżenie w jego głosie. — Hutch, kocham cię. Zawsze cię kochałem. I zawsze będę kochał, choć nigdy więcej już o tym nie wspomnę. Ale ciebie nie można mieć. Szybko byś mnie znienawidziła.

— Nigdy.

— Ależ tak, na pewno. Oboje doskonale wiemy, że gdybym powiedział: „W porządku, zacznijmy wszystko od nowa”, ty byś zadzwoniła do tego jak-mu-tam i powiedziała, że nie lecisz na Quraquę — gdziekolwiek by to miało być — i natychmiast zaczęłabyś żałować. Natychmiast! I powiem ci jeszcze coś: kiedy wysiądę z tego samochodu, a ty pomachasz mi na do widzenia i odjedziesz, poczujesz ulgę. — Spojrzał na nią i uśmiechnął się. — Hutch, Pep to dobra dziewczyna. Spodobałaby ci się. Więc życz mi wszystkiego dobrego.

Bardzo wolno pokiwała głową.

— Muszę lecieć. Daj buziaka jak za dawnych dobrych czasów.

Z wysiłkiem zdobyła się na uśmiech i ujrzała, jak odbija się on w jego twarzy.

— Ale porządnie — rzuciła i nie żałowała sobie.

Nieco później, kiedy skręciwszy w Conover Expressway gnała na północ, doszła do wniosku, że się mylił. W tej chwili w każdym razie czuła wyłącznie żal.

Amity Island, Maine, piątek, 7 maja, 20.00

Huragany zawsze były dla Emily ulubionym typem pogody. Uwielbiała, kiedy przewalały się na zewnątrz, a ona siedziała przy kominku z kieliszkiem chianti, słuchając wycia wiatru przy środkowej kopule i patrząc, jak uginają się korony drzew. Uwielbiała je, mimo że z roku na rok stawały się coraz gwałtowniejsze i żarłoczniejsze, że wymywały plaże i stopniowo zatapiały wyspę.

Może właśnie dlatego je lubiła: stanowiły część tego skomplikowanego mechanizmu — podnoszącego się stale poziomu mórz, zanikających lasów i postępujących wciąż pustyń — który po trzech wiekach zaniechań zmusił wreszcie opornych polityków do działania. Zresztą i tak chyba za późno, jak uważała. Ale w gardłowym ryku huraganów słyszała głos swojej planety.

Richarda Walda podbiła już przy pierwszym spotkaniu. Było to w czasach, kiedy archeologia ciągle jeszcze przypisana była do Ziemi, a oni siedzieli wtedy naprzeciwko siebie na jakimś seminarium na temat rzeźby hetyckiej. On sam stracił zainteresowanie dla rzeźb, ale za Emily uganiał się po trzech kontynentach i po co podlejszych knajpkach na Środkowym Wschodzie.

Po jej śmierci już się nie ożenił. Nie znaczyło to, że nie był w stanie pozbierać się po tej stracie ani że nie znalazł nikogo innego. Ale z nikim nie był w stanie powtórzyć tego, co było między nimi, nawet w wielkim przybliżeniu. Uczucie dla Emily przerastało nawet jego miłość do starożytności. Nie spodziewał się, że jeszcze raz uda mu się znaleźć taką kobietę.

To właśnie ona wymyśliła, żeby osiedlić się w Maine, z dala od Waszyngtonu czy Nowego Jorku. Tu właśnie napisał „Lato Babilończyków” — książkę, która ustaliła jego zawodową reputację. Siedzieli tutaj razem na święto Dziękczynienia, kiedy przyszła wiadomość, że udało się uzyskać możliwość lotów w nadprzestrzeni. (W tym czasie jeszcze ani Richard, ani Emily nie mieli pojęcia, na czym to właściwie polega i jak dalece odmieni oblicze ich zawodu.) To było na dwa tygodnie przed tym, jak zginęła — jechała odwiedzić rodzinę przed świętami.

Deszcz siekł szyby okienne. Wielkie świerki przed domem i po drugiej stronie ulicy, u Jacksona, falowały jak wzburzone morze. Nie było już pór właściwych huraganom. Zdarzały się o każdej porze roku. Licząc od pierwszego stycznia, ten był siódmy. Nazwali go Gwen.

Richard przeglądał właśnie swoje notatki o Wielkich Monumentach, przygotowując artykuł do „Archeological Review”. Miał to być głos w rozpętanej ostatnio dyskusji ludzi rozczarowanych tym, że po dwudziestu latach poszukiwań nie jesteśmy ani na jotę bliżej odkrycia, kim byli Twórcy Monumentów. Miał zamiar powiedzieć kilka słów o korzyściach płynących z ich nieodnalezienia: „W wyniku braku bezpośredniego kontaktu stali się oni (Twórcy Monumentów) istotną siłą mitotwórczą. Wiemy teraz, że istnieje możliwość stworzenia wysoko rozwiniętej kultury, ceniącej sobie te aspekty życia, które sprawiają, że warto żyć, a nawet nadają życiu pewną szlachetność. Jak inaczej można wytłumaczyć sobie motywy, które doprowadziły do wzniesienia pomników o tak zniewalającym pięknie?”

I chyba najlepiej byłoby — myślał sobie — gdybyśmy ich nigdy nie poznali inaczej, jak tylko przez ich sztukę. Artysta jest zawsze podrzędny wobec swego dzieła. Kimże w końcu są Peoniusz, Cezanne i Marimoto w porównaniu z „Nike”, „Val d’Arc” i „Czerwonym księżycem”? Wiedza uzyskana z pierwszej ręki prowadziłaby pewnie tylko do rozczarowania. A mimo to — czyż nie oddałby wszystkiego za to, by móc siedzieć tego wieczora, kiedy sztorm dobija mu się do drzwi, a w powietrzu unosi się „Piąta” Beethovena, i gawędzić z jedną z owych istot? „O czym myślałaś, stojąc na szczycie tamtej grani? Hutch wierzy, że cię rozumie, ale co tak naprawdę chodziło ci po głowie? Po co tu przybyłaś? Wiedziałaś o nas? Czy może po prostu wędrowałaś sobie po galaktyce w poszukiwaniu różnych jej cudów?”

„Czy byłaś sama?”

Czoło huraganu Gwen mieściło w sobie dwieście kilometrów wichru. Czarny deszcz chłostał trawnik i wstrząsał całym domem. Gęste, szare chmury, poszarpane sinymi pręgami, pędziły nisko nad dachami. Metalowy szyld przy aptece Stafforda trzepotał i łomotał rytmicznie. Pewnie znowu się zerwie i pofrunie z wiatrem, ale po tej stronie miasta nie było już nic oprócz piachu i wody.

Richard uzupełnił zawartość szklaneczki. Bardzo podobało mu się siedzieć tak ze szklaneczką ciepłego burgunda w dłoni przy zasłoniętym okiennicami oknie i pozwalać, by wiatr unosił ze sobą jego myśli. W czasie takiej pogody człowiek czuje się bardziej samotny niż na Iapetusie, a Richard uwielbiał osamotnienie. W jakiś sposób — choć nie bardzo rozumiał jak — wiązało się to z uczuciami, które ogarniały go, kiedy stąpał po salach wzniesionych przez dawno wymarłe cywilizacje. Albo kiedy wsłuchiwał się w szmer oceanu na brzegach czasu…

Nigdzie na świecie nie spotkał tak potężnego rytuału oczyszczenia jak huragan o sile czterech stopni. Penobscot Avenue lśniła w deszczu, światła latarni rozlewały się mgliście, a zerwane gałęzie przepływały przez miasto z martwym wdziękiem.

„Nie wychylaj się”.

Przyjemności tej jednakże towarzyszyło poczucie winy. Jak by nie było, te wielkie sztormy rozmywały przecież Amity Island. W rzeczy samej — w pogodne dni można było wypłynąć na ćwierć mili w ocean i wciąż jeszcze widzieć na dnie starą Route One.

Tego wieczoru był zaproszony na kolację do Plankettów. Chcieli, żeby został na noc — z powodu tego sztormu. Odmówił. Plankettowie byli dość interesujący, co więcej, grali w brydża (a to jeszcze jedna z pasji Richarda). Ale on wolał sztorm, wolał pobyć z nim sam na sam. Podziękował, wymawiając się nawałem pilnych zajęć.

Naprawdę chodziło mu o to, by na cały wieczór skulić się w fotelu z Dickensem. Akurat był w połowie „Domu na pustkowiu”. Kochał tę serdeczną, ludzką życzliwość, jaka emanowała z książek Dickensa, i znajdował w nich (ku ogromnemu rozbawieniu swoich kolegów) pewne analogie z Monumentami. I tu, i tam unosił się duch pełnej współczucia inteligencji wrzuconej we wrogi wszechświat. I tu, i tam mamy do czynienia z krańcowym optymizmem. I jedno, i drugie było wytworem świata, który dawno już odszedł. I jedno, i drugie wykorzystywało refleksy światła do uzyskania najostrzejszych kontrastów.

„Co ty, u licha, bredzisz, Wald?”

Carton z „Opowieści o dwóch miastach”. Sam Weller z „Klubu Pickwicka”. U Dickensa puenta zawsze przychodzi z najmniej spodziewanego kierunku.

Richard Wald był cokolwiek szczuplejszy niż pięć lat temu, kiedy spacerował z Hutch po tamtej grani. Teraz pilniej zważał na swoją sylwetkę, biegał od czasu do czasu, i pił mniej. Jedyne, co mu chyba pozostało, to uganianie się za spódniczkami. No i Monumenty.

Nad znaczeniem Monumentów debatowały bez końca całe legiony teoretyków. Eksperci wykazywali tendencję do komplikowania tej sprawy ponad wszelką miarę. Richardowi rzecz wydawała się wręcz nieznośnie prosta: to były pamiątki, listy wysyłane przez wieki w najuniwersalniejszym z pism. „Witaj i żegnaj, Współtowarzyszu Podróży”. A mówiąc słowami arabskiego poety, Menakhata: „Wielka ciemność zbyt jest wielka, a noc za głęboka. Ty i ja nie spotkamy się nigdy. Pozwól więc, że przystanę i wzniosę kielich”.

Wald miał pociągłą twarz, kwadratowy podbródek i wąski, iście arystokratyczny nos. Z wyglądu przypominał ten typ aktorów charakterystycznych, którym zawsze wyznacza się role bogatych wujków, prezydentów czy defraudantów z wielkich firm.

Wichura wstrząsnęła posadami budynku.

W domu naprzeciwko Wally Jackson stał w oknie — sylwetka obrysowana światłami w salonie. Ręce wciśnięte za pasem — wyraźnie znudzony. Były naciski, żeby zacząć podstemplowywać grunt przy plaży. Za tym wszystkim stał Harry. Z powodu częstych sztormów tracili dużo ziemi. Ludzie z wolna zaczynali się poddawać. Ceny nieruchomości na Amity spadły o dwadzieścia procent w ciągu ostatnich trzech lat. Nikt nie wierzył, żeby przed tą wyspą była jakaś przyszłość.

Po drugiej stronie Penobscot McCutcheonowie i Broadstreetowie grali w bezika. Gra w karty podczas huraganu weszła już do tradycji. Podczas wielkich sztormów McCutcheonowie i Broadstreetowie zasiadali do kart. Kiedy w zeszłym roku w wyspę uderzyła Frances o sile pięciu stopni, wszyscy się wynieśli, a oni zostali. — Woda trochę się podniosła — rzucił później od niechcenia McCutcheon, nie do końca kryjąc się z pogardą dla słabego ducha sąsiadów — ale nie należy robić z tego problemu. Wiecie, tradycja i te rzeczy.

Koniec końców McCutcheonów, Broadstreetów i tę ich grę zmiecie pewnego dnia do Atlantyku.

Darwin nadal działa.

Zadźwięczał dzwonek modemu.

Wald przeszedł przez pokój w samych skarpetach, przystanął po drodze, żeby dopełnić szklaneczkę. Coś walnęło w dach.

Na biurku czekała nań trzystronicowa wiadomość. Już sama okładka przyciągnęła jego uwagę — przekaz pochodził z Quraquy.

Od Henry’ego.

Dziwne.

Zapalił lampę i zasiadł za biurkiem.

Richardzie,

To, co tu załączam, znaleźliśmy w Świątyni Wiatrów. Szac. wiek 11 000 lat. To tablica siódma z dwunastu. Mit o Tullu. Frank sądzi, że to ma związek z Oz. Data się zgadza, ale coś mi się nie chce wierzyć. Coś ci przychodzi do głowy?

Oz?

Następna strona to rysunek bas-reliefu. Wyidealizowana sylwetka Quraquatczyka i postać w długiej szacie. Strona trzecia to zbliżenie rysów tej ostatniej.

Richard odstawił szklankę i zapatrzył się w zdumieniu. To przecież Lodowa Istota.

Nie. To nie ona.

Zrobił trochę miejsca na biurku i zaczął przetrząsać wszystko w poszukiwaniu szkła powiększającego. Skąd to było?! Ze Świątyni Wiatrów. Oz… Ta struktura na księżycu Quraquy to anomalia, nie miała nic wspólnego z Wielkimi Monumentami poza tym, że też nie można jej było w żaden sposób wyjaśnić. Nikt nie snuł na ten temat nawet żadnych przypuszczeń.

A jednak… Znalazł szkło powiększające i przytrzymał je nad obrazem. Zbyt duże podobieństwo, żeby mogło być dziełem przypadku. Ta istota była lepiej umięśniona. Miała szersze ramiona, była bardziej krępa. Męska sylwetka, bez wątpienia. Niemniej, nie mogło być żadnych wątpliwości co do rysów widocznych wśród fałd kaptura.

Ale tutaj to przecież wyobrażenie Śmierci!

Osunął się w fotel.

Najpierw rozważmy zbieg okoliczności. Ktoś kiedyś pokazał mu postać na murach indiańskiej świątyni, która wyglądała zupełnie jak dawno wymarli mieszkańcy Pinnacle.

Ale coś kiedyś musiało przecież nawiedzić Quraquę. Wiemy o tym, bo istnieje Oz. I mamy dowody na to, że mieszkańcy planety nigdy nie osiągnęli takiego stopnia rozwoju techniki, by móc opuścić rodzimy świat.

Ale dlaczego personifikacja Śmierci?!

Pytanie to przyprawiło go o dreszcz.

Wyszukał w komputerze obraz quraquańskiego księżyca. Był jałowy, pozbawiony atmosfery, o połowę mniejszy od Luny. Sto sześćdziesiąt cztery lata świetlne stąd. Niecały miesiąc podróży. Był to nieokreślonego wyglądu światek, pełen kraterów, równin i skalnego pyłu — trudny do odróżnienia od jakiejkolwiek innej księżycowej powierzchni. Z wyjątkiem tego, że znaleziono na nim sztuczną konstrukcję. Richard przeniósł się na zachodnią półkulę — tę, która zwrócona była stale w stronę planety. Odnalazł Oz.

Wyglądało jak ogromne kwadratowe miasto. Ciężkie, szare i bezcelowe, tak daleko odbiegało od dzieł Twórców Monumentów, jak tylko można sobie wyobrazić.

Jednak wielu upierało się przy twierdzeniu, że tylko oni mogli je tam postawić. Richard zwykle odrzucał podobne sugestie, uważając je za absurdalne. Przecież nie wiadomo, kto jeszcze włóczy się po kosmosie. Ale to odkrycie z Tullem dawało do myślenia.

Zadzwonił do Akademii i poprosił o połączenie z komisarzem. Z Edem Homerem łączyła go przyjaźń przez całe życie. On, Richard, i Henry jako jedyni pozostali ze starej gwardii, która pamiętała jeszcze ziemską archeologię sprzed czasów Pinnacle. Razem przebrnęli jakoś przez okres przejściowy i razem zaintrygowały ich milionletnie ruiny. Horner i Wald znaleźli się pomiędzy pierwszymi, którzy wylądowali na Pinnacle. Do dziś dnia kultywują zwyczaj spotykania się od czasu do czasu na wspólnej kolacji.

— Dzisiaj chyba nie idziesz biegać, co, Richardzie? — To miała być aluzja do huraganu. Ed był z nich dwóch tym nieco młodszym. Był duży, zawsze pogodny i jowialny. Miał gęste czarne włosy i brązowe, zbyt szeroko rozstawione oczy, do tego krzaczaste brwi, które ruszały się i podskakiwały, kiedy tylko czymś się podekscytował. Horner sprawiał wrażenie małomównego i nieszkodliwego — kogoś, kogo łatwo usunąć sobie z drogi. Ale ten właśnie miły uśmiech był ostatnią rzeczą, jaką widzieli u niego niektórzy jego wrogowie.

— Dziś wieczorem nie — odparł Richard. — Zbyt rześkie powietrze na dworze.

Ed uśmiechnął się szeroko.

— Kiedy wpadniesz do starego D.C.? Mary bardzo chciałaby cię zobaczyć.

— Dzięki. Przekaż jej ukłony. — Richard wzniósł kieliszek w stronę przyjaciela. — Nie ma miejsca, w którym znalazłbym się chętniej. Ale na razie chyba nie. Słuchaj, akurat dostałem przekaz od Henry’ego.

— Tutaj też przysłał to samo. Już to przejrzałem. Coś na temat Nieubłaganego Żeńcy?

— Coś na temat Twórców Monumentów — wyjaśnił Richard. Ed poruszył się niespokojnie.

— To mamy problem — powiedział. — Wiesz, że niedługo na Quraquie wyciągamy korek.

Richard wiedział o tym doskonale. Quraqua była pierwsza w kolejce do terraformacji. Miała być Nową Ziemią. (Żaden inny świat nie dawał nadziei na utrzymanie przy życiu osadników — z wyjątkiem Inakademeri. Noka. Ale ten rajski ogród stał się już domem innej cywilizacji.) Teraz szerokie lobby najróżniejszych grup interesów zobaczyło w Quraquie laboratorium, miejsce, gdzie można sobie założyć utopię, zacząć wszystko od nowa.

— Kiedy?

— Za sześć tygodni. Może trochę mniej. Henry już dawno miał stamtąd zniknąć, ale sam wiesz, jaki on jest. Do diabła, Richard, kiedy oni zaczną, my skończyliśmy. Na wieki.

No, w każdym razie na jakieś pół wieku na pewno. Dla nich to to samo co na wieki.

— Nie możesz na to pozwolić, Ed. Sytuacja się zmieniła.

— Nie widzę możliwości. Nikogo nic nie obchodzą Twórcy Monumentów. Tak naprawdę, to chyba tylko ciebie i mnie. Ale nie podatników. A już z pewnością nie polityków. A bardzo wielu ludzi ekscytuje się terraformacją. Nie pozwolą na żadną dalszą zwłokę.

— Rozmawiałeś z Casewayem?

— Nie. I nie mam zamiaru. Ten skurczybyk nie podaruje nam nawet jednego dnia. Nie. — Oczy Homera błysnęły gniewem. Richard wyczuł wyraźnie frustrację starego przyjaciela. — Słuchaj, zrobiłbym to, gdybym tylko widział w tym jakiś sens. A może ty byś z nim pogadał?

— Ja?

— Tak. Myśli, że w tej dziedzinie jesteś szychą. Czytał nawet twoje książki. Zawsze mówi o tobie jak najlepiej. Pytał mnie, dlaczego inni spośród nas nie mogą być tacy jak ty. „Wald nie przedkładałby własnych interesów nad wszystko inne” — mówił. Sądzi, że ty masz poczucie przyzwoitości. Najwyraźniej w przeciwieństwie do mnie.

Richard uśmiechnął się szeroko.

— W tej kwestii nie mogę się z nim spierać. — Wicher wył dookoła domu. — Ed, możesz mi załatwić jakiś transport na Quraquę?

— Po co?

— Bo zaczyna nam brakować czasu. Chciałbym zobaczyć tę Świątynię. No i Oz. Możesz to załatwić?

— Wysyłamy pilota po Henry’ego i jego ludzi.

— Kiedy?

— A na kiedy będziesz gotowy?

— Jak tylko ucichnie sztorm. Dzięki, Ed. Kąciki ust Hornera uniosły się nieznacznie.

— Chciałbym, żebyś coś dla mnie zrobił.

— Mów.

— Dwie rzeczy właściwie. Chciałbym, żebyś rozważył możliwość porozmawiania z Casewayem. A potem, kiedy będziesz na Quraquie, przypilnuj, żeby Henry zdążył na czas. Okay?

INFOSIEĆ

NIE WIDAĆ KOŃCA ŚRODKOWOZACHODNIEJ SUSZY

Małe farmy bankrutują dziewiąty rok pod rząd

NAU i Quebec obiecują pomoc

INFLACJA WZRASTA DO 26%

Październikowe ceny napędzane przez żywność i opiekę medyczną Mieszkania i energia — lekki spadek

PESYMIZM WŚRÓD CZŁONKÓW RUCHU „GREENHOUSE” Zbyt długo czekaliśmy — twierdzi Tyler

Naturalne procesy wzięły górę Prezydent-elekt ogłasza szeroki zakres programu

Jak masz zamiar utrzymać ich z dala od swej farmy?

ZALUDNIENIE MIAST EUROPEJSKICH SPADA DRASTYCZNIE

71% ludności żyje w rejonach wiejskich i podmiejskich

Podobne trendy w NAU (Szczegóły wewnątrz numeru)

FOXWORTH ZAPEWNIA BURMISTRZÓW O STAŁYCH DOSTAWACH ŻYWNOŚCI

Twierdzi, że podobne załamanie nie może się powtórzyć

Zarządzi kampanię reklamową mającą powstrzymać masowe ucieczki z miast

WIELKA BRYTANIA I FRANCJA PLANUJĄ UTWORZENIE NOWEJ RADY WEWNĘTRZNEJ

Możemy uniknąć starych błędów — twierdzi Kingsley

572 OSOBY ZGINĘŁY W KATASTROFIE LOTNICZEJ NAD MORZEM ŚRÓDZIEMNYM

Trwają poszukiwania czarnej skrzynki

HORNCAF ZATRZYMANY Z PROSTYTUTKĄ

Holoewangelista utrzymuje, że interesuje go tylko jej dusza

Kolejna seks-afera w długiej serii

DLA MEKSYKU PRZEWIDYWANY MOKRY ROK

Opady deszczu mają podwoić swoją objętość

Letnie zbiory zagrożone

TRZECIA GRUPA NA ŚWIECIE WZYWA DO ZAMKNIĘCIA BAZY KSIĘŻYCOWEJ

„Policzek dla wszystkich głodujących na świecie”

Zapowiedziano demonstracje w NAU, W. Brytanii, Rosji, Niemczech i Japonii

W LONDYNIE POCHOWANO MARKA HATCHERA

Martwy z sześciopakiem, „Poetycka podróż przez Wielki Głód”

Uhonorowany Nagrodą Pulitzera w 2172

Przez trzydzieści lat przebywał w odosobnieniu

MILIONY OFIAR W INDOCHINACH

Na całym subkontynencie coraz większa susza

Specjalna rada ma rozpatrzyć istniejące możliwości

REBELIANCI OPANOWUJĄ KATMANDU

Setki osób giną w zamieszkach ulicznych

POPULACJA NAU SIĘGA 200 MILIONÓW

Foxworth obiecuje zdecydowane działania

Proponuje większe przywileje dla bezdzietnych par

TRZECI DZIEŃ PODRÓŻY PAPIESKIEJ PO FRANCJI

Odprawia mszę w Notre Dame Nouveau Poucza wiernych o korzyściach płynących z celibatu

PODZIEMNE WODY NISZCZĄ POMNIKI STAROŻYTNEGO EGIPTU

Starożytne dziedzictwo zagrożone Powstają grupy obrońców

SZALENIEC ZASTRZELIŁ SIEDEM OSÓB W BIBLIOTECE

Na widok policji strzela do siebie

Była narzeczona kryje się wśród regałów

POLL UJAWNIA ZMĘCZENIE AMERYKANÓW POLITYKĄ

Wyborcy stają się cyniczni w obliczu ciągłych afer seksualnych i finansowych

IZRAELSKI PRZYWÓDCA ZDRADZA ISTNIENIE PLANÓW NA ZASIEDLENIE QURAQUY

„Poczekamy na swój własny świat”.

NAU OBCINA WYDATKI NA LOTY MIĘDZYGWIEZDNE

„Posunięcie wymuszone ograniczeniami w budżecie”

(Dwa artykuły na ten temat wewnątrz numeru)

NADAJĄCE SIĘ DO ZASIEDLENIA ŚWIATY SĄ RZADKOŚCIĄ

Znikome szansę

Komisja zaleca przekazanie środków na inny cel

Quraqua ma być gotowa za pięćdziesiąt lat

„Jeden nowy świat w zupełności wystarczy” — twierdzi Hofstadtler

TOWARZYSTWO „NOWA ZIEMIA” ZAPOWIADA PROTESTY

„Nie porzucajcie walki” — ostrzega Narimata

Rozdział 3

Arlington, sobota, 8 maja, 9.15

Dzwonek telefonu wyrwał ją z ciepłego, jedwabistego snu. Pogmerała przy lampie, potem odebrała.

— Tak?

— Hutch? — Poznała głos Richarda. — Mówią mi, że jesteś pilotem tych ze Świątyni.

— Tak — odparła zaspana.

— To dobrze. Jadę z tobą.

Od razu się rozbudziła. To dopiero miła niespodzianka. Niezbyt cieszyła ją perspektywa miesięcznego samotnego pałętania się po pokładzie Winka.

— Miło mi to słyszeć — odparła, zastanawiając się w duchu, dlaczego się tam wybiera. Chodziło przecież o zwykły lot ewakuacyjny.

— I tak bym prosił o ciebie — wyjaśnił,

— A ja byłabym ci wdzięczna za zarobek. — Hutch latała tylko na zlecenia, nie była etatowym pilotem Akademii. — Po co tam jedziesz?

— Chcę zobaczyć Oz.

Richard rozłączył się. Poniżej łódź turystyczna z brezentowym baldachimem okrążała Republic Island, zmierzając w stronę portu; pasażerowie stłoczyli się przy balustradzie. Parasolami osłaniali się przed padającą od samego rana mżawką. Przeżuwali kanapki i wlekli ze sobą parawany, które zupełnie nie były im potrzebne. Jakiś gruby mężczyzna w rozciągniętym swetrze siedział na rufie i karmił mewy.

Powierzchnię rzeki marszczył rześki wietrzyk. Richard obserwował to wszystko ze swej powietrznej taksówki. Wzdłuż burt furkotały kolorowe proporczyki. Jakaś parka na zawietrznej zajęta była bardziej sobą niż pomnikiem. Na samej wyspie stadko dzieci, zaganiane przez udręczoną kobietę z laską, wlokło za sobą ogon niebieskich i czerwonych balonów. Flota żaglówek, która zwykle zapełniała całą rzekę, tym razem gdzieś zniknęła. Gruby mężczyzna zmiął białą papierową torbę i otworzył następną. Sprawiał wrażenie zupełnie pogodzonego ze światem.

Richard zazdrościł mu, że tak sobie siedzi, karmi mewy, podziwia pomniki…

Taksówka przechyliła się, skręcając na zachód. Po prawej ręce miał Constitution Island, a na niej zwartą grupkę budynków użyteczności publicznej. Stary Kapitol niemalże rozwiał się wśród mgły. Pomniki Lincolna, Jeffersona, Roosevelta i Brockmana sterczały sobie pogodnie na swoich cokołach. No i Biały Dom — nic w Waszyngtonie nie poruszało człowieka bardziej niż widok dawnej siedziby władz, tak wyzywający zza swoich fos. Stara Gloria powiewała przy nim nadal, zwijając się i rozwijając nad biało-zielonym sztandarem Unii Północnoamerykańskiej. Było to jedyne w tym kraju miejsce, gdzie barwy narodowe ustępowały pierwszeństwa innej fladze.

Wzdłuż wybrzeża w Arlington płonęły rzędy świateł wieżowców.

Powietrzna taksówka skręciła szerokim łukiem w stronę Wirginii. Richard niechętnie zwrócił myśli ku czekającej go przeprawie. Nie znosił otwartej konfrontacji. Przywykł do tego, że okazywano mu poważanie, że ludzie słuchają go uprzejmie, a jeśli nie zgadzają się z jego opinią, wiedzą, jak to w kulturalny sposób wyrazić. Norman Caseway, główny szef Kosmik Inc., był najważniejszą osobistością inicjatywy „Druga Ziemia”. I nie należało się po nim spodziewać żadnej szczególnie wyrafinowanej ogłady. Caseway nie bawił się w szacunek dla rozmówcy. To był uliczny rozrabiaka, awanturnik, który z radością tratuje przeciwników. Szczególnie zaś upodobał sobie poniewieranie akademikami, o czym się przekonało kilku kolegów Richarda, nie kryjąc swego wielkiego oburzenia.

Richard nie miał dotąd okazji poznać Casewaya. Widywał już jego błazeństwa w NECIE. Kilka tygodni temu widział, jak ów człowiek niszczy Kinseya Atwortha, ekonomistę, którego język nie pracuje, niestety, tak szybko jak głowa. Strategia Casewaya polegała na kwestionowaniu motywów oponenta, na wyszydzaniu, wyśmiewaniu i doprowadzaniu go do szału. Potem wycofywał się chłodno, a przeciwnik pluł się i sam dokańczał dzieła zniszczenia. Ten facet wyraźnie lubił poniżać innych.

„Zawsze dobrze się o tobie wyraża — mówił Ed. — Czytał nawet twoje książki”.

Przeleciał nad Potomac Island i nad Pentagonem, a teraz schodził w kierunku Goley Inlet. Taksówka zatoczyła szeroką, leniwą spiralę i wylądowała na szczycie Kryształowych Bliźniąt.

Pasy Richarda odpięły się z trzaskiem, drzwi odsunęły się na bok. Wsunął swoją kartę do czytnika. Taksówka podziękowała i życzyła mu miłego dnia. Wyszedł prosto w ciepłe, ospałe powietrze, a taksówka frunęła w niebo, o wiele szybciej niż kiedy miała na pokładzie pasażera. Skręciła na południe w stronę Aleksandrii i przemknęła szybko nad dachami hoteli.

Norman Caseway mieszkał z żoną i córką w czymś, co właściciele Wież zechcieli nazwać „Obserwatorium” — w luksusowej, dwupiętrowej przybudówce na dachu wieżowca. W drzwiach powitała Richarda atrakcyjna kobieta w średnim wieku.

— Doktor Wald? Cieszymy się, że zechciał pan przybyć. — Przesłała mu wymuszony uśmiech. — Jestem Ann Caseway.

— Miło mi panią poznać. — Nie podała mu ręki, a Richard wyczuł w niej pewną sztywność, która wydawała się obca jej zachowaniu. Ann Caseway była — jak oceniał — kobietą sympatyczną i na luzie. W normalnych okolicznościach.

— Mój mąż czeka na pana w swoim gabinecie.

— Dziękuję. — Podążył za nią do gustownie urządzonego gościnnego pokoju: haftowane makaty, karaibskie wyplatane fotele, rattanowy stolik.

Wysokie okna wyglądały na wody Potomaku, zamiast sufitu było sklepienie ze szkła. Szeroka ekspozycja bogactwa i sukcesu, która miała onieśmielić gościa. Richard aż się uśmiechnął, widząc przejrzystość tej taktyki. A mimo to — niechętnie — sam przed sobą musiał przyznać, że na nim zrobiła wrażenie.

— To musi być dla pana trudne — odezwała się kobieta gładko. — Norman stale miał nadzieję, że uda mu się przedyskutować sprawy z kimś na pańskim poziomie.

W jej głosie dało się słyszeć leciutką nutkę żalu, nie pozbawioną jednak domieszki satysfakcji. Żal jej było, być może, że Richard tak niestosownie zostanie zaraz rzucony na pastwę jej męża, zaś chyba czuła satysfakcję na myśl, że to już koniec długiej batalii o Quraquę z Akademią Archeologiczną, batalii pełnej straszenia siebie sądami i sekwestracją funduszy. Miło widzieć wroga u własnych drzwi, z czapką w ręku.

„Diabli niech wezmą tę kobietę”.

Poprowadziła go przez salę konferencyjną wypełnioną trofeami Kosmika, pamiątkami, zdjęciami Casewaya ze znanymi ludźmi, Casewaya podpisującego oficjalne dokumenty, Casewaya przecinającego wstęgi. Nagród, podziękowań od organizacji dobroczynnych, pamiątkowych plakietek od agencji rządowych było tu aż tyle, że brakło dla nich ścian i leżały teraz w stertach. W pokoju dominowało wielkie antyczne, wyplamione biurko z zasuwanym blatem. Było zamknięte, ale u góry na honorowym miejscu stał oprawiony w ramkę wycinek prasowy ze zdjęciem. Wycinek — sprzed trzydziestu lat — nosił tytuł: CZŁOWIEK Z BRAINTREE RATUJE CHŁOPCA, POD KTÓRYM ZAŁAMAŁ SIĘ LÓD. Bohaterem na zdjęciu był młody Caseway.

— Tędy proszę. — Kobieta otwarła przed nim kolejne drzwi i natychmiast oślepiło go słoneczne światło. Nie było to niemrawe majowe słoneczko Wirginii ani nawet nie meksykański środek lata. To było pozaziemskie słońce. Nagie, oślepiająco białe światło. Kobieta wręczyła mu przeciwsłoneczne okulary.

— Witam, doktorze Wald — zza rozżarzonej bieli dobiegł go czyjś głęboki, konkretny i pewny siebie głos.

Wejście niemal blokowała piaskowa wydma. No jasne — to hologram. Richard przeszedł wprost przez wydmę (naruszył tym reguły gry) i wkroczył na pustynię. W pokoju była klimatyzacja. Płaska piaszczysta łacha ciągnęła się aż po horyzont.

Nie opodal w jednym z dwóch klubowych foteli siedział przy stoliku kawowym Norman Caseway. Przed nim stała otwarta butelka burgunda i dwie szklaneczki, jedna napełniona do połowy.

Był nieźle ubrany: czerwona marynarka, krawat, nienagannie odprasowane ciemnoniebieskie spodnie. Oczy ukryte za ciemnymi szkłami okularów. Za nim wyrastała z pustyni Skała Holtzmyera.

Caseway napełnił szklankę Richarda.

— Mam nadzieję, że nie ma pan mi za złe, iż zacząłem bez pana.

Byli na Pinnacle. Skała Holtzmyera wyglądała jak gigantyczna, wymyta z gleby cebula, zakorzeniona pośród piasków. Wznosiła się na jakieś trzydzieści metrów — osiem pięter. Oryginał złożono z pojedynczych kamieni, tak doskonale do siebie dopasowanych, że miejsca złączeń można było dostrzec dopiero przy bardzo uważnym przyjrzeniu się. Obiekt ten datowano na prawie milion lat. Arnie Holtzmayer, który niemalże potknął się o niego dwadzieścia dwa lata temu, był najmniej kompetentnym ze wszystkich zawodowców, jakich znał Richard. Gdyby piasku było trochę więcej, Arnie już by jej nie dojrzał.

Zamiary jej twórców pozostają dotąd nieodgadnione. Lita skała z czterema wewnętrznymi komorami, do których w żaden sposób nie można się dostać. Były puste i nie prezentowały sobą żadnego geometrycznego porządku.

— Co pan czuł, kiedy przybył pan w to miejsce? — Głos Casewaya wyrwał go gwałtownie z zamyślenia.

— Czułem jego wiek — odparł Richard po chwili zastanowienia. — Czułem, że jest tak strasznie stare.

— Nie wspomina pan o tym w swojej książce.

— Nie sądziłem, że to może mieć jakieś znaczenie.

— Pisał pan dla szerokiej publiczności. O konstrukcji, która na Pinnacle wydaje się zupełnie odosobniona. Nikt nie wie, w jakim celują wzniesiono. Ani też nic innego na jej temat. O czym tu jeszcze można było pisać, jeśli nie o własnych odczuciach?

Ta książka to „Północ na Pinnacle”. Richard rozpisywał się o strukturze materiałów budowlanych, o zmianie kolorystyki niedaleko szczytu budowli, która wskazywałaby na to, że przed jej ukończeniem nastąpiła długa zwłoka. Poczynił kilka obserwacji na temat geometrii całej konstrukcji i wysnuł kilka supozycji z faktu, że stała w zupełnym odosobnieniu. Prześledził geologiczną historię gruntu, na którym ją wzniesiono, wykazując, że w czasach, kiedy ją budowano, było tam prawdopodobnie coś w rodzaju prerii. Przedstawił wykresy mówiące o tym, jak długo spoczywała zagrzebana w ziemi. A także opisał ostatnio panujące warunki atmosferyczne, które odsłoniły ją dla Arniego.

— Sam chciałbym tam polecieć któregoś dnia. — Caseway podniósł się z fotela i wyciągnął ku niemu dłoń. — Milo mi pana poznać, doktorze Wald. Cieszę się, że znalazł pan czas, żeby tu zajrzeć.

Richard rozmyślał właśnie o różnych nieścisłościach tego hologramu. Nie da się popijać wina w pobliżu Skały Holtzmyera. Z drugiej zaś strony, kiedy lata temu sam tam stał wśród porywów wiatru i przyciskał dłonie do spękanego kamienia, od upału chroniło go pole Flickingera. Piasek grzechotał, uderzając o siłową otoczkę, a wiatr ze wszystkich sił próbował go przewrócić. Podobnie jak Caseway, nigdy nie był tam naprawdę.

— Tak. No cóż, muszę z panem porozmawiać. — Richard był z natury towarzyski. Pomimo upływu lat, co z reguły czyni wielu ludzi cynikami, wierzył, że z każdym da się rozsądnie podyskutować. Ujął więc wyciągniętą ku niemu dłoń i ciepło uścisnął.

Caseway był niewysokim, krępym mężczyzną około pięćdziesiątki. Przypominał Richardowi poznanego kiedyś arcymistrza szachowego, człowieka o niesłychanej wręcz powściągliwości. Ściśle przestrzegał wszelkich norm dobrego wychowania, a sposobem bycia sugerował, że jest człowiekiem o wysokim morale i że obaj świetnie o tym wiedzą. W jego głosie czuło się pełne zaangażowanie, a Richard zrozumiał, że nie ma do czynienia z oportunistą. Norman Caseway postrzegał siebie jako dobroczyńcę własnej rasy.

— Proszę, niech pan siada. — Gospodarz odwrócił swój fotel tak, by siedzieć twarzą w twarz z gościem. — Zakładam, że chce pan rozmawiać o projekcie „Nadzieja”.

Z miejsca przeszedł do rzeczy. Richard skosztował burgunda.

— Wygląda na to, panie Caseway, że między nami narosły pewne nieporozumienia.

— Przyjaciele mówią do mnie Norman. A w tym, co powiedziałeś, tkwi pewien podtekst, Richardzie. Richard założył ręce.

— Wolałbym, żeby sprawy potoczyły się inaczej.

— Bez wątpienia. Ja także. Chyba wiesz, że Horner działał za moimi plecami. Próbował pociągać za polityczne sznurki.

— Ed chciał dobrze. Może nie przyszło mu do głowy, żeby po prostu poprosić.

— Sądzę, że potrzeba mu nowych doradców. — Caseway zapatrzył się daleko w pustynię. — Czy kiedykolwiek słucha ciebie?

— Czasami.

— Powiedz mu, że gdybym miał możliwość wyświadczyć mu tę przysługę, na pewno bym to zrobił. Gdyby zechciał zwrócić się bezpośrednio do mnie. I porozmawiać.

— Mówi pan właśnie, że i tak nie zrobiłoby to różnicy.

Caseway zacisnął wargi.

— Najmniejszej — potwierdził. — W zaistniałych okolicznościach naprawdę nie mam innego wyboru jak tylko kontynuować to, co zacząłem.

— Rozumiem.

— Jeśli to pana pocieszy, nie sprawia mi to żadnej przyjemności. Doskonale rozumiem archeologiczną wartość Quraquy. I mam niejakie pojęcie o tym, co utracimy. Ale mieliście do dyspozycji dwadzieścia osiem lat na tej planecie…

— Jak na ludzkie życie, to długi czas, panie Caseway. Ale to ledwie chwila, kiedy próbuje się odtworzyć historię całego świata.

— Oczywiście — uśmiechnął się na uparte „panie Caseway” Richarda, ale nie zechciał poczuć się urażony. — W każdym razie, na nas także się naciska. Nie możemy dowolnie zmieniać sobie harmonogramów. — Pociągnął łyk burgunda. — Jakież to musi być cudowne miejsce, ten Pinnacle. Zastanawiam się, jacy byli.

— W końcu zdołaliśmy się tego dowiedzieć. Możemy już przedstawić kilka rozsądnych przypuszczeń. Wiemy, że wierzyli w życie pozagrobowe. Że szczególnie cenili sobie górskie szczyty i morski brzeg. Że udało im się całkowicie wyeliminować wojny. Wiadomo nam nawet co nieco na temat ich muzyki. Chwała Bogu, nie musimy się martwić, że jakaś korporacja sprzątnie nam ten świat sprzed nosa.

— Rozumiem. — Caseway sprawiał wrażenie szczerze zasmuconego. — Zazdroszczę panu. Nie znam nikogo, kto pracowałby w równie interesującej dziedzinie. W jednej chwili chętnie wyświadczyłbym panu tę przysługę, gdybym tylko mógł.

— Byłoby to z korzyścią dla nas wszystkich. — Richard wolałby znaleźć się w jakimś innym miejscu, z dala od tego żaru. Wolałby móc patrzeć Casewayowi w oczy. Żeby podkreślić wagę chwili, zdjął okulary.

— Ostatni z tubylców na Quraquie wymarli najpewniej gdzieś około naszego siedemnastego wieku. Tylko oni pozostali — rozrzuceni po całym globie w zamierających miastach — z żywej i kwitnącej sieci różnych cywilizacji, która pokrywała cały glob ledwie trzy tysiące lat temu. Nie wiemy, co się z nimi stało. Wszystkie bardzo szybko upadły. Nikt nie wie dlaczego. Według naszych standardów, były technologicznie zacofane. A to powinno pomóc im przetrwać, ponieważ wciąż pozostawali blisko własnych korzeni, nie mieli problemów, z którymi my musimy się dziś borykać.

— To wcale nie nastąpiło nagle — wtrącił Caseway. — Proces ciągnął się przez całe wieki.

— Nie — przejął inicjatywę Richard. — Tak przypuszczają ludzie, którzy sądzą, że to musiało stać się w taki właśnie sposób, bo wiele spośród tych cywilizacji nie miało ze sobą żadnych związków, więc nie powinny były wyginąć równocześnie. Ale to wyglądało tak, jakby ktoś znienacka wyłączył światło.

Caseway zastanawiał się przez chwilę.

— Epidemie.

— Może. Jakakolwiek była tego przyczyna, stary porządek runął i już nigdy się nie odrodził. Dwa i pół tysiąca lat później ta rasa przestała istnieć.

— No cóż. — Caseway założył nogę na nogę i poskrobał się po kostce. — Może to czynnik Toynbee’ego. Ich rasa uległa samowyczerpaniu.

— To nie jest wyjaśnienie.

— Richardzie… — Caseway zawahał się na moment. — Ja też bardzo chciałbym wiedzieć, co wydarzyło się na Quraquie. Ale wisi nad nami potop. Nie mamy czasu na akademickie subtelności.

— Co za potop?!

Caseway przez chwilę był wyraźnie poruszony.

— Powiedz mi — rzucił — jaką widzisz dla nas przyszłość? Dla ludzkości?

— Zawsze jakoś dawaliśmy sobie radę. Jestem optymistą.

— Obawiam się, że mam nad tobą przewagę: czytałem twoje książki, a w nich często mówisz o przyszłości. To dość szczególne u archeologa, jak mi się wydaje. Nie, nie, bez protestów, proszę. Nie ufam tak bardzo przyszłości, jak ty. A może tylko jestem większym realistą. Mamy teraz niemal nieograniczoną władzę. Mamy też za sobą doświadczenia ostatnich dwu wstrząsanych konwulsjami stuleci. Ile przyniosły nam dobrego? Ty i ja mamy się dobrze. Ale przerażająca liczba ludzi nadal umiera z głodu, zniszczenia środowiska okazały się w większości nieodwracalne, a populacja zbliża się do poziomu z czasów Zapaści. — Patrzył w zadumie w swój kieliszek. — Udało nam się wyeliminować wojny jako takie, ale tylko dlatego, że cała broń należy do Legii. A Polacy nadal nienawidzą Rosjan, Arabowie nienawidzą Żydów, a Lud Chrystusowy nienawidzi wszystkich dookoła. Jest tak, jakbyśmy się niczego nie nauczyli.

— I jedynym rozwiązaniem będzie stworzenie utopii na Quraquie.

— Tak. Starannie wyselekcjonujemy niewielką grupkę. Stare animozje pozostawimy za sobą. Zaczniemy wszystko od nowa. Ale zaczniemy ze świadomością tego, czego zdołaliśmy się już nauczyć. Tylko w ten sposób możemy mieć jeszcze przed sobą jakąś przyszłość. Bo na Ziemi z pewnością już nie.

Richard wzruszył ramionami.

— To pomysł stary jak świat, Normanie. Ale nawet jeśli przyznam ci rację — po co ten wielki pośpiech? Dlaczego by nie poczekać, nie sprawdzić, czego możemy się nauczyć od Quraquy? A dopiero potem sterraformować wszystko w diabły?

— Bo wtedy może już być za późno.

— Nonsens.

— Wcale nie. Posłuchaj: pierwszy krok, który podejmiemy już za kilka tygodni, to stopienie lodowców na biegunach. Od tego momentu musi upłynąć co najmniej pięćdziesiąt lat, zanim pierwszy członek pionierskiej kolonii będzie mógł postawić stopę na tej planecie. Pięćdziesiąt lat, Richardzie! Środek naszego wieku. A jak myślisz, co tu się będzie wtedy działo?

— Kto to wie?

— Faktycznie, kto? Czy będą panowały stabilne warunki polityczne? Czy będą na to pieniądze? Czy jeszcze będzie istniała odpowiednia technika? — Caseway potrząsnął głową. — Nasi eksperci przewidują następną Zapaść już za trzydzieści lat. Czas pracuje tym razem przeciwko nam. Będziemy mieli dużo szczęścia, jeżeli już teraz uda nam się cokolwiek przeprowadzić. Stworzyć i zaludnić nowy świat. A jeśli tego nie zrobimy, podejrzewam, że skończymy tak samo jak twoi Quraquatczycy.

— To stary schemat — zostawimy za sobą dawne animozje. To wam się nie uda, chyba że znajdziecie jakiś sposób na to, żeby pozostawić za sobą także i naturę ludzką. A ty, w imię tej aberracji, jesteś skłonny poświęcić potężne źródło wiedzy. — „Niech diabli porwą tego faceta razem z jego aroganckim uśmieszkiem”. — Zgodnie z twoją przesłanką zawsze przecież będą jakieś inne światy. Dlaczego by nie okazać trochę więcej cierpliwości? Dlaczego by nie poczekać na świat, którego nie trzeba terraformować?

— A czy możesz mi zagwarantować odkrycie przyzwoitego siedliska w ciągu następnego półwiecza?

— Zagwarantować? Oczywiście, że nie. Ale istnieją na to duże szansę.

— A może nie miałbyś nic przeciwko temu, żebyśmy osiedlili się na Inakademeri? I wykopali stamtąd Noków?

Richard wstał.

— Przykro mi widzieć u ciebie taką determinację.

— A mnie u ciebie taką tępotę. Ale masz rację: jestem zdeterminowany. Muszę dopilnować, żebyśmy dostali jeszcze jedną szansę. I musisz zrozumieć, że to może być nasze ostatnie otwarte okno. Spóźnimy się, wycofamy, żeby ocalić kilka garnków na Quraquie, a ktoś znajdzie już lepsze zastosowanie dla naszych pieniędzy. A kiedy to się zdarzy, gra będzie skończona.

— To nie żadna gra! — Richard walnął szklaneczką o stół, aż się roztrzaskała. Wypuścił z ręki resztki szkła i wymamrotał jakieś przeprosiny.

Caseway położył chusteczkę na rozlanym winie.

— Nic nie szkodzi — powiedział. — Mówiłeś, że…?

— Norman — Richard rzucił wszystko na jedną szalę — w Świątyni Wiatrów dokonano prawdopodobnie przełomowego odkrycia.

Caseway pokiwał głową.

— Jakiego rodzaju to odkrycie?

— Mamy dowody, że doszło do kontaktu między Quraquatczykami a Twórcami Monumentów. Caseway uniósł brwi. „Trafiony”.

— Jakiego rodzaju dowody?

Richard pokazał mu zdjęcie reliefu z Tullem.

— Trudno powiedzieć o tym coś pewnego — oznajmił Caseway. Wyciągnął dłoń ponad ramieniem Richarda i pustynia zniknęła. Siedzieli w skromnym, wyłożonym boazerią pokoju, w którym poza tymi fotelami i stoliczkiem nie było prawie nic więcej. — Oczywiście to i tak nic nie znaczy. Zawsze znajdzie się dobry powód, żeby wszystko odwlec. — Zmrużył oczy. — Pieniądze. Względy polityczne. Obietnica, że w przyszłym roku uzyskamy lepsze zaplecze techniczne. Śledziłeś może debaty nad tym, czy mamy moralne prawo naruszyć pozaziemski ekosystem? Komitet Zwykłej Ludzkiej Przyzwoitości niemalże zdołał nas wykosić, bo naruszaliśmy boski plan wobec Quraquy. Jakikolwiek by on był. — Zmarszczył brwi. — Wiem, o czym mówisz. Do pewnego stopnia nawet się z tobą zgadzam. I mówię ci, gdyby to ode mnie zależało, poleciałbym na Nok, przejął go, a Świątynię zostawił tobie.

Później, kiedy Richard przesłuchiwał taśmę z tej rozmowy, ostatnia uwaga przyprawiła go o dreszcz, ponieważ wyszła od człowieka, którego prawie zaczynał lubić.

INFOSIEĆ

TORNADO W TEKSASIE — 17 ZABITYCH

Druga w ciągu ośmiu dni trąba powietrzna zrównuje z ziemią Austin Modpark

EGZEKUCJA HANNIMANA W TENNESSEE

Skazany za zabójstwo 38 osób do końca wszystkiemu zaprzecza

Niewielkie grupki protestują przed więzieniem

WE WŁOSZECH SZEŚCIORO OSKARŻONYCH W SPRAWIE PANARABSKIEJ

Prezesowi Courleone Chemicals grozi dwadzieścia lat

(szczegóły wewnątrz numeru)

BEN-HASSAN ZAPRZECZA OSKARŻENIOM O PRODUKOWANIE BRONI BIOLOGICZNEJ

Twierdzi, że Unia Panarabska buduje fabryki chemiczne o przeznaczeniu pokojowym

Oskarża o spisek Mosad

„SIOSTRA SANDWICZ” ODBIERA LEGIĘ HONOROWĄ

Francuzi pełni uznania dla zasług amerykańskiej zakonnicy, która przywiozła do Paryża dostawy żywności w czasie klęski głodu

Siostra Mary od Krzyża wiedzie za sobą tysiące ochotników

UZNANO MOŻLIWOŚĆ WYPRODUKOWANIA ANTYGRAWITACJI

Ekipa badawcza w Berlinie chyba zbliża się do finiszu

Rolnictwo przesuwa się na północ

ROSJANIE I KANADYJCZYCY ODKRYWAJĄ, ŻE ZMIANY KLIMATYCZNE DOSTARCZAJĄ NAM NOWYCH TERENÓW UPRAWNYCH

Rolnicy obu rejonów stawiają żądania

(szczegóły wewnątrz numeru)

ŚRODKOWOZACHODNI PAS PSZENICZNY MOŻE ZNIKNĄĆ NA ZAWSZE

Eksperci twierdzą, że zmiany są nieodwracalne

NAU największym obecnie importerem żywności

METEOR WIENBERGA LĄDUJE NA KSIĘŻYCU

Liczni obserwatorzy oglądają jego przylot

Po raz pierwszy wiedzieliśmy z góry

OBROŃCY BAZY KSIĘŻYCOWEJ

OSTRZEGAJĄ PRZED NIEBEZPIECZEŃSTWEM ASTEROIDÓW.

Drużyny lunarne zapewnią nam całkowite bezpieczeństwo od spadających skał — twierdzi wiceprezydent

OGŁOSZONO KOLEJNĄ LISTĘ 20 WYMARŁYCH GATUNKÓW

BOLLIER REZYGNUJE W SAMYM ŚRODKU WALKI

Twierdzi: lasów już nie da się uratować

Atakuje Sancheza Brazylijczycy oskarżają go o kradzież pieniędzy Fundacji

Rozdział 4

NCA Winckelmann, środa, 12 maja, 14.10 czasu Oreenwich

Ziemia i Księżyc zostały daleko w tyle.

Hutch siedziała na mostku Johanna Winckelmanna i obserwowała, jak dobrze znane kule rozpływają się między błyszczącymi gwiazdami. „Oto i kolejne pożegnanie, drodzy przyjaciele”. Cal także już ustępował z wolna, zacierał się, jakby jego istnienie było tylko efektem Schrödingera, zależnym od jej obecności. Może i miał rację w tym, co mówił.

Richard kręcił się z tyłu, rozpakowywał rzeczy, rozgaszczał się. Była wdzięczna losowi za tę zmianę w ostatniej chwili, która oszczędziła jej samotnego lotu na Quraquę. Znajdowała się w takim nastroju, że koniecznie potrzebowała czymś zająć myśli. A jej pasażer był najlepszym lekarstwem — znała go na tyle dobrze, że mogła mu wszystko opowiedzieć, i w dodatku nie znosił, kiedy ktoś się nad sobą rozczulał.

Zjedli śniadanie tuż przed odlotem, a potem on zakopał się wśród swoich notatek. Zauważyła, że jest czymś wyraźnie podekscytowany, i to był następny powód, dla którego mogła się cieszyć, że ma go na pokładzie. Richard zawsze prowadził jakąś krucjatę. Nie pojawił się na mostku od startu, ale nie było w tym nic niezwykłego. W końcu stamtąd wylezie, najpewniej wtedy, kiedy trochę zgłodnieje, bo nie lubił jadać samotnie. A wtedy wszystko jej wyjaśni.

Rzecz jasna, wiedziała o zagadce Oz. Cieszyła się, że Richard leci jej się przyjrzeć, i już nie mogła się doczekać, kiedy usłyszy jego opinię na ten temat.

Ale minęło już siedem godzin, a on nadal się nie pojawiał. Poinformowała go, że niedługo wykonają skok.

— Za jakieś dziesięć minut — obwieściła przez głośniki. — Szacunkowy czas trwania lotu: dwadzieścia pięć dni — dodała.

— Dzięki, Hutch — w jego głosie wyczuła niezadowolenie. To pewnie dlatego, że nie może się doczekać, kiedy zacznie. Na drugi dzień będzie już łaził po całym statku, wyzywał ją na pojedynki szachowe i narzekał, że nie da się lecieć ani trochę szybciej. Będzie sterczał na mostku i patrzył, jak Wink, poruszając się na pozór z szybkością płaskodennej łodzi, mija powoli międzywymiarowe mgły.

Pojawił się wkrótce, dźwigając paczkę z cynamonowymi bułeczkami.

— Jak nam leci?

— Znośnie. Przypnij się.

Usiadł, poprawił sprzączki i podał jej ciastko.

— Jak dobrze znowu cię widzieć.

Panoramiczne wizjery były odsłonięte. Gwiazdy błyszczały uroczo, zalewając mostek miękką poświatą. W środku pogasili wszystkie światła, z wyjątkiem kilku lampek kontrolnych. Czuli się prawie jak na tarasie przed domem.

Przez kilka chwil Richard prowadził zwykłe pogaduszki. A potem, przy pierwszej nadarzającej się okazji, Hutch zaczęła głośno zastanawiać się nad zagadką Oz.

— To nie jest dzieło Twórców Monumentów, prawda? To znaczy — wcale nie przypomina całej reszty.

Zmarszczył brwi.

— Do niedawna sam tak właśnie myślałem. Teraz nie jestem pewien. — Podsunął Hutch przekaz od Henry’ego.

Podobieństwo było aż nadto oczywiste.

— Znaleźli to wśród wykopalisk sprzed jedenastu tysięcy lat?

— Tak. Co o tym sądzisz?

— To jeden z nich. — Zachichotała. — Zeszli na dół i dali się sportretować. Niech mnie diabli.

Hutch prowadziła teraz rutynową kontrolę przed wejściem w nadprzestrzeń.

— Zawsze mi się wydawało, że to musieli być oni — rzuciła. — To znaczy, że oni zbudowali Oz. Bo któż by inny? Richard sprawiał wrażenie rozczarowanego.

— Tak naprawdę nic na ten temat nie wiemy, prawda, Hutch? W każdym razie, jeśli mam być z tobą szczery, to Oz jest tym miejscem, które wolałem pominąć w swoich kalkulacjach. Nie pasuje do żadnego z realnych scenariuszy, jakie przychodzą mi do głowy.

Hutch jeszcze raz rzuciła okiem na wizerunek Śmierci. Ów widok poruszał coś głęboko w jej duszy.

— No cóż — rzucił Richard. — Mam nadzieję, że ludzie Henry’ego mają już jakieś pomysły. Zabłysła bursztynowa lampka.

— Rozpoczynamy wejście — powiedziała cicho. Włączyło się sprzężenie mocy. — Zostało dziesięć sekund.

Richard wtulił się w swój fotel.

— Jeżeli to naprawdę oni, można przypuszczać, że przeszli coś w rodzaju ostrego regresu. — Jego oczy zamknęły się z wolna. — Mam nadzieję, że nie.

Silniki strzeliły ogniem, a gwiazdy wygasły. Jedyny fizyczny efekt skoku w nadprzestrzeń. Nie było nawet poczucia ruchu. Niektórzy upierają się, że czują lekki zawrót głowy, ale Hutch uważała, że tak reagują pewnie jacyś nadwrażliwcy.

Przypominało to podróż przez tunel. Kiedy tunel rozpłynie się — a proces ten mógł trwać od kilku minut do prawie godziny — ustąpi miejsca szarej mgle.

Światełka zajarzyły się na zielono, a Hutch zamknęła przedni wizjer.

— …nie zniósłbym myśli, że w końcu ze szczętem zwariowali.

— Czy to nie za mocne stwierdzenie? — Dotąd czekała ze swoją bułeczką. Teraz nalała sobie kawy i wzięła się do jedzenia.

— Że zwariowali? Nie mów nic, dopóki nie zobaczysz Oz.

PLIK SIECI BIBLIOTECZNEJ

CZY TO SIĘ OPŁACA?

…Bogactwa, jakie miały nam przypaść w udziale dzięki międzygwiezdnym podróżom, jakoś dotąd się nie zmaterializowały. Uzyskaliśmy dzięki nim kilka pomniejszych rozwiązań technicznych, które i tak dałoby się uzyskać — za ledwie ułamek poniesionych kosztów. Dowiedzieliśmy się, że na dwóch odległych planetach istniały dwie inteligentne rasy i że już ich dawno nie ma, i że na trzeciej planecie inteligentna rasa prowadzi aktualnie wojnę światową. Ktoś mógłby upierać się przy twierdzeniu, że powyższe rezultaty (w połączeniu z naszą niemożnością przeciwdziałania stale pogarszającym się warunkom życia na Ziemi) sugerują, iż zdołaliśmy się jedynie dowiedzieć, że inteligencja występuje znacznie rzadziej niż sądziliśmy. Istnieją podstawy do przypuszczeń, że musi się ona dopiero rozwinąć. Wszędzie.

Roczny koszt utrzymania programu lotów międzygwiezdnych na swoim obecnym poziomie pozwoliłby na wykarmienie każdego mężczyzny, kobiety i dziecka w Indiach i Pakistanie. Obecnie w stacjach badawczych poza układem słonecznym przebywa osiemnaście tysięcy naukowców. Wiele z tych stacji znajduje się na swoim miejscu od ponad trzydziestu lat — od zarania Ery Międzygwiezdnej. A my mamy z tego jedynie całe ryzy ezoterycznych sprawozdań na temat uwarunkowań klimatycznych i tektonicznych na odległych światach. „The Globe” nie ma nic przeciwko gromadzeniu wiedzy naukowej. Ale już czas — najwyższy czas — dokonać jakichś podsumowań.

Tkwimy po uszy w problemach. Nie jesteśmy w stanie wykarmić, zapewnić dachu nad głową ani podstawowej opieki znaczącej części populacji tej planety. Ci, którzy pokpiwają sobie z Noków i ich konfliktu w stylu pierwszej wojny światowej, niech pamiętają, że głód i niedożywienie w Chinach zbierają znacznie obfitsze żniwo niż ogólna liczba zabitych w wojnie Noków w zeszłym roku.

A w tym samym czasie PSA usiłuje stworzyć lobby w celu zdobycia dalszych środków na budowę kolejnych statków. Czas położyć temu kres.

— artykuł wstępny z „The Boston Globe”

22 maja 2202

Rozdział 5

Księżyc Quraquy, niedziela 6 czerwca, 7.34

Quraqua ma tylko jednego satelitę, wielkości mniej więcej połowy naszego Księżyca — szarego jak popiół, zrytego kraterami i pozbawionego powietrza. Dzisiaj wyglądał jak jasnożółty rogalik, świecący zachęcająco. Ale ten księżyc nie był takim sobie zwykłym księżycem. Sześć lat temu pilot przywożący tu przesyłki wysoko na północnej ćwiartce odkrył coś, co wydało mu się wielkim miastem.

— Richardzie?

Był pochłonięty ręcznie wyrysowaną mapą, którą rozciągnął sobie na kolanach, a także na pokaźnej części panelu sterowania. Zrobił nieokreślony ruch ręką na znak, że ją słyszy.

— Dajmy Henry’emu znać, że jesteśmy — oświadczył. — I ruszajmy do Oz.

Pod czerwonym słońcem Bellatrix i ukrytą za chmurami Quraquą, przez księżycowy krajobraz prześlizgiwał się wahadłowiec Winckelmanna — Alfa (żadnej „Bety” na statku nie było). Szczyty, wąwozy i kratery przeplatało na zmianę oślepiające światło, to znów cień. Wahadłowiec przeleciał nad pasmem niskich gór i przeskoczył nad morzeni płaskich, wypolerowanych kamieni. Richard nie odzywał się ani słowem — jak zwykle w takich chwilach — siedział wychylony do przodu w swoich pasach bezpieczeństwa, z pogodnym spokojem wyglądając przez okno. Hutch nie była szczególnie zadowolona z tego, że tak się uparł, aby najpierw przylecieć tutaj. Wolałaby skończyć przygotowania do ewakuacji, zanim — jak przewidywała — wydarzą się jakieś dodatkowe przygody. Będzie mnóstwo rzeczy do załadowania, jak zwykle coś pewnie wyskoczy w ostatniej chwili, a ona chciała, żeby wszystko grało na długo przed odlotem. Zamiast tego — jak sobie wyobrażała — Richard wdepnie na dobre w tę anomalię i zaczną się mnożyć komplikacje.

Jego postawa zaś wcale nie przyczyniała się do rozproszenia żywionych przez nią obaw.

— Do jedenastego mamy jeszcze kupę czasu — oświadczył. — Pięć dni.

Przed nimi pojawił się górski grzbiet, podskoczył ku nim i zniknął. Płaszczyzna usiana była krostami kraterów. „Przewodnik”, przywołany na ekran nad głową, wyjaśnił, że to najstarszy region na tym księżycu.

— Niektóre z tych kraterów — odezwała się — mają dwa miliardy lat.

Richard pokiwał głową, ale wcale nie słuchał. Nie interesowała go geologia.

Zamigotała lampka czujnika.

— Mamy w pobliżu statek. To wahadłowiec Henry’ego.

— Doskonale. — Jego twarz znacznie się wypogodziła.

— Jest jakieś dwadzieścia minut za nami. — Hutch przeszła na ręczne sterowanie, zanotowała obecną pozycję i zwolniła.

— Miło będzie go znowu zobaczyć. — Promieniał radością. — Musi mu być ciężko. Myśleliśmy, że na zbadanie Quraquy mamy całą wieczność. Nikt nie wierzył, że nas wykurzą. Wychodzi na to, że byliśmy zbyt ostrożni. Trzeba było ryć i na nic się nie oglądać — jak Schliemann.

Hutch spotkała Henry’ego dwukrotnie. Był starszym, trochę niechlujnym, niewysokim mężczyzną, na którego wykład przyszła dawno temu, w czasach kiedy próbowała zdobyć tyle archeologicznej wiedzy, by przekonać Akademię, że może być jej przydatna. Dwa lata później, kiedy spotkali się podczas podróży na stację przekaźnikową na Księżycu, zdumiała się niepomiernie, gdy ją rozpoznał. Wiedział nawet, jak ma na imię — Priscilla.

Grunt pod nimi rozpękł się w liczne rozpadliny. Obok prześliznął się rząd igielnych szczytów.

— Jacy oni byli, ci Quraquatczycy? — spytała.

— Długo żyli. To znaczy — byli długowieczni. — Szukał czegoś w kieszeniach marynarki. — Gdzieś tu powinienem mieć szkic… Musiałem zostawić go w swojej kabinie. Albo — dodał zakłopotany — w domu. — Nie ustawał w sprawdzaniu kieszeni. — Wyglądali jak futrzaste aligatory. Ale byli ciepłokrwiści…

— Nie, chodzi mi o to, jacy byli. Czym się zajmowali? Wiem, że mieli dwie płcie i byli długowieczni. Ale co poza tym?

— Mieli wiele ciemnych okresów w swoich dziejach. Nie tak barbarzyńskich jak na Ziemi i nie tak wojowniczych. Ale pozostawali w stagnacji. Czasami nic się nie działo przez całe tysiąclecie. Żadnego rozwoju społecznego. Ani naukowego — nic. Mieli też talent do tracenia tego, co zdobyli. Na przykład, znane są aż trzy różne okazje, kiedy to odkryli, że Quraqua nie jest centrum wszechświata.

— Dlaczego? Skąd się brały te ciemne okresy?

— A kto to wie? Może my też będziemy przez nie przechodzić. My po prostu jeszcze za krótko istniejemy. Jeżeli zaś chodzi o Quraquatczyków, to mogli być ofiarami swojej długowieczności. Władzę sprawowali niewłaściwi osobnicy i nie umierali w porę. Nie umierali bardzo długo. — Bez powodzenia próbował odsunąć włosy, które właziły mu do oczu. — Pomyśl tylko. Wyobraź sobie, że musielibyśmy się użerać z Hartem przez następne sześćdziesiąt lat.

(Adrian Hart był obecnym przewodniczącym Zarządu Akademii. Był histeryczny i mściwy — taki mikromanager bez pojęcia o tym, co robi.)

Zamigotał bursztynowy wskaźnik.

— Podchodzimy — oznajmiła Hutch.

Przed nimi promienie słońca zatańczyły na szczytach skał. Refleksy rozbiły się i rozbiegły na wszystkie strony równiny. Czuli się tak, jakby patrzyli na oświetloną autostradę, rozżarzoną i jasną.

Richard wychylił się w przód, spięty oczekiwaniem.

Światło potężniało. Przeszło w solidną ścianę. Bieliła się jak kość na tle szarego krajobrazu, ciągnąc się od pasma niewysokich wzgórz na południu i niknąc za horyzontem na północy. Hutch przyhamowała i wystrzeliła krótką serię z rakiet manewrowych. Przybliżyła pojazd do powierzchni.

Ściana wciąż rosła, zaczęła już przysłaniać niebo. Była ogromna. Jej rozmach przywiódł Hutch na myśl podręcznikowe przedstawianie Troi. Podkręciła teleskopy i przekazała obraz na monitory — ściana sprawiała wrażenie litej skały. Z wyjątkiem kilku wyrąbanych w niej dziur. Całe długie fragmenty leżały zwalone u jej podstawy, a gdzieniegdzie wyglądała tak, jakby wbito ją w grunt. U podnóża walał się gruz.

— Patrz — odezwał się nagle Richard. Budowla była osmalona, miejscami nawet spalona.

— To rzeczywiście wygląda, jakby ktoś próbował ją zburzyć.

— Tak właśnie można by sobie pomyśleć.

— Co mogło się tutaj zapalić?

— Pojęcia nie mam. — Richard splótł ręce na piersiach i przekrzywił głowę. — Myliłem się, ignorując przez tyle lat to miejsce. Doprawdy, fascynujący zabytek.

— Ale co tu się właściwie wydarzyło?

— Nie mam zielonego pojęcia. — Przez kilka minut przyglądał się w milczeniu. — Frost — rzucił w końcu.

— Powtórz, proszę?

— Przywodzi mi na myśl Roberta Frosta: Jest coś, co czuje niechęć do granicznych murów…”[1] — Na powrót zapadł w milczenie, złożył dłonie czubkami palców i poddał się nastrojowi chwili. — Wspaniałe — wyszeptał. — Najwyższa, ostateczna tajemnica. To naprawdę nic innego jak rzeźba skalna pośród pozbawionego atmosfery krajobrazu. Po co ją tu zbudowano? I kto na nią napadł?

Budowla górowała nad nimi majestatycznie.

Jedyne prawdopodobne przypuszczenie, jakie mogło się nasunąć, to takie, że uderzył w nią rój meteorów. Dookoła rzeczywiście było pełno odprysków z meteorytów. No i kraterów. Jednak odnosiło się wrażenie, że napaść była celowa.

— To pewnie tylko iluzja — odezwał się Richard, który zdawał się czytać w jej myślach. — To jedyna sztuczna konstrukcja tutaj, więc nic nie może z nią kontrastować, oprócz chaotycznego księżycowego krajobrazu. A jednak… — Potrząsnął głową. — Trudno powiedzieć, jak należy to odczytywać.

Budowla została wzniesiona, jak pamiętała Hutch, jakieś jedenaście-dwanaście tysięcy lat temu.

— Jej wiek pasuje do wieku tablic o Tullu.

— Tak — przyznał. — Może tu istnieć jakiś związek.

Było tu jakoś niesamowicie, a Hutch złapała się na tym, że przepatruje okolicę w poszukiwaniu wielkich śladów stóp.

Wysokość muru wynosiła 41,63 metra, a każdy z jego boków miał 8,32 kilometra długości. Razem tworzyły idealny kwadrat.

— Długość ściany to dokładnie dwa tysiące razy jej wysokość — wyczytała z danych na monitorze.

— Podstawa dziesięć — dodał Richard.

— Ile palców mieli Quraquatczycy?

— To właściwie nie były palce. Ale cztery.

— Twórcy Monumentów mieli sześć.

Wahadłowiec stuknął nosem w ścianę i odsunął się o kilka metrów do tyłu.

— Będziemy lądować?

— Nie, nie tutaj.

Ten mur już był bardzo stary, jeszcze zanim w Egipcie wzniesiono piramidy. Hutch leciała teraz wzdłuż niego i czuła ulotność swej egzystencji jeszcze silniej niż gdziekolwiek przedtem — i na Iapetusie, i w innych starożytnych miastach. Zastanawiała się, na czym polega różnica.

„Może lepiej czujemy się ze świadomością, że pozostaje po nas piękno. Ale żeby przeżył nas taki wykwit czystego szaleństwa…”

— To coś — przerwał jej rozmyślania Richard — jest tak różne od wszystkiego, co po sobie pozostawili. Jeżeli rzeczywiście to ich dzieło. Monumenty są lekkie, wykwintne, eleganckie. Rasa, która je wznosiła, kochała życie. A to coś tutaj — jest ponure. Irracjonalne. Brzydkie. Przerażający wytwór. — Wcisnął się w fotel zupełnie tak samo, jak czynią to ludzie podczas symki, kiedy zbliża się wilkołak. — Lećmy wyżej — dodał.

Bez pośpiechu spełniła jego życzenie.

Richard jeszcze raz rozłożył swoją mapę.

— Co nam wiadomo na temat materiałów budowlanych? Skąd pochodzą te kamienie?

Wydostała raport inżynieryjny.

— Wszystkie są tutejsze. W kilku miejscach odkryto kamieniołomy, lecz nie bliżej niż sześć kilometrów stąd.

— Nie chcieli popsuć wrażenia, niszcząc krajobraz dookoła. To przynajmniej zgadza się z resztą.

— Na to wygląda. W każdym razie, musieli chyba zmodyfikować te skały. Jedna z teorii głosi, że przekształcili je przy pomocy nanotechniki. Dookoła leży mnóstwo odłamków skalenia i kwarcu — najprawdopodobniej odpadki. Sam mur jest ze swego rodzaju wzmacnianego kalcytu.

— Z marmuru.

— Tak, ale z jakiegoś lepszego. Bardziej wytrzymałego i bardziej błyszczącego.

— Chcieli, żeby to było widoczne na Quraquie.

— Na to wygląda.

Znajdowali się już w pobliżu szczytu. Zrobili zbliżenie spalonej części muru.

— Henry uważa, że te zniszczenia można datować na około 9000 p.n.e.

— Przecież wtedy zostało zbudowane.

— Ktoś szybko je dopadł, co?

Może to sami budowniczowie mieli jakąś wpadkę. Może pokłócili się o ten swój plac zabaw.

Richard błagalnie rozłożył ręce.

— Pomysł tak samo dobry jak każdy inny.

Wróciła do studiowania ekranu.

— W glebie znaleziono znaczne ilości trójksymetylenu. I formaldehydu. Ale tylko tutaj — dookoła Oz.

— Mnie to nic nie mówi. Z chemii jestem gorzej niż beznadziejny. Jakie z tego wnioski?

— To coś — stuknęła palcem w ekran — nie oferuje żadnych teorii na ten temat.

Za murem ukazało się niby-miasto: ciemna sieć szerokich ulic, przysadzistych, szerokich budynków i długich pasaży. Miasto próżni, widmo, budowla ze skał i cienia. Instynkt Hutch domagał się tu światła i ruchu.

— Niewiarygodne — powiedział cicho Richard.

Było ogromne. Hutch podniosła pojazd nieco wyżej, jednocześnie przełączyła grzejnik w kabinie na ręczne sterowanie i przesunęła o kreskę wyżej. Miasto — podobnie jak mur — leżało w ruinie.

— Spójrz na te ulice — wyszeptała.

Zaprojektowano je tak, by formowały ze sobą idealne kwadraty. Kilometr za kilometrem. Aż do samego horyzontu, a także wzdłuż jego krzywizny. Oz było miejscem o przygnębiającej matematycznej dokładności, wszechwładnej nawet pomimo stanu totalnej destrukcji. Główne ulice krzyżowały się z przecznicami dokładnie pod kątem dziewięćdziesięciu stopni. Nie dało się dostrzec żadnych rozwidleń, żadnych łagodnych zakrętów, żadnego zbiegu uliczek. Bloki tworzące miasto ułożono z tą samą, rygorystycznie dokładną geometrią.

— Niewiele tu miejsca na wyobraźnię — rzuciła.

Richard oddychał głośno.

— Jeżeli istnieje coś bardziej sprzecznego z duchem Wielkich Monumentów, to nie mogę sobie nawet wyobrazić, co by to mogło być.

Dookoła nie rzucał się w oczy najmniejszy przejaw pomysłowości. Ani śladu spontaniczności. Nazwali to Oz, ale to był oczywisty błąd w nazewnictwie. Bo Oz — prawdziwe Oz — stanowiło miejsce pełne cudów i magii, natomiast to coś tutaj to był czysty kamień, aż do samego dna duszy.

Hutch wyłączyła obraz i przeniosła uwagę do wnętrza kabiny. Rączki, przyciski i lampki kontrolne sprawiały wrażenie czegoś ciepłego i dobrze znanego. W nieruchomym powietrzu unosił się aromat kawy.

Oz nie miało służyć za schronienie. Budowle, które z daleka przypominały domy, budynki użyteczności publicznej i wieże, były z litej skały, nawet bez imitacji okien lub drzwi. Całości nigdy nie chroniła żadna osłona — ani siłowa, ani plastenowa. Ludzie Henry’ego nigdy nie znaleźli tu śladu jakichkolwiek maszyn, narzędzi ani sprzętu.

Przelatywali teraz wzdłuż długich ulic. Nad dachami marmurowych budynków. Wiele z nich było idealnymi sześcianami. Inne miały kształt prostopadłościanów. Wszystkie wycięto z płaskiej, polerowanej skały bez najmniejszej zmarszczki czy występu na powierzchni. Miały najrozmaitsze rozmiary.

Hutch spoglądała ponad sieć krzyżujących się ulic. W swej pierwotnej formie, zanim uległy zniszczeniu, wszystkie kamienie stały idealnie prosto. Nigdzie wśród tych równoległych i prostopadłych linii nie dało się dostrzec łuku. Żadna z ulic nie zakręcała znienacka w prawo lub w lewo. Żaden dach nie opadał ukośnie. Nigdzie śladu dekoracyjnego gzymsu czy choćby gałki przy drzwiach.

Przelatywali przez ulice na poziomie parteru. Bloki górowały nad nimi, zamyślone i złowieszcze. Minęli kolejne skrzyżowanie. Po raz pierwszy w życiu Hutch dokładnie odczuła znaczenie słowa „obcy”.

— Wymiary tych bloków są swoimi własnymi wielokrotnościami — oznajmiła. Przywołała na ekran odpowiednie liczby. Każdy z bloków tej konstrukcji dawał się podzielić na sześciany o boku 4,34 metra. W ten sposób różne kalcytowe formy, które leżały wzdłuż placów i ulic, miały tyle samo jednostek wysokości, ile szerokości. Ulice i place dawały się podzielić w ten sam sposób i przy użyciu tych samych wielkości.

Zadźwięczał dzwonek łączności.

— Doktorze Wald, jest pan tam?

— Jestem tu, Frank. Witaj, Henry.

Hutch włączyła wizję. Na ekranie pojawił się tylko jeden człowiek, i nie był to Henry Jacobi. Frank Carson okazał się mężczyzną około pięćdziesiątki, dość solidnie umięśnionym, z wyglądu otwartym i towarzyskim. Obrzucił ich spokojnym spojrzeniem swych niebieskich oczu, bez śladu widocznej reakcji docenił wygląd Hutch i odezwał się do Richarda.

— Henry’ego tu nie ma, proszę pana. Atmosfera stała się nieco gorączkowa i nie mogliśmy się bez niego obejść.

Richard pokiwał głową.

— Coś nowego w sprawie Twórców Monumentów? Jakieś nowe wizerunki?

— Niestety nie.

Richard wyglądał niemal jak w transie.

— Czy ktoś ma jakieś pomysły, co to może oznaczać?

— Nie, proszę pana. Mieliśmy nadzieję, że pan będzie mógł nam coś powiedzieć.

Richard wywołał na swoim ekranie terminarz projektu Nadzieja. Gdzieś koło piątku mieli wysadzać lodowce na biegunach.

— Kosmik raczej niczego tu nie zmienił, prawda?

— Terminu? Nie. — Twarz Carsona wyrażała głęboki niesmak. — Codziennie wchodzą nam na łącza ze świeżym ostrzeżeniem i odliczają czas.

Hutch spojrzała w zadumie na pokładowe zegary. Nie za dużo tego czasu.

— Henry prosił, żebym przekazał jego wyrazy ubolewania. Bardzo chciałby się z panem tu spotkać, ale zbyt dużo rzeczy dzieje się naraz. — Mówił z charakterystyczną wojskową zwięzłością. — Co chciałby pan zobaczyć?

— Może na początek jakieś centrum, dobrze? A poza tym — jestem otwarty na wszelkie sugestie.

— Dobrze. Przypuszczam, że pańska pilotka ma mnie na wizji?

Hutch przytaknęła skinieniem głowy.

— Może lecielibyście za mną?

Potwierdziła, wyłączyła się i wskoczyła za statek Carsona.

— Opowiedz mi coś o nim — poprosiła.

— Spodoba ci się. To emerytowany wojskowy. Jeden z tych utalentowanych amatorów, którzy należą do tradycji archeologii. Tak samo jak ty. — Mówił lekkim tonem, ale zrozumiała, że należy to brać serio. — Jest kwatermistrzem Henry’ego i jego prawą ręką. — Spojrzał jej prosto w twarz. — I jego pilotem. Gdyby nie Frank, Henry musiałby pełnić funkcję menedżera. A tak, Frank odwala całą rutynową robotę, a Henry ma czas, żeby być archeologiem.

— Carson nie ma nic przeciwko temu?

— Frankowi odpowiada ten układ. Jest może trochę zbyt grubo ciosany i czasami nieco przesadza z emocjami. Ale ma dobre podejście do ludzi i egzekwuje wypełnianie obowiązków, bez naruszania cudzych ego. Lubi tę robotę. Organizacja tutaj funkcjonuje dzięki temu dość sprawnie.

Pojazd Carsona zaczął schodzić w dół.

— Centrum Oz — odezwała się Hutch.

Bloki tutaj były nieco wyższe niż tamte bliżej muru. A poza tym panowała ta sama śmiertelna identyczność.

Znaleźli się na centralnym, kwadratowym placu, umocowanym w każdym rogu przysadzistą wieżą lub jej ruinami. Bok wielkiego kwadratu mierzył jakieś pół kilometra. W samym jego środku została umiejscowiona piąta wieża, o jedną jednostkę niższa od pozostałych. Każda z nich była tak samo czworoboczna jak wszystko inne w Oz.

Richard uniósł się z fotela, tak bardzo chciał dobrze wszystko zobaczyć.

— Przechyl no to troszkę. W moją stronę…

Hutch posłusznie spełniła jego życzenie.

Dwie wieże były już tylko stertą gruzu. Trzecia, południowo-zachodnia, była osmalona. Spalona, od podstawy po szczyt. Czwarta pozostała niemal nienaruszona.

— Tam — rzucił Richard wskazując na poczerniałą wieżę. — Powiedz mu, żeby lądował właśnie tam.

Hutch przekazała wiadomość, a Carson potwierdził.

— Czego właściwie szukamy? — spytała.

Richard sprawiał wrażenie zadowolonego.

— Co wiadomo na temat symetrii tego miejsca, Hutch?

— Niewiele. Tylko, że taka istnieje.

— Umieść na ekranie kilka kilometrów kwadratowych.

— Już. — Poszerzyła wizję, biorąc za punkt centralny wieżę na środku placu.

— Dobra. A teraz wybierz sobie dowolny punkt. Gdziekolwiek.

— Dobra. — Wyzerowała na zbitce prostopadłościanów, które razem tworzyły coś na kształt litery H. Znajdowały się mniej więcej o dwa kilometry na północ od nich.

— Narysuj linię od tej grupy do centralnej wieży i pociągnij ją dalej.

Po drugiej stronie ekranu linia dotknęła kolejnego H. Na tej samej wysokości.

— To lustrzane odbicie — powiedziała.

— Zdziwiona? — Richard nie mógł powstrzymać uśmieszku. Tak, była zdziwiona. Raporty, które przejrzała, nic o tym nie wspominały.

— Może to ma znaczenie religijne. Jakaś wysoko rozwinięta rasa odbyła tu swoją pokutę. Brzmi sensownie?

— Nie dla mnie.

Wahadłowiec Carsona już prawie wylądował.

Na kompleks budowli Hutch zwróciła skanery o krótkim zasięgu.

— Centralnie usytuowana wieża ma dziewięć jednostek wysokości, jeżeli za jednostkę przyjąć nasz podstawowy blok o boku cztery przecinek trzydzieści cztery metra. Zewnętrzne wieże mają po dziesięć. Jak wszystko dookoła, są z litego kamienia. Nie ma śladów istnienia jakichś wewnętrznych przestrzeni.

Carson wylądował i teraz ona zaczęła schodzić w dół. „To dziwne: człowiek mógłby się spodziewać, że to środkowa wieża będzie wyższa od pozostałych. A nie najniższa. Oni po prostu nie myślą tak jak my”.

Frank zaparkował tuż przy samej krawędzi. Światła statku Hutch prześliznęły się po wahadłowcu Świątyni. Miał aerodynamiczne kształty, przystosowane do latania w atmosferze. Oznaczało to, że poświęcono trochę przestrzeni na przewożenie ładunku. Był bardziej wymuskany niż Alfa także pod innym względem: Akademia, ażeby podtrzymać morale swoich pracowników na odległych placówkach, zaczęła malować swoje statki kosmiczne i kapsuły. Pojazd stojący na dachu wieży był złoto-błękitny — w kolorach Akademii. To pewnie jeszcze jedna z decyzji Adriana Harta.

Obróciła wahadłowiec tak, żeby wyjście dla pasażera znalazło się bliżej środka wieży. Chciała stworzyć szefowi możliwie najmniej okazji do stoczenia się w dół. Carson wysiadł i pomachał jej ręką. Błysnęła w odpowiedzi światłami i zwinnie wylądowała tuż przy nim.

Richard rozpiął pasy i sięgnął po swoją uprząż z polem Flickingera. Hutch wcisnęła się we własną — wciągnęła ją na kombinezon pilota. Zbiorniki z powietrzem były w porządku. Włączyła pole siłowe i pomogła Richardowi z jego polem. Kiedy byli gotowi, przeprowadziła dekompresję kabiny.

W wyglądzie Carsona uwidaczniała się wojskowa przeszłość. Ubrany w nienagannie odprasowane spodnie z kurtką khaki, na głowie miał czapkę baseballową z napisem „Cobra II”, pod którą widniało logo przedstawiające zwiniętego węża i błyskawicę. Imię i nazwisko wypisane było sporymi literami na lewej kieszeni kurtki. Carson reprezentował typ potężnego, barczystego mężczyzny, z odrobinę szerzej zarysowaną talią. Wedle obecnie panującej mody nie nosił zarostu, a ciemne włosy z początkami siwizny miał krótko przycięte. Stał w pozycji wyrażającej oczekiwanie: nogi szeroko rozstawione, ręce założone za plecami.

Ciśnienie spadło do zera i oba wyjścia otwarły się jednocześnie. Nie można było powiedzieć, żeby Richard był jakimś szczególnym niezgrabą, ale Alfę najwyraźniej zaprojektowano z myślą o linoskoczkach. Żeby z niej wysiąść, należało wyjść na krótkie, pękate skrzydło, a stamtąd spuścić się na ziemię korzystając ze specjalnych uchwytów przy kadłubie. Zmiana grawitacji zwykle zmyli każdego pasażera, a już szczególnie kogoś takiego jak Richard — posuniętego w latach i w dodatku nigdy zbyt pewnie nie stąpającego po ziemi.

Carson pojawił się w pobliżu skrzydła i stanął wyczekująco, nie robiąc jednak nic, by pomóc starszemu mężczyźnie. Bardzo przezornie: Richard nie znosił, kiedy mu się pomagało. Ale w razie potrzeby Carson był na miejscu. Hutch pomyślała o nim z uznaniem.

Kiedy pasażer znalazł się na ziemi, Hutch opadła lekko tuż obok niego. Przypięła sobie linę do nadgarstka, a drugi koniec przymocowała do statku. Znalazłszy się na dachu przy takiej grawitacji nie ma co ryzykować.

Richard już klęczał na jednym kolanie, badając zwęglony kamień.

— Co tu się mogło stać? — zapytał Carsona. — Czy ktoś ma jakiś pomysł?

— Żadnego.

— Może statek budowniczych wybuchł — podsunęła Hutch.

Carson spoważniał.

— To nie wygląda na taki rodzaj zniszczeń, jaki powstałby przy pojedynczym wybuchu.

Richard wstał i pomaszerował dostojnie ku krawędzi dachu. Carson znalazł się u jego boku tak szybko, jak tylko pozwalała niska grawitacja. Hutch trzymała się o krok z tyłu.

— W tym miejscu musi chyba straszyć — orzekła.

Carson uśmiechnął się. Z jego wyrazu twarzy wyczytała, że rozumie, dlaczego ktoś mógł sobie tak pomyśleć.

Richard zrobił to, co ludzie zawsze robią, kiedy znajdą się wysoko: wychylił się ponad krawędzią i spojrzał w dół. Upadek na ulicę, nawet z tej wysokości, nie mógł być śmiertelny, chyba że ktoś upadłby na głowę. Ale w każdym razie groził kalectwem.

— Ostrożnie — rzucił Carson, który stanął w pobliżu.

— Czy w tej chwili pracuje tu jakiś zespół?

— Nie. Od miesięcy nikt nie zaglądał do Oz. Ściągnęliśmy wszystkich na dół, kiedy dostaliśmy limit czasowy dla Świątyni.

— Tu na górze nie ma zbyt wielkiego tarcia — ostrzegła Hutch. Richard zapatrzył się przed siebie, na miasto.

— Czy znaleźliście kiedykolwiek jakieś szczątki statku? Jakiś ślad tego, co tu było?

Carson potrząsnął głową.

— Nie.

— Czy w ogóle coś po nich pozostało? Ślady stóp? Jakieś znaki na ziemi…?

Sylwetki statków odbijały się od nie kończących się sześcianów i prostopadłościanów. Ich kadłuby, skrzydła i podwozia — wszystko było zaokrąglone. Czerwona lampka ostrzegawcza umieszczona między wspornikami Alfy miękko migotała.

— Nie ma tu nic. Sam żałuję, doktorze. — Carson omiótł spojrzeniem Hutch, po czym znów skierował uwagę na Richarda. — Czy nie miałby pan ochoty obejrzeć kamieniołomów? Tych, z których czerpano kamień?

— Nie, dziękuję. Co jeszcze warto tu obejrzeć?

— Jest inskrypcja.

— Inskrypcja? — Zainteresowanie Richarda poszybowało w górę. — Dlaczego mi pan od razu nie mówił? W „Streszczeniu” nie ma o tym ani słowa.

— „Streszczenie” jest z zeszłego roku. Byliśmy za bardzo zajęci, żeby bawić się w uzupełnienia.

Richard zatarł ręce. Jego twarz przybrała wyraz anielskiej błogości. Machnął ramieniem — zbyt gwałtownie — przechylił się na bok i zaczął spadać nad krawędzią dachu. Hutch i Carson rzucili się na pomoc, ale przy tak niskiej grawitacji — około jednej dziesiątej ziemskiej normy — ważyli tak niewiele, że gdyby nie lina Hutch, spadliby na dół. Richard wydał z siebie okrzyk przerażenia i wszyscy troje usiłowali przez chwilę odzyskać równowagę, ale on nie stracił głowy.

— Dzięki, Frank. — A po chwili, ustawiwszy się lepiej, dorzucił: — Co tam jest napisane? Czy udało wam się odcyfrować?

— Ani słowa — odparł Carson, rzucając mu przepraszające spojrzenie. — Ale przekona się pan, że warto się temu przyjrzeć.

Hutch doszła do wniosku, że Richard miał rację — rzeczywiście spodobał jej się Carson. Bez wahania nadstawił karku. Zrobił na niej wrażenie.

Polecieli na zachód dwoma wahadłowcami.

Wysokość poszczególnych bloków stopniowo się zmniejszała, w miarę jak oddalali się od centrum, choć nie dało się w tym dostrzec żadnej regularności. Przy samym murze, na skraju miasta (Hutch nie mogła się powstrzymać, żeby nie myśleć o konstrukcji w ten sposób) bloki wysokości pojedynczej jednostki tak zdominowały otoczenie, że wszystko, co było choć trochę wyższe, rzucało się w oczy z daleka.

Minęli sektor, pod którym otwarła się rozpadlina. Grunt zapadł się tutaj na kilka metrów w głąb. Ulice były potrzaskane, bloki porozrzucane dookoła.

— W obrębie miasta znajduje się kilka kraterów — odezwał się na linii głos Carsona. — Większość z nich powstała już po jego zbudowaniu. W tym jednak wypadku krater był tu wcześniej, a oni budowali nad nim. Jakoś go zapełnili, jednak ziemia w końcu ustąpiła. Jest jeszcze kilka innych miejsc, w których powłoka po prostu się zapadła pod ciężarem bloków.

— A tamte meteory, które uderzyły w miasto — udało wam się ustalić, kiedy to nastąpiło?

— Nie. Nie umiemy ustalić daty z żadną przyzwoitą dokładnością. Wiemy jednak, że kratery w środku i dookoła tej anomalii są znacznie młodsze niż gdziekolwiek indziej.

— O ile młodsze?

— Większość kraterów powstała gdzieś między miliardem a dwoma miliardami lat temu. Tutejsze dziury mają zaś nie więcej jak pięćdziesiąt tysięcy lat. Rzecz jasna te wewnątrz miasta musiały spaść gdzieś po 9000 p.n.e. A przy okazji: nie mamy pojęcia, skąd pochodzą te spalenizny, ale bez względu na to jakiej natury ogień je wypalił, zdarzyło się to dwukrotnie.

— Dwukrotnie?

— Około roku 9000 p.n.e. i jeszcze raz około roku 1000 p.n.e.

Richard zmarszczył brwi.

— To wszystko z całą pewnością — oznajmił — jest bardzo zagadkowe.

— Jest jeszcze coś — dorzucił Carson — choć to musi być niewątpliwie czysty przypadek.

— A co takiego?

— Obie daty zbiegają się z datami poważnych zaburzeń na Quraquie. Zniknęły wtedy całe ludy, załamały się państwa i tym podobnie.

— Zgadza się — przytaknął Richard, przypomniawszy sobie załamania w rozwoju Quraquy. Obaj zamilkli.

Pod nimi przesuwał się ponury krajobraz szarego miasta. W przodzie migały czerwono-białe światełka nawigacyjne Carsona. Na tle tak niesamowitej scenerii prezentowały się dziarsko i radośnie. Hutch jeszcze raz wywołała obraz Carsona na monitorze.

— Od jak dawna tu jesteś, Frank?

— Od sześciu lat.

— Kawał czasu.

— No tak. — W twarzy nie dało się wyczytać ani śladu emocji. Odbijały się na niej cienie i różnokolorowe światełka z panelu sterowania.

— Gdzie twój dom?

— W Toronto. Urodziłem się w Edynburgu, ale nic stamtąd nie pamiętam.

— Byłeś choć raz na Ziemi? Na urlopie?

— Nie. Byłem zajęty.

Hutch wiedziała, że to niezwykłe. Personel Akademii miał zagwarantowane sześć tygodni corocznego urlopu, do którego nie wliczano czasu podróży. Carson jest pracoholikiem.

Richard przyglądał się wzorom tworzonym przez grupki bloków.

— Ciekawe — zastanowił się — dlaczego wszystkie przycięte są do tych samych rozmiarów? Może mieli jakiś sztywny czerpak do kamienia? Wycinał tylko w jednym rozmiarze. A potem scalali je do kupy?

Hutch przywołała na ekran obraz jednego z bloków.

— Nie — odpowiedział mu Carson. — To nie tak. Większe bloki nie są poskładane z mniejszych — po prostu wycięto je tak, że są dwa, trzy albo osiem razy większe. Nie wiedzieć czemu. W każdym razie, jesteśmy na miejscu. Spójrzcie na lewo.

Ponad powszechnie panujący wzorzec niewysokich prostopadłościanów wyrastała tam wieża. Ale ta wieża prezentowała jedną istotną różnicę: była okrągła. Niewysoka, przysadzista — jakieś cztery piętra. Stała samotna na środku kwadratowego placyku.

Jej kolistość była niezwykła. Pośród ogłupiającej jednostajności równoległych i prostopadłych linii, kątów prostych i precyzyjnych przecięć, ten zwykły okrąg podstawy stawał się cudem pomysłowości.

Wylądowali. Richard ledwie mógł usiedzieć na miejscu podczas zawracania, nie mógł się doczekać, aż ciśnienie spadnie, a luki się otworzą. Hutch, zabezpieczona już polem siłowym, położyła mu rękę na ramieniu, żeby przypomnieć o koniecznej ostrożności.

Od północy wieża była osmalona.

Carson otworzył drzwi bagażnika i po chwili wyłonił się stamtąd ze składaną drabinką. Richard uspokoił swego pilota, wdrapał się na skrzydło i z pomocą uchwytów opuścił się na ziemię. Plac pokryty był grubą warstwą pyłu.

Wyszedłszy z wahadłowca i znalazłszy się na ziemi, Hutch poczuła na sobie ciężar wieków, pustych ulic i oszukańczych domostw, tej obłąkanej geometrii i długich cieni, które czekały tu przez całą długość ludzkiej historii.

Carson dokładnie wiedział, czego szuka. Podszedł do wieży, oparł o nią drabinkę, poprawił, osobiście ją wypróbował, a potem stanął obok niej i zaprosił Richarda do wspinaczki.

— Ostrożnie — rzucił tylko.

Około pięciu metrów nad ziemią z marmuru sterczały cztery linijki jakiegoś pisma. Richard wspinał się, dopóki napis nie znalazł się na linii jego wzroku, a wtedy zapalił lampę.

Napis nie nosił nawet najmniejszych śladów podobieństwa do subtelnych liter z Iapetusa. Te tutaj były ciężkie, solidne i przysadziste. Raczej bezpośrednie niż sugestywne. Zdecydowanie męskie. Kiedy Richard je oceniał, Carson rzucił od niechcenia prawdziwą bombę.

— To w języku Quraquatczyków.

Richard aż zachwiał się na swojej drabince.

— Co mówiłeś? W moim rozumieniu Quraquatczycy nigdy nie doszli do poziomu techniki pozwalającego na loty kosmiczne.

— Zgadza się, doktorze Wald. Niewiele nam wiadomo o tych ludach, ale jesteśmy pewni, że nigdy nie osiągnęli takiego poziomu rozwoju technicznego.

Hutch odeszła parę kroków do tyłu, żeby mieć lepszy widok.

— Może to jakiś inny rodzaj techniki. Coś, z czym nie jesteśmy obznajomieni.

— Na przykład?

— No, nie wiem. Jak bym wiedziała, to już byłabym z tym obznajomiona.

— Mniejsza o to — Carson przerwał jej niecierpliwie. — Wiadomo nam, że tam, gdzie mówiono tym językiem, ludzie przemieszczali się używając zwierząt pociągowych.

Richard badał teraz znaki przez szkło powiększające.

— Kiedy to było?

— Dziewiąte tysiąclecie przed naszą erą.

Ten sam wiek. Hutch rozejrzała się dookoła po ślepych prostopadłościanach i długich, cichych ulicach. Dreszcz przebiegł jej po plecach.

— Czy ci, którzy posługiwali się tym językiem — pytał dalej Richard — to ci sami, którzy wyrzeźbili podobiznę Twórcy Monumentów w Świątyni?

— Tak — potwierdził Carson. — A ten język to kasumelski linearny C. Używano go przez zaledwie czterysta lat.

Richard, przycupnąwszy na drabince, wychylił się teraz i zajrzał na dach wieży.

— Czy dlatego Henry tak uwija się przy Świątyni?

Carson skinął głową potakująco.

— Czy może pan sobie wyobrazić: mieć inskrypcję stąd i nie móc jej przeczytać? — Potrząsnął głową z niesmakiem. — Lud, który mówił tym językiem, zamieszkiwał okolice Świątyni Wiatrów. A w pewnym okresie zawładnęli też samą świątynią. Mieliśmy nadzieję znaleźć jakiś kamień z Rosetty.[2] A jeżeli już nie, to przynajmniej chcieliśmy zebrać wystarczającą ilość próbek pisma, która pozwoliłaby nam je odcyfrować.

— Nic z tego nie rozumiem — wtrąciła Hutch. — Jeśli Quraquatczycy nigdy tu nie przylecieli, jak mogli pozostawić próbkę swego pisma? Jesteście pewni, że to właśnie to?

— Nie ma najmniejszych wątpliwości — odpowiedział jej Carson. — Pasuje idealnie.

— No więc o czym my tu mówimy…?

— Ja bym sądził — odrzekł Richard — że budowniczowie tej… potworności… pozostawili tu jakąś wiadomość dla Quraquatczyków. Żeby ją sobie przeczytali, kiedy się już tutaj dostaną.

— Ale czego dotyczyła?! — Hutch niemal rozsadzała jej własna niecierpliwość.

— Albo może to jakieś wyjaśnienie Oz. — Richard wyraźnie stonował. — Kto to wie?

Hutch popatrzyła na Carsona.

— Frank, ile z tych starożytnych języków udało wam się odczytać?

— Kilka. Niewiele. A właściwie to prawie żadnego.

— Żadnego. — Próbowała strząsnąć mgłę zasnuwającą jej myśli. — Czegoś ja tu nie rozumiem. Jeżeli nie można odczytać żadnego z tych języków, to co nam po kamieniu z Rosetty? To znaczy: tej całej Rosetty też nie będziemy mogli przeczytać. Zgadza się?

— To nie będzie miało znaczenia. Jeżeli uzyskamy ten sam tekst w co najmniej trzech językach, wtedy będziemy w stanie odcyfrować każdy z nich. Pod warunkiem, że nasza próbka będzie miała jakieś rozsądne rozmiary.

Richard tymczasem znalazł się z powrotem na dole.

— Jeśli się pan już napatrzył — powiedział doń Carson — jest tu jeszcze coś, co z pewnością będzie pan chciał zobaczyć.

— Dobrze.

— Musimy polecieć na szczyt wieży. — Zaczęli iść z powrotem w stronę wahadłowców. — Możemy skorzystać z mojego.

Weszli do środka. Carson zostawił otwarty luk. Poprawił sobie czapkę i włączył magnesy. Pojazd niósł się pionowo tuż przy samej wieży.

— Czy jest jeszcze jedna taka rzecz po drugiej stronie Oz? — zapytał Richard.

— Jeszcze jedna okrągła wieża? Tak, jest.

— A jeszcze jeden napis?

— Jeszcze jednego napisu nie ma.

— To interesujące. — Richard popatrzył w dół. — Hej! — zawołał.

— Ten dach nie jest poziomy! — Wychylił się, żeby móc się lepiej przyjrzeć. — To pierwsza pochyłość, jaką tu zobaczyliśmy.

— Jest jeszcze jedna — odparł Carson.

— Na drugiej wieży.

— Tak. — Lecieli teraz dokładnie nad dachem.

— Frank. — Srebrne brwi Richarda zbiegły się teraz u nasady nosa. — Czy usytuowanie tej drugiej wieży jest lustrzanym odbiciem tej?

— Nie.

Richard był wniebowzięty. Hutch domyśliła się, o co mu chodzi.

— Wieże łamią ustalony wzorzec — wyjaśniła. — Prosta przeprowadzona od jednej okrągłej wieży do drugiej nie przechodzi przez wieżę centralną.

— A to w Oz przypadek unikalny. Frank, czy to się zdarza gdzieś jeszcze?

— O ile mi wiadomo — nie.

— To dobrze. W takim razie musimy się skoncentrować tylko na tych dwóch wieżach. — Richard popatrzył dookoła, próbując się połapać w sytuacji. — Gdzie tu jest centrum miasta?

Carson pokazał ręką.

— A druga wieża?

— Na północy. — Jeszcze raz wskazał kierunek. — A co?

— Sam jeszcze nie wiem. Frank, czy ktoś zmierzył kąt nachylenia spadzistości dachu?

— Nie. Nie sądzę, żeby ktokolwiek to zmierzył. Dlaczego mielibyśmy to robić?

— Naprawdę nie mam pojęcia. Ale popatrz tylko. Najniższa część dachu leży najbliżej centrum miasta. Kiedy się patrzy w stronę muru, płaszczyzna się podnosi.

— Nie bardzo rozumiem.

— Jak na razie, to tylko zgadywanki. Czy w przypadku tej drugiej wieży jest podobnie?

— Chyba nie rozumiem pytania.

— Mówiłeś, że tam dach też jest pochyły. Czy dach tamtej drugiej wieży też jest najniższy tam, gdzie jest najbardziej zbliżony do centrum Oz?

— Nie pamiętam — odparł Frank, a ton jego głosu mówił wyraźnie: „Czemu ktoś miałby się przejmować takimi drobiazgami?” — Chce pan wylądować na tym dachu, żeby przyjrzeć mu się z bliska?

— Nie, dzięki, widziałem już dość. Mamy jeszcze jedną rzecz do zrobienia, a potem chcę wrócić z wami do Świątyni.

— Richardzie. — Hutch, która przeczuwała, że tak będzie, użyła teraz swego najpoważniejszego tonu z serii „nie próbuj robić ze mnie balona”. — Nie zapominaj, że jesteśmy tu po to, żeby zabrać stąd tych ludzi. A nie, żeby im pomagać.

— Wiem, Hutch. I nie zapomnę. — Ujął jej dłoń i uścisnął; ich pola rozbłysły na moment.

— Uważaj — powiedziała.

— Co to za jeszcze jedna rzecz do zrobienia? — spytał Carson.

— Potrzebujemy jak najdokładniejszych pomiarów tego nachylenia. Z obu okrągłych wież. I musimy upewnić się, że najniższy punkt obu dachów rzeczywiście skierowany jest w stronę centralnego placu. — Puścił oko do Hutch. — Chyba — rozpromienił się — coś mamy.

6 czerwca 2202

Drogi Dicku,

…Bogu niech będą dzięki za te okrągłe wieże i pochyle dachy. To jedno stanowi łut rozumu w całym tym nieprzytomnym przedsięwzięciu.

Byłbyś się ubawił widząc, jak się zachowujemy. Cichuteńko. Rozmawiamy ściszonymi głosami, jakbyśmy wszyscy troje obawiali się, że ktoś może nas podsłuchać. Nawet Frank Carson. Nie znasz go — ale to nie ten typ, który byle komu ustępuje z drogi. A nawet on zerkał co chwila przez ramię.

Bo tak naprawdę, w tych ulicach wciąż wyczuwa się czyjąś obecność. Nie można nic poradzić — to się czuje i już.

Biedna Hutch. Ona nie dostrzega w tym żadnych racjonalnych przesłanek, więc pod koniec była już bliska wybuchu. A nawet przecież ja czułem się niepewnie, mimo tego małego olśnienia, jakiego doznałem (a jak się domyślam, ty też już wiesz, o co mi chodzi). Oz to nie miejsce dla kogoś z połowicznie działającą wyobraźnią…

Richard

Richard Wald do swego kuzyna, Dicka.

Otrzymane w Portland, w stanie Oregon, 24 czerwca

CZĘŚĆ DRUGA

Świątynia Wiatrów

Rozdział 6

Na pokładzie Alfy, niedziela, 6 czerwca, 18.30

Hutch cieszyła się, że wraca na Winckelmanna. Był to niezbyt zgrabny, modułowy pojazd, właściwie niewiele więcej nad zestaw trzech pierścieni przyłączonych do centralnej osi. Zbliżając się, włączyła światła na pokładzie. Oświetliły komorę wahadłowca i zarysy czujników, stanowisk obsługi oraz anten. Statek wyglądał ciepło i swojsko, był pożytecznym i niewątpliwie ludzkim wytworem unoszącym się na tle wygwieżdżonego nieba, które nagle zaczęło napawać ją niepokojem.

Zwykłe dla przestrzeni międzygwiezdnej nastroje na ogół nie miały na nią wpływu, przeciwnie niż to się zdarzało wielu innym podróżnikom pomiędzy światami. Ale dziś wieczorem — ach, dziś jakże pięknie wyglądał jej statek. Lubiła towarzystwo, lubiła mieć z kim pogadać, lubiła, kiedy ktoś jeszcze wypełniał puste przestrzenie na statku. Niemniej czuła wyraźną ulgę na myśl, że wreszcie znalazła się w domu, gdzie może pozamykać wszystkie drzwi i puścić sobie symkę.

Pierścień A, ten najbliższy mostka, ozdabiała potężnych rozmiarów oznaka Akademii: zwój i lampa na tle błękitnego globu Zjednoczonego Świata.

Planeta i jej księżyc unosiły się teraz na czarnym, bezgwiezdnym niebie. Quraqua leżała na samym skraju Próżni, ogromnego pęknięcia między Orionem a Ramionami Strzelca. Przeciwległy jej brzeg znajdował się sześć tysięcy lat świetlnych stąd, widoczny tylko jako zamazana poświata. Hutch zaczęła rozmyślać nad tym, jaki wpływ na rozwój ras inteligentnych miał fakt, że niebo z jednej strony roi się od gwiazd, a z drugiej jest zupełnie puste.

Alfa wleciała do wnętrza pierścienia B i osiadła na swoim stanowisku. Wielkie drzwi ku zadowoleniu Hutch odcięły ją zaraz od panującej na zewnątrz nocy. Zdjęła flickingerowską uprząż i umieściła w schowku za siedzeniem. Pięć minut później była już na mostku.

Na konsolecie łączności migotało światełko: jest wiadomość. Czekał na nią zapewne rutynowy przekaz ze Świątyni, bo Richard jeszcze nie zdołał tam dotrzeć. Później będzie czas, żeby ją przejrzeć. Przeszła do swojej kabiny, zdjęła robocze ciuchy i weszła pod prysznic. Deszcz rozpylonych kropel sprawił jej wielką przyjemność.

Później, wciąż jeszcze ociekając wodą, zamówiła stek. Ściany jej kabiny zdobiły zdjęcia starych przyjaciół — ona i Richard na Pinnacle; Alfa unosząca się nos w nos z Wielkim Monumentem Heksagonalnym niedaleko Arktura; grupa planetologów, do których przyłączyła się, kiedy urządzali plażowe party na Bethesdzie (i którzy do tego zdjęcia unieśli ją na własnych ramionach). Powietrze pachniało tu aromatem doniczkowych roślin: tymianku, wawrzynu i kapryfolium.

Za iluminatorem toczył się demoniczny księżyc. Oz, umiejscowione po drugiej jego stronie, nie było stąd widoczne. Poirytowana własnym niepokojem, zasłoniła iluminator.

Sześć lat temu Richard podarował jej medalion — śliczny kawałek platyny, kopia talizmanu, który przywiózł kiedyś z Quraquy. To było jeszcze zanim odkryto Oz. Na jednej jego stronie wyryto podobiznę skrzydlatego stwora i sześcioramienną gwiazdę, a na drugiej wdzięcznie wygięty łuk. Stworzenie i gwiazda oznaczają miłość — powiedział jej wtedy Richard — a łuk pomyślność. „I żadne z nich cię nie opuści, dopóki będziesz nosić ten medalion”.

Dziś wieczorem jego widok przyniósł jej ukojenie. Zawiesiła go na ramionach. Taka lokalna magia.

Ubrała się, a kiedy zadźwięczał dzwonek wzywający ją na obiad, przeszła do kuchni, żeby odebrać swój stek. Dodała do tego butelkę wina i wszystko razem poniosła na mostek.

Lampka łączności nadal błyskała.

Odcięła plasterek mięsa, skosztowała i otwarła butelkę. To było chablis. Potem postukała w klawisze i na ekranie łączności ukazała się blondynka o niezwykle pięknych rysach.

— Witam, Winckelmann. Nazywam się Allegri. Będę koordynować akcję ewakuacyjną. Mamy do zabrania czternaścioro ludzi. A także doktora Walda, który właśnie do nas leci. Chcemy rozpocząć akcję za czterdzieści osiem godzin. Wiem, że to później niż zaplanowano, ale nadal mamy tu jeszcze robotę. Dla pani informacji: Kosmik zaczyna swoją operację w piątek o dziesiątej rano, naszego czasu. Czasu Świątyni. Ten przekaz zawiera przeliczniki czasowe. Chcemy się stąd wydostać z dwudziestoczterogodzinnym zapasem. Mamy też do przewiezienia sporo eksponatów i chcielibyśmy jak najprędzej zacząć ich załadunek. Proszę skontaktować się ze mną, kiedy tylko będzie pani miała możliwość.

Ekran pociemniał.

Hutch rozparła się w fotelu. Ludzie w tych odległych miejscach sporo się muszą nagadać, żeby się przywitać. Zastanawiała się, czy Allegri nie za długo siedzi pod wodą.

Wywołała na głównym ekranie obraz Quraquy i dała trzydziestodwukrotne powiększenie.

Pokrywa chmur zalana była słonecznym światłem, rozjaśniając pod spodem świat pokryty błotnistego koloru stepem, rozległymi zielonymi lasami, rozrzuconymi niedbale pustyniami i krętymi górskimi łańcuchami. Nie dostrzegało się żadnego z oceanów. Były dwa, płytkie i zupełnie ze sobą nie połączone. Świat ten można by określić jako wyschły i spierzchnięty, czemu Kosmik miał nadzieję zaradzić podczas pierwszej fazy operacji, którą zechciał sobie nazwać projektem „Nadzieja”.

Południowy ocean otaczał lodowy biegun, tworząc kolisty zbiornik wodny o szerokości jakichś pięciuset kilometrów. Z niego wyrastało na północ kilka przypominających palce mórz. Najdłuższym z nich było Yakata — w lokalnej terminologii nazwa ta znaczyła Centrum Rekreacyjne dla Bogów. Wrzynało się na jakieś trzy tysiące kilometrów w głąb zwartego lądu. Przy najdalej wysuniętym na północ krańcu, tuż przy samym brzegu, leżała Świątynia Wiatrów.

Gdzieś czytała, że sądzi się, iż Quraqua wchodzi właśnie w okres lodowcowy. Prawda to czy nie, lodowe czapy prezentowały się nad wyraz okazale. Kiedy się rozpadną, będzie z tego niezły plusk. A Quraqua, zdaniem ekspertów, uzyska rozpuszczone oceany.

Piątek, dziesiąta rano, czasu Świątyni. Kiedy to może być? Wywołała dane przysłane przez Allegri.

Quraquański dzień miał dwadzieścia godzin, trzydzieści dwie minuty i osiemnaście sekund. Wszyscy rozumieli, jak wielkie znaczenie psychologiczne ma zachowanie dobrze znanego zegara dwudziestoczterogodzinnego, ale trzeba będzie dokonywać poprawek za każdym razem, kiedy pierwsi osadnicy zaczną osiedlać się na jakimś nowym świecie. Na Quraquie mechanizmy odmierzające upływ czasu nastawione były tak, że chodziły normalnie do 10.16’ 09” rano i wieczorem, a potem przeskakiwały od razu do dwunastej i pokazywały południe lub północ. W ten sposób czasu ubywało po równo i w dzień, i w nocy.

Traf chciał, że akurat była niedziela i na Winckelmannie, i w Świątyni Wiatrów. Terraformacja zacznie się za mniej więcej dziewięćdziesiąt godzin. Henry Jacobi chciał zakończyć ewakuację z jednodniowym zapasem bezpieczeństwa. A do dyspozycji będą dwa wahadłowce. Nic trudnego.

Ale coś nie dawało jej spokoju. Jakoś nie wyglądało na to, że wydostanie się stąd jest dla Jacobiego sprawą numer jeden. Nakazała komputerowi nawigacyjnemu przenieść Winka z orbity lunarnej w pobliże Quraquy. Wprowadziła obie wersje ostatecznego terminu do swego osobistego chronometru, a zegary na statku przestawiła na czas Świątyni.

Monitor nawigacyjny ostrzegł ją, że za trzydzieści dwie minuty opuszczą orbitę.

Hutch dokończyła kolację, a resztki wrzuciła do tuby próżniowej. Potem włączyła sobie jakąś komedię i rozłożywszy się wygodniej w fotelu, zaczęła oglądać. Zanim włączyły się dopalacze, a statek ruszył z miejsca, ona już smacznie spała.

Obudził ją dzwonek. Przyszedł jakiś przekaz.

Światła były przyćmione. Przespała siedem godzin.

Na monitorze pojawił się Richard.

— Cześć. Jak tam?

— W porządku.

Sprawiał wrażenie zmartwionego — wyglądało na to, że zaraz powie coś, co jej się nie spodoba.

— Słuchaj, Hutch, sprawy tutaj nie mają się najlepiej. Pod Świątynią znajduje się kilka stanowisk. To, którym jesteśmy najbardziej zainteresowani, jest schowane bardzo głęboko, a oni właśnie próbują się do niego dostać. Potrzebujemy maksimum dostępnego czasu. Ten ich wahadłowiec pomieści troje ludzi i pilota. Ustal jakiś harmonogram, żeby wywieźć stąd wszystkich. Ale nam zostaw maksimum czasu na pracę.

Hutch pozwoliła sobie ujawnić własną irytację.

— Richard, to szaleństwo.

— Pewnie tak. Ale wygląda na to, że są już bardzo blisko. Już prawie zeszli do Niższej Świątyni. Hutch, ona powstała w 9000 r.p.n.e. — w tym samym czasie, co konstrukcja na Księżycu. Musimy na to spojrzeć. Po prostu nie możemy jej tak zostawić, kiedy ma zostać zniszczona.

— Myślę, że najważniejszą sprawą jest wydostać się stąd, zanim poziom wód się podniesie — sprzeciwiła się Hutch.

— Wydostaniemy się, Hutch. Ale do tego czasu musimy dobrze wykorzystać każdy dzień.

— Niech to szlag trafi.

Richard posłał jej cierpliwy uśmiech.

— Hutch, nie będziemy ryzykować. Masz na to moje słowo. Ale potrzebuję twojej pomocy. Zgoda?

A ona pomyślała sobie: „Powinnam być wdzięczna losowi, że nie zechciał zostać tu za wszelką cenę, ryzykując, że Kosmik go utopi”. Jego wrodzona ufność w ludzkie poczucie przyzwoitości zwiodła go już niejeden raz.

— Zobaczę, co się da zrobić — odrzekła. — Richardzie, wiesz, kto zawiaduje tu działaniami Kosmika?

— Dyrektorka nazywa się Melanie Truscott. Nic o niej nie wiem. U Henry’ego nie ma wysokich notowań.

— Wcale mnie to nie dziwi. Gdzie ma swoją kwaterę?

— Zaczekaj. — Odwrócił się i chwilę z kimś rozmawiał. — Mają tu stację orbitalną. Można ją wezwać przez stację Kosmik. — Jego oczy zrobiły się podejrzliwe. — A dlaczego pytasz?

— Przez ciekawość. Będę u was za kilka godzin.

— Hutch, ty się w to nie mieszaj — napomniał ją. — Zgoda?

— Już się w to wmieszałam, Richardzie.

Quraquę otaczał wiotki krąg. Widoczny był tylko wtedy, kiedy promienie słoneczne padały nań pod odpowiednim kątem. Wtedy rozbłyskał przelotną urodą tęczy. Pierścień ten w rzeczywistości składał się z kawałów lodu i nie powstał tu w naturalny sposób. Poszczególne bryły zostały przywleczone — a właściwie nadal tu się wślizgiwały — z pierścieni wokół gazowego olbrzyma Bellatrix V. Udało się tam kilka należących do Kosmika holowników, które wyodrębniwszy pojedyncze bryły lodu, popychały je następnie w kierunku Quraquy. Mówiono o nich „śnieżki”. Następnie były przechwytywane przez inne holowniki, stłaczane razem i umieszczane na orbicie wokół Quraquy, aby zostać spożytkowane dla zapewnienia planecie dodatkowych ilości wody. O godzinie zero Kosmik roztopi lodowce na biegunie, a „śnieżki” potnie na konfetti, które następnie zepchnie w dół. Według wstępnych szacunków na Quraquie przez następnych sześć lat będzie padał deszcz. Zasadzi się tu ziemskie rośliny, a jeśli wszystko pójdzie dobrze, na planecie wytworzy się nowy ekosystem. W ciągu pięciu dziesięcioleci mogą zacząć się zgłaszać pierwsi ochotnicy do zasiedlenia miejsca, które będzie wtedy — jeśli już nie rajskim ogrodem — to przynajmniej światem, w którym da się przeżyć. Czujniki Winka wychwyciły już ponad tysiąc orbitujących lodowych brył i dwie, które dopiero się zbliżały.

Hutch była obeznana z wymogami biurokracji, dlatego wiedziała, iż owe pięćdziesiąt lat to bardzo optymistyczne szacunki. Sama podejrzewała, że nikt się tu nie pojawi przez całe nadchodzące stulecie. I przypomniała jej się uwaga, którą powszechnie przypisywano Casewayowi: „Mamy teraz wyścig między cieplarnią na Ziemi a cieplarnią na Quraquie”.

Wink wszedł na orbitę.

Leżący w dole szary świat przedstawiał się niezbyt obiecująco.

Kto mógłby uwierzyć, że tak trudno będzie znaleźć drugą Ziemię? Że w promieniu tych wszystkich lat świetlnych dookoła znajdą tak niewiele? Pinnacle miał stanowczo za dużą grawitację, Nok zamieszkiwała już jedna inteligentna rasa, przed którą ludzie utrzymywali swoje istnienie w ścisłej tajemnicy. A jeszcze inna nadająca się do zaludnienia planeta, o jakiej Hutch słyszała, krążyła wokół niestabilnego słońca. Poza tym nie było już nic.

Poszukiwania, rzecz jasna, będą prowadzone dalej. Ale tymczasem mieli tylko to zimne i niegościnne miejsce.

Stacja Kosmik wyglądała jak jasna gwiazda w południowej części nieba. Była pomniejszoną wersją IMAĆ, okołoziemskiej stacji kosmicznej — dwa bliźniacze koła obracające się w przeciwnych kierunkach, połączone siecią spon i osadzone na grubej osi.

Światła stacji pobladły w blasku odbitym od planety. Zbliżał się do niej jakiś pomniejszy pojazd pomocniczy.

Wpisała do komputera nazwisko Melanie Truscott.

Ur. Dayton, Ohio 11 grudnia 2161.

W 2183 wyszła za Harta Brinkera, potem podjęła pracę jako główna księgowa w banku Caswell & Simms. Małżeństwa nie przedłużono w 2188. Żadnych danych na ten temat.

Tytuł licencjata z astronomii — Wesleyan U. w 2182, tytuł magisterski i doktorski z inżynierii planetarnej na Uniwersytecie Wirginia — odpowiednio: 2184 i 2186.

2185–88 — wykładowca na UW.

2188–92 — aktywnie wspiera walczące organizacje ekologiczne.

2192–93 — Komisarz Regionu Północno-Zachodniego w Departamencie Spraw Wewnętrznych Unii Północnoamerykańskiej.

2193–95 — Doradca ds. Energii Nuklearnej przy Zjednoczonym Świecie.

2195–97 — ustala swoją reputację jako główny projektant zakończonego (częściowym) sukcesem planu rekultywacji basenów: Północnoamerykańskiego i Amazonki.

2197–99 — konsultant wielu organizacji ekologicznych, a także Kosmika.

Publikowała liczne artykuły na temat efektu cieplarnianego i zmiany warunków klimatycznych w oceanach. Od dłuższego czasu agituje za ustawowym ograniczaniem przyrostu naturalnego.

Czterokrotnie aresztowana przy okazji manifestacji ulicznych na rzecz zachowania bagien i ochrony gatunków zagrożonych.

Akapit „Uwagi” ujawnił, że Truscott była członkinią wielu organizacji zawodowych. Nadal działała aktywnie w Międzynarodowym Projekcie na rzecz Rekultywacji Lasów, Fundacji „Ziemia” i Interświecie.

Raz interweniowała, kiedy banda zbirów napadła na starszego mężczyznę w Newarku. Uderzona nożem, wyrwała jednemu z bandziorów pistolet i zastrzeliła go na miejscu.

W czasie trzęsienia ziemi w Denver w 2188 kierowała ewakuacją ludzi z walącego się teatru.

Nie jest to bynajmniej skromna stokrotka.

Hutch wywołała podobiznę Truscott: postawna kobieta o wysokim czole i oczach jak dwa lasery. Kasztanowe włosy i olśniewająca cera. Można powiedzieć, że atrakcyjna, choć niewątpliwie nazbyt wiele było w niej oschłości. Przyzwyczajona do wydawania rozkazów. Niemniej, sprawiała wrażenie kobiety, która wie, jak wykorzystać przyjemne strony życia. A co najważniejsze, Hutch wyczuła, że ta kobieta łatwo nie ulega.

Westchnęła i nawiązała kontakt ze stacją orbitalną. Na ekranie pojawił się najpierw emblemat Kosmika — kaganek oświaty na tle planetarnego kręgu — a potem wpatrzył się w nią mięsisty, brodaty mężczyzna.

— Stacja Kosmik — odezwał się. — Czego chcecie, Winckelmann?

Był brzuchaty i nieokrzesany. Rękawy zielonej koszuli podwinięte miał aż do samych łokci. Małe, twarde oczka przylgnęły teraz do niej nieruchomo. Mężczyzna emanował znudzeniem.

— Pomyślałam sobie, że dobrze będzie was powiadomić, że jestem w pobliżu — starała się mówić beznamiętnym tonem. — Jeżeli pracują tu dziś wasze statki, chętnie zapoznałabym się z terminarzem.

Potraktował ją z chłodną pogardą.

— Dopilnuję tego.

— Poinformowano mnie, że wybuch ma nastąpić w piątek o dziesiątej rano. — Słodziutko podkreśliła słówko „wybuch” w nadziei, że to zirytuje grubasa, dla którego oficjalna terminologia brzmiała: „zabieg”. — Proszę o potwierdzenie.

— Zgadza się, Winckelmann. Nie zaszły żadne zmiany. — Zerknął na bok i skinął głową. — Pani dyrektor chce z wami rozmawiać. Zaraz was połączę.

Hutch zdobyła się na najbardziej przyjacielski ze swych uśmiechów.

— Miło się gadało.

Facet stężał na twarzy. Był z tych, co to zawsze trzymają się blisko powierzchni — nie dla niego kontemplacyjne głębie.

Za chwilę zniknął i na ekranie pojawił się wizerunek Melanie Truscott. Wyglądała nieco starzej niż na zdjęciach, które oglądała Hutch — i nie tak odprasowana, nie taka władcza.

— Miło mi was powitać, Winckelmann. — Uśmiechnęła się mile, ale był to uśmiech, który zszedł gdzieś z niebosiężnych wyżyn. — Pani…?

— Priscilla Hutchins. Kapitan statku.

— Miło mi panią poznać, Priscillo. — Jak przystało na osobę starszą wiekiem i rangą, traktowała ją odpowiednio swobodnie. — Czy ma pani coś przeciwko temu, że nagram sobie naszą rozmowę?

Oznaczało to, że chce mieć zabezpieczenie, które w razie czego mogłaby później wykorzystać w sądzie.

— Nie, w porządku.

— Dziękuję. Spodziewaliśmy się pani. Czy potrzeba pani pomocy przy transporcie tych ludzi na statek?

— Nie, dziękuję. Została ich tylko garstka, a mamy do dyspozycji aż dwa wahadłowce.

— Doskonale. Powinna pani mieć świadomość, że faza wstępna projektu „Nadzieja” wiąże się z odpaleniem ładunków nuklearnych na obu biegunach. — Popatrzyła na Hutch znacząco. — Wydaje mi się, że zespół Akademii nadal większość sprzętu trzyma na stanowiskach wykopalisk.

— To możliwe. Sama jeszcze tam nie byłam.

— Tak. — Jej głos przybrał teraz konfidencjonalny ton. Tak jakby tam, na zewnątrz, miały miejsce jakieś nieodpowiedzialne poczynania, którymi one dwie powinny natychmiast się zająć. — Rozmawiałam już z doktorem Jakobi. Jest świadom, że nastąpi całkowite zniszczenie stanowiska archeologicznego w Świątyni. — Przerwała na moment. — Yakata to otwarte wody od samego bieguna. Zmieni się cała linia brzegowa. Rozumie pani, o czym mówię.

— Rozumiem. — Hutch nie musiała się specjalnie wysilać, żeby w jej głosie czuć było zaangażowanie. Ale też niech ta kobieta widzi, że Hutch ma liczne wątpliwości. — Natomiast pani powinna zdawać sobie sprawę, że oni są właśnie bardzo blisko przełomowego odkrycia. Istnieje możliwość, że nie zdołam wydostać ich stamtąd na czas.

Oczy Truscott w jednej chwili zmieniły wyraz.

— Priscillo, oni zawsze są bliscy przełomowego odkrycia. Zawsze! Wie pani, jak długo są już na tej planecie?

— Prawie trzydzieści lat — odparła Hutch.

— Mieli mnóstwo czasu.

— To nie do końca tak. — Hutch starała się utrzymać ton swobodnej rozmowy. Za wszelką cenę nie wchodzić w otwartą konfrontację. — To niedużo, kiedy trzeba przekopać całą planetę. Quraquatczycy mają za sobą trzy tysiąclecia historii. To dużo kopania.

— Wszystko jedno. — Truscott jednym ruchem ręki ucięła całą dyskusję. — To nie ma żadnego znaczenia. Ważne jest tylko to, że ja nie mam kompetencji, by zmienić termin rozpoczęcia działań. Akademia zgodziła się stamtąd ewakuować, a my przekazaliśmy im wystarczającą liczbę zawiadomień o planowanych operacjach. Jeśli chcecie, chętnie pomogę. I spodziewam się, że zdoła pani ewakuować waszych ludzi w bezpieczne miejsce.

— Doktor Truscott, istnieje możliwość, że odnajdą klucz do zagadki Twórców Monumentów.

Pani dyrektor wyraźnie się teraz zirytowała.

— Proszę mnie zrozumieć — oznajmiła z naciskiem. — To nie zależy ode mnie. — Odnalazła spojrzenie Hutch i ujęła w twarde kleszcze własnego. — Proszę robić, co do pani należy. Ale niech ich pani stamtąd zabierze.

Dziennik pokładowy Johanna Winckelmanna

Poniedziałek, 7 czerwca

Melanie Truscott jest apodyktyczna i traktuje siebie bardzo serio. Pozostaje niewzruszona w sprawie zmiany terminu ewakuacji. Niemniej mam nadzieję, że w razie czego zarządzi zwłokę w operacji — jeżeli już tego nie zrobiła. Zrelacjonowałam naszą rozmowę doktorowi Waldowi i ostrzegłam go, że w moim mniemaniu termin piątkowy winno się traktować z całym należytym respektem.

Stacja Kosmik, poniedziałek, 7 czerwca, 10.50

Melanie Truscott stanowczo wolałaby znajdować się teraz pod prawdziwym niebem i chodzić po prawdziwej ziemi. Zostawić za sobą zatłoczone przestrzenie, lśniące ściany oraz syntetyczne posiłki i rześkim krokiem wyruszyć z tej stacji prosto w noc. Na litość boską, nie była przecież bez serca, ale skąd Akademia bierze tych wszystkich gości, którzy sądzą, że cały świat powinien stanąć na baczność, kiedy oni wykopują te swoje garnki i bożki?

Wpatrzyła się w pusty ekran. Kiedy Harvey wdarł się tu, żeby poinformować, że rozmawia z pilotem statku Akademii, przeglądała właśnie najnowszy zestaw zapytań i zgłoszeń na Nową Ziemię: od islamskich fundamentalistów, białych supremistów, chińskich nacjonalistów, czarnych separatystów, członków Nowego Świata, Nowych Helleńczyków, przez szerokie spektrum mniejszości etnicznych, plemion i uciemiężonych ludów. Korporacje. Ludzie z pomysłami na eksperyment społeczny. A Norman Caseway, który przesłał jej te materiały, miał własne plany. Ona przejawiała znacznie mniej optymizmu w tej kwestii. Sprawa zasiedlenia to jeszcze odległa przyszłość. Kiedy się zacznie, jej już dawno nie będzie na tym świecie, podobnie jak Normana Casewaya i większości tych, którzy prowadzili batalię o projekt „Nadzieja”. Kto wie, czym to się wszystko skończy?

Zastanawiała się przecież nieraz, czy światowe problemy mogą się skończyć, kiedy będzie dostęp do gwiazd. A może tylko zostaną wyeksportowane.

— Co o tym sądzisz, Melanie?

W drzwiach stał Harvey Sill. Był szefem stacji — ten sam grubas, z którym rozmawiała Hutch. Truscott już od lat pracowała z Harveyem. Lubiła go — był zdolnym administratorem i umiejętnie oceniał ludzi; najcenniejszy z jej podwładnych — kompetentny człowiek, który ma odwagę wyrazić własną opinię.

Melanie odchyliła się z krzesłem.

— Odczuwam niepokój.

Harvey przysiadł na skraju stołu.

— Będą sprawiać problemy aż do samego końca.

— Powinieneś coś zobaczyć, Harv. — Wywołała przekaz sprzed dwóch tygodni.

Na ekranie pojawiła się przyjacielska twarz Normana Casewaya. Siedział przy swoim biurku, na tle sztandaru organizacji.

„Melanie — mówił — był u mnie niedawno Richard Wald. Próbował wydębić zwłokę z «Nadzieją». Wczoraj dowiedziałem się, że wyruszył na Quraquę. Nie wiem, co on knuje, ale być może będzie chciał zignorować nasz ostateczny termin. Wydaje się, że byłby do tego zdolny. — Caseway nie krył irytacji. — Mam nadzieję, że się mylę. Ale istnieje możliwość, że oświadczy nam — i całemu światu — iż nie opuści Świątyni. Wówczas rzuci nam oficjalne wyzwanie”.

— No, chyba tego nie zrobi! — wtrącił Harvey.

„Jeśli tak — ciągnął głos z nagrania — musimy być gotowi, żeby natychmiast zareagować. To niełatwe zadanie. W razie gdy padnie takie oświadczenie, my tutaj damy sobie radę z opinią publiczną. A wam nie wolno zaczynać operacji, dopóki nie będziecie całkowicie pewni, że na Quraquie nie ma już nikogo. Wiem, że będziecie mieli przez to problemy z koordynacją działań, ale nie chcę, żeby ktokolwiek zginął. Jeśli się zdarzy, że Wald zadeklaruje zamiar pozostania dłużej niż pozwala wyznaczony przez nas termin, poinformujesz go, że nie możesz wydać samodzielnej decyzji w tej sprawie, co zresztą jest zgodne z prawdą, a następnie powiesz mu, że projekt «Nadzieja» będzie kontynuowany według terminarza, ty zaś oczekujesz od niego, że opuści to miejsce zgodnie z nakazem sądowym i warunkami wynegocjowanymi z Akademią. Następnie powiadomisz mnie. Proszę o potwierdzenie przyjęcia tych instrukcji. A przy okazji, Melanie, strasznie się cieszę, że to akurat ty tam jesteś”.

— Mogło być gorzej — powiedział Harvey, ześlizgując się na fotel. — Mógłby ci kazać nacisnąć guzik bez względu na okoliczności.

— Nie jestem pewna, czy bym tego nie wolała. — Siedzi tu już bite trzy lata, a archeolodzy ciągle korzystają z jakichś taktyk pozwalających na odwleczenie sprawy. — Słuszna decyzja — przyznała. — Ale te sukinsyny znów robią nam to samo. — Wstała i przeszła w stronę iluminatora. — Wprost nie mogę uwierzyć, że właśnie nam to się przydarza.

Melanie Truscott, Dziennik

Historia „negocjacji” między Akademią i Kosmikiem to nieustanne pasmo żądań, kłamstw, gróźb i w końcu rozprawy sądowej, która wygnała wreszcie Akademię z Quraquy, zanim ta była gotowa, żeby ją opuścić.

Niemniej, gdybym tylko mogła, przychyliłabym się do ich próśb i dała im kolejny miesiąc lub dwa — to naprawdę nie sprawiłoby nam aż tak wiele kłopotu — ale mamy tu do czynienia z decyzją sądu, którą musiałabym pominąć, czym otwarłabym drogę dla dalszych przepychanek.

Tak więc wypełnię rozkazy wiernie, co do joty.

Jak to się dzieje, że na sam szczyt dostają się typy nie mające nawet krzty talentu dyplomatycznego? Za grosz elastyczności.

Ta młoda kobieta, z którą rozmawiałam dzisiaj, ta ze statku ewakuacyjnego Akademii, wydała mi się dość rozsądna. Ona i ja bez trudu wypracowałybyśmy jakiś kompromis — tak mi się zdaje — i uniknęłybyśmy przy tym mnóstwa animozji i niepotrzebnych wydatków. A może i znalazłybyśmy przy okazji drogę do Twórców Monumentów? Ale nic z tego.

7 czerwca, 2202

Rozdział 7

Na pokładzie Alfy, poniedziałek, 22.05 czasu Świątyni (za jedenaście północ)

Wahadłowiec oderwał się od Winckelmanna i opadał teraz lekko, jakby w pościgu za zachodzącym słońcem. Okrywa chmur pocięta była różowo-fioletowymi pasmami; wąski pas na północ od równika nawiedziły sztormy. Hutch przekazała stery komputerowi nawigacyjnemu, a sama próbowała uzyskać połączenie z Kosmikiem. Linia była zablokowana — a to wiele mówiło na temat poziomu, do jakiego zeszły ich wzajemne stosunki.

Wyłapała wspólny kanał archeologów ze Świątyni i słuchała teraz, jak się wzywają, jak kierują pracami, jak proszą o pomoc. Od czasu do czasu ktoś z nich pozwalał sobie na ujawnienie przepełniającej wszystkich frustracji. „Mówię, żebyśmy zostali i dokończyli robotę!” Kobiecy głos. Hutch zastanawiała się, czy tego rodzaju uwagi nie są aby rzucane specjalnie z myślą o nadsłuchujących ludziach tej całej Truscott. Kobieta ma prawo się denerwować.

Wahadłowiec już wpadł w macki atmosfery. Obok przelatywały smugi chmur. Nawigacja wyłączyła ruch w przód. Pojazd z nią w środku wślizgiwał się teraz w zmierzch, przelatując wysoko ponad sinymi szczytami, schodząc pomiędzy ustępujące z wolna światło. Szeroka rzeka odpływała w ponury zmrok. Za nią wschodził księżyc z Oz, jak rożek czarownicy.

Tu i ówdzie coś rozbłyskało na chwilę — może woda, a może śnieg połyskiwały w świetle gwiazd. Skanery statku ukazywały nierówny, jałowy krajobraz, przerywany gdzieniegdzie jeziorkiem albo zakrzepłym skupiskiem lawy.

Największe ruiny leżały w Kabał, w zlewisku rzek. Hutch przeszła na ręczne sterowanie i sprowadziła wahadłowiec na poziom gruntu. Jej światła nawigacyjne odbiły się od na wpół zagrzebanych w ziemi kamiennych murów. Nie było tu nic poza nimi — ani pomostu, ani leżących wzdłuż brzegu łodzi, ani budynków, najmniejszego nawet śladu po drodze, która łączyłaby mieszkańców z sąsiednimi miastami. Kabał był wysoko cenionym znaleziskiem, ponieważ należał do tych miejsc, w których Quraquatczycy przetrwali najdłużej.

Byli tu jeszcze, kiedy Kolumb udawał się w swoją podróż — a dziś pozostały tylko szczątki niegdyś świetnej, choć luźno ze sobą powiązanej globalnej kultury. Zaczęła rozmyślać nad tym, jak mogły wyglądać ich ostatnie chwile — jak odcinali się w swoim mieście od ciągle przybliżającej się przyrody. Czy wiedzieli, że znajdują się o krok od zagłady?

Wypatrzyła sobie wśród ruin trochę wolnego miejsca, gdzie można by wylądować. Podpory przygięły do ziemi długą trawę. Zaczęła już proces wymiany powietrza, chcąc wyjść na zewnątrz i trochę się rozejrzeć, gdy nagle coś śmignęło między podporami wahadłowca. Przebiegło poza kręgiem światła z reflektorów, zbyt szybko, aby mogła się przyjrzeć. Zwróciła w tamtym kierunku punktowce — nic, tylko prostujące się powoli źdźbła długiej trawy.

Diabli z tym.

Przerwała proces i chwilę później była już z powrotem w powietrzu, pędząc w kierunku południowego wschodu.

Na równinę spadł śnieg. Zaczęły się pokazywać pierwsze drzewopodobne rośliny — miały krótkie, grube konary, pokryte zielonymi kolcami i długimi igłami. Płaski krajobraz ustąpił miejsca plątaninie wzgórz, pokrytych groteskowymi naroślami połączonymi pajęczyną purpurowych niby-lian. Sądziła, że to lokalny wariant drzew, dopóki jedno z nich się nie poruszyło.

Dalej na południe leciała nad istną puszczą grubych, splątanych, powykręcanych konarów. Drzewa tu były ogromne, większe nawet niż kalifornijskie sekwoje, rosły w należytej od siebie odległości.

Temperatura powietrza zaczęła spadać; przelatywała nad burzą śnieżną. Nad chmurami wyrastały wierzchołki gór — szerokie, skalne szczyty, otoczone wianuszkiem bieli. Hutch znała kilku entuzjastów wspinaczki wysokogórskiej. To, co widziała przed sobą, niewątpliwie stanowiłoby dla nich nie lada wyzwanie.

Podniosła się trochę wyżej, przeleciała nad dachem świata, a potem przez kolejną burzę śnieżną. Pod sobą miała teraz otwarte wody — morze, mroczne i połyskujące, pod welonem lekkiej mgły gładkie jak szkło. Na brzegu ciągnęła się krzywa górskich grzbietów. Dotarła do północnego krańca Yakaty. Tam, gdzie bawią się bogowie.

Połączyła się ze Świątynią.

— Mówi Hutchins z Alfy. Jest tam kto?

— Witaj, Alfa. — Rozpoznała głos Allegri. — Miło cię widzieć. Jesteś teraz sześćdziesiąt kilometrów od Świątyni. Po prostu leć wzdłuż linii brzegu. — Krótka pauza.

— Przełączam na wideo. — Hutchins włączyła swój monitor i spojrzała na Allegri. Trudno było nie pozazdrościć tych błękitnych oczu i idealnych rysów twarzy. Ale jak na swój rodzaj pracy wydawała się zbyt towarzyska. Nie był to ten typ osobowości, który z radością akceptuje wszystkie rygory narzucane przez nowoczesną archeologię.

— To jakieś piętnaście minut drogi. Mam po ciebie wylecieć?

— Nie trzeba. Masz jakieś imię?

— Janet.

— Miło mi cię poznać, Janet. Przyjaciele mówią do mnie „Hutch”.

Allegri kiwnęła głową.

— W porządku, Hutch.

— Jakie tu macie zwyczaje? Korzystacie z hangaru na brzegu? Czego mam szukać?

— Mamy platformę do lądowania na wodzie. Wypatruj trzech kamiennych wież w wodzie, jakieś sto metrów od brzegu. Platforma jest na zachód od nich. Będzie tam nasz wahadłowiec. Usiądź tylko obok niego, a my już zajmiemy się całą resztą. Przygotować ci śniadanie?

— Nie, dziękuję.

— Jak ci pasuje. Do zobaczenia na miejscu. — Sięgnęła ręką ponad ekran i jej obraz zniknął.

Hutch prześlizgiwała się nad ośnieżonymi, usianymi okrągłymi kamieniami plażami, nad rozwijającymi grzywy przybrzeżnymi falami i rozsianymi gęsto przy brzegu wysepkami. Przeleciała obok Mount Tenebro, u której podstawy leżało miasto sprzed sześciu tysięcy lat, teraz prawie w całości zatopione lub pogrzebane pod zwałami piasku. Tutejsze minarety, kryształowe wieże i dryfujące ogrody odtworzył Vertilian w całej serii swoich płócien, z których jedno zawisło na honorowym miejscu w głównym holu Centrum dla Zwiedzających Akademii. Skierowała tam swoje teleskopy, ale mogła dojrzeć tylko równe rządki archeologicznych rozkopów.

Obiecała sobie, że jeśli czas pozwoli, wróci tu, żeby przyjrzeć się wszystkiemu z bliska.

Kilka minut później w polu widzenia pojawiły się trzy wieże. Nie były to — jak się spodziewała — trzy słupy, ale masywne, kamienne fortece, wznoszące się na jakieś dwadzieścia metrów nad falami. Nad szczątkami czwartej przetaczały się fale przypływu. Wieże były okrągłe, nieco zwężające się ku górze, lecz na tyle szerokie, że na szczycie każdej z nich mogłoby usiąść swobodnie dwudziestu ludzi. Ostry wiatr zwiewał z wierzchołków śnieżne czuby.

Hutch odsłoniła zewnętrzne mikrofony; nasłuchiwała przez chwilę miarowego bębnienia fal przyboju i rozpaczliwego wycia morskiego wiatru. Powoli zbliżyła się do jednej z budowli. Coś skrzeknęło, wyskoczyło w powietrze i odleciało z łopotem. Każdą z wież otaczały rządki liter, piktogramów i geometrycznych wzorów. Większość wydawała się zupełną abstrakcją, ale w kilku mogła dopatrzyć się postaci ptaków, stworzeń przypominających nasze kałamarnice i jakichś innych zwierząt. W niszy tuż ponad linią wody odkryła parę gadzich nóg, odłamanych tuż przy kolanie. W głębi musiały być schody albo szyb. Jakaś Quraquatka ze skrzydłami i bronią — prawdopodobnie mieczem — stała na szczycie jednego z wierzchołków. Brakowało jej jednej ręki. Drugą osłaniała oczy. Hutch wiedziała, że Quraquatczycy nie byli skrzydlatymi stworzeniami, uśmiechnęła się więc na myśl o latającym aligatorze, a potem zastanowiło ją, czy wszystkie inteligentne rasy dzielą to samo marzenie o aniołach.

Tuż przy linii wody ściany były wygładzone przez omywające je fale. Do samego brzegu biegł w wodzie pienisty ślad, jakby naprawdę drużyna włochatych strażników udawała się w głąb morza.

Platforma lądowiska leżała niewiele dalej. Miała kształt litery U i była dostatecznie rozległa, by mogła pomieścić kilka pojazdów. Wahadłowiec ze Świątyni stał na krańcu najbliższym brzegów. Światła Alfy prześliznęły się po jego błękitno-złotych liniach.

Podleciała bliżej i opuściła się na wodę. Na przybrzeżnych wzgórzach rozsiał się księżycowy blask. Połączyła się ze Świątynią.

— Już jestem — poinformowała.

Wahadłowcem zakołysało.

— Witaj w Świątyni Wiatrów, Hutch. Frank już do ciebie jedzie.

Na zewnątrz temperatura dochodziła do minus trzydziestu stopni Celsjusza. Włączyła swoje pole Flickingera, otworzyła drzwi i wydostała się na zewnątrz. Platforma unosiła się na falach, ale do dna była przymocowana dostatecznie mocno. Miała około trzech metrów szerokości i została wyposażona w termiczną instalację, mającą zapobiegać tworzeniu się lodu. Otoczona była barierką. Morze rzucało się niespokojnie i co chwila spryskiwało ją deszczem kropel, ale dzięki polu pozostawała zupełnie sucha.

Światła Alfy rzucały mglisty poblask na oba wahadłowce i platformę. Stojące za nimi trzy wieże wyglądały jak mroczne cienie. Szeregi fal załamywały się o brzeg.

— Uważaj, żebyś nie wpadła — zabrzmiał jej w uszach głos Carsona. Ale jeszcze go nie widziała.

— Gdzie jesteś?

— Patrz w lewo.

Spod wody właśnie wyłaniały się światła. Carson siedział wewnątrz przypominającej bańkę osłony. Wypłynął na powierzchnię tuż przy Alfie, a za nim długi szary kadłub. Z pokładu uniosła się para, zaraz zmyta przez następną falę. Łódź podwodna przetoczyła się, wyprostowała i podpłynęła do samej krawędzi platformy. Bańka otwarła się. Carson przystanął, poczekał na właściwy moment i jednym długim krokiem sprawnie przeszedł na dek.

— Limuzyna ze Świątyni, do usług — rzucił lekko. — Przystanki to rok 8000 p.n.e., hotel Henry’ego, Wieże Knotyjskie, Cesarstwo Yakatańskie i kilka punktów na południu. Jakie ma pani życzenia? — Zagulgotały silniki, łódź zakołysała się.

— Ten hotel to niezła myśl.

Łódź leżała nisko na wodzie. Usytuowane w tyle drzwiczki ładowni otworzyły się. Wnętrze wyłożone było przypominającymi beczki kontenerami. Carson sięgnął po jeden z nich, podniósł go ze zdumiewającą łatwością i przerzucił na platformę.

— Mam ich sześć — powiedział. — Czy moglibyśmy umieścić je na Alfie? Pomyślałem sobie, że oszczędzę jeden kurs.

— Jasne. — Przyglądała się, jak wraca po następną beczkę. Każda z nich była niemal tak wielka jak on sam. — Nie rozbij czegoś — rzuciła. Beczki były wielkie i nieporęczne, ale lekkie. Zaczęła przerzucać je z platformy do ładowni statku.

— To w przeważającej części pianka — wyjaśnił Carson. — I eksponaty.

Otulona ciepłym, suchym kokonem pola siłowego czuła się przytulnie i bezpiecznie. Wiatr szarpał nią na wszystkie strony, a nad wodą niosły się smętne pokrzykiwania.

— To brzęczoły — wyjaśnił Carson. — Przerośnięci i niezgrabni padlinożercy. Co ranka robią nalot na plażę.

— Ptaki?

— Niezupełnie. Bardziej przypominają nietoperze. Lubią śpiewać.

— Brzmi to jak pieśń straceńców.

— Wydają te dźwięki pocierając o siebie skrzydłami.

Chłonęła tę noc całą sobą. Po tych wszystkich tygodniach było bardzo przyjemnie znów się znaleźć na otwartej przestrzeni.

— Jak to jest, Frank? To znaczy — z tym pakowaniem się?

Podszedł bliżej i oparł dłonie o barierkę.

— Robimy, co musimy. Wszystko wyglądałoby inaczej, gdybyśmy pół roku wcześniej wiedzieli, że nas stąd wyrzucą. Inaczej byśmy sobie to wszystko ułożyli. Ale karmiono nas opowieściami, że Akademia z całą pewnością wygra. „Bez obaw”, mówiono.

— Straszna szkoda.

— Tak, właśnie: straszna szkoda. — Platforma podskoczyła na dużej fali. Grzywacz załamał się, potoczył w stronę plaży, a tam stracił cały impet wobec cofającej się fali odpływu. — Gotów jestem wracać do domu. Ale nie tak. — Był wyraźnie zniechęcony. — Włożyliśmy w to wszystko mnóstwo pracy. A teraz okaże się, że w większości na próżno.

Obok nich przepłynęło coś świecącego, podpłynęło do łodzi i zniknęło w głębinie.

— Co teraz będziesz robił? Dokąd się wybierasz?

— Zaproponowali mi stanowisko dyrektora w jednym z wydziałów Akademii. W dziale kadr.

— Gratuluję — powiedziała miękko.

Był wyraźnie zakłopotany.

— Większość naszych ludzi rozczarowała się co do mnie.

— Dlaczego?

— Uważają, że się skończyłem.

Hutch wiedziała, o co chodzi: do administracji szli tylko ci, co nie sprawdzali się w terenie, ci niezbyt poważani półprofesjonaliści.

— A ty jak uważasz?

— Myślę, że każdy powinien robić to, co chce. Ja dla odmiany chciałbym popracować w regularnym wymiarze godzin. Mieć czyściutkie, klimatyzowane biuro. Poznać trochę nowych ludzi. A może nawet obejrzeć zmianę warty w niedzielę. — Roześmiał się. — Chyba nie proszę o zbyt wiele po tych wszystkich latach.

Zastanawiała się, czy ma jakąś rodzinę, do której będzie mógł wrócić.

— Nie, chyba nie — odpowiedziała.

Na zachodzie niebo było bezgwiezdne. Próżnia. Przez kilka chwil patrzyła na nią w milczeniu.

Podążył wzrokiem za jej spojrzeniem.

— Straszne, co?

Tak. Nie wiadomo dlaczego oglądana z powierzchni planet wyglądała bardziej frapująco niż z przestrzeni kosmicznej. To samo zjawisko zaobserwowała już na Noku i Pinnacle, które także unosiły się na krańcach galaktycznego ramienia. Ledwie udawało się wyłowić wzrokiem rozmazaną smugę gwiezdnego światła po drugiej stronie.

— Według Quraquatczyków to Kwonda, dom błogosławionych, niebo dla tych wszystkich, którzy walczyli w słusznej sprawie. W bezwietrzne noce słychać było ich śpiew. Kwonda, przy okazji, znaczy „daleki śmiech”.

Platforma podskoczyła, potem zapadła w wodę.

— Ta była spora — odezwała się Hutch. — Ile lat ma właściwie Świątynia Wiatrów?

— Główny jej zrąb, który nazywamy Górną Świątynią, zbudowano gdzieś koło trzynastego… — urwał. — Ciężko tak przekładać czas. Gdzieś koło 250 p.n.e., według naszego kalendarza. To tutaj — wskazał na trzy wieże — nie należy do Świątyni Wiatrów. Wiedziałaś o tym, prawda?

— Nie, nie wiedziałam.

— To Wieże Knotyjskie. Święta ziemia, przy okazji mówiąc. Zbudowano je około roku 8000 p.n.e. Były początkowo miejscem kultu, a później zachowano je jako miejsce o historycznym znaczeniu przez jakieś siedem tysięcy lat.

— W takim razie gdzie jest Świątynia Wiatrów?

Popatrzył na wodę.

— Wierz lub nie — jest w tym napoju. — Przymocował ostatnie kontenery. — A my powinniśmy chyba już się stąd ruszać. Gdzie twoje walizki?

— Mam tylko jedną.

— Ten rejon to było skrzyżowanie dróg między cesarstwami — objaśniał. — Musiał mieć zawsze ogromne znaczenie strategiczne. Wiemy, że osady kwitły tutaj aż do krytycznego momentu zagłady rasy. W końcu — ciągnął — Quraquatczycy zupełnie zapomnieli, po co zbudowano tutaj te wieże, a także co miały one symbolizować.

— To bardzo smutne — wtrąciła — tak stracić własne dziedzictwo.

— Też mi się tak zdaje.

— Czy jesteśmy absolutnie pewni, że Quraquatczycy naprawdę wyginęli?

— O, tak. Przez kilka dobrych lat toczyły się na ten temat zażarte dyskusje. Wszystkim wydało się nieprawdopodobne, że mogliśmy się z nimi rozminąć o tak krótką chwilę. Stąd wynika, że gdzieś tu jeszcze muszą być. Ostrożnie — postawił stopę na pokładzie, jakby chciał go w ten sposób przytrzymać, potem podał jej ramię. — Zawsze była tu przynajmniej jedna ekipa, która zajmowała się poszukiwaniem tych, którzy mogli przeżyć. Dostawaliśmy tak wiele fałszywych alarmów, że wkrótce stały się swoistym żartem. Quraquatczyka widziano tu, widziano tam. Widziano wszędzie. Ale tak naprawdę nikt nigdy nie spotkał żywego tubylca. — Wzruszył ramionami. — Nie ma ich i już.

Opuścili się do kabiny i zasunęli za sobą bańkę. Wewnętrzne światła przygasły. Dookoła nich podniosło się morze.

— Wieże w żadnym razie nie są najstarszymi budowlami. To miejsce było święte, na długo zanim je wybudowano. Jest tu wojskowa kaplica i posterunek, w Dolnej Świątyni, które są starsze od nich o całe tysiąclecia. Prowadzimy tam prace. Stamtąd właśnie pochodzi eksponat, który sprowadził tutaj Richarda Walda. A jest ich tam dużo więcej, tylko że my jeszcze się do tego nie dobraliśmy. Wiemy, na przykład, że na dole jest stara elektrownia.

— Żartujesz.

— Nie — na to właśnie wygląda. A datujemy ją na jakieś dziewiętnaście tysięcy lat przed naszą erą. Nie zostało z niej wiele, rzecz jasna, a my nie możemy zrobić dobrych zdjęć. Ale nie sądzę, żeby mogły być co do tego jakieś wątpliwości.

W wodzie panowała ciemność. Lampy nawigacyjne łodzi wbijały się snopem światła w okalający ich ponury mrok. Z przodu pojawiły się linie żółtych światełek.

— Łączą Świątynie z Seapointem — wyjaśnił Carson. — Z naszą bazą.

Skręcił w kierunku szlaku i w ciągu minuty znaleźli się pośród kompleksu kopuł i kul. Budowle były rzęsiście oświetlone, lecz wiele okien wypełniała ciemność. Seapoint nie sprawiał wrażenia budynku tętniącego życiem.

Carson wprowadził łódź pod jakąś przypominającą muszlę konstrukcję i wkrótce otwarły się nad nimi podwodne drzwi. Łódź uniosła się i zaraz wypłynęli w jasno oświetlonej zatoczce.

Janet Allegri czekała na nich ze świeżą kawą. Hutch wysiadła. Carson wręczył jej podręczną torbę, a Hutch przerzuciła ją sobie przez ramię. Zauważyła, że wzdłuż ścian stoją rzędy kontenerów, takich samych jak te, które przedtem przeładowywali.

— Czy to nasz ładunek?

— Drobna jego część — rzuciła Janet wręczając im kubki z kawą. — A teraz, jeśli sobie życzysz, zaprowadzę cię do twojej kwatery.

— Bardzo bym była wdzięczna. — A obróciwszy się do Carsona, dodała: — Dzięki za przejażdżkę, Frank.

— Zawsze do usług — skłonił się Carson, a potem, rzuciwszy jej znaczące spojrzenie, dodał: — Bardzo ci się przyda dobry, całonocny sen.

Janet i Hutch minąwszy krótki korytarzyk weszły po schodach do przestronnej sali wypełnionej stolikami, krzesłami i roślinami w doniczkach.

— To nasza świetlica — wyjaśniła Janet. — Jeśli wpadniesz tu rano, zapoznam cię ze wszystkimi i dopilnuję, żebyś dostała śniadanie.

— Wasi ludzie teraz pracują, prawda?

— Tak. Pracujemy na trzy zmiany, odkąd kazano nam się wynosić. Przedtem wiedliśmy tu dość leniwy żywot. Ale to się już skończyło.

— A czego dokładnie szukacie?

— Kasumelskiego linearnego C — odparła Janet. — Chcemy odczytać tamtą inskrypcję. — Jej świetliste oczy bacznie obserwowały Hutch. — Pod Dolną Świątynią jest ukryta wojskowa placówka. Ci, którzy z niej korzystali, mówili linearnym C.

— Frank wspominał mi o tym. Macie nadzieję znaleźć kamień z Rosetty.

Od świetlicy rozchodziło się kilka różnych wyjść. Przez jedno z nich weszły teraz do rury. Miała przezroczyste ściany, więc efekt wizualny, wzmocniony przez zręcznie rozstawione zewnętrzne światła, był piorunujący. Seapoint to było piękne miejsce, choć może nieco klaustrofobiczne.

— Kamień z Rosetty to pewnie byłoby za wiele — odpowiedziała Janet. — Wystarczyłoby jeszcze kilka próbek.

— Na ile wam się udało?

— Trochę się udało. Znaleźliśmy kilka inskrypcji. Ale tak naprawdę to musimy dopiero spenetrować wszystkie niższe sekcje. Ale z tym są problemy natury inżynieryjnej: musimy wkopać się pod Górną Świątynię, a ona stoi dość chwiejnie i niewiele potrzeba, żeby wszystko się tam zawaliło. Dlatego pracujemy bardzo wolno i ostrożnie. W dodatku dno morza jest pokryte mułem. Fale nanoszą nam go z powrotem niemal tak samo szybko, jak go usuwamy. — Janet była wyraźnie zmęczona. — Odpowiedzi tam są, Hutch. Ale nie wystarczy nam czasu, żeby do nich dotrzeć.

Wkroczyły do innej kopuły. Janet otworzyła jakieś drzwi, włączyła światła i ukazała oczom Hutch przyjemny, dość przestronny apartament.

— Kwatera dla ważnych osobistości — oznajmiła. — Śniadanie jest o siódmej. Jeśli będziesz chciała dłużej pospać, nic się nie martw. Zawsze możesz się połączyć z kimś na dyżurze.

— Dziękuję.

— Podajnik jest w świetlicy, gdybyś zgłodniała. Potrzeba ci czegoś?

— Mam chyba wszystko, co trzeba.

— Dobrze. Mój prywatny kanał włącza się na moje imię. Dzwoń bez wahania, jeśli będziesz czegoś potrzebować. — Przystanęła na chwilę w drzwiach. — Cieszymy się, że do nas dołączyłaś, Hutch. Zapanowała tu trochę napięta atmosfera. Chyba potrzeba nam nowych twarzy. — Uśmiechnęła się. — Dobranoc.

Hutch zamknęła za nią drzwi i cisnęła torbę na kanapę. Ścianę zasłaniały kotary. Rozsunęła je i zajrzała w sam środek żyjącego organizmu morza. Drobna rybka, przerażona tym nagłym ruchem, pomknęła jak strzała w ciemność. Tuż obok przepływał wolno jakiś niby-żółw; inny przezroczysty stwór, przyciągnięty światłem, stukał nosem w plastenową szybę. „Cześć” — rzuciła mu i postukała w dzielącą ich przegrodę. Znalazła pokrętło regulujące natężenie światła na zewnątrz, więc przykręciła je mocno, ale nie wyłączyła.

Rozpakowała się, wzięła prysznic i zamierzała poczytać w łóżku, ale okazało się, że jest na to zbyt zmęczona.

Seapoint wypełniały najrozmaitsze dźwięki. Ściany trzeszczały i jakby wydawały jęki, coś uderzało głucho o zewnętrzną powłokę kopuł, systemy elektryczne włączały się i wyłączały przez całą noc. Tuż przed zaśnięciem wpadła jej do głowy myśl, że to wszystko wkrótce dołączy do grona wraków przy Świątyni Wiatrów.

Obudziła się chwilę po szóstej, jakaś niespokojna. Okna i morze za nimi rozświetlały promienie słońca.

Czas się brać do roboty. Ubrała się szybko, jakby już była spóźniona, i podążyła do świetlicy. Wbrew zapewnieniom Janet nie zastała tam nikogo. Zjadła niespiesznie śniadanie, a potem połączyła się z dyżurnym. Okazało się, że Janet znów pełni dyżur.

— Czy ty nigdy nie sypiasz? — zapytała Hutch.

— Dzień dobry, Hutch. Sypiam sporo, tylko rzadko bywam w moim pokoju. A tobie jak się spało?

— Nieźle. Właściwie bardzo dobrze. Masz coś dla mnie?

— Chwilowo jeszcze nic. Będziesz miała sporo zajęcia, bo mamy mnóstwo eksponatów, no i ludzi, do zabrania. Przy okazji: Frank będzie ci pomagał z naszym wahadłowcem. Ale jeszcze do końca wszystkiego nie zorganizowaliśmy. To znaczy, że masz wolny ranek. Wezwiemy cię, kiedy będziesz potrzebna.

„Chciałabym zobaczyć Knotyjskie Wieże w pełnym słońcu”.

— Dobra — odpowiedziała Hutch. Wahała się przez chwilę, czy nie poprosić o łódź podwodną — może jest wolna — ale szybko doszła do wniosku, że nie może tak od zaraz zajmować wszystkich swoją osobą. Zamiast tego więc nałożyła swoją flickingerowską uprząż i powędrowała do baseniku z wyjściem. Sprawdziła zapas powietrza. Wystarczający. Przymocowała do gardła mikrofon, potem włączyła pole. Na koniec ześliznęła się do wody, otwarła wyjściowe drzwi i wypłynęła z kopuły.

Pół godziny później wynurzyła się na powierzchnię o jakieś pół kilometra od platformy lądowiska. Poranek był prześliczny. Słońce świeciło pełnym blaskiem, rozświetlając srebrne wierzchołki wzgórz, białe rozległe plaże i błękitne morze. Fale przyboju rozbijały się z hukiem o czarne skały. Stworzenia z wyglądu podobne do pelikanów patrolowały z lotu powierzchnię morza, z rzadka opadając w wodę po wijący się przysmak.

A dalej Wieże; opierały się niespokojnemu morzu z podziwu godną przekorą. Ostatni posterunek. W dzień okazały się tak samo czarne jak w nocy.

Hutch była niezłą pływaczką, więc młócąc wodę równymi uderzeniami popłynęła w stronę platformy. Płynęła przeciw fali przypływu, ale nie była ona na tyle mocna, żeby utrudniać posuwanie się do przodu. Dopasowała się do rytmu fal. W górze z trzepotem zataczały kółka pelikany. Szkoda, że jest tak zimno, bo z przyjemnością pozbyłaby się pola siłowego. Morska kąpiel, podczas której człowiek przez cały czas pozostaje suchy, to niezupełnie to.

Kilka minut później wspięła się na deski platformy w poczuciu radosnego uniesienia i zaczerpnęła głęboki haust powietrza z butli.

Pole przylegało do niej miękką i ciepłą warstewką.

Morze było spokojne. Przysiadła na krawędzi platformy.

Dolne części wież wygładził nieustający ruch fal. Tak jak Świątynią, one też znajdowały się niegdyś na suchym lądzie — były świętymi znakami na skrzyżowaniu dróg łączących cesarstwa. Miejscem, w którym podróżny mógł się zatrzymać i podumać nad majestatem i życzliwością bóstw. Na szczycie tej najwyższej dostrzegła jakiś ruch. Coś białego, pierzastego wyprostowało się i odfrunęło z trzepotem.

Przed wyjściem Hutch przejrzała dokładnie mapy i wiedziała, gdzie ma szukać starej cesarskiej drogi, która obecnie była już tylko stromym wąwozem wiodącym na północ przez okalające brzeg góry.

Strategicznych walorów skrzyżowania pospołu z bóstwami strzegł fort. A właściwie na przestrzeni wieków były to kolejne generacje fortów. Teraz wszystkie one leżały pod Świątynią. A Świątynia leżała pod wodą.

Zastanawiała się: co też mogło doprowadzić do spotkania między tymi ospałymi Quraquatczykami a gwiezdnymi podróżnikami?

Kątem oka dostrzegła na plaży jakiś ruch. Chyba człowiek…

To coś podeszło na dwóch nogach aż do samej linii wody. A za nim podążały dwa inne. Na tle piasku były słabo widoczne, więc dopiero kiedy przesunęły się obok grupki skał, zdołała wypatrzyć ich białe futra i spłaszczone, opatrzone parą rogów głowy. Dalej, w głębi plaży, kolejne takie stworzenie pochylało się nad kałużą morskiej wody.

Nie mogła dojrzeć ich oczu, ale widziała, że mają wielkie, miękkie uszy, a stworzenie przy kałuży trzymało w ręku kijek. Od strony wąwozu, który niegdyś był drogą na północ, nadchodziły następne. Wśród nich zauważyła kilka małych stworków.

Rozsypały się szeroko po plaży, dorośli trzymali młode przy sobie. Trzy lub cztery oddzieliły się od reszty, zajęły stanowiska i stamtąd spoglądały w morze. Potem, jakby na dany sygnał, młode rozbiegły się po piasku, pohukując i chichocząc, goniąc jedne za drugimi. Niektóre przystawały penetrując plażę, inne wskoczyły między fale.

Za plecami Hutch duża fala uniosła Alfę w górę, wahadłowiec Świątyni leciutko trącił nosem platformę.

Stworzenia na plaży najwyraźniej świetnie się bawiły. Hutch stopniowo uświadomiła sobie, że słyszy cieniutki piskliwy dźwięk, wysoki tryl, ledwie dosłyszalny wśród szumu wiatru i huku fal. Przypominało to ptasi szczebiot, ale kiedy podniosła wzrok, dostrzegła tylko jasne niebo i kilka płatków śniegu.

Jedna z postaci stała spokojnie tuż przy linii wody, sprawiając wrażenie, że patrzy wprost na nią. Hutch w odpowiedzi utkwiła w niej wzrok. Kiedy w końcu zrobiło jej się niewygodnie, chcąc zmienić pozycję, podciągnęła do góry kolana. Stworzenie uniosło ramiona w geście, który niewątpliwie oznaczał pozdrowienie!

Zaskoczyła ją owa serdeczność — czuła się tak, jakby nagle spotkała bratnią duszę w jakichś nieprawdopodobnych okolicznościach. Pomachała w odpowiedzi.

Tamten odwrócił się, wyłowił z wody jakiegoś wijącego się stwora, zamoczył w wodzie i wrzucił w końcu w szeroko otwarte usta. Jeszcze raz spojrzał na Hutch — z wyraźnym zadowoleniem — i rzucił w górę kilka garści wody.

Hutch też spryskała się odrobiną wody. Ale dzięki za szybki lunch!

W ogólny spokój wdarł się przeraźliwy krzyk. Odbił się echem od wysokiego klifu. Stworzenia zamarły. Potem zerwały się do ucieczki. W głąb lądu, w kierunku starej drogi. Kilka gnało przed sobą stadko młodych. Jeden z dorosłych upadł. Hutch nie widziała, co się z nim dzieje — walczył z czymś w płytkiej wodzie, skamląc rozdzierająco. Rozrzucone kończyny podrygiwały i biły wodę.

Hutch podniosła rękę, żeby osłonić oczy przed słonecznym blaskiem. I wtedy wyczuła czyjąś obecność — tuż za jej lewym ramieniem.

Jakieś oko.

Zielone i pozbawione wyrazu. Wznosiło się na wielkiej szypułce.

Serce jej zamarło. Nie mogła odetchnąć, nie mogła nawet drgnąć. Miała ochotę rzucić się do morza, ukryć się przed tym czymś, co nagle wyrosło tuż obok.

Oko wyraźnie ją obserwowało. Było koloru morza. W tęczówce brakowało trójkątnego kawałka — jak w napoczętym torcie. W czasie gdy Hutch próbowała opanować własne emocje, brakujący kawałek rozszerzył się, a tęczówka zwęziła, aż z wolna całe oko pokryła błona mrużna. Potem znów się otworzyło.

Obok niego, ciut wyżej, pojawiło się kolejne oko na słupku, potem jeszcze jedno. Słupki chwiały się jak źdźbła długiej trawy na niepewnym wietrze.

W ciągu tych długich sekund oszołomienia zdołała skoncentrować się tylko na szczegółach wyglądu stwora. Czworo oczu. Płaska, szeroka owadzia głowa, z której wyrastały. Owłosiona gardziel. Posegmentowany tułów. Stwór był szarozielony, chitynowaty. Hutch zarejestrowała szczęki, czułki i żuchwę.

To coś stało na wodzie — wznosiło się wyprostowane na licznych patykowatych nogach. Wahadłowce wraz z platformą wznosiły się i opadały na lekkiej fali, ale ten stwór pozostawał nieruchomy. Wyglądało to tak, jakby nie miał żadnej łączności ze światem fizycznym.

Hutch ze wszystkich sił starała się zdławić ogarniające ją uczucie paniki. Aż w końcu zaskakująco wyważonym głosem rzuciła do swego mikrofonu na gardle:

— Tu Hutchins. Jest tam kto?

— Hutch, co się dzieje? — To była Janet.

— Janet — mówiła cicho, jakby stwór mógł ją usłyszeć przez pole Flickingera — patrzę właśnie na wielkiego żuka.

— Jak wielkiego?

— Bardzo. Jakieś trzy metry. — Pauza na wdech. — Taka modliszka. Albo kałamarnica. Bo ja wiem…

— Jesteś na zewnątrz?! — W tonie Janet wychwyciła jakby cień oskarżenia.

— Tak — wyszeptała.

— Gdzie dokładnie? — Teraz zadźwięczał w jej głosie ton gniewu, zanim zdołała odzyskać zawodowy spokój.

— Na platformie.

— W porządku. Nie jest groźny. Ale nie ruszaj się, dobra? Ani drgnij. Już do ciebie jadę.

— Ty?!

— Chcesz poczekać, aż znajdę kogoś do pomocy?

Z gęby robala wytoczyła się gęsta ciecz.

— Nie.

Cholerny robal naprawdę wyglądał niebezpiecznie.

Hutch z całą ostrością rejestrowała przeraźliwe krzyki na plaży. Mocno trzymała się barierki i nie wyobrażała sobie, by mogła ją puścić — w żadnych okolicznościach. Kończyny zgięły się — troje z oczu odgięło się do tyłu i wróciło na swoje miejsce.

Pole Flickingera nie pomoże tutaj bardziej niż zwykły skafander próżniowy, nie obroni jej przed ciosem ostrych jak brzytwa szczęk.

— Chyba trzeba się będzie pospieszyć — rzuciła do mikrofonu i sama wyczuła drżenie w głosie.

— To tylko biegus. Będę tam za minutę. Nic się nie dzieje.

Jeżeli nie jest niebezpieczny, to dlaczego mam się nie ruszać?

Zmierzyła wzrokiem odległość do kabiny Alfy. Około piętnastu metrów. Stąd może głosem otworzyć luk. Przyszło jej do głowy, że mogłaby przebiec tę odległość i wskoczyć do kabiny, zanim robal zdąży zareagować. Jest tylko jedno małe ale: luk potrzebuje aż piętnastu sekund, żeby się z powrotem zamknąć. Czy ten stwór da jej aż tyle czasu?

Robal budził w niej jakieś zupełnie pierwotne odczucia. Przestraszyłaby się go nawet, gdyby miał tylko kilka centymetrów.

— Alfa, otwórz kabinę.

Usłyszała szczęk zamka.

Troje oczu odwróciło się tam, skąd dobiegł dźwięk.

— Hutch. — To jeszcze raz Janet, beznamiętnym głosem. — Nic nie rób. Poczekaj na mnie. Zostań na miejscu i nie ruszaj się. Dobra?

Stwór obserwował teraz wahadłowiec.

Krzyki na plaży urwały się. Nie była pewna kiedy, ale nie miała odwagi spojrzeć w tamtą stronę, żeby sprawdzić, co się dzieje. Ledwie zdołała odetchnąć. Podciągnęła jedną stopę tak, żeby mogła wstać.

I dosłownie zobaczyła, jak w czworgu oczu gwałtownie wzrasta zainteresowanie.

Szczęki drgnęły, rozwinął się jeden czułek.

Miała ochotę odwrócić wzrok, ale nie mogła.

,Janet, gdzie się podziewasz?” W myślach prześledziła jej kolejne kroki. Dyżurny był pewnie na swoim stanowisku, które znajdowało się niecałą minutę od komory z łodzią podwodną. Przystanęła, żeby zabrać pulser. Gdzie oni trzymają pulsery? Droga z platformy do Seapointu zajęła im wczoraj od ośmiu do dziesięciu minut. Ale Carson nie miał powodu się spieszyć. Z całą pewnością łódź może przepłynąć ten dystans w pięć minut lub jeszcze szybciej. Wszystko razem — jakieś siedem minut, powiedzmy.

Powiał wiatr, niedaleko przeleciał pelikan.

Ile obrazów można mieć z czworga oczu, z których każde patrzy w inną stronę? Co ono właściwie widzi?

Dlaczego nie wzięła ze sobą broni? Przecież wiedziała, że tak trzeba. Ale nigdy dotąd nic jej nie zaatakowało. Nigdzie. Ale się wygłupiła.

Jedno oko uniosło się wyżej. Patrzyło ponad jej ramieniem na coś, co było z tyłu.

— Zaraz będę przy tobie — usłyszała znów głos Janet. — Nieźle nam idzie.

Usłyszała jęk silników łodzi i syk wymienianego gazu.

Stwór znajdował się we wnętrzu wielkiego U platformy, oddzielony od morza dokiem. Ciężko było podprowadzić łódź bezpośrednio do niego. Ale to nie powinno mieć wielkiego znaczenia. Hutch czekała na szczęknięcie pulsera.

Zamiast niego usłyszała, jak łódź uderza o platformę. Słupki oczu oderwały się od Hutch.

— Dobra. — Głos Janet zmienił się, przybrał rozkazujący ton. — Zwiewaj stamtąd. Do wahadłowca. Ale już!

Hutch zerwała się do biegu. W tej samej chwili zobaczyła, jak Janet wyskakuje z kabiny łodzi, wymachując ogromnym kluczem. Stwór zwrócił się teraz ku niej. Śmignęły czułki, szczęki rozwarły się, a oczy cofnęły się na swoich słupkach. A Janet, śliczna, salonowa Janet, wkroczyła w tę podrygującą plątaninę i z całej siły zdzieliła stwora kluczem w łeb. Z czaszki buchnął zielony syrop; stwór zachwiał się. Oboje upadli i stoczyli się do wody. Skłębiona masa zniknęła pod wodą.

Hutch zaparło dech, rzuciła się na pomoc. Woda pieniła się pod uderzeniami licznych odnóży. Wynurzyli się. Janet złapała się platformy i wymierzyła kolejny cios w jedną ze szczęk. Stworzenie rozsypało się w kupkę połamanych patyków i odpłynęło uniesione prądem.

Hutch opadła na kolana i przytrzymała Janet, zanim ta zdołała odzyskać oddech. Kiedy doszła do siebie, zapytała, czy z Hutch wszystko w porządku.

Hutch czuła się upokorzona.

— Dlaczego nie wzięłaś broni? — zapytała.

— Wzięłam. Pierwszą, jaka wpadła mi w ręce.

Teraz przyszła kolej na Hutch, żeby się rozzłościć.

— Czy wy, ludzie, nie macie tu pulserów?!

Janet roześmiała się. Była cała posiniaczona i nadal ciężko dyszała. Włosy oblepiały jej twarz, a z kilku ran sączyła się krew. Ale dla Hutch wyglądała znakomicie.

— Gdzieś tam są. Ale wydawało mi się, że chciałaś, żebym się pospieszyła.

Hutch próbowała sprawdzić, czy nie jest ranna, ale Janet upierała się, że nic jej nie jest. Rany nie wyglądały groźnie.

— Dzięki — powiedziała.

Janet objęła ją ramieniem. Pola siłowe zaiskrzyły się.

— Dostaniesz jeden w domu — powiedziała. — Ale nie rób tego więcej, zgoda?

— Czy naprawdę był niebezpieczny? — zapytała Hutch. — Bo właściwie tylko stał i się gapił.

Bitwa przybrzeżna dobiegła końca. Kilka futrzastych stworzeń przyglądało się morzu ze skalistej półki, z dala od niebezpieczeństwa.

— To coś lubi przekąsić z rana plażową małpą — odparła Janet wskazując na nie ręką. — Wydaje mi się, że ten tutaj po prostu nie wiedział, czy cię do nich zakwalifikować.

Kosmik — Południowy Punkt Kontrolny, wtorek, 9.00, czasu Świątyni.

Żywe światy były niesłychanie rzadkie. A wydawało się, że z tej przyczyny, iż jowiszowe planety także nie należały do najczęściej spotykanych. W systemie słonecznym Jowisz miał zdolność zmieniania toru komet, dzięki czemu obniżył liczbę poważnych zderzeń do około jednej czwartej tego, czego można by się spodziewać w innych warunkach — a tym samym przyczynił się do rozwoju życia na Ziemi.

Quraqua ze swym dobrze funkcjonującym ekosystemem, niemal ziemską grawitacją, dostatkiem wody i brakiem właściciela wydawała się darem od Boga dla udręczonej rasy ludzkiej. Nie mogło być inaczej: pierwsza terraformacja na pełną skalę musiała się odbyć właśnie tutaj. To była nasza Druga Szansa, okazja, by zastosować w praktyce wszystkie bolesne nauczki z Ziemi. Tutaj znajdzie dom zupełnie nowa rasa istot ludzkich.

Idealiści stworzyli wielką obfitość planów, które mają na celu zapewnienie, by dzieci Quraquy traktowały ten świat i siebie nawzajem z należytym szacunkiem, W gwiazdy nie będzie się eksportować nacjonalizmów ani industrialnego wyzysku. Nie dozwoli się, aby zakorzeniły się tutaj ignorancja i bieda. Różnorakie rasy i religie będą żyć w harmonii, a ideologie, które w złych starych czasach bywały zarzewiem podziałów, tutaj znajdą dla siebie kamienisty ugór.

Ian Helm — jak całe rzesze innych — uwierzy w to dopiero, jak sam zobaczy.

Z tej całej Quraquy może coś i wyjdzie — ale sama będzie dyktować warunki. Nigdy nie stanie się taką utopią, jaką proponują jej projektodawcy. Wiedział o tym na pewno. A to, że tylu decydentów projektu „Nadzieja” nie wiedziało, powodowało, że musiał zakwestionować albo ich kompetencje, albo sprawność umysłu.

Projekt „Nadzieja” niełatwo osiągnął nawet i tę początkową fazę swojej realizacji. Obrońcy środowiska protestowali przeciwko odciąganiu funduszy stamtąd, gdzie były rozpaczliwie potrzebne. Ludzie Chrystusa odrzucili wszelkie próby opuszczenia planety jako niezgodne z planem Bożym, a zatem bluźniercze. Nacjonaliści i aktywiści rasowi żądali wyłącznych praw do nowego świata. Moraliści grzmieli na temat zagłady całych gatunków, jaka w nieunikniony sposób wiązać się będzie z terraformacją planety. Istniały też poważne obawy, czy wystarczy dobrej woli polityków i funduszy na tak długi okres, by próbować zapewnić choćby cień powodzenia.

Mimo to Helm gotów był przyznać, że sam nie ma żadnego lepszego pomysłu. Ubytki lasów, zanieczyszczenia, urbanizacja — wszystko to posunęło się już tak daleko, że zdołało minąć niejeden punkt, z którego nie ma już odwrotu. Istniały poważne obawy, że nawet gdyby jutro zniknęli ludzie — wszyscy co do jednego — Ziemia i tak potrzebowałaby tysiącleci, by odzyskać dawną formę.

W tym wszystkim nie brakło też i paru jaśniejszych stron — dzięki nim Helm był w stanie utrzymać lukratywne stanowisko i zrobić przyzwoitą karierę w swojej specjalności. Zajmował się inżynierią planetarną, a tytuł obronił jeszcze w latach sześćdziesiątych, kiedy o gwiazdach myśleli na poważnie tylko astronomowie. Napisał pracę o problemie Wenus, gdzie szacunkowe wyliczenia dotyczące możliwości przystosowania planety do zamieszkania rozciągały proces w całe stulecia. (Mars, rzecz jasna, w ogóle nie wchodził w rachubę z powodu niskiej grawitacji, która w szybkim tempie pozbawiłaby nas mięśni.)

Drugim kandydatem był Nok. Ale był już zamieszkany. I podczas gdy na Ziemi istniał i działał ruch, który opowiadał się za zasiedleniem i wykorzystaniem tego rajskiego ogrodu, na najbliższą przyszłość nadal obowiązywała polityka nieinterwencji.

A to jeszcze jedna przyczyna, dla której projekt „Nadzieja” za wszelką cenę musi się udać.

Prawie czterdzieści procent quraquańskich zasobów wodnych zamarzło w okolicach biegunów. Początkowa faza projektu zakładała ich uwolnienie. Oceany się przepełnią, lądem popłyną nowe rzeki i — przy odpowiednim nadzorze — rozpoczną się zmiany klimatyczne.

Helm często rozmyślał nad tym, że wprawdzie byli ludzie, którzy mieli pod kontrolą znacznie potężniejszą broń, jednak nikt nigdy poza nim jej nie użył. Nikt nigdy nie zrobi większego „bum” niż Ian Helm, kiedy za trzy dni włączy swój arsenał broni nuklearnej wraz z naziemnymi i orbitalnymi miotaczami strumieni cząsteczkowych. Temu nie dorówna nawet Harding, przy drugim biegunie. To prawda — mimo że systemy rekonfiguracji rozmieszczone zostały równolegle. Ale lodowa czapa na południu leżała dość niestabilnie na swoich wąskich paskach lądu, a dno morskie usiane było wulkanami. Helm wierzył, że uda mu się sprawić, by niektóre wulkany dołożyły własną cząstkę do wspólnego wysiłku.

Czapy miały zostać stopione jednocześnie. Nikt nie był w stanie przewidzieć, co mogłoby się stać z ruchem obrotowym planety, gdyby gwałtownie zmniejszono ciężar jednego tylko bieguna.

Helm wrócił do swojej kwatery po kontroli w terenie, dokładnie w tej samej chwili kiedy Janet Allegri sięgała po klucz francuski na biegusa. Wyniki inspekcji w pełni go satysfakcjonowały — wierzył, że lodowe płachty roztopią się na jeden jego sygnał.

Wleciał na pokład swej kapsuły, okrążywszy z tuzin czerwono poplamionych szałasów i lądowisk, które składały się na południowy odcinek „Nadziei”.

Opuścił się na platformę, wysiadł i zabawiwszy chwilę w komorze powietrznej, wszedł do baraku operacyjnego.

Wśród monitorów i sprzętu komunikacyjnego siedział samotnie Mark Casey i rozmawiał z kimś z zewnątrz. Na powitanie machnął tylko ręką w kierunku, gdzie mniej więcej zlokalizował szefa, i nie przerywał rozmowy.

Helm zasiadł przy własnym biurku, żeby przejrzeć nadesłane wiadomości. Z tego, co zdołał podsłuchać z rozmowy Caseya wynikało, że jego dyżurny koordynator z jakiegoś powodu nie czuje się najszczęśliwszy.

Casey był długi i chudy — taki drągal, ostry i twardy, unikał zwykle nadmiaru zbędnych gestów i słów. Rzadkie włosy zaczesywał na łysinę, a dół twarzy przykrywała starannie utrzymana broda. Wzrokiem odnalazł oczy Helma, żeby mu zasygnalizować, że ten świat pełen jest niekompetentnych idiotów.

— Kolejne jądro do niczego — odezwał się, kiedy już się rozłączył. — Jak tam twoja wycieczka?

— W porządku. Będziemy gotowi na czas.

— To dobrze. Wszyscy już są z powrotem. — Casey poskrobał palcem wskazującym plamkę nad prawą brwią. — Jeśli dalej będą nam się tak przepalały jądra, to mogą być kłopoty. Zostało nam tylko jedno zapasowe.

— Cholerne buble — odpowiedział Helm. — Ktoś w zaopatrzeniu zarobił na tym parę doków.

Casey wzruszył ramionami.

— Tam jest czterdzieści pięć poniżej zera. Sam nie mogę się nadziwić, że cokolwiek jeszcze działa.

Na ścianie naprzeciw luku komory powietrznej rozpięta była elektroniczna mapa lodowej czapy. Różnokolorowe lampki znaczyły miejsca, gdzie rozmieszczono głowice nuklearne: czerwone — miejsca, gdzie ładunki umieszczono we wnętrzu wulkanu, białe — w samych lodowych płachtach, a zielone — tam, gdzie wciąż jeszcze pracowały ich ekipy. Zielonych światełek było pięć.

— O czymś jeszcze powinienem wiedzieć, Mark?

— Tuż przed twoim przyjściem dzwoniła Jensen. Oni też mają kłopoty ze sprzętem. Jensen twierdzi, że mają opóźnienie. Jakieś osiem godzin. Na tablicy jeszcze tego nie ma.

Helmowi to się nie spodobało. Planował, że wszystko będzie gotowe z trzydziestogodzinnym zapasem, dzięki czemu zostałoby dość czasu na ewentualne poprawki i nadal pozostałby przyzwoity margines bezpieczeństwa na wycofanie wszystkich ekip. Jensen kierowała grupą dwudziestą siódmą, która miała za zadanie zanurzyć głowicę nuklearną w lodzie po drugiej stronie. Cholerne osiem godzin. No cóż, z tym też da się jeszcze żyć. Ale jeśli będzie gorzej, zażąda jej głowy.

Od niechcenia przeglądał wiadomości. Jedna przyciągnęła jego uwagę.

DO: DYREKTORA NORTHCOM

DYREKTORA SOUTHCOM

GŁÓWNEGO PILOTA

OD: DYREKTORA NACZELNEGO PROJEKTU „NADZIEJA”

DOTYCZY: PROCEDUR ADMINISTRACYJNYCH.

JESTEŚMY W TRAKCIE PRZEDSIĘWZIĘCIA, KTÓRE JEST ZARÓWNO BEZPRECEDENSOWE, JAK I BARDZO ZŁOŻONE. RAPORTY KONTROLNE WINNY ODTĄD IŚĆ W GÓRĘ, TAK JAK TO PRZEWIDUJE PODRĘCZNIK, SEKCJA 447112.3(B). WEZWANIA O DODATKOWA POMOC POWINNY BYĆ PRZESYŁANE KANAŁEM OPERACYJNYM, TAK JAK TO BYŁO USTALONE. W RAZIE POTRZEBY SPIESZYMY Z NATYCHMIASTOWA POMOCĄ. DODATKOWO, WSZYSTKIE PROCEDURY DETONACYJNE NALEŻY ZAPLANOWAĆ TAK, BY UMOŻLIWIĆ EWENTUALNA INTERWENCJĘ AŻ DO OSTATNIEJ CHWILI. POTW.

TRUSCOTT

Holm czytał wiadomość kilkakrotnie.

— Widziałeś to, Mark? „Aż do ostatniej chwili”? Casey pokiwał głową.

— Już wysłałem potwierdzenie.

— Ona doskonale wie, że tu wszystko musi iść po kolei. O co chodzi tym razem?!

— Nie mam pojęcia. Ja tu tylko sprzątam. Pewnie o to samo co zawsze.

— Coś musiało się stać. — Helm zmrużył oczy. — Daj no mija na kanał.

Na ekranie pojawił się obraz Melanie Truscott. Znajdowała się w swojej kwaterze, rozparta wygodnie na sofie, na kolanach miała otwarty notatnik, a dookoła niej walało się po poduszkach mnóstwo papierów.

— Ian — odezwała się — czym mogę ci służyć?

Helm nie znosił arystokratycznych manier Truscott. Ta kobieta uwielbia podkreślać własną pozycję. Akcentowała ją uśmiechem, autorytatywnym tonem, a zwłaszcza tym, że konsekwentnie nie konsultowała z nim żadnych decyzji ani poleceń.

— Jesteśmy gotowi odwołać wszystko w ostatniej chwili — rzucił.

— Wiem. — Zamknęła notatnik.

— Co się dzieje? Czy ktoś wywiera na nas nacisk?

— Ci z zarządu obawiają się, że ktoś z ekipy Jacobiego może odmówić wyjazdu w oznaczonym terminie. Chcą się upewnić, że nikt nie zginie.

W Helmie zawrzała krew.

— To jakiś cholerny żart, Melanie. Mogą próbować blefu, ale możesz być pewna jak cholera, że żaden z nich nie zdecyduje się tam zostać, kiedy po tych ich wykopaliskach przewali się góra wody i lodu.

— To jeszcze nie wszystko. — Truscott była wyraźnie zmartwiona. — Rozmawiałam z ich pilotem. Twierdzi, że są blisko jakiegoś wielkiego odkrycia i wygląda na to, że mogą nie zdążyć. Przekazy, które wyłapaliśmy, zdają się to potwierdzać.

— No to poślij im ostrzeżenie. Przypomnij, o co toczy się stawka. Ale na litość boską, nie wycofuj się. Jak to zrobisz, już nigdy się ich nie pozbędziemy. Słuchaj, Melanie, to nie może ciągnąć się do końca świata. Klimat daje się we znaki naszemu sprzętowi, a z tym cholerstwem i tak od początku tylko same kłopoty. Jeśli wstrzymamy operację, choćby o kilka dni, to nie gwarantuję, że wybuchnie w wyznaczonej sekwencji. — Case uniósł brwi, ale Helm nie zwracał na niego uwagi.

— Nic na to nie poradzę. — Truscott zmieniała pozycję, sygnalizując w ten sposób, że rozmowa dobiegła końca. — Musimy się podporządkować otrzymanym poleceniom.

Kiedy zniknęła, Case uśmiechnął się szeroko.

— Nasz sprzęt to może nie jest ostatni krzyk mody, ale też się nie rozpada.

— Odrobina przesady dobrze robi duszy. Wiesz, co jest z nią nie tak, Mark? Nie zna różnicy między tym, co góra każe jej robić, a tym, co faktycznie chcą, żeby zrobiła. Caseway jest przezorny, chroni własny tyłek, na wszelki wypadek. Ale tak naprawdę chce, żebyśmy robili swoje. Jeżeli sprawy nie pójdą według planu, Truscott nie będzie za dobrze wyglądać. Ani ja.

— No to co masz zamiar zrobić?

Helm zapatrzył się w okno. Niebo i ogrom lodu miały ten sam kolor.

— Jeszcze nie wiem. Ale może wbrew jej samej zrobię z niej dobrą dyrektorkę.

Truscott wiedziała doskonale, że Helm miał rację. Ten sukinsyn nie był wart nawet garstki prochu, która posłałaby go do piekła. Ale miał rację. Była tego świadoma — od zawsze. Sami się stąd nie wyniosą. Trzeba ich pogonić.

Niech to diabli.

Przycisnęła guzik do Harveya.

— Jak będziesz miał chwilkę — powiedziała.

Z ARCHIWUM

PROJEKT „NADZIEJA”

Założenia fazy pierwszej

Szacuje się, że w ciągu pierwszych sześćdziesięciu sekund po detonacji po obu stronach globu stopnieje około dziewięciuset milionów ton lodu. Reakcja na ciepło wytworzone przez urządzenia nuklearne na biegunie południowym może utrzymywać się na wysokim poziomie nie wiadomo jak długo, dzięki naszej umiejętności uaktywnienia podmorskich wulkanów. Najbardziej prawdopodobne założenia wyglądają następująco:

1) Trzęsienia ziemi do 16,3 stopni w skali Grovenera wzdłuż wszystkich głównych uskoków w obrębie 50 stopni wokół każdego z biegunów;

2) Fale tsunami na całym Morzu Południowym. Będą to olbrzymie fale, niepodobne do żadnej z tego typu fal występujących na Ziemi w całej jej historii. W rezultacie wybuchów wielkie połacie mórz po prostu wystąpią ze swego basenu i zaleją masyw lądu, wdzierając się na tysiące kilometrów w głąb.

3) Opady deszczu, nawet nie wspomożone naszymi śnieżkami, będą trwały przez większą część roku. Wysoki poziom opadów utrzyma się przez dziesięć do piętnastu lat, zanim ustabilizują się na średniej globalnej, w przybliżeniu o 35 proc. wyższej niż obecna.

Trzeba jednakże zauważyć, że obecność wulkanów w południowym regionie polarnym, nasz brak doświadczenia w przeprowadzaniu przedsięwzięć na tak wielką skalę, a także lista zmiennych wyszczególnionych w Dodatku 1. tworzą sytuację, w której trudno cokolwiek przewidzieć.

(Ian Helm)

Rozdział 8

Na pokładzie DVT „Jack Kraus”, wtorek, 14.22

Śnieżka toczyła się wolno przez słoneczny blask; rosła powoli na monitorze. Choć pogruchotana i koślawa, nadal swoim ogromem przytłaczała holownik. Z jednego końca wyraźnie odpadł spory kawałek. Ależ wielka, cholernica. System nawigacyjny dopasował się do jej ruchu, wprowadził go nad porysowaną białą przestrzeń. Wyrównał pozycję statku, włączył system skanerów. Jake Hoffer zwolnił schodzenie w dół i wybrał punkt kontaktu. Mniej więcej w połowie osi obrotu. No, jest. Spłacheć płaskiego, litego lodu.

Przyjrzał się odczytom na ekranie kontrolnym. Będzie teraz lądował na białej płaszczyźnie, której krańce opadały stromo w nieskończoność. Nad nim przetaczała się Quraqua. W czasie kiedy się przyglądał, nad ostrą krawędzią płaszczyzny wzeszedł księżyc, a słońce zniknęło błyskawicznie po drugiej stronie „horyzontu”. Efekt ten nieodmiennie wywoływał u patrzącego lekki zawrót głowy. Hoffer odizolował swoją kabinę, wyłączając widok, i powrócił do obserwowania danych na monitorach. Przed oczyma przesuwały mu się szeregi cyfr, a na wysokości stu metrów włączyły się lampki, sygnalizujące, że maszyna jest gotowa. Kilka chwil później Jack Kraus” wylądował z lekkim wstrząsem. Haki dobrze wbiły się w lód.

Lampki teraz zapłonęły bursztynowo.

Włączył się program reorientacji. Czujniki obliczały dystrybucję masy i konfigurację rotacyjną, na tej podstawie wyznaczając prędkość i tor lotu. Zagrzmiały odgłosy silników.

Cztery godziny później podprowadzał śnieżkę na jej tymczasową orbitę wokół Quraquy.

Za kilka tygodni on i drugi pilot holownika, Merry Cooper, rozpoczną właściwą fazę całej operacji — będą zrzucać ponad dwa tysiące orbitujących brył lodu na powierzchnię planety, celując nimi tak samo jak to robił teraz: popychając i szarpiąc w kierunku wyznaczonego celu. A kiedy zaczną spadać, użyją strumieni cząsteczkowych, żeby poszatkować je na krople deszczu. Sprawiała mu przyjemność świadomość, że ta masywna góra lodu opadnie w końcu strumieniami letniej ulewy na spieczoną równinę.

Rozdźwięczał się dzwonek łączności.

— Jake?

Rozpoznał ostry jak żwir głos Harveya Silla.

— Słucham, Harvey.

Jake włączył obraz. Sill wydawał polecenia komuś poza wizją. Zwykle na stanowisku szefa w centrum dowodzenia panowała cisza. Ale dzisiaj słychać było głosy, techników, i panowało zamieszanie.

— Zbliżamy się do finiszu.

Sill podrapał się w głowę.

— Jake, jesteś podpięty do dwa-siedemnaście?

— Dwa-dziewiętnaście.

— Wszystko jedno. Masz ją?

— Tak…

— Dobra. Chcę, żeby ci upadła.

Hoffer pochylił się do przodu, dał głośniej.

— Powtórz to.

— Chcę, żebyś spuścił ją na Morze Południowe. Na Yakatę.

On chyba źle słyszy.

— Harvey, tam przecież są ludzie z Akademii.

— Wiem. Spuść ją jakieś tysiąc sześćset kilometrów na południe od wykopalisk w Świątyni. Czy możesz to zrobić z jakąś rozsądną dokładnością?

— Mogę. — Hoffer był przerażony. — Ale nie chcę.

Sill nawet nie mrugnął.

— I tak masz to zrobić.

— Harvey, to ich pozabija. Co z wami, ludzie, kompletnie powariowaliście?

— Na litość boską, Hoffer, to tylko jedna śnieżka. Nikomu nic nie będzie. A my dopilnujemy, żeby w odpowiednim czasie dostali odpowiednią liczbę ostrzeżeń.

— Chcesz, żebym to pociął?

— Nie. Spuść to tak jak jest.

Jake dyszał ciężko.

— A jak nie zdążą wszystkich wydostać? Albo nie będą mogli? Ty sukinsynu, przecież to cała góra! Nie można tak po prostu wrzucić jej sobie do oceanu!

— Oni są pod wodą, do cholery! Będą zupełnie bezpieczni.

— Szczerze wątpię.

— W takim razie nie masz tam czegoś mniejszego?

— Jasne. Prawie wszystko, co mamy, jest mniejsze.

— Dobra. Znajdź coś mniejszego i spuszczaj. Tylko pamiętaj, że dużo jej ubędzie już po drodze.

— Gówno prawda. Prawie całe to draństwo rąbnie w wodę. Dlaczego to robimy?

Sill sprawiał wrażenie wyjątkowo poirytowanego.

— Słuchaj, Jake. Ci ludzie pogrywają tu sobie z nami w master-minda. W tej chwili wygląda to tak, jakby chcieli zostać tam po ustalonym terminie. Wysyłamy im wiadomość. A teraz zajmij się tym, proszę.

Hoffer pokiwał głową.

— Tak. Chyba trzeba. Kiedy?

— Od razu. Ile ci to zajmie?

— Trudno powiedzieć. Jakieś dziesięć godzin.

— W porządku. Informuj mnie na bieżąco. A, i jeszcze jedno…

— Tak?

— Narób porządnego chlupotu.

Świątynia Wiatrów leżała do połowy zagrzebana w morskim dnie — wielobok pełen wieżyczek, portyków i potężnych kolumn. Ściany stykały się z sobą pod najdziwniejszymi kątami, żeby zaraz rozbiec się chaotycznie na wszystkie strony. Schody wiodły na piętra, których już nie było. (Stopnie miały wielkość idealną dla ludzkich nóg.) Wszystkie wolne powierzchnie pokrywały plątaniny tajemniczych znaków. Wszędzie można było napotkać to łuki, to jakieś balustrady. Stosunkowo mało zniszczony hiperboliczny dach opadał niemal do samego dna, narzucając całej strukturze podobieństwo do żółwiej skorupy.

— Ogólnie rzecz biorąc — mówił Richard do Hutch, kiedy podpływali tam odrzutowcami — architektura tutaj sugeruje kult mocno związany z ziemią. Jest praktyczna i ostrożna, to wiara, która zatrudnia bogów przede wszystkim do przypilnowania deszczu i błogosławienia małżeństw. W kręgu ich zainteresowań leżały głównie sprawy domowe i rolnicze — chyba — w przeciwieństwie do kosmologicznie zorientowanych Wież Knotyjskich. Ciekawie byłoby poznać ich historię z tamtego okresu, prześledzić drogę od Wież do Świątyni i dowiedzieć się, co takiego się wydarzyło.

Wyłączyli odrzutowce i popłynęli w kierunku wejścia.

— Ta architektura sprawia wrażenie, jakby projektowano ją komisyjnie — powiedziała Hutch. — Style kłócą się ze sobą.

— Nie zbudowano jej całej od razu — wyjaśnił. — Na początku Świątynia to był pojedynczy nieduży budynek. Kapliczka na fundamentach budowli militarnej. — Przepływali teraz obok potężnej kolumnady strzegącej wejścia do świątyni. — Z upływem lat wciąż coś nowego dobudowywali, burzyli stare albo rozmyślali się w połowie. W rezultacie dookoła głównej nawy powstała sieć komnat i korytarzy, balkonów i szybów. Większość z nich się zawaliła, chociaż sama nawa nadal stoi. Bóg raczy wiedzieć jakim sposobem. Dach może się zawalić w każdej chwili. Carson mi mówił, że już zamierzali stamtąd wycofywać się i wzywać ekipę inżynieryjną, żeby to wszystko podstemplowała.

Hutch pełnym zwątpienia wzrokiem lustrowała kamienne ściany.

— Może to i dobrze, że nas stąd wyrzucają. Zanim kogoś w końcu zabije.

Richard spojrzał na nią z udanym oburzeniem.

— Chyba jesteś na tyle zorientowana, że nie wyrwiesz się z czymś takim przy którymś z tych ludzi.

— No dobrze — zgodziła się. — Postaram się nikogo nie urazić.

Nad kolumnami nie było już dachu, promienie słoneczne przesączały się między filarami. Przystanęli, żeby przyjrzeć się płaskorzeźbom. Trudno było cokolwiek zobaczyć przez warstwę błota i postępujące zniszczenie, ale Hutch dojrzała coś, co przypominało wschód słońca. I — albo potwora morskiego z czułkami, albo drzewo. Świątynia Wiatrów wyglądała w każdym razie bardzo solidnie. Masywnie. Zbudowano ją na całe wieki. Ta przypominająca siodło struktura dachu na suchym lądzie dodała jej aerodynamicznego wyglądu. Hutch zastanawiała się, czy był to zamierzony efekt.

— Kto ją nazwał? — zapytała. Wiedziała, że tubylcze nazwy obowiązywały tylko wtedy, kiedy dało się je odnaleźć (i wymówić). Kiedy tych zabrakło, zwykle dopisywała wyobraźnia i poczucie humoru.

— Prawdę mówiąc — odpowiedział Richard — w ciągu wieków nadawano jej kilka różnych nazw. Czaty. Przydrożna. Tarcza Południa — tę nazwę wzięto od gwiazdozbioru. I pewnie jeszcze jakieś, których nie znamy. „Świątynia Wiatrów” to jedna z niedawnych nazw. Odkryła ją Eloise Hapwell i to ona w końcu dokonała wyboru. A tak przy okazji: nazwa ma sugerować przemijanie. Rozmigotany płomyk świecy wśród wietrznej nocy.

— Gdzieś to już słyszałam.

— To obraz dość rozpowszechniony wśród wszystkich ziemskich kultur. A także wśród niektórych na Noku. To uniwersalny symbol, Hutch. Właśnie dlatego kościoły i świątynie są tradycyjnie budowane z kamienia — dla przeciwwagi. Mają sugerować, że przynajmniej one są solidne i trwałe — jak trwała jest wiara.

— Przygnębiające — powiedziała. — Wszyscy mamy obsesję śmierci, co? — Motywy przemijania i śmierci miały szczególne znaczenie w każdej kulturze, o jakiej słyszała, ziemskiej czy pozaziemskiej.

— Wszystko co najważniejsze — odpowiedział jej Richard — jest też najbardziej powszechne. Właśnie dlatego nigdy nie będzie prawdziwych obcych.

Na kilka chwil pogrążyła się w milczeniu.

— Ile to może mieć, ze dwa tysiące lat? — Miała na myśli kolumnadę.

— Mniej więcej tyle.

— Dlaczego były dwie świątynie?

— Jak to: dwie?

— No, te Wieże Knotyjskie. To także było miejsce kultu, prawda? Czy wszystkie należały do tego samego kompleksu świątynnego?

— Nie wydaje nam się, Hutch. Ale tak naprawdę niewiele jeszcze potrafimy powiedzieć. — Wskazał ręką w kierunku zacienionego wejścia. — Tędy.

Popłynęła za nim. W mrocznej wodzie jarzyły się lampki wskazujące drogę: czerwone i zielone, bursztynowe i niebieskie. Oboje włączyli latarki na przegubach rąk.

— Czy Świątynia i Wieże reprezentują te same wierzenia?

— Tak. W tym sensie, że i tu, i tam uznawano jedno uniwersalne bóstwo.

— Żadnych panteonów.

— Tak. Ale musisz pamiętać, że nie znamy prapoczątków tych ludów. Kultury, które zdołaliśmy zbadać, już pojęły zasadniczą jedność świata. A tej świadomości nie przeżyje żaden zbiór bóstw.

— Jeżeli dobrze zrozumiałam Franka, to gdzieś tutaj znajduje się starożytna elektrownia.

— „Gdzieś tutaj” to właściwe określenie. Jeszcze dokładnie nie wiadomo gdzie. Henry odnalazł fragmenty starego generatora i kawałki tablic rozdzielczych rozrzucone po całej okolicy. Pewnie wiesz, że przez całe tysiąclecia było tu skrzyżowanie wszystkich najważniejszych szlaków. Jedna z dróg prowadziła z głębi lądu i łączyła się z nadbrzeżnym traktem niedaleko miejsca, w którym się teraz znajdujemy.

— Tak — potwierdziła. — Widziałam ją.

— Ale zanim stała się traktem, płynęła tamtędy rzeka. Leżała pewnie o wiele niżej niż obecnie. W każdym razie ta rzeka wpadała do morza, a elektrownia musiała stać gdzieś nad jej brzegami. Ale to było okropnie dawno temu — dwadzieścia pięć tysięcy lat. A może i więcej… — Ton jego głosu nieco się zmienił. Hutch wiedziała, jak pracuje umysł Richarda, miała świadomość, jak głęboko odczuwa obecność duchów przeszłości, jak spogląda za siebie i widzi koryto starożytnej rzeki i nadmorskie miasto łyskające światłami elektrycznych lamp. Przystanęli przy jakiejś niszy. — Popatrz tutaj — zachęcił ją i skierował światło lampy na ścianę.

Przyglądała się jej kamienna twarz. Wysokością sięgała twarzy Hutch — od krokodylego grzebienia na czubku głowy do podstawy szczęki. Wpatrywała się w jakiś punkt za plecami Hutch, jakby odprowadzała kogoś wzrokiem.

Oczy tkwiły głęboko pod okapem sterczących łuków brwiowych. Szeroka, wydłużona szczęka i takież usta. Głowa była lekko spłaszczona, szeroka i gładka. Wzdłuż całej szczęki sterczały sztywne kępki włosów. Istota całą sobą przywodziła na myśl smutek i kontemplację, może nawet żal.

— Doskonale tu pasuje — oświadczyła. — Jej wygląd przygnębia.

— Hutch, w taki sposób reagują tylko turyści.

— Kto to ma być? Wiemy?

Pokiwał twierdząco głową.

— Bóg.

— Ale to nie jest ten sam co w Dolnej Świątyni.

— Nie. To męska wersja. Pojawiła się jakieś tysiąc lat później.

— Te uniwersalne bóstwa…

— Co?

— …jakoś nigdy się nie uśmiechają. W żadnej z kultur. Co za sens być wszechmocnym, skoro nie mają z tego żadnej radości?

Uścisnął jej ramię.

— Ty rzeczywiście zawsze na wszystko musisz patrzeć po swojemu.

Zeszli na niższy poziom, kierując się szlakiem zielonych światełek.

— Co się stało ze społeczeństwem industrialnym? — zapytała. — Z tym od elektrowni?

— Zabrakło im benzyny. I to dosłownie: wyczerpali dostępne zasoby mineralne, a nie dopracowali się żadnych zastępczych.

— Nie wpadli na atom?

— Nie. Najpewniej nigdy nawet nie próbowali. Może tak być, że aby tego dokonać, trzeba mieć przed sobą bardzo wąskie perspektywy — żaden silnik już nie działa, a potrzeba wielkiego, zbiorowego wysiłku. Może potrzeba tu odpowiednio wielkiej wojny we właściwym czasie. — Zamyślił się. — Na Noku też nigdy na to nie wpadli.

Nadal znajdowali się w nawie głównej. Dach hamował dopływ światła, więc pomimo szlaku światełek panował tu mrok. Od czasu do czasu muskały ich jakieś morskie stwory.

— To straszne — odezwał się Richard — że trzeba będzie to wszystko stracić.

Od czasu do czasu przystawali przed wykutymi w ścianach napisami. Całe ich połacie pokrywały długie szeregi znaków.

— Sądzimy, że to jakieś opowieści — wyjaśnił. — W każdym razie, wszystko mamy na hologramach. W końcu jakoś zdołamy je rozszyfrować. A tutaj masz to, czego szukaliśmy.

U ich stóp otwierała się czeluść jakiegoś szybu. Szlak zielonych lampek nurkował tutaj ostro w dół, razem z parą rozedrganych rur, każda o grubości solidnego ludzkiego uda.

— Usuwają piach — wyjaśnił Richard.

Zstąpił z krawędzi, a jego własny ciężar pociągnął go w dół. Hutch odczekała kilka chwil, potem postąpiła tak samo.

— Wchodzimy teraz do Dolnej Świątyni — poinformował ją na miejscu. — Witamy w dziewiątym milenium przed naszą erą. Szyb wycięto w szarej skale.

— Richardzie — zagadnęła — czy naprawdę sądzisz, że gdzieś tu można znaleźć kamień z Rosetty? Jak dla mnie, te plany są trochę na wyrost.

— Niezupełnie. Pamiętaj, tu było skrzyżowanie dróg. Nietrudno uwierzyć, że mogli wyryć na ścianie jakąś modlitwę, epigram lub budującą przypowieść w kilku językach. Prawdę mówiąc, Henry jest przekonany, że tak właśnie zrobili. Prawdziwy problem polega na tym, czy coś z tego zdołało przetrwać i czy będziemy mieli dość czasu, żeby do tego dotrzeć.

Hutch nadal nie mogła dojrzeć dna.

— Ten kamienny mur — ciągnął Richard — to część zewnętrznej palisady. Jesteśmy teraz na zewnątrz wojskowej placówki. — Przed nimi w ścianie szybu otwierał się jakiś tunel. Zielone światełka i obie rury wślizgiwały się weń jak węże. — W tamtych czasach był tuż nad poziomem ziemi. — Popłynął w kierunku wejścia. — Teraz wypompowują stamtąd osady. To rodzaj nieustającej walki. Osady zapełniają to miejsce z powrotem z taką samą szybkością, z jaką się je wypompowuje.

Podążyła za nim do środka tunelu. Daleko w przodzie, przed jego wydłużoną sylwetką, dostrzegła białe światło i jakiś ruch.

— George? — Richard odezwał się teraz we wspólnym kanale. — Czy to ty?

Nad czarną skrzynką siedziała w kucki jakaś ogromna postać. Poruszyła się i podniosła głowę.

— Cholera — odezwała się. — Już myślałem, że przyszliście mnie zmienić. Jak leci, Richardzie?

Hutch słyszała wyraźnie cichy szum maszyn i plusk przepływającej przez nie wody.

— Hutch — zawołał Richard. — To jest George Hackett, nasz inżynier.

Hackett musiał mieć jakieś dwa dziesięć wzrostu. Pracował przy czymś, co z całą pewnością przypominało pompę, i usiłował teraz się przywitać nie odrywając od niej wzroku. Trudno było dojrzeć jego rysy w tym niepewnym świetle, ale głos zabrzmiał przyjaźnie.

— Gdzie twój partner? — zainteresował się Richard.

Hackett machnął ręką w kierunku rur, które ciągnęły się teraz w głąb korytarza.

— Na drugim końcu — rzucił.

— Jesteśmy teraz bezpośrednio nad kaplicą wojskową — Richard objaśnił Hutch. — Próbują wyczyścić komnaty, które są pod spodem.

— Co w nich jest?

— Sami jeszcze nie wiemy — wtrącił George. — Nic właściwie nie wiemy, oprócz tego, że mieszczą się przy zachodnim krańcu palisady. Prawdopodobnie były to wojskowe baraki. Ale mogły też stanowić część samej kaplicy.

— Myślałam, że już do nich dotarliście — zdziwiła się Hutch. — To tam znaleźliście tablice z Tullem, zgadza się?

— Dostaliśmy się zaledwie do niewielkiej części — tłumaczył George. — Ale tu gdzieś jest tego znacznie więcej. A jest duże prawdopodobieństwo, że właśnie nad tym pracujemy.

— Tunel pokrywała wysoka do kostek warstwa mułu. Stali wśród plątaniny elektrycznych kabli, worków na eksponaty, drągów, kilofów i odłamków kamieni.

— Dlaczego ta kaplica jest taka ważna? Poza tym, że mogą tam być próbki z serii kasumelskiej?

George rozmawiał teraz z kimś przez prywatny kanał, jak przypuszczała Hutch, z osobą po drugiej stronie rur. Potem, wyraźnie usatysfakcjonowany, zwrócił się znów do niej. Ciśnienie w rurach wyraźnie zmalało.

— To była placówka jednej z najważniejszych cywilizacji, Hutch, a my nic nie wiemy o tamtych ludziach. Nie wiemy, co było dla nich ważne, jakie mieli zdanie o sobie, co sądziliby na nasz temat. A zwykle to właśnie kaplice i świątynie najlepiej odkrywają nam wartości najwyżej cenione wśród społeczności, które postawiły owe przybytki kultu.

— Chyba nie mówisz tego serio — zdziwiła się Hutch.

— Nie twierdzę, że bezpośrednio. Ale jeśli chcesz wiedzieć, co się dla ludzi najbardziej liczy, poczytaj sobie ich mitologię. W jaki sposób odpowiadają na te najważniejsze z pytań? — Powiedział to z lekkim uśmiechem, łapiąc się na tym, że wpadł w dydaktyczny ton. Hutch miała wrażenie, że jego oczy błądzą po jej sylwetce, ale nie była pewna.

— Hutch — odezwał się Richard. — Henry jest z przodu, w jednym z przedsionków. Tam gdzie znaleźli serię z Tullem. Masz ochotę ją obejrzeć?

— Chyba spasuję — odrzekła. — Kończy mi się czas.

— W porządku. Wiesz, jak wrócić?

— Jasne. — Patrzyła, jak Richard przepływa obok George’a, a potem w głąb tunelu. Kilka chwil później wpłynął za róg i zniknął.

Hutch wsłuchała się w delikatny syk powietrza w butli.

— Jak nam idzie? — zagadnęła.

— Nie najlepiej — uśmiechnął się George.

— Spodziewałam się, że znajdę tu na dole większość ekipy. Gdzie się wszyscy podziali?

— Frank i Linda są z Henrym. Reszta została w Seapoint. Tak naprawdę nie mieliby tu nic do roboty, dopóki nie oczyścimy wszystkiego na dole. Dopiero potem zacznie się właściwe polowanie na próbki kasumelskiego C. Kiedy Maggie… Znasz Maggie?

— Nie.

— Maggie Tufu to nasz egzofilolog. Mamy już kilkaset próbek kasumelskiego C, zebranych z całego terenu. Ale większość z nich to bardzo krótkie, kilkuwyrazowe fragmenty. Kiedy Maggie powie nam, że ma dość próbek, żeby je odczytać, to będzie znak, że możemy się zwijać. — W jego głosie posłyszała znużenie.

— Dobrze się czujesz?

— Ze mną wszystko w porządku. — Rzucił okiem na rury, które teraz zupełnie się zapadły. Były niebieskoczarne, giętkie, co metr przecięte namalowanym srebrną farbą pierścieniem. Pierścienie odbijały światło. Wydawało się, że Hackett nie ma nic innego do roboty, jak tylko siedzieć przy tej maszynie.

— Odbieram dane z monitora Triego — wyjaśnił. — Tri operuje ssawą, a ja siedzę tutaj na wypadek, gdyby Świątynia zawaliła mu się na głowę. Tak żebyśmy od razu wiedzieli. — Odwrócił się do niej i pierwszy raz miała możność przyjrzeć się jego twarzy.

Zwróciła uwagę na oczy, ciemne i kapryśne. Widziała, że jest zadowolony z jej towarzystwa. Okazał się młodszy niż się spodziewała — miał gładkie czoło bez jednej zmarszczki, a całą jego postawę znaczył jakiś ledwo uchwytny rys niewinności. Był przystojny, tak jak przystojni bywają młodzi mężczyźni. Ale ten uśmiech, no i te oczy, dodawały mu jakiejś specjalnej głębi. Wart, żeby nad nim popracować — doszła do końcowego wniosku.

— Czy tu jest bardzo niebezpiecznie? — zapytała. Tunel był dla niego wyraźnie za mały. Poprawił się, próbując przyjąć wygodniejszą pozycję.

— W normalnych warunkach najpierw musielibyśmy podeprzeć to wszystko, ale teraz okropnie nam się spieszy. Już sam fakt, że tu jesteśmy, oznacza złamanie wielu przepisów. Jeśli coś się stanie, ktoś może przypłacić to życiem. — Nachmurzył się. — I wówczas ja będę odpowiadał.

— Ty?!

— Tak.

— No więc zamknij ten cały interes.

— To nie takie proste, Hutch. Najpewniej tak właśnie powinienem zrobić. Ale Henry to desperat.

Eddie Juliana nie miał ochoty tracić czasu na próżno.

— Najpierw czerwone ogonki — oświadczył. Hutch rozejrzała się po stosach pudeł, w większości pustych, i po rzędach eksponatów: glinianych naczyń, narzędzi, maszyn, fragmentów kamiennych rytów. Niektóre pudła były zapieczętowane. Opatrzono je czerwonymi, żółtymi i niebieskimi plakietkami.

— Dobra — zgodziła się, nie bardzo wiedząc, co właściwie ma począć z czerwonymi ogonkami.

Eddie miotał się po magazynie z energią ściganego królika. Znikał za wielkimi pakami, rzucał w mikrofon niespokojne polecenia, wbiegał i wybiegał, ciągle sprawdzając pozycje na swoim spisie.

Przystanął i wpatrzył się w Hutch.

— Miałaś zamiar nam pomagać, zgadza się?

Hutch westchnęła.

— Powiedz mi tylko, co mam robić.

Był drobny i szczupły, z czupryną rudych włosów i wysokim głosem. Bardziej niż innych unosiła go fala wypadków. Hutch nigdy nie widziała, by się uśmiechał albo się odprężył. Uderzyło ją, że należał do tej grupki nieszczęśników, którzy zawsze dostrzegają ciemną stronę wszystkiego. Był młody, a ona jakoś nie mogła sobie wyobrazić, by potrafił się czymkolwiek cieszyć.

— Łódź podwodna czeka — objaśnił. — Przy wyjściu stoi wózek, załadowany i gotowy. Zawieź go tam. Potem niech Carson zajmie się przeładunkiem, a ty wracaj tutaj. Będziesz mi potrzebna.

— Dobra.

— Naprawdę przyleciałaś tu Winkiem, tak?

— Tak.

— To dobrze. Jakoś nie miałem pewności, czy nie zmienią zdania i nie spróbują przyoszczędzić paru dolców, wysyłając nam tutaj jakiś latający drobiazg.

Jeszcze raz przesunęła wzrokiem po rzędach eksponatów.

— Czy to już wszystko?

— Mamy jeszcze trzy inne magazyny. Wszystkie pełne po brzegi.

— No dobra — rzuciła. — Miejsca mamy mnóstwo. Ale nie jestem pewna, czy mamy dość czasu.

— Myślisz, że o tym nie wiem? — Wpatrzył się ponuro w cylindryczną kupę rdzy. — Wiesz, co to jest?

— Nie.

— Odbiornik radiowy sprzed dziesięciu tysięcy lat. — Jego palce zawisły na chwilę nad przedmiotem, ale go nie dotknęły. — To obudowa. Głośnik jest tutaj. Z tyłu lampy próżniowe, jak nam się wydaje. A tu konsoleta. — Obrócił się ku niej gwałtownie, a jego brązowe, rozmyte oczy nagle stwardniały. — Jest bezcenny. — Pierś uniosła mu się ciężko, a w głosie zabrzmiał ton kogoś, kto nie może nadziwić się krańcowej głupocie świata. — Wszystkie te pudła są wypełnione takimi właśnie eksponatami. Są starannie zapakowane. Proszę obchodzić się z nimi delikatnie.

Hutch nie chciało się na niego obrażać. Podprowadziła wózek do komory łodzi, przekazała go Carsonowi i muskularnemu studentowi o nazwisku Tommy Loughery, usłyszała od Carsona, że Eddie to przypadek kliniczny, po czym wróciła.

— Na łodzi mamy miejsce jeszcze na dwa takie ładunki — oznajmiła.

— Ile może pomieścić twój wahadłowiec?

— Około dwa i pół rażą więcej niż łódź.

— A nasz tylko połowę z tego. — Powiódł dookoła przerażonym wzrokiem. — Będziemy musieli wracać po kilka razy. Miałem nadzieję, że masz większą pojemność.

— Przykro mi.

Sterty leżących na stole tabliczek przyciągnęły jej wzrok. Pełne były wyrysowanych z artystycznym znawstwem symboli.

— Umiecie je odczytać? — zapytała.

— Nie.

— Ile mają lat?

— Około sześciu tysięcy. To były talizmany na szczęście. Robiono je mieszając glinę z łojem, a potem wypalano. Jak widzisz, przetrwały bardzo długo.

Hutch miała ochotę poprosić o jedną na pamiątkę, ale to byłoby wbrew przepisom, zaś Eddie wyglądał na takiego, co traktuje przepisy bardzo serio.

— A to? — wskazała szarą ceramiczną figurynkę przedstawiającą dwunożne, baryłkowate zwierzę lądowe, które wyglądało jak Budda z parą kłów. Miało wielkie okrągłe oczy i płaskie, przyciśnięte z tyłu do czaszki uszy jak u słonia. Postać była dość mocno poszczerbiona.

Eddie wpatrzył się w nią gniewnie, zły, że nie dostrzegała konieczności pośpiechu. Ale z drugiej strony faktem było, że uwielbiał rozprawiać o swoich eksponatach.

— Ma w przybliżeniu jakieś osiem tysięcy lat. — Zarysy postaci były skomplikowane i bardzo starannie wykonane. Podał jej posążek. Nie przypuszczała, że jest tak bardzo ciężki. — Jego właściciel był prawdopodobnie jednym z ostatnich kapłanów. — Przez jego ostre rysy przemknął jakiś cień. — Pomyśl tylko: Świątynia — w takiej czy innej formie — była tutaj od niepamiętnych czasów. Ale gdzieś pod koniec czternastego wieku zamknęli ją. Pogasili światła, zaryglowali bramy. Czy możesz sobie wyobrazić, co to musiało oznaczać dla ostatniej grupki kapłanów? — W tle dobiegało ciche mruczenie wentylatorów. Eddie przyglądał się uważnie figurce. — To nie jest święty posążek. Miał znaczenie czysto osobiste. Znaleźliśmy kilka podobnych w jednym z pokoi mieszkalnych. A ten pozostawiono niedaleko głównego ołtarza.

— Miał towarzyszyć konającemu bogu — podsunęła Hutch.

Eddie pokiwał głową, a ona zdała sobie sprawę, że choć różne rzeczy można by o nim powiedzieć, to jedno jest pewne: Eddie Juliana był niepoprawnym romantykiem.

Dwie godziny później była już w powietrzu, lecąc w stronę Winka.

— Janet, jesteś tam? Tu Hutch.

— Niestety, Hutch. Janet śpi. Tu Art Gibbs.

— Miło mi cię poznać, Art.

— Co mogę dla ciebie zrobić?

— Hm, nic w szczególności. Po prostu mi się nudziło.

— Gdzie teraz jesteś?

— Gonię za moim statkiem. Ale dopadnę go dopiero za kilka godzin. — Przerwała. — A co ty robisz w tej drużynie, Art?

— Głównie kopię. Przykro mi, że się dzisiaj rozminęliśmy. Krążą plotki, że jesteś wystrzałowa.

Hutch uśmiechnęła się do siebie i włączyła wizję.

— To żeby rozwiać wszelkie złudzenia — wyjaśniła. — Ale miło było usłyszeć.

Art rozpromienił się na jej widok.

— Plotki zupełnie nie oddały sedna sprawy — skomentował szarmancko. Art Gibbs był łysawym pięćdziesięciolatkiem z początkami brzucha. Zapytał, czy już bywała na Quraquie, czym wywarła aż takie wrażenie na Richardzie Waldzie i co sądzi na temat Świątyni Wiatrów. Jak wszyscy inni, zdawał się być przybity wiszącą im nad głową ewakuacją.

— Może przetrwa — próbowała go pocieszyć. — W końcu jest pod wodą. A Knotyjskie Wieże wyglądają dość solidnie.

— Nie ma szans. W kilka godzin po tym, jak zrzucą do wody lodową czapę, dotrą tutaj potężne fale, które…

Pozostawiła słońce z tyłu i prześlizgiwała się teraz przez czerń. Okno po lewej ręce wyglądało na Próżnię. Gdzieś mignęła jej stacja orbitalna Kosmika, jak samotna, jasna gwiazda.

— Ktoś inny — ciągnął Art — spróbuje znowu za jakieś kilka tysięcy lat. Będzie miał chyba interesującą zagadkę: technicznie wyreżyserowana katastrofa na tym niedorozwiniętym technicznie świecie.

— Byłeś w Oz?

— Tak.

— I co sądzisz?

— Nie przypuszczam, żebyśmy mieli się kiedykolwiek dowiedzieć, o co w tym wszystkim chodzi.

— Czy nie wydaje ci się dziwne, że zostało spalone w tym samym czasie, kiedy zniszczono tę wojskową placówkę?

— Zostało spalone w tym samym okresie — poprawił ją łagodnie. — Nie zapominaj, że fort uległ zniszczeniu w epoce, kiedy na Quraquie nastąpiła ogólnoświatowa katastrofa.

— O to właśnie mi chodzi. Tak przypuszczam. Czy nie uważasz za prawdopodobne, że między tymi dwoma faktami może zachodzić jakiś związek?

— Nie sądzę, żeby tak było. — Wypchał policzek językiem i zmarszczył brwi. — Naprawdę nie.

— Frank Carson wspomniał, że może istnieć związek między wydarzeniami w Oz i totalnym zniszczeniem Quraquy.

— Niby jaki? Co najwyżej można mówić o jakimś związku, ale w najszerszym rozumieniu tego pojęcia, Hutch. Załamania powtarzały się po bardzo długich odstępach czasu. O ile nam wiadomo, podobnie było ze zniszczeniami w Oz. Ale przecież nie musiały dziać się jednocześnie. Tylko w tym samym okresie — a to jest różnica, i jeśli zaczniemy mylić ze sobą te dwa pojęcia, możemy łatwo wpaść w pułapkę. — Przerwał na chwilę. — Interesują cię te załamania?

— Tak.

— W takim razie opowiem ci jeszcze coś. To oczywiście tylko zbieg okoliczności.

— A co takiego?

— Jest taki wiersz, który udało nam się przetłumaczyć. Poczekaj chwilkę, to zaraz go znajdę.

Art zniknął na chwilę z ekranu.

— Słyszałaś o Skrybach?

— Nie.

— Panowali na tych obszarach tak mniej więcej między rokiem 1400 p.n.e. a upadkiem Wschodniego Cesarstwa, około czterysta lat później.

— Skrybowie?

— Nazwaliśmy ich tak, bo wszystko sobie zapisywali. Prowadzili szczegółowe księgi rachunkowe, spisy inwentarza, kartoteki medyczne i statystyki. Osiągnęli dość zaawansowany stopień rozwoju. — Uśmiechnął się. — Pod względem biurokracji. Bardzo nas przypominali. Zdaje się, że mieli nawet coś w rodzaju polis ubezpieczeniowych. Co więcej, ich zniknięcie, upadek Wschodniego Cesarstwa i Drugie Załamanie, wszystko to zdarzyło się około tysięcznego roku przed naszą erą. No, jest.

Na monitorze Hutch pojawił się tekst.

— Sądząc po komercjalnym charakterze zapisków, jakie po sobie zostawili, nie byli z natury szczególnie religijni czy filozoficzni. Za ich panowania Świątynia została zredukowana do roli historycznej ciekawostki. Ale mimo wszystko udało nam się odnaleźć modlitewnik w jednym z ich miast. W Yaldipaa. Niedaleko stąd. Następny przystanek po drodze na zachód. Wersy na twoim ekranie pochodzą z tej właśnie książki.

Na ulicach Hau-kai czekamy.

Noc schodzi, nadciąga wiatr

I stygną światła świata.

W trzysetnym roku od Bilata wzejścia

Przyjdzie ten, co wędruje do świtu,

Stopami rozgniata słońce,

Osądzić przyjdzie ludzkie dusze.

Stąpać będzie nad dachami domów,

Rozpłomieni Bożą maszynerię.

Przeczytała wiersz dwukrotnie.

— Co to jest „Boża maszyneria”?

Art wzruszył ramionami.

— W takim razie o co chodzi?

— O Bilata. Był bohaterem. Przez jakiś czas używaliśmy go do oznaczania początku ery Skrybów. Przechwycił władzę gdzieś około naszego roku 1350 p.n.e. A przy okazji, Hau-kai to święte miasto, taki tutejszy odpowiednik Jeruzalem. Symbolizuje wszystko co może być najlepsze, co może spotkać wierzącego w doczesnym życiu.

Hutch ponownie przeczytała tekst.

— Trzysta lat później zdarzyło się akurat Drugie Załamanie. — Oderwała wzrok od ekranu i z powrotem wywołała obraz Arta. — Czy sugerujesz, że ktoś przepowiedział to zdarzenie?

— Zdołaliśmy ustalić wiek książki. To jedna z najstarszych, jakie posiadamy. Większości nie udało nam się odczytać, a to, co mamy, to przede wszystkim utwory religijne.

— Kto go przetłumaczył?

— Maggie Tufu. Poznałaś ją? W każdym razie, ona ustalała odniesienia do czasu. Słowo, które oddała jako „ludzkie”, w rzeczywistości odnosi się do mieszkańców planety, męskich i żeńskich, dawnych i obecnych. A czasownik, który tutaj został oddany jako „osądzić”, najwyraźniej zamyka w sobie znaczenie zarówno sędziego, jak i kata. — Art sprawiał wrażenie jednocześnie rozbawionego i zakłopotanego. — No, tak — tym razem przepowiednia warta była swoich pieniędzy.

— Różnie to bywa z tymi przepowiedniami — odrzekła Hutch. — Przepowiadanie nieszczęść jest dość powszechnym zjawiskiem wśród ugrupowań religijnych. A kiedy zbierze się dostatecznie dużo przepowiedni, komuś w końcu uda się trafić w dziesiątkę.

Art pokiwał głową.

— Ja też bym tak powiedział. Ale niektórzy tutaj zastanawiają się, czy tamta budowla na księżycu w jakiś sposób nie wyznacza na tym świecie periodycznych zniszczeń.

O dziewiętnastej wahadłowiec Świątyni był już załadowany i gotowy lecieć w ślad za Alfą. Carson posprawdzał wszystko, żeby się upewnić, czy pojemniki na pewno się nie przesuną, potem patrzył, jak oddala się łódź podwodna. Eddie siedział sztywno w swojej bańce, z ramionami splecionymi na piersiach, i wpatrywał się wprost przed siebie.

Carson zapuścił silniki, poinformował dyżurnego, że wyrusza, i uniósł się w górę.

Słońce przesunęło się za szczyty gór, a wśród zapadającego zmierzchu zerwał się zimny wiatr. Właśnie była pora odpływu, więc na plaży połyskiwały w ostatkach światła rozległe płachty piasku. Fale załamywały się o Wieże. Carson cieszył się na myśl, że wkrótce stąd się wydostanie, wróci do Waszyngtonu, gdzie będzie mógł spacerować w słońcu bez uprzęży flickingerowskiej na grzbiecie.

A mimo wszystko był zły. Kiedy przyjechał tu, sześć lat temu, na początku uznał Świątynię z jej kamiennymi ścianami za twór ponadczasowy. Na długo po tym, jak on sam przeniesie się już w szczęśliwszy świat, ona nadal będzie trwała — jak trwała tu przez całe tysiąclecia. Stanowiła symbol — dla nich wszystkich — pewnej stabilności. Uosabiała myśl, że to co naprawdę istotne, przetrwa.

Pociągnął do siebie drążek. Wahadłowiec przebijał się teraz przez warstwę chmur.

Pod spodem Wieże Knotyjskie zniknęły już wśród gęstniejącego mroku.

PLIK SIECI BIBLIOTECZNEJ

Kiedy wiosną 2187 roku Alexander LaPlante zakończył pierwszą fazę wykopalisk w Sodomie, doszedł do wniosku, że miasto zostało spalone — nieszczęście dość powszechne wśród biblijnych miast. Uczony ten jednakże przedstawił zarazem dwa dodatkowe założenia, które wywołały burzę kontrowersji, a mianowicie:

1) miasto jest starsze niż zakładano, tj. istniało już około roku 5000 p.n.e.

2) komputerowa rekonstrukcja zniszczeń pozwala przypuszczać, iż miasto zostało zniszczone przy użyciu środków zbliżonych do nowoczesnej broni jądrowej.

W 2189 roku LaPlante’owi odmówiono dalszego finansowania badań. Kolejna ekspedycja, prowadzona przez Olivera Castle i Arian Adjani zbadała podstawy obu tych przypuszczeń. Potwierdzili oni podaną przez LaPlante’a datę, ale nie znaleźli przekonujących dowodów na potwierdzenie drugiej teorii, znanej już wtedy jako „teza o bombie”.

W 2195 roku LaPlante’owi nie przedłużono kontraktu na Uniwersytecie Pensylwania. Obecnie wykłada na Uniwersytecie Radisona w Londynie.

Marjorie Gold,

Wykopaliska nad Morzem Martwym

Commonwealth, Nowy Jork, 2199

Rozdział 9

Quraqua, wtorek, 21.48 (za dwadzieścia osiem północ)

Oba wahadłowce, po wyładunku na Winckelmannie, odbywały właśnie powrotną podróż na powierzchnię planety, kiedy jedenastotonowy blok ekstrazmrożonego lodu, który w spisach Kosmika nosił numer 171, przeleciał właśnie nad równikiem, kierując się na południe. Z leciutkim, ledwo dosłyszalnym poświstem przeleciał nad tundrą i mięsistymi lasami. Posypały się lśniące drzazgi, rozświetlając na chwilę jałowy krajobraz.

Przednią szybę Alfy zawiewało śniegiem. Hutch, która na Winku poczekała na Carsona, a potem leciała w ślad za nim, widziała przed sobą zakotwiczone przy platformie łódź podwodną i wahadłowiec Świątyni, otoczone mglistą aureolą własnych świateł. Bagażnik wahadłowca był otwarty, a Carson i Loughery zajęci byli przekładaniem do niego stosu oczekujących na platformie pojemników.

W monitorze nad głową Hutch pojawiła się Janet Allegri. Jej włosy przyciśnięte były do twarzy polem siłowym. Była teraz w łodzi podwodnej.

— Cześć, Hutch — przywitała się. — Chyba trochę nie nadążamy z naszym planem A. — Mieli zamiar składać na platformie stosy pojemników tak, żeby do kolejnego przylotu wahadłowców uzbierać dwa pełne ładunki. Ale jak widać niezbyt im się to udało.

— Pogoda nie dopisała?

— Było dość mokro. Ale główny problem stanowią ludzie. Każdy ugania się za eksponatami.

Daleko na południu uderzyła w ocean błyskawica.

Hutch pojęła wszystko: Henry wolał zaryzykować utratę tego co już miał — a co i tak zostało już należycie zarejestrowane na hologramach — żeby zwiększyć szansę znalezienia tego, o co mu naprawdę szło.

— Schodzę — oznajmiła.

Opadła gładko na powierzchnię morza i podpłynęła do magnetycznych złączek, które przytwierdziły statek do platformy. Carson ładował właśnie ostatni kontener, a bagażnik był jeszcze w połowie pusty.

Loughery uśmiechnął się z zakłopotaniem. Ładował właśnie zawartość wózka do wahadłowca. Po jego energetycznej otoczce ześlizgiwały się płatki śniegu.

— Jak mogę pomóc? — zapytała Hutch.

Z kabiny łodzi podwodnej wynurzyła się Janet.

— W samą porę — rzuciła lekko. — Właśnie kończą nam się szeregowcy.

Morze było dość spokojne, ale nadmorskie szczyty i Wieże ukryte były w mroku. Carson, który najwyraźniej nie był specjalistą od ukrywania własnych uczuć, sprawiał wrażenie nieszczęśliwego.

— Dobrze, że jesteś — zawołał już uradowany. — Zakasuj rękawy.

Kilka chwil później łódź podwodna z całą czwórką na pokładzie zanurzyła się i popędziła w stronę Seapoint.

Gdyby niebo było wtedy czyste i gdyby wyruszyli o sześć minut później, zobaczyliby, jak z północnego wschodu nadlatuje bezszelestnie ognista kula. Zobaczyliby, jak zniża się łukiem ku morzu, po czym znika za horyzontem. I każdy, kto stałby wtedy na platformie, mimo gęstych ciemności dojrzałby nagły błysk na południowym niebie.

Hutch przespała większą część lotu z Winka, była więc teraz gotowa do pracy. Ponieważ nie miała tyle siły, żeby wlec kontenery, poprosiła Eddiego, by wskazał jej coś, co mogłaby robić. Zaprowadził ją do jednego z magazynów, gdzie zastała Tommy’ego Loughery.

— No dobrze — rzuciła raźno. — Co mam robić? Wskazał dłonią stół zastawiony eksponatami. Były tam jakieś kliny, narzędzia murarskie, ceramika.

— Większość z tego wróciła właśnie od Maggie. Pochodzą z Dolnej Świątyni. Bezcenne. Do wszystkich czerwone ogonki. Później będzie jeszcze więcej. Wszystkie mają być załatwione w pierwszym rzędzie, powinny lecieć w następnym rzucie. Trzeba je popakować.

Wyciągnął skądś kłębek syntetycznych szmat i przytaszczył dwa baryłkowate pojemniki, które następnie władował na motorowy wózek. Podniósł jeden z eksponatów do światła, obrócił go tak, żeby mogła odczytać cztery cyfry na czerwonej plakietce.

— To numer katalogowy — wyjaśnił. — Zanotuj go na wykazie.

Teraz owinął eksponat syntetykiem, zakleił taśmą i umieścił w pojemniku.

Nie było to nic szczególnie trudnego, więc szybko zabrała się za uprzątanie stołu, podczas gdy Tommy znalazł sobie inną robotę. Kiedy wypełniła już oba kontenery, zjawił się z powrotem.

— Co dalej?

— Zapieczętujemy je.

Wziął do ręki pistolet z jakimś sprayem. Pistolet był zasilany przez krótki wężyk, podłączony do dwóch bębnów z napisami „A” i „B”. Przyciągnął do siebie wózek i wycelował pistoletem do wnętrza jednego z pojemników.

— Odsuń się — zakomenderował.

Pociągnął za spust. Z lufy buchnął gęsty biały strumień, który pokrył pakunki siecią esów-floresów.

— To poli-szóstka, wysoko sprężona, samorozszerzająca się sztywna pianka uretanowa — wyjaśnił. — Fantastyczny materiał pakujący. Ulega biorozkładowi. I szybko zastyga, jak widzisz. — Przerwał strumień.

— Nie za wiele jej tam wpuściłeś — zauważyła.

— Potrzeba zaledwie pięć procent docelowej objętości. — Odrzucił pistolet na bok, spuścił wieko kontenera i zatrzasnął zamek.

— Ładunek jest delikatny. Czy się przy tym nie zgniecie?

— Nie. Poli-szóstka nie wywiera nacisku. Tam, gdzie napotyka opór, przestaje się rozszerzać. — Wręczył jej pistolet. — Zostaw kontenery na wózku. Kiedy skończysz, zawołaj mnie i razem zabierzemy je do łodzi.

George Hackett usunął ostatnie ze skamieniałych włókien, wstrzymał oddech i uśmiechnął się z zadowoleniem, kiedy nic się nie stało. Tu właśnie był najgłębiej położony punkt, do jakiego udało im się dotrzeć w Dolnej Świątyni. Poniżej otwierała się przed nimi komora do trzech czwartych wysokości pogrążona w mule.

— Będziemy musieli podeprzeć dach, Tri — odezwał się. — Po obu stronach dziury.

— Dobra. Trzymaj się. Podpórki już zjeżdżają.

Czekając, George wsunął w otwór lampę. Mogło to być coś w rodzaju zakrystii przy wojskowej kaplicy — miejsce, gdzie kapłani przygotowywali się do odprawiania modłów, gdzie prawdopodobnie przechowywali teksty swoich homilii i święte naczynia.

— Widzisz coś? — zawołał Tri.

Owszem. Było tam coś — chyba jakiś mebel — po jego prawej ręce, zagrzebane głęboko w mule. Prawdopodobnie z metalu.

— Coś widzę — odpowiedział George. — Chyba umywalka. Albo gablotka. Nie potrafię powiedzieć.

Tri wysunął się przed niego z parą klamer.

— Najpierw zainstalujmy to — powstrzymał go.

— Sekundkę. — George wsuwał się cal po calu w przestrzeń za otworem. Przez cały czas miał dojmującą świadomość, że wiszą nad nim całe tony kamiennej Świątyni. — Wydaje mi się, że to jakaś maszyna.

— Tutaj? Co to za maszyna?

— Pojęcia nie mam. Ale widzę tam na pewno jakąś obudowę. Czekaj. — Otwór był dla niego zbyt wąski. Wysunął się, wyskrobał trochę mułu, kilka pojedynczych okruchów kamieni, i spróbował ponownie.

— Starczy, George — upomniał go Tri. — Zróbmy wszystko jak należy.

Ale George już zdołał przełożyć ramiona przez wąski otwór przejścia i przepchnął się do przodu.

— Tu jest jakaś metalowa rama. I… ech, sam nie wiem, co mam o tym myśleć. — Na lewym ramieniu miał przypiętą kamerę. — Maggie, jesteś tam? — zapytał przez wspólny kanał. — Widzisz to?

— Maggie już idzie — odpowiedziała mu Andi, która właśnie pełniła dyżur.

George próbował tymczasem przedostać się bliżej.

— Co tam masz, George? — To już była Maggie. Wiedział, że z całej siły wpatruje się teraz w obiekt widoczny na wielkim ekranie.

— Bo ja wiem. — Był już w środku i stał tuż przy samym urządzeniu. Metalowe pręty i płytki, połączone z jakimś systemem sprężyn, krążków i bloków. Wszystko to przeżarte korozją.

— Poświeć lampą na lewo — komenderowała Maggie. — Patrz, tam jest jakaś taca. — Na tej tacy leżały niewielkie przedmiociki, które przypominały kamienie. — Sprawdź, czy leżą luzem.

Wziął jeden do ręki, opukał ostrożnie, a potem przysunął do oka kamery. Przedmiot z jednej strony miał jakąś ciemną plamę.

Maggie milczała przez dłuższą chwilę, potem odezwała się miękko:

— Cholera jasna, George! Chyba znalazłeś maszynę drukarską!

— No, nieźle — zdziwił się George.

— Tak! — potwierdziła rozradowanym głosem i usłyszał, jak klasnęła w ręce. — Pokaż mi tę ramę. Pokazał.

— Bliżej — zażądała. — To służy chyba do składania wersów. I jest pełne gotowego tekstu.

— W jakim języku? — zapytała Andi. — Umiesz rozpoznać?

— Jeszcze nie. Ale przypuszczam, że uda się nam odzyskać wystarczająco dużo. — Słychać było jej przyśpieszony oddech. — Chyba trafiłeś w dziesiątkę, George.

— Jak to?

— W takim miejscu na pewno potrzeba było wielojęzycznych arkuszy z modlitwami. Albo czegoś w tym rodzaju. Jeśli gdzieś tutaj ma być jakiś kamień z Rosetty, to chyba tylko tu. George, wyciągaj to.

Henry drzemał właśnie w świetlicy, kiedy zadźwięczał dzwonek łączności. Rozbudził się natychmiast. Ostatnimi dniami żył w nieustannej obawie przed katastrofą. Wiedział, że narusza wszelkie przepisy bezpieczeństwa, ryzykuje życie swoich ludzi, ryzykuje własną karierę. To niedobrze, ale miał przy tym przeświadczenie, że historia osądzi go właściwie. Nie czas na ostrożność.

— O co chodzi, Andi?

— Zgłasza się Kosmik. Chcesz posłuchać? A może odbierzesz?

— Jestem zajęty — odparł. — Sama z nimi pogadaj. Jeśli to będzie konieczne, powiedz, że skonsultujesz się ze mną i oddzwonisz. I jeszcze jedno.

— Tak?

— Traktuj ich należycie, dobrze? — Otrząsnął myśli z resztek snu, wstał i podreptał znużonym krokiem do sali koordynacyjnej.

Henry kochał Quraquę. Kochał ciche łańcuchy gór, długie, kręte rzeki, wielkie spokojne przestrzenie i opuszczone miasta. Starożytne mury i wieże wyrastały w samym środku głębokiego lasu, czasem na skraju równiny, a czasem u ujścia rzek. Wiele z nowszych ruin można było znaleźć jeszcze w całkiem niezłym stanie — wędrując wśród ich ulic nie można było się oprzeć poczuciu, że oto pewnego dnia z zakurzonych fontann znów tryśnie woda, pozapalają się światła, a przestronne aleje na powrót wypełni ruch i gwar. Quraqua to było miejsce — jak to kiedyś pięknie ujął Richard Wald — na samym brzegu czasu.

Przebywał tu już od bitych szesnastu lat, tu poślubił dwie ze swych żon, jedną z nich nawet na szczycie Złotych Schodów w Eskiya. Na Ziemię wracał tylko wtedy, kiedy było to absolutnie konieczne — żeby wywalczyć fundusze albo zająć się tymi, którzy próbowali odwrócić jego hierarchię priorytetów. Był archeologiem „fizycznym”, kopaczem, fachowcem od szczegółów — twardym i kompetentnym. Dla takiego warto było pracować. Nie był błyskotliwy — w tym sensie jak błyskotliwy był Richard Wald — ale za to solidny i metodyczny. Jeśli o Richardzie można by powiedzieć, że „ciekawił” go napis w Oz, o Henrym trzeba by powiedzieć, że „opanował” wszystkie jego myśli. Ale nie dlatego, że pociągała go jakaś głębsza tajemnica ukryta zmyślnie w szeregu znaczków, ale dlatego, iż rozumiał, że odcina go ona od jakiejś fundamentalnej prawdy, dzięki której mógłby zrozumieć lepiej miejsce, które tak ukochał. Andi czekała na niego. Kiedy wszedł, wcisnęła guzik transmisji.

— Tu Świątynia. Proszę mówić, Kosmik.

Monitor rozjarzył się światłem i pojawił się na nim obraz Harveya Silla.

— Proszę z doktorem Jacobi. Chce z nim rozmawiać dyrektor Truscott.

— Doktor Jacobi nie może w tej chwili rozmawiać. Pani dyrektor może rozmawiać ze mną, a ja z przyjemnością zrelacjonuję mu później naszą rozmowę. Albo jeśli pan woli, poproszę doktora Jacobiego, żeby oddzwonił później.

— Och, na litość boską! — Silla zastąpiła Melanie Truscott. — Nie mamy czasu na biurokratyczne bzdury, moja panno. — Urwała i przeniosła wzrok poza Andi, jakby przeszukiwała wzrokiem pomieszczenie. — Henry, wiem, że tam jesteś. Proszę, odezwij się. To poważna sprawa.

Henry westchnął i przeszedł przed ekran.

— Witaj, Melanie — rzucił znużonym tonem. — Masz problem?

— Zdarzył się nam wypadek.

Henry obrzucił Andi ostrym spojrzeniem — reakcja głównie na użytek Truscott.

— Co się stało? Potrzebujecie pomocy?

— Nie. Ale to wy możecie znaleźć się w niebezpieczeństwie.

— Co masz na myśli?!

— Jedna ze śnieżek wymknęła się nam spod kontroli. Orbitujący kawał lodu. Wpadła do Yakaty trzy minuty temu. Henry zdusił gniew.

— Gdzie?

— Mniej więcej o tysiąc sześćset kilometrów od was. Zderzenie nastąpiło na siedemdziesiątym drugim i pół stopnia szerokości południowej i sto piętnastym przecinek dwa długości zachodniej.

Andi wywołała mapę regionu i zaznaczyła podaną lokalizację.

Truscott przylgnęła wzrokiem do Henry’ego.

— Utworzyła się tsunami.

— Melanie, ależ z ciebie suka.

— Przykro mi, że tak sądzisz, Henry. Ale to nie ma nic do rzeczy. — Widział wyraźnie, że ma poczucie winy. Próbowała przetrzymać go wzrokiem, ale w oczach nie było już tyle żaru.

— Ile mierzy ta fala?

— Jeszcze nie mamy pomiarów.

— Proszę mi dać znać, kiedy je będziecie mieli.

— Oczywiście. I jeszcze jedno, Henry — naprawdę przykro mi z tego powodu. Jeśli moglibyśmy jakoś pomóc…

— Tak, jasne. Wyłączamy się. — Przerwał połączenie. — Musimy ewakuować ludzi ze Świątyni. Z jaką szybkością poruszają się takie fale?

Andi już konsultowała się z bankiem danych.

TSUNAMI. (FALA SEJSMICZNA) — FALA OCEANICZNA POWSTAJĄCA NA SKUTEK PODMORSKIEGO TRZĘSIENIA ZIEMI, ERUPCJI WULKANU LUB INNYCH PODMORSKICH WSTRZĄSÓW. TSUNAMI MOŻE OSIĄGAĆ PRZYTŁACZAJĄCE ROZMIARY, MOŻE PRZY TYM PRZEMIERZYĆ CAŁĄ KULĘ ZIEMSKĄ (POR. OBSUNIĘCIE RÓWNINY ARGENTYŃSKIEJ, 2011). ZACHOWUJE SIĘ JAK ZWYCZAJNA FALA PŁYWU WYWOŁANA GRAWITACJĄ. WODA FORMUJĄCA TSUNAMI ZWYKLE SPIĘTRZA SIĘ ZA FALĄ, KIEDY TA PORUSZA SIĘ PO GŁĘBINIE. WKRACZAJĄC NA OBSZAR PŁYCIZN, ZMNIEJSZA PRĘDKOŚĆ, UZYSKUJĄC ZA TO OLBRZYMIĄ WYSOKOŚĆ. NIŻEJ POŁOŻONE REGIONY MOGĄ ZOSTAĆ W CAŁOŚCI ZALANE. TSUNAMI NIE MAJĄ NIC WSPÓLNEGO Z PRZYPŁYWAMI I ODPŁYWAMI.

Szukała dalej.

PRĘDKOŚĆ FALI RÓWNA JEST PIERWIASTKOWI KWADRATOWEMU PRZYŚPIESZENIA GRAWITACYJNEGO RAZY GŁĘBOKOŚĆ WODY.

— Mamy pomiary głębokości dna morskiego na południe stąd? — zapytał Henry.

Andi potrząsnęła przecząco głową.

— Nie wydaje mi się, żebyśmy prowadzili tam jakieś dokładne pomiary. — Jej palce zatańczyły na klawiaturze. — Można od biedy założyć, że będzie się poruszać z prędkością jakichś pięciuset-sześciuset kilometrów na godzinę. Ale to nic pewnego.

— Kurwa mać. — Usłyszała, jak Henry ciężko dyszy.

Hutch prowadziła właśnie swój wózek z sześcioma kontenerami w stronę komory łodzi, kiedy na wspólnym kanale usłyszała głos Henry’ego.

— Mamy alarm — oznajmił spokojnie.

Skręciła za róg i dojrzała Eddiego Julianę wychodzącego z drzwi magazynu. Skrobał coś w notatniku.

Henry w skrócie nakreślił jej sytuację. Hutch pomyślała, że to fałszywy alarm, jeszcze jeden manewr taktyczny w tej nieustającej wojnie nerwów. Ale Eddie wpatrzył się w nią szeroko otwartymi oczyma.

— Jeszcze nie wiemy, z jaką prędkością nadciąga — ciągnął Henry — ani gdzie teraz jest, ani jaka jest duża. Ale może tu dotrzeć już za parę godzin. Wszyscy muszą natychmiast opuścić Świątynię. Natychmiast wracać do Seapointu.

— Mój Boże — nie wytrzymał Eddie. — Stracimy wszystko.

— Henry — wtrącił się głos George’a — jesteśmy w samym środku czegoś ważnego.

— Natychmiast wracać, George. Chcę tu mieć wszystkich najdalej za trzydzieści minut. Proszę potwierdzić odebranie polecenia u Andi. Nie zawracajcie sobie głowy sprzętem. Frank, jak wygląda sprawa z łodzią?

Carson był wściekły.

— Jest załadowana. Właśnie mieliśmy ruszać do platformy.

— Dajcie z tym spokój. Czy jest z tobą Tommy?

— Tak.

Eddie wskoczył na wózek.

— Nie stawaj — rzucił do Hutch.

— Tommy — mówił Henry spokojnym głosem. — Weź łódź i wypłyń nią jak najdalej w morze.

— Dlaczego nie zostawić jej tu gdzie jest? — wtrącił Carson.

— Bo na głębinie będzie bezpieczniejsza. Nie wiemy, co tu się wydarzy. Frank, ty i Hutch musicie znaleźć mi tę falę. Muszę wiedzieć, gdzie jest, ile mierzy i jak szybko się porusza.

Carson przyjął rozkaz.

— Jest jeszcze jeden problem. Trudno ją będzie wypatrzyć. Fale są niewysokie, kiedy płyną po głębokiej wodzie. Jakieś metr-dwa wysokości. Ale bardzo długie. Między jej grzbietem a dnem może być nawet kilometr lub dwa odległości.

Hutch i Eddie wtoczyli się do komory z łodzią.

— Nie jestem pewien, co mogłoby stanowić dostateczną osłonę przed czymś takim — ciągnął Henry. — Jeśli będzie dość czasu, przerzucimy wszystkich na brzeg, z dala od tego cholerstwa.

— W takim razie będzie ci potrzebna łódź — stwierdził Carson.

— To by za długo trwało. Musielibyśmy ją najpierw rozładować, a potem zrobić kilka kursów, żeby wszystkich przewieźć. A potem jeszcze potrzeba ze trzy kwadranse na przedostanie się do wyżej położonych miejsc. Nie, jeśli będzie dość czasu, skorzystamy z odrzutowców. Ty natomiast sprawdź, jak przedstawia się nasza sytuacja: gdzie jest ta fala, ile ma i kiedy tu będzie.

— Nie zapomnijcie — dorzuciła Andi — zabrać z doku oba wahadłowce.

Eddie zeskoczył z wózka, kiedy Carson zamykał bagażnik.

— Co ty wyprawiasz? — zapytał. Carson aż zamrugał oczyma.

— Schodzę pod wodę.

— Masz jeszcze dużo miejsca. — Eddie próbował gestami nakłonić Hutch, żeby podjechała bliżej łodzi.

— Daj spokój, Ed.

— A zresztą — dorzuciła Hutch — łódź ma płynąć na spotkanie tsunami. Ostatnia rzecz, jakiej potrzebuje, to nadmiar balastu. Już pewnie i tak jest przeładowana.

To z kolei wywołało niepokój Tommy’ego.

— Może powinniśmy trochę wyładować?

— Słuchaj — sprzeciwił się Ed — tutaj wszystko może się rozpaść w kawałki. Musimy ocalić ile się da.

— Seapointowi nic nie będzie — uspokoił go Carson, rzucając jednocześnie Hutch spojrzenie pełne niepokoju. — Ruszajmy.

Zanim wydostali się z bazy, Hutch przy pomocy zdalnego sterowania wysłała Alfę na ląd. Pięć minut później ona i Carson lecieli już przez dżdżyste niebo wahadłowcem Świątyni.

Pod nimi Tommy, samotny i przerażony, pędził łodzią w otwarte morze.

Głęboko w Dolnej Świątyni George także niechętnie rezygnował.

— Henry — błagał — moglibyśmy wyciągnąć to w niecałą godzinę. Nie wiadomo skąd dołączyła do niego Maggie.

— Henry, to może być punkt przełomowy. Nie możemy ryzykować, że to stracimy.

Rozmawiali na wspólnym kanale. Hutch trochę się pogubiła, nie usłyszała dostatecznie dużo, by wiedzieć, co to za „to”.

— Możemy nie mieć nawet tej godziny — uciął Henry. — Nie kłóćcie się ze mną, mam dość na głowie. George, wracaj natychmiast.

Hutch wpatrywała się w ocean przed sobą. Wyglądał raczej spokojnie.

— Ta fuszerka — powiedziała do Carsona — umyślna czy nie, powinna kosztować ją karierę.

— Kogo?

— Truscott.

— Wolne żarty. Teraz nie cieszymy się zbyt wielką popularnością. Raczej dadzą jej medal.

Skanery są zwykle wyspecjalizowane. Te na wahadłowcu archeologów przystosowane były do ich potrzeb — miały penetrować obiekty znajdujące się tuż pod powierzchnią i dostarczać szczegółów z badań o krótkim zasięgu. A Hutch potrzeba było teraz szerokiej perspektywy.

— Wzięliśmy nie ten wahadłowiec — oświadczyła.

— Już za późno. Będzie musiał nam wystarczyć.

Nadal prószył śnieg.

Hutch przejrzała dane na monitorach.

— Może mieć tylko metr albo dwa wysokości. Nie wiem, czy da się wypatrzyć?

Carson zmarszczył czoło.

— A gdybyśmy tak zeszli niżej?

W odpowiedzi opuściła statek niżej, ale nadal leciała z szybkością nie większą niż trzysta kilometrów na godzinę, aż w końcu Carson zaczął zrzędzić.

— Nie mamy za wiele czasu.

— Nie znajdziemy jej wcale, jeśli nie będziemy uważać. Tutaj jest mnóstwo fal.

Carson potrząsnął głową z niedowierzaniem.

— To mnie doprowadza do szalu. Fale tsunami raczej powinny być widoczne. Jesteś pewna, że Henry wie, co mówi?

— To w końcu twój szef. Jak uważasz?

Richard pomagał Janet pakować racje żywnościowe. Reszta ekipy Akademii podzieliła się na kilka grup. Henry chodził tam i z powrotem przez całą szerokość świetlicy z opuszczoną głową, z rękoma za plecami.

— Mijamy setny kilometr. Nadal nic — usłyszeli w uszach głos Carsona.

Weszli George i Tri. Razem trzynaścioro ludzi. Czyli wszyscy.

— Dobra, ludzie — zaczął Henry. — Skoro wszyscy już tutaj są, to chyba najlepiej będzie, kiedy wyjaśnię wam, co mamy zamiar zrobić. Przede wszystkim chciałbym powiedzieć, że według mnie Seapoint będzie bezpieczny. Ale tego w żaden sposób nie można być pewnym. Jeśli będziemy mieli dość czasu, ewakuujemy się stąd. Karl przyniósł nam lekki kabel. Utworzymy łańcuch i korzystając z odrzutowców popłyniemy w kierunku brzegu. Kiedy już się tam znajdziemy, natychmiast pędzimy w stronę przełęczy, skąd w miarę łatwo można się wspiąć na wyżej położony teren. W ten sposób w ciągu pół godziny od przybycia na plażę powinniśmy się znaleźć z dala od niebezpieczeństwa.

— Ile to jest „dość” czasu? — zapytała Andi.

— Dwie godziny — odparł. — Jeśli nie będzie dwóch godzin na to, żeby się stąd wynieść, zostajemy.

Art Gibbs podniósł się z miejsca. Był wyraźnie podenerwowany i niepewny.

— Może powinniśmy to przegłosować, Henry. Spojrzenie Henry’ego zaraz stwardniało.

— Nie — uciął krótko. — Żadnego głosowania. Nie chcę, żeby mi tu ktoś zginął dla poszanowania demokratycznych zasad.

— Może nie ma żadnej fali — odezwał się Carson. — Może to głupi dowcip.

— Możliwe — zgodziła się Hutch.

Po chwili ponure milczenie przerwał głos Henry’ego.

— Jak tam, Frank, dalej nic? Carson wyraźnie cierpiał.

— Nic, Henry. Tutaj wszędzie spokój.

— Nie wydaje mi się, żeby wszystko szło tak jak trzeba — odpowiedział Henry. — Lecicie zbyt wolno. Jeżeli będzie za blisko, to i tak pozostanie bez znaczenia, czyją znajdziecie, bo i tak trzeba będzie ją przeczekać. Musimy natomiast się dowiedzieć, czy jest dostatecznie daleko, abyśmy mieli czas przedostać się na ląd. A może by tak polecieć z maksymalną prędkością? Jeśli znajdziecie ją dostatecznie daleko — dobra nasza. Jeśli nie — też nic straconego.

— Nie — sprzeciwiła się Hutch. — Niewiele mi wiadomo o falach tsunami, ale jedno wiem na pewno: nie występują pojedynczo. Nawet gdybyśmy popędzili do przodu i znaleźli jakąś falę, nie moglibyśmy być pewni, że przed nią nie było kilku innych. Nie szukamy jednej fali — szukamy najbliższej.

Przy dwusetnym kilometrze udało im się wyrwać ze sztormu. Morze było rozhuśtane, rozmigotane księżycowym blaskiem i niespokojne. Wszędzie dryfowały potężne bryły lodu.

Lecieli dalej, bacznie obserwując monitory i morze. Zaczęli wyczuwać, iż Henry też hołubił nadzieję, że to tylko fałszywy alarm.

Przed nimi w świetle nawigacyjnych świateł wyrósł w wodzie potężny czarny ogon.

— Czyżby wieloryb? — zapytała.

— Na Quraquie nie ma wielorybów. — Carson spojrzał w dół. — To musi być jakaś ryba. Ale nie bardzo orientuję się w tutejszej faunie. — A po chwili tym samym tonem dorzucił: — Jest ta fala.

Była długa i prosta — zmarszczka na wodzie ciągnąca się równiutko aż po sam horyzont. Nie była szczególnie wysoka — co najwyżej jakieś dwa metry. Nie wyglądała groźnie. Ot, zwykłe spiętrzenie wody, za którym ciągnął się czarny, błyszczący ślad.

— Jesteś pewien?

— Tak. To ona.

— Henry, mówi Hutch. Mamy ją.

— Gdzie?

— Na czterechsetnym kilometrze. Porusza się z prędkością pięciuset pięćdziesięciu.

— Dobra — odrzekł. — Zostajemy tutaj.

— Aha. Jak na takiego potwora, nie wygląda źle.

Tommy Loughery płynął po powierzchni. Słyszał, jak mijają go w górze, lecąc nad otwarte morze, choć nie widział ich przez warstwę chmur.

— Tommy — usłyszał głos Andi.

— Słucham cię, Andi.

— Słyszałeś?

— Jasne.

— Kiedy się zbliży, zejdź jak najgłębiej. Będzie ci łatwiej przejść pod nią.

— Tak zrobię — odparł. — Powodzenia.

— Tobie też. Ale myślę, że nic nam nie będzie.

Zgodził się. Widział obrazy przesłane z wahadłowca i cały ten szum wydał mu się teraz zbyteczną paniką. Skanery łodzi wypatrywały teraz fali. Jeżeli podniesie się na tyle, że będzie stanowić ryzyko, zawsze pozostanie mu dość czasu, żeby zejść na dół. Właściwie to był nawet szczęśliwy, że mógł spędzić kilka godzin w samym środku burzy, zapatrzony w spadające płatki śniegu i wsłuchany w rozszumiały ocean. Świątynia wywoływała w nim klaustrofobiczne lęki, stała się ponura i przytłaczająca. Nigdy nikomu by się do tego nie przyznał, ale w głębi duszy cieszył się, że Kosmik ich stamtąd wygania. Był tu zaledwie jeden semestr, a planowo miał przesiedzieć dwa. Czas ciągnął mu się w nieskończoność. Lepiej będzie wrócić do świata pełnego kobiet, świateł, starych kumpli i dobrych knajpek. Zerwanie kontraktu i wcześniejszy wyjazd nie wpłynęłyby dobrze na jego przyszłą karierę. Ale teraz będzie mógł wrócić do Waszyngtonu i wykorzystać doświadczenie z pracy w terenie dla uzyskania posady wykładowcy. W przyszłości długodystansowe podróże pozostawi jednak innym.

Ponieważ łódź zaprojektowano do podróży podwodnych, sensory Tommy’ego działały tylko wtedy, kiedy dziób łodzi wbijał się w grzbiet fali. Na szczęście zdarzało się to na tyle często, żeby mógł być pewien, iż dostrzeże coś, co by się do niego zbliżało.

Dryfował obserwując morze i rozmyślając o lepszych dniach. Po niedługiej chwili usłyszał, że wahadłowiec wraca, a kilka minut później jego czujniki wykryły coś bardzo dziwnego na powierzchni morza. Odległość — dwadzieścia dwa kilometry. I bardzo gwałtownie maleje.

— Andi?

— Słucham cię, Tommy.

— Widzę ją. Szacunkowa prędkość pięćset. Wygląda jak zwyczajna długa fala.

— Dzięki, Tom. Sprowadź statek na dół.

— Jestem o czterdzieści kilometrów od was, pod wodą. — Ale czekał na powierzchni. Nie wyglądała niebezpiecznie. Widywał większe przy plażach Karoliny. Wymanewrował łodzią tak, by skierować ją dziobem do fali, i powoli ruszył jej naprzeciw.

Niebieska linia na monitorach wciąż rosła.

Nad jego głową rozbłysła bezszelestnie błyskawica.

Włączył reflektory, lecz nie widział przed sobą nic prócz deszczu. Dziób łodzi szarpnął się niespodziewanie i wystrzelił w górę. Przez jedną straszliwą chwilę myślał, że wywali się na grzbiet. Łodzią zarzuciło, ale po chwili wyprostowała się i już płynęła z powrotem po gładkim morzu.

— Niewiele trudu — wyszeptał do siebie.

— Tylko popatrz — mruknął Carson.

Fala mknęła przez noc wdzięcznie i cicho. Czarna, czysta, elegancka.

— Zwalnia — zameldowała Hutch. — Teraz ma już co najwyżej czterysta.

Fala jednakże równocześnie wzrastała — solidna ściana wody, bez grzywy, ale zaczęła jakby się rozwijać. Była coraz wyższa.

— Płytka woda, Hutch. — Oboje studiowali dane na monitorze. — Tracą na szybkości, kiedy zbliżają się do plaż. Dzięki ci, Boże, za te drobne przejawy łaski.

— Frank, jak głęboko leży Seapoint?

— W czasie przypływu, który zaraz się zacznie, to będzie jakieś czternaście metrów. Powinno wystarczyć.

Carson zameldował o wszystkim Andi. Wydała się przestraszona.

Wahadłowiec leciał tuż przed czołem fali, nad samą powierzchnią wody, żeby ułatwić pomiary.

— Coś mi przyszło do głowy — odezwała się raptem Hutch.

— Co takiego?

— Te małpy. Myślisz, że będą na plaży?

— Będą musiały same się o siebie zatroszczyć, Hutch. Ale nie, raczej nie. Zwykle ich tam nie ma. Niektóre schodzą od czasu do czasu, żeby po zmroku popatrzeć na morze. Kiedy kilka lat temu je badano, uznano tę cechę za jedną z najbardziej interesujących.

Na monitorze pojawiły się Wieże.

Z tyłu, za nimi, była fala — niczym szept na tle huczącego morza.

Przelecieli między Wieżami. Był odpływ. Hutch przypomniała sobie, że wielkie fale tak właśnie robią: wysysają linię brzegową do sucha, a potem oddają wszystko w dwójnasób.

Fala wznosiła się, ogromniała, w miarę jak zagarniała sobą płyciznę. Nie przypominała już fali — wyglądało to raczej tak, jakby samo morze, ciemne, połyskujące i marmurowogładkie, rzuciło się z całej siły na starożytne Wieże i kamienistą plażę za nimi.

Seapoint, środa, 3.20

Seapoint otrzymywał transmisje radiowe i laserowe z pakietu łączności przytwierdzonego do wielkiej boi, która unosiła się pogodnie na powierzchni morza bezpośrednio nad kompleksem podmorskich kopuł. Teraz przekazywała właśnie płynące z wahadłowca obrazy zbliżającej się fali. Obrazy te na dole wyświetlane były na jedenastu monitorach, w pięciu różnych miejscach. Ale ten, który przykuwał uwagę wszystkich, znajdował się w głównej przystani do nurkowania, pomieszczeniu o dość solidnych rozmiarach i ze sporym basenem w centrum. Z tej właśnie komory zabierano w morze ciężki sprzęt. W obecnych okolicznościach gwarantowała najlepsze schronienie, ponieważ nie było tu żadnych szafek, gablotek ani leżących luzem sprzętów — nic, co przy wstrząsie mogłoby kogoś zranić. Co więcej, centralnie położony basen otoczony był barierką, której we właściwej chwili będą mogli się uchwycić. Odbyła się na ten temat nawet zagorzała dyskusja: czy nie bezpieczniej będzie siedzieć w fotelach, tyłem do tej ściany, w którą uderzy nadchodząca fala. Ale wszystkie rozważania przebił argument, że być może zaistnieje konieczność szybkiego wydostania się na zewnątrz.

Odcięli basen od morza, zamykając podwodną bramę, sprawdziwszy najpierw, czy najsłabsza z osób (a za taką uznano Maggie Tufu, która od tej chwili stała się bardzo drażliwa) poradzi sobie z jej otwarciem.

Ogólna atmosfera coraz bardziej zaczęła przypominać piknik. Obrazy nadchodzącej fali ukazywały ją jako zaburzenie dość umiarkowane i tak spokojne, że nikt nie potrafił się nią prawdziwie przejąć. Szczególnie mężczyźni wzięli sobie za punkt honoru przebrnąć przez to wszystko ze znudzoną miną, zaś cichy śmiech kobiet niósł się echem po wodzie basenu.

Jednakże Richard widział wyraźnie, że ani ten śmiech, ani znudzenie nie były prawdziwe. Spięty i wytrącony z równowagi, spacerował między nimi, wymieniając niespokojnie żarciki. A kiedy uznał, że trzeba, dodawał im pewności, której sam nie miał.

— Widywałem gorsze na Amity Island — rzucił do Lindy Thomas. To było kłamstwo, ale oboje poczuli się po nim lepiej.

Zostało ledwie kilka minut, kiedy zgłosiła się łódź podwodna.

— Tutaj wszystko w porządku — zameldował Tommy. Nie mógł się oprzeć, by nie opowiedzieć, jak to przejechał się po grzbiecie tsunami. No, a jeśli łódź zdołała przetrwać coś takiego, to fala nie może być zbyt groźna.

W miarę jak się zbliżała, coraz więcej oczu śledziło ją na ekranie monitora. Obraz utrzymany był w standardowej kolorystyce nocy — w cienistych granatach, co w połączeniu z brakiem dźwięku mocno tonowało efekt, który Carson i Hutch odbierali właśnie na wahadłowcu. Może to i lepiej.

Po kolei zajmowali miejsca przy barierce, przytwierdzali się do niej za pomocą pasków i lin, włączali pola siłowe i zaczynali oddychać powietrzem z butli. Richard patrzył, jak na ekranie fala zakrywa niebo. Ktoś zauważył, że przy Wieżach gwałtownie opadł poziom wody.

Fala wpłynęła na ostatni kilometr. Na jej szczycie utworzył się pienisty grzebień.

Czuli, że się zbliża, po drżeniu ścian. Zebrali się w sobie, uklękli i z całej siły uchwycili się barierki. Potem komora zadrżała, światła zamigotały i zgasły, a mrok wypełnił się rykiem bestii. Basen wystrzelił w górę, a ekran zgasł.

Ktoś jęknął, padło pełne podziwu przekleństwo. Teraz spadł następny cios — ciężki, ogromny, zadany potwornej wielkości młotem.

Richardem szarpnęło, pas wgniótł mu się boleśnie w żebra. Obok niego krzyknęła Linda. Siła uderzenia zerwała zabezpieczenia Tri i cisnęła nim do wody.

Ale nikt nie odniósł poważniejszych obrażeń. Wstrząsy trwały jeszcze przez kilka następnych minut, z każdym uderzeniem słabsze. Wróciło światło. Zdumiało ich, że jednak okazała się tak potężna, ale czuli ulgę na myśl, że wszyscy żyją, więc wybuchnęli śmiechem. Nerwowym, ostrożnym. A Henry, wypuściwszy ze śmiertelnego chwytu barierkę, potoczył dookoła ręką z wzniesionym kciukiem.

— Panie i panowie — rzucił — moje gratulacje.

PLIK SIECI BIBLIOTECZNEJ

Przyszli tu wiosną owego roku powiedzieć, że nie żyjesz.

Mówili mi o wojnie i dumie, o tym, jak śmiałeś się strachom w twarz,

Jak wzywałeś moje imię.

Przez cały ten czas morze trwało, czarne, nieruchome.

Teraz leżysz w dalekiej ziemi, z dala od letnich dni,

Kiedy na pienistym piasku kładliśmy ślady naszych stóp…

Lecz mimo to z głębin nocy

Wciąż wzywasz moje imię głosem ukrytym w ryku fal.

Fragment z „Godzin Knotyjskich”

Przełożyła Margaret Tufu

Cambridge University Press, 2202

Rozdział 10

Na pokładzie Alfy, środa, 6.10

W ciągu jednej godziny w Świątynię uderzyły trzy wielkie fale. Pierwsza uniosła ze sobą jej tylną ścianę, zerwała dach i potrzaskała kolumnadę. Druga, największa, zniszczyła dwie z Knotyjskich Wież i pogrzebała Dolną Świątynię, a trzecia wyrwała jedną z kopuł Seapointu i poniosła ją dwa kilometry w głąb lądu. Kilka prywatnych kwater i centralną bibliotekę holograficzną razem z nią. A chyba najgorsze ze wszystkiego (ponieważ Świątynia oraz Knotyjskie Wieże i tak dożywały swoich ostatnich dni) było to, że lawina piachu przemieszanego kamieniami zasypała szyby i przejścia we wszystkich stanowiskach wykopalisk. Wojskowa kaplica zniknęła pod warstwą mułu.

Ale nikogo nie stracili. Było kilka kontuzji i siniaków, jeszcze głębsze zniechęcenie, ale wszyscy żyli. A Karl Pickens trafnie podsumował ogólnie panujące nastroje, kiedy powiedział, że lepiej będzie, jak pojmą cienką aluzję i porzucą operację.

Hutch, która słuchała tego w swoim wahadłowcu, w pełni się z nim zgodziła. Ona i Carson wracali właśnie z kolejnego patrolu nad okolicą. Byli aż hen, przy samym miejscu zderzenia. Morze tam przykrywał lód, ale nie wykryli więcej fal tsunami. Carson siedział pogrążony na przemian w ponurym bądź wściekłym nastroju. Głos Henry’ego w słuchawkach był wyraźnie zmęczony i wypłowiały, jakby nic już nie miało dlań znaczenia.

Platformy lądowiska oczywiście już nie było. Priscilla Hutchins przelatywała teraz nad ostatnią z Wież.

Wiadomość od Melanie Truscott została odebrana jak należy.

Art Gibbs i George Hackett wypłynęli im naprzeciw łodzią podwodną, więc kolejną godzinę spędzili na przemieszczaniu ładunku. Bez platformy było to o wiele trudniejsze zadanie. Gdzieś w samym środku akcji upuścili jedną z paczek i stali patrząc, jak tonie powoli, a w końcu znika im z oczu. Oczywiście, dałoby się ją uratować, ale nie mieli na to czasu. Ogólnie rzecz biorąc, była to powolna i uciążliwa robota.

George popatrywał ukradkiem na Hutch, a ją bawiło jego lekkie zmieszanie, kiedy go zagadnęła. Wśród powszechnej ponurości, w jaką popadli ludzie Henry’ego, on jeden zdołał zachować resztki dobrego humoru.

— Zrób ile się da — mówił do Hutch — a o reszcie zapomnij. Nie ma sensu żołądkować się o to, na co i tak nie ma się żadnego wpływu.

Ale i jemu zdarzały się momenty zamyśleń i przyznał w końcu, że wolałby, żeby wszystko dobiegło końca w nieco przyjemniejszych okolicznościach.

— Nigdy nie przestaniemy się głowić, co było tam na dole — powiedział. — Ci ludzie żyli tu przez całe tysiąclecia. Szkoda ich tak po prostu pogrzebać.

Hutch milczała.

— Wyślemy protest — wtrącił się Art. — I to wszystko. I w tym właśnie tkwi cały problem z tym zespołem. Nie ma tu nikogo z jajami.

— A ty co byś zaproponował? — zapytał George.

Art dzielnie zniósł kpiące spojrzenie młodego olbrzyma.

— Nie mam pojęcia — odparł w zadumie. — Nie mam bladego pojęcia. Ale na miejscu Henry’ego na pewno bym coś wymyślił.

— Nie traktuj tego zbyt osobiście — ostrzegł go Carson. — To są sprawy dla zarządu.

— Myślę, że powinniśmy znaleźć sobie dobrego adwokata i pozwać drani do sądu — ciągnął Art. — Przynajmniej za niedbalstwo. Nie wiem, jak tam inni, ale mnie coś boli w plecach. — Wykrzywił się w udanym grymasie bólu.

— To nic nie da — rzekł Carson. On i George wykonywali większość roboty. Spięli razem oba pojazdy, ale i tak kołysały się i uderzały o siebie. George stał na łodzi i podawał kontenery Carsonowi. Cały proces odbywał się na zasadzie „trafi-nie trafi”, więc Hutch i tak była zdumiona, że stracili tylko jedną paczkę.

— Dlaczego nie? — upierał się Art. — Przynajmniej świat się dowie, jak działają Caseway i Truscott.

— Nic z tego nie będzie — tłumaczył Carson. — Po prostu obarczą winą jakiegoś pilota na najniższym szczeblu drabiny i rzucą go wilkom na pożarcie. Na górze nikt nie ucierpi.

— Ale przecież na nas napadnięto — wtrąciła Hutch.

— To prawda — zgodził się George, zajęty przywiązywaniem kontenera. — I wiemy, czyja to była sprawka.

— Musi być jakiś sposób, żeby się do nich dobrać — upierał się Art. Nie wypadał przekonująco w roli mściciela. Był z natury ostrożny, skromny, przezorny — zupełnie niepodobny do tych energicznych typów, jakie spotyka się zwykle w odległych zakątkach już poznanego kosmosu. Wyglądało to niemal tak, jakby pewnego dnia wsiadł do autobusu na przedmieściach Chicago i wylądował raptem w Świątyni.

Hutch przypomniała sobie tamtego bandytę z Newarku, którego Truscott rozbroiła i zabiła. Ona z pewnością nie siedziałaby bezczynnie pozwalając, by traktowano ją w ten sposób.

Z wyjątkiem owej oderwanej kopuły kompleks nie odniósł innych poważniejszych uszkodzeń. Hutch wiedziała, że porobiło się kilka przecieków, że jeden z mniejszych modułów, ten, w którym mieszkały Andi i Linda, pękł i wypełnił się wodą. Widziała także kilkoro ludzi, którzy przeszukiwali dno w pobliżu komory z łodzią podwodną.

Przyszło jej na myśl, że może ta bomba była bezpośrednim rezultatem jej rozmowy z Truscott. Nie mogła się pozbyć takiego wrażenia.

Szlag by to trafił.

Ze wspólnego kanału dobiegł ją głos Henry’ego.

— George? Potrzebujemy cię przy wykopaliskach.

George przyjął polecenie.

— Chyba będziecie musieli dokończyć beze mnie.

Hutch poczuła na plecach zimny dreszcz.

— Mają zamiar zaczynać od nowa?!

— Na to wygląda.

— Robi się trochę późno — rzuciła z przekąsem.

Art zerknął na zegarek.

— Czterdzieści trzy godziny, z groszami.

Napełnili ponownie łódź i ruszyli ku powierzchni. Tym razem oddalili się nieco od brzegu w poszukiwaniu spokojniejszych wód. Hutch zawezwała Alfę z powrotem ze szczytu, na którym stała, i kierowała ją teraz wzdłuż linii brzegowej.

Zabawnie było obserwować, jak Eddie przekazuje ładunek Artowi. Żaden z nich nie zaliczał się do specjalnie silnych ani zręcznych, było więc między nimi sporo pokrzykiwania, pokazywania palcem i doradzania, w jaki sposób ten drugi mógłby pracować lepiej. Żeby ułatwić im działanie, Hutch zamocowała przy Alfie teflonową platformę załadowczą z Winka. Wystarczyło wrzucić kontener przez klapę, a on ześlizgiwał się tam gdzie trzeba. Zadziałało świetnie, więc Hutch była zachwycona.

Skończyli robotę i byli już w drodze powrotnej do Seapointu, kiedy znów włączył się Henry.

— Jak świetnie zdajecie sobie sprawę — zaczął — przeciągnęliśmy już ewakuację ponad wyznaczony termin. Zdrowy rozsądek nakazuje, żebyśmy zmyli się stąd jak najprędzej. Ale jak większości z was wiadomo, w Dolnej Świątyni odnaleźliśmy obiekt, który zdaje się być walcową maszyną drukarską. Ma ruchome metalowe czcionki, cały komplet jest na miejscu. Zanim uderzyła fala, Maggie udało się wypatrzyć kilka liter kasumelskiego C. Niestety, maszyna nadal znajduje się w Dolnej Świątyni. Nie będzie łatwo do niej dotrzeć w tak krótkim czasie, jaki nam pozostał. Ale jeśli zdołamy ją odzyskać, możemy mieć nawet całą stronę kasumelskiego C. Nie muszę wam mówić, co to dla nas znaczy. Obecnie robimy wszystko co w naszej mocy, żeby dostać się do eksponatu. Chciałbym, żeby w tym samym czasie zaczęto przerzucać ludzi na statek.

— Chwileczkę, Henry — przerwała mu jakaś kobieta łamiącym się głosem. Hutch spojrzała pytająco na Arta.

— Sandy Gonzales — wyjaśnił. — Wykonała dla nas większość roboty w Oz.

— O co chodzi, Sandy? — zapytał Henry.

— Prowadzenie prac ziemnych w tych warunkach jest zbyt niebezpieczne. Dajmy spokój i wynośmy się stąd.

— Ciebie to nie będzie dotyczyło, Sandy.

Źle — pomyślała Hutch. A podobno Henry jest taki inteligentny. Może po prostu był niewyspany.

— Nie próbuję chronić własnej skóry, Henry — warknęła Sandy. — Mówię tylko, że dość znaczy dość. Odwołaj to, zanim ktoś zginie.

— W porządku. — Henry zachował zimną krew. — Ktoś jeszcze chce coś powiedzieć?

Odezwał się kolejny kobiecy głos. Znajomy, ale Hutch nie potrafiła go przyporządkować.

— Nie chciałabym przez resztę życia zastanawiać się, o co chodzi z tym przeklętym miastem na księżycu, wiedząc, że mogłam być blisko odpowiedzi, a nie spróbowałam.

— To Linda Thomas — wyjaśnił Art. — Jest świetna. I bardzo młoda. Sam chciałbym mieć przed sobą jej przyszłość.

Jeden po drugim odzywali się wszyscy. Nawet Frank Carson z wahadłowca. Ku zdumieniu Hutch, głosował za ograniczeniem dalszych strat i wycofaniem się. Ale cała ekipa była w tej kwestii beznadziejnie podzielona, przy czym niektórzy głosowali przeciwko obu wariantom. Karl Pickens chciał zostać, bo nie życzył sobie, żeby go stąd usuwano siłą, ale uważał, że podstawa Świątyni została zbyt poważnie naruszona, żeby ryzykować wejście do środka.

— Ja osobiście nie chciałbym tam wchodzić. I nie sądzę, żebyśmy mogli komukolwiek na to pozwolić, nawet gdyby jakiś szaleniec zgłosił się na ochotnika.

Słowa te wywołały ogólne wzburzenie.

Janet, która już głosowała za pozostaniem, odpowiedziała mu:

— Mam nadzieję, że naszym naczelnym hasłem nie jest „Bądź bezpieczny”.

— A ty, Richardzie? — zapytał Henry. — Co ty o tym sądzisz? Hutch zastanawiała się, czy ci dwaj widzą się teraz nawzajem.

— Ja tu nie mam nic do sądzenia — oznajmił Richard swoim najbardziej obiektywnym z tonów. — Cokolwiek postanowisz ty i twoi ludzie, ja się dostosuję.

„Nie, cholera, nie! Każ im się zmywać. Działanie do ostatniej chwili nie zostawia nam miejsca na błąd”.

Jej nie zapytali.

— Dobrze — podsumował Henry — na razie będziemy grali ze słuchu. George, nie ryzykuj. — Hutch to się nie spodobało. — A tymczasem zaczniemy wywozić stąd resztę ludzi. Jeśli nie będzie żadnych znaczących postępów w pracach przy Świątyni, odwołamy je z dużym zapasem czasu. — Oddychał ciężko. — Eddie, jak przedstawia się sprawa przewozu eksponatów?

— Większość z nich stracimy — odparł Eddie lodowato. — Może powinniśmy raczej skoncentrować się na tym, co już mamy, zamiast uganiać się…

Ponieważ to, co mogli w tej chwili zrobić, zależało wyłącznie od liczby lotów, jakie mogą wykonać dwa wahadłowce, które już i tak pracowały na pełnych obrotach, Hutch nie bardzo wiedziała, na czym miałaby polegać owa „koncentracja”. Jeżeli nawet Henry to pojął, nie skomentował ani jednym słowem.

— Ocalimy tyle, ile zdołamy — wtrącił gładko. — Hutch, będziemy teraz zabierać także ludzi. Ilu poza sobą możesz wziąć?

— W Alfie czworo. A wasz wahadłowiec może pomieścić jeszcze troje.

Z Richardem i Hutch było ich razem szesnaścioro.

— Kiedy macie następny lot?

— Za około dwie godziny. Jak tylko się załadujemy.

— Dobra. Weźcie ze sobą Maggie. I Phila. — To była dwójka filologów. Mogli pracować równie dobrze na Winckelmannie, jak i w kopule. — A także Karla i Janet. Zaraz pomyślę nad resztą…

— Nie zgadzam się — wtrącił Pickens. — Nie powiedziałem, że nie chcę pomóc. Powiedziałem tylko, że to szaleństwo. To nie znaczy, że się uchylam.

Janet także wysunęła swoje obiekcje, po czym „zebranie” zakończyło się ogólnym zamieszaniem.

Kiedy wrócili do komory łodzi, Richard już na nią czekał. Był wyraźnie zmartwiony; odciągnął Hutch na ubocze.

— Możemy mieć kłopoty.

— Powiedz mi raczej coś, czego jeszcze nie wiem. Ci ludzie się pozabijają. A ja myślałam, że to ty jesteś fanatykiem.

— Hutch, to coś więcej niż tylko pogoń za ostatnim eksponatem. Henry i jego ludzie zbudowali na tym miejscu całe swoje zawodowe kariery. A teraz, kiedy są bliscy zapłaty za całe lata trudu, ktoś chce im to wyrwać z rąk. Chcesz znać prawdę?

— Oczywiście.

— Henry ma rację. Powinni zostać i próbować wydostać maszynę. Wszystko inne to byłaby zdrada.

Milczała.

Uśmiechnął się łagodnie.

— Chciałbym, żebyś coś dla mnie zrobiła. Znasz Davida Emory?

Słyszała o nim. Raz nawet spotkała go na czyimś weselu. Dość pedantyczny Afrykanin z oksfordzkim akcentem. Jego specjalnością były pozaziemskie religie.

— Tak — odparła. — Znam go.

— Jest teraz na Noku. Chciałbym, żebyś wysłała mu ode mnie wiadomość.

— Jasne.

— O tych załamaniach. Chciałbym wiedzieć, czy to są przypadkowe zdarzenia, czy też układają się w jakiś logiczny wzór. Może to jakiś planetarny lub socjologiczny mechanizm. Może to coś biologicznego. Coś, co włącza się w regularnych odstępach czasu. — Przygryzł wargi, smakując gorycz niemożności rozwiązania tej zagadki. — Chciałbym wiedzieć, czy zebrał jakąś dokumentację, która potwierdzałaby zaistnienie tego rodzaju zjawiska na Noku.

— Dlaczego sam go nie zapytasz? Seapoint ma połączenie międzygwiezdne.

— Ale jest ogólnie dostępne. Na razie wolałbym, żebyśmy to zatrzymali dla siebie.

— W porządku. Prześlę to z Winka.

— Dzięki. I poproś o natychmiastową odpowiedź.

— Teraz ja chciałabym cię o coś zapytać — rzuciła szeptem.

— Mów.

— O Melanie Truscott.

— A co?

— Co z nią będzie, kiedy to się już skończy?

Poczuł się niezręcznie.

— Dostanie awans. — Uciekł wzrokiem gdzieś w bok. — Wiem, jak się czujesz, Hutch. Ale wystosujemy protest. Kosmik na to wyciągnie raport, prześle nam kopię, przeprosi i na tym koniec. — Wzruszył ramionami. — Może gdyby ktoś przy tym zginął…

Janet Allegri cieszyła się, że Henry nie zaprzestał kopania tunelu do Dolnej Świątyni, ale denerwowało ją, że będzie pierwsza do ewakuacji.

Niemniej, nie miała prawa się skarżyć. Wróciła do swej kwatery, żeby się spakować. Trzy lata temu przywiozła tu ze sobą tylko kilka osobistych drobiazgów, ale teraz przybyły jej jeszcze eksponaty. Oczywiście, to było niezgodne z prawem. Wszystko należało przekazać Akademii. Ale Akademia miała już wypełnione po brzegi magazyny, a w dodatku wszyscy inni — bo taka była tradycja — brali sobie coś na pamiątkę.

Jedną z nich, jej ulubioną, był słoneczny medalion, nazwany tak dlatego, że z jednej strony miał tarczę wschodzącego słońca i napis: „Życie za światło”. Lubiła ten napis, bo brzmiał tak bardzo po ludzku. Miała także urnę z późnego okresu mezjatyckiego, pełną napisów, których nikomu nie udało się odcyfrować, oraz monetę z postacią Quraquatczyka na awersie i krzewem Colina na rewersie. Za wiele, wiele lat te właśnie pamiątki staną się dla niej najcenniejsze ze wszystkiego, co posiada. Będą jej przypominały dwa utracone światy: Quraquatczyków i własną młodość.

Zawinęła je starannie w ubrania, wyjęła z szafy trzy torby podróżne i powkładała swoje skarby do środka.

Pościel zostaje. Ręczniki też.

Pozdejmowała ze ścian oprawione w ramki fotografie: jej brata Joela z rodziną przy świątecznym drzewku, sześciu członków ekipy ze Świątyni idących po plaży oraz Fragmentu Zeta (który Janet sama znalazła i który dostarczył Maggie pierwszych danych na temat języków Kasumelu). To tutaj przeżyła znaczną część swego dorosłego życia. Zdobyła pozycję zawodową. Przeżyła kilka romansów. Bolesna była świadomość, że wszystkie te miejsca wkrótce wypełni muł i woda.

Powlokła swoje torby w kierunku korytarza, gdzie wpadła wprost na Richarda.

Zaskoczony, obrzucił ją zdziwionym spojrzeniem, z czego wywnioskowała, że myślami błądził gdzieś daleko.

— Może pomóc? — zapytał po chwili.

Od czasu jego przyjazdu niewiele miała okazji, żeby zamienić z nim choć kilka słów. Fama niosła, że w prywatnych kontaktach bywa dość nieprzyjemny, więc czuła się onieśmielona.

— Tak, bardzo proszę.

Przez krótką chwilę przypatrywał się jej w zamyśleniu.

— Wszystko w porządku?

— Tak. Dlaczego pan pyta?

— Blado pani wygląda. — Rzucił okiem na jej torby. — Będzie dobrze. Są jeszcze inne miejsca.

Ponieśli bagaż przez świetlicę, na dół, do komory łodzi. Potem Janet przypomni sobie, że wówczas o czymś rozmawiali, ale nie będzie pamiętała o czym. Drobiazgi, bez wątpienia, rzucane od niechcenia uwagi, banalna wymiana zdań, na jaką zwykle skazani są ludzie, którzy dopiero co się poznali. Ale nigdy nie zapomni, że wtedy wydał się jej bardzo miły.

Maggie Tufu to była gwiazda wśród egzofilologów Akademii. Miała o sobie dość wysokie mniemanie, ale rzeczywiście miała do tego prawo. Zawodową reputację wyrobiła sobie na Noku, gdzie udało jej się odszyfrować i starożytne, i współczesne języki. W przeciwieństwie do większości wybitnych badaczy terenowych, Maggie była także utalentowanym wykładowcą. Na Uniwersytecie w Pensylwanii krążyły o niej legendy.

W życiu udało jej się wszystko, co najważniejsze — z wyjątkiem dwóch spraw: małżeństwa i odcyfrowania tych niewielu napisów, jakie zachowały się na Pinnacle.

A teraz stała w obliczu potencjalnej trzeciej klęski. Nikt w ekipie Jacobiego nie połapał się szybciej niż ona, jak ważne jest rozszyfrowanie linearnego C. Podobnie jak Richard, wierzyła, że może się to przyczynić do odkrycia tajemnicy Oz, a w konsekwencji samych Twórców Monumentów. Maggie, jako jedna z nielicznych, wierzyła w istnienie takiej tajemnicy. Jej koledzy w większości podzielali zdanie Franka Carsona, że obiekt jest po prostu obcy, a kiedy raz się coś takiego stwierdzi, to resztę można już sobie odpuścić.

Tak więc kiedy nadeszły straszne wieści, że Akademia porzuca Quraquę, że jej archeologiczne skarby będą poświęcone w imię stworzenia tu zamieszkanego świata, odrzuciła na bok wszystkie inne zajęcia i poświęciła się wyłącznie pracy nad linearnym C.

Udało im się uzyskać około pięciuset próbek tego języka, głównie z dwunastu najważniejszych stanowisk. W większości składały się tylko z kilku zbitek symboli. Za cały kontekst musiała starczyć świadomość (lub tylko założenie), że dany fragment pochodzi z budynków rządu, biblioteki albo z posągu zwierzęcia.

W Dolnej Świątyni tkwił ogromny potencjał. Maggie posiadła już kilka tabliczek, w różnym stopniu kompletnych, przypisanych do tej czy innej kasumelskiej rodziny. Były to prawdopodobnie budujące opowieści, ponieważ towarzyszyły im piktogramy, które dało się przełożyć jako sztormy, morze, dzielność i księżyc. Tak więc mogła coś niecoś odgadnąć. Zrekonstruowała już podstawowy alfabet, a także kilka jego alternatyw, i zaczęła pracę nad słownictwem. Ale rozpaczliwie potrzebowała większej ilości próbek.

Maszyna drukarska stanowiła idealne rozwiązanie dla jej problemu. Powinna dać jej ze dwa lub trzy tysiące liter tekstu. Niesłychane znalezisko. Gdyby tylko mogła je dostać w swoje ręce.

Tego ranka ślęczała nad tabliczką, którą wydobyto prawie dwa lata temu z wykopalisk prowadzonych kilkaset kilometrów w głębi lądu. Maggie zeskanowała ją i wpisała do indeksu, ale nie wysłała razem z coroczną przesyłką dla Akademii.

Tabliczka była prostokątna, szeroka na dłoń, a długa na jakieś dwadzieścia centymetrów. Przedstawiała quraquackiego bohatera Malinara w wieku dziecięcym, który trzymając w dłoni miskę karmi dzikie niedźwiedziopodobne zwierzę z parą kłów i olbrzymich oczu, czemu przygląda się jeszcze inne dziecko. Znała ten mit — zwierzę to horgon, demon w zwierzęcej postaci, który widział wszystko. Horgon to jeden z klasycznych potworów w tutejszej mitologii, stwór, który przywodził na myśl upadłe bóstwo, trochę przypominający szatana. Nikt nie mógł się przed nim ukryć. Nikt nie mógł go pokonać. Ale, jak głosi legenda, potwór oszczędzał dzieci, ponieważ to jedno dziecko odważnie podeszło do niego z miską jedzenia, żeby odwrócić uwagę od swej siostry. Horgon nagrodził dzielność Malinara i już nigdy potem nie atakował dzieci. Ideogram „Dzielność”, który składał się z trzech strzałek w okręgu, widoczny był tuż nad rysunkiem. Potem następowało sześć linijek tekstu. Maggie wierzyła, że udało jej się zidentyfikować niektóre słowa: czasowniki „widzieć” i „podać” oraz rzeczowniki „Malinar” i „horgon”.

Co więcej, tekst potwierdzał niektóre z jej założeń syntaktycznych.

A nie wysłała tej tabliczki do Waszyngtonu dlatego, że rozpoznała grupkę symboli oznaczających horgona skądinąd: stanowiła część napisu w Oz.

Andi wyłączała właśnie cały niepotrzebny już sprzęt elektroniczny, kiedy w drzwiach sali koordynacyjnej pojawił się Karl ze swoim bagażem. Widział, jak piętro niżej Art Gibbs i Sandy Gonzalez zabezpieczają koparkę. Całą resztę sprzętu — pompy, generatory, ślizgacze wniesiono do środka i poskładano w magazynie. Wszyscy zachowywali się tak, jakby Seapoint należało pieczołowicie zabezpieczyć i obłożyć kulkami naftaliny — jakby ktoś miał tu wrócić i podjąć pracę na nowo tam, gdzie ją przerwano.

Normalnie Akademia zabrałaby również cały sprzęt, łącznie z koparkami, łodzią podwodną i samym Seapointem. Ale decyzję o ewakuacji podjęto nagle, nie pytając o zdanie Henry’ego. W konsekwencji ekipa (i jej szefowie z Drugiego Piętra w Waszyngtonie) musiała wybierać między ratowaniem kosztownego wyposażenia a wywiezieniem eksponatów o nie oszacowanej jeszcze wartości. Rzecz jasna, pierwszeństwo miały eksponaty. Karl pełnił akurat dyżur, kiedy Drugie Piętro nakazało Henry’emu pozostawienie osobistego bagażu członków ekipy w Seapoint, żeby zaoszczędzić miejsca na wahadłowcach. Henry miał zbyt wiele życiowego doświadczenia, by się sprzeciwiać, ale zapomniał tego ogłosić.

Karl wszedł do komory łodzi. Była pusta. Przeszedł energicznym krokiem po chodniku, który okalał basen doku, i upuścił swoje bagaże przy torbach Janet.

— Jestem gotowy — powiedział do niej.

Prawie całe pomieszczenie wypełniały kontenery Eddiego. Była ich ponad setka.

— Czy naprawdę to wszystko musimy wlec ze sobą na statek?

— Zaraz przyjadą następne — odparła Janet znużonym głosem. — Karl, co będziesz robił, kiedy wrócisz do domu?

— Mam dostać posadę w Institut von Archaologie — starał się, żeby zabrzmiało to skromnie. Ale oboje wiedzieli, że to prestiżowa propozycja.

— Gratuluję. — Ucałowała go w policzek. — Ja nie wiem, co będę robić. — Już od miesiąca mieli listę oferowanych miejsc pracy. Kilkoro z nich Akademia zatrzyma na własnej liście płac, reszcie spróbuje znaleźć jakieś zajęcie. Większość z nich, tak jak Karl, wyląduje w klasie.

— Chciałabym zostać w terenie — dodała. — Ale lista oczekujących na Pinnacle i Nok jest okropnie długa.

— Dwa lata, jak ostatnio słyszałem — dorzucił Karl. Allegri była cholernie dobrym archeologiem. I doświadczonym. Ale to całkiem podobne do Akademii, że ją zmarnuje, że zaproponuje jej uczenie studentów młodszych lat. — Może zrobią jakiś wyjątek dla ludzi stąd. — Dostrzegli zbliżające się światła łodzi. — Każ Henry’emu, żeby szepnął za tobą słówko.

Woda w basenie zaczęła się burzyć.

— Szkoda tego wszystkiego — powiedziała. — Henry z pewnością zasłużył sobie na coś lepszego.

— On jeszcze nie powiedział ostatniego słowa — odrzekł Karl. — Chce mieć linearne C. I nie byłbym taki pewien, czy go w końcu nie dostanie.

PLIK SIECI BIBLIOTECZNEJ

Jak większość mitycznych herosów, Malinar może mieć odległą podstawę historyczną. Jeżeli tak, to rzeczywistość jest tutaj beznadziejnie przepleciona z baśnią. Bohater ten pojawia się w okresach odległych od siebie o tysiące lat. Jest to niewątpliwie związane z niezwykle długą historią Quraquatczyków i z brakiem postępu technicznego, jaki nastąpił po wyczerpaniu surowców naturalnych i który doprowadził w końcu do efektu teleskopowego: każda następna era zaczęła przypominać dawniejszą.

Choć epoka Malinara poprzedza wzniesienie Knotyjskich Wież o prawie tysiąc lat, wedle mitu odwiedził on to święte miejsce, żeby porozmawiać z Bóstwem. Świątynia stała wtedy na półce skalnej wysoko nad poziomem morza. Znajdujemy się w posiadaniu tabliczki, która zdaje się obrazować to zdarzenie.

Niestety, większość cyklu o Malinarze zaginęła. Nie znamy ani powodów owego spotkania, ani nie wiemy, co z niego wynikło. Wiemy jedynie, że Quraquatczycy nie mogli sobie wyobrazić, aby ich wielki heros nie odwiedził w którymś okresie swego życia imponującej świątyni na północnym wybrzeżu.

Linda Thomas,

„W Świątyni Wiatrów”

Harvard University, 2211

Rozdział 11

Seapoint, środa 14.18

— Szczerze żałuję, że to znaleźliśmy, Hutch. — George Hackett był bardzo zmęczony, ale i tak zdołał jakoś zachować pogodny wygląd. — Gdyby tylko ode mnie zależało, dalibyśmy sobie z tym spokój. Ja już jestem gotowy, żeby jechać do domu.

— Długo tu już jesteś?

— Cztery lata.

— Kawał czasu.

— Dla mnie jak wieczność. — Siedzieli sami we dwójkę w świetlicy, rozkoszując się kawą i grzanką. Za szybami poruszało się morze. — Chyba nie będę już więcej jeździł w teren.

Hutch cieszyło towarzystwo George’a. Bardzo podobał jej się ciepły blask jego oczu i ta ujmująca delikatność. Odżywały dawne namiętności. Kiedy byli razem, chciało jej się paplać bez umiaru. Ale trzymała uczucia na wodzy i utrzymując dyskretny dystans, czekała, aż on zrobi pierwszy krok. Kiedy go zrobi — jeśli w ogóle go zrobi — będzie musiała przytrzymać go na odległość, dopóki nie dotrą do domu. Wymagał tego jej profesjonalizm. Z doświadczenia wiedziała, że na pokładzie statku nie da się niczego utrzymać w sekrecie.

— Dlaczego, George? — zapytała teraz bez przesadnego zaangażowania w głosie. — Twoja kariera wiąże się z pracą w terenie, prawda?

Potrząsnął przecząco głową.

— Nie jestem archeologiem. Jestem inżynierem. Przyjechałem tu tylko dlatego, że nadarzyła się taka okazja i pomyślałem sobie, że będę miał możliwość podróżowania. — Roześmiał się.

— No cóż, z całą pewnością miałeś.

— Tak, rzeczywiście. — Obrzucił ją tęsknym spojrzeniem. — Wiesz, Hutch, jesteś śliczna. Warto było tu przyjeżdżać choćby tylko po to, żeby cię poznać.

Teraz jej oczy z kolei zapłonęły ciepłym blaskiem.

— To miło z twojej strony.

— Mówię serio.

Wiedziała, że to prawda.

— Co będziesz robił, kiedy przyjedziesz do domu? Popatrzył jej w oczy.

— Znajdę sobie takie miejsce, gdzie są zielone parki i mnóstwo słonecznych dni. I gdzie wszystkie kobiety wyglądają tak jak ty. — Wyciągnął dłoń i musnął jej policzek.

Eddie Juliana nie ustawał w pracy — nieprzerwanie zapełniał kolejne kontenery.

— Zabierzemy wszystko — oznajmił. — Tak czy inaczej, uratujemy wszystko. — Nalegał, by Hutch pracowała wydajniej. — Te — wskazał. — Muszą pójść najpierw. Musimy być przewidujący. Dajmy spokój z tym, co już jest przy pomoście. Na wypadek, gdyby Truscott posłała nam jakieś następne bomby. — Wpatrzył się w sufit, jakby próbował dojrzeć jej postać w górze, na stacji kosmicznej. — Tak — powtórzył. — Załaduj te. — Wskazał ręką rząd czerwonych plakietek. — A ja wezmę pozostałe. — Pokiwał głową. — Z całą pewnością.

Hutch zaczęła się o niego martwić.

— Przy drzwiach — rzucił, kiedy wchodzili do jego warsztatu, zupełnie nieświadom jej troski. Wskazywał jej trzy kontenery. — To jest broń. Z tego dolnego posterunku. — Ruszył po pierwszy z nich, sygnalizując Hutch, żeby podjechała wózkiem. — Cokolwiek by się działo, tych nie możemy stracić. Są bezcenne. — W normalnych warunkach zaczęłaby zrzędzić albo by zastrajkowała. Ale żal jej było Eddiego, więc robiła co mogła. — W pokoju obok jest jeszcze jeden z czerwonym — dodał.

Ale ten kontener nie był zapieczętowany. Zajrzała do środka.

— Trzeba tu kropli poli-szóstki — powiedziała.

— Zajmij się tym. — I wystrzelił w kierunku łazienki.

Wzięła do ręki pistolet, wycelowała do wnętrza kontenera i pociągnęła za spust. Na zawinięte w plastykową płachtę eksponaty chlusnął gęsty, biały strumień, a pomieszczenie wypełnił lekko cierpki zapach. Obserwowała, jak piana rośnie, po chwili przerwała strumień. Poli-szóstka zaczęła się rozdymać, a Hutch wycelowała pistolet w kierunku wyimaginowanej Melanie Truscott. W drzwiach znów pojawił się Eddie i spojrzał na nią niecierpliwie. Wycelowała w niego lufę pistoletu, a spoczywający na cynglu palec napiął się lekko.

— Paf! — zawołała.

— Paf? — zapytał obojętnie w odpowiedzi na jej dowcip.

Nie był w nastroju do żartów. Zatrzasnął wieko kontenera i wtoczył go na wózek.

A Hutch zaczął świtać w głowie pewien pomysł.

— Eddie, ile my tego mamy?

— Poli-szóstki? Pełno. A dlaczego?

— Jak to działa?

— Nie znam się na chemii — odparł. — Bierze się do tego dwie beczki. — Miała je tuż przed nosem, opatrzone napisem „A” i „B”. — Są w nich oddzielne składniki. Dopóki nie zostaną połączone, nic się nie dzieje. Łączą się właśnie w pistolecie. Kiedy to nastąpi, uretan rozszerza się i twardnieje. Sposób znany od wieków.

— Masz zapasowy dozownik? Taki pistolet?

— Jasne. — Zmarszczył brwi. — A co?

Obliczyła w myślach pojemność Alfy.

— Słuchaj, może trzeba będzie trochę zmniejszyć wielkość następnego ładunku.

— Co?! — Zraniła go do żywego. — A dlaczego? — powtórzył.

— Ponieważ mam zamiar zabrać ze sobą dwie beczki poli-szóstki.

Eddie był przerażony.

— Nie ma miejsca!

— Zrobi się.

— Ale po co, na litość boską?

— Z ich pomocą mam zamiar przesłać pozdrowienia Melanie Truscott.

Godzinę później Alfa pięła się z powrotem ku orbicie, wioząc Hutch, Janet, Maggie, Karla i głównego analityka Maggie, Phila Marcotti. Na pokładzie znajdowało się także dwadzieścia dziewięć pojemników z eksponatami i dwie beczki ze składnikami poli-szóstki.

Maggie Tufu okazała się o wiele młodsza, niż Hutch się spodziewała. Tyle już słyszała o osiągnięciach tej kobiety, że ze zdumieniem przyjęła fakt, iż tamta nawet nie skończyła trzydziestki. Była wysoka, wyższa od obu mężczyzn. Bujne, grube włosy upinała w kok, zapewne dla dodania sobie powagi. Oczy miała czarne, a w rysach twarzy zachowało się sporo z mikronezyjskich cech jej przodków. Gdyby potrafiła od czasu do czasu się rozluźnić, uśmiechnąć, byłaby śliczna.

Wyraźnie zachowywała dystans. Hutch nie wyczuwała w tym arogancji, a raczej zwykłe zaabsorbowanie pracą. Dla Maggie ludzie — a może i wszystko inne z wyjątkiem matematyki oraz filologicznej teorii i praktyki — pozostawali nudni.

Jej kolega po fachu, Phil Marcotti, był mięsistym, życzliwym ekstrawertykiem, około czterdziestki. Lubił swoją pracę i należał do tych, którzy chętnie by zostali, aż do odzyskania tego, co każdy teraz nazywał „maszyną drukarską George’a”. Przyznał się Hutch, że gdyby to od niego zależało, ekipę Akademii trzeba by usuwać stąd siłą i zbrojnie. Ciekawe, że ten przyjacielski i wesoły mężczyzna wykazywał w ekipie Henry’ego najbardziej bojowe nastroje.

Maggie przysiadła w fotelu po prawej stronie Hutch. W czasie lotu podpięła się pod komputer pomocniczy, analizując rzędy liter i cyfr.

— Pod pewnymi względami sprzyja nam szczęście — powiedziała do Hutch. — Nie uzyskaliśmy wprawdzie tylu próbek linearnego C, ile byśmy chcieli. Rzecz jasna, nigdy nie będzie ich dość. Ale spora część tego, czym dysponujemy, jest ilustrowana. Mamy już początki słownictwa.

— Naprawdę? — zainteresowała się Hutch. — Pokażesz mi kilka przykładów?

— Jasne. To — na ekranie pojawiła się grupka znaków — jest „słońce”. — Były to litery, nie ideogramy. — A to… — kolejna grupka — …jest „księżyc”. — Uśmiechnęła się, nie do Hutch, a do tego, co pokazywała. — To jest „motyka”.

— Motyka? — zdziwiła się Hutch. — Jak na to wpadłaś?

— Tej grupki użyto przy ilustracji do epigramu o sianiu i zbieraniu. Tak mi się wydaje.

Karl wpatrywał się melancholijnie w chmury. Miał nieobecny wzrok i Hutch zastanawiała się, czy nie rozmyśla teraz o własnej przyszłości.

Janet zasnęła już w dziesięć minut po starcie. I ciągle była nieprzytomna, kiedy Alfa pakowała się nosem do komory Winka.

Hutch wyregulowała obroty pierścienia B, żeby zmniejszyć ciążenie do jednej dziesiątej. Wyładowali zbiory, które ważyły teraz dziesięć razy mniej niż na ziemi, i ponieśli je przez podwójne drzwi do głównej ładowni. Tam Hutch rozdała obuwie, które umożliwiało poruszanie się po teflonowym pokładzie. Magazyn miał sporą powierzchnię — wystarczyłoby miejsca, żeby zagrać w koszykówkę. Podeszli do przepierzenia naprzeciw wejścia i zabezpieczyli tam kontenery obok dwóch poprzednich partii.

Główna ładownia przeznaczona była do przewożenia ciężkiego sprzętu do wykopalisk, wielkich ilości zaopatrzenia oraz wszystkiego, co ekipy Akademii uznały za warte przewiezienia. Zajmowała niemal cały pierścień, z wyjątkiem komory wahadłowca. Podzielono ją na cztery części, a każdą z nich wyposażono w osobne drzwi od zewnątrz.

Kiedy skończyli, Hutch oprowadziła ich po statku. Zabrała swoich pasażerów na pokład A, wskazała im ich kabiny, pokazała świetlicę i urządzenie do odzyskiwania surowców, zademonstrowała, jak działają podajniki zjedzeniem, a potem wspólnie z nimi zasiadła do obiadu. Wypili za swój nowy dom. I trochę jakby poweseleli.

Kiedy skończyli, Hutch odciągnęła Janet na bok.

— Czy interesuje cię malutki rewanż? Janet zerknęła na nią z zainteresowaniem.

— O czym my tu mówimy? — Potem uśmiechnęła się. — Masz na myśli Truscott?

— Mam na myśli Truscott.

Janet pokiwała głową.

— Chętnie posłucham.

— To będzie ryzykowne.

— Powiedz, co ci chodzi po głowie. Bardzo chciałabym zobaczyć, jak dostaje za swoje.

— Myślę, że to dałoby się zorganizować.

Prowadziła ją z powrotem do pierścienia B. Pełna grawitacja statku, która wynosiła niewiele ponad pięć dziesiątych normy, została już przywrócona. Zewnętrzne drzwi każdej sekcji różniły się rozmiarem. W końcu Hutch wybrała halę numer dwa, gdzie były największe — prawdę mówiąc tak wielkie, że z łatwością zmieściłyby się w nich dwa wahadłowce.

Potem dokładnie zbadała drzwi, z zadowoleniem stwierdziła, że odpowiadają wymogom planowanego zadania, i wyjaśniła Janet, na czym polega jej pomysł. Janet z początku była nieco sceptyczna, potem słuchała z rosnącym entuzjazmem. Kiedy Hutch skończyła, na twarzy dziewczyny pojawił się szeroki uśmiech.

— Chyba nie chciałabym, żebyś się na mnie wściekła — oświadczyła.

— Jeśli nas na tym nakryją, obie wylądujemy na Massachusetts Avenue z blaszanymi kubkami w dłoni.

— Czy będą w stanie się domyślić, czyja to sprawka?

— To możliwe. Słuchaj, jestem ci coś winna. I nie chciałabym odpowiadać za to, że wpadniesz w kłopoty. Zrozumiem, jeśli nie będziesz chciała się w to mieszać.

— Ale sama nie dasz rady.

— Nie, nie dam.

— Nie podarowałabym sobie takiej zabawy. Dla mnie problemem jest tylko to, że potem nie będziemy mogły tym się chwalić.

Hutch zrobiło się miło na sercu.

— To niewielka cena za to, że Melanie Truscott otrzyma posłanie od uciśnionych.

— Ale czy naprawdę możemy to zrobić?

— Przekonajmy się.

Przykręciła grawitację, potem poszły do wahadłowca i przyniosły stamtąd dwie beczki poli-szóstki. Zataszczyły je do hali numer dwa i ułożyły na środku deku, to jest, dokładnie mówiąc, naprzeciw zewnętrznych drzwi. Potem Hutch skoczyła jeszcze po wąż i pistolet.

Kiedy raz się zdeklarowała, Janet nie okazała więcej wahania, nie zastanawiała się, co będzie potem.

Taką dziewczynę dobrze mieć za plecami — pomyślała Hutch.

— Musimy mieć coś na początek — odezwała się Janet.

Ale Hutch już miała w głowie idealne rozwiązanie.

— Siedź tu — rzuciła i powędrowała do pierścienia A, gdzie z szafki mieszczącej sprzęt rekreacyjny wyjęła jedną z piłek lekarskich.

Na jej widok Janet uśmiechnęła się radośnie.

— To jest to — oznajmiła. Zdążyła już podłączyć wąż do obu beczek i pistoletu.

Hutch położyła piłkę na ziemi i odsunęła się. Spojrzała zezem na dozownik.

— Chcesz oddać honorowy pierwszy strzał?

— Z rozkoszą. — Janet wycelowała przyrząd w piłkę lekarską. — Zgodnie z przepisem lekarza — rzuciła złośliwie i nacisnęła cyngiel.

Wystrzelił strumień białej piany, który pokrył dek i piłkę. Piłka odtoczyła się do tyłu.

— To może trochę potrwać — zmartwiła się.

— Tylko z początku.

Piłka szybko zatraciła swój okrągły kształt, stając się nierówną, syczącą bryłą białej piany.

Obiekt rozrastał się nieustannie — normalny efekt mieszania składnika polimerowego z jednej beczki z katalizowanym wodą izocyjanianem z drugiej. Masę zaprojektowano tak, by kiedy już zakrzepnie, wytrzymywała krańcowe skoki temperatury.

Lały na przemian, odstępując od czasu do czasu, by dać masie przeschnąć.

Rosło i rosło. Rosło nawet, kiedy nie spryskiwały go świeżym prysznicem piany. Urosło do rozmiarów małego samochodu. Potem — garażu. A one wciąż lały następne warstwy.

W końcu urosło tak bardzo, że już nie sięgały czubka i musiały sobie przysunąć kontener, na którym stanęły. Kula trochę się spłaszczyła, była znacznie szersza niż wyższa. Z jednego końca rozdęta.

— To wygląda jak zdechły wieloryb.

Hutch strzeliła jeszcze raz.

— Zrodzony z pistoletu — rzuciła ze śmiechem.

— Co za potwór!

Kiedy strumień z pistoletu zwiotczał w końcu i ustał, twarze obu kobiet promieniały dumą.

— Jest wspaniały — oznajmiła Janet, odrzucając na bok pistolet.

— Nie chciałabym mieć z nim do czynienia.

— Dokładnie to samo sobie pomyślałam.

Hutch mruknęła pod nosem:

— „Nie igra się z Kurzyśladem”. — Uścisnęły sobie ręce. — Dobra. Faza druga. Ty zostajesz tutaj. Ja idę na mostek.

Quraqua unosiła się nad ich głowami, zamazana w słonecznym blasku. Księżyca nie było widać.

Melanie Truscott i jej stacja kosmiczna znajdowała się po drugiej stronie orbity. Hutch poszukała dwóch ciągników Kosmika. Znalazła jeden. Drugi był pewnie gdzieś pomiędzy śnieżkami. To nieważne — nawet gdyby znajdował się w pobliżu stacji, sprawy będą biegły zbyt szybko.

Truscott nie miała samodzielnego napędu na swojej stacji. A w pobliżu nie było żadnego statku kosmicznego.

Hutch wprowadziła dane stacji orbitalnej do konsolety nawigacyjnej, zeskanowała „Torpedę” — bo taką nazwę w końcu otrzymała bryła piany — obliczyła jej masę i zażądała podania iloczynu wektorowego. Pojawiły się wyliczenia. Przy niewielkiej korekcie torpedę da się wycelować tak, żeby zatoczyła siedem pełnych orbit i przy ósmej uderzyła w stację.

Odsunęła się od konsolety, by jeszcze raz przemyśleć ewentualne konsekwencje. Ostatnia szansa, żeby wszystko odwołać. Kiedy już się to coś wystrzeli, nie będzie mogła się rozmyślić, bo wszystko wyjdzie na jaw. Co może pójść nie tak? Podadzą ją do sądu? Komuś wysiądzie serce?

Znów stanęła jej przed oczyma tamta fala, spiętrzona, czarna i zimna. I ostatnia Wieża. Potem Karl i Janet, wlokący za sobą toboły jak uciekinierzy.

Włączyła głośniki na statku.

— Panie i panowie, za trzy minuty będziemy dokonywać niewielkiej korekty kursu. Trzeba będzie się przypiąć. Proszę o potwierdzenie.

— Tu Karl. W porządku.

Podała nowy kurs.

— Potrzeba mi trochę czasu. — To Marcotti.

— Phil, zaczynamy za trzy minuty, czy będziesz gotowy, czy nie.

— Tu Maggie. Będę gotowa razem z tobą.

Połączyła się na prywatnym kanale z Janet.

— Gotowe?

— Tak. — Słowo doszło do niej z leciutkim pogłosem, znak, że Janet włączyła już swoje pole Flickingera. — Z jaką prędkością będzie lecieć, kiedy w nich uderzy?

— W stosunku do stacji jakieś siedem tysięcy na godzinę. Zderzenie nastąpi o ósmej siedemnaście, czasu Świątyni, czyli jutro wieczorem.

— Siedem tysięcy na godzinę to dużo. Przy tej szybkości nawet bryła pianki może spowodować poważne uszkodzenia.

— Zegnie najwyżej to czy owo — odparła Hutch. — I wybije kilka nitów. Ale i tak będą widzieć, jak się zbliża, więc albo opuszczą stację, albo się zabezpieczą. Nic strasznego im nie grozi.

— Dobra. Co dalej?

— Zmiana kursu. — Przełączyła kanały. — Jak tam, Phil?

— Prawie gotowy.

— To dobrze. Proszę, przypnij się pasem. Chwilę później odezwał się znowu.

— W porządku. Jestem gotowy. Znów włączyła głośniki.

— Ruszamy za minutę. — Przycisnęła „Wykonać” i obserwowała, jak wolno przeciekają sekundy.

— Dokąd lecimy? — spytała Maggie.

— Nie lecimy — odparła zmieszana Hutch. — To tylko rutynowy manewr. — Nie umiała kłamać.

Włączyły się dopalacze. Winckelmann wszedł na wyższą orbitę i obrócił się o kilka stopni. Kiedy osiągnął właściwą pozycję, Hutch kazała mu się zatrzymać. Potem przełączyła się na kanał Janet.

— Wszystko w porządku?

— Jak dotąd — tak. Trochę się przetoczyła, ale nadal jest naprzeciw drzwi.

— Na twoim deku będzie zaraz zerowa grawitacja.

— Dobra. Zaczęłam już dekompresję.

Pierścień B zwolnił, aż w końcu się zatrzymał.

Hutch obserwowała w monitorze, jak torpeda się podnosi.

— Niezły widok — rzuciła. Już teraz wiedziała, że nie dotrzyma wspólnej obietnicy milczenia. Powie Richardowi. Dowcip był tak przedni, że nie mogła zatrzymać go tylko dla siebie. Będzie zły, ale w końcu stanie się to swoistym żartem między nimi dwojga. A po latach będzie stanowić jedyny jaśniejszy moment w tym paśmie ogólnej rozpaczy. Jeżeli Akademię stąd wyrzucają, to odejdzie z podniesionym sztandarem.

— Jest wciąż naprzeciwko drzwi. Teraz będę otwierać.

— Proszę bardzo.

— Drzwi się otwierają.

— Hutch? — włączył się inny głos. To Karl. — Czy mogę się podłączyć pod dwunastkę?

Monitor na całą ścianę.

— Tak, w trzy A. — To był mostek pomocniczy. — Ale wstrzymaj się jeszcze na kilka minut, dobrze? Wykonujemy właśnie parę rutynowych prac.

— Drzwi są otwarte — oznajmiła Janet.

— Dobra — zgodził się Karl.

— Powiem ci, kiedy. — Hutch przełączyła się na kanał Janet. — Jak tam wygląda?

— Nieźle.

— Dobra. Zaczynamy.

Ponieważ ruch obrotowy pierścieni wytwarzał sztuczną grawitację, deki ustawione były pod kątem prostym do osi statku i dlatego też drzwi załadowcze otwierały się w zewnętrznych burtach statku. Torpeda miała wyjść na sterburcie. Kiedy znajdowała się wewnątrz głównej ładowni, miała już właściwy kurs. Wystarczyło tylko odsunąć do tyłu statek.

Hutch ustawiła dopalacze tak, żeby Wink się cofnął, i wystrzeliła z nich leciutko. Potem jeszcze raz.

— Manewr zakończony — poinformowała Janet.

— Idzie świetnie. Torpeda zaczęła schodzić. — Z jej punktu widzenia kula odrywała się od deku.

— Nadal ma dość miejsca?

— Wystarczająco. Za jakieś trzydzieści sekund znajdzie się na zewnątrz.

— Pilnuj, żeby nie wzięła cię ze sobą.

— Hutch — rzuciła Janet — coś mi się wydaje, że urodziłyśmy dzidziusia.

Priscilla Hutchins, Dziennik

Dziś wieczorem po raz pierwszy w życiu pominęłam coś istotnego w dzienniku pokładowym. Jest to przewina, która — jeśli zostanie wykryta — kosztować mnie może utratę licencji.

Cała ta sprawa przypomina stąpanie po kruchym lodzie. Ale nie mogłam się oprzeć, żeby nie wyciąć im czegoś w odwecie. Jeśli na koniec okryję się niesławą i zostanę wypędzona, to przynajmniej będę wiedziała za co.

Środa, 9 czerwca, 2202

Czwartek, 8.54

Zejście do Dolnej Świątyni pełne było mułu i odłamków skał. George Hackett, którego specjalnością były podmorskie wykopy, zbadał dokładnie pomiary tej okolicy i sprzeciwił się propozycji wykopania równoległego szybu.

— Tak byłoby bezpieczniej — przyznał. — Ale to zbyt czasochłonne.

Umacniali więc, co się dało, odsysali piasek i przecinali przejścia w kamieniach. Udało im się przedostać do bocznego tunelu, który przetrwał w dość dobrym stanie, ale wkrótce i on się zawalił. Richard Wald, właśnie odpracowujący swoją turę w dyżurce, obserwował to wszystko na monitorach, kiedy otrzymał przekaz od Janet z pokładu Winka.

— Mam coś dla Henry’ego — oświadczyła.

— Jest w Świątyni. Chcesz, żebym cię połączył?

— Tak, proszę. Ty także powinieneś tego posłuchać.

Kierownik tej misji jawił się obecnie jako mglista postać, dzierżąca w ręku miotacz strumienia cząsteczkowego. Był to kolejny aspekt jego poświęcenia, który napawał Richarda przerażeniem: ktoś z jego doświadczeniem wykonuje pracę przynależną zwykłym ochotnikom. Wysyłając Karla z pierwszą grupą popełniono błąd — Karl, jak słyszał Richard, był mistrzem w prowadzeniu tuneli.

Na ekranie pojawiły się pospolite rysy Henry’ego.

— O co chodzi, Janet?

— Dostaliśmy „Raport terenowy”. Przeglądałeś go?

— Nie. Prawdę mówiąc, byłem trochę zajęty. — W jego głosie słychać było rozdrażnienie.

— Dobra. Może będziesz chciał zajrzeć do pozaplanetarnego raportu z Noka. Sekcja cztery delta.

„Raport terenowy” to broszura wydawana co miesiąc przez Akademię. Przedstawiała najnowsze dane o bieżących misjach i przyszłych projektach. Richard odszukał najnowszy numer i wywołał go na ekran.

— Janet, proszę, do rzeczy.

— Odkryli cztery kamienne sześciany. Na orbicie!

Richard pojął w lot.

— Wszystko się łączy — wyrwało mu się.

To cudownie. Inakademeri — Nok — sam był księżycem, krążącym wokół upierścienionego gazowego olbrzyma Sholi. Sześciany znajdowały się w tej samej płaszczyźnie orbitalnej, co pierścienie Sholi i reszta obiektów, krążących wokół centrum tego świata. „Pobieżne analizy wykazują, iż niegdyś sześciany były ustawione w równej od siebie odległości. Wszystkie mają identyczne wymiary: każdy bok ma mniej więcej 2147 kilometrów”. A Nokowie, podobnie jak Quraquatczycy, nigdy nie podróżowali w kosmosie. O co tu, u diabła, chodzi?

— Co o tym sądzisz, Richardzie? — zapytał Henry. Richard wzdrygnął się na dźwięk swojego imienia.

„Co on o tym sądzi? Znów kąty proste — oto, co o tym sądzi”.

Nieco później Maggie opowiedziała mu o horgonie.

— Być może — rzekł — damy sobie radę bez odczytywania tej inskrypcji.

— W jaki sposób? — Maggie prowadziła rozmowę przez terminal z jednego z mostków Winka.

— Wszystkie te kwadraty i prostokąty. I dwie okrągłe wieże.

— Z ukośnymi dachami.

— Tak. Właśnie o to mi chodzi. Oz musi wskazywać kierunek.

— My również przyjęliśmy podobne założenia.

— Jesteś pewna, że ta inskrypcja zawiera słowo „horgon”?

— Do pewnych granic, Richardzie. Żałuję, że nie mogę powiedzieć ci więcej, ale po prostu nie mam możliwości sprawdzenia wszystkiego.

— Te dwie okrągłe wieże są czymś wyjątkowym. Dachy nie są proste — jak reszta dachów w Oz. Wznoszą się dokładnie w kierunku odwrotnym do centrum. Wycelowane są w gwiazdy. Jakiż inny mogły mieć cel niż służyć jako wyznaczniki, za pomocą których wytyczono linię dla wzroku? Poprowadź linię przez środek każdego z dachów, od najniższego punktu do najwyższego — to jest przedłużenie linii prowadzącej z dokładnego, matematycznego środka Oz — i poprowadź dalej, w Kosmos. Pod kątem równym kątowi nachylenia dachu.

— Myślisz, że może tam być jakaś gwiazda, którą wiązano z hor-gonem…

— Psia Gwiazda.

— Tak. Ale jeśli to jest prawda, mnie nic na ten temat nie wiadomo. I nie mam pojęcia, kto mógłby coś wiedzieć.

— David Emory.

— Możliwe. — Nadal sprawiała wrażenie zadziwionej. — Jeżeli to takie proste, po co budowali całą resztę? Dlaczego nie zbudowali samych tylko wież?

— Przypuszczam — odparł Richard — iż można by posłużyć się argumentem, że nie chcieli, aby te wieże zostały przeoczone.

— Ale sądzisz, że jest w tym coś więcej…

— O, tak. Jest w tym coś więcej. — Nie ma co do tego wątpliwości. Niestety.

Wtorek, 10 czerwca, 2202

Drogi Dicku,

…odkrycie sześciennych satelitów mocno wszystkich poruszyło. Do wczoraj panowały wśród nas dość podzielone opinie na temat konieczności odzyskania maszyny drukarskiej George’a. Dziś, kiedy ponad wszelką wątpliwość ustalono związki między Quraquą a Nokiem, wszyscy podejmą każde potencjalne ryzyko, żeby tylko wydostać tę przeklętą rzecz. Tego rodzaju jednomyślność wzbudza we mnie niepokój — nawet kiedy sam ją podzielam.

Skoro więc biurokraci z Kosmika odmawiają nam przesunięcia ustalonych terminów choćby o włos — jest to czysta zbrodnia. Skontaktowałem się nawet z samym komisarzem, ale on powiada, że nic się nie da zrobić. Twierdzi — słusznie, moim zdaniem — że nikt, nie wyłączając mnie, nie przemówi Casewayowi do rozsądku. Historia przeklnie nas wszystkich…

Richard

Richard Wald do swego kuzyna, Dicka.

Otrzymane w Portland, w Oregonie, 30 czerwca

Rozdział 12

Quraqua, czwartek, 19.50

Hutch wioząc następny ładunek eksponatów zabrała na statek Andi, Triego i Arta; Carson wiózł Linde Thomas i Tommy’ego Loughery. Dla Carsona była to już ostatnia dostawa. Kiedy wrócił do Świątyni, Henry wyznaczył go do prac przy tunelu. Eddiego rozłożył atak apopleksji, ale teraz nie liczyło się już nic oprócz maszyny drukarskiej.

Na Winku Hutch znalazła dostateczną ilość rąk do pomocy, mogła więc szybko rozładować wahadłowiec. Jednak cała oszczędność czasu na nic się zdała, kiedy stwierdziła, że musi wymienić przepalony bezpiecznik przy pompie. Dobry mechanik poradziłby sobie z tym w dwadzieścia minut, ale nie Hutch. Doraźne naprawy i konserwacja to problemy, z którymi pilot zwykle niewiele ma do czynienia, a poza tym Hutch w ogóle nie miała smykałki do tego typu prac.

Wystartowała z powrotem, kiedy tylko udało jej się skończyć. Ale straciła okienko, więc czekała ją długa podróż. W czasie kiedy prześlizgiwała się nad Świątynią, torpeda wchodziła właśnie w ostatnią fazę swego lotu w kierunku stacji orbitalnej Kosmik.

Trudności i problemy z załadunkiem, powstałe w wyniku utraty platformy, zmusiły ich do znalezienia odpowiedniego portu. Ediemu udało się zlokalizować półkę skalną, osłoniętą od fal, która niestety znajdowała się w znacznej odległości od Seapointu. Ale wody były tu stosunkowo spokojne i dostatecznie głębokie dla łodzi podwodnej.

Hutch obserwowała teleskopowy obraz stacji orbitalnej, jaki odbierała z Winka, sprawdzała też ich kanały łączności. Nie wykryła nic nadzwyczajnego. Nikt nie rzucał się do ciągników, nic nie zakłóciło rutynowych działań, żadnych przejawów szczególnie wzmożonej aktywności. Jeszcze nie dostrzegli zagrożenia.

Pod nią czekała już łódź podwodna z Eddiem na pokładzie. Nie miał mu kto pomóc, bo wszyscy inni albo kopali tunel, albo byli już na Winku. Na półce piętrzyło się kilkadziesiąt kontenerów, a Hutch żywiła podejrzenia, że Eddie wszystkie przetransportował tu osobiście. Mignęła mu światłami. Mały nieszczęśnik. W najgorszej chwili został zupełnie sam.

Jak to możliwe, że ludzie Truscott nie wykryli jeszcze torpedy? Odpowiedź: wcale nie patrzą. Nie wykryła działania czujników o krótkim zasięgu. Ignorują regulamin. Cholera. Jeśli torpeda zbliży się nie zauważona, przedsięwzięcie zakończy się fiaskiem.

Zgłosiła się Janet z Winka z pytaniem, czy wszystko w porządku.

— Tak. Schodzę teraz do zatoki Eddiego. — Starannie unikały wszelkiej publicznej wzmianki o tym, co naprawdę zaprzątało ich myśli. Zastanawiały się przedtem, czy nie ustalić jakiegoś kodu, ale uznały, że to zbyt niebezpieczne.

Ich oczy spotkały się, a podniecenie Janet poważnie groziło wybuchem.

— Tu wszędzie cicho — powiedziała, co miało znaczyć: ona też niczego nie zaobserwowała.

Trzy minuty później Alfa wylądowała, dokładnie wtedy, kiedy Janet łączyła ją z Winka ze stacją orbitalną. Z ekranu przywitało ją wołowate spojrzenie Harveya Silla.

— O co chodzi, Winckelmann?

— Mówi Hutchins. Przykro mi, że przeszkadzam, ale wydaje mi się, że możecie mieć kłopoty.

Przekrzywił głowę tak, żeby móc jej się przyjrzeć spod półprzymkniętych powiek.

— Prowadzicie skanning o krótkim zasięgu?

— Oczywiście, że prowadzimy. — Popatrzył gdzieś poza ekran. Majstrował przy konsolecie. Coś do kogoś powiedział.

— Jedna z waszych śnieżek mogła się obluzować. Sprawdźcie na północnym wschodzie, w odległości około dwóch i pół tysiąca kilometrów.

— Chwileczkę, Winckelmann. — Westchnął. Czuła wyraźną przyjemność słysząc, jak z jego głosu znika ton pogardy, zastępowany stopniowo zainteresowaniem, a w końcu konsternacją.

— Jestem zaskoczona, że nie prowadzicie namiarów — rzuciła niewinnie. — To poważne uchybienie.

— Sukinsyn. — Jego głos podniósł się o oktawę. — Skąd u licha się tam wziął?!

Wzruszyła ramionami, ale on wcale już na nią nie patrzył. Wyciągnął rękę przed siebie, poza zasięgiem ekranu.

— Cholera, Luise. — Zaczął gwałtownie stukać w klawiaturę, potem wskazał komuś wyciągniętym palcem. — Tam. No, tam. — Rzucił okiem na Hutch. — Dziękuję pani. — I ekran pociemniał.

— Dajcie mi znać — odpowiedziała mu Hutch w ciszy swej kabiny — jeśli mogę w czymś pomóc.

Truscott znalazła się w centrum operacyjnym w niecałą minutę. Wciąż jeszcze rozbrzmiewały dzwonki alarmów, a wszystkie kanały łączności wypełniły się rozgorączkowanymi głosami.

— To nie pomyłka? — Wpatrzyła się intensywnie w obiekt, zwielokrotniony teraz na dwunastu ekranach sytuacyjnych, kontrolnych.

Harvey Sill otarł wargi wierzchem grubej dłoni.

— Nie, naprawdę leci i jest coraz bliżej. Jak jakaś cholerna bomba.

— Skąd się tu wzięła?

Harvey rozłożył ręce w bezsilnym geście.

— Ktoś musiał coś schrzanić.

— Ile mamy czasu?

— Siedemnaście minut.

— Gdzie uderzy?

— Nadlatuje z góry. Kąt uderzenia wyniesie jakieś osiem stopni. Wygląda na to, że łupnie prosto w dział inżynieryjny. — To była oś stacji. — Istnieje szansa, że uderzy w rondo. Ale to niewiele zmienia. Przejdzie przez nas na wylot jak rozpalony nóż.

— Która część ronda jest najbardziej zagrożona?

— Niebieska.

Ktoś wyłączył alarmowe dzwonki.

— Zabierzcie stąd wszystkich. Harvey, przygotuj ewakuację. Jeff, nadaj SOS do Winckelmanna. Poproś, żeby zjawili się tu biegiem. — Otworzyła kanał do sekcji inżynieryjnej. — Will?

Chwila ciszy.

— Jestem, Melanie. Co się dzieje?

— Będziemy mieli kolizję. Berdzo poważną. Pozbieraj wszystkich i wiejcie stamtąd.

— Kolizję?! Z czym?!

— Ze śnieżką-uciekinierką. Tylko nikogo tam nie zostawcie.

Usłyszała, jak klnie pod nosem.

— Już idziemy. Ale trochę nam zajmie pozamykanie tego wszystkiego.

— Bądźcie tu za pięć minut. Potrzebujecie pomocy?

— Nie. — Kolejna wiązka przekleństw. — Słuchaj, jaką ma wielkość? Możemy stracić zasilanie w całej stacji.

— Bez żartów — warknął Sill.

Trzej członkowie załogi wbiegli szybko do centrum dowodzenia, zajęli miejsca przy pomocniczych konsoletach i natychmiast się podłączyli. To była grupa ZBK — Zespół Bezpośredniej Koordynacji. W razie zaistnienia niebezpieczeństwa mieli koordynować łączność i działania ewakuacyjne.

Jeff Christopher, oficer dyżurny, podniósł wzrok znad ekranu.

— Obliczyłem, że ma jakieś trzynaście ton.

— Mamy szczęście — wtrącił Sill. — Jest nieduża.

— Zbliża się z prędkością jakichś siedmiu tysięcy na godzinę. — Stuknął palcem w słuchawkę, posłuchał chwilę i pokiwał głową. — Melanie — zawołał — z Winckelmanna zgłosili, że nie mają pilota na pokładzie. Nikt z nich nie wie, jak ruszyć to draństwo.

Truscott zapatrzyła się w widoczną na ekranach ciemność.

Sill z westchnieniem opadł na fotel.

— Nie uda nam się zabrać stąd wszystkich.

— Wiem. Mamy coś jeszcze w pobliżu?

— Nie na tyle blisko, żeby mogło pomóc.

— Dobra. — Włączyła ogólny kanał. — Mówi Truscott — zaczęła opanowanym głosem. — Spada na nas jedna ze śnieżek. Kolizja nastąpi za trzynaście minut. Proszę opuścić stację.

— Mamy dwie kapsuły i wahadłowiec. Do każdej kapsuły możemy wsadzić po troje ludzi plus pilota. To o jednego więcej, niż jest przewidziane, ale damy radę. Następnych dwunastu możemy wpakować do wahadłowca.

— Czternastu.

— Cholera, Melanie, nie pomieści czternastu.

— Wybierz niedużych. Zrób to. Ilu nam w takim razie zostaje?

— Czworo — odparł Sill. — Ja i ty. I jeszcze dwóch.

Myślała, żeby kazać mu odlecieć, ale zamiast tego skomplementowała go zachowując milczenie.

Wśród przytłaczającej ciszy, jaka między nimi zapadła, zadźwięczały głosy:

— Zgłaszam, że sektor A jest zabezpieczony.

— Terri, nie wiem, co z Dave’em. Sprawdź w jego kwaterze.

— Nie, Harold, nie przychodź tutaj. Masz lecieć w kapsule. Z Julie i Klausem… Tak, mówię poważnie. Rusz się.

— No, przecież musi gdzieś być.

Dziewięć minut.

— Poproś o dwóch ochotników. Jeff, wyłącz wszystko i idź. Już cię nie potrzebujemy. — Zanim zdążył zastosować się do jej rozkazu, dodała: — Ale najpierw przynieś mi kilka poduszek.

— Ile?

— Ile zdołasz. Szybko.

Sill zmagał się ze swoim zadaniem.

— A może poprosić twoich ludzi, żeby zostali? Zwierzchników?

Spojrzała na niego w przypływie nagłej sympatii.

— Oni boją się tak samo jak wszyscy inni — odparła. — Nie mogę nikomu nakazać, żeby został. Harvey, możemy tu zginąć. Chcę mieć przy tym odpowiednie towarzystwo.

Obserwowała, jak pracownicy obsługi technicznej suną niechętnie w stronę wyjść. Wiedzieli, że nie dla wszystkich starczy miejsca, więc ich oczy prześlizgiwały się po niej niepewnie. Byli zakłopotani. Dwoje z nich podeszło do niej: Max Sizemore, który dotknął jej ramienia w zadziwiająco bezpośrednim geście, i Tira Corday, która wymamrotała tylko „dzięki” i już jej nie było.

Sill rozmawiał z łanem Holmem z grupy antarktycznej. Próbował zorganizować szybką pomoc dla ludzi w kapsułach, w których zapasy powietrza wystarczą tylko na osiem godzin. Danielle Lima, szef grupy logistycznej stacji, pochylała się nad mikrofonem, wydając komuś polecenia, ale ani na chwilę nie odrywała wzroku od Truscott. Rysy jej twarzy stężały w bezruchu. Była młodą, smukłą brunetką, bystrą i ambitną, świetnym pracownikiem — kobietą u progu życia. A teraz z tej ślicznej twarzy odpłynęły wszystkie kolory. Rozłączyła się, ale jej oczy nadal utkwione były w dyrektorce.

— Zostaję — rzuciła i szybko odwróciła się plecami.

— Dzięki — odparła Truscott, spoglądając na jej plecy. Ale wyglądało na to, że Danielle jej nie słyszy.

Niebieska sekcja była o jakieś siedemdziesiąt stopni po okręgu od centrum operacyjnego, kręciła się też w przeciwnym kierunku, co oznaczało, że tu chyba byli najbezpieczniejsi — o ile to w ogóle możliwe. Będą z daleka od miejsca, przez które przebije się nadlatująca bryła lodu. A niech to diabli — może nawet mają tu jakąś szansę.

Danielle mówiła teraz do kogoś:

— Dobra, Hans. Pędź tu najszybciej jak tylko możesz. — Uśmiechnęła się do Truscott. — Stallworth zostaje.

Truscott zastanawiała się teraz, co trzeba zrobić, żeby zapewnić im jakąś szansę na przetrwanie.

— Połącz się z nim jeszcze raz. Powiedz mu, żeby wstąpił do zaopatrzenia i wziął cztery flickingery.

Przeleciała wzrokiem po zespole koordynacyjnym: Marion Edwards, która nigdy nie pracowała w Kosmiku dla nikogo innego, Chuck White, młody karierowicz, który miał nadzieję wspiąć się pewnego dnia na sam szczyt i pewnie mu się to uda, oraz Penny Kinowa, niewinne, ciche i rozczytane w książkach dziewczę. Penny zbyt wiele czytała, a była zdecydowanie za mało przebojowa. Za to wspaniale się spisywała jako koordynator systemów. Edwards wyjmowała właśnie z obudowy kryształ z danymi.

— Dopilnuję, żeby bezpiecznie wydostał się ze statku — rzuciła zakłopotana. W domyśle, rzecz jasna, pozostał jej zamiar wyniesienia go stąd osobiście. Cokolwiek wyniknie z tej sytuacji, stosunki między ludźmi na stacji już nigdy nie będą takie jak przedtem.

Kryształ zawierał raporty i dziennik pokładowy. Nie wolno ich było utracić, nawet jeśli wszyscy zginą. Taka właśnie będzie pierwsza reakcja Normana Casewaya na wieść o katastrofie: czy ocalili dane? Otrzymawszy twierdzącą odpowiedź, zapragnie wiedzieć, kto ponosi odpowiedzialność za tę katastrofę. Nie wystarczy, że będzie martwa, zniszczą także jej reputację.

— Dobra — rzucił Harvey. — Zespół koordynacyjny niech się już wynosi. Macie miejsca w drugiej kapsule. No, już.

Penny i Danielle wymieniły szybkie spojrzenia. W nim zawarło się całe morze znaczeń. Były bliskimi przyjaciółkami. I to także może ulec zmianie — jeżeli przeżyją.

Sill kierował teraz ostatecznym zamykaniem stacji. Truscott uważnie go obserwowała. Byłby z niego dobry szef, ale brakowało mu odporności psychicznej, żeby przetrwać na górze. Po bardzo obiecujących początkach narobił sobie wrogów i w końcu wylądował tutaj. Nie awansuje wyżej, bez względu na to, jak potoczą się sprawy.

Edwards zamykała swoje stanowisko.

— Wszystkie mniej ważne systemy już wyłączone — oznajmiła. — Luki zabezpieczone, a cała stacja tak przygotowana, jak to tylko możliwe.

Chuck White starał się stwarzać pozory, jakby rozważał pozostanie z nimi.

— Jeśli będziecie mnie potrzebować…

Truscott zaciekawiło, co by zrobił, gdyby przyjęła propozycję.

— Ruszaj się. Czekają na ciebie. I dzięki.

— Sześć minut — oświadczył Sill.

Śnieżka, koślawa i pełna żłobień, rosła złowieszczo na ekranach.

Przyszli Christopher i dwóch członków załogi. Przynieśli stertę poduszek i poduszeczek, które cisnęli na pokład.

— O, dobrze — powiedziała do nich Truscott. — Dziękuję. — Machnięciem dłoni wygoniła ich z sali. Teraz zostali sami.

Wyglądało, jakby cienie i rysy na powierzchni lodowej kuli nie ulegały zmianie.

— Ona się nie kręci! — zdumiał się Sill.

Pokiwała twierdząco głową.

— Pomyślimy nad tym później, Harvey.

— Wszystko zawsze się kręci. — Sill zdziwiony gapił się w ekran. Może po prostu ruch był bardzo powolny.

Wszedł Hans Stallworth z rękoma pełnymi uprzęży. Był wysoki, zawsze spięty i bardzo oficjalny. Specjalista od elektroniki; nigdy nie czuł się dobrze w towarzystwie Truscott. Ona z kolei uważała go za człowieka powierzchownego, więc była zaskoczona, kiedy się zgłosił.

— Witam — rzucił z całym zapałem, na jaki było go teraz stać.

Sill uścisnął mu dłoń.

— Miło cię widzieć wśród nas, Hans.

Położył uprzęże przed nimi i nikomu nie trzeba było dodatkowej zachęty do ich nałożenia. Truscott zdjęła pasek.

— Znajdźcie sobie coś, czym będziecie się mogli przywiązać. Nie potrzeba nam latających ludzi.

— Szkoda, że nie mamy tu żadnych sensownych deflektorów — odezwała się Danielle.

— To jakbyś zaciągnęła rolety — roześmiał się Sill. — Tylko popatrz na tę cholernicę.

Zapełniła już całe ekrany.

— Harvey, usuńmy powietrze z całej stacji. Zewsząd. Sill przytaknął.

— Zastanawiam się — odezwał się Stallworth — czy nie lepiej byłoby nam na zewnątrz.

— Nie. — Truscott sprawdziła swoją uprząż i włączyła pole. — Zapewnijmy sobie maksymalną ochronę, na jaką nas stać.

Danielle i Stallworth, którzy nie mieli wiele do czynienia z flickingerami, pomagali sobie nawzajem. Sill bez wysiłku przerzucił sobie szelki przez głowę i opuścił na ramiona.

— Leci do nas drugi wahadłowiec.

— Ile?

— Jakieś trzy godziny. Zdążą na czas, żeby pozbierać rozbitków. — Sprawdził ich uprzęże, stwierdził, — że są w porządku. — Włączcie naprowadzacze — zakomenderował i pokazał im jak. — Jeśli was wyrzuci na zewnątrz i będziecie nieprzytomni, oni i tak będą w stanie wszystkich znaleźć. — Przesunął palcami po konsolecie. — Zaczynam dekompresję.

Stallworth wyglądał przez iluminator, osłaniając oczy dłonią.

— Widzę ją — oznajmił.

Truscott podążyła wzrokiem za jego spojrzeniem, ale nie mogła nic dostrzec.

— Potwierdzają się nasze wyliczenia — orzekł Sill bez śladu dumy w głosie. — Wbije się przez Niebieską, a potem zderzy się z osią. Danielle zajęła stanowisko przy kanałach łączności.

— Obie kapsuły już wystartowały — poinformowała. — Wahadłowiec rusza za chwilę.

— Zabrali już wszystkich?

— Mają dwadzieścioro dwoje. Razem z nami będzie dwadzieścioro sześcioro. — Wszystko się zgadza.

— Mogą nie zdążyć odlecieć na bezpieczną odległość — martwiła się Danielle. — Możliwe, że my tutaj jesteśmy bezpieczniejsi.

— Dwie minuty — przypomniał Sill.

— A wahadłowiec?

Danielle sprawdziła.

— Jeszcze są.

— Co ich zatrzymuje?

Dziewczyna nawiązała z nimi łączność.

— Myśleli, że ktoś jeszcze ma przyjść. Ginger mówi, że mają jeszcze jedno miejsce.

— Teraz to już bez znaczenia — rzuciła Truscott. — Każ im się zmywać. — Rzuciła okiem na Silla. — Zamykaj. Wyłącz wszystko. Całe zasilanie. Z wyjątkiem świateł — światła zostaw zapalone.

W całym kręgu stacji zamarły wszystkie urządzenia elektroniczne. Komputery przeszły w stan spoczynku, monitory wygasły, urządzenia kuchenne stanęły z hurkotem, centralne ogrzewanie przestało działać.

— Wahadłowiec odleciał — poinformowała Danielle.

Na niebie pojawiła się nowa gwiazda. Truscott patrzyła, jak się rozjaśnia i nabiera kształtów. Widać już było szczeliny i rysy. Żadnych kraterów. Nieregularny, zbliżony do prostokąta kształt. Przypomina maczugę — pomyślała sobie.

I nie kręci się.

— Dobra. Wszyscy na ziemię — zakomenderowała. — Główny wstrząs przejdzie przez podłogę. Leżcie płasko. Chrońcie poduszkami najwrażliwsze miejsca. Przywiążcie się do czegoś solidnego.

Patrzyli, jak się zbliża.

Czterdzieści sekund.

Płynęła przez niebo — śliczna i błyszcząca w promieniach słońca. Przesunęła się przez iluminatory zgodnie z ruchem wirowym zewnętrznego ronda i zniknęła w końcu po lewej ich stronie.

Truscott sięgnęła daleko w głąb siebie, by odnaleźć pokłady swej dawnej arogancji, życiowego przekonania, że wszystko w końcu wyjdzie jej na dobre, jeśli zachowa spokój i niczego nie zaniedba. Miała nadzieję, że wygląda i postępuje dostatecznie arogancko. Tego właśnie było im teraz trzeba. Tego oraz boskiej interwencji.

— Plecami do miejsca zderzenia — zawołała, wskazując jednocześnie odpowiedni kierunek.

— Powinni budować to cholerstwo od razu z pasami bezpieczeństwa — rzucił Stallworth. Jego głos brzmiał zadziwiająco spokojnie.

I w tej właśnie chwili trzasnęło.

Stacja zatrzęsła się.

Ktoś krzyknął. Cisnęło ich o stertę poduszek na podłodze.

Ale wcale nie przypominało ciosu ogromnego młota. Nie rozwyły się syreny, nie oberwało stalowych podpór. Zadzwoniło kilka pojedynczych dzwonków alarmowych — drobne uszkodzenia. I to wszystko.

— Co się stało? — wykrztusiła Danielle, nadal wczepiona w fotel.

— Niech mnie diabli, jeśli wiem — odpowiedział jej Sill.

— Niech nikt nie wstaje. — Truscott nie zamierzała ryzykować. A w jej słuchawkach zadźwięczał głos z jednego ze statków:

— Gdzie się podziało to cholerstwo?!

Truscott, oszołomiona, nie mogła się też nadziwić odgłosowi, który usłyszała przy zderzeniu:

„Pam!”

Rozdział 13

Seapoint, czwartek, 20.05

— Stacja kosmiczna chyba ma jakieś kłopoty — w ten właśnie sposób Janet poinformowała ludzi na Winku i w Świątyni o zbliżaniu się torpedy. Nadawała bieżące sprawozdanie z rozwoju wypadków i relacjonowała gorączkowe, mało eleganckie wymiany zdań między stacją orbitalną, stacjami naziemnymi i ciągnikami. Henry’emu i Sandy Gonzales, którzy byli w centrum operacyjnym Seapointu, przekazywała także teleskopowy obraz obiektu, podchodzącego do stacji. Sama stacja, której dwa zewnętrzne pierścienie kręciły się jednostajnie, sprawiała teraz wrażenie kruchej i delikatnej. Była to chwila pełna napięcia. Trzeba by nader wytężonej uwagi, żeby wychwycić w głosie Janet ten subtelny cień satysfakcji.

Nikt nie pracował. Z chorobliwą fascynacją wszyscy wpatrywali się w to, co ma nastąpić.

— Nie ma danych o masie. Ale zbliża się z wielką prędkością.

— Należy się draniom — skomentował Henry.

— Niezbyt kompetentni, co? — dodał Carson. — Dostaną jedną z własnych kulek.

Sandy stała przy boku Henry’ego.

— Może w końcu otrzymamy przedłużenie terminu — rzuciła.

— Czy wszyscy się wydostali?

— Nie wiem.

— Na pewno nie. Na stacji wciąż jeszcze ktoś gada.

Pomimo swojej niechęci do terraformerów, wcale nie chcieli widzieć ich martwych.

— Czy to naprawdę w nich uderzy? — zapytał Henry.

— Tak — odpowiedziała Janet. — Bez wątpienia.

Henry’emu przyszło do głowy, że Wink powinien przecież pędzić im na pomoc.

— Gdzie jest Hutch?

— Z wami. Jest na powierzchni.

Odniósł wrażenie, które zresztą zlekceważył, że w jej reakcji było coś niewłaściwego. Nie wyczuł zadowolenia ani przestrachu, tylko przekonanie o słuszności tego, co się stało.

— No dobrze. Skontaktuj się z nimi i wyjaśnij naszą sytuację. Powiedz, że chętnie udzielimy im pomocy, jakiej tylko zdołamy. Złapię Hutch i każę jej do was wracać, jeśli to w czymś pomoże.

Janet zawahała się.

— Dobrze. Ale wątpię, czy zechcą przyjąć naszą pomoc.

— W każdym razie ją zaproponuj.

Wciągnęła głęboko powietrze.

— Zaraz się tym zajmę.

Kilka chwil później Henry nawiązał kontakt z Hutch.

— Co mam robić? — zapytała niewinnie.

— Być w pogotowiu. Może będziesz musiała lecieć z misją ratunkową — odpowiedział jej, a do kopaczy rzucił: — Zbliża się bardzo szybko. Zostały już tylko sekundy.

Henry przyglądał się, kiedy mijała pędem ostatnie kilka kilometrów jak lśniący, biały pocisk. Gruchnęła w stację kosmiczną i obie zniknęły w gejzerze białych odłamków.

— Zderzenie.

Sandy wypuściła wstrzymywany oddech.

Obraz powoli przejaśniał się, a w słuchawkach podniecone głosy wypytywały o szczegóły. To niewiarygodne — stacja pozostała nietknięta. Wciąż jeszcze się chwiała, ale też nadal obracała się dookoła własnej osi w tym samym niespiesznym tempie.

Dziesięć minut później zameldowała się Janet.

— Podziękowali i powiedzieli, że sami świetnie sobie radzą.

Pod morskim dnem Carson i George wycinali strumieniami cząsteczkowymi swój tunel. Znajdowali się teraz za zewnętrznym murem kaplicy, usiłując ustalić najlepszą trasę, która pozwoli im się dobrać do maszyny drukarskiej. George był ogromnie zasadniczy, i choćby nie wiem jak naciskany przez Henry’ego i pozostałych, nie godził się na żadne niepotrzebne ryzyko. W związku z tym zakładali wszystkie klamry jak należy i posuwali się naprzód z zachowaniem daleko posuniętej ostrożności.

— Za wszelką cenę chcę się tam dostać, podobnie jak wy wszyscy — oświadczył Henry’emu. — Niemniej jednak najważniejszy jest zdrowy rozsądek.

George wiedział, gdzie prawdopodobnie znajduje się maszyna. Operował strumieniem cząsteczkowym z coraz większą niecierpliwością i był bardzo zmęczony. Wkrótce będą wracać — George, żeby trochę odpocząć, a Carson, żeby zluzować Henry’ego przy monitorze. Sandy i Richard zajmą się kopaniem, a Henry będzie obsługiwał pompy. Właściwie, to już nawet widać ich światła w tunelu.

I coś jeszcze: zobaczył, jak błysnęło odbitym światłem w mule. Carson podniósł to coś. Kawałek gładkiego kamienia, jakaś tabliczka, płaska, szeroka na około osiem centymetrów.

— Ma napisy — powiedział. Otarł ją, obejrzał w świetle lampy. — Z tyłu widać jakiś obrazek. Może włócznia.

Wyciągnął tabliczkę w stronę kamery, która transmitowała obrazy na Seapoint.

— Cholera jasna — podekscytował się Henry. — Popatrzcie tylko. Przecież to linearne C.

— Strzał w dziesiątkę — rzucił uradowany George. Trafiony-zatopiony. — Obrócił tabliczkę i przyjrzał się jej z ukosa. — A to co?

Na odwrocie widniał obrazek czegoś, co wyglądało jak długi, zwężający się ku końcowi pręt — z jednej strony miał kształt szpadla, z drugiej był gruby i szeroki.

— To organ płciowy — objaśniła Sandy z tłumionym śmieszkiem. — W całej okazałości.

— Naprawdę zabawne, jak uniwersalny zasięg mają niektóre sprawy — dobiegł ich głos Maggie ze statku.

— Piękne ozdoby, w sam raz do świątyni, niech mnie diabli — rzucił Carson. — Może mieli w pobliżu jakiś burdel. Czy Quraquatczycy mieli burdele?

— Tak — odpowiedziała Sandy. — Nokowie zresztą też. Zdaje się że to instytucja nieodzowna dla każdego rozwiniętego samca, bez względu na rasę.

Jednak najważniejsze w tym wszystkim było to, że mieli kolejną próbkę linearnego C. A mogło ich tu być znacznie więcej. Carson i George zaczęli przetrząsać najbliższą okolicę, podczas gdy Richard i Sandy przejęli pracę przy tunelu. George’owi niewiele zostało entuzjazmu dla tych poszukiwań, ale Carson był niezmordowany. Po godzinie udało im się znaleźć nieduże korytko pełne tabliczek i innych, w większości nierozpoznawalnych przedmiotów.

Pięć tabliczek, razem z tą pierwszą, miało treści wyraźnie erotyczne. Inne zawierały symbole drzewne lub morskie, a na jednym widać było coś w rodzaju żaglowca. Na każdej wyryto po kilka linijek tekstu. Były zbyt zatarte, żeby dało się coś odczytać, ale może nadadzą się do odzysku. Kolejno, jedna po drugiej, George prezentował je do kamery.

Był mniej więcej w połowie, kiedy usłyszał głos Maggie.

— Te są znakomite, Henry.

— Tak — zgodził się Henry. — Są niezłe.

— Czy możemy wrócić na chwilę do tej ostatniej? — poprosiła. Tabliczka przedstawiała sam członek w stanie erekcji, wystający z jakiegoś wieńca. Wokół tabliczki biegła linia tekstu.

— Niektóre z nich znamy — ucieszyła się. — Wspaniałe. — Nikt nie zażartował.

George pokazał im kolejną.

— Niezła — wyszeptała Maggie.

Potem jeszcze jedną.

— Przyjrzyjmy się jej jeszcze raz — przerwała mu Maggie. Był to jeszcze jeden erotyk, tym razem bardzo bezpośredni: spółkująca para. — Nie udało nam się dobrze uchwycić tekstu. Obie strony, George. I więcej światła.

Nad kochającą się parką widniało pojedyncze słowo.

— Co to właściwie ma być? — zapytał Carson.

— Pewnie ozdoby — odparła Maggie. — Na razie to nieważne. — Potem nagle skojarzyła. — Henry, widzisz? To tytułowe słowo?

Słowo na szczycie tabliczki znajdowało się także na inskrypcji w Oz.

— Cholera! — Henry był wniebowzięty. — Richard, jesteś tam?

— Teraz nie mogę się ruszyć. — Operował właśnie strumieniem cząsteczkowym.

— George, pokaż tę doktorowi Waldowi.

— Ani cienia wątpliwości — paplała radośnie podniecona Maggie. — Choć nie jest zupełnie identyczne. Ten z napisu na Oz ma jedną literę więcej, a litery są trochę inaczej uformowane. Tylko kwestia stylu. Będziemy pewniejsi, kiedy je wyczyścimy. Sześć liter pasuje idealnie. Jeśli nawet jest to inne słowo, przynajmniej ma ten sam rdzeń.

— Racja — odpowiedział Richard. — Piękne.

— Wydaje mi się — wtrąciła Sandy — że budynek nie należy do kaplicy. Frank chyba miał rację z tym burdelem. Orgie erotyczne mogły stanowić część jakichś rytuałów.

— Dobra — mówił Richard do Maggie, przyglądając się uważnie tabliczce. — Co oznacza to słowo?

— Seks — odparła Maggie. — Lub ekstazę.

— No i jak my teraz wyglądamy? — wtrącił się Henry. — „Tam się najlepiej zabawisz?” Czy to właśnie ma oznaczać inskrypcja z Oz?

Richard potrząsnął przecząco głową.

— To wcale nie musi mieć konotacji seksualnych — wyjaśnił.

— Zgadzam się — poparła go Sandy. — Może znaczyć miłość. Albo spełnienie. Albo wyzwolenie.

— Albo — podsunął George — statki, które mijają nas w nocy.

Stacja orbitalna Kosmik, piątek, 00.30

Na dźwięk dzwonka u drzwi Truscott uniosła głowę.

— Proszę.

Do pokoju wszedł Sill. Usta miał ściągnięte w wąską kreskę, oczy płonęły mu gniewem.

Odsunęła się od biurka i obróciła w fotelu, by spojrzeć mu w twarz.

— Co tam masz?

— To nie była śnieżka.

— To już wiemy.

— Udało nam się uzyskać próbki. To jakiś polimer.

Pokiwała głową.

— A zatem została sfabrykowana.

— Nie widzę, żeby można było tu wyciągnąć jakieś inne wnioski. A ponieważ nie ma tu nikogo z wyjątkiem ludzi z Akademii…

Truscott wybuchnęła śmiechem. Nie był to jej zwykły, powściągliwy śmieszek — tym razem włożyła weń całe serce. A kiedy zobaczyła, jak przygląda jej się zaskoczony, zbeształa go.

— Daj spokój, Sill. Gdzie twoje poczucie humoru?

Aż poczerwieniał.

— Nie wiem, co w tym śmiesznego, Melanie. Narobili nam mnóstwo kłopotów. Ktoś mógł przecież zginąć.

— To prawda — odwróciła od niego wzrok. — Odpłacili nam pięknym za nadobne, czyż nie tak?

Świątynia Wiatrów, piątek, 2.00

Tunel skutecznie opierał się wszelkim ich wysiłkom. Z mułem szło jeszcze gorzej niż z kamieniem. Ile go wypompowali, tyle natychmiast wracało. W prywatnym kanale Carson przyznał Richardowi, że to beznadziejne.

Detonacja miała nastąpić za osiem godzin.

Za szybko.

Baza stała pusta. Eddie już odleciał, wygnany na Winka, oficjalnie dlatego, że nie był tu już potrzebny, a tak naprawdę dlatego, że nieustannie zasypywał Henry’ego prośbami, żeby zaprzestał poszukiwań i odesłał Carsona do ładowania eksponatów. Hutch znów odleciała i za godzinę miała randkę ze swoim statkiem. Kiedy wróci, wszyscy będą czekać na nią w zatoczce, spakowani i gotowi do drogi. Bez względu na okoliczności.

Richard siedział w centrum operacyjnym. Na monitorze widział montaż z rozproszonych świateł, powolnych cieni i ścian tunelu. W kanale łączności przetaczały się jęki, narzekania, wyzwiska i przekleństwa.

W pomieszczeniu było zimno i wilgotno. Teoretycznie nie mógł sobie pozwolić na sen, ale warunki uległy teraz zmianie: dyżurny nie koordynował już żadnych szeroko zakrojonych operacji. A człowiek musi od czasu do czasu się zdrzemnąć.

Wiedziony impulsem, wezwał Winka i obudził Tommy’ego Loughery.

— Czy mogę rozmawiać z Maggie? — zapytał.

— Siedzi tu obok.

Tego się właśnie spodziewał. Wysłali jej na Alfie wszystkie nowe tabliczki — było ich trzynaście. A ona czeka na ich przybycie.

— Dzień dobry, Richardzie — odezwała się. — Kiedy uda wam się tam przedostać?

— Do maszyny?

— A do czegóż by innego? Robi się późno.

— O tym właśnie chciałem z tobą porozmawiać. Może nam się nie udać.

— Henry tak nie uważa.

— Henry jest optymistą. On po prostu chce ją mieć, Maggie.

— Ja też.

— Masz już spory zapas próbek. Wkrótce dostaniesz następne. A jeżeli będziemy musieli na tym poprzestać? Czy to wystarczy?

— Może. — Nagle oklapła. — Analiza zajmie mi trochę czasu. Po prostu nie wiem. — W jej czarnych oczach odbijało się zmartwienie. — Z maszyną drukarską byłoby mi o wiele łatwiej.

— Jeżeli to naprawdę to.

— Naprawdę.

Richard wpatrywał się w nią uważnie.

— Czy możesz oszacować jakieś prawdopodobieństwo? — A kiedy zobaczył, że nie rozumie, wyjaśnił: — Prawdopodobieństwo odcyfrowania inskrypcji? Bez żadnych dodatkowych próbek?

— Coś dzisiaj bardzo naciskamy, prawda?

— Przykro mi. Do rana to może już być sprawa życia i śmierci. W kącikach czarnych oczu i w okolicach skroni pojawiły się cienie.

— Richardzie, wydostańcie to coś. Dobra? Jeśli naprawdę chcesz mi pomóc, wydostań to i przywieź.

6.00

— Już niedaleko. Zaraz tam będziemy.

Richard był mocno poirytowany.

— Odwołaj to, Henry. Wynośmy się stąd.

— Nie będzie jej jeszcze przez następne dwie godziny. Po cholerę mamy sterczeć tam na jakiejś skale? Jeszcze mamy czas. Trzeba go wykorzystać. Miej trochę wiary.

7.77

Hutch, prześlizgując się wśród świateł poranka, nie czuła się szczególnie szczęśliwa. W kanałach łączności rozbrzmiewał niski brzęk pracujących strumieni cząsteczkowych, dudnienie i chlupot pomp próżniowych. Przez ten hałas przedzierały się ludzkie głosy.

— To przecież miało być tutaj.

— Ale nie ma. Nie ma jej tu.

— Ściany też nie ma. Cała cholerna komora się zawaliła. Albo podniosła się w górę.

— Dlaczego nie zrobiłeś zdjęć?

— Przecież zrobiliśmy. Dwa dni temu jeszcze tu była.

— Wydawało nam się, że ją widzimy. Ale to była deska. Patrzyliśmy na jakąś cholerną dechę!

— Może ją przeoczyliśmy. Czy to możliwe?

— Nie.

I słowa, które cięły ją jak batem, rozwścieczyły, słowa wypowiedziane przez Henry’ego:

— Dajcie no tu skaner. Popatrzmy jeszcze raz. Dowiedzmy się, gdzie to jest.

Włączyła prywatny kanał do Richarda.

— Skończył wam się czas.

— Wiem. Daj nam jeszcze kilka minut. Aż się dowiemy, gdzie się podziała ta przeklęta rzecz.

— Richard, woda się zaraz podniesie.

— Hutch, musisz zrozumieć. Ci ludzie zdają sobie sprawę z ryzyka. To zbyt ważne, żeby tak po prostu odwrócić się i odejść. Spokojnie, dasz jakoś radę!

— Zaczynasz gadać jak wariat, tak samo jak oni — warknęła. Przerwała połączenie, nie chcąc nawet usłyszeć odpowiedzi. Przełączyła się do Carsona, który czekał ze swoim wahadłowcem w zatoczce.

— Frank, czy ty możesz coś tutaj poradzić?

— Nie bardzo.

— Henry w końcu ich wszystkich pozabija.

— Nie. Tego by nie zrobił. Cokolwiek by się działo, zdąży na czas. Możesz mu zaufać.

„Dobra, to już rozpoznaję”.

Jesteś pewien, George?”

„Tak. Tak, nie ma wątpliwości”.

„W porządku, bierzmy się za to. Gdzie, do cholery, jest ten przeklęty miotacz?”

— Hutch — powiedział Carson — jeszcze jedna godzina tutaj może być warta całych lat badań w domu. Bądź cierpliwa.

— Jeszcze jedna godzina?!

— Tak mi się wydaje. Ale przecież zdążymy stąd zwiać, nawet szybciej niż będzie to konieczne.

— Hutch — usłyszała głos George’a. — Masz na pokładzie kołowrót?

— Tak. Mogę go uruchomić.

— Dobra. Plan jest taki: kiedy uwolnimy maszynę, dźwigniemy ją do Górnej Świątyni. Na miejscu mamy już wszystko co potrzeba. Ty spuścisz nam linę. Kiedy tylko wyciągniemy maszynę z szybu, przyczepimy ją, a ty wciągniesz ją na pokład. Reszta znajdzie się na statku w kilka minut po niej.

Potrząsnęła w oszołomieniu głową.

— George, to szaleństwo. Przecież jeszcze nawet nie macie tej maszyny.

— Pracujemy nad tym.

Znów włączył się Richard.

— Będzie dobrze — powiedział uspokajającym tonem. — Uda nam się. I będziemy mieli tę maszynę.

Patrzyła, jak pod nią rozwija się linia brzegu. Był piękny, przesycony słonecznym blaskiem dzień, biały i chłodny, pełen lodowej kry, strzelistych szczytów i skalistych wysepek. Długie, grzywiaste fale wylewały się na pokryte śniegiem plaże. Przy brzegach spacerowały i bawiły się plażowe małpy.

Przed sobą widziała zatoczkę, więc zaczęła sposobić się do lądowania. Na skalnej półce czekał już wahadłowiec Świątyni, oślepiająco żółty i niebieski w słonecznym blasku.

Hutch wylądowała niezgrabnie. Tak jakby jej pośpiech mógł tu cokolwiek zmienić! Carson stał na skałach. Był zbyt taktowny lub zbyt zamyślony, żeby skomentować jej nawigacyjne wyczyny.

8.37

Strumień cząsteczkowy rzucał na całą komnatę niesamowity, białoniebieski poblask. Woda syczała i bulgotała. George walił na ślepo. Przebijał się teraz przez tę najbardziej niebezpieczną z przeszkód: luźne kamienie i piach.

Ich strategia kopania wyglądała następująco: wybrać miejsce, które wyglądało na w miarę stabilne (jeśli takie dałoby się znaleźć), podzielić je na kilka odrębnych celów i każdy z nich atakować pojedynczo. Wycinasz dziurę i czekasz. Jeśli nic się nie dzieje, powiększasz ją. Potem podpinasz wszystko klamrami i idziesz głębiej.

— Problem w tym — oświadczył Henry’emu — że tunel trzeba będzie jeszcze raz poszerzyć, żeby maszyna mogła tędy przejść.

George był bardzo z siebie zadowolony. W badaniach terenowych specjaliści od prac inżynieryjnych mieli cokolwiek niższą rangę niż sami archeolodzy. Nie znaczyło to, że ktoś traktował go z góry. Ekipa ze Świątyni zawsze stanowiła bardzo zgraną paczkę. Ale jakby mniej ceniono sobie jego zdanie w sprawach zawodowych. Jego działka była tylko pomocnicza, a więc on sam czuł się w pewnym sensie dodatkiem. Przy rozmaitych uroczystościach nikt nie wznosił toastów na jego cześć.

Ale tym razem to on dokonał odkrycia. „Maszyna drukarska George’a”. I to on prowadzi teraz natarcie na Dolną Świątynię. Czuł się z tym znakomicie. Fantastyczne ukoronowanie wszystkich jego wysiłków. Było też trochę strasznie. Ale on sam, jak większość młodych mężczyzn, czuł się nieśmiertelny i w głębi duszy nie wierzył, że Kosmik przyciśnie guzik, kiedy na dole jeszcze będą ludzie.

Co więcej, zauroczyła go Hutch, zawładnęły nim jej błyszczące oczy i jakby nieobecny uśmiech. Kiedy była blisko, burzyła się w nim krew, a teraz zobaczy go w akcji. Jak mógłby teraz odpaść? Przez te wszystkie klaustrofobiczne godziny odpędzał myśli o grożącym mu niebezpieczeństwie, rozpamiętując nagrodę, jaka czeka na bohatera.

Nagle w słuchawkach zadźwięczał głos Maggie.

— Mamy już wstępny odczyt tej tabliczki „o seksie”. — Chodziło jej o tytułową grupkę liter, która widniała też w inskrypcji z Oz. — Nie wydaje nam się, żeby to był termin erotyczny.

— A co to jest? — zapytał Richard.

— Zlokalizowaliśmy części takiego zlepka liter także gdzie indziej. Mamy rdzeń, który zdaje się sugerować „trwanie”, może nawet „nieskończone trwanie”.

— Masz rację — wtrąciła Sandy. — Nie należy tego kojarzyć z seksem.

— Słowo to ma pozytywne konotacje. Łączy się ze światłem słonecznym, na przykład. I ze statkami, które żeglują przy pomyślnych wiatrach. Ja osobiście skłaniałabym się do tego, żeby tłumaczyć je raczej w kategoriach sprzyjającego losu niż przyjemności.

— Jesteś pewna? — To chyba pytał Tri.

— Oczywiście, że nie mogę być pewna — warknęła. — Ale istnieje dość rozsądna doza prawdopodobieństwa.

— A zatem mamy pomyślny los i mityczną bestię. Jaki tu może być związek?

Przed nimi George wyłączył miotacz i czekał teraz, aż woda się ustoi.

— Chyba się przedostaliśmy — zawołał. — Mamy tunel!

Henry i Sandy ruszyli pospiesznie ku niemu, żeby pozakładać klamry. George popukał w sklepienie. Kolejna porcja mułu i żwiru zaczęła opadać wolno na podłogę.

— Żadnych gwarancji — oznajmił.

Henry tylko wzruszył ramionami i przepchnął się do przodu.

— George — zawołał ze środka. — Rób, co możesz, żeby to poszerzyć.

— Dopóki jesteś w środku — nie ma mowy.

— Rób, co mówię — odparł Henry. — Na moją odpowiedzialność.

„Nie na wiele się zda, kiedy będziesz martwy”.

A gdyby tak George zaczął ciąć i dach by się zapadł? W gruncie rzeczy nie powinien był nawet pozwolić Henry’emu tam wejść, dopóki nie sprawdził stanu bezpieczeństwa. Ale wszystko tu działo się zbyt prędko.

Posłusznie włączył strumień cząsteczkowy i zaczął odcinać kawałki bocznych ścian tunelu.

Komnata częściowo się zawaliła. Henry pełzł między połamanymi kamiennymi płytami i zmurszałymi belkami. Lampa rzucała rozmazane światło.

— Gdzieś tu nad głową — rzucił do mikrofonu na gardle. Maszyna drukarska powinna być na tyle blisko, by wychwyciły ją sensory. Ale jak na razie nie miał żadnych odczytów.

Dotarł do jakiejś ściany.

Podpłynął do niej i oparł głowę o kamień. „To koniec” — pomyślał. Nie mógł znieść tego miejsca takim, jakim stało się teraz — tego przeciskania się między kamieniami, przekopywania się przez muł, brnięcia po omacku w ciemnościach.

Za nim pojawił się Richard i uniósł w górę swoją lampę.

— Tam — odezwał się. — Po twojej prawej jest przejście. Patrz.

Pokazał mu ręką i Henry dostrzegł je także. Ale wiedział też, że robi się rozpaczliwie późno i że na nim spoczywa odpowiedzialność za to, czy jego ludzie wydostaną się stąd na czas. Kiedy on się wahał, Richard brnął do przodu. Jego lampa poruszała się wśród ciemności.

— Chyba ją widzę — rzucił miękko.

Sandy przytrzymała go za ramię.

— Powinniśmy poczekać na George’a.

— Dzielny chłopak, ten Richard! — rzuciła Maggie w radosnym uniesieniu.

Henry ruszył za światłem, minął załom muru i spłynął niżej, do niewielkiej komnaty, którą dobrze pamiętał z poprzedniej bytności.

— Mamy ją — mówił Richard. Klęczał o dwa metry dalej, ledwo widoczny w przyćmionym świetle.

Płyta formowa była do połowy przysypana gruzem. Krążyli dookoła, rozgarniając gruz palcami, próbując ją uwolnić. Znaleźli prostokątną formę drukarską. Obok leżał jakiś mechanizm napędowy, przysypany kamieniami.

— To podstawowa część maszyny — orzekła Maggie.

Druga forma przyciśnięta była oderwaną płytą.

Skaner Sandy wykrył coś na podłodze. Kiedyś była to podzielona na przegródki kaszta.

Henry opukiwał formy.

— Jest w nich złożona strona — powiedział.

— Świetnie! — dopingowała ich Maggie. — To wystarczy. Do roboty. Wyciągajcie to stamtąd.

Forma tkwiła mocno w ramie.

— Potrzeba do tego pulsera — oświadczył Henry.

Richard dotknął jego ramienia.

— Nie sądzę, żeby można było przy niej używać promieni.

Maszyna była wielka, miała prawie dwa metry długości i około metra szerokości. Sandy i Richard próbowali wyszarpnąć ją spod gruzu.

Nie dało rady.

— To się nie uda — stwierdziła Sandy. — Nawet jeśli ją uwolnimy, nie przejdzie przez tunel. — Obejrzała ją przyświecając sobie lampą. — A może weźmiemy same formy?

— Dlaczego formy?

— Bo tam są złożone strony — rzuciła Maggie łamiącym się głosem.

— Tu się zaraz zrobi mokro — wtrąciła Hutch. — Jeśli planujecie stamtąd wyjść, to już najwyższy czas. Henry mierzył rękoma formy.

— I tak trzeba będzie poszerzyć wyjście — oświadczył.

— A może byśmy po prostu zrobili solidny zestaw holo? — podsunął George.

— To nic nie da — sprzeciwiła się Maggie. — Potrzebne nam formy. I potrzebne nam czcionki. Będziemy musieli dokładnie je odtworzyć, jeśli chcemy cokolwiek odczytać.

Henry poświecił dookoła komnaty.

— Może gdzieś tu są jakieś kaszty z czcionkami.

— Daj spokój. — Richard właśnie szarpał się z ramkami. — Sandy ma rację. Poprzestańmy na tym, co już mamy.

— Jeśli na dole jest więcej druku — rzuciła szybko Maggie — miło byłoby go mieć. Czcionki w formach będą już mocno zniszczone.

— Cholera jasna, Maggie! — nie wytrzymała Hutch. — Chcesz więcej czcionek, to zejdź tam i je sobie weź!

We wspólnym kanale zapanowała martwa cisza.

— Dobra, bierzmy się za to — powiedział w końcu Henry. — Tniemy. Nie mamy czasu się z tym pieścić.

Zapłonął strumień cząsteczkowy. George ciął z zapamiętaniem. Rozciął prasę na pół i wyrwał obie formy.

— Sandy — komenderował Henry — idź do wylotu szybu i bądź gotowa je wciągnąć, kiedy tylko poszerzymy tunel. Richard, a może wróciłbyś i pomógł Hutch? Nie ma sensu, żebyś tu dłużej sterczał.

— Będzie wam potrzebna pomoc — sprzeciwił się Richard. — Poczekam.

Henry pokiwał głową.

— W porządku. — Sprawdził czas. — Uda nam się.

— Spieszcie się — odezwała się Maggie, a Henry’emu przypomniało się zdarzenie z dzieciństwa, kiedy piłka wtoczyła im się na pokryte lodem jezioro, a starsi chłopcy wysłali go, żeby ją odzyskał. „Spiesz się i rzuć ją do nas — krzyczeli — zanim sam wpadniesz”.

9.35

Fale mlaskając uderzały o Wieżę. Na horyzoncie widać było kilka dryfujących brył lodu. Nadbrzeżne szczyty jarzyły się w słońcu.

Hutch wściekła, bliska łez, wyciągnęła kołowrót, przyczepiła do liny pięciokilowe kółko obciążnika i trzasnęła w guzik włącznika. Pierścień upadł w wodę, a za nim piętnaście metrów liny. Oba wahadłowce leżały teraz obok siebie na wodzie. Carson stał na skrzydle Alfy, kołysząc się delikatnie z ruchem fal.

— To czyste szaleństwo — rzekł. — Nie mogę uwierzyć, że to się naprawdę dzieje.

Był piękny dzień, przejrzysty i złoty. Na godzinę przed końcem świata.

Cztery z quraquackich skrzydlatych stworzeń, tych, które przypominały ziemskie płaszczki olbrzymie, przeleciały w szyku nad ich głowami, kierując się na północ.

— Może trzeba porozmawiać z Kosmikiem — powiedział. Hutch wpatrywała się w linę kołowrotu. A pod nimi, w wojskowej kaplicy, George, Richard i Henry zakończyli wreszcie pracę i ruszyli tunelem do wyjścia.

Stacja Kosmik, 9.45

Truscott stała za plecami Silla. Ręce splotła na piersi, twarz miała pociemniałą od gniewu.

— Są jakieś postępy? — dopytywała się.

— Niestety. — Harvey Sill przycisnął słuchawki do uszu. — Ciągle jeszcze są na powierzchni.

— Wiesz, co się tam dzieje?

— Są w tunelach. Ta pilotka, jak jej tam, jest bardzo zdenerwowana. Dają jej nieźle popalić. Ale nie wiem, o co tak naprawdę chodzi. Możliwe, że sobie to wszystko nagrali, żeby nas doprowadzić do obłędu.

— Rzeczywiście chyba wpadasz w obłęd, Harvey. Zapytałeś ich, jaka tam jest sytuacja?

Potrząsnął przecząco głową.

— Nie.

— Dlaczego?

— Nie chciałem ich zbytnio zachęcać — nie chciałem, żeby pomyśleli, że się martwimy.

Truscott nagle poczuła się stara i zmęczona.

— Harvey, połącz mnie z nimi.

— Nawet chyba nie będę musiał. Mamy przekaz z wahadłowca Winka. — Włączył obraz. — Mów, Alfa.

Kobieta-pilot obrzuciła go pogardliwym spojrzeniem.

— Mamy problemy, Kosmik. Proszę mnie połączyć z doktor Truscott.

Truscott stanęła przed ekranem.

— Jestem tu. O co chodzi?

— Nasi ludzie nadal są w tunelu. Nie zdążą przed planowanym terminem.

— Dlaczego? — wycedziła Truscott.

— Starają się coś dokończyć. Bardzo mi przykro. Ja nie mam na to żadnego wpływu. Czy może pani opóźnić eksplozję?

— Ma pani pojęcie, jakie z tego wynikną konsekwencje? Ile to nas będzie kosztować?

— Proszę — powtórzyła Hutch. Miała mokre i zaczerwienione oczy. — Jeśli tego nie zrobicie, oni zginą.

Truscott dała jej wyraźnie odczuć swoją pogardę.

— Jedna godzina — rzuciła w końcu. — Ani sekundy dłużej. Hutch pokiwała głową z wyrazem ulgi na twarzy.

— Dziękuję.

Kiedy połączenie przerwano, Sill rzucił obojętnym tonem:

— To błąd.

— Potem o tym porozmawiamy. Odwołaj wszystko. Każ wszystkim stać w pogotowiu. Jedna godzina.

Południowa Kontrola Naziemna Kosmika, w powietrzu, piątek 9.54

Pierwsza zapaliła się lampka biała. Nuklearna broń w punkcie Delta została właśnie odbezpieczona.

Ian Helm siedział w prawym fotelu kabiny swego odrzutowca. Widoku nie zasłaniały mu dziś żadne chmury. W dole rozciągał się południowy płat lodu polarnego — od krawędzi przy Koranda Border, która kryła ciąg najdalej wysuniętych na północ wulkanów, do Dillman Harbor, gdzie dwa lata temu założyli pierwszy obóz-bazę. Przypomniał sobie, jak stał wtedy wśród tej przepastnej ciszy, zziębnięty mimo pola Flickingera, bo wysiadł mu grzejnik, choć rozgrzewała go radość tej chwili, świadomość, że pewnego dnia unicestwi ten lodowy kontynent, roztopi jego góry i pagórki, wypełni jego jary i doliny parą i deszczem. W pojedynczej, jakże wspaniałej sekwencji zamieni tę jałową ziemię w materiał do przyszłej regeneracji planety. Oczywiście, nikt nigdy nie uzna jego zasług. Wszystko to, cały splendor przypadnie w udziale Casewayowi i Truscott. Właściwie im się należy — nie chce wcale pomniejszać ich dokonań. Wystarczało mu, że był to jego projekt. I że jego palec spoczywał na detonatorze.

— Ian. — Na kontrolce zapłonęło jakieś zielone światełko. — Sill chce z tobą rozmawiać.

Białoniebieski blask bijący od lodu i oceanu palił go w oczy. Helm popatrzył na swoją pilotkę.

— Jane, czy można to jakoś wyłączyć? — zapytał.

Zmarszczyła brwi.

— Wystarczy wyciągnąć wtyczkę.

Wyszarpnął ją bez wahania.

— Niech każdy wie, że istnieje niebezpieczeństwo pojawienia się fałszywych poleceń. Ustalmy sobie hasło. Nie wolno odbierać żadnych przekazów bez podania hasła.

— Jakie to ma być hasło?

Namyślał się przez chwilę.

— Wierność. — Jane sprawiała wrażenie zakłopotanej. — Dam ci to na piśmie.

— Truscott z pewnością się nie spodoba.

— Ratuję ją przed nią samą — odpowiedział.

Zamigotały dwie kolejne lampki. Jedna przy Little Kiska, w pobliżu bieguna, a druga przy Slash Basil, w głębi wulkanu.

— W końcu sama mi za to podziękuje.

PLIK SIECI BIBLIOTECZNEJ

Prędkość fal tsunami równa jest pierwiastkowi kwadratowemu przyśpieszenia grawitacyjnego razy głębokość wody. Ocean otaczający południową czapę lodową na Quraquie jest umiarkowanie głęboki; prędkość fali powinna zmaleć też w wąskich przesmykach Yakaty. Wyliczenia wskazują, że główna fala tsunami, przemieszczając się z mało prawdopodobną prędkością 850 kilometrów na godzinę, mogła dotrzeć do Świątyni dopiero po czterech godzinach. O dziesiątej Jacobi miał pełne prawo wierzyć, że pozostał mu jeszcze spory margines bezpieczeństwa, zanim na miejsce dotrą fale powstałe przy lodowych czapach.

Niemniej, skupiwszy uwagę głównie na tsunami, ekipa Akademii przeoczyła inne, bardziej bezpośrednie niebezpieczeństwo: fale wstrząsów, spowodowanych załamaniem się pokrywy lodowej, poruszały się z prędkością 7,1 kilometra na sekundę i dotarły w rejon Świątyni już po sześciu minutach. Sporych rozmiarów uskok biegnący pod Yakatą ze wschodu na zachód zareagował na wybuch wstrząsami sejsmicznymi. To sekundowe trzęsienie ziemi z całą pewnością wytworzyło potężne fale morskie. I właśnie one uderzyły w brzeg morski około jedenastu minut po detonacji.

Barnhard Golding,

„Bóg na Quraquie: Misja w Świątyni”.

2213, Eberhardt & Hickam, Chicago

Niechaj wiedzie cię świetlista odwaga, niech nie mąci ci myśli lęk ani troska o własne dobro. Żyj w zgodzie z prawem i wiedz, że w najciemniejszej z godzin ja stanę u twego boku.

Fragment z „Godzin Knotyjskich”

Przełożyła Margaret Tufu

[Oryginalny wydruk zawiera dopisek sporządzony ręką tłumaczki: „Miejmy nadzieję” oraz datę: 11 czerwca 2202.]

Rozdział 14

Świątynia Wiatrów, piątek, 9.43

Owe dwie formy stanowiły główny zrąb całego znaleziska. Jeśli je ocalą, a tekst okaże się stosunkowo mało zniszczony, będą mieli wszystko, na co mogli liczyć. Dlatego mimo koniecznego pośpiechu, Richard poruszał się z wielką ostrożnością. On i Henry bez zbędnego pośpiechu wyciągnęli eksponat z miejsca, gdzie był pogrzebany, i przetransportowali przez tunel. George płynął przed nimi, usuwając przeszkody, a tam gdzie to okazało się konieczne, poszerzając przejście.

Do poziomego szybu dotarli za cztery dziesiąta.

Henry poświecił w górę swoją lampą.

— Jak uważasz? Powinniśmy przeczekać tutaj, aż będzie po godzinie zero? Jeśli nastąpią jakieś wstrząsy, kiedy my będziemy w tunelu, formy mogą się zniszczyć.

Richard wprost podziwiał jednostronność Henry’ego. Wstrząs w szybie może wszak zniszczyć nie tylko formy. Z drugiej strony — nie rozumiał, w jaki sposób mogliby być bezpieczniejsi tu, gdzie są teraz.

— Ruszajmy się — odparł.

Przed nimi w ciemności ciągnęły się metry liny. George wręczył jej koniec Henry’emu i obaj zajęli się obwiązywaniem pierwszego eksponatu.

— Melanie, mamy problem.

Wiedziała, że muszą wyniknąć jakieś problemy. Zawsze wynikną jakieś problemy, kiedy próbuje się odwołać operację na tak wielką skalę.

— O co chodzi, Harvey?

— Helm nie odpowiada — odpowiedział zdenerwowanym, łamiącym się głosem.

Zostały im zaledwie dwie minuty.

— Daj sobie z nim spokój. Dzwoń bezpośrednio na stanowiska kontrolne.

— Próbowałem. Cała łączność jest zablokowana. Trzeba znać hasło.

— Hutch — to głos Truscott.

— Słucham, Kosmik.

Twarz dyrektorki poczerwieniała z gniewu.

— Nie mogę się porozumieć z naszymi stacjami na dole. Detonacja odbędzie się tak, jak to zaplanowano.

— Ale nasi ludzie wciąż jeszcze tam są! — zaprotestowała Hutch.

— Przykro mi. Pomożemy wam w każdy możliwy sposób. Informujcie nas na bieżąco.

Dziesiąta.

Niebo na południu pojaśniało. Wyglądało tak, jakby tuż pod linią horyzontu rozpłomieniło się nowe słońce. Hutch odwróciła wzrok.

— Richardzie.

— Tak?

— Zaczęło się. Widzę to nawet stąd.

— Wszystko w porządku. Nie trać ducha. Wychodzimy. Jeszcze mamy czas.

Morze było spokojne.

— Tu wszystko gotowe — zgłosił George. Stał u górnego wylotu szybu.

— Wygląda dobrze? — zapytał Henry Richarda.

— Tak. Bierzmy się do dzieła.

George naprężył luźno zwisającą linę, a pozostali dwaj umieścili formę w wylocie szybu. Rozpoczęli wciąganie. Henry popłynął w górę, żeby przypilnować ładunku.

Richard został z drugą formą. Starł dłonią warstwę osadu, pod palcami czując zarysy poszczególnych liter. Co za skarb!

Uświadomił sobie, że został teraz sam w tym tunelu, poczuł wyraźnie ciężar wody nad głową. Ponure ściany dookoła przyprawiały o klaustrofobię. Przed oczyma przepłynęła mu malutka rybka.

Lina wróciła. Szybko obwiązał nią formę dookoła, tworząc coś w rodzaju szelek.

Nad jego głową George wyciągał z szybu pierwszą formę. Guzdrali się z nią przez kilka chwil, rzucając cienie na ściany szybu, aż w końcu zniknęła z pola widzenia. George odwrócił się.

— Gotowe.

— Szybko — odpowiedział mu Richard. — Wciągajcie.

Dokładnie w tej chwili woda drgnęła. Było to ledwie wyczuwalne drżenie, a jednak stadko rybek, które przyglądało mu się na uboczu, natychmiast śmignęło w ciemność.

— Do góry — zawołał George.

Richard wepchnął formę do wlotu tunelu. Najpierw opadła na jakieś pół metra, potem zaczęła piąć się w górę. Richard połączył się z Hutch.

— Chyba nie siedzisz na wodzie, co?

— Jasne, że siedzę. Jak inaczej moglibyście dostać się na pokład?

— To chyba nie jest dobry pomysł. — Popłynął w górę za eksponatem. — Mamy falę wstrząsów. Miej oczy szeroko otwarte.

— Pewnie.

Richard powiedział jeszcze coś równie banalnego, co miało ją uspokoić, ale przy jej stanie ducha na nic się to zdało.

Na Winku Janet Allegri wkroczyła na mostek, podeszła do Maggie Tufu i bez słowa, jednym ciosem rozłożyła ją na łopatki.

Melanie Truscott patrzyła w bezsilnej wściekłości, jak jedna po drugiej zapalają się białe lampki. Na sekundy przed detonacją zauważyła, że jeden z ładunków, ten w punkcie Theta, nie odbezpieczył się. Zawiódł mechanizm łączący. Drobiazg za dziesięć doków.

— Co chcesz teraz zrobić? — zapytał Sill.

Cholerny Helm. Przez niego prawdopodobnie zginą jacyś ludzie z ekipy Akademii. Co gorsza, jeśli wysadzą jeden lodowiec, a drugiego nie, wywołają skrzywienie, a najpewniej całkowitą reorientację ruchu obrotowego planety. Quraqua może potem pozostać niestabilna przez całe stulecia.

— Każ Hardingowi zaczynać. Wszystko ma przebiegać zgodnie z planem.

Sill skinął głowa.

— A kiedy połączysz się z Helmem, powiedz mu, że chcę sobie z nim porozmawiać.

Projekt nie zakładał jednoczesnej detonacji wszystkich urządzeń. Struktura lodowca, a także układ tektoniczny lądu (tam gdzie pod lodem istniał ląd), obecność wulkanów, dystrybucja masy — te i inne jeszcze czynniki decydowały, w jakiej sekwencji i w jakich odstępach czasu nastąpią poszczególne wybuchy. Wystarczy wspomnieć, że wszystkie pięćdziesiąt osiem — z wyjątkiem jednej — południowych głowic zdetonowano w przeciągu czterech minut i jedenastu sekund. Eksplozje osiągały moc od dwóch do trzydziestu pięciu megaton.

W przybliżeniu około ośmiu procent masy czapy lodowej wyparowało. Formacje lodowcowe liczące sobie dziesiątki tysięcy lat zostały wysadzone w powietrze. Ogromne lodowe płaszczyzny, jak te w Kalanga, popękały i zapadły się w wodę. Miliony ton wody, wyrzucone w górę siłą wybuchów, runęło z powrotem zamieniając się w parę. Z miejsca tego białego piekła ruszyły fale wielkości góry i rozpoczęły swą podróż przez kolisty ocean.

W trzeciej minucie po detonacji nastąpiła erupcja wulkanu, ukrytego głęboko pod warstwą lodu. Jak na ironię, nie był to żaden z tych wulkanów, w których kraterach rozmieszczono pociski. Ale ten wybuchł pierwszy. Za nim, teraz już zgodnie z planem, poszła cała seria następnych.

Zaczął padać gorący deszcz.

Od centrum rozbiegły się promieniście fale uderzeniowe z prędkością od pięciu do siedmiu kilometrów na sekundę, wywołując po drodze kolejną falę trzęsień ziemi.

Hutch stała w luku załadowczym, kiedy kołowrót ciągnął linę w górę. Jej statek unosił się na falach tuż przy wahadłowcu Świątyni. Carson został w swojej kabinie, na wypadek gdyby miało się stać coś nieoczekiwanego. Drgnienie, które Richard poczuł parę chwil wcześniej w tunelu, na powierzchni pozostało nie dostrzeżone — jak zwykła zmarszczka na fali i powiew wiatru. Ale teraz napłynęła druga, znacznie poważniejsza fala wstrząsów. Hutch rzuciło do przodu.

Alfa wypełniła się głosami ze Świątyni.

— Ta była solidna.

— Wszyscy w porządku?

— Cholera, chyba część zgubiłem.

— Daj spokój, Richard.

— To tylko minutka.

— Hutch, masz paczkę. — To głos Henry’ego. — Wciągaj.

Podkręciła kołowrót i pierwsza forma przecięła powierzchnię wody. Nieprawdopodobnie skorodowane pudełko. Ale Hutch znała z pierwszej ręki cud nowoczesnego odzyskiwania. „Mam nadzieję, że jest warta waszego życia”.

Wciągnęła ją na pokład. Ze środka wypłynęła woda. Hutch odczepiła formę i zrzuciła linę z powrotem do morza.

— Dobra, Richard, nie trzeba. — To głos George’a. — Mam ją.

A morze robiło się coraz bardziej niespokojne. Woda burzyła się i kotłowała.

Niedługo pojawiła się Sandy. Szybko podpłynęła do wahadłowca, a Hutch wciągnęła ją do środka.

— O mój Boże — wysapała Sandy. — Udało nam się.

— Jeszcze nie całkiem. Gdzie reszta?

— Idą. Będą tu za parę minut.

— Dobra. Słuchaj, tutaj zrobi się tłoczno. Pójdzie nam szybciej, jeśli będziesz w drugim wahadłowcu.

— Jak uważasz — odparła Sandy.

Carson cisnął jej linę, a ona z powrotem zanurzyła się w morzu.

— Frank — rzuciła Hutch — ja zbiorę całą resztę. — Zawahała się. — Byłoby nieźle, gdybyś podniósł się trochę wyżej. — Rzuciła niespokojnym spojrzeniem na ciemniejący horyzont. — Wypatruj fal.

Większość podwodnych lampek już nie działała. Tylko te z czerwonego szlaku trzymały się jeszcze dzielnie wśród mrocznych czeluści zniszczonej Świątyni.

Wynosili drugą formę w przejrzystą wodę — tam, gdzie kiedyś była nawa główna — gdzie czekała na nią lina z wahadłowca. Richardowi włosy właziły do oczu i był wyczerpany. Poczuł ruch wody. Cofająca się fala.

Dziwne, że tak mocno odczuwają tu, przy samym dnie.

— Nie widzę, Hutch — powiedział jej Frank. — Na razie nic nie ma.

— Dobra. Przeraża mnie tylko, że widzę teraz dach Świątyni.

— Co? Jest pięć metrów pod wodą. W czasie odpływu.

— Naprawdę? A właśnie na niego patrzę. — Przełączyła kanały. — Hej, chłopcy, ruszajcie się. Mamy kolejne tsunami.

— Jak blisko?

— Chyba jakieś kilka minut.

— Płyniemy tak szybko jak możemy — włączył się Richard. Mówił poirytowanym tonem. A może tylko zrezygnowanym.

— Hutchins? — To głos Truscott. — Co się tam u was dzieje?

— Teraz jestem trochę zajęta. — Wysłali sygnał wizyjny, ale nie miała zamiaru go włączać.

— Wysłaliśmy dwie nasze kapsuły do pomocy. Ale są o cztery godziny drogi od was.

Gdyby chwila nie była tak stresująca, Hutch z pewnością wyczułaby w głosie Truscott szczerość. Ale nie dziś.

— Dzięki, ale to będzie już trochę za późno. — Przerwała połączenie. Jeszcze raz zerknęła do teleskopu. Morze nadal spokojne.

— Hutch? — to znów Carson. — Widzę ją.

Zimny dreszcz na plecach.

— Gdzie?

— Dwadzieścia pięć kilometrów od brzegu. Porusza się z prędkością… ee… pięćset pięćdziesiąt. Macie trzy minuty.

— Słyszeliście, chłopcy?

— Tak… — głos George’a.

— Dajcie spokój z formą. Ładujcie się na górę. — Skierowała teleskopy na horyzont. Nadal nic.

— Frank, jak jest wielka? Potrafisz ocenić?

— Niestety, nie. Wygląda jak wszystkie inne. Mała. Nie zauważyłbym, gdybym jej nie wypatrywał.

— Dobra. — Zobaczyła, jak powierzchnię wody przecinają kamienne mury. — Woda nadal opada.

George podciągnął kilka metrów luźnej liny. Reszta przytrzymywała formę, podczas gdy on ją zabezpieczał. Dwa razy dookoła. I jeszcze pętelka na krzyż. Teraz związać z resztą liny. Tylko jej nie rozluźnić. Kiedy skończył, Henry wskazał ręką ku powierzchni.

— Idziemy.

— Możesz wciągać ją na pokład, Hutch, — George puścił linę i zaczął płynąć w górę.

Prąd powlókł Richarda po dnie. Nad głową widział w rozświetlonej słońcem wodzie ciemny kadłub Alfy — tak blisko.

Henry także dryfował.

— Głowy do góry — krzyknął ostrym głosem. — Ta fala to niezła suka.

— Trzymaj się, Henry — zawołał George. — Idę do ciebie.

— Lećmy już! — Hutch dostawała szału.

Richard uchwycił koniec liny. Nadal był na dnie i czuł, że opuszczają go siły.

— George! — krzyczała Hutch. — Wracaj! Wyciągniemy go wahadłowcem. Richard, gdzie jesteś?

— Przy formie.

— Na linie?

— Tak.

— Dobra. Nie mamy już czasu. Trzymaj się liny. Rozumiesz? Nie puszczaj, choćby nie wiem co.

Za eksponatem zwisał luźny koniec liny. Richard obwiązał się nim w pasie i zrobił węzeł. Potem, znużony, przestał się opierać.

— Jest! — To jeszcze raz Hutch.

Richard nie był pewien, kogo ma na myśli. Pomyślał: „Zawsze była na miejscu, kiedy jej potrzebowałem”. Czuł się dziwnie zobojętniały.

— Uspokój się, Henry — mówił George. — Już cię mamy.

— Niech to jasna cholera — zaklęła Hutch. — Ten sukinsyn już na nas siada!

Ponad ich głosami usłyszał jakiś poszum, podobny do wiatru.

— Jesteś tam jeszcze, Richard?

— Jeszcze jestem.

— Możesz przywiązać się do liny?

— Już to zrobiłem.

— Dobra. Jeszcze trzydzieści sekund i jedziemy na przejażdżkę.

— Nie zgub tej formy, Hutch — odpowiedział.

— Tutaj, bierz go — mówił George. Muszą chyba mówić o Henrym.

— Ruszaj się stamtąd, Hutch! — To Carson.

— Dobra, mam go. Trzymaj się, Richard…

Liną szarpnęło, a morze dookoła pojaśniało. Podniosło go na metr, przesunęło w poziomie, a potem znów zaczął opadać. Potem drugie szarpnięcie, tym razem silniejsze.

Tony wody mijały go w pędzie.

Ta fala nie przypominała poprzednich. Góra wody, ciekły behemot pędzący ku niej z rykiem przez morze, dyszący, upstrzony strzępami piany, zielonkawy i najzupełniej żywy. Pienista grzywa ciągnęła się na przestrzeni pięciu kilometrów, załamywała się i wkrótce wyrastała z powrotem. A Hutch czekała, dopóki tylko się dało.

Po tej fali już nie będzie nawet tej pojedynczej, samotnej Wieży.

George zdołał w końcu wciągnąć Henry’ego na pokład.

— Leć — rzucił krótko, a Carson dostawał już szału.

„Ma jedenaście metrów wysokości. Nie uda ci się stamtąd wydostać, Hutch…”

Ostatnia z Knotyjskich Wież oczekiwała ostatecznego ciosu. Morze cofnęło się i widać było unurzaną w mule podstawę. Angeliczna postać na szczycie klęczała ze spokojną pokorą.

Zrujnowana Świątynia migotała w blasku słońca. Nigdzie nie widać było śladu plażowych małp.

Z ładowni doszedł ją głos Henry’ego, który domagał się, żeby mu powiedzieć, co się dzieje z Richardem. „Teraz już trochę za późno o tym myśleć”. Hutch unosiła się na wysokości dziesięciu metrów i obserwowała z napięciem linę, żeby sprawdzić, czy Richard jeszcze tam jest.

Najpierw wypłynęła na powierzchnię forma. Richard dyndał tuż pod nią. Uspokojona, zaczęła wznosić się wyżej.

— Będzie trochę bolało — ostrzegła go i dodała mocy.

Krzyknął. Ale słyszała, jak oddycha.

Wahadłowiec nabierał wysokości, uciekając jednocześnie w stronę lądu, w stronę przełęczy, lecąc tuż przed ścianą wody. To nie była fala taka, jak poprzednia tsunami. Tym razem to jakby cały ocean gnał w kierunku lądu, ciskał się nań wściekle, wspinał się ku niebu, zasłaniając słońce. Świetlisty poranek stał się teraz mokry i zły, a to coś za nimi ciągle rosło. Na długim grzbiecie wrzał pienisty pióropusz.

Statkiem szarpały podmuchy o sile huraganu, waliły weń jak młoty, próbując zepchnąć go z powrotem ku powierzchni.

„Za wolno!” Posuwała się zbyt ostrożnie, próbując chronić Richarda, ale w cieniu potwora instynkt samozachowawczy w końcu wziął górę. Włączyła silniki odrzutowe — na ćwiartkę mocy, tylko tyle śmiała. Wahadłowiec skoczył do przodu, a przed nimi otwarła się gościnnie starożytna dolina rzeki. Kadłub i skrzydła pokrył rzęsisty deszcz kropel. Uszy wypełniły się rykiem. George, próbując zachować spokój, zdusił własny jęk.

Ogonem statku zarzuciło tak gwałtownie, że omal nie straciła nad nim kontroli. Alfa runęła dziobem w dół, zeszła z kursu, a jej stabilizatory diabli wzięli.

Potem wydostali się, rozdygotani, i popatrzyli w dół, na grzebień fali. Hutch zignorowała na moment pół tuzina sygnałów i lampek, jakie powłączały jej się na konsolecie.

— Richard — krzyknęła do mikrofonu — wszystko w porządku? Żadnej odpowiedzi.

— Richard?!

Słyszała tylko szum fali w jego kanale.

HOLOGRAFICZNA PRZESYŁKA

— Witaj, Richardzie. Pozdrowienia z Noka. — David Emory prostuje swe barczyste ramiona. To energiczny mężczyzna, o pełnych wyrazu oczach i szybkich, trochę ptasich ruchach. Jego skóra jest bardzo ciemna, a włosy właśnie zaczynają siwieć. Ma na sobie brązową koszulę z krótkimi rękawami i bez kołnierzyka, pełną wielkich kieszeni i patek — styl spopularyzowany przez buńczucznego awanturnika z symek, Jacka Hancocka.

Siedzi na niedużym kamieniu, na tle rzecznej doliny. W tyle, za nim, widać na rzece białe i czerwone żaglówki. Przy brzegu doki, kręta droga i dwie przystanie promu. Krajobraz pocięty na uprawne kwadraty. Otoczenie zupełnie ziemskie. Gdyby nie wielka, okolona pierścieniami planeta, która wisi na niebie jak chiński lampion, można by pomyśleć, że to Wisconsin.

A to Inakademeri. Nok. Jedyny, poza Ziemią, znany nam świat, na którym żyje obecnie jakaś cywilizacja.

Kolory mają się z lekka ku fioletowi, bo to jasny, niemniej ponury zmierzch.

Emory czeka, daje odbiorcy czas, żeby nacieszył się tym widokiem. Potem mówi:

— Słyszałem o twoich problemach na Quraquie i nie mogę powiedzieć, żebym był szczególnie zaskoczony. Nie wszystkim dana jest przenikliwość umysłu. Tutejsi wdali się w globalną wojnę i będziemy mieli dużo szczęścia, jeżeli przy okazji nas nie wysadzą. Bomby lecą dzień i noc. Taka pierwsza wojna światowa, tyle że bez benzyny.

Jeżeli zaś chodzi o twoje pytanie — rzeczywiście, mieliśmy tu coś, co określasz jako załamanie. Około czterechsetnego roku p.n.e. Podłoże religijne — grzeszny świat, mściwe bóstwo. Sodoma i Gomora na skalę światową. Według świętych ksiąg, wszystko wydarzyło się w ciągu jednej nocy. Nie bierzemy tego zbyt serio, ale prawdę mówiąc, nie mamy czym wytłumaczyć tak powszechnych zniszczeń. Bill Reed uważa, że to jakiś zmutowany wirus posiał tę zarazę. Prawda jest pewnie znacznie bardziej przyziemna: wielkie wojny do spółki z zarazą i głodem.

Pytałeś o wiek tutejszej cywilizacji. Powszechnie uważa się, że ma około sześciu tysięcy lat, mniej więcej tyle samo co nasza. Podobnie jak my, mają też legendę o Atlantydzie, zwanej przez nich Orikonem. Tylko że tutaj ona naprawdę istniała, Richardzie. Nie wiem, jak stara jest ta legenda, ale na pewno pochodzi z zamierzchłej przeszłości.

Wskazuje ręką rzeczną dolinę.

— A przy okazji, pewnie cię zaciekawi, że tradycja umieszcza Orikon w tym właśnie rejonie. Przyjedź go obejrzeć, zanim wysadzą całą tę okolicę. Pozdrowienia.

David Emory,

odpowiedź CKT144799/ 16

(Odebrana na Winckelmannie, 16 czerwca, 2202)

INTERLUDIUM

PRZELOT

Lot do domu trwał dwadzieścia siedem dni i jedenaście godzin. Dzięki temu Winckelmann mógł przylecieć tylko z dwudniowym opóźnieniem, co pozwoliło się zmieścić w zwykłym przedziale niedokładności wynikłych z podróży w nadprzestrzeni.

Przez cały czas pasażerów przygniatała żałoba. Ci, którzy naciskali, aby podjąć ryzyko w Świątyni, teraz bardzo głęboko odczuli, że ich radość z odkrycia podstaw linearnego C została mocno zmącona przynależną im porcją poczucia winy. Szczególnie Henry pogrążył się w ponurym nastroju. Spędzał sporo czasu ze swoją ekipą, ale było wyraźnie widać, że jego ciemne oczy nie mają już dawnego blasku.

Reagowali na to wszystko pogrążając się w pracy — przeglądali zawartość kufrów z eksponatami oraz dane i zaczynali tym samym mający trwać całe wieki proces analizy i interpretacji. Hutch nie miała takiej możliwości.

Raczej nie zdawali sobie sprawy ze stopnia zażyłości, jaka wywiązała się między Richardem Waldem i jego długoletnim pilotem. Uznali śmierć kolegi za własną stratę i swoje współczucie rezerwowali zwykle dla członków ekipy. Kapitan statku pozostawiona została swojej nawigacji.

Dla samej Hutch chwila, w której mógłby się nawiązać jakiś emocjonalny związek z George’em, dawno już minęła. George utrzymywał dyskretny dystans — jak sądziła, w oczekiwaniu na sygnał zachęty z jej strony. Ale to nie był odpowiedni moment na to, żeby dawać choć cień nadziei. Może wyniknęło to z jej własnej potrzeby opłakiwania Richarda, a może z ogólnego ponurego nastroju, jaki opadł ich w tamtym okresie. A może nawet z obawy, że George mógłby związać sobie jej obraz z tą tragedią. Bez względu jednakże na motywy, podjęła teraz subtelną grę — traktowała go z uprzejmą obojętnością — i szybko przekonała się, że przyniosło to spodziewany rezultat.

Kiedy z końcu wylądowali na stacji Wheel, urządzili sobie pożegnalny obiad w Klubie Radissona. Każdy powiedział kilka słów, popłynęło trochę łez. I podano bardzo smaczne steki.

Nazajutrz rano pierwsze kontyngenty ruszyły na wahadłowcach w stronę Atlanty, Berlina i Londynu.

CZĘŚĆ TRZECIA

Beta Pac

Rozdział 15

Akademia Nauki i Techniki (Sekcja symulacji holowizyjnej), Waszyngton D. C. Wtorek, 19 października, 2202, 17.00 czasu wschodniego

Hutch stała na krawędzi wysokiego klifu, spoglądając w dół na gwiazdy i na lśniące pierścienie Sholi. Sam gazowy olbrzym znajdował się za jej plecami, wisiał nisko nad horyzontem.

Budził niepokój. Wrażenie nie przypominało tego, co czuje się podczas spaceru wokół kadłuba statku. Uśmiechnęła się do siebie, jakby w odpowiedzi na swoją reakcję, i uklękła — żeby zbadać dokładniej krawędź klifu, a także odzyskać równowagę.

Nie była to, jakby można się spodziewać, krawędź nierówna i wystrzępiona, lecz ucięta precyzyjnie jak szlif diamentu.

Prawdziwie obce miejsce — miejsce bez widocznego celu, miejsce, które nie mogło powstać ani ze względów estetycznych, ani praktycznych. Ale z całą pewnością, po wizycie w Oz, budzące określone skojarzenia. Przed nią rozciągała się kamienna równina, wycięta i wypolerowana. Była płaska jak stół, naznaczona tylko kilkoma kraterami i siatką pęknięć. Równiny tej nie ograniczał horyzont — a raczej wyglądało to tak, jakby tu, zaraz, niedaleko, gładka skała po prostu urywała się nagle, a człowiek czuł instynktownie, że za tym nagłym krańcem ściana ostro opadała w niebyt. Otaczało ją niebo, nacierało na nią pod każdym możliwym kątem — pełne ognia i światła i półksiężyców. Ogromny zegarowy mechanizm ze sferami i gwiazdami, które miarowo odtykiwały swoje rytmy, podczas gdy ona im się przyglądała.

Przytłaczało ją. Było złowróżbne. Przerażające w sposób, który nie do końca pojmowała.

Cztery takie obiekty krążyły wokół świata, który Nokowie nazywają Towarzyszką. Wszystkie jednakowych rozmiarów. Niegdyś rozmieszczone w równej odległości. Dwa z nich były paskudnie osmalone.

Osmalone — i w tym przypominają Oz.

Czym one mogą być?

Nie było tu tajemnych symboli, jakie znaleźli na okrągłej wieży. Niemniej została przekazana wiadomość -jakiś krzyk — zawarty w spartańskiej geometrii tych ścian.

Zdjęła hełm, a wtedy włączyły się światła. Położyła go na stole przed sobą, wpatrzona w niebo nad Arlington.

Deja vu.

Cumberland, Maryland

10/19/02

Drogi Henry,

Mam już tłumaczenie: „Zegnajcie i powodzenia. Szukajcie nas przez światło w oku horgona”. Horgon to mityczny quraquacki potwór. Ale nie pytaj mnie, co to wszystko znaczy.

Maggie

W rocznicę publikacji przełomowego dzieła Richarda Walda „Pamięć i mit” rodzina i przyjaciele urządzili uroczystość upamiętniającą jego życie. Wybrali do tego niewysokie wzgórze w Arlington, z którego widać było Akademię, i wznieśli tam niewielki pawilon. Spotkanie odbyło się zaraz po święcie Dziękczynienia, w ponury dzień stale grożący deszczem i pełen takiego chłodu, przed którym nie daje ochrony żadne ubranie.

Hutch otrzymała zaproszenie i z początku zdecydowała, że będzie się trzymać od tego z dala. Jej nie uda się oszukać fasadową afirmacją życia, bo cholernie dobrze wiedziała, co każdemu z nich tak naprawdę siedzi w głowie. To nadal jeszcze zbyt bolesne, ciągle żywe wspomnienie. Może w przyszłym roku będzie już mogła usiąść sobie wygodnie i spokojnie pomyśleć o Richardzie. Ale obecnie pamiętała jedynie bezwładną figurkę dyndającą na linie pod wahadłowcem.

Jednakże kiedy nadszedł ów dzień, włożyła na szyję swój ulubiony talizman i poszła. Sponsorzy tego wieczoru ustawili na wzgórzu niewielką platformę, a pod rzędem świerków spory stół, który obłożyli pamiątkami, eksponatami i fotografiami. Były tam egzemplarze książek Richarda i tabliczki z Pinnacle, kusze z Quraquy i modele Monumentów. Na centralnym miejscu widniała odznaka Akademii i jej barwy.

Przekąsek nie brakowało. Ludzie wypatrywali starych znajomych i łączyli się w ożywione grupki. Hutch stała z boku, spięta i zniechęcona. W południe na platformę wyszedł wysoki mężczyzna, który wyglądał jak Richard, tyle że znacznie młodszy, i poczekał, aż tłum się uciszy.

— Witam — zagaił. — Niektórych z państwa znam, ale nie wszystkich. Ja nazywam się Dick Wald. Jestem — byłem — kuzynem Richarda. Cieszyłby się widząc, ilu was tu dzisiaj przyszło. I pewnie chciałby, żebym wam podziękował. — Przerwał i przeciągnął wzrokiem po zebranych. — Richard zwykł mawiać, że szczęściło mu się w życiu, bo miał szczęście do przyjaciół. Zwykliśmy robić sobie na jego temat różne „śmiertelne” dowcipy. A ponieważ tak wielu jest tu dziś archeologów, przypuszczam, że i oni musieli je znosić. Wiecie, o czym mówię: a to, że wszyscy, których zna, nie żyją już od co najmniej ośmiuset lat; a to, że włada wyłącznie martwymi językami. No cóż, śmierć znajduje się nieustannie w sferze zainteresowań każdego archeologa, tym bardziej więc smutne, kiedy spotyka ona w końcu i jego samego. — Przerwał na chwilę, a wiatr poruszył gałęziami drzew za jego plecami. — Chciałbym poprosić Billa Winfelda, aby powiedział teraz kilka słów. Bill uczył Richarda sumeryjskiego 101.

Ludzie po kolei wstawali, żeby o nim mówić. Dziękowali mu za udany zawodowy start, za pomoc finansową, za rady i zachętę. Za to, że świecił im przykładem. Kilkoro cytowało fragmenty z jego książek lub luźne uwagi rzucane od niechcenia na wieczorny wiatr.

Różnica między historią a archeologią to jak różnica między publiczną polityką, a tą przy stoliku z kawą. Jedno to teoria i analiza, a czasem nawet widowisko. Drugie — to samo życie.

Istnieje taki rodzaj archeologii myśli, w której wykopujemy stare rany i przebrzmiałe resentymenty, przemyśliwujemy je wciąż od nowa i nosimy tuż przy sercu. Aż w końcu -jak tysiącletnie powietrze zamknięte w grobowcu — one nas zatruwają. Z tego powodu zastanawiam się czasem, czy aby nie przeceniamy znaczenia historii.

Zawsze odczuwałem swego rodzaju pokrewieństwo z grabarzami w „Hamlecie”. Są pierwszymi odnotowanymi archeologami.

Historią nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. To tylko pewien punkt widzenia — próba uporządkowania zdarzeń, które z zasady są chaotyczne.

A także uwaga, zaczerpnięta z eseju na temat Pinnacle, którą Hutch wolała, żeby on sam wziął sobie bardziej do serca.

Wszechświat z pewnością ma poczucie humoru. Dwa lata temu pewien mężczyzna w Chicago jechał właśnie na własny ślub, kiedy jakiś meteoryt zdemolował mu samochód. Przyszły pan młody pojął dyskretną aluzję i wyjechał z miasta. Zatem kiedy warunki zewnętrzne uniemożliwiają rozsądne prowadzenie wykopalisk, archeologowie też zrobiliby lepiej, gdyby pojęli aluzję.

Kiedy skończył ostatni z tych, co chcieli przemawiać, Dick spytał, czy ktoś jeszcze chciałby coś powiedzieć. Hutch zwykle instynktownie odrzucało od takich publicznych występów, jednak tym razem nie mogła inaczej. Sama nie wiedząc, o czym będzie mówić, podeszła szybko do platformy i stanęła twarzą do tłumu. Wielu ją znało; tu i ówdzie posłyszała oklaski. Po omacku szukała w głowie właściwych słów.

— Chciałam tylko powiedzieć — zaczęła — że zawsze się dla niego dobrze pracowało. — Zawahała się. Niebo nad głową było czyste, niebieskie i bardzo dalekie. — Umarł robiąc to, w co wierzył. Myślę, że takiej właśnie śmierci sam by sobie życzył. — Rozejrzała się rozpaczliwie dookoła i zapragnęła, by zdarzył się jakiś cud. W głowie miała kompletną pustkę. W zamyśleniu sięgnęła po talizman i wyciągnęła go ku słońcu. — Miłość i pomyślność — powiedziała. — Dostałam to od niego. Napis w jednym z quraquackich języków mówi, że póki będę go nosić, poty towarzyszyć mi będą miłość i pomyślność. A tak naprawdę, towarzyszyły mi zawsze, odkąd znałam jego.

Później przywitała się z Dickiem. Powiedział jej, że Richard często o niej mówił. Z bliska jego podobieństwo do kuzyna jeszcze bardziej uderzało. I była jeszcze taka cecha wymowy, którą dzielili: obaj na bostoński sposób lekko przeciągali „r”. Zamykając oczy, mogłaby uwierzyć, że znów ma przed sobą Richarda.

Akademia zjawiła się w pełnym składzie. Pokazał się nawet Henry — a akt ten wymagał od niego sporej odwagi, gdyż większość ludzi, nie wyłączając Hutch, jego właśnie winiła za śmierć Richarda. Od czasu ich powrotu bardzo się postarzał. W tym rozproszonym świetle twarz mu poszarzała, a chód miał niepewny.

— Jak się miewasz? — zaczepiła go Hutch, wyciągając ku niemu dłoń.

Uścisnął ją, lecz jakby od niechcenia.

— Nieźle — odparł. — Miło cię widzieć, Hutch. — Jego wzrok powędrował gdzieś za jej plecy, w kierunku platformy, która teraz była pusta. — Wolałbym, żebyśmy spotkali się w przyjemniejszych okolicznościach.

Nastąpiła chwila niezręcznej ciszy. Hutch wiedziała, że na górze szykuje się reprymenda dla Henry’ego. Wszyscy o tym wiedzieli. On sam ogłosił już, że odchodzi na emeryturę, a teraz stanął przed perspektywą stania się centralną postacią w ogólnoświatowej dyskusji na temat jurysdykcji sądowej poza systemem słonecznym.

— A przy okazji — dorzucił po chwili — jeszcze ci nie podziękowałem za to, co dla nas zrobiłaś.

— Cieszyłam się, że mogę pomóc — odparła.

— Szkoda, że wszystko tak się potoczyło — dodał i już się wycofywał, już zbierał się do ucieczki.

— Ja też żałuję — rzuciła za nim słabym głosem.

Princeton,

sobota, 27.11.2202

Droga Priscillo,

Chciałam tylko dać ci znać, że dziś ożenił się Cal Hartlett. Wiem, że już nie raz o tym rozmawiałyśmy, i mam nadzieję, że nie weźmiesz mi tego za złe, ale to kolejny dobry chłopak, który mógł być twój. Ten facet de uwielbiał. Poznałam jego żonę — jest ładna, ale gdzie jej tam do dębie. Proszę, pomyśl o swojej przyszłości. Nie stajemy się coraz młodsi.

Mama

Hutch ułożyła stopy na podnóżku, pociągnęła łyk kawy i zapatrzyła się przed siebie, na kamienną równinę. Tym razem była z dala od brzegu, a Sholę miała teraz po prawej stronie. Choć gazowy olbrzym całkowicie zdominował niebo, jego światło wydawało się przyćmione. Nad głową nie widziała już gwiazd. Spoglądała prosto w Próżnię. Jeśli patrzyło się dostatecznie uważnie i dostatecznie długo, pilny obserwator mógł dostrzec odległe migotanie gwiazd Ramienia Strzelca.

Kawa była pyszna.

Portland, Oregon,

poniedziałek, 29.11.2202

Droga pani Hutchins,

Załączone tu holo otrzymałem kilka tygodni temu, zanim wróciliście z Quraquy. Prawdę mówiąc, nadeszło zanim jeszcze dowiedziałem się o śmierci Richarda. Nie byłem pewien, komu należy je odesłać, więc pomyślałem sobie, że być może pani będzie wiedziała. Doszedłem do wniosku, że ktoś z Akademii mógłby się tym zainteresować.

Serdeczne pozdrowienia

Dick Wald

(załącznik)

PRZESYŁKA HOLOGRAFICZNA

Na wstępie zaznaczono: Do rak własnych Richarda Walda.

David Emory w swoim polowym biurze.

— Richardzie — mówi — to zakrawa na ironię, że akurat teraz o to pytasz. Znaleźliśmy Orikon. Pomyślałem sobie, że przyda ci się wiedzieć, co tu mamy, ale proszę, zachowaj to na razie dla siebie.

Od jakiegoś czasy wiedzieliśmy, że ruiny położone są pod nowoczesnym miastem, dlatego nie były dostępne do bezpośrednich badań. A raczej, dokładnie mówiąc, to ja wiedziałem, ponieważ nie udało nam się znaleźć ani kawałeczka żadnego przedmiotu, dzięki któremu moglibyśmy ustalić jakąś datę, więc nie mieliśmy na to żadnych dowodów.

Skanery wykazały, że całe miasto otoczone jest metalowym pierścieniem, od którego odchodzą na boki pojedyncze linie. Wstępna teoria zakładała, że było to coś w rodzaju budowli obronnej. — Siada na krześle i krzyżuje ramiona na piersi, bardzo zadowolony z rozwoju wypadków. — W tym świecie fale przypływu są ogromne — z powodu bliskości Towarzyszki. W tej chwili mają tu ogromne tamy, żeby powstrzymać ocean. Ale te zbudowano całkiem niedawno.

Orikon był zlokalizowany na zbitce wysp, które obecnie są szczytami wzgórz. Przy odpływie wyrastały one nad mokradła. A zatem naczelne pytanie brzmi: jak w takich okolicznościach mieszkańcy potrafili przemieszczać się z jednej części miasta do drugiej? Bo tak przy okazji, wyczyn był to niemały. Mówimy o wyspach, które leżały rozrzucone na przestrzeni tysiąca dwustu kilometrów kwadratowych. Co więcej: jak im się udało utrzymać dostęp do oceanu, skoro musieli doń podróżować raz po morzu, a raz po mokradłach?

A oto rozwiązanie: mieli kolej nadziemną. To górzysty kraj, więc poszliśmy poszukać na szczytach jakichś dowodów. Wczoraj je znaleźliśmy: kawał betonu wbity w bok przepaści. Mamy też kilka innych. Wydaje się, że cywilizacja Orikonu była w rozkwicie między 18 000 a 16 000 p.n.e. A więc wygląda na to, że cała tutejsza cywilizacja jest trzy razy starsza, niż uważaliśmy.

Orikon żyje, Richardzie.

Henry zdjął hełm. Pokój nagrzewały słoneczne promienie. Hutch patrzyła przez okno na Morning Pool, Muzeum Iversa, Delta Park, a w dali na pomnik Waszyngtona.

— Miło, że mi to przyniosłaś — rzekł. — Czy mogę sobie zrobić kopię?

— Oczywiście. — Czekała na jakiś znak, który utwierdziłby ją w przekonaniu, że to bardzo ważne.

— No tak. — Założył ręce i wygodnie rozparł się w fotelu. — Jak tam twoje sprawy?

— Nieźle — odrzekła.

— Czy coś jest nie tak? — zapytał. — Wydajesz się spięta.

— Henry, ty wcale nie wyglądasz na zaskoczonego.

Jego skóropodobna twarz nie zmieniła wyrazu.

— A co ciebie tak zaskakuje, Hutch?

— Mamy drugie załamanie na Noku. Po dwa na każdym z tych światów. To już się robi jakiś trend.

Henry przyglądał jej się uważnie ponad szerokim blatem swego biurka. Jego biuro było przestronne, zapełnione pamiątkami dotyczącymi zawodowej kariery.

— Zakładasz, że Orikon ucierpiał wskutek jednego z tych zdarzeń.

— Oczywiście. Jak inaczej wytłumaczyć zniknięcie cywilizacji, która zdolna była zbudować kolej nadziemną?

— Hutch, przecież nie rozmawiamy o żadnych ustalonych faktach. Mamy pełną świadomość tego, co zaszło na Noku. Ty natomiast powinnaś się zorientować, że David Emory wykazuje tendencje do zbyt pochopnego wyciągania wniosków. Niemniej, to rzeczywiście ciekawy zbieg okoliczności. On twierdzi, że ostatnie eksponaty pochodzą z 16 000 p.n.e. — Popatrzył na nią wyczekująco.

Nie bardzo wiedziała, o co mu chodzi.

— Oba wydarzenia na Quraquie dzieli odległość ośmiu tysięcy lat.

— A na Noku szesnaście tysięcy — dwa razy dłuższa. Ale co to nam sugeruje?

Wzruszył ramionami.

— Wielokrotność ośmiu. Cokolwiek by to mogło oznaczać. — Wyglądał staro; miał sztywne ruchy, które sprawiały wrażenie ciągłego i świadomego wysiłku z jego strony.

— Wielokrotność ośmiu? Czy wiedzielibyśmy, gdyby na Noku wydarzyło się coś podobnego około 8000 p.n.e.?

— Pewnie nie. Obecny cykl cywilizacyjny zaczął się trzy tysiące lat później. — Przez chwilę studiował blat własnego biurka. — Nie miałbym problemów z samym tylko zbiegiem okoliczności. Z jednym — powiedział z naciskiem — zbiegiem okoliczności.

— A jaki jest ten drugi?

— Podobieństwo między Oz a sześciennymi księżycami.

— Co w takim razie robimy?

— Ja idę na emeryturę — odparł. — I mam nadzieję, że zostanie mi choć trochę pieniędzy, kiedy skończą ze mną prawnicy.

— Henry, nie możesz tak po prostu zostawić…

— Mogę — to pewne jak jasna cholera. Słuchaj… — Twarz mu poczerwieniała, pochylił się ku niej przez biurko. — Czy masz jakieś pojęcie o tym, co to wszystko dla mnie znaczy? Niedługo wybębnią mnie z miasta. Obarczonego winą za śmierć starego przyjaciela. — Wargi mu drżały. — I niech mnie Bóg wspomaga, bo oni mogą mieć rację.

— Ale my cię potrzebujemy.

— A ja potrzebowałem ciebie. Przeszliśmy tam przez piekło, a ja podejmowałem decyzję, z którą będę musiał żyć przez resztę życia. Przybierasz teraz wobec mnie oskarżycielskie tony. A gdzie byłaś wtedy, kiedy próbowaliśmy uzyskać tych parę odpowiedzi? Umiałaś tylko wisieć przy tym cholernym mikrofonie i siać u wszystkich panikę. Czy naprawdę sądziłaś, że nie wiemy, co nas czeka? Wszyscy schodziliśmy tam z pełną świadomością tego, co robimy. Wszyscy, Hutch.

„Ale nie wszystkim udało się stamtąd wrócić”.

Jednak nie powiedziała tego na głos. Przez chwilę wpatrywał się w nią gniewnym wzrokiem, a potem nagle jakby opuściła go cała energia i zapadł się z powrotem w swój fotel.

— Przykro mi, że odbierasz to w taki sposób — odparła. — Robiłam, co do mnie należało.

— Ja też.

Przez chwilę patrzyli na siebie z przeciwnych krańców przepaści. W końcu Hutch powiedziała:

— Spróbujesz to sprawdzić. Zgoda?

— Ty spróbuj to sprawdzić. Jak coś znajdziesz, jestem w Chicago.

Złość Henry’ego mocno ją zabolała. Czy inni też tak to odbierali? Mój Boże, czy Richard umierał w poczuciu, że go zawiodła. Jej duszę owiał chłód.

Tej nocy nie mogła wrócić do mieszkania.

Powłóczyła się po jakichś swoich starych miejscach, aż wylądowała w końcu w Srebrnej Tancerce, ulubionej nocnej knajpce pilotów, w której pewnie nigdy dotąd nie widziano jeszcze archeologa. Wypiła serię rumów z colą, które nie wywołały pożądanego skutku. Gdzieś koło północy poderwała młodego, nieśmiałego koordynatora lotów o poczciwym spojrzeniu i zabrała go ze sobą do domu.

Urządziła mu noc jego życia.

Hutch chciała, żeby to się odleżało, żeby zostało gdzieś za nią. Ale nie dała rady. Tak więc pewnego rześkiego, pogodnego wieczoru, w tydzień po swojej rozmowie z Henrym, jadła obiad z Frankiem Carsonem w małej włoskiej knajpce w nadbrzeżnej części Arlington.

— Ja bym się tym nie przejmował — powiedział. — Henry ostatnio szybko wpada w złość, rzeczywiście wiele przeszedł. A przy okazji — mówił mi o waszej rozmowie.

Carson to dobry facet. Traktował ją trochę po ojcowsku, ale nie miała pretensji. Nawet zaczynało jej się to podobać.

— Ma do mnie żal — rzuciła.

Poprosił, żeby wyjaśniła to bliżej. Kiedy skończyła, próbował rzecz zbagatelizować.

— Ja robiłem to samo — mówił. — Podłączyłem się do Henry’ego i cały czas go naciskałem. Na twoim miejscu Henry robiłby to samo. Do mnie też czuje urazę.

Było tuż po zachodzie słońca. Pili chianti i przyglądali się, jak pasażerowie schodzą z pokładu statku z Aleksandrii.

— A co ty sądzisz? — zapytała. — O tych załamaniach.

Nie wahał się ani chwili.

— Nie wydaje mi się, żeby cokolwiek w tej sprawie było już ustalone. A nawet jeżeli się okaże, że coś takiego naprawdę wydarzyło się na Noku tych osiemnaście czy dwadzieścia tysięcy lat temu, nie sądzę, żeby to mogło mieć wielkie znaczenie.

— A co z tą Bożą maszynerią?

— Co proszę?

— „Na ulicach Hau-kai czekamy. / Noc schodzi, nadciąga wiatr / I stygną światła świata. / W trzysetnym roku od Bilata wzejścia / Przyjdzie ten, co wędruje do świtu, / Stopami rozgniata słońce, / Osądzić przyjdzie ludzkie dusze. / Stąpać będzie nad dachami domów, / Rozpłomieni Bożą maszynerię”. To z quraquackiego modlitewnika. Art sądził, że mogła to być przepowiednia na temat Drugiego Załamania na Quraquie. Czasowo nawet by się zgadzało.

— Zawsze są jakieś przepowiednie.

Przyniesiono im zamówienie: spaghetti i kuleczki mięsne dla obojga.

— Już ci lepiej? — zapytał Carson, kiedy wykonała pierwsze natarcie.

— Tak — odparła. — Chyba tak.

— To dobrze. Mam dla ciebie wieści: wytropiliśmy horgona.

Spojrzała uradowana znad talerza.

— Dobrze — pochwaliła. — Co macie?

— No, to dość interesujące. Wiemy, że był mitycznym potworem o nader osobliwym wyglądzie: szpony, zęby, ogniste oczy, stał na dwóch nogach, a do tego miał broń. Wbudowany miotacz płomieni. — Przerwał na chwilę. — A jego zasięg widzenia wynosił trzysta sześćdziesiąt stopni.

Hutch zagarnęła do ust podwójną porcję.

— Oko horgona — szepnęła.

— Właśnie. Tak też sądzimy. Bestię łączy się na ogół z dziecięcym bohaterem Malinarem oraz z Urikiem — kimś w rodzaju quraquackiego Herkulesa. Malinar uratował przed horgonem swoją siostrę, odwracając uwagę bestii miską pożywienia. Potwór zlitował się nad dzieckiem i darował mu życie. Dziewczynie też. Wiemy, że istniało wiele podań o Malinarze, ale udało nam się zdobyć tylko to z horgonem. Urik to chyba najpopularniejsza postać z całej quraquackiej mitologii. Ważne przy tym, że był dobrze znany w czasach linearnego C.

— A więc zaczyna nam tu coś pasować — wtrąciła Hutch.

— Tak. — Nadział na widelec kuleczkę i skosztował. — Dobre — ocenił. — W każdym razie, Urik żył na początku ich cywilizacji, w świecie pełnym czarów, mrocznych zaklęć i kary boskiej dla każdego, kto odważył się zejść z utartych ścieżek. W scenariuszu tym występowało zwykle jedno bóstwo, zwyczajowo męskie, ze standardowo drażliwym usposobieniem i kodem zachowań, który nie dopuszczał żadnych wygłupów. A przy okazji — systemy monoteistyczne były w tym czasie na Quraquie dość powszechne. Istnieją szczątkowe dowody na istnienie religii politeistycznych, ale przez całe tysiąclecia oryginalne podania musiały być tak przerabiane, żeby odzwierciedlać ówczesny słuszny pogląd. A to kolejna uniwersalna tendencja.

— Jaka?

— Systemy monoteistyczne są zwykle nietolerancyjne. — Uśmiechnął się do niej ciepło i dodał o wiele łagodniejszym tonem: — To rzeczywiście bardzo miłe — oznajmił. — Kolacja z najładniejszą kobietą w Arlington w stanie Wirginia.

W podzięce Hutch wyciągnęła rękę przez stół i uścisnęła jego dłoń.

— Ktoś tam miał jakieś kłopoty z horgonem — ciągnął dalej, wracając do sprawy. — Terroryzował okolicę i ogólnie rzecz biorąc siał pogrom. Zatem wezwano Urika.

— Aha.

— Horgona można było zabić tylko w jeden sposób: przebijając mu mieczem serce.

— Raczej mało skomplikowane.

— To stara historia. Hermes i Argos.

— Co proszę?

— Taki grecki mit. Opowieść o myśliwym. Czatuje się na rodzaj ostatecznej zdobyczy — stworzenie jest niesłychanie śmiercionośne, a bohater nie może schować się w krzakach. I nie może stanąć z nim twarzą w twarz. Zatem trzeba wymyślić jakiś podstęp. W historii o Uriku potwora próbowało zgładzić wielu bohaterów — chyba w ciągu całego pokolenia. Korzystali z najróżniejszych, bardzo zmyślnych sztuczek, żeby się do niego zbliżyć. Próbowali go oślepić promieniami słonecznymi odbitymi od wypolerowanej tarczy, próbowali się podkraść przebrani za piękną horgonę, próbowali go uśpić magicznym puzonem.

— Magicznym puzonem?! — uśmiechnęła się Hutch.

— No, może niezupełnie. Ale to był mistyczny instrument — jakiś rodzaj piszczałki. W każdym razie, przedtem zawsze coś nie wychodziło. Bohater odkładał na chwilę piszczałkę, żeby lepiej uchwycić miecz, horgon się budził i grillował bohatera na miejscu. Przy okazji — z tej techniki skorzystał także Hermes. Ale jemu się udało. Jednej próby dokonała nawet kobieta. Nazywała się Haska. Przyprowadziła ze sobą armię sług, którzy mieli za zadanie nieustannie zraszać ją wodą. Horgon usmażył służących, ale Haska miała tyle szczęścia, że udało jej się ujść z życiem. Zresztą jako jedynej przed Urikiem.

— Tak, a teraz najważniejsze: Urik wpakował się w to wszystko, ponieważ jego ukochaną, Lizandrę, porwały demony, a mieszkający po sąsiedzku mędrzec doradził mu, żeby szukał jej przy pomocy oka horgona.

— Trafiony.

— Tak. Wygląda na to, że ten, kto wyrył inskrypcję, musiał być obznajomiony z quraquacką mitologią. Nawiasem mówiąc, w różnych źródłach są rozmaite informacje i tak naprawdę nie wiadomo, ile oczu miała ta bestia. W każdym razie z Urikiem udał się tam jego przyjaciel z dzieciństwa i obaj zaplanowali, że odwrócą uwagę horgona poczęstunkiem.

— Krową?

— Dieta horgona najwyraźniej ograniczała się do ludzi.

— O!

— Albo do tego ograniczała się wyobraźnia naszego bohatera. Calipon zgłosił się na ochotnika. Opracowali taką strategię: Calipon przeprowadzi atak frontalny. Urik miał się trzymać z tyłu aż do czasu, kiedy atak się nie powiedzie, a stwór będzie w trakcie przełykania.

Hutch przekrzywiła głowę.

— Czy to dla Quraquatczyka dziwny postępek? Nie mieli skłonności samobójczych, prawda?

— Pamiętaj, Hutch, że mówisz o nich tak, jakby stanowili jedną, jednorodną kulturę. Quraquatczycy, jak i my, mieli bardzo wiele kodów postępowania. Niektórzy uznawali samobójstwo jako uzasadniony i rozsądny postępek. Ale nic na ten temat nie wiemy w odniesieniu do okresu, z którego pochodzą baśnie o Uriku. Jeżeli już o tym mowa, niewiele nam też wiadomo o cywilizacji późniejszej — tej, która zbudowała Świątynię Wiatrów. Prawdę mówiąc, nie potrafię odpowiedzieć na twoje pytanie. A w ogóle, to Calipon także został bohaterem, ale innego rodzaju: osiągnął nieśmiertelność przez samopoświęcenie. W końcu na jego cześć nazwano jeden naród.

— Bohater drugiej jakości — orzekła, unosząc brwi.

— Tak. I pozbawiony osobowości. To jeszcze jedno z uniwersaliów, Hutch. Nok ma ich kilka rodzajów. My też. Na przykład, Patroklos.

— A dlaczego ten drugi bohater, jak mu tam — Urik, nie zaoferował siebie jako dania dnia? W końcu chodziło o jego dziewczynę.

— No cóż, nieprzyzwoicie byłoby ratować damę rzucając na pożarcie jej ukochanego. Nie, w opowieści Calipon zaistniał wyłącznie po to, żeby służyć jako dobrowolna ofiara. Właśnie ten akt nadaje znaczenie całej legendzie. Stanowi morał owej powiastki. Każdy powinien się podporządkować wyższemu dobru.

— I tym razem się oczywiście udało, prawda?

— Tak, Hutch. Udało się. Calipon zginął, Urik wykończył horgona i uzyskał w ten sposób jedno z jego oczu. W końcu, z pomocą świętego ptaka morskiego, nurka, odzyskał także piękną Lizandrę. Dla upamiętnienia sposobu, w jaki została uwolniona, Lizandra zawiesiła oko na złotym łańcuchu i odtąd już zawsze nosiła je na szyi. A przedstawia sieją zawsze z nurkiem na ramieniu. — Podparł ręką brodę i przypatrywał jej się uważnie. — Tak więc pozostaje pytanie: co z tego wszystkiego wynika dla nas?

— To tyle?

— To tyle. — Carson uniósł kieliszek. Chianti rozbłysło odbitym światłem elektrycznych świec.

— Wyratował ją, a potem żyli długo i szczęśliwie.

— Nie. — Carson potrząsnął głową. — To jeszcze nie koniec. Nigdy tak nie bywa. W każdym razie jeśli chodzi o bohaterów epickich. Musi nastąpić uprawomocnienie mitu, uznanie przez bóstwo oraz przez społeczność wagi bohaterstwa. I to wszystko musi mieć swoją pierwotną przyczynę. A przyczyna w tym wypadku jest taka: kiedy nasz bohater wyrusza na wyprawę, złoczyńcy napadają na jego dom. Lizandra ginie usiłując ochronić syna. Urik dopada bandytów i pokonuje ich, choć w walce sam zostaje śmiertelnie ranny. Wówczas bogowie mają powód, by go obdarzyć wszystkimi boskimi honorami. Nagrodą dla Urika — o Caliponie się tu nie wspomina — jest przyjęcie do drużyny boskich wojowników, nieśmiertelnego szwadronu, który ma zostać wezwany w czasach wielkiej potrzeby. Jej członkowie są upamiętniani przez umieszczenie na niebie.

— To interesujące — przyznała Hutch. — „Szukajcie nas przez światło w oku horgona”. Czyżby Twórcy Monumentów pokazywali nam, gdzie mieszkają?

— Możliwe.

— Jeśli tak, to oko horgona musi być jakąś gwiazdą. Pewnie ich domową gwiazdą.

— Tak właśnie i mnie się wydaje.

Hutch odsunęła na bok talerz.

— Czy możliwe jest, że szukamy jakiejś konstelacji?

— Jestem skłonny tak właśnie twierdzić.

— Jakiej? Znamy quraquackie konstelacje?

— Nie z tej epoki.

— No to dalej jesteśmy w lesie — westchnęła. — W jaki sposób znajdziemy tę, która wygląda jak wielki Quraquatczyk z włócznią? No i jak potem wyodrębnimy z niej pojedynczą gwiazdę?

— Nie wydaje mi się, żebyśmy szukali Urika. To nie jego wiąże się zwykle z okiem horgona. To Lizandrę — ona je nosiła.

— Wszystko jedno — rzuciła Hutch. — Czy i Lizandra miała swoją konstelację?

— Urik i Lizandra byli kochankami. W systemach mitycznych kochankowie, jeśli uzyskają odpowiedni status, nigdy nie są rozdzielani po śmierci. Tych dwoje było ściśle ze sobą związanych przez cały mityczny cykl, tak więc powinniśmy zakładać, że znajdziemy ich obok siebie na niebie.

— To i tak beznadziejne — Hutch rozłożyła ręce. — W jaki sposób uda nam się odtworzyć obrazy z gwiazd? W jaki sposób ją rozpoznamy?

— To dobre pytanie. Jeśli masz jakieś sugestie, z przyjemnością ich wysłucham.

— Nie mam zielonego pojęcia.

— Może to nie jest aż tak beznadziejne. Mamy jeden dodatkowy atut: oko horgona jest czerwone.

PLIK SIECI BIBLIOTECZNEJ

Piją za me czyny w wielkich halach Ka,

I broń własną chrzczą moim imieniem.

Lecz ja, w mroku księżyca brnący przez śnieg,

Ani na chwilę nie spocznę.

Gdzież teraz Calipon, towarzysz mój’?

Nad przyczółkiem Hastera łopocą proporce,

Dzielne barwy — szarość skal i zieleń morza.

Moje barwy —

Dalej lśnią w niknącym świetle dnia.

Głowę skłonię, lecz przecież nie stanę.

I gdzież jest w końcu Lizandra?

Fragment z „Urika o zachodzie”.

Przełożył Philip Marcotti

Rozdział 16

Akademia Nauki i Techniki, Waszyngton D. C., piątek, 10 grudnia 2202, 15.45 czasu wschodniego

Profesor honorowy Eric Kofton z Georgetown zwiedzał właśnie wystawę o Quraquie w Ivers Museum, kiedy zauważył, że na blacie trójnożnego stolika wyryto znaki zodiaku. Szybko się zorientował, że dokonał odkrycia, nie wiedząc jednak, jak wielkie miało ono znaczenie. Akademia przyznała mu dyplom.

Wyobrażenia poszczególnych znaków były stylizowane, nie dawały pojęcia o tym, jak mogły wyglądać poszczególne gwiazdozbiory. Ale pod nimi widniały napisy pozwalające na ich zidentyfikowanie.

— Nie wiem, czy to nam wiele pomoże — mówił Carson, rozwijając plakat z reprodukcją. — Stolik pochodzi z tych samych rejonów co kultura kasumelska. Niestety, ma zaledwie kilkaset lat. Może to być ten sam zodiak, a wcale nie musi. Ale popatrz na to. — Wskazał Hutch ryjkowatego Quraquatczyka z włócznią, tarczą i hełmem. — Nazywa się Wojownik.

— To Urik, nie sądzisz?

Wzrok Carsona wyrażał nadzieję.

— Musimy być obiektywni. Ale ten występuje razem z kobietą.

— Kobieta ma osobny gwiazdozbiór? Czy jest częścią tego samego?

— Osobny. Jego nazwa nie ma u nas odpowiednika, ale można ją przetłumaczyć mniej więcej jako Piękna Kobieta Dziewica-Matka.

Hutch uśmiechnęła się szeroko.

— To Lizandra. Wszędzie bym ją poznała.

Carson zajrzał do swoich notatek.

— Gwiazdozbiory wymienione są według zajęć. Albo funkcji. Jest tu drwal. Rybak z siecią. I roślina zwana sorongilią.

— Co takiego?

— Takie Drzewo Życia. Symbol nieśmiertelności. Jest topór. Jest nawet biegus.

— Mogliśmy wykorzystać kilka zdjęć konstelacji.

— Pomogłyby z pewnością. — Znajdowali się w biurze Carsona na piątym piętrze. Pełno tu było pamiątek zarówno wojskowych, jak i archeologicznych. Wypatrzyła trzy modele samolotów bojowych i jeden wahadłowca Świątyni. Ściany zapełniały dyplomy i fotografie. Młody Carson w szarym mundurze lotnika upozowany obok wielkiego czarnego labradora. Nieco starszy u boku uderzająco przystojnej brunetki.

— Kto to? — zaciekawiła się Hutch.

— Znajoma. — Na jego twarzy mignęła przelotna chmura. — Dawna.

W obawie, że okazała się natrętna, Hutch szybko nawiązała do interesującego ich tematu.

— Jakie są te inne gwiazdozbiory?

— Ceber. Tarcza, kilka zwierząt.

— Żadnego oka horgona?

— Nie. I coś, co jak sądzimy, musiało być wagą.

— To ciekawe. Ale trudno mi przyznać, że poczyniliśmy w tej dziedzinie jakieś postępy.

W odpowiedzi wręczył jej hełm do symek. Włożyła go i przed oczyma rozbłysło wygwieżdżone niebo.

— To widok z Oz — wyjaśnił. — Około roku 9000 p.n.e.

Gwiazdy połyskiwały po jednej stronie nieba jak obozowe ogniska ogromnej armii. Dalej leżało czarne serce Próżni. Po prawej i lewej stronie pojawiły się dwie cieniutkie linie.

— Reprezentują obie wieże, Hutch. Stoisz dokładnie w samym środku miasta. Każda z nich jest wycelowana w linii prostej od twojej pozycji w kierunku odpowiedniej okrągłej wieży, pod kątem odpowiadającym kątowi nachylenia dachu.

Niebo zaczęło się obracać, a jedna z linii dotarła do czerwonej gwiazdy.

— To ta od wieży z inskrypcją — wyjaśnił Carson. — A gwiazda to Orchinda. Orchidea. Czerwony olbrzym, odległy zaledwie o jakieś dziewięć lat świetlnych od Quraquy. Bardziej fioletowa niż czerwona, ale to nie ma znaczenia.

Jeśli odgadli prawidłowo, jeśli po jednej stronie pojawiło się oko horgona, to po drugiej stronie powinno być słońce, którego szukali. Zerknęła w tamtą stronę — obraz celu był bardzo niewyraźny.

— Nie przypominam sobie, jaki przypisano jej numer. Nigdy tam nie byliśmy. To klasa G. Sześćdziesiąt lat świetlnych od Quraquy, sto pięćdziesiąt od nas.

— Czy to już to?! — zapytała Hutch nie bez entuzjazmu, ale Carson trzymał emocje na wodzy.

— Może — odparł. — Istnieje siedemnaście czerwonych gwiazd, których dotyka jedna lub druga linia. Szesnaście z nich ma gwiazdę po drugiej stronie. Musimy założyć, iż wieże przesunęły się lekko na przestrzeni tysięcy lat, pod wpływem trzęsień ziemi, uderzeń meteorów czy czegoś jeszcze innego. W związku z tym szukamy wszystkiego w zasięgu czterech stopni od wyznaczonego punktu.

— Jak udało ci się wpaść akurat na tę cyfrę?

— Rzucałem strzałkami.

— To ile ostatecznie uzyskaliśmy podejrzanych gwiazd?

— Około osiemdziesiątki.

Ciężko westchnęła.

— Hutch, musimy tam wrócić i skompletować dane na temat Oz. Ustalić stopień obruszenia się gruntu.

— Ile to zabierze?

— Całe lata. W tej chwili w całej Akademii w ogóle nie chcą rozmawiać na temat Quraquy i Oz. I nie sądzę, żeby z entuzjazmem zgodzili się wysłać osiemdziesiąt ekspedycji. Zwłaszcza że nie mam nawet pojęcia, czy nasz margines błędu nie jest zbyt ostrożny. A pewnie jest. — Sprawiał wrażenie zniechęconego. — Ale przynajmniej coś się w końcu ruszyło.

Hutch przyglądała się czarnemu labradorowi na zdjęciu.

— Wabiła się Spike — powiedział.

— Dziwne imię jak dla suki.

— Nazwał ją tak mój siostrzeniec. — Podążył wzrokiem za jej spojrzeniem. — Coś nie tak?

— Zwierzęta — rzuciła znienacka.

— Co proszę?

— Mówiłeś, że są tam jakieś zwierzęta. A może nurek?

— Proszę?

— No, nurek. Ptak morski związany z Lizandrą.

— Cholera. Nie przyszło mi to do głowy.

Niebo znów się przesunęło.

— Miał długi dziób — powiedziała.

— Myślisz, że to nam w czymś pomoże?

— To najważniejsza cecha wyróżniająca nurka. Sprawdziłam. Coś takiego jak maczuga Herkulesa albo dyszel Wozu. To będzie rządek gwiazd. Trzy albo i więcej. Może nawet dużych gwiazd, jeżeli nam się poszczęści.

— Zbyt wiele optymizmu z twojej strony. Według mnie bardziej prawdopodobne, że będą raczej dwie gwiazdy. Może nawet jedna. Wiesz, jak to jest z konstelacjami.

— Nie — sprzeciwiła się. — Dwie nie wystarczą. Możesz przeciągnąć linię prostą między dwiema dowolnymi gwiazdami na całym niebie. Jeśli nie będzie trzech, tracimy tylko czas.

— Dobra — zgodził się. — Co innego mamy do stracenia? Oko horgona, dziewica i nurek powinny być w tej samej okolicy. Zaznaczymy każdą czerwoną gwiazdę, która znajdzie się w pobliżu każdej z linii, a potem zaczniemy szukać dzioba.

Nie był to ten rodzaj poszukiwań, który mógł dać szybki i olśniewający rezultat. Pracowali przez całe popołudnie, rejestrując gwiazdy, które być może niegdyś służyły jako wszechwidzące oko: Olphinax, o czterdzieści lat świetlnych dalej na obrzeżu Próżni, Tulikar ze swoją gęstą towarzyszką Kampattą Trzy, centrum quraquackich Plejad. Potem dodali do listy Anapakę, Hasana, Alfę Qui i trzy gwiazdy, które oznaczone były wyłącznie numerami katalogowymi. Każdej z nich towarzyszył niedaleko rządek gwiazd, który przez obdarzonego wyobraźnią obserwatora mógł zostać uznany za dziób.

— A skąd wiemy — rzucił nagle Carson — że nie był zakrzywiony?

— Co proszę?

— Ten dziób. Skąd wiemy, że ma być prosty? Mógł wyglądać jak dziób pelikana.

— Nie — orzekła Hutch. — Widziałam go na obrazku. Jest prosty.

Jednak wszystko to było niedokładne. Margines błędu produkował czasem więcej niż jedną wskazówkę — jedno oko horgona dawało dwa, trzy, a w jednym wypadku nawet sześć możliwych celów.

Poszukiwania dzioba okazały się bezowocne. Odkryli podstawową uniwersalną prawdę: prawie wszędzie, gdzie się spojrzy na niebo, gwiazdy grupują się w rządki po trzy lub cztery. W końcu skatalogowali ponad pięćdziesiąt kandydatek i rozpoczęli proces eliminacji. Wszystkie gwiazdy, które nie należały do klas G lub M, zostały odrzucone, a także te, które nie miały jeszcze trzech miliardów lat. („To trochę arbitralna decyzja — stwierdził przy tym Carson — ale nie od razu Rzym zbudowano”.) Systemy wielu gwiazd, prawdopodobnie zbyt niestabilne, by mogło rozwinąć się na nich życie, także odpadły. Te, które już zbadano — również.

Popołudnie miało się już ku końcowi, kiedy liczba kandydatek została zmniejszona do trzynastu.

— Nieźle nam poszło — odezwała się Hutch.

— Tak, ale za dużo w tym domysłów. Fajnie było kiedyś, kiedy człowiek mógł po prostu zamówić odpowiednie badania. To, co mamy, nie za dobrze się prezentuje. Będziemy musieli ją wytropić, wyodrębnić. A potem odbyć batalię z Edem Homerem.

Hutch dobrze wiedziała, że to beznadziejne.

— Na razie dajmy spokój — zaproponował Carson. — Koniec dnia.

Popołudnie już zdążyło zmienić się w ponury, deszczowy wieczór. Hutch nie wiedziała, czy Carson naprawdę się poddał, czy miał nadzieję, że ona dostrzeże próżność ich wysiłków, ryzykowania kariery dla powodu, który większość naukowców Akademii uznawała za śmieszny. Nagle pojęła: o to właśnie chodzi. Ona rzeczywiście nie ma nic do stracenia. Była tylko pilotką, nie ryzykowała swojej kariery zawodowej. Bez względu na to co się wydarzy, z niej nikt nie będzie się natrząsał. To Carson bierze na siebie całe ryzyko — to on będzie narażony na pobłażliwe uśmiechy kolegów po fachu, to jego osąd będzie miał znaczenie.

Jeszcze raz poszli razem na kolację, do Georgetown. Ale to był błąd, bo tylko utwierdzili się nawzajem w zniechęceniu. Hutch poczuła ulgę, kiedy wreszcie znalazła się w domu. Włączyła sobie symkę i przy niej w końcu zasnęła.

Gdzieś około drugiej zerwała się, zupełnie rozbudzona. Jest jeszcze jeden test, który powinni wypróbować. Bardzo oczywisty.

Carson musi pogadać z komisarzem i trzeba będzie pociągnąć za kilka sznurków. Ale to może się udać.

Zestaw Tindle, druga strona Księżyca, poniedziałek, 24 stycznia, 2203, 11.30 czasu Greenwich

Alexander Coldfield wkroczył do swego biura, wyjrzał przez przyciemnione okna na rozległą równinę Morza Moskiewskiego, potem osunął się na fotel. Po jego lewej stronie charkotał głośno ekspres do kawy. Po księżycowej równinie maszerowały grube kolumny i pająkowate dyski Zestawu Tindle.

Coldfield uwielbiał miejsca osamotnione i wrogie. Wychował się w Bronksie, a przy pierwszej nadarzającej się okazji zwiał gdzieś do Północnej Dakoty. Odkrył w sobie pociąg do kominków i pustynnych równin, do dobrego wina i grubych warstw śniegu. Jego naczelnym hasłem stała się samotność, zaś sympatia dla krajobrazu wzrastała wprost proporcjonalnie do stopnia jego niewygody dla tubylców oraz niedostępności dla przyjezdnych.

Był etatowym urzędnikiem państwowym. Pracował już w placówkach od Manitoby do Nowego Brunszwiku. Momentem przełomowym w jego życiu stała się propozycja objęcia, w wieku lat trzydziestu dwóch, stanowiska technika i obserwatora w jednoosobowej stacji meteorologicznej na nie zamieszkanej wyspie Kaui, o dwa tysiące mil na zachód od Hawajów. Jechał z myślą, że pozostanie tam już na zawsze, i pewnie tak by się stało, gdyby nie wyniknęła sprawa z posadą na Księżycu.

Zestaw Tindle, usytuowany w rejonie krateru Ciołkowskiego, potrzebował technika-operatora. Umowa przewidziana była na rok i jeśli sobie życzył, mógł wziąć ze sobą rodzinę. Rzecz jasna, Coldfield nie miał żadnej rodziny. Z początku stanowiło to pewien problem. Jeden z ważniaków w OHR zastanawiał się w związku z tym nad jego zdrowiem psychicznym. Ale Coldfield był tak samo normalny jak każdy i przedstawił swoją sprawę nadzwyczaj przekonująco.

Na korzyść tej posady przemawiało także i to, że krater Ciołkowskiego położony jest na ciemnej stronie Księżyca. Ziemia nigdy nie będzie wschodzić Zestawem Tindle.

Z tego, co tu powiedziano, nie powinno się wyciągać pochopnych wniosków na temat mizantropijnych skłonności Coldfielda. Z całą pewnością nie był mizantropem. Naprawdę lubił ludzi, był przekonany, że w ciągu tych wszystkich lat miał szczęście do zawierania dobrych znajomości i regularnie korzystał z kanałów łączności, żeby sobie pogadać z przyjaciółmi na Ziemi. Prawda o nim była znacznie bardziej skomplikowana — dość pokaźna doza niewiary w siebie i nieśmiałości wobec obcych oraz szczera niechęć do tłumu łączyły się u niego z rzeczywistym uwielbieniem dla odległych miejsc i inklinacją do rozmyślań. (Do tego ostatniego sam nigdy by się nie przyznał.)

Tindle, w początkowych założeniach, miał się składać ze stu jedenastu w pełni sterowalnych anten, każda o średnicy szesnastu metrów. Miały zajmować powierzchnię o średnicy czterdziestu kilometrów, rozmieszczone na pojedynczych torach o długości od ośmiu do sześćdziesięciu metrów. Zrealizowano mniej więcej dwie trzecie założeń projektu, kiedy rządowi skończyły się pieniądze. Tak naprawdę nikt nigdy nie wierzył w to, że kiedykolwiek zostanie ukończony. Ale składały się nań dziesiątki tysięcy ruchomych części, które trzeba było utrzymać przy sprawności w nader nie sprzyjających warunkach. Nie można powiedzieć, że zawsze była tam jakaś praca, ale konieczność napraw zdarzała się na tyle często, by usprawiedliwić obecność Coldfielda.

Jego zadania na ogół były dość proste. Kiedy coś się psuło, systemy wykrywały dla niego źródło uszkodzenia, a on zwykle musiał tylko zrobić sobie wycieczkę do niesprawnej jednostki i wymienić jakąś mikropłytkę lub kryształ.

Można nawet powiedzieć, że wciągnęły go obowiązki operacyjne w Tindle. Harvard-Smithsonian poprosił go o pomoc przy wprowadzaniu wartości do maszyn, a kilka razy zlecił mu nawet ręczne sterowanie programami. Coldfield dobrze rozumiał — mimo nieustannych zaprzeczeń ze strony jego zwierzchników — że chcą poszerzyć jego kontakty z innymi ludźmi. Był pierwszym, który pracował przy Zestawie samotnie, przyglądano mu się więc bardzo uważnie.

Wieczór spędził nad biografią Evelyn Lister, która w swoim czasie cieszyła się wielką popularnością, ale teraz postrzegana była jako główny architekt katastroficznych warunków, jakie zapanowały w całych Stanach Zjednoczonych i w końcu przyczyniły się do ich likwidacji. Biografowie nie mieli dla niej krzty litości, a Coldfieldowi sprawiało wielką przyjemność śledzenie ich ataków. Z zasady nie lubił ludzi władzy. Nawet tych już martwych.

Zestaw skierowany był teraz na OQ 172, kwazara odległego o dziesięć miliardów lat świetlnych. Coldfield traktował swoją pracę bardzo poważnie, opanował więc podstawy astronomii. Ale nie rozumiał, na czym polega owo szczególne znaczenie kwazarów, niewiele też potrafił wywnioskować z analitycznych odczytów. Niemniej zdawał sobie sprawę, że to ma coś wspólnego ze stwarzaniem. Dlatego wzbudziło jego szczególne zainteresowanie. Został wychowany w rodzinie religijnych sceptyków. Ale tu, na ciemnej stronie Księżyca, sprawy nadprzyrodzone zyskiwały nagle na prawdopodobieństwie. Dzwonek łączności wyrwał go gwałtownie z zamyślenia. Odsunął się spiesznie od okna i przycisnął guzik odbioru.

— Tu Coldfield.

Na ekranie pojawił się Michael Surina.

— Cześć, Alex. Co tam u ciebie? — Surina był koordynatorem tego przedsięwzięcia. Uparł się, żeby dzwonić przynajmniej raz dziennie. Jego troska o samotnego pracownika Wielkiego Zestawu napawała tego ostatniego przyjaznym wzruszeniem.

— Wszystko dobrze — odpowiedział.

— Żadnych problemów?

W siedemnastce trzeba było wymienić złącze, a w jednej z łazienek (miał ich trzy) zabezpieczyć cieknącą rurę. W sumie nic, co dałoby się zakwalifikować jako coś poważnego.

— Nie, Mikę. Wszystko gra.

— Dobrze. Zmieniamy program, więc się nie zdziw, kiedy się zacznie.

— Co się dzieje?

— Chcemy prowadzić nasłuch nowego celu. A właściwie kilku nowych celów.

— Kiedy?

— Zwijamy sprawę kwazara za jakieś sześć godzin. Przy 1922 Zulu. Potem będziemy przystosowywać cały nasz rozkład. Operacja zajmie nam kilka dni.

— Kilka dni?! Trzeba będzie zapłacić kupę forsy.

— Nieważne. My to pokryjemy.

— A co powiemy McHale’owi, Abramsowi i całej reszcie? Czekali na swoją kolejkę aż półtora roku.

— Już się tym zajęliśmy. Ty nie będziesz miał z nimi nic do czynienia.

— Racja, cholera, nie będę.

Surina był młody, ale jego awans z pewnością zirytowałby zbyt wielu ludzi. Teraz siedział przyglądając się Coldfieldowi z wyrazem twarzy sugerującym, że doskonale go rozumie, ale wiadomo, jak jest z biurokracją. To nie nasza sprawa, jeśli oni coś schrzanili — mówiły wyraźnie jego oczy. Naturalnie, na ogólnodostępnym kanale nie ważyłby się zwerbalizować swoich opinii.

— Cholera, w ten sposób nie przeprowadza się operacji, Mikę. Surina wzruszył ramionami.

— Ktoś z Akademii pociąga tu za sznurki, a ktoś komuś jest winien przysługę.

„Naturalnie. Surina może mówić, co mu się podoba, ale Abrams i reszta będą jemu zawracać głowę”.

— O jakiego rodzaju cele chodzi?

— Krótki zasięg. Pobliskie gwiazdy. Będziesz szukał regularnych sygnałów radiowych.

„To coś nowego. Zestaw nigdy, za jego tu bytności, nie badał niczego bliższego niż jądro galaktyki”.

— Po co? — zapytał. — Czego właściwie szukamy?

— Emzetelek.

— Co takiego?

— Emzetelek. Małych zielonych ludzików.

THE WORLD REVIEW

KOMENTARZ

Wspólnota Europejska próbuje pokątnie przepchnąć propozycję, żebyśmy ujawnili naszą obecność na Inakademeri jej mieszkańcom, by następnie rozpocząć z nimi negocjacje na temat udzielenia pomocy technologicznej w zamian za zapewnienie nam terytorium, gdzie mogłyby znaleźć schronienie niżej rozwinięte nacje.

Być może jest to myśl, na której urzeczywistnienie nadszedł teraz właściwy czas. Inakademeri jest słabo zaludniona, wyniszczona przez wojnę światową i pozbawiona zasobów naturalnych. „Nokowie” potrzebują pomocy. Prawdę mówiąc, znalazły się już między nimi grupki, które utrzymują, że wiedzą o naszej obecności, twierdzą, że widziano nasze pojazdy i wahadłowce. Nie ma znaczenia, czy naprawdę je widziano. Ważne jest natomiast, że te nieszczęsne stworzenia dosłownie modlą się o naszą interwencję.

Łączą się z tym pewne niedogodności. Osadnicy będą musieli przywyknąć do jedenastogodzinnego cyklu dnia i nocy. Klimat, ogólnie rzecz biorąc, jest wilgotniejszy niż nasz. Ale da się w nim żyć.

Biosystem na Noku wystarczająco przypomina nasz własny, będziemy więc mogli wyżywić się z zasobów tamtego świata. Jest możliwe, że wkrótce otrzymamy dla siebie nową Ziemię, że wcale nie trzeba będzie czekać na zmiany klimatyczne na Quraquie.

Rada Światowa rozważy tę propozycję z całą ostrożnością i rozwagą. Jeżeli nie zaistnieją żadne poważniejsze obiekcje od wyżej wymienionych, wniosek zostanie przyjęty, a stosowne działania podjęte możliwie jak najszybciej.

„The Observer”

Środa, 26 stycznia, 2203

Carson zadzwonił do niej w dniu jej urodzin, pierwszego lutego.

— To Beta Pacifica — powiedział.

INFOSIEĆ

BAHRAJN OSTRZELIWUJE NADGRANICZNE MIASTA

Rada grozi akcją zbrojną

DALSZE PRZYPADKI CÓRĘ W AFRYCE I NA ŚRODKOWYM ZACHODZIE

Syndrom Utraty Kości może się rozprzestrzeniać

Na Zachodzie wybuchy paniki

Foxworth zapewnia naród: „Nie ma powodu do obaw”

SZEŚĆ OFIAR WYBUCHU W BARZE NA MANHATTANIE

El Corazon przyznaje się do odpowiedzialności

Żąda zniesienia ograniczeń imigracjjnych

ZATONIĘCIE EGIPSKIEGO PROMU

110 zabitych, 300 rannych

FOXWORTH OBIECUJE ZRÓWNANIE PODATKU DLA RODZIN WIELODZIETNYCH

CHINY KONSTRUUJĄ BROŃ NUKLEARNĄ?

Hiao odrzuca oskarżenia USE

Przeciwstawi się inspekcji „zbrojnie”

GŁÓD ZABIJA W INDIACH MILIONY

Światowa Rada zobowiązuje się do udzielenia pomocy

Żąda zaprzestania waśni

CENY ROSNĄ NIEPRZERWANIE

IWC osiąga roczny przyrost w granicach 11%

Sloan: „Foxworth lekceważy gospodarkę”

PAPIEŻ ODWIEDZA BRAZYLIĘ

Odrzuca „nowomodny styl życia”

STRZEŻCIE SIĘ BOŻONARODZENIOWYCH „ARTYSTÓW”

Szczególne zagrożenie dla osób starszych

„Prawdziwe” drzewka, fundusze subskrypcyjne na podarunki przodują na liście oszustów

KLUB ATLANTYCKI PRZEPOWIADA PONURĄ PRZYSZŁOŚĆ

„Wielki Głód może być tylko preludium”

NOWY E-SATELITA RUSZA

Sieć bliska ukończenia

Będzie dostarczać czystej energii w niemal nieograniczonych ilościach dla Afryki i Środkowego Wschodu

LEGIA SPRZEDAJE BUM-BUMA ZA CZTERECH GRACZY, PIĘĆ CIĄGNIĘĆ

Chicago, sobota, 6 stycznia, 21.00

— Jesteś to sobie winien.

Ze swego balkonu na trzydziestym czwartym piętrze Tiara Marriott Henry Jacobi oglądał przepiękną panoramę Chicago i jeziora Michigan. Przez morze światła prześliznął się miejski pociąg.

— Nie sądzę — odparł nie odwracając się.

Carson uważał kiedyś, że zna tego starszego mężczyznę. Dlatego, kiedy tu szedł, był pewien, że postawiony wobec faktów i możliwości Henry zmięknie; przyjmie odpowiedzialność i obejmie dowództwo nad czymś, co może stać się misją o epokowym znaczeniu.

— Nie — Jacobi przerwał zalegającą ciszę. — Będziecie musieli dokonać tego beze mnie.

— Dlaczego, Henry?

— Mój Boże, Carson, nie wiesz, co się teraz dzieje w Akademii? Tylko wpisz moje nazwisko do tej misji i już jej nie ma. — Odwrócił się i odszedł od balustrady. — Doceniam, że tu przyszedłeś. I Bóg mi świadkiem, doceniam twoją propozycję. Ale tym razem — nie. Instytut ma tu dla mnie niezłą posadę. Będę robił to, co lubię i tylko w ogólnym zarysie.

Od jeziora napływało chłodne powietrze. Carson uniósł szklaneczkę, zadźwięczały kostki lodu.

— Dobra szkocka — powiedział.

Henry usiadł, postękując z wysiłku.

— Nie jest tak, jak myślisz. Mogę żyć z tym, co się stało. Ale chcę, żeby wam się udało. Wtedy wydarzenia ze Świątyni nabiorą jakiegoś sensu. — Oczy mu pociemniały. — Zebrałeś już ekipę?

— Tak. I chciałbym, żebyś nią dowodził.

— Nie. — Otulił się szczelniej swetrem. — Twoja robota. Ty będziesz musiał z tym żyć. Ilu bierzesz?

— Razem ze mną — pięcioro.

— A Ed już ich zaaprobował?

— Tak.

— To dobrze. Potrzebuje jakiegoś spektakularnego wyczynu, bo inaczej wkrótce znajdzie się tutaj, w sąsiedniej sali wykładowej.

— Szeroka, grubo ciosana twarz rozjaśniła się na chwilę przyjaźnie.

— Powodzenia, Frank. Daj im popalić.

Arlington, poniedziałek, 7 lutego, 10.00

— Miałam nadzieję, że mnie poprosicie.

— Jak mogłaś przypuszczać, że mogłoby być inaczej, Hutch?

— Nie wiedziałam, czy mnie zechcecie. — Zdobyła się na przekorny uśmiech. — Dzięki.

Beta Pacifica była odległa od Ziemi o dwieście dwadzieścia pięć lat świetlnych. Podobnie jak Quraqua — leżała na samym skraju Próżni. Od Quraquy dzieliło ją pięćdziesiąt pięć lat świetlnych.

— Jaki jest ten sygnał radiowy? — zapytała. Byli bardzo tajemniczy. Do tego stopnia, że kazali jej przysiąc, że nic nikomu nie powie o czekającej ich misji.

— Ciągły, powtarzający się wzór. Co kilka sekund. Żaden z dłuższych segmentów nie powtarza się dokładnie tak samo, ale są krótsze, które zdają się być wariacjami tych samych dźwięków. Pochodzi z jednego nadajnika.

— Jednego nadajnika?!

— Tak. I o ile nam wiadomo, nadawca nigdy nie otrzymuje żadnej odpowiedzi.

— To dziwne. Może po prostu ich nie słyszymy.

— Być może. Ed twierdzi, że to coś w rodzaju boi sygnalizacyjnej. A przy okazji — źródło sygnałów prawdopodobnie jest umieszczone poza powierzchnią planety.

— Dlaczego tak sądzicie?

— Jest o kilka AU[3] od samej gwiazdy, i na orbicie biegunowej. Na orbicie biegunowej, Hutch!

Uściskali się.

— To znaczy, że ktoś go tam umieścił — rzuciła, przytulając się mocno.

Langley Park, wstanie Mary land. Poniedziałek, 7 lutego, 19.30

Zadzwonił dzwonek przy wejściu, włączyła się wizja i Maggie dojrzała na ekranie twarz Franka Carsona. Wiedział, oczywiście, że jest u niej w monitorze, ale nie był w stanie ukryć niecierpliwości. Carson nic się nie zmienił — lubił, żeby wszystko przebiegało zgodnie z planem, nie znosił najmniejszej nawet zwłoki. Miał na sobie żółty wełniany pulower i ciemnoniebieskie szerokie spodnie z mankietami. Zawsze uważała go za niezrównanego pod względem dbałości o różne drobiazgi — przy nim można było mieć absolutną pewność, że sprzęt działa, a dostawy przyjdą na czas. Ale wyglądało na to, że ceną jego przymiotów jest dominujące wrażenie bezbarwności. Carson był niewiarygodnie nudny. Chciał dobrze, umiał być nieodzowny. Ale w sensie towarzyskim wypadał fatalnie. Wpisała kod do drzwi wejściowych.

— Drzwi otwarte, Frank — rzuciła do mikrofonu.

Odsunęła się od swoich notatek i szkiców, wyłączyła monitor, który tym samym upodobnił się znowu do fragmentu ściany. Straciła poczucie czasu. Było już za późno, żeby tu posprzątać, ale pokój raczej wydawał się bardziej zabałaganiony niż brudny. Można z tym żyć. Maggie nie miała pojęcia, po co Carson do niej przyszedł. Nie w celach towarzyskich i na pewno nie w związku z inskrypcją z Oz — ten problem już dla nich dawno rozwiązała. Cóż zatem chciał?

Może planowali jakąś oficjalną uroczystość, żeby okazać jej swoją wdzięczność. Gdyby tak rzeczywiście było, z przyjemnością przyjmie zaproszenie. Mogli wysłać Franka, żeby to zaaranżował i przekonał ją, aby stawiła się w umówionym miejscu bez zdradzania całego sekretu.

Maggie wciąż jeszcze rozkoszowała się blaskiem sukcesu po rozszyfrowaniu tekstu z horgonem. (O tym, że końcowe elementy rozwiązania znalazła między tym, co miała już wcześniej w banku danych, i że materiały z ostatniej chwili przesłane przez Henry’ego i Richarda pomogły, ale nie były tak bardzo konieczne, nikomu nie wspomniała. Fakt ten przyćmiewał nieco blask jej osiągnięcia, a u niej samej wywoływał lekkie poczucie żalu — ale do kogo czy do czego, nie była w stanie dokładnie określić.) Od samego powrotu pracowała nad zawartością swoich notatników i znalazła się właśnie w punkcie, w którym należałoby podjąć decyzję, co dalej. Akademia prowadziła politykę wymiany naukowców w terenie i na uczelni, otrzymała już więc oferty z Oxfordu, Harvardu, CIT i Instytutu Studiów Zaawansowanych.

Drzwi otwarły się i wszedł Carson.

— Witaj, Maggie — rzekł.

Wyciągnęła ku niemu dłoń.

— Cześć, Frank. Miło znów cię widzieć.

Nigdy im się ze sobą dobrze nie rozmawiało, więc już teraz, od początku, wyczuła gęstniejącą atmosferę. Carson był mistrzem w omawianiu błahostek, ją nudziło takie gadanie.

— Przepraszam, że tak nachodzę cię w domu.

— Nic nie szkodzi. — Miała dziwaczne wrażenie, jakby reprezentowali dwa odrębne światy. Carson pochodził o całe lata świetlne stąd. Wskazała mu krzesło i usiadła obok. — Frank, czym cię mogę poczęstować?

— Nie, dziękuję, niczym.

— Na pewno?

— Tak — potwierdził. — Ładne mieszkanie.

— Dziękuję. — Rzeczywiście była z niego dumna. Gustownie umeblowane, ściany pełne półek z książkami o tematyce zawodowej, dużo beletrystyki, oprawione w ramki ideogramy i poematy z „Godzin Knotyjskich”, w oryginale.

— Waszyngton zmienił się, kiedy nas nie było. — Przez jakiś czas rozwodził się na temat nietypowych jak na tę porę roku upałów, prawdopodobieństwa deszczu, miejscowego wybuchu GORE, afrykańskiego wirusa, który wywoływał jakąś szczególną odmianę krzywicy.

Maggie westchnęła i czekała. Kiedy tylko nadarzyła się sposobność, by mu przerwać, zapytała, co się dzieje, a w podtekście oznaczało to: po co tu przyszedłeś?

Dostrzegła jego pełen napięcia wzrok.

— Maggie, znów wyruszamy — oświadczył.

To było dla niej pełne zaskoczenie.

— Kto? I dokąd?

— Inskrypcja wskazała nam na Beta Pacifica. Jest w tym samym rejonie, wzdłuż krańca Ramienia.

Maggie tak naprawdę nie wierzyła, że uda im się wyodrębnić pojedynczą kandydatkę. W każdym razie nie tak szybko. Spodziewała się, że zajmie to całe lata.

— A dlaczego nie wysyłacie tam najpierw statku badawczego?

— Bo sądzimy, że oni nadal tam są. — Zawiesił głos dla większego efektu. — Maggie, złapaliśmy sygnały radiowe. — Wpatrywał się w nią szeroko otwartymi oczyma. Maggie Tufu niezbyt chętnie dawała upust swoim emocjom, a tym bardziej w obecności Franka Carsona. Ale teraz wyrzuciła w górę zaciśniętą pięść.

— Fantastycznie! Mam się czuć zaproszona?

Akademia, środa, 16 lutego, 13.45

Kiedy wszedł Carson, Ed Horner podniósł wzrok.

— Miło cię widzieć, Frank — rzucił. — Czy wszystko gotowe?

Carson skinął głową.

— Tak, wszyscy są w pogotowiu.

— To bardzo dobrze. — Horner wstał i obszedł biurko dookoła, nie spuszczając oczu z Carsona, jakby próbował w ten sposób zobaczyć coś więcej, określić szansę powodzenia. — Ponieważ ten sygnał istnieje, to pewnie coś znajdziemy. Ale chciałbym, żebyś to sobie dobrze wbił w pamięć, że wasze zadanie ogranicza się wyłącznie do ustalenia, czy rzeczywiście jest tam coś, co usprawiedliwiłoby wysłanie pełnej misji. Jeśli rzeczywiście istnieją — nie chcę na razie żadnych szczegółów. Rozumiesz? Chcę, żebyś się zorientował w sytuacji i wracał ze sprawozdaniem. Jeżeli rzeczywiście tam są, to miej na względzie, że nic o nich nie wiemy. Żadnych pogaduszek. Nie dopuść, żeby cię widzieli. Po prostu doleć tam i wracaj…

— Dobrze — odparł Carson.

— A przy okazji — przyśpieszono wasz odlot. Macie tylko czterdzieści osiem godzin.

Carson już otwierał usta, by zaprotestować, ale komisarz mówił dalej.

— Musisz zawiadomić swoich ludzi. Wiem, że będziecie mieli kłopot, ale jesteśmy pod presją. Różne wysoko postawione osoby zaczęły zadawać nam trudne pytania. Nie jestem pewien, jak długo uda nam się utrzymać tę operację w tajemnicy.

Carson już nie próbował dyskutować.

— Dziękuję — wykrztusił w końcu.

— Nic się nie przejmuj. — Horner wyciągnął do niego rękę. — Tylko wracaj do nas.

Hutch i Carson wylecieli z wyrzutni w Atlancie o zachodzie słońca. Wahadłowiec pełen był pasażerów, głównie bogatych wycieczkowiczów, którzy jutro wyruszą dalej na Estracie. Turystyka międzygwiezdna urastała już do rangi prężnego przemysłu. Ci, którzy byli na tyle bogaci, by zapewnić sobie taki luksus, mogli żeglować szlakiem gwiazd neutronowych, obserwować z bliskiej odległości śmiertelny taniec między Delta Aquilae i jej towarzyszką, mogli ruszyć w rejs wycieczkowy po Wielkim Maelstromie do Beta Carinis IV, polatać nad płaszczyznami z dymiących marmurów nad Małą Culhagne, Zimną Gwiazdą. A na koniec zjeść obiad w cieniu Skały Holtzmyera na Pinnacle.

Przeważały pary — w średnim wieku i starsze — ludzie dobrze ubrani, ekscytujący się widokiem Ziemi i Księżyca. Było też kilkoro dzieci, kilka osób z personelu stacji i dwóch mężczyzn, którzy okazali się fizykami-teoretykami, zajmującymi się problemami sztucznej grawitacji.

Jeden z nich był wysokim, gadatliwym czarnoskórym mężczyzną o bardzo ostrych rysach twarzy, okolonej siwą brodą. Jego kolega, cichy Japończyk, przyglądał się Hutch z wielkim zainteresowaniem. Czarny mężczyzna nazywał się Laconda i przypominał jej dawnego nauczyciela algebry ze szkoły średniej.

Nawiązując rozmowę Hutch podzieliła się swymi wątpliwościami na temat możliwości stworzenia sztucznej grawitacji. Laconda odpowiedział jej na to długim wywodem, naszpikowanym słownictwem pełnym wysokoenergetycznych cząsteczek, ścieżek dostępu kontrolowanych przez pola magnetyczne i miejscowych zakrzywień przestrzeni. Hutch oczywiście się w tym pogubiła, ale pojęła na tyle, by móc spytać, czy jego metoda — jeśli zadziała — nie mogłaby zostać użyta do produkowania antygrawitacji.

Laconda uśmiechnął się na taki dowód bystrości swojej słuchaczki.

— Tak — odparł. — To w dalszej kolejności. A najważniejsze w tym wszystkim jest fakt, że będzie zużywała bardzo niewiele energii.

— Tania antygrawitacja? — Carson uniósł brwi. — Człowiek zaczyna się zastanawiać, do czego to wszystko doprowadzi.

Fizyk promieniał zadowoleniem.

— Przyszłość zbliża się wielkimi krokami — rzucił, zerkając na Hutch, żeby zbadać jej reakcję — a my musimy być do tego przygotowani — dokończył gładko okrągłą frazę.

Kiedy zbliżali się do Kręgu, Hutch nadal rozważała płynące stąd możliwości. Prawdziwa antygrawitacja, nie salonowy czar nadprzewodnictwa, a prawdziwy, mało kosztowny system, który zniweczy masę ciał i opór. Potrzeby energetyczne świata gwałtownie opadną.

— Można będzie — mówiła do Carsona — przesunąć kanapę jednym ruchem dłoni. Latać nad Nowym Jorkiem bez żadnego pojazdu. Nie będziemy dłużej przywiązani do ziemi pod stopami, a siła każdego z nas wzrośnie w nieskończoność. — Zamyśliła się. — Zacznie się zupełnie inne życie.

— To tylko science fiction — odparł na to Carson. — Tak nigdy nie będzie.

Japończyk podniósł wzrok znad swego komputera, rozejrzał się, żeby sprawdzić, czy Lacondy nie ma w zasięgu słuchu, i powiedział cicho:

— Pani przyjaciel ma rację, moja droga. Po prostu blaga. Rząd daje pieniądze, ale to się nigdy nie uda, a Laconda wie o tym doskonale.

Hutch z przyjemnością wracała na Winckelmanna. Szła przez wejściowy korytarz, wkroczyła przez główne wejście, które znajdowało się na szczycie statku, przeszła przez mostek (technik sprawdzał właśnie systemy nawigacyjne), cisnęła swoje torby na podłogę i ruszyła na inspekcję. Miała dość czasu, żeby zakwaterować się na stacji, ale wolała poczucie bezpieczeństwa i swobody we wnętrzu znajomego kadłuba.

Na biurku stała oprawiona fotografia Cala sprzed dwóch lat. Zaraz po ich spotkaniu. Miał na głowie za dużą czapeczkę golfową, która kiedyś wydawała się jej taka urocza. A właściwie nadal tak uważała. Wzięła zdjęcie z blatu i wsunęła, twarzą do spodu, do prawej górnej szuflady. Mocno po czasie…

Po statku kręcili się pracownicy techniczni. Hutch udała się do pierścienia C, żeby skontrolować zapasy. Rejestr inwentarza wykazywał, że żywności i wody starczy dla sześciorga ludzi na osiem miesięcy. Sprawdziła to osobiście, zanim pokwitowała.

Dwie godziny później spotkała się z Carsonem w Vega South. Spieszyło mu się do odlotu dokładnie tak samo jak jej.

— Wściekłbym się, gdyby mi to teraz odwołali — powiedział.

— Spokojnie. Wszystko będzie dobrze.

Siedzieli przy narożnym stoliku popijając drinki.

— Wszystko dzieje się tak szybko — mówił Carson. — Musimy pomyśleć trochę nad tym, jak w ogóle zamierzamy poprowadzić tę ekspedycję, co chcemy osiągnąć, jakie mogą wystąpić komplikacje. Na przykład: co zrobimy, jeżeli rzeczywiście znajdziemy tam jakąś supercywilizację?

— Wyniesiemy się stamtąd najszybciej jak się da, wrócimy i zdamy raport. Sądziłam, że Horner wyraził się w tej kwestii dość jasno.

— Ale raporty możemy zdawać i bez wracania na Ziemię. Czy rzeczywiście wysyła się grupę badaczy taki kawał drogi tylko po to, żeby wcisnęli guzik alarmowy?

— Zakładam, że nie uśmiecha mu się kolejna tragedia.

— Ale jak mamy uniknąć ryzyka? Słuchaj: jeśli wrócimy i powiemy, że ktoś tam jest, a ten ktoś dokonywał lotów międzygwiezdnych już dwadzieścia tysięcy lat temu, to w jaki sposób ktokolwiek inny może zbliżyć się do nich nie dostrzeżony? Nie. Tak naprawdę Horner chce rzetelnych danych. Ale nie może nam tego powiedzieć wprost. Musi zakładać, że będziemy na tyle sprytni, że sami się połapiemy. Jeśli oni tam są, przywieziemy dość danych, niezbędnych, żeby dało się sensownie zaplanować następną misję. Ale ile to jest „dość”?

Ziemia jarzyła się ciepło w słonecznym świetle.

— Czy chodzi o tę samą rozmowę, o której mi już opowiadałeś?

— Hutch, czasem trzeba umieć czytać między wierszami. Nie chce, żebyśmy stracili statek ani żebyśmy dali się odkryć. — Carson wyglądał teraz lepiej niż kiedykolwiek przedtem. Stracił trochę na wadze, promieniał energią i uśmiechał się ciągle po dziecinnemu. — Ale potrzeba mu więcej niż tylko „jechać — nie jechać”.

„No cóż, wszystko jedno” — pomyślała. W każdym razie ona i tak będzie dobrze się bawić. W końcu to jest właśnie ta podróż, o której zawsze marzył Richard.

Janet Allegri i George Hackett przyjechali kwadrans po siódmej. Weszli na pokład razem, ramię w ramię. Janet wyglądała świeżo i była pełna inicjatywy. Miała na sobie biało-niebieski kombinezon z naszywką quraquackiej misji. Jasne włosy były krótko przycięte, w wojskowym stylu, a poruszała się ze zwykłą sobie rzutkością. Hutch patrząc na nią poczuła ukłucie zazdrości, co naprawdę ją zaskoczyło.

George kroczył spokojnie u boku Janet — na jeden jego krok przypadały jej dwa. Wokół szyi zawiązany miał sweter i wymachiwał sportową torbą z syntetycznej skóry. Wyglądali, jakby wybierali się na wycieczkę do lasu.

Hutch spotkała ich na szczycie rampy wyjściowej. Od powrotu ze Świątyni oboje przebywali poza Waszyngtonem, nie widywała więc żadnego z nich. Uścisnęli się i wymienili po kilka miłych słów.

— Mówiłeś, że już nie będziesz wyjeżdżał do pracy terenowej — powiedziała do George’a. — Tak szybko znudziło ci się w domu?

Uśmiechnął się szeroko.

— Nie — odparł. — Frank poprosił, żebym leciał z wami, więc lecę. — Zawahał się przez moment. — No i wiedziałem, że ty też będziesz.

Hutch złapała spojrzenie Janet, które mówiło wyraźnie: „Oho! Co my tutaj widzimy?”

— Dzięki — odpowiedziała zadowolona. Sprawiło jej przyjemność, że nie zatarła mu się zupełnie w pamięci.

Wprowadziła ich do Winka, pokazała, gdzie mają upchnąć bagaże, i rozdała plakietki i kubki z emblematami ich misji. Emblemat przedstawiał osiemnastowieczny czteromasztowiec płynący na pełnych żaglach przez ocean chmur, nad którym jaśniała duża gwiazda. Na górze widniała nazwa „Beta Pacifica”, pod spodem hasło: „Naprzód”.

Kiedy się rozgościli, zaczęli leniwie spacerować po statku, prowadząc swobodne rozmowy o tym, co każde z nich porabiało, a także o czekającej ich misji. Hutch wyjaśniła im, jak wpadli na trop Bety Pac i wyświetliła na monitorze diagram sygnału.

— Trudno tu dojrzeć jakiś powtarzający się wzór — zauważyła Janet.

— Ale tam jest — zapewniła ją Hutch.

George przyglądał się przez chwilę.

— Kto jeszcze o tym wie? — zapytał.

— Prawie nikt, z wyjątkiem komisarza. Zachowaliśmy wszystko w tajemnicy — odparła Hutch.

— I on pozwala nam się tym zająć?

— Wydaje mi się, iż uważa, że skoro my wytropiliśmy sygnał, należy on do nas.

— Bardziej prawdopodobne — oznajmiła Janet — że według niego sprawa jest tak niepewna, że chce mieć w garści jakieś konkretne wyniki, zanim odważy się komuś o niej wspomnieć. Nie ma co jeszcze raz się ośmieszać.

Przyjechał bagaż. Wszyscy poszli go odebrać i kiedy taszczyli już do swoich kwater, wówczas w głównej komorze powietrznej zameldował się Carson.

— Cześć, George — zawołał, wymieniając z nim uścisk dłoni. — Czy jest już Maggie? Potrzebujemy Maggie.

— Jeszcze jej nie widzieliśmy — odparła Hutch. — A o co chodzi?

Carson sprawiał wrażenie bardzo wzburzonego.

— Wyniki z Tindle zostały rutynowo przesłane wyżej.

Hutch wzruszyła ramionami.

— Wcale mnie to nie dziwi.

— Tak, ale najwyraźniej tym razem ktoś rzeczywiście je przeczytał. I wygląda na to, że domyślili się, jakie wnioski mogą z tego płynąć. Ludzie Homera mówią, że niedługo dowiedzą się, iż Beta Pac jest nieosiągalna aż do odwołania. Jeśli tak naprawdę się stanie, nie będzie miał innego wyboru jak tylko zatrzymać misję.

— Skąd o tym wiesz? — zapytała Janet.

— Od osobistego sekretarza komisarza — odparł Carson. Rzucił okiem na zegarek, potem na tunel wejściowy. — Chce, żebyśmy znikali stąd jak najprędzej.

Hutch próbowała spokojnie myśleć.

— Nie będą mogli połączyć się z nami w nadprzestrzeni. Ile mamy czasu?

— Nie wiem. Lepiej załóżmy, że potrafią dopaść nas w każdej chwili.

— Statek jest gotowy do startu. Będę potrzebowała tylko kilku minut, żeby wszystko posprawdzać. Jeśli dostaniemy pozwolenie z kontroli lotów.

— Sprawdź, czy możesz połączyć się z Maggie — polecił Carson.

— Nie ma potrzeby — odpowiedziała mu Janet, wskazując na monitor. Maggie Tufu zbliżała się właśnie do statku, niosąc w ręku podręczną walizeczkę.

Hutch wywołała kontrolę lotów. Kiedy słuchała informacji, dotyczących ich startu, Maggie zdążyła już wejść. Uderzająco piękna i nad wyraz poważna, onieśmieliła wszystkich swoją obecnością. Przywitała się, lustrując pobieżnie pomieszczenie, i przez chwilę zatrzymała spojrzenie na Janet. Wyraźnie natomiast nie dostrzegała Hutch.

Kontroler ruchu przedstawił Hutch taki oto wybór:

— Jeśli wyrobicie się do 8.10, nie ma sprawy. — To dawało im zaledwie piętnaście minut. — W innym wypadku nie będę miał dla was miejsca aż do 16.30. — A to niewiele różniło się od pierwotnie planowanego czasu odlotu.

— Zdążymy — odparła. — Włącz nas do harmonogramu.

— Czy przyjechały już moje bagaże? — Maggie zwróciła się do Hutch.

Ta sprawdziła luk bagażowy, ale nie dostrzegła tam żadnych śladów aktywności.

— Nie.

— Chyba żartujesz. — Jej wyraz twarzy zmienił się, ale nie było w nim surowości, raczej spoglądała nieco figlarnie. — Mogę mieć za mało ciuchów. — Pokazała im swoją podręczną walizeczkę.

— Zabraliśmy ze sobą mnóstwo kombinezonów roboczych — uspokoiła ją Hutch. — W kilku rozmiarach.

Maggie nie wyraziła sprzeciwu, tylko spojrzała żałośnie na swoją walizeczkę.

— Nie zdawałam sobie sprawy, że aż tak nam się spieszy. Nie możemy poczekać jeszcze kilku godzin?

— Chcą odwołać naszą misję — wyjaśnił Carson.

— Hutchins — zapytała — czy możesz określić, kiedy dotrze tutaj mój bagaż?

„Mam nadzieję, że nie przed Bożym Narodzeniem, skarbie”.

— Jest wciąż w sortowniku — zgłosiła z powagą. — Niedobrze. Trzeba będzie się obejść.

Maggie rozejrzała się w oczekiwaniu współczucia.

— Nie ma możliwości, żeby zaczekać?

— Pierwszy kontakt na golasa — roześmiała się Janet.

— Jest w rurze — wyjaśniła Hutch. — Nie można nic zrobić, żeby dotarł prędzej.

Carson był wyraźnie zażenowany.

— Ile to potrwa? — zapytał Hutch.

— Może jakieś pół godziny.

— Więc będzie musiała się obejść.

Zadźwięczał dzwonek konsolety.

— Przeszliśmy ostatnią kontrolę — oświadczyła Hutch. — Mamy pozwolenie na start.

Maggie wzięła głęboki oddech.

— No to lećmy — rzuciła, a potem zwracając się do Janet dodała: — Ty jesteś mniej więcej mojego wzrostu. No, może trochę mocniej zbudowana. Ale jak trochę zwęzimy twoje rzeczy, to powinny być dobre. Zgoda?

Rozdział 17

Na pokładzie NCA Winckelmann, piątek, 18 lutego, 10.25

Oddalali się teraz od Słońca. Podwójne silniki hazeltinowskie pracowały pełną parą, mogła więc wchodzić w nadprzestrzeń dosłownie w każdej chwili, jeżeli uwzględnić kilka drobnych przepisów, które miały zapewnić uniknięcie przeciwprądów. Rozkład lotu zakładał skok w nadprzestrzeń w ciągu dwudziestu godzin.

Carson siedział z Hutch na mostku. Przeżywał prawdziwą burzę uczuć — był szczęśliwy, że nareszcie są w drodze, przestraszony, że mogą zostać odwołani, i niepewny co do samej natury ich misji.

— Ciężko cokolwiek zaplanować — przyznał. — Nie cierpię leźć gdzieś na ślepo.

— Ale właśnie dlatego jest tak interesująco — sprzeciwiła się Hutch. Atmosfera zagęszczała się z minuty na minutę. Oboje co rusz zerkali na konsoletę łączności. — Myślę, że powinniśmy się jakoś zabezpieczyć przed tym odwołaniem.

— W jaki sposób?

— Możemy chyba mieć jakieś zakłócenia łączności. — Sprawdziła czas. — Za kilka minut będziemy wysyłać raport. Trochę go zamącę. To pomoże nam oficjalnie przedstawić nasz problem. A potem przestaniemy odpowiadać. Kiedy będziemy w nadprzestrzeni, w żadnym wypadku nie będą mogli z nami gadać. A jak już dolecimy do Beta Pac, uda nam się wszystko naprawić lub nie — zależnie od okoliczności.

— Zrób tak — polecił.

— Dobra. A teraz mam pytanie bezpośrednio do ciebie. Jeśli będziemy mieli jakieś sensowne wyniki tej podróży, czy to pomoże Henry’emu — czy zdejmą go z kołka?

Carson raczej na to nie liczył.

— Na pewno mu nie zaszkodzi. Ale Akademia została przyparta do muru. Jeżeli nie podejmą jakichś kroków przeciw niemu, to będzie tak, jakby w rzeczywistości pochwalali jego postępowanie. Nie mogą sobie na to pozwolić. Nie. Może historia odda mu sprawiedliwość — bo Akademia na pewno nie. A mass media też nie. — Popatrzył na nią i zobaczyła wyraźnie, ile bólu kryje się w jego oczach. — I może nawet mają rację. On naprawdę za to odpowiada.

Zamilkł. Wyjął notatnik i odbiegł myślami gdzieś daleko. Po chwili zaczął coś pisać. Hutch udało się dostrzec pewne zmiany we Franku Carsonie, jakie z pewnością nastąpiły po powrocie ze Świątyni. Podobnie jak Henry, postarzał się. Był bardziej refleksyjny, mniej optymistyczny. Pomimo dziarskich zapewnień o tym, że ma zamiar przekroczyć uprawnienia tej misji, czuła, że będzie znacznie ostrożniejszy niż przed kilkoma miesiącami.

Kątem oka dostrzegła napis na okładce notatnika i uśmiechnęła się do siebie: CARSON NA BETA PAC. Brzmiało to tak jak Napoleon w Egipcie, Schliemann w Troi albo Costikan na Pinnacle.

„Mam nadzieję, że ci się uda, Frank”.

Skupiła teraz uwagę na swoim raporcie, wywołała go na ekranie i zatarła końcówkę. Żeby nie było żadnych wątpliwości: Winckelmann ma kłopoty z łącznością. Przycisnęła guzik „transmisja”.

Odpowiedź nadeszła niemal natychmiast.

WINCKELMANN — PROSZĘ POWTÓRZYĆ WASZ R08.

„Nieźle — pomyślała — teraz wiemy, na czym stoimy”.

Kilka godzin później, kiedy Hutch czyniła ostatnie przygotowania do skoku w nadprzestrzeń, znów odezwał się dzwonek. Hutch założyła, że to kolejne pytanie o stan łączności. Ale to było coś zupełnie innego.

AKADEMIA DO WINCKELMANNA: PORZUCIĆ MISJĘ I WRACAĆ. POWTARZAM: PORZUCIĆ MISJĘ. PROSZĘ POTW. HORNER.

Zmazała napis z ekranu i włączyła wewnętrzny system łączności statku.

— Za jedenaście minut robimy skok. Proszę zapiąć pasy. Każdy niech zgłosi się na mostek.

Pokazała wiadomość Carsonowi.

— Nigdy nic takiego nie otrzymaliśmy — oświadczył.

Ale mimo wszystko poczuli się lepiej dopiero wówczas, kiedy dookoła wygasły gwiazdy, a wokół statku zamknął się pierścień mgły.

Tego wieczoru, po obiedzie, Carson zrobił krótką odprawę.

— Co nam wiadomo na temat Beta Pac? — brzmiało pierwsze pytanie. — Niewiele — przyznał. — Nie doleciał do niej żaden statek badawczy, a prawdę mówiąc, nigdy nie dotarł nawet w jej pobliże. Gwiazda klasy G, około trzech miliardów lat starsza od Słońca. Usytuowana na krawędzi Próżni.

— W takim razie nie mamy pojęcia, co nas czeka? — wtrąciła Janet.

— Najmniejszego — potwierdził Carson.

Maggie złożyła dłonie, przyciskając do siebie czubki palców.

— A ten sygnał — zainteresowała się — wyruszył w naszym kierunku gdzieś na początku dwudziestego wieku. Poczyniono coś, żeby się dowiedzieć, czy jego źródło nadal jest aktywne? Sprawdzaliśmy to z jakąś inną stacją nasłuchu?

Carson potwierdził kiwnięciem głowy.

— Poprosiliśmy o odczyt tych z Noka i z Ashley Tee — najbliżej znajdującego się statku badawczego. Na obu nic nie słyszeli, ale to może wynikać stąd, że mają za słaby zasięg receptorów. Sygnał wychwycony na Tindle to był właściwie szept.

— Trzy wieki… właściwie nie tak długo — wtrącił George — jeśli przyjąć, że to ci sami, którzy jedenaście tysięcy lat temu zbudowali Oz.

— No więc jaki mamy plan? — spytała Janet. — Co robimy, kiedy już tam będziemy?

— Kierujemy się w stronę sygnału — mówił Carson bardzo rzeczowym tonem. — Wykonamy przeskok w zwykłą przestrzeń kosmiczną jak najbliżej jego źródła. Poza tym jednym, trudno na razie formułować jakiekolwiek założenia strategiczne. Nakazano nam nie nawiązywać kontaktu, jeśli odkryjemy ich obecność. Nie mogą nas zobaczyć. Ale chcemy się dowiedzieć, kto tam mieszka. I wrócić z jak największą ilością szczegółowych informacji. W tym celu nie wykonamy żadnych przekazów, dopóki będziemy się znajdować w rejonie Beta Pac.

Siedzieli zebrani dookoła stołu. Maggie słuchała uważnie, pochylona lekko ku mówiącemu.

— Pozwólcie, że przez chwilę przyjmę na siebie rolę adwokata diabła. Być może rozmawiamy tu o cywilizacji, która ma za sobą dwadzieścia tysięcy lat rozwoju. A być może więcej. Czy ktoś tu naprawdę wierzy, że możemy tak spokojnie się podkraść, popatrzeć sobie i zniknąć — nie zauważeni?

— Wcale nie jesteśmy pewni, czy mają za sobą dwadzieścia tysięcy lat rozwoju — odparowała Janet. — Mogła być stagnacja. Albo jakiś wiek ciemnoty.

Carson zgodził się z nią w zupełności.

— Możemy sobie wyobrażać najrozmaitsze możliwości. Po prostu zastosujemy zwykłe środki ostrożności. A potem będziemy improwizować na miejscu.

Maggie była wyraźnie poirytowana.

— Dlaczego rasie o wysokim poziomie rozwoju miałoby przeszkadzać, że zawędrowaliśmy w tamte rejony? Dla mnie to przejaw arogancji i głupoty. Proponuję, żebyśmy wywiesili flagi i podjechali prosto pod frontowe drzwi. Żadnych podchodów. Przez to od razu nabiorą do nas większego szacunku.

— Może i masz rację, ale wszystko co mówisz, stoi w wyraźnej sprzeczności z rozkazami, które otrzymałem. W związku z tym nie będziemy tak robić.

Hutch oficjalnie nie była członkiem ekspedycji, dlatego zachowywała ostrożność w wyrażaniu swoich opinii. Niemniej czuła się odpowiedzialna za bezpieczeństwo statku.

— Sądzę — wtrąciła — że powinniśmy poważnie rozpatrzyć możliwość wrogiej reakcji.

— Nie będą dla nas żadnym zagrożeniem — obstawała przy swoim Maggie.

Janet popatrzyła badawczo znad filiżanki z herbatą.

— A niby dlaczego?

— Jeśli są na wysokim szczeblu rozwoju, muszą być także racjonalni. A nieuzasadniona wrogość jest działaniem irracjonalnym. Natomiast jeśli nie są tak dobrze rozwinięci, ich wrogość nie powinna mieć dla nas większego znaczenia. — Mówiła tonem znękanego wykładowcy.

George przysłuchiwał się w milczeniu. Potem zapytał, jakie jest zdanie Akademii w tej sprawie.

— Czego od nas oczekuje Horner? Czy istnieje jakaś rzeczywista przesłanka, że to będą Twórcy Monumentów?

— Ed wie na ten temat tyle samo co my — odpowiedział mu Carson.

— Ja udzielę ci natychmiastowej odpowiedzi — rzuciła Maggie. — Jeżeli rzeczywiście ktoś żyje na Beta Pac, to na pewno nie są to Twórcy Monumentów.

Hutch była zdumiona i zirytowana pewnością, jaka dźwięczała w głosie Maggie.

— Na jakiej podstawie tak sądzisz? — zapytała.

— To może być co najwyżej ta sama rasa — wyjaśniła Maggie. — Ale Twórców Monumentów już nie ma. Tak jak nie ma już antycznej Grecji. Chodzi mi o to, że nikt już nie lata po Galaktyce, żeby budować Monumenty. Od tysięcy lat! Ale istnienie Monumentów wykazuje, że kiedyś musiała być taka starożytna i stabilna cywilizacja. Ktoś tu życzy sobie pospekulować na temat dziejów cywilizacji, która przetrwała dwadzieścia tysięcy lat? Czy rozwinie się jeszcze bardziej? Czy może skarleje? Czy wybierze jakąś trzecią drogę w swoim rozwoju?

— Przypomnijcie sobie Chiny — dodała Janet. — Albo Egipt. Albo Indie. Z naszego doświadczenia wynika, że długowieczność nie zawsze wychodzi na dobre.

Nieco później Hutch wzięła Carsona na stronę.

— Omówmy na razie ten najgorszy z możliwych scenariusz. Co się stanie, jeśli dolecimy i zostaniemy natychmiast zaatakowani?

— Dlaczego o to pytasz?

— Najpierw odpowiedz.

— Zwiewamy.

— Dobra. Ale powinieneś mieć świadomość, że kiedy wskoczymy w przestrzeń przy Beta Pac, będziemy potrzebowali minimum czternastu godzin, żeby ponownie załadować silniki. Nie uda się tak od razu zwiać. Bez względu na wszystko.

Pokiwał głową.

— W porządku. Możemy mieć tylko nadzieję, że nie będzie żadnych problemów.

Hutch nie zapomniała Maggie jej szczerych chęci do poświęcania życia innych. Sama nie lubiła chować długo urazy, a jej odpowiedzialność zawodowa nie pozwalała ujawniać własnych odczuć. Zawarła więc pakt sama ze sobą: zaakceptuje Maggie Tufu, z tym jednakże zastrzeżeniem, że w krytycznej sytuacji nie będzie zbytnio polegać na jej sądzie.

Z czworga jej pasażerów tylko Maggie kwalifikowała się jeszcze jako obca. W Świątyni nie miały ze sobą zbyt wiele do czynienia, podobnie podczas podróży z Quraquy.

Była dosyć uprzejma, niemniej widziała wszystko poprzez pryzmat uproszczeń lub ironii i chyba nie brała na serio nic, co nie dotyczyło bezpośrednio jej pracy.

Pomimo jej obecności członkowie załogi, w przeciwieństwie do wielu innych, jakich zdarzało się wozić Hutch, nie próbowali dezintegrować grupy. Nikt nie trzymał się na uboczu, nikt nie spędzał nadmiernie dużo czasu w swojej kabinie, nikt nie zagrzebał się w cybersieci tak, żeby o wszystkim zapomnieć. Po kilku dniach dołączyła do nich nawet Maggie, pozbywszy się nieco swojej arogancji. Z czasem zaczęła brać udział w luźno prowadzonych rozmowach, choć było jasne, że niezbyt ją to frapuje. Ujawniła też niezwykły talent do pokera. Carson wykrył, że przejawia nawet zainteresowania militarne. George zauważył, że tutaj okazała się o wiele bardziej towarzyska niż kiedykolwiek przedtem na Quraquie, a Hutch zastanowiło, czy przypadkiem nie jednoczy ich świadomość, że razem jadą w nieznane.

Co wieczór zbierali się po kolacji i rozmowy toczyły się na rozmaite tematy. Tutaj jakoś problemy Ziemi wydały im się bardziej kliniczne, łatwiej było znaleźć dla nich rozwiązanie. Układano plany, jak zapobiec klęskom głodu, jak zredukować liczebność populacji, jak raz na zawsze położyć kres wojnom i międzynarodowej rywalizacji, jak radzić sobie z problemem seksu wśród nieletnich, jak poprawić działalność szkół publicznych. Zgodzili się jednakże, że we wszystkich swych planach zbyt często bazują na radykalizmie. Między gwiazdami człowiek wykazywał mniej tolerancji dla nieporządku.

Debatowali nad tym, czy jest możliwe, aby struktura socjalna pozostała nienaruszona przez dziesiątki tysięcy lat. Janet twierdziła, że tego rodzaju stabilizacja musiałaby wskazywać na „cholernie absolutystyczną sztywność zasad. To miejsce musiałoby być dosłownie piekłem”.

Rozmawiali o Twórcach Monumetów i o załamaniach. Aż w końcu zaczęli mówić o sprawach, które miały dla nich największe znaczenie. Hutch dowiedziała się, że kobieta z fotografii u Carsona uciekła ze sprzedawcą systemów zabezpieczających, że Maggie chorobliwie boi się śmierci, a Janet miała kłopot ze znalezieniem sobie jakiegoś rozsądnego mężczyzny. „Nie mam pojęcia dlaczego” — wyznała, a Hutch doszła do wniosku, że to musi być prawda. Większość znanych jej mężczyzn czułaby się zagrożona przy Janet Allegri, w jej obecności nigdy nie mogliby poczuć się swobodnie.

George — doszła do wniosku — chce osiągnąć tak wiele, żeby pewna młoda kobieta, która porzuciła go kilka lat temu, pożałowała swego kroku.

A Hutch? Nie była pewna, co mogło jej się wymknąć. Starannie unikała wzmianki o Calu, nie rozmawiała też o Richardzie. A Janet wyznała jej po latach, że po raz pierwszy zaczęła ją rozumieć właśnie wtedy, bo opisała strach i upokorzenie, jakie czuła, kiedy Janet wzięła na siebie rozprawę z biegusem. „Obiecałam sobie, że już nigdy nie będę stała z boku” — cytowała ją Janet. I dodała od siebie: „To mi się spodobało”.

Jeżeli chodzi o misję, jeden problem wydawał się kluczowy: czy Twórcy Monumentów — jeśli rzeczywiście nimi są — pamiętają swoją wizytę w Układzie Słonecznym, dni własnej chwały?

— Oz — rzucił stanowczo George, kiedy poproszono go o sformułowanie pytania do obcych. — Chcę wiedzieć, po co zbudowali Oz.

Te wieczorne spotkania wkrótce nabrały bardziej ceremonialnego charakteru. Wznosili toasty za siebie nawzajem i za komisarza, i za Beta Pac. Wkrótce zaczęły obowiązywać emblematy i plakietki misji. Wyzbyli się rezerwy i czuli się nadzwyczaj swobodnie we własnym towarzystwie. Żartowali, śmiali się i wymagali od każdego, by dostarczył jakiejś rozrywki. Były sztuczki magiczne, monologi i chóralne śpiewy. Maggie, z początku niechętna, wykazała duży talent w naśladowaniu głosów i charakterystycznych zachowań wszystkich obecnych. Uchwyciła wojskową postawę Carsona i trochę wiejski akcent George’a, wyłapała u Hutch zwyczaj przechylania głowy na bok, kiedy była czymś zdziwiona, i lekko zmysłową pozę Janet.

Urządzili sobie potańcówkę (panowie w krawatach, panie w spódnicach), odegrali też improwizowaną komedię „Wielkie wykopaliska”, w której grupa nieudaczników przy mitycznym wykopie próbuje się nawzajem oszukiwać lub nawiązywać bardzo intymne kontakty.

Hutch lubiła te swoiste gry i zabawy, które zawsze wychodziły dobrze w zamkniętym brzuchu statku gwiezdnego, gdzie dobre układy towarzyskie tak wiele znaczyły. Noce często spędzali na długich rozmowach, a Hutch czuła, jak wzmacniają się ich wzajemne więzi.

Gdzieś przy końcu trzeciego tygodnia Maggie wzięła ją na stronę.

— Chcę, żebyś wiedziała — oświadczyła — że przykro mi z powodu Richarda.

— Dziękuję — odpowiedziała Hutch z niejakim zaskoczeniem.

— Nie wiedziałam, że byliście sobie tak bliscy, inaczej dawno bym to powiedziała. Chyba byłam trochę za głupia.

— Nic nie szkodzi. — Hutch poczuła falę żalu. Nie wiadomo po czym.

Maggie wyraźnie brakowało pewności siebie.

— Wiem — powiedziała — wielu ludzi uważa, że Henry’emu dzieje się krzywda. Myślą, że to ja jestem odpowiedzialna za to, co się stało. — Jej czarne oczy poszukały oczu Hutch i wpatrzyły się w nie. — Przyznaję im rację. — Jej głos chwytał za serce. — Bardzo mi przykro — powtórzyła. — Zrobiliśmy to, co należało. Richard też tak uważał. Właśnie dlatego tam był. Ale żałuję, że wszystko nie potoczyło się inaczej.

Hutch skinęła głową. Maggie zawahała się, otwarła ramiona i objęły się. Policzek Maggie był ciepły i wilgotny.

Hutch stosowała się do własnych zasad — w stosunku do George’a zachowywała postawę pełną przezorności. Z radością przyjęła jego udział w misji, lecz miała świadomość, że ta obecność może stworzyć trudną sytuację. Bez przerwy się w nią wpatrywał, lecz umykał wzrokiem pod wpływem odwzajemnionego spojrzenia. Promieniał, kiedy rozmawiali lub gdy prosiła o jego opinię na aktualnie omawiany temat. W obecności Hutch głos George’a brzmiał bardzo łagodnie, a oddech stawał się głębszy.

Wolałaby porozmawiać z nim otwarcie, wyjaśnić mu, dlaczego reaguje w taki właśnie sposób. Wcale nie miała ochoty go do siebie zniechęcać. Ale nic nie mogła zrobić, dopóki nie dostarczy jej po temu okazji, póki nie wykona otwartego ruchu.

Kiedy to w końcu nastąpiło, wszystko schrzaniła.

Między członkami grupy wytworzył się zwyczaj oficjalnego zakańczania wszystkich posiedzeń toastem o północy i wspólnym zaznaczaniem kolejnego dnia na kalendarzu misji, który Carson wykonał osobiście i przypiął na ścianie świetlicy. (Nad pięcioma tygodniami i dwoma dniami podróży do celu wznosił się wszechobecny czteromasztowiec.) Dwudziestego szóstego wieczoru George wykazywał szczególny brak odporności. Usiadł naprzeciwko niej, żeby móc zademonstrować swoją posągową obojętność. Ale już od początku posiedzenia policzki pokrył mu rumieniec, który nie zniknął do końca spotkania.

Kiedy grupa zaczęła się rozchodzić, podszedł do niej.

— Hutch — zaczął z największą powagą — czy możemy się przejść?

Puls jej wyraźnie podskoczył.

— Jasne.

Zeszli w niższe partie statku. Cały układ przystosowano do potrzeb obecnej misji. Nadal wiozła trzy pierścienie, ale tym razem o wiele mniejsze. Usunięto ogromne przestrzenie ładowni, zmniejszono liczbę kwater. Wciąż jednak pozostało mnóstwo miejsca do przewiezienia ewentualnych eksponatów, ale Hutch już nie czuła się tu jak w hangarze portu kosmicznego. Taki Wink będzie o wiele mniejszym celem dla skanerów.

— Hutch — odezwał się nieśmiało — jesteś najśliczniejszą kobietą, jaką w życiu widziałem.

— Dziękuję.

— Kiedy wrócimy, chciałbym cię gdzieś wieczorem zaprosić.

„Tak”.

— To się da zrobić.

Szedł tuż obok, prawie jej dotykając, czuła jego ciepły, nierówny oddech. Podprowadziła go w kierunku iluminatora. Za nim przesuwała się z wolna mgła nadprzestrzennego świata. Równie dobrze mogliby się teraz znajdować w jakimś starym domu na skraju wrzosowiska.

— Jest taka jak ty — rzucił przyglądając się mgle. — Nie można zobaczyć jej wnętrza, nie można jej uchwycić i ciągle jest w ruchu.

Roześmiała się. Oboje się roześmieli. I to ona zrobiła pierwszy ruch. Był na tyle subtelny, że dla kogoś z boku z pewnością pozostałby nie zauważony — pochyliła się leciutko ku niemu. Zaraz przeskoczyła między nimi jakaś iskra i poczuła, że jego ciało zaczyna reagować.

— Hutch…

Ostrożnie wyciągnął rękę i dotknął jej włosów. Jego usta były tuż-tuż.

Hutch poczuła, jak burzy się w niej krew. Końce palców zetknęły się ze sobą. Musnęły się wnętrza dłoni. Jego oczy odszukały jej oczy. Oplótł ją ramionami, jej policzek dotknął jego policzka. Był ciepły. Wspięta na palce, rozchyliła wargi w oczekiwaniu.

Chwila nabierała wymiaru. Ich oddechy i bijące serca odnalazły wspólny rytm. Piersi, chronione tylko cienką warstewką materiału z kombinezonu, dotykały jego piersi. Pochylił się ku niej, odszukał jej usta swoimi, delikatnie, bez nacisku. Przyjęła pocałunek. Serce waliło jak młotem, zabrakło jej powietrza. Kiedy próbował się odsunąć, delikatnie go przytrzymała, a potem przyciągnęła z powrotem.

Nie było już w niej oporu; wtuliła się w niego, zapraszając, stapiając się z nim w jedno. Żeby dosięgnąć jego ust, musiała wspinać się na palce i strasznie jej się to podobało. Jego palce musnęły jej prawą pierś, zawahały się i cofnęły.

Bywały już w jej życiu loty, podczas których ktoś przekradał się w środku nocy do cudzego pokoju. Sama nie miała ochoty bawić się w takie rzeczy.

— Chodź ze mną.

Poszedł za nią w milczeniu.

— Tylko dzisiaj — zastrzegła.

Jego dłoń spoczęła na jej ramieniu, palce dotknęły szyi.

— Hutch, na pewno tego chcesz?

„Tak, głuptasie”.

Prowadziła go do komory wahadłowca. Alfa stała na swoim miejscu — zacieniona, cicha i pełna mocy. Okna kabiny zalśniły w niepewnym świetle. (Dosztukowano już wspornik oderwany przez tsunami.)

Z łatwością uniósł ją z podłogi, przeszedł przez pokład i zatrzymał się przy drzwiach od bagażnika wahadłowca. Wcisnął mechanizm uwalniający, ale nic z tego nie wyszło.

Zrobiła to za niego — była tam blokada zabezpieczająca, którą należało przedtem usunąć.

Wsunął się z nią do środka, znalazł jakiś koc i rozpostarł go na podłodze.

— Nie odpowiedziałaś na moje pytanie — przypomniał, kiedy znów się nad nią pochylił. — Bo wiesz, nie chcę niczego popsuć. Kocham cię, Hutch.

Ucałowała go w policzek. Pociągnęła w dół jego głowę.

— Uważaj, co mówisz. Mogę cię złapać za słowo.

— Teraz i zawsze — odparł. Odpowiedź była tak nienaturalna, że omal się nie roześmiała. Ale on dodał uroczyście: — Mówię poważnie, Hutch.

Co czekało ich na Beta Pac? Może zaproszą ich do uczestnictwa w Lidze Galaktycznej? Albo otrzymają historię i szczegółowy atlas Mlecznej Drogi, z dokładnym opisem wszystkich cywilizacji, punktów widokowych i miejsc na camping. Carson rozłożył się wygodnie w fotelu, nogi oparł o blat.

— Jak myślicie, w jaki sposób jednostka należąca do takiej kultury zdefiniowałaby spełnienie? — zapytał. — Czego mogliby chcieć w życiu?

— Tego samego co my — odparła Janet.

George pociągnął łyk ciemnoczerwonego wina.

— A co to niby miałoby być? — zapytał.

— Władza — odrzekła. — I miłość.

— Nie możemy tego wiedzieć na pewno — sprzeciwił się Carson. — Właśnie dlatego nazywamy ich obcymi.

Hutch siedziała z otwartą książką na kolanach.

— Ale przecież jesteśmy w stanie zrozumieć obce mitologie, przynajmniej te, z którymi zetknęliśmy się dotychczas; co potwierdza, że rządzą nami podobne motywy. — Jeszcze raz przyszedł jej na myśl Iapetus i widziane tam na górskiej grani ślady. — Ja twierdziłabym, że żyją tak jak my — żeby coś osiągnąć. Żeby coś zrobić. I chcą, aby inni poznali ich dzieło. O to właśnie chodzi w Monumentach.

Iluminatory w ścianach były otwarte, a światła z kabiny igrały po otaczającej statek mgle. Zawsze miało się poczucie, że coś się tam znajduje, tuż za zasięgiem wzroku. Hutch przypomniała się stara historia o pilotach, którzy wyszli na zewnątrz w czasie lotu w nadprzestrzeni, a potem od czasu do czasu słyszeli głosy.

George dotrzymywał umowy i zachowywał odpowiedni dystans. Cieszyła się, że rozumiał potrzebę dyskrecji i zapanował nad instynktem posiadania, który zwykle dochodzi do głosu w następstwie aktu miłosnego. Drugiego razu nie było. Oboje mieli zbyt dużo doświadczenia, żeby nie wiedzieć, do czego może doprowadzić tworzenie się par w tak niewielkiej grupie i podczas tak dalekiej wyprawy. Zatem starali się utrzymać wobec siebie tę samą radosną przyjacielskość co wobec reszty. Wymagało to sporego wysiłku, przynajmniej ze strony Hutch.

W przeciwieństwie do jej życia osobistego, Wink sunął gładko przez welony mgły. Ani razu nie zadrżał, ani razu się nie zatrząsł ani nie przyśpieszył. Żaden z wewnętrznych systemów nie zwiększył tempa, no i oczywiście nie otrzymywał żadnych przekazów z zewnątrz.

Hutch uwielbiała robić symki ze swoją załogą. Sama sportretowała serię romansów związanych z cynicznymi antybohaterkami, jak Margo Colby w „Błękitnym świetle” albo lisa w „Casablance”. W pierwszym George oczarował ją jako Antoine, w drugim Carson wykazał niezwykłą wrażliwość jako Rick. (Ukazał tutaj te stronę osobowości, jakiej nigdy u niego nie podejrzewała. A była doprawdy bliska łez, kiedy George-Antoine zostawił ją i ruszył na spotkanie śmierci pod Moskwę.)

Carson upodobał sobie szczególnie widowiska historyczne o dużej perspektywie. Wyglądał świetnie — nawet jeśli był nieco przyciężki — jako Antoniusz pod Akcjum, okrakiem na białym rumaku, w rzymskim hełmie, na którym migotały słoneczne refleksy. Maggie — wszyscy się zgodzili — była naprawdę rewelacyjna jako Kleopatra. Kiedy zaś wybór należał do niej, Maggie nieodmiennie sięgała po pełne napięcia seriale Maclvera Thomsona, w których znakomicie odgrywała damy w opałach. (Hutch uderzyło odkrycie, że najbardziej wyintelektualizowany członek ich załogi wybiera właśnie thrillery.) I, Bóg świadkiem, była w nich świetna: przewrzeszczała cały „Teraz świt”, ścigana przez członków krwiożerczej sekty; uciekała przed demonicznym klownem Napoleonem w opuszczonym wesołym miasteczku w „Śmiechu wśród mroków”; i walczyła z morderczym mnichem Teodozjuszem we „Wszystkim co cesarskie”, podczas gdy jej przyszły wybawiciel, globtroter i łowca przygód Jack Hancock (George) próbował się pozbierać po paskudnym ciosie w głowę i po ataku ze strony dwóch orłów, jaki musiał odeprzeć na wieży.

Janet wyspecjalizowała się w kobietach, które zeszły na złą drogę. Odtworzyła postać Lady Macbeth z taką dozą złej radości, że sama oglądając poczuła dreszczyk. (Oglądanie znajomych w klasycznych rolach nadawało temu doświadczeniu dodatkowy wymiar, pod warunkiem, że grali dobrze. Wszystko zależało od ilości energii i pasji, jaką wkładali w przygotowanie obrazu.) Janet odegrała też rolę spiskującej Mary Parker w „Drogach do Rzymu” i Katarzynę w „Bovalindzie”.

— Lubisz władzę — zauważył Carson, kiedy przejmowała kontrolę nad konsorcjum metalurgicznym, knując zarazem spisek mający na celu zgładzenie męża, nieudolnego kooperanta.

— No. — Jej twarz cała płonęła. — Cholerna racja.

Hutch natomiast odkryła u siebie coś tego wieczoru, kiedy oglądali „Wszystko co cesarskie”. Jest tam niczym nie skrępowana scena miłosna w skalnym basenie w środku opuszczonego klasztoru. I właśnie wtedy Hutch poczuła nieprzyjemny ucisk w piersi, kiedy zobaczyła zbliżenie George’a — jej George’a! — przewalającego się z Maggie w długim, podwodnym uścisku. Oczywiście, to nie był naprawdę George ani Maggie nie była prawdziwą Maggie. To nie były nawet ich ciała — oba podmioty dostarczyły jedynie swoich w pełni odzianych obrazów i zarysów osobowości, a komputer wygenerował resztę. Ale mimo wszystko Hutch czuła, że robi jej się gorąco, i nie mogła nad sobą zapanować, żeby nie zerknąć ukradkiem na Maggie, która wyraźnie dobrze się bawiła. Podobnie jak George, który siedział obok, patrząc z uśmieszkiem.

Beta Pacifica była odrobinę mniejsza niż Słońce i nieco chłodniejsza. Źródło sygnału zlokalizowano jakieś piętnaście AU od samej gwiazdy.

— Powinniśmy się zmaterializować jakieś pięćdziesiąt tysięcy kilometrów od naszego celu — oznajmiła Hutch, kiedy czekali na sygnał z nawigacji, że zaraz zacznie się skok.

— Nie uderzymy w niego, co? — zaniepokoiła się Janet.

— Małe szansę — uśmiechnęła się Hutch. — Pięćdziesiąt tysięcy kilometrów to dużo przestrzeni. Już bardziej prawdopodobne jest, że wysiądą naraz oba hazeltiny.

— To mnie niezbyt uspokaja — odparła Janet. — Zakładasz, że to stacja. A co będzie, jeśli źródłem jest planeta?

— Nie istnieje jakiekolwiek przyzwoite prawdopodobieństwo — odpowiedział jej Carson. — Zresztą, jeżeli detektory masy wypatrzą jakąś istotną studnię grawitacyjną, odwołają skok. Zgadza się? — przeniósł wzrok na Hutch.

— Zgadza się — potwierdziła.

Carson wywołał mapę gwiezdną.

— Jesteśmy z powrotem na starych śmieciach — powiedział. Częściowo to się zgadzało — Pinnacle, Quraqua, Nok i układ Beta Pac były zlokalizowane wzdłuż krawędzi Ramienia Oriona.

— Skończyła się zabawa — oznajmiła Janet, kiedy zbliżyli się na odległość kilku godzin do swego terminu. — Czas brać się do pracy.

PLIK SIECI BIBLIOTECZNEJ

(Scena 221 ze „Wszystkiego co cesarskie”: Ann Holloway jest niesiona przez olbrzymiego mnicha — brata Teodozjusza — podziemnym przejściem do wykutej w skale komnaty. Kobieta jest oszołomiona i ledwie zaczyna odzyskiwać przytomność, kiedy on kładzie ją na ziemi. Ona ma na sobie wieczorową suknię, częściowo rozerwaną tak, że odsłania jedno ramię i część piersi. Brat Teodozjusz, posłuszny swoim ślubom, nie wykazuje zainteresowania. Zdejmuje swoją szarfę i związuje nią kobiecie ręce. Potem wlecze ją po podłodze w stronę metalowego pierścienia w ścianie.)

TEODOZJUSZ: (Zaczyna przywiązywać ją do pierścienia.) Nie musisz udawać, mała. Wiem, że jesteś przytomna.

ANN: (Porusza się, zmieszana, nie ma już sił dalej walczyć) Proszę, nie! (Rozgląda się dookoła dzikim wzrokiem.) Jack, gdzie jesteś?

TEODOZJUSZ: On ci już nie pomoże, dziecko. On już nigdy nikomu nie pomoże. (Otwiera małe drzwiczki w ścianie, za którymi ukazuje się włącznik. Zbliżenie na włącznik.)

ANN: (Usiłuje się zakryć.) Puść mnie. Nic nikomu nie powiem.

TEODOZJUSZ: Nie obawiam się tego, co masz do powiedzenia, Ann Holloway.

ANN: No to dlaczego chcesz mnie zabić?

TEODOZJUSZ: (Przyciska włącznik. Słychać plusk lejącej się wody. Od góry do komnaty zaczyna wlewać się rwący strumień.) Nie mam zamiaru cię zabijać. To twoja przeszłość skazała cię na śmierć. Długie noce pełne grzesznych przyjemności wołają o pokutę.

ANN: Nie! To nieprawda! Jesteś szalony!

TEODOZJUSZ: (Mówi z niekłamanym współczuciem, podczas gdy po niej leje się woda.) Odwagi, moje dziecko. Oczyszczające Boże wody jeszcze mogą cię uratować. To twoja jedyna ścieżka do raju.

ANN: (Szarpie się ze sznurem. Rozerwana bluzka opada, odsłaniając jeszcze więcej, ale dawno przestała się tym martwić. Najazd kamery na jej zmagania.) Jack…!

TEODOZJUSZ: (Przystaje w progu komnaty, szykuje się do zamknięcia ciężkich, kamiennych drzwi.) Módl się, moja droga. To przyniesie ci ulgę. (Kobieta krzyczy. Mnich zaczyna zamykać drzwi. Woda wlewa się do komnaty.) Pokój Pański niech zawsze będzie z tobą. (Pochyla głowę. Najazd kamerą. Słyszy coś za plecami, obraca się. Kamera spogląda za niego, w głąb przejścia. W migoczącym świetle pochodni widać zarys sylwetki Jacka.)

JACK: Gdzie ona jest, szaleńcze?

TEODOZJUSZ: (Zdumiony jego widokiem.) Hancock? Naprawdę jeszcze żyjesz?

ANN: (Rozpaczliwie) Jack! Jestem tutaj!

TEODOZJUSZ: Powinieneś przyjąć łaskę, jaką ofiarował ci Pan, i trzymać się z daleka.

JACK: (Podchodząc bliżej) Trzymaj się, Ann!

TEODOZJUSZ: (Zamyka za sobą drzwi, blokując przejście do Ann.) Nie możesz jej pomóc. Lepiej przygotuj się na swój własny dzień sądu, który już nadchodzi. (Unosi w górę krucyfiks, zwisający z szyi na ciężkim łańcuchu.) Źli są jak plewy, które rozwiewa wiatr. Źli się nie ostaną.

(Rusza do przodu. Zwierają się w walce, a ogromny wzrost Teodozjusza daje mu natychmiastową przewagę. Szybko wypiera Jacka do tyłu i odwiązawszy sznur swego habitu, otacza nim jego szyję. W tym czasie krótkie cięcie ukazuje, jak gwałtownie podnosi się poziom wody w kamiennej komnacie. Ann się szamocze itd. Przytrzymując chwilowo bezsilnego Jacka, Teodozjusz wlecze go korytarzem, aż dociera do pochodni. Tam odnajduje w ścianie dźwignię. Pociąga za nią, a przed ich stopami otwiera się zapadnia. Kilka kamyków wpada iv ciemną czeluść, po długim czasie słyszymy, jak uderzają o ziemię. Teodozjusz wlecze Jacka w kierunku otworu. Jack uwalnia się i po chwili walka wre od nowa, a dookoła Ann podnosi się woda.)

TEODOZJUSZ: Albowiem Ciebie, mój Panie, nie raduje zło, żaden zły człowiek nie pozostanie przy Tobie; pełni pychy nie mogą stanąć przed Twoim obliczem.

(Woda sięga Ann do pasa. Kobieta jest oczywiście przemoczona i całkiem już obnażona. Na zewnątrz Jack chwyta za pochodnię i z jej pomocą się uwalnia. Mężczyźni walczą nad brzegiem czeluści. Ramiona Ann znikają pod wodą, a komnatę wypełniają jej krzyki. Jack klęczy na jednym kolanie, bezlitośnie spychany w czeluść.)

TEODOZJUSZ: Proś o przebaczenie, Hancock. To twoja ostatnia szansa na uratowanie nieśmiertelnej duszy.

JACK: Ty stuknięty sukinsynu.

TEODOZJUSZ: W takim razie ja poproszę o zmiłowanie dla ciebie. Pan ci przebaczy.

(Przekonany o swym zwycięstwie, Teodozjusz zwalnia nieco ucisk na tchawicę Hancocka i łapie za swój krucyfiks. Woda dławi teraz krzyki Ann. Jack dostrzega w lot swoją szansę i wyrywa mu krucyfiks. Wbija mu go w pachwinę, a olbrzym zwija się z bólu. Łapie Jacka i obaj wpadają w czeluść. Słyszymy przeciągły krzyk, a po chwili widzimy rękę podnoszącą się znad krawędzi szybu. Jack wyczołguje się zbolały na zewnątrz, zdejmuje belkę z drzwi i odrzuca ją na bok. Kiedy z komnaty wypływa woda, w tle rozbrzmiewa muzyka. Jack szybko rusza, żeby uwolnić Ann. Wyłącza dopływ wody, przecina więzy na jej rękach. Unosi ją, krztuszącą się i ciężko dyszącą, w swoich ramionach.)

ANN: Jack, dzięki Bogu, że jesteś. On mówił, że cię zabił.

JACK: Chyba mu nie wyszło. Z tobą wszystko w porządku?

ANN: Jasne. Wleczona po kilku kondygnacjach schodów. Lekko poobijana. Na wpół utopiona. Poza tym, czuję się znakomicie.

JACK: To dobrze, bo mamy jeszcze młodą godzinę.

— Ile jeszcze? — Carson obserwował mijającą ich mgłę. Rozparł się w fotelu, usiłując zachować spokojny, beznamiętny wygląd, ale był wyraźnie podekscytowany — niemalże w radosnym uniesieniu.

Wszystkie wskaźniki na indykatorze faz skoku rozjarzyły się na jasny bursztyn.

— Wychodzimy za trzy minuty. — Hutch zaczęła transfer energii do reaktora termonuklearnego. — Skok powinien pójść gładko. Ale się poprzypinajcie.

Lampki kontrolne systemu przeszły w kolor zielony. Zaczął wzrastać poziom mocy w hazeltinach. Czujnik masy w rzeczywistej przestrzeni wykazywał zero.

Maggie zamknięta z George’em i Janet w kabinie dla pasażerów odezwała się znienacka:

— Boże, proszę, niech oni tam będą.

Czerwona lampka. Nie zabezpieczony luk w tylnej części ładowni. Hutch otworzyła go i ponownie zamknęła. Światełko zrobiło się zielone.

— To będzie okropne rozczarowanie, jeśli Beta Pac okaże się po prostu radiową gwiazdą, a analitycy tylko się pomylili. Już im się to zdarzało — odezwała się Janet.

— Dwie minuty — poinformowała Hutch. Głosy komentarzy dookoła niej przeszły w jednostajny szum, z którego przedostawał się do niej tylko głos George’a. Ale tak naprawdę nikt nie miał nic nowego do powiedzenia. Rozmawiali po to, by stworzyć wokół siebie otoczkę poczucia bezpieczeństwa, wywołać znane odczucia w warunkach, których wprawdzie doświadczali już przedtem, ale które tym razem mogły się okazać czymś zupełnie innym.

Lecieli naprzód.

— Minuta.

Światła pociemniały.

Systemy nawigacyjne do przestrzeni rzeczywistej, do tej pory utrzymywane w oszczędnościowym trybie uśpienia, teraz ożyły. Reaktor termonuklearny przeszedł w stan pełnej gotowości. Włączyły się zewnętrzne sensory. Włączyły się tarcze ochronne.

Ktoś życzył jej powodzenia.

System nawigacyjny ożył.

I wtedy, z ledwie wyczuwalnym uderzeniem, wyśliznęli się w ciemność. W jej głębi rozkwitły setki gwiazd, a Hutch poczuła lekki zawrót głowy — dość częste odczucie podczas przejścia. Żeglowali teraz na otwartym niebie.

— Zawsze się cieszę, kiedy stamtąd wychodzę — oznajmił Carson, odpinając klamry swoich zabezpieczeń.

— Może jednak nie zawsze — rzuciła Hutch. Stuknęła palcem w główny ekran nawigacyjny. Prosto przed nimi leżał ogromny, czarny dysk. — Proszę, żeby wszyscy pozostali w pasach.

Już, już miał nastąpić zapłon paliwa. Zatrzymała proces.

— Co się dzieje? — Maggie bezbłędnie wyczuła napięcie w głosie Hutch.

Ta posłała im obraz z ekranu.

— Później pogadamy. Muszę wrzucić hamulce.

— Co to jest? — zapytał George.

— Bo ja wiem? — Nastawiła maksymalne zbliżenie. Wyglądało jak jakaś planeta. — To nie może tak być. Detektory masy pokazują zero. — Zresetowała czujnik, ale nic się nie zmieniło. — Nie wiem, co to jest. Czekajcie.

Carson gapił się w głąb ekranu.

— Sukinsyn jeden…

— Hamowanie — poinformowała spokojnie Hutch. — Teraz! — Włączyła retrosilniki, nie po troszku, jak by to normalnie się odbyło, a nagle, na całą moc.

— To jakiś rejon bez gwiazd — odezwała się Janet. — Jak Próżnia. Może to jest Próżnia.

— Jeśli tak, to nie jest na swoim miejscu. To coś nie odbijało promieni świetlnych.

— Hutch? — głos Maggie podniósł się o ćwierć tonu. — Czy my lecimy prosto na to coś?

— Robi się coraz większe — dodał George.

— Tak naprawdę to ono nie ma prawa tu być. — Palce Hutch tańczyły po klawiaturze. — Auto test nic nie wykazuje.

— To nie jest kula — zauważył Carson. Jego mięsiste rysy stwardniały teraz i dobrotliwy archeolog zmienił się w dawnego pułkownika. Żołnierz — z zewnątrz i od wewnątrz. Niepojęte, ale poczuła się dzięki temu pewniej.

— Co innego mogłoby to być?

Carson świdrował wzrokiem obraz.

— Wygląda jak piłka do rugby.

Z kabiny pasażerskiej dochodziły zaniepokojone głosy.

— Trzymajcie się — rzuciła Hutch. — Będziemy mieli twarde cumowanie. — Wbiła w klawiaturę kilka nowych wielkości, może nawet więcej niż wytrzymają silniki, i przycisnęła guzik. Znów wgniotło ich w fotele.

Zobaczyła mgłę przed oczyma; trudno było mówić przy takim ciągu silników.

— Kolizja — poinformowała. — Nieunikniona. Jej słowa zawisły ciężko w rozgorączkowanej atmosferze. Carson odczekał chwilę, aż wyrówna mu się oddech i uspokoi głos.

— Ile mamy czasu?

Hutch czuła w środku pustkę i chłód.

— Siedem minut, z groszami.

Obiekt przed nimi wypełnił teraz całe niebo. Ku jej niebotycznej wdzięczności cała trójka w kabinie pasażerskiej nie wpadła w panikę i jej nie zawracała głowy. Słyszała nawet, że usiłują żartować sobie z obecnej sytuacji. Połączyła się z nimi.

— Sami widzicie, co się dzieje — mówiła takim tonem, jakby opisywała właśnie mijany widoczek. — Mamy pewien problem.

— Poważny? — zapytała Janet. — Czy jest tak źle, jak na to wygląda?

Hutch zawahała się chwilę.

— Tak — odparła w końcu. — Tak mi się wydaje.

Zwolniła odrzutowce i wyłączyła zmianę kursu.

— Co robisz? — zainteresował się Carson.

Byli teraz z powrotem w swobodnym spadku.

— Nie ma sensu wszystkich torturować.

— Co chcesz przez to powiedzieć? — zapytała Maggie. — Chyba się nie poddamy, co? Tak po prostu?

Hutch nie odpowiedziała. Nie znalazła słów.

— A może wskoczyć z powrotem? — podsunął George.

— Nie da się.

— Spróbuj.

— Nie ma sensu.

— Spróbuj! Co mamy do stracenia?

Czarna piłka przed nimi wciąż rosła.

— Niedobrze — wymknęło się Carsonowi.

W kabinie pasażerskiej ktoś się roześmiał. To Janet.

— Spróbuję, kiedy będziemy bliżej — odparła Hutch. — Muszę dać odetchnąć silnikom. Ale niczego sobie nie obiecujcie.

Maggie jęknęła.

Carson, który zdołał w końcu wielkim wysiłkiem nadać głosowi spokojniejszy ton, zapytał:

— Z jaką szybkością będziemy lecieć, kiedy się zderzymy?

Hutch korciło, żeby zrobić jakiś unik, powiedzieć mu banalnie: „Z wystarczającą”. Ale zasługiwali na coś lepszego.

— Prawie pięćdziesiąt tysięcy.

Cholera, cóż to było? Doszła w końcu do wniosku, że chyba nie jest tak dokładnie naprzeciwko. Zawadzą o to gdzieś bliżej brzegu. Zresztą, co za różnica.

— Do diabła, Hutch — rozgorączkował się George. — Przecież musimy coś zrobić!

— Tylko mi powiedz, co — odparła z kamiennym spokojem.

Nie ma wyjścia. Obiekt przed nimi stawał się coraz większy, ciemniejszy i coraz bardziej dominujący. Coś zupełnie niemożliwego, dysk bez światła, świat bez skał.

— Nie ma księżyców — rzucił Carson.

— Co?

— Nie ma księżyców — powtórzył.

— To chyba teraz bez znaczenia — wtrącił ktoś, a Hutch nie była pewna, kto.

Cztery minuty.

Cały statek ogarnęła przerażająca cisza, a pasażerowie pogrążyli się we własnych myślach. Janet wyglądała na zgnębioną i przestraszoną, ale jakoś zdobyła się na uśmiech; Maggie, twardsza niż przypuszczała Hutch, złapała jej spojrzenie, otarła oczy i skinęła głową, jakby chciała powiedzieć „nie twoja wina”. Spojrzenie George’a zwrócone było do wewnątrz i Hutch gratulowała sobie teraz, że nie poczekała. No i Carson — miał minę kogoś, komu właśnie zrobiono psikusa — z filozoficznym spokojem próbował wszystko zagadać.

— A to pech — mówił do niej. A po długiej pauzie dodał: — Zdarza się.

— Posłaliśmy już wiadomość? — zapytała Janet.

— Pracuję nad tym.

— Jaką ma wielkość? — zapytała Maggie. — To coś?

Hutch sprawdziła swoje dane.

— Średnica cztery tysiące kilometrów. Półtora razy większa niż nasz Księżyc.

Wyparł z nieba wszystkie gwiazdy.

Hutch zobaczyła na tablicy świetlny punkt.

— To coś wysyła jakiś sygnał.

— Ten sam, który odebrali na Tindle? — wyszeptała bez tchu Maggie.

— Prawdopodobnie. Piętnaście-dziesięć. To ta sama częstotliwość. Komputer teraz je porównuje.

— Piękny przykład nawigacji — wtrącił Carson. — Trafiliśmy w samo sedno. — Roześmiali się. A Hutch w tej chwili poczuła, że kocha ich wszystkich.

— Transmisje wysłane. Dostaną pełny zestaw zdjęć. I to jest rzeczywiście ten sam sygnał.

— I co teraz?

— Czas spróbować skoku. Liczymy do dziesięciu. — Nastawiła wszystko i potrząsnęła głową widząc poziom energii w hazeltinach, który wynosił około sześciu procent wymaganego minimum. — Dobra — uderzyła w uruchamiający guzik.

Silniki zawyły.

Wzdrygnęły się.

Jeszcze raz zawyły.

Wyłączyła.

— To koniec.

Widzieli już wyraźnie szczegóły budowy tego czegoś. Jakieś żebra. Próżnia stała się powierzchnią — niebieskoczarną, połyskującą jak plasten albo powierzchnia oceanu.

— Wiesz, jakie to wariactwo? — dziwił się Carson. — Nadal nie mamy żadnych odczytów o grawitacji. Co to właściwie jest? Każdy obiekt o takich rozmiarach musi mieć pole grawitacyjne.

— Detektory nawaliły — orzekł George.

Niecała minuta. Hutch przestała patrzeć na zegar. Usłyszała w kabinie dźwięk rozpinanego pasa.

— Proszę pozostać w pasach.

— Po co? Co za różnica? — To mówiła Janet.

— Zróbcie, co powiedziałam. Bo tak się to zwykle odbywa na porządnie dowodzonym statku. — Otarła usta wierzchem dłoni. Cala siła nabytej wiedzy pchała ją do włączenia retrosilników. Ale ona wyłączyła tylko monitory, żeby oszczędzić im przerażającego widoku.

Zamknęła oczy.

— Niech to szlag — wyrwało jej się i nie bardzo mogła powstrzymać płynące z oczu łzy. Na tym odciętym teraz mostku czuła się dziwnie bezpieczna. Uwielbiała w tej chwili miękką teksturę skóry na siedzeniu fotela pilota, zielony poblask lampek i elektroniczny pomruk systemów Winka.

— Hutch? — głos Carsona brzmiał już teraz zupełnie spokojnie.

— Tak?

— Fantastyczna z ciebie kobitka.

Uśmiechnęła się w mroku zamkniętych powiek.

Rozdział 18

Na pokładzie NCA Winckelmann, czwartek, 24 marca, 11.03

Hutch wsłuchiwała się w znajome dźwięki mostka. W napięty oddech Carsona, w szepty z kabiny pasażerów, może modlitwy, życzenia albo słowa, których nie zdążyło się wypowiedzieć wcześniej.

Czuła się przerażona, bezsilna i upokorzona, ale mimo to nie chciała, żeby już było po wszystkim… Mój Boże, jak bardzo nie chciała, żeby już było po wszystkim…

Z całej siły zacisnęła powieki. Całą resztę świata zredukowała do bicia własnego serca i miękkiej linii fotela. A jakiś wewnętrzny głos zaczął odliczanie.

Trzy. Dwa.

Przód kadłuba otrzymał potężny cios.

Statkiem szarpnęło. Rozdzwoniły się alarmy. Elektrostatyczny szum zasilania w ścianach subtelnie zmienił odcień, pogłębił się tak, jak to czasem zdarzało się w sytuacjach kryzysowych. Carson wykrzyknął coś niezrozumiale.

A ona nadal żyła.

Mieli kłopoty. Płonęła deska rozdzielcza nawigacji, w powietrze wzbijały się kłęby czarnego dymu. Na wszystkich konsoletach zapłonęły rzędy ostrzegawczych lampek. Trzasnęły dwa monitory. Z kanałów komunikacyjnych płynęły głosy z komputera. Gdzieś w głębi statku systemy wyłączały się, jakby z westchnieniem.

Ale nie odpłynęła w nicość.

Spojrzała na wskaźniki i nie mogła uwierzyć własnym oczom. Znajdowali się na wysokości stu czterdziestu kilometrów — i nadal się wznosili!

Wznosili się?

Uciszyła sygnały alarmowe i wpatrzyła się pilnie w tablice urządzeń kontrolnych. Zasilanie zaczynało robić się niestabilne. Wyłączyła je i przeszła na pomocnicze.

Wtedy dopiero wypuściła oddech.

— Co się stało? — zapytał ostrożnie Carson.

— Cholera, nie wiem. Wszyscy cali? Byli w szoku, ale cali.

— Już po wszystkim? — spytała Janet.

Ktoś wybuchnął śmiechem.

W kabinie pasażerów zerwały się owacje.

— Wygląda na to, że przeszliśmy przez to na wylot — odpowiedziała Hutch. — Tylko że nie mam pojęcia, jak…

— Cholera jasna, Hutch — rzuciła Maggie. — To było coś pięknego!

Hutch trzęsły się ręce.

— Co zrobiłaś?

— Cholera, nie wiem.

Wygasiła ogień i wysłała sygnał SOS. Carson wychylił się ku niej i klepnął ją po ramieniu.

— Chyba nie chciałbym przechodzić przez to jeszcze raz. Przelecieli na wylot przez trzysta kilometrów.

— Hutch — włączył się George — to był najlepszy pokaz pilotażu, jaki w życiu widziałem.

Teraz już śmiali się wszyscy. Dołączyła do nich, mało dbając o to, że ta radość jest nieco histeryczna. Kogo to obchodzi.

Powierzchnia powoli się oddalała. Lekko połyskiwała. Może to wewnętrzne światło. A może odbite światło gwiazd.

— Może — rzuciła Maggie śmiejąc się i płacząc jednocześnie — to był tylko dym.

Niebo na ekranach wyraźnie się kręciło.

— Koziołkujemy — powiedziała Hutch. — Ale to nic. Da się naprawić.

— Czy nic nam nie jest? — zapytał George. Jego głos drżał.

— Tak. Nic nam nie jest. — Hutch sprawdzała właśnie wszystko po kolei. W kilka sekund po zderzeniu urządzenia zasilające posłały przez statek falę energii. Wszędzie były systemy zabezpieczające, ale nie były — nie mogły być — wystarczająco sprawne. Kto wie, co mogło się spalić? Będzie musiała przejść się po statku, żeby oszacować szkody.

— Jesteśmy w niezłej formie — powiedziała. — Mamy trochę kłopotów z zasilaniem, ale nie takich, z którymi byśmy sobie nie poradzili.

Zasilanie pomocnicze składało się z sieci baterii i kolektorów energii słonecznej. Kilka z nich również było niesprawnych.

„Niedobrze”.

— Działa system podtrzymywania życia. Ale nie uda nam się zapalić głównych silników, a hazeltiny nie będą mogły się z powrotem załadować, więc nie mamy napędu gwiezdnego. Jesteśmy na martwych wodach.

Odczyty z nawigacji wykazywały że odłączyły się urządzenia nadzorujące zmiany wysokości. Ciśnienie wody gwałtownie spadło, ale teraz utrzymywało się na jednolitym poziomie. Oznaczało to, że wybuchł jeden ze zbiorników. System nadzoru przepływu energii w hazeltinach ukazywał jej oczom płaski liniowy wykres. Nawet gdyby miała dość energii, żeby wejść w nadprzestrzeń, tak naprawdę nie miałaby żadnej możliwości określenia punktu, w którym wyjdą z powrotem. Ale przecież mogło być gorzej, pomyślała. Mieliśmy cholerne szczęście. Wciąż jeszcze trzęsły jej się ręce.

Oddalili się na tyle, że obiekt znów zaczął przybierać jajowaty kształt.

— Czy to mogła być woda?

— Nawet woda rozwaliłaby nas w kawałki — odpowiedział jej Carson. — Chyba że miałaby zaledwie kilka centymetrów głębokości.

— Hej! — odezwał się zdumiony głos Janet. — Dlaczego ja ciągle usiłuję wypaść z fotela?

— Bo koziołkujemy — odparła Hutch. — Zdecentrował nam się środek ciężkości.

Carsona całkowicie pochłonął jajowaty kształt.

— Jest cieniutki. Na skalę mikro. Musi tak być.

— Możemy się jakoś naprostować? — Maggie była wyraźnie nieszczęśliwa. — Niedobrze mi.

— Robię co mogę.

Dopalacz numer cztery wyraźnie nie reagował. Odłączyła go i ustawiła od nowa sekwencję ogniową.

— Głowy do góry — zakomenderowała. — Będziemy mieli lekkie szarpnięcie.

— Mamy dość energii na takie rzeczy? — zaniepokoił się Carson.

— Wystarczy. Będziemy musieli spędzić tu jakiś czas, a chyba nie mamy ochoty przez cały czas się toczyć… — Odpaliła silniki i z satysfakcją poczuła ciąg rakiet, poczuła, jak reaguje nań statek.

Sekwencja dopalaczy była długa i skomplikowana, ale w końcu gwiezdny taniec na monitorach zwolnił tempo, zmienił kierunek, jeszcze raz zmienił kierunek, aż w końcu prawie zupełnie ustał. Prawie. Wciąż jeszcze delikatnie znosiło ich na boki.

— Więcej nie da się zrobić — powiedziała. — Możecie teraz wstać. Ale ostrożnie, trochę nami chybocze.

— Chcesz spróbować jeszcze raz? — spytał George.

— Nie, za duże obciążenie. Możemy z tym żyć.

— A co robimy potem? — zapytała Janet.

— Musimy sprawdzić, co się stało z urządzeniami zasilania — odparła Hutch.

Carson potrząsnął głową.

— Dzięki.

— Nie moja zasługa. Mieliśmy szczęście.

— Też tak myślę. W każdym razie dzięki.

Teraz wszyscy już stłoczyli się na mostku. Pierwsze uniesienie powoli ustępowało.

— Czy możemy odzyskać moc? — zapytała Janet.

— Przeprowadzam właśnie diagnozy — odparła Hutch. — Ale już teraz mogę ci odpowiedzieć: naprawa urządzeń zasilających to nie jest coś, co można przeprowadzić na miejscu. Powinniśmy zakładać z góry, że nie będziemy w stanie ich użyć. A to znaczy, że utkwiliśmy tutaj na dobre. — Rozpięła pasy.

— W takim razie powinniśmy wezwać pomoc. — Maggie wzięła głęboki oddech. — Ktoś będzie musiał się pofatygować i nas stąd wyciągnąć. Pierwsza rzecz, jak mi się wydaje, to wysłać sygnał SOS.

— Już to zrobiliśmy.

Maggie dotarła już na mostek i szła teraz niepewnie po pokładzie, badając własną równowagę.

— Już nikt nie będzie musiał się upijać — oświadczyła. — Podłoga i tak się chwieje.

— Skąd możemy liczyć na pomoc? — zapytał George. — Z Noka?

— Najprawdopodobniej. — Hutch przeglądała harmonogram lotów. — Nic tu nie ma w okolicy poza nimi. Chyba że chcemy się przejechać z Kosmikiem. Mają tu swój statek na Quraquie.

— Będą z nas mieli niezłą zabawę — stwierdziła Janet. — Wyruszamy na poszukiwanie artefaktów i rozbijamy się na jednym z nich.

— Na Noku jest Walkiria. Właśnie przyleciała, jeśli można wierzyć harmonogramom. Zwykle pozostaje tam przez cztery dni. Jesteśmy od nich oddaleni o dwa dni — tyle wynosi czas transmisji. W takim razie powinni tam jeszcze być, kiedy dojdzie nasze SOS.

— Ale to wszystko oznacza — wtrąciła Maggie — że stracimy naszą misję. Teraz wszyscy będą się tu pchali, nas się wykluczy, a inni będą zbierać pochwały. — Rzuciła rozpaczliwe spojrzenie na Hutch. — Masz jakiś pomysł?

— Nie, Maggie. Teraz możemy jedynie czekać, aż ktoś nas uratuje.

— Ile to może potrwać? — zapytała Janet. — Mam na myśli ten statek z Noka.

— Pocztówce są szybkie. Jeśli wyruszą zaraz po otrzymaniu wezwania, Walkiria będzie tu za jedenaście dni.

— Da się przeżyć — orzekł George. — A w tym czasie my możemy spróbować określić, co to jest — to co zostało za nami.

Prawdziwy problem ujawnił się dopiero pięć godzin później.

Hutch próbowała doprowadzić do porządku swoje urządzenia kontrolne, kiedy na mostek weszła Janet, chuchając głośno w dłonie.

— Tu się robi zimno.

Rzeczywiście, było chłodno. Tablice Hutch wykazywały 103°C — temperatura wystarczająca, żeby zagotować wodę. Włączyła program diagnostyczny — nic. Żadnych problemów. Potrząsnęła głową z niedowierzaniem i podeszła do jednego z kanałów przewodowych.

— Pompuje zimne powietrze!

— Właściwie nie jest jeszcze bardzo zimno — przyznała Janet. — Ale to już nie jest temperatura pokojowa.

— Lepiej zejdźmy na dół i przyjrzyjmy się temu bliżej. Coś musiało się naplątać w oprogramowaniu. Ale stąd nie mogę wybadać, co się dzieje.

Po drodze wywołały ze świetlicy George’a i przeszli we trójkę do pierścienia C, tego z systemem podtrzymywania życia i ogólnej obsługi statku. Przeszli do połowy zewnętrznego korytarza okalającego pierścień, zabrali zestaw naprawczy i weszli do działu maszynowego. Ściany tam pokrywały szafki, obudowy i osłony. Metal był tu bardzo zimny.

— Powinniśmy wziąć swetry — doszła do wniosku Janet. — Uwińmy się z tym jak najprędzej.

Trudno im było się poruszać z powodu tego chybotania. Statek wykazywał tendencję do szarpnięć przeciwnych do kierunku jego ruchu obrotowego. Ponieważ szli teraz w stronę osi statku, oznaczało to, że sami wykazywali skłonność do wpadania na ściany po lewej ręce oraz do częstych upadków. Przeszli, potykając się, obok urządzeń zasilających — zestawu cylindrów w kształcie kropel, osadzonych w rzędzie pierścieniowych podstaw. Jedyne źródło światła stanowiła żółta lampka kontrolna i blade światło zegarów tablicy rozdzielczej.

— Jesteś pewna, że nie chcesz próbować tego naprawić? — zapytał George.

— Tak — potwierdziła. Urządzenia zasilające były naprawiane wyłącznie w dokach. Personelowi statków nie wolno było ich dotykać. Szkolenie Hutch nie pozostawiało w tym względzie najmniejszej wątpliwości: przełączyć się na system pomocniczy, tam gdzie to możliwe ograniczyć zużycie energii i do domu. Najkrótszą trasą. Tutaj, rzecz jasna, przy wyczerpanych hazeltinach, nigdzie nie mogli się ruszyć.

Zbadali serię zbiorników i bębnów, w których mieścił się system wentylacyjny. Na pierwszy rzut oka nic nie dawało się wykryć. Hutch wywołała schemat przepływu powietrza na kontrolnym terminalu.

Odpowiedni skład mieszanki dwutlenku węgla, azotu i tlenu utrzymywała seria czterech recyklerów — wielkich cylindrów, z których powietrze było przepompowywane do trzech ogromnych zbiorników ciśnieniowych, gdzie je przechowywano. Recyklery i zbiorniki miały wzajemne połączenie. Zanim powietrze wchodziło z powrotem do systemu wentylacyjnego, przechodziło przez szereg czterech konwektorów, które grzały je (lub chłodziły) do odpowiedniej temperatury. Wszystkie cztery konwektory wyświetlały teraz napis „niesprawny”.

Usunęli jedną z pokryw i zajrzeli: same zgliszcza.

— Teraz musimy je wymienić. Zgadza się? — zapytał George z nadzieją w głosie.

— Możemy wymienić tylko jeden z nich.

— Masz tylko jeden zapasowy? — Janet wyraźnie nie dowierzała.

— Tylko jeden — potwierdziła Hutch. — One zwykle się nie psują. A taki rodzaj zniszczeń w ogóle nie powinien nastąpić.

— Racja — przyznała Janet.

— Na ile może nam się przydać ten jeden zapasowy? — pytał George.

— Nie wiem. I właśnie trzeba będzie się dowiedzieć. Ale może to oznaczać, że będziemy zamarzać odrobinę wolniej.

— Powiem wam, co to jest według mnie. — Maggie, zawinięta w koc, dziobnęła palcem w jajowaty kształt. Jego powiększenie teraz było wyświetlone na wielkim, zajmującym całą ścianę ekranie. Siedzieli w świetlicy. Przypominał trochę pajęczą sieć, w połowie widoczną podczas bezksiężycowej nocy. Dało się dostrzec delikatną siatkę linii, wywołującą wrażenie kruchego piękna. — To taki ostateczny Monument i jeżeli nie jest układem, w którym mieszkają Twórcy, to przynajmniej wskazuje, że jesteśmy na ich tropie.

Carson miał na sobie sweter, a na nogach udrapował sobie jakąś narzutę.

— Czy wszyscy zgodzą się, że przeszliśmy przez to na wylot?

— Nie mieliśmy innego wyjścia — potwierdziła Maggie. — Powiedzmy… — Rozjaśniła się nagle. — A może mamy na pokładzie jakieś próbki?

Carson złowił jej spojrzenie.

— Na kadłubie.

— To możliwe.

Przeniósł spojrzenie na jeden z kanałów wentylacyjnych, podszedł bliżej i przytknął do niego dłoń.

— Jest zimniej — oznajmił.

Otwarły się drzwi w głębi pomieszczenia i do środka weszła Janet, a tuż za nią Hutch i George. Wszyscy mieli na sobie kurtki i wszyscy sprawiali wrażenie zniechęconych.

— Nie za dobrze, co? — powitał ich Carson. Hutch opisała im, co zrobili. Nowy konwektor był już zamontowany.

— Będziemy mieli odrobinkę ciepła — podsumowała.

— A gdyby tak zmienić bieg powietrza? — podsunęła Maggie. — Całe powietrze z jednego koń wektora skierować tutaj. George potrząsnął przecząco głową.

— To nie działa w ten sposób. Powietrze przechodzi przez wszystkie cztery konwektory i dopiero potem rozchodzi się do poszczególnych kanałów.

— W takim razie odetnijmy zupełnie pozostałe pomieszczenia — zasugerował Carson. — Wydaje mi się, że mniejsza objętość powietrza stygłaby tutaj wolniej, bo ma mniejszą styczność ze ścianami zewnętrznymi.

Hutch pokiwała głową.

— Też o tym myśleliśmy. Ale liczba pomieszczeń, które możemy odciąć, jest bardzo ograniczona. Stracimy wszystko, co zamarznie. Bazy danych w pierścieniu B, na przykład, albo żywność i wodę i systemy podtrzymywania życia w C.

— Jak bardzo będzie zimno? — zapytała Maggie.

Hutch zaczerpnęła głęboko powietrza.

— Bardzo. — Poklepała Carsona po odzianym w wełnę ramieniu. — Będzie ci potrzebne coś więcej niż tylko to. Sprawdźmy, czy zdołam wywołać w komputerze wszystkie moje systemy, może uda się opracować jakieś inne opcje. — Przeszła przez świetlicę w kierunku przednich drzwi.

— Zanim wyjdziesz — szybko zatrzymał ją Carson — mamy do ciebie jeszcze inną sprawę. Ciągle oddalamy się od tego czegoś. Czy jest szansa na to, żeby zawrócić i lecieć w odwrotnym kierunku? Żeby mu się bliżej przyjrzeć?

— To nie jest taka zła myśl — poparła go Janet. — Mielibyśmy przynajmniej jakieś zajęcie czekając, aż nadejdzie pomoc. No i nie wypadlibyśmy w końcu aż tak głupio.

Hutch potrząsnęła przecząco głową.

— Nie mam nawet na tyle energii, żeby zatrzymać nasz ruch naprzód, Frank, nie wspominając już nawet o zawróceniu. Nie, przez jakiś czas Wink nie będzie się poruszał inaczej, jak tylko prosto przed siebie. Przykro mi… — I już jej nie było.

Jajowaty kształt unosił się na całościennym ekranie. George spojrzał nań w zamyśleniu, obramował dłońmi jego obraz, przekrzywił głowę na bok i znów się zamyślił.

— Nikomu nie będzie przeszkadzało, jeżeli to pomniejszę? — Obraz był powiększony pięciokrotnie. Nikt się nie sprzeciwił, więc zaczął go pomniejszać, krok po kroku. Zabawiał się tak przez chwilę — w tył i w przód — aż nagle zwrócił się do Maggie. — Wiesz, co ja o tym myślę? To miska. Popatrz tylko: to wielka, zakrzywiona miska wielkości planety. — Złożył odpowiednio dłonie i przechylił tak, żeby mogli zobaczyć, o co mu chodzi. — Jeśli spojrzeć pod odpowiednim kątem, ta piłka staje się miską. Widzicie?

— Masz rację — przyznał Carson. — No więc co to jest? Maggie zakutała się głębiej w swój koc.

— Wiemy, że toto wysyła sygnały radiowe. Wygląda jak wielki półmisek. Może to jakaś stacja przekaźnikowa. A z całą pewnością boja radiowa.

— Po co by ci była boja tej wielkości? — wtrąciła Janet.

— Może nie wynaleźli nic bardziej odpowiedniego — zastanawiał się Carson. — Czy to możliwe? Żeby mieli międzygwiezdne podróże, a nie mieli odpowiedniej łączności?

— Wydaje mi się, że możliwe — odpowiedziała mu Maggie. — Ale to nie ma sensu. Po co ktoś, kto opanował napęd międzygwiezdny, miałby chcieć wysyłać wiadomość, która potrzebowałaby dziesięcio-, a może i stuleci, żeby dotrzeć do adresata? — Potarła zmarznięty nos. — Wiecie co — dodała — tu się robią paskudne przeciągi.

Z ARCHIWUM

ZZ 03/241611

XX WYPADEK WYPADEK WYPADEK

DO: POWSZECHNEJ WIADOMOŚCI

OD: NCA WINCKELMANN

DOTYCZY: WEZWANIA O POMOC

PROSIMY O POMOC WSZYSTKIE STATKI I STACJE. BEZPOŚREDNIE ZAGROŻENIE ŻYCIA — UMIEJSC. BETA PAC. AWARIA SYSTEMU PODTRZYMYWANIA ŻYCIA. UTRZYMAMY SYGNAŁ NA WSZYSTKICH KANAŁACH STANDARDOWEGO ZESTAWU. TO PRZYPADEK A PIĘĆ ALFA, SKRAJNE ZAGROŻENIE, WSKAZANY NAJWYŻSZY POŚPIECH. WIADOMOŚĆ BĘDZIE POWTARZANA CO OSIEM MINUT.

Na mostku Hutch dzielnie stawiała czoło złym wieściom. Samotny konwektor był w stanie zapobiec spadkowi temperatury poniżej — 32°C. Samo w sobie nie było to najwygodniejsze, ale dawało się przeżyć. Problem w tym, że system, dzięki któremu działał konwektor, zacznie zamarzać już przy-20°C. Jest więc prawdopodobne, że konwektor zawiedzie. Jeżeli tak będzie, zrobi się naprawdę bardzo zimno.

Ile to może potrwać?

Nie była w stanie obliczyć bieżących strat ciepła. Wyglądało na to, że temperatura się obniża ponad stopień na godzinę. Można się więc spodziewać, że jutro sięgnie zera. Jeżeli temperatura opadnie, pojawi się dalsze ryzyko: staną pompy powietrzne, dystrybutory żywności, system zasilania może kompletnie wysiąść, zamykając ich w ciemnej, zamarzniętej skorupie.

Miała do dyspozycji sześć uprzęży flickingerowskich, ale w każdej był tylko dwudziestoczterogodzinny zapas powietrza. Kiedy wysiądzie zasilanie, nie będzie można już napełnić butli.

„O mój Boże”. — Siedziała i gapiła się na swoje instrumenty.

Potrzebny jakiś pomysł. Ale nic rozsądnego nie przychodziło jej do głowy. Odczuwała przemożne poczucie winy. Rzecz nie w tym, że popełniła błąd, który komisja śledcza mogłaby wyciągnąć przeciwko niej, ale koniec końców przede wszystkim ona była odpowiedzialna za bezpieczny dowóz pasażerów. Cokolwiek miałoby to oznaczać. W tej chwili nie miała pojęcia, co właściwie miałoby to oznaczać…

Zorientowawszy się, że już za długo odkłada spotkanie z resztą, zostawiła konsoletę, zaczerpnęła powietrza i wróciła do świetlicy.

Kiedy weszła, Carson siedział zagrzebany w swoich notatkach. Inni rozmawiali, ale ich rozmowa natychmiast ucichła.

— No, dobra — zaczęła — oto, co tutaj mamy. — I przedstawiła im w zarysie całą sytuację, próbując zachować spokojny ton głosu i mówiąc tak, jakby chodziło o zwykłe komplikacje, niezbyt istotne zakłócenia. Ale konkluzja była nieunikniona i brzmiała: wszyscy zamarzną, zanim przybędzie pomoc. Carson przyglądał jej się, nie odłożywszy swego długopisu, co sprawiało wrażenie, jakby zamierzał czynić jakieś notatki. Janet pozostała niewzruszona, niebieskie oczy utkwiła w blacie stołu. George i Maggie wymienili spojrzenia ciężkie od znaczeń.

Kiedy skończyła, nadal milczeli. Maggie w zamyśleniu postukiwała lekko palcem wskazującym o wargi. Hutch wyczuwała, że nie bardzo wierzą w to, co usłyszeli.

— No więc co? — zapytał w końcu George.

Janet rozejrzała się wokół siebie.

— Czy nie dałoby się zrobić ogniska? I stale do niego dokładać?

— Nie ma tu nic, co by się paliło — odpowiedziała jej Hutch. Nawet ich ubrania były z niepalnych materiałów.

George rozglądał się naokoło, jakby spodziewał się znaleźć gdzieś tutaj stertę drew.

— Musi gdzieś być coś takiego.

— Jeśli nawet jest, to ja nie wiem, co to może być.

— I nie możemy spodziewać się pomocy wcześniej jak za jedenaście dni?

— W najlepszym razie. — Spojrzenia wszystkich powędrowały w stronę kalendarza. — Pomoc może nadejść gdzieś koło czwartego kwietnia.

— Do tego czasu będzie tu dosyć zimno — stwierdziła Maggie. Carson znów coś pisał. Nie podniósł wzroku znad kartki.

— A gdybyśmy tak porzucili statek? Wzięli wahadłowiec? Czy stąd moglibyśmy się gdzieś dostać?

— Nie — orzekła stanowczo Hutch. — W wahadłowcu mamy mniej więcej tygodniowy zapas powietrza. Niedaleko jest wprawdzie świat z tlenem w atmosferze, ale nie zdążymy tam dotrzeć w takim czasie.

— Masz jakieś sugestie? — zapytała Maggie.

Całkowity pat.

— Lepiej będzie się myślało rano. Ale mam: może uda nam się tak przeprogramować mikrokuchenki, które przygotowują żywność, żeby dodatkowe ciepło przesyłały tutaj. Przypuszczam, że to wcale nie będzie trudne. Problem w tym, że reszta statku zamarznie.

— A to znaczy…?

— Zatrzymają się recyklery — to jedna sprawa. A wtedy skończy się nam dostawa powietrza. — Przesunęła wzrokiem po ich twarzach. — Słuchajcie, wszyscy jesteśmy wykończeni. Wierzę, że uda nam się do czegoś dojść. Ale musimy się przespać z problemem.

W nocy Hutch kuliła się z zimna pod trzema kocami. Przewracała się z boku na bok, wpatrując w ciemność. Skąd by tu jeszcze wydostać trochę ciepła? Pierwsza rzecz to utrzymać działanie konwektora, ale nie widziała żadnej możliwości, żeby można było tego dokonać.

O świcie wciąż jeszcze nie spała i była kompletnie wyczerpana. Czas najwyższy przestać się zamęczać. Owinięta kocem złapała świeże ciuchy (nie rozbierała się na noc) i podreptała do łazienki. Wciąż jeszcze mieli ciepłą wodę. Jednym z pierwszych zadań tego poranka będzie ratowanie zapasów wody z pierścienia C.

Zamknęła za sobą drzwi i odkręciła krany. Kiedy uznała, że pomieszczenie wystarczająco się ogrzało, zrzuciła koc, potem ubranie i weszła pod prysznic. Zaraz poczuła się lepiej i dokładnie namydliła całe ciało. Ale w tym samym czasie jej umysł katalogował przedmioty, których dałoby się użyć w charakterze zbiorników na wodę. Cholera, to jakiś koszmar.

George’a znalazła w świetlicy — parzył sobie kawę. Był cały zakutany w gruby szlafrok.

— Jak nam leci? — zapytał, wręczając jej filiżankę. Zniknął gdzieś cały jego zwykły optymizm i widać było od razu, że i on nie zmrużył oka przez większość nocy.

Wzięła od niego filiżankę; kawa była dobra i przywracała jakby zwykły porządek rzeczy.

— Chyba w porządku.

Tak bardzo zmarzły jej uszy i nos.

Wyglądało na to, że jest zadowolony z tego, że dotrzyma mu towarzystwa.

— Trochę tu teraz strasznie — przyznał.

— Wiem.

Zawahał się, potem zapytał:

— Masz jakiś pomysł?

Zabolał ją ten nie ujawniony krytycyzm.

— Jeszcze nie.

Gdzieś w głębi statku zatrzasnął się jakiś luk.

George spojrzał na nią pytająco.

— Kto tam może się włóczyć?

Sprawdziła na rozkładzie.

— To na niższym poziomie. W jednym z pomieszczeń z zapasami.

— Może ktoś jeszcze nie może zasnąć. Hutch spróbowała się połączyć.

— Halo? Nic.

— Duchy — orzekł George.

— Chyba słyszymy jakieś pogłosy z komputera.

George nie potrafił zupełnie zdławić emocji w głosie.

— Hutch, ty najlepiej znasz ten statek. Jakie mamy szansę?

Potrzebowała minuty, żeby się nim nacieszyć. Pomimo potężnych rozmiarów, George miał w sobie coś z wiecznego dziecka. Był po chłopięcemu przystojny, pełen entuzjazmu, dbały o jej uczucia w sytuacji, która, jak rozumiał, musiała być dla niej szczególnie ciężka. I po męsku próbował ukryć swoje lęki.

— Coś wymyślimy — obiecała.

— Muszę ci powiedzieć coś jeszcze.

Hutch nieszczególnie miała ochotę na jakieś dalsze wieści.

— A co?

— Byłem w nocy na mostku. Mam nadzieję, że się nie gniewasz.

— Nie, dlaczego?

Pokiwał głową.

— W okolicy nie ma żadnych sygnałów radiowych. Z wyjątkiem tych, które docierają spoza gwiazdy i tego, za którym tu przylecieliśmy.

— Absolutnie żadnych?

— Absolutnie. Najmniejszego śladu jakichkolwiek radiowych fal elektromagnetycznych.

Pod presją dotychczasowych zdarzeń główna przyczyna ich przylotu w okolice Beta Pac — ślad sztucznie wywołanego przekazu radiowego — uległa chwilowemu zapomnieniu.

— Ale nadal otrzymujemy sygnał z Piłki?

— Tak. Ale to już wszystko. Hutch, nie wydaje mi się, żeby tu ktoś był. — Odwrócił spojrzenie w bok. — Mam jedno pytanie.

— Śmiało.

— Wszyscy chcielibyśmy wiedzieć, co to jest. To znaczy ta Piłka. Nie możemy wprawdzie zawrócić statku, ale może dałoby się tam podlecieć wahadłowcem?

— Nie — odrzekła cicho. — Moglibyśmy podlecieć. Ale najpewniej nie moglibyśmy już wrócić na statek. — Dopiła resztkę kawy.

Przez długą chwilę przyglądał jej się badawczo.

— A czy to takie ważne? Czy to ważne — wrócimy czy nie?

Jego pytanie wyraźnie nią wstrząsnęło.

— Tak — odrzekła z naciskiem. — To ważne.

Ktoś się zbliżał.

„Właśnie, że to ważne”.

W drzwiach pojawiła się drżąca z zimna Janet.

— Ziąb! — rzuciła na powitanie. — Hutch, musimy coś zrobić.

A Hutch nadal rozmyślała o wahadłowcu.

— Może i masz rację — odparła. Nie mieli dokąd polecieć, ale to nie znaczyło, że nie mogliby wykorzystać Alfy w inny sposób.

Hutch obudziła Maggie.

— Idziemy.

Maggie owinęła się tylko ciaśniej kocami i nawet na nią nie spojrzała.

— Idziemy? A dokąd?

— Do wahadłowca. Tam jest ogrzewanie. Bierz wszystko, co ci będzie potrzebne.

I popędziła spiesznie do własnej kwatery, złapała trochę ubrań, ręcznik, szczotkę do zębów, grzebień — ile mogła unieść. Później wróci po resztę. Teraz, w perspektywie rychłego ogrzania się, temperatura wydawała jej się jeszcze niższa. Kiedy wchodziła do komory z wahadłowcem, szczękała z zimna zębami. Carson zjawił się tam dokładnie w tej samej chwili.

Zdalnie otworzyła luk i oboje wgramolili się do środka. Fotel pilota był sztywny i zimny. Włączyła grzejnik i czekała. Pojawił się George, dźwigając swoją walizkę.

— Świetny pomysł — pochwalił.

Wrzucił walizkę do tyłu. Włączyły się dmuchawy i kabina zaczęła się wypełniać ciepłym powietrzem. „Alleluja!” — rzucił George. Do komory weszli pozostali i pospiesznie wsiedli do środka.

— Zamknij luk — rzuciła Janet, próbując jakoś się zagospodarować. — Niech ciepło nie ucieka.

— Dlaczego nie zrobiliśmy tego już wczoraj wieczorem? — zrzędziła Maggie z tylnego siedzenia. — A może po prostu na to nie wpadliśmy?

Janet chuchała w ręce.

— O, jak dobrze. Nie ruszę się stąd, dopóki nie przybędzie pomoc.

Przerzucili ubrania i torby do tyłu, a potem pozamykali wszystkie drzwi. Hutch rozdawała kawę.

Po raz pierwszy od czasu wyjścia z nadprzestrzeni czuła się nieco lepiej. Nie wiedziała jeszcze, na ile są bezpieczni, dotąd nie miała czasu tego wszystkiego przemyśleć, ale przynajmniej na teraz życie stało się lżejsze. Ładownia była szara, zatłoczona, miała wyłącznie użytkowe przeznaczenie. Wszyscy będą stale stłoczeni razem. Ale wydawała się jej najlepszą kwaterą, w jakiej kiedykolwiek zamieszkiwała.

— Jak właściwie przedstawia się nasza sytuacja? — zapytał Carson. — Czerpiemy zasilanie z Winka, zgadza się? To niezbyt pewne źródło.

Kiwnęła głową potakująco.

— Będziemy mieli tyle mocy, ile nam potrzeba. Możemy się przełączyć na wewnętrzny system, jeżeli zmusi nas do tego sytuacja, ale będziemy go używać tylko do oświetlenia i ogrzewania. Baterie wahadłowca są przeznaczone do o wiele cięższych prac. Przypuszczam, że wystarczy nam mocy na jakieś pół roku. Co nie znaczy, że będziemy tu aż tak długo — dodała pospiesznie.

— A co z powietrzem? — zapytała Janet. — Ile mamy powietrza?

— Dla pięciorga? — Powietrze rzeczywiście mogło stanowić potencjalny problem. — Jeżeli korzystalibyśmy tylko ze zbiorników wahadłowca, bylibyśmy ograniczeni do około tygodnia. Ale teraz wykorzystujemy powietrze z Winka. Będziemy to ciągnąć, jak długo się da. Kiedy na zewnątrz wszystko zamarznie, przejdziemy na swój własny system. Będzie dobrze. Niemniej jest kilka rzeczy, które trzeba załatwić, zanim na zewnątrz zrobi się za zimno.

— Żywność — rzuciła Janet.

Hutch pokiwała głową.

— To będzie twoje zadanie, dobra? Zakładamy, że pomoc się opóźni.

— A gdzie będziemy składować żywność? — zapytał George. — Tu mamy dość ograniczoną przestrzeń. Wiemy, skąd ją brać, jeśli nam zabraknie. Może by ją tam zostawić? Nic się chyba przecież nie zepsuje?

— Nie byłabym tego taka pewna — odparła Hutch. — Mówimy tutaj o prawdziwym chłodzie. Lepiej mieć ją tutaj, gdzie sami możemy ustalać temperaturę. Nie chcę w niczym zdawać się na przypadek.

— W porządku — zgodził się Carson. — Co jeszcze?

— Woda. Frank, ty się tym zajmiesz. — Powiedziała mu, gdzie może znaleźć pojemniki, potem zwróciła się do Maggie. — Ładownia jest podzielona na trzy sekcje. Na samym końcu jest łazienka. Tę poszerzymy, a pozostałe dwie wykorzystamy jako kabiny. Zobacz, co się da zrobić, żeby je jakoś wyposażyć. A, i gdybyś mogła załatwić zapas mydeł, ręczników i naczyń, bardzo to by nam pomogło. — Rozejrzała się naprędce po kabinie. — Zaraz wracam.

— Dokąd idziesz? — zainteresował się Carson.

— Na mostek. Musimy się podłączyć do systemu łączności na statku. Inaczej nie wiedzielibyśmy, co się dookoła nas dzieje.

— Będziemy potrzebowali też pól Flickingera — przypomniał Carson.

— Racja. Mam sześć w magazynku. Przyniosę, jak będę wracać. Wy siądźcie na kilka minut i spiszcie listę wszystkiego, co będzie nam potrzebne. Starajcie się niczego nie przeoczyć. — Otwarła luk i wyszła na zewnątrz. Powietrze wydało jej się teraz jakby mniej chłodne.

Przeszła zaledwie parę kroków, kiedy poczuła zapach dymu.

— Mamy gdzieś pożar — rzuciła w mikrofon, co sprawiło, że w kilka sekund wszyscy znaleźli się przed wahadłowcem.

Swąd dochodził z jednego z kanałów wentylacyjnych. Szli za tym tropem aż do maszyn przygotowujących posiłki i kilka minut później zobaczyli, co się święci. Jedna z kuchenek przegrzała się i spaliła własną instalację. Ponieważ nie reagowała na polecenia, musieli wyłączyć ją z sieci.

Temperatura zbliżała się teraz do zera, a nikt nie miał na sobie ciepłego okrycia. Zanim wrócili do Alfy, zdążyli przemarznąć do szpiku kości.

— Pójdę z tobą na mostek — oświadczył Carson. — Od tej chwili chyba nikt nie powinien wychodzić w pojedynkę.

Hutch uznała to za rozsądne, ale zanim zdążyła odpowiedzieć, Janet spojrzała na zegarek, a potem pokazała na okno.

— Nadal jest ciemno — powiedziała zdziwiona. Była już prawie siódma rano, według czasu na statku. Światła symulujące cykl nocy i dnia powinny były dawno się rozjaśnić.

Hutch najpierw zajęła się własnymi zadaniami technicznymi, by zapewnić sobie pełną kontrolę nad systemem łączności Winckelmanna. W większej części poprzełączała także wszystkie standardowe tablice rozdzielcze statku. Zastanowiła się, jak długo mogą pociągnąć te jej obwody, kiedy cały statek zamarznie. Przyszło jej do głowy, że Wink może przejść w stan całkowitego zaćmienia komunikacyjnego. Gdyby to rzeczywiście nastąpiło, może lepiej byłoby wylecieć Alfą naprzeciw Walkirii czwartego kwietnia w południe? Ale to dość ryzykowne — jeśli pomoc by nie nadeszła, nie mieliby żadnych gwarancji, że uda im się podłączyć z powrotem do zapasów powietrza na statku. Co więcej, należało się zastanowić, czy wtedy wyjście z komory wahadłowca będzie jeszcze sprawne.

Przekonsultowała tę sprawę z komputerem.

PYT.: PRZY OBECNYM TEMPIE UTRATY CIEPŁA W JAKIEJ TEMPERATURZE I O JAKIM CZASIE DRZWI WYLOTOWE WAHADŁOWCA PRZESTANĄ BYĆ SPRAWNE?

ODR: W TEMP. 284 STOPNI CELSJUSZA. 19.03.03.

— O-o — zdziwiła się Janet. — Dziewiętnasty? Czy to nie było w zeszłym tygodniu?

— Komputer możemy chyba spisać na straty — orzekła Hutch.

Światło dzienne pojawiło się punktualnie o dziesiątej dziesięć. Rozbłysnęło gwałtownie, ostre, intensywne — jak w samo południe na morzu. Byli akurat rozproszeni po całym statku, fasując co się da, więc przywitali je lekko cynicznymi okrzykami radości.

Urządzili się tak wygodnie, jak tylko zezwalały na to okoliczności. Ze świetlicy wywlekli kilka krzeseł, stoliki, znaleźli też trzy kanapy i przytwierdzili je do podłogi w swoich obecnych kwaterach. Poprzypinali nawet kilka obrazków. Na jednym ze stołów Maggie położyła kryształowego delfinka, a Janet próbowała ocalić kilka z rozsianych tu i ówdzie roślin doniczkowych, ale dla nich było już o wiele za późno.

Dla większego bezpieczeństwa Hutch odłączyła wszystkie systemy, które nie były im absolutnie niezbędne. Pierścienie przestały się obracać, więc ustała sztucznie wytwarzana grawitacja. Wszystko trzeba było przytwierdzać do podłoża. Napoje pijano przez słomki, a prysznic dostarczał wielu przygód.

W poniedziałek, dwudziestego ósmego, czwartego dnia po zderzeniu, otrzymali odpowiedź z Noka. Hutch szybko przeleciała ją wzrokiem i zaraz posłała w obieg.

OTRZYMALIŚMY WASZE 03/241541Z I 03/241611Z. NIESTETY NIE MAMY STATKU DO WYSŁANIA. WASZĄ WIADOMOŚĆ PRZESŁALIŚMY DO NAJBLIŻSZEGO POJAZDU, STATKU BADAWCZEGO ASHLEY TEE, OBECNIE W NADPRZESTRZENI. SZACUNKOWY CZAS PRZYLOTU NA BETA PAC. 11 KWIETNIA, POWT. 11 KWIETNIA. POWODZENIA.

— O mój Boże! — wykrzyknęła Janet. — To przecież dwa tygodnie! Co się stało z Walkirią?

Hutch osunęła się bezwładnie w fotel.

— Może odwołali im lot. Robią tak czasami, kiedy nie ma nic dostatecznie ważnego do przewiezienia. Może wymaga jakichś napraw. Kto wie? I co to za różnica?

PLIK SIECI BIBLIOTECZNEJ

W ciągu całej mojej kariery, w czasie której odniosłam kilka znaczących sukcesów (jeśli wolno mi się w ten sposób wychwalać) a także przeżyłam kilka druzgocących klęsk, nie przypominam sobie równie frustrującego zdarzenia jak teraz, kiedy jestem zamknięta wewnątrz Winckelmanna i jego wahadłowca, o kilka milionów kilometrów od archeologicznej zagadki o niesłychanym wymiarze. I nic nie mogę na to poradzić.

Współtowarzysze rozumieją moje troski, ale ich uwagę odciągają zwykłe sprawy życia i śmierci. Ja też się boję. Ale mimo to bardzo chciałabym przyjrzeć się bliżej tej Piłce. Co to w ogóle jest? A przy okazji, chciałabym tutaj odnotować, jak bardzo jestem zadowolona, że mamy przy sobie Hutchins. Ma w sobie coś z dziwadła. Ale wiem, że nas z tego wyciągnie. Jeżeli to tylko możliwe.

„Dzienniki” Margaret Tufu,

data 29 marca 2203

Opublikowane pośmiertnie przez Hartley & Co., Londyn.

2219 (Opracowane i opatrzone notą przez Janet Allegri)

Rozdział 19

Na pokładzie NCA Winckelmann, wtorek, 29 marca, 12.18

— Będziemy musieli wymyślić coś innego.

Temperatura na statku spadła do minus trzydziestu. Urządzenia elektroniczne zaczęły wysiadać. Dawno już pozamarzały rury przewodzące wodę. Hutch, martwiąc się, że gdzieś może zamarznąć luk, odcinając ich od pozostałych części statku, pozostawiła wszystko pootwierane.

Janet znalazła na pokładzie C automatyczną kuchenkę, którą umieścili na Alfie. Kuchenka była w stanie przyrządzić kawę, kanapki i przekąski. Zarekwirowali też lodówkę.

Na drugi dzień po nadejściu złych wieści z Noka na Winku pogasły światła. Hutch wydawało się, że mogłaby je przywrócić, ale stwierdziła, że to niewarte zachodu, więc gnieździli się teraz w swoim ciepłym, dobrze oświetlonym kokoniku, we wnętrzu zimnego, ciemnego statku.

I martwili się o zapas powietrza. Nadal oddychali zapasami ze statku, nadal też czerpali z niego energię. Ale utrata światła uświadomiła im, co ich czeka w niedalekiej przyszłości: lada chwila wysiądzie napęd recyklerów albo zamarzną pompy, albo jedno z tuzina innych nieszczęść odetnie im dopływ tlenu. Wtedy to będą musieli przejść na wewnętrzny system wahadłowca i od tej chwili pozostanie im zaledwie jeden tydzień. Plus mniej więcej doba w uprzęży Flickingera. Ashley Tee dotrze na miejsce — w najlepszym razie — za jakieś trzynaście dni. A to oznacza, że jeśli dopływ powietrza ze statku ustanie przed upływem następnych pięciu dni, nie wyjdą z tego.

Na tablicy kontrolnej płonęła zielona lampka, która zapewniała ich o stałym dopływie powietrza z Winka. Jeśli dopływ się przerwie — a właściwie: kiedy dopływ się przerwie, lampka zgaśnie, a włączy się sygnał alarmowy.

Hutch siedziała wpatrzona w ciemność. Światło z okien wahadłowca wyławiało z mroku zarys pokładu.

— Niewesoło, co? — George przerwał długą ciszę.

— Nie bardzo — potrząsnęła w zadumie głową.

— Wszystko będzie dobrze. — Uścisnął jej ramię. — Zawsze jest ciężko, kiedy nie można zrobić nic innego, jak tylko siedzieć i czekać. W kilka minut później zamarł ich ostatni konwektor.

Piłki już nie dało się oglądać bez powiększenia. Była teraz małym strzępkiem nocy o nieokreślonym zarysie, pustym miejscem między gwiazdami. Studzienką pośród pełnego świateł miasta. Pulsacje jej sygnału radiowego tańczyły po monitorze, który przygotowała sobie Maggie. Carson siedział przed nim, intensywnie wpatrzony. Drugi ekran wyświetlał obliczenia telemetryczne. Carson z roztargnieniem wyjadał płatki śniadaniowe z trzymanej na kolanach miski. Obok drzemała Maggie.

Hutch z George’em grali w szachy, przytrzymując szachownicę na zbiorniku z wodą. Janet dzieliła uwagę między własną książkę a ich partię (miała grać ze zwycięzcą). George pogryzał czekoladowe ciasteczka. Wszyscy stosunkowo dobrze przystosowali się do chwilowych ograniczeń. Czuli się w tym wahadłowcu niemal jak w domu.

Jakikolwiek ruch mogli uprawiać, rzecz jasna, tylko na zewnątrz. Chronieni polem flickingerowskim pozwalali sobie spacerować po statku, ale to się skończy, kiedy utracą dostawy powietrza z zewnątrz, bo wtedy nie będzie można napełnić butli powietrznych bez naruszania zapasów na wahadłowcu.

Nie rozmawiali wiele na temat istniejących zagrożeń. Ale w tych umyślnie mało znaczących rozmowach, które stały się teraz kluczowym punktem dnia, Hutch zauważyła tendencję do mimowolnego ściszania głosu, do odzywania się półgłosem, tak jak to zwykle bywa w kościołach. Podtrzymywano jednak twierdzenie, że wybawienie jest tylko kwestią czasu.

No i nieustannie oddawali się spekulacjom na temat Piłki. Udało im się odkryć, że sygnał wychodzi z samego środka obiektu.

— To musi być jakaś antena — oznajmił George, przecinając powietrze wieżą. — A powtarzalny sygnał radiowy musiał być przeznaczony dla kogoś, kto znajdował się w tym układzie. — Postawił wieżę tam, gdzie wspierała znajdującego się w opałach gońca. To był dopiero początek gry, a już wszystko zdawało się wskazywać na jego przegraną. Jak zwykle. — Ciekawe, czy ktoś gdzieś prowadzi nasłuch?

— Ktoś gdzieś musi — odpowiedziała mu Janet. — Ktoś od czasu do czasu musi tu dokonywać jakiejś konserwacji.

— Może to nie wymaga konserwacji — odezwała się Hutch. Wjechała między pionki swoim czarnym laufrem. Poświęciła go. George nie miał pojęcia, po co. — Nie możecie lekceważyć nieznanej technologii — dodała.

Carson uniósł pustą już miskę po płatkach i przechylił ją tak, że ustawiona była pod tym samym kątem co Piłka.

— Hutch — zagadnął — czy były jakieś zakłócenia w sygnale, kiedy przez to przechodziliśmy? Czy to w ogóle nas zauważyło?

— Pojęcia nie mam. Nie rejestrowałam sygnału. Wtedy nie widziałam powodu.

Janet uśmiechnęła się uprzejmie do George’a i potrząsnęła z powątpiewaniem głową.

— Poddaj się — zaproponowała.

— Dlaczego to jest takie wielkie? — zapytała Hutch.

— Może jest czymś więcej niż tylko stacja przekaźnikową — podsunął George.

— Ale co to jeszcze mogłoby być?

— Może teleskop. Coś w rodzaju Tindle, tylko większy.

— O wiele większy — dodał Carson. — Przy teleskopie o takich rozmiarach widzielibyśmy, jak ktoś zapala zapałkę po drugiej stronie Próżni.

— Twój ruch — rzuciła z uśmiechem Hutch.

George odsunął się od szachownicy, wzruszył ramionami i przewrócił swojego króla.

— Gdyby to rzeczywiście był teleskop — mówiła Janet — musiałby być ciałem stałym. A my wtedy robiliśmy ile? Pięćdziesiąt tysięcy kilosów? Nie zostałaby po nas mokra plama.

— Zależy jak by był zrobiony — sprzeciwił się Carson.

Janet poustawiała figury i odwróciła szachownicę czarnymi do Hutch.

— I coś jeszcze — dodała. — Załóżmy, że masz miskę tych rozmiarów. Jak byś nią obracał?

— Co?

— Jeżeli to teleskop, to jak byś nim obracał? Wydaje mi się, że przy pierwszej próbie rozpadłby się w kawałki.

— Może nim się nie obraca — sugerował George. — Może został od razu ustawiony tak, by można było obserwować coś, co się za bardzo nie rusza. Tak ledwo dostrzegalnie.

— Nie mogę sobie wyobrazić, jak się to wszystko trzyma w kupie — dobiegł ich głos Maggie.

— Myślałem, że śpisz — powiedział Carson z niemal ojcowskim uśmiechem na twarzy. — Jeśli to jest teleskop i rzeczywiście został nakierowany na jeden cel, co można przez niego zobaczyć? — Wyczyścił ekran i skierował swoje pytanie do komputera.

Maggie wstała i przeciągnęła się.

Janet, która dla Hutch była przyzwoitym partnerem, wyszła, jak zawsze, na c-4 — angielski początek. Hutch dziwiła się, jak to możliwe, że kobieta tak energiczna, mało dbająca o własne bezpieczeństwo, mogła upodobać sobie wyjście tak rozsądne, ostrożne i metodyczne.

— Nic — zakończył Carson swoje dociekania. — Na linii wzroku nie ma tam nic.

— To już tu jest dosyć długo. Cofnij się o dwanaście tysięcy lat i sprawdź jeszcze raz — poradziła mu Maggie.

George wziął do ręki książkę Janet. Była to powieść historyczna, której akcja toczyła się tuż po upadku Stanów Zjednoczonych. Zaczął ją kartkować.

Carson otrzymał już swój wynik i uśmiechnął się.

— Mały Obłok Magellana. To ciekawe.

— Dlaczego? — zainteresował się George.

— Bo to najbliższy obiekt pozagalaktyczny — odpowiedziała mu Hutch.

— Trudno uwierzyć — dziwiła się Janet — że ktoś mógł zbudować takiego potwora tylko po to, żeby obserwować jeden astronomiczny cel. Wygląda mi to na zbytek pracy.

George zmarszczył brwi.

— Myślałem, że najbliższa galaktyka to Andromeda.

— Andromeda to najbliższa z dużych — wyjaśniła Hutch. — Jest o dwa miliony lat stąd. Ale Obłoki Magellana — są dwa — oddalone o zaledwie jedną dziesiątą tej odległości.

Maggie potarła oczy.

— Bardziej mnie interesuje, co jest u tego końca. Mówiłeś, że gdzieś w tej biostrefie jest jakiś tlenowy świat. Jak on wygląda?

— Nie mam zbyt wielu szczegółów — odparła Hutch. — Moje detektory paskudnie się rozregulowały. Temperatury są tam zbliżone do ziemskich. Oceany wodne. Istnieje życie. Ale nie wysyła fal elektromagnetycznych. I tyle tylko wiemy na pewno.

Janet już otwierała usta, żeby coś powiedzieć, gdy nagle światła w kabinie pociemniały. Ale nie zgasły.

Hutch zajrzała natychmiast do kabiny pilota. Nadal płonął ciepły, zielony blask lampki tlenowej.

— Trzymamy się — powiedziała.

Kilka chwil później światła pojaśniały.

Nikt nie sypiał dobrze. Wszyscy wiercili się i przewracali z boku na bok, robili bezsensowne wycieczki do łazienki i czytali do późna. Mieli trzy wygodne kanapy, z początku były z tym pewne problemy. Najpierw mężczyźni upierali się, że będą spać na podłodze. Hutch, czując na sercu ciężar tradycji, odmówiła korzystania z kanapy i zadeklarowała chęć sypiania w fotelu pilota. Janet i Maggie oświadczyły, że nie przyjmą żadnych szczególnych względów. W końcu wszyscy zgodzili się na plan rotacyjny — każdy miał spać na kanapie trzy noce z pięciu, a pozostałe dwie w kabinie pasażerskiej.

Mimo ograniczonych zapasów żywności zapanowała ogólna tendencja do objadania się. Trzymali się teraz blisko wahadłowca, z rzadka tylko wychodząc na spacery. Długie, nie oświetlone korytarze statku budziły w nich niepokój.

Hutch dowiedziała się, że Janet była aktywistką ruchów pokojowych podczas wojen arabskich. Regularnie pikietowała Radę Światową i dwa razy siedziała w więzieniu — raz w Bagdadzie, a raz w Nowym Jorku.

— W Nowym Jorku wybieliliśmy sobie cele — opowiadała — i gliny się wściekły. Wszyscy mieliśmy świetnego rzecznika prasowego. NewsNet zjawił się zaraz następnego dnia, żeby porobić zdjęcia. W końcu musieli coś z tym zrobić. To nie wyglądało dobrze, kiedy pozamykali porządnych i wykształconych obywateli. Wtedy ludzi łatwiej było czymś poruszyć.

Hutch po jakimś czasie zdała sobie też sprawę, że Frankowi Carsonowi, mimo wszystkich jego osiągnięć i pozorów brawury, tak naprawdę brakowało pewności siebie. Potrzebował akceptacji ludzi ze swego otoczenia i wcale nie odpowiadała mu rola szefa misji. Wydawało jej się, że czuł ulgę na myśl, iż sytuacja kryzysowa przydarzyła im się na statku — w zakresie odpowiedzialności Hutch. I pewnie z tej przyczyny odczuwał dla niej szczególny rodzaj współczucia, jako dla osoby, która do pewnego stopnia zawiodła. Hutch z trudem ukrywała swoje rozdrażnienie. Sama kwestionowała własną kompetentność, ale nie zamierzała dopuszczać do tego innych. Co więcej, współczucie lokowało się nisko w jej skali wartości.

George wyraźnie się do niej zbliżał. Od czasu do czasu, kiedy rzucał jakiś żart na temat niemożności wyizolowania się albo korzyści płynących z celibatu („pozwala oczyścić umysł”), Hutch dostrzegała w jego oczach skrywaną pasję. Jej własne emocje obracały się w środku jak żarna. Uwielbiała być blisko niego, ale frustrowało ją, że mogą być sami tylko wtedy, kiedy idą razem na spacer. A to było tak, jakby ogłaszali publicznie, że coś tu się święci.

Maggie nie czyniła sekretu ze swych zastrzeżeń na temat męskich możliwości intelektualnych.

— Są w porządku, kiedy są sami — mówiła — ale daj z nimi do jednego pokoju kobietę, a ich iloraz inteligencji natychmiast opada o trzydzieści punktów. — Ukrywała swoje uwagi pod płaszczykiem kpinek, ale wszyscy podejrzewali, że kryje się pod nimi jakaś zadawniona rana, która nie chce się zagoić. Nikt się nie obrażał.

O jedenastej sześć w czwartek, 31 marca, dokładnie w tydzień po zderzeniu, zadźwięczał dzwonek alarmu. Hutch się odpięła, ale Carson przytrzymał ją w miejscu.

— Spokojnie. Ja się tym zajmę. — Podpłynął do konsolety. Panowała cisza. Słyszeli, jak się tam krząta, jak wciska guziki przy aparaturze.

— Spada ciśnienie powietrza — oświadczył. — Niewiele już dostajemy.

— Chodźmy sprawdzić — powiedziała Hutch.

Pękła rurka, która łączyła Alfę z pompami powietrza na statku. Wypływał z niej fontanną strumień pary, by po chwili zamienić się w kryształki i odpłynąć w powietrzu.

— Można by pomyśleć — mówił Carson — że w komorze wahadłowca sprzęt powinien być odporny na mróz.

— Wszystko ma swoje granice — odparła Hutch. — Nikt nie zakładał, że to miejsce będzie stale zamarznięte.

Pokład i urządzenia pokryte były szronem. Kiedy poświeciła dookoła latarką, w promieniach światła zatańczyły delikatne białe cząsteczki.

— Mamy kilka zapasowych. Zaraz wymienimy.

Było już -77.

Tego wieczora grali w brydża na kolejki. Trwało to dłużej niż zwykle i kiedy się skończyło, nikomu już nie chciało się spać.

Hutch miała dla siebie jedną z kanap. Było tu znacznie wygodniej niż na fotelu z przodu pojazdu, ale i tak musiała się przywiązać, żeby nie polecieć do góry.

— W końcu — rzucił George — wszyscy będziemy siedzieć w kręgu na Mogambo i snuć wspomnienia o tym wszystkim. — Nie wyjaśnił, co to takiego Mogambo.

— Mam nadzieję — odparła. Światła były już zgaszone.

— Poczekaj, a zobaczysz — mówił dalej. — Nadejdzie dzień, kiedy będziesz gotowa oddać wszystko, żeby znów się tu znaleźć i od nowa przeżyć tę noc.

Ta uwaga ją zaskoczyła. Nie była utrzymana w dotychczasowym tonie.

— Nie wydaje mi się. — Pomyślała, że chciał powiedzieć coś więcej, ale pozostawiał to jej domyślności. Na trzeciej kanapie leżała Maggie. Bez wątpienia tam była — Hutch wiedziała, że marzyła o tym, żeby wśliznąć się pod koce. Cholera. — Dobranoc, George — odrzekła i dodała szeptem, zbyt cichym, żeby ktokolwiek go posłyszał: — Być może.

Połączenie z pompami wysiadło następnego ranka, właśnie kiedy wstawała. Carson już czekał na nią w kabinie pilota.

Poszli razem, niosąc ze sobą lampy, i jeszcze raz odłączyli rurkę, żeby zastąpić ją następną. Kiedy zajęci byli pracą, Hutch zaczął trapić dziwny niepokój.

— Coś jeszcze jest nie tak — odezwała się.

— Co? — zapytał Carson.

Chwilę to trwało.

— Nie ma zasilania.

Zniknął charakterystyczny pomruk urządzeń elektronicznych, który normalnie było słychać na całym statku.

— Hej! — zabrzmiał im w uszach głos George’a. — Mamy tu jakieś czerwone światło.

— Już tam idę — odpowiedziała Hutch. Potem zwróciła się do Carsona: — Z pompami koniec. Musimy przejść na wewnętrzny zapas powietrza.

— To za wcześnie — ubolewał Carson.

— Wiem.

— Dobra — mówiła Maggie. — W tym stanie rzeczy wykorzystamy resztki powietrza na wahadłowcu ósmego kwietnia. Plus minus kilka godzin. Powietrze z butli pozwoli nam doczekać dziewiątego. A odsiecz dotrze tu dopiero dwa dni później.

„W najlepszym razie”.

Łączność na statku przeszła na zasilanie z małej baterii pomocniczej. Poza tym statek był martwy.

— Zbiorniki Winka są pełne — powiedział George.

Hutch skinęła potakująco głową.

— Ale to nam nie pomoże, skoro nie działają pompy. George — chyba po raz pierwszy — dostrzegł, że sprawy mają się naprawdę źle. Pobladł na twarzy.

— Nie można pompować ręcznie? Potrząsnęła przecząco głową.

— Powiem wam coś — wtrąciła Janet. — Jeżeli i tak mamy tego nie przeżyć, to ja nie chcę umierać tutaj. Dlaczego nie wystartujemy i nie odlecimy gdzieś daleko od tego mauzoleum?

— Moglibyśmy — odpowiedziała jej Hutch. — Ale jeśli nadejdzie pomoc, o wiele łatwiej będzie im znaleźć Winka niż wahadłowiec. Ona też była wstrząśnięta. George przylgnął wzrokiem do twarzy Hutch.

— Musi być jakieś wyjście.

— A co z Kosmikiem? — zapytała Maggie. — Quraqua jest bliżej niż Nok.

Hutch podciągnęła kolana pod brodę.

— Prosiłam ich o pomoc już w dziesięć minut po otrzymaniu odpowiedzi z Noka. I musieli widzieć nasz pierwszy sygnał SOS. I pewnie także odpowiedź z Noka. Zakładając najbardziej sprzyjające okoliczności — że uświadomili sobie nasze zagrożenie, że mieli wolny statek i że wysłali go natychmiast, kiedy Nok się wycofał, dotrą na miejsce prawdopodobnie odrobinę wcześniej niż Ashley Tee. Ale tylko odrobinę. Odległość w nadprzestrzeni wynosi jakieś osiem dni. No i będą potrzebowali kolejnego dnia, żeby nas odnaleźć, kiedy już tu będą. Przynajmniej jednego dnia.

— A my i tak będziemy martwi — podsumował George.

Maggie wypisywała w swoim notatniku jakieś zawiłe wzory.

— Niechętnie wnoszę jakiekolwiek radykalne propozycje. — Każdą sylabę wymawiała z dziwną wyrazistością, jakby ją odczytywała. — Ale w sumie mamy czterdzieści dni powietrza, które będziemy mogli podzielić tak, jak będziemy chcieli.

Spojrzenie Carsona nagle się zaostrzyło.

— Niczego nie sugeruję — powtórzyła. — Ale jest nad czym pomyśleć.

„Czworo ludzi przetrwa dziesięć dni. Będą mieli szansę”.

Maggie musiała odczytać coś z wyrazu twarzy Hutch.

— Przykro mi. Tym razem szczęście nam wyraźnie nie dopisuje — powiedziała.

— Jest jeszcze jedna możliwość, której dotąd nie wypróbowaliśmy — odezwał się Carson. — Twórcy Monumentów. Znamy ich adres. Może do tej pory zwracaliśmy się o pomoc nie tam, gdzie należało.

Zestaw anten nie odpowiedział. Hutch i Carson wyszli na kadłub Winka i znaleźli to, czego się spodziewali: fragmenty budulca, które oderwały się w czasie zderzenia. Załatali kilka uszkodzeń i zainstalowali system naprowadzający połączony z mostkiem. Zabrali ze sobą przenośny nadajnik oraz wzmacniacz i połączyli je ze sobą. Sygnał nagrali wcześniej — zwykłe SOS na wszystkich kanałach w paśmie zbliżonym do tego, w jakim nadawała Piłka. Jeżeli w tym układzie planetarnym byli gdzieś obcy, to choć może nie będą w stanie odczytać znaczenia przekazu, z pewnością odkryją, że został stworzony sztucznie i to wzbudzi ich ciekawość. Na tyle, że zaczną sprawdzać. Były to dość rozpaczliwe próby szukania ratunku i tak naprawdę nikt nie wiązał z nimi zbyt wielkich nadziei. Ale cóż innego pozostało?

Spoglądali teraz w to samo rozdwojone w sobie niebo, również widoczne ze wszystkich punktów wzdłuż Ramienia Oriona: na sterburcie niebo jak wygwieżdżona tapeta, po bakburcie jak czarny nurt rzeki. Po drugiej stronie widać było delikatny poblask przeciwnego brzegu.

— Gotowe?

Głos Carsona wyrwał ją z tych rozmyślań. Włączyła nadajnik.

Carson skinął głową.

— Dobra, słyszę. — W górze światło z otwartej komory wahadłowca oświetlało spodnią część pierścienia A.

Wepchnęła sprzęt do worka. Carson wyprostował się i stał teraz obserwując, jak nad krzywą statku wschodzą i zachodzą gwiezdne konstelacje. Jego sylwetka na tle przepływających gwiazd mogłaby mieć w sobie coś heroicznego. Tyle że miał na sobie biały sweter z małą żaglówką na kieszeni na piersiach i spodnie od dresu. Pominąwszy otoczenie, wyglądał jakby wyszedł na wieczorny spacerek.

Kiedy wykonywała wszystkie te czynności, jej myśli krążyły wciąż wokół obliczeń Maggie. „Czworgu mogłoby się udać”.

Tego wieczoru Hutch siedziała na przedzie wpatrzona w lampki systemu łączności na głównej konsolecie. Rozkojarzona, zniechęcona i przestraszona, czuła, że przerasta ją to wszystko, i nie zdawała sobie sprawy, że nie jest sama, dopóki nie poczuła obok siebie zapachu kawy.

To Maggie.

— Nic ci nie jest? — spytała opanowanym, świadomie spokojnym głosem.

— Bywało lepiej.

— U mnie też. — Chciała jej coś powiedzieć, ale Hutch wiedziała, że musi nadejść właściwa chwila.

Wpatrywały się teraz obie w ciemną komorę za oknami.

— Twórcy Monumentów już o nas wiedzą. O ile w ogóle istnieją. — Maggie trzymała filiżankę tuż przy wargach.

— To prawda.

— Wiesz, to pierwszy funkcjonalny eksponat, jaki dotąd znaleźliśmy.

— Wiem.

— Nasza podróż ma historyczne znaczenie. — Kolejny łyk z filiżanki. Maggie była wyraźnie zdenerwowana. — W przyszłości ludzie będą o nas czytać.

Hutch pomyślała, że ona w tych raportach raczej nie wypadnie korzystnie. Sklasyfikują ją razem z kapitanami Titanica i Regala.

— Byłaś już kiedyś w takich opałach? — zapytała Maggie. — W takich jak teraz?

— W takich jeszcze nie.

— Ja też nie. — Chwila przerwy. — Nie wydaje mi się, żebyśmy mogli z tego wyjść.

Hutch nie odpowiedziała.

Spojrzenie Maggie powędrowało w bok.

— Rozumiem, że tobie jest ciężej niż komukolwiek z nas.

— Nikomu nie jest łatwo.

— Tak. — Twarz Maggie ukryta była w cieniu. — Słuchaj. Wiem, że obwiniasz się o to wszystko.

— Nic mi nie jest. — Głos Hutch zadrżał lekko. Miała ochotę powiedzieć Maggie, żeby sobie poszła.

— To nie była niczyja wina.

Dłoń Maggie musnęła jej policzek i tego już Hutch nie była w stanie wytrzymać.

— Czuję się taka bezsilna — wyrzuciła z siebie.

— Wiem — odrzekła Maggie.

Janet Allegri, Dziennik.

2 kwietnia, 2203

To dość dziwna pora jak na rozpoczynanie pamiętnika. Nigdy przedtem tego nie robiłam, nigdy nawet o tym nie myślałam, a to mogą być moje ostatnie dni. Niemniej codziennie obserwuję Maggie, jak zapisuje coś w swoim notesie i zawsze wygląda znacznie spokojniej, kiedy skończy, a Bóg jeden wie, jak strasznie się boję i jak muszę komuś o tym opowiedzieć.

Mam poczucie, że powinnam coś robić. Może spisać testament. Do tej pory o tym nie myślałam, ale nawet teraz jakoś nie mogę się zmusić. Może dlatego, że w ten sposób przyznałabym wreszcie, że to koniec.

Pewnie powinnam prowadzić jakieś zapiski. Jest kilku ludzi, z którymi chciałabym się pożegnać. Tak na wszelki wypadek. Ale i na to jeszcze nie jestem gotowa.

W ciągu ostatnich kilku dni dużo myślałam o swoim życiu i muszę przyznać, że nie znalazłam w nim zbyt wiele sensu. Doszłam do czegoś w życiu zawodowym i zupełnie nieźle się bawiłam. Może to powinno wystarczyć. Ale dziś przychodzi mi na myśl wszystko, czego jeszcze nie zrobiłam. To, czego nie spróbowałam, bo bałam się, że mi nie wyjdzie. To, co zaniedbałam. Dzięki Bogu, że mogłam pomóc Hutch zrzucić ową kulkę z piany. Mam nadzieję, że mój udział wyjdzie na jaw, bo właśnie za to chciałabym być pamiętana.

(Nic nie wiadomo o istnieniu dalszych wpisów do tego „Dziennika”).

„Trzeba będzie wypchnąć kogoś za burtę”.

Tej nocy Hutch przypadła jedna z kanap, ale nie mogła zasnąć. Jeżeli to ma się stać, najlepiej, żeby stało się szybko”. I choć przerażała ją beznadziejność sytuacji, choć po policzkach lały się łzy, a całą paraliżował zimny strach, dobrze pojmowała znaczenie starej zasady — przede wszystkim trzeba ratować pasażerów.

Bez niej będą mieli szansę.

Każda chwila, podczas której oddychała, zwiększała ich ryzyko.

Gdzieś w środku nocy znalazła się nagle w fotelu pilota, nie całkiem pewna, jak się tu dostała. Na zewnątrz zalegała głęboka czerń. Cisza. Przyciemnione światła z kabiny rzucały poblask na kraty kanału. Wśród promieni wirowały płatki śniegu.

Zamarzały rezerwy powietrza na statku.

„Zrób to teraz. Miej to z głowy. Zakończ wszystko z godnością”.

Alfa miała dwa zbiorniki powietrza — jeden pełny, drugi już w jednej ósmej opróżniony.

Może powinna poczekać do rana. Aż rozjaśni jej się w głowie. Może wtedy ktoś zdoła jej wyperswadować bezsens desperackiego czynu. Może zgłosi się ktoś inny.

Potrząsnęła głową, żeby odpędzić te myśli.

„Zrób to”.

Pulser skończyłby z tym najszybciej.

Wstała, otworzyła magazynek za tylnymi siedzeniami. W półświetle zalśniły pulsery. Miały pomarańczowe lufy i białe magazynki, i były dostatecznie lekkie nawet dla kobiety wzrostu Hutch. Używano ich głównie jako narzędzia, ale miały podwójne zastosowanie — także jako broń.

Jakby od niechcenia wzięła jeden z nich do ręki. Załadowała, a potem, kiedy bursztynowe światełko przeszło w zielone, ułożyła go na kolanach. Lśniący metal, czarny uchwyt. Podniosła go jeszcze raz — nie, teraz jeszcze nie miała odwagi, ale chciała poczuć, jak to naprawdę jest — i przyłożyła wylot lufy do piersi. Wskazujący palec zawinął się wokół spustu. I znów zalała się łzami.

„Zrób to!”

Wirujący śnieg rozmazał się. Tylko ostrożnie. Jak coś spaprzesz, możesz wyciąć dziurę w wahadłowcu i pozabijasz innych.

Wtedy zdała sobie sprawę, że to i tak musiałoby się wydarzyć. Broni nie można było nastawić tak, by nie zagrażała bezpieczeństwu statku. Żeby je zapewnić, musi wyjść na zewnątrz, do komory.

„George, gdzie jesteś?”

Odłożyła broń.

Zanim pogasły światła, długo rozpatrywali wszystkie istniejące możliwości. Teraz już wszyscy rozumieli, że czworo ludzi miało wszelkie szansę po temu, by przetrwać. Pięcioro — nie miało żadnych. Hutch nie odzywała się wiele. Carson zaczął od racji głęboko moralnych: „Nie chcę zostać uratowany kosztem życia innej osoby”. Nikt się z nim nie spierał, ale Hutch dobrze wiedziała, o czym myślą. Na co mają nadzieję.

Może będą mieli szczęście — może SOS sprowadzi tu Twórców Monumentów, a może powinni dużo spać i zużywać mniej tlenu. Jeśli ktoś czuł jakąś urazę do Hutch, nie było o tym najmniejszej wzmianki. Ale cały czas czuła ciężar ich spojrzeń, chwilowych, nie upilnowanych załamań głosu.

Janet zaproponowała coś w rodzaju loterii.

„Niech każdy wypisze swoje imię na kawałku papieru, włożymy je do pudełka, a potem jeden wyciągniemy”.

Popatrzyli po sobie z poczuciem winy. George poszukał wzrokiem oczu Hutch, żeby przekazać jej, co naprawdę myślał: „Nie martw się, nie dojdzie do tego”.

No i Maggie:

Jeśli mamy zamiar coś takiego zrobić, najlepiej zrobić od razu. To furtka, która niedługo zatrzaśnie nam się przed nosem. A wtedy trzeba będzie poświęcić dwoje”.

W końcu przełożyli dyskusję na rano.

Ale Hutch w żaden sposób nie potrafiła stanąć jeszcze raz przed tym trybunałem. Zerwała się z fotela, wzięła uprząż flickingerowską, odcięła wewnętrzną kabinę, wypuściła powietrze z kabiny pilota i otwarła luk.

Przed oczyma wirowały jej płatki śniegu. Tak naprawdę to nie był śnieg, tylko zamarznięte powietrze. Temperatura opadła jeszcze niżej i znacznie szybciej, niż się spodziewali.

Przyciskając pulser do piersi, wyskoczyła z wahadłowca. Pokład zaskrzypiał pod magnetycznymi butami, kilka płatków przylgnęło do metalowych powierzchni. Łatwo byłoby sobie wyobrazić, że jest z powrotem w domu, pod niebem pełnym ciężkich chmur, że pod stopami rozciąga się w mrok pokryta bielą ziemia.

Z pomocą zdalnego sterowania zamknęła kabinę pilota. Błysnęły światła, sygnalizując powrót powietrza i ciepła.

„Żegnajcie”.

Ruszyła przez komorę wahadłowca. Najlepiej będzie za kontenerami. Uczyni to z klasą. Nie będzie leżała na widoku. Udało jej się uśmiechnąć.

W ciemnej kurzawie niknęły szafki ze sprzętem, tablice rozdzielcze i belki nad głową. Włączyła latarkę na przegubie, trzymała promień tuż przy ziemi. Wyobraźnia przeniosła ją w lasy Pensylwanii, gdzie bawiła się dwadzieścia lat wcześniej.

Na niebie nie było gwiazd, a burza przyginała do ziemi ciężkie, mokre i milczące drzewa.

Sunęła wolno przez pokład, aż zatrzymała się za rzędem szafek. Tutaj.

Tylko jeszcze naciśnij spust.

Nie uszkodź uprzęży z polem. Ani butli z powietrzem. Celuj z dala od klatki piersiowej — najlepiej w głowę. Może powinna najpierw wyłączyć pole. Nie powstrzyma wprawdzie promienia, ale może zmienić jego tor.

W świetle latarni wirowały płatki śniegu. Spojrzała na lampki kontrolne na przegubie i uniosła broń.

Wciśnij guzik, pociągnij za spust.

Śnieg.

Śnieg!

Pomysł spadł na nią jak grom z jasnego nieba. Wyciągnęła po płatki obie dłonie. Wirowały i tańczyły. Niektóre opadły jej na ręce. Nie stopniały, rzecz jasna, a pozostały miękkie i białe na różowej skórze.

Tak!

Kilka godzin później Hutch i George wyszli przed wahadłowiec i otworzyli zewnętrzne drzwi komory. (Za każdym razem, kiedy się dotykali, ich pola iskrzyły.) Ponieważ wszystkie inne drzwi i przedziały na statku były już otwarte, resztki ciepła, jakie jeszcze pozostały, szybko ulotniły się w przestrzeń.

To był cudowny dzień — Hutch kochała ich wszystkich. Kiedy szli z powrotem do Alfy, wykonała radosny piruet, ściągając sobie na głowę napomnienia Carsona, że ma być ostrożna — zerowa grawitacja, magnetyczne buty i tak dalej.

George zauważył jej poranny ślad, który zdawał się zdążać donikąd — nachmurzył się i rzucił jej mroczne spojrzenie, ale nie zadawał pytań.

A kiedy Hutch po latach opisywała, jak to przeszła na Beta Pac chwilowy atak tępoty, nigdy nie wspomniała ani słowem, że wyszła wtedy z wahadłowca. Nawet dla niej wcale nie było takie pewne, czy nacisnęłaby wtedy spust.

Trzy dni później, kiedy wyczerpał się zbiornik powietrza po zawietrznej, Hutch przełączyła ich na ten przy bakburcie. Wszyscy z wyjątkiem Maggie (bo ustalili, że za każdym razem ktoś powinien pozostawać w wahadłowcu) pozbierali rozmaite pojemniki, jakie udało im się znaleźć, i podążyli do sekcji ogólnej obsługi statku. Nieśli wiadra, miski i plastenowe opakowania. Powyrywali obudowy konsolet, poodrywali szafki i powlekli je przed trzy główne zbiorniki powietrzne statku.

Hutch wybrała środkowy i, malutka na jego ogromnym tle, zajęła pozycję z przodu, tam gdzie znajdował się zawór oraz połączenie z recyklerami.

— Niech wszyscy się odsuną — zakomenderowała. — To jest pod ciśnieniem. — Wyjęła pulser z pasa z narzędziami i wycelowała w podstawę zaworu, tuż przy samym zbiorniku. W poczuciu niezmiernej satysfakcji pociągnęła za spust. Zabłysnął żółty promień, który bez trudu przeciął metal. Ze środka wytrysnęła biała mgła i uformowała bladą chmurę.

— Czy to już? — zapytał Carson.

— Miejmy nadzieję. — Hutch przeszła dookoła i wycelowała w bok zbiornika, jeszcze raz przycisnęła ładowanie. George wśliznął się tuż za nią.

— Poczekaj sekundę — powiedział. — Jeśli nie pozbyliśmy się jeszcze całego ciśnienia, to wszystko może nam buchnąć prosto w twarz.

Kiwnęła głową.

— Nic nam nie będzie.

Sięgnął po urządzenie, ale cofnęła rękę.

— Ja to zrobię — oświadczył. — A ty stań przy drzwiach.

— Nie ma mowy. Odsuń się, George. — I nacisnęła spust.

Promień dotknął plastenowej ściany, która wybrzuszyła się i zaczęła rozłazić warstwami. Hutch patrzyła na to zupełnie spokojnie. Uda się.

Ponownie naładowała pulser i jeszcze raz wystrzeliła. Zbiornik zasyczał i pojawiła się w nim długa szczelina. Poszerzyła ją, a ktoś zapuścił do środka promień światła.

Wnętrze wypełniały hałdy śniegu. Zamarznięte powietrze. Śnieg był błękitnobiały, skrzył się i połyskiwał.

Napełnili swoje pojemniki i wrócili z nimi do komory wahadłowca, gdzie wciągnęli je do Alfy przez kabinę pilota. Wsypali śnieg do pustego zbiornika po stronie bakburty. Kiedy odmierzyli wystarczającą ilość, zamknęli zbiornik. Na zewnątrz, na pokładzie pozostało jeszcze kilka pełnych pojemników.

Potem urządzili sobie przyjęcie.

Kiedy się skończyło i kiedy orzekli, że wszyscy inni już śpią, George i Hutch wymknęli się do kabiny pilota i kochali się drugi raz.

Rzecz jasna, wszyscy o tym wiedzieli.

Rozdział 20

W okolicach Beta Pacifica, piątek, 8 kwietnia, 21.10

Melanie Truscott przybyła im na pomoc piętnastego dnia po katastrofie. Przyleciała na Catherine Perth — nowiutkim i lśniącym transportowcu, z którego wysłała po nich wahadłowiec.

Statek transferowy to był jeden z tych nowych typów Trimmera, przeznaczony głównie do dźwigania ciężkiego sprzętu. Ponieważ nie mieścił się w komorze Winka, pilot ustawił go tuż przy głównym wyjściu, skąd wciągnął ich na pokład kołowrotem. Nikomu nie było przykro odjeżdżać. Maggie, wyjeżdżając na górę, rzuciła jakąś uwagę o tym, że na szczęście nie musieli liczyć na miejscowych.

Pilot wahadłowca był ogorzałym mężczyzną w średnim wieku, odzianym w wesołą zieleń Kosmika. Czekał na nich przy luku ładowni, promiennie uśmiechnięty, i ściskał dłoń każdemu, kto dotarł na pokład.

— Ludzie, nic wam nie jest? Miło was widzieć. — W głosie słychać było cień akcentu środkowo-zachodniego. — Jake Dickenson. Powiedzcie, czy mogę w czymś pomóc. Kawa czeka na przedzie.

Kiedy wszyscy siedzieli już przypięci w fotelach, zapytał o ich nazwiska i zanotował je w elektronicznym notesie.

— To tylko krótki lot — oznajmił, wsuwając notes pod pachę i wycofując się do kabiny pilota. Hutch próbowała wypatrzyć Perth między gwiazdami, lecz bezskutecznie, a wahadłowiec oderwał się od Winckelmanna.

Zeszli z pokładu jakieś pół godziny później, i jak się okazało, oczekiwał na nich sam Harvey Sill. Miał na sobie rozpiętą pod szyją białą koszulę, o dwa numery za małą. W rzeczywistości okazał się nie tak wysoki, jak wyglądał na monitorze Hutch. Ale pod każdym innym względem był zdecydowanie większy. Miał w sobie coś z nosorożca. Mówił grubym głosem i wprost ział powagą swego autorytetu. Nie krył niesmaku z powodu tego, że ktoś wzywał go do ratowania nieudaczników.

Rzucił coś zdawkowo na powitanie Carsonowi i Janet, Hutch omiótł chmurnym spojrzeniem, jakby nie mógł sobie przypomnieć, gdzie ją kiedyś już widział, a pozostałych wcale nie zaszczycił uwagą.

— Proszę za mną — warknął i oddalił się wielkimi krokami.

Perth wiózł właśnie do domu około setki ludzi z załogi projektu „Nadzieja” wraz z całym ich sprzętem. Przerastał o wiele zmniejszonego Winckelmanna i sprawiał na nich wrażenie niedużego miasta. Kabiny i sale wypełnione były ludźmi.

— Mieliście szczęście — oznajmił Sill. — Normalnie nie mamy pod ręką statku. — Powiedział to tak, jakby jego zdaniem nie zasługiwali na tak szczęśliwe zakończenie.

— Nie ma sprawiedliwości na tym świecie — rzuciła Hutch, ściągając brwi.

Weszli za nim na salę konferencyjną. W porównaniu ze spartańskimi warunkami na statkach Akademii, urządzona była luksusowo. Ściany wyłożono gustowną boazerią z ciemnego orzecha. Cały pokój okalały portrety dostojnie wyglądających starszych panów i pań. Na ścianie między dwiema flagami korporacji wisiał znak Kosmika. Po drugiej stronie stołu konferencyjnego znajdowały się rzeźbione drzwi. Niedbałym machnięciem dłoni Sill zaprosił ich do zajęcia miejsc przy stole.

— Poczekajcie tutaj — oznajmił. — Pani dyrektor chce z wami porozmawiać, a potem przydzielimy wam kwatery. Obrócił się na pięcie i odszedł.

— Nie jestem pewna — odezwała się Janet — czy nie wolałabym wrócić na Winka.

Kilka minut później otworzyły się rzeźbione drzwi i do sali wkroczyła Melanie Truscott. Miała na sobie kombinezon Kosmika, bez żadnych ozdób. Stanęła przed Carsonem, uśmiechnęła się uprzejmie i wyciągnęła ku niemu dłoń.

— Miło cię znowu widzieć, Frank — powiedziała. Carson krył swoje odczucia jak mógł, ale Hutch wiedziała, jak bardzo jest zakłopotany.

— Dziękujemy za pomoc, Melanie.

Jej spojrzenie przesunęło się teraz po pozostałych.

— Wiem, że macie za sobą ciężkie chwile. Cieszę się, że byliśmy w stanie przyjść z pomocą. — Przeszła teraz bliżej Janet. — Czy my się znamy?

— Doktor Janet Allegri. Nie sądzę. Byłam w ekipie Świątyni.

— Witam na pokładzie Perth, doktor Allegri. — Wymówiła nazwisko z naciskiem, aby dać wszystkim do zrozumienia, jak bawi ją takie przestrzeganie form.

Następna była Maggie.

— Już panią gdzieś widziałam. Maggie…

— Tufu.

— Jest pani szyfrologiem.

— Egzofilologiem.

— Na jedno wychodzi. — Przymrużyła oczy. — To przez panią siedzieli tam tak długo.

Hutch miała wrażenie, że wszyscy na chwilę przestali oddychać. Ale wypowiedziane zdanie zabrzmiało tak, jakby Truscott przypomniała zwykły, oczywisty fakt, a nie dokonywała osądu.

— Istotnie. — odparła Maggie. — To pewnie prawda. Truscott zajęła jedno z krzeseł, nie to u szczytu stołu, które podświadomie zostawili puste, ale to między George’em a Janet.

— Nie wszystko zawsze idzie zgodnie z planem — rzuciła pojednawczo. A potem, przenosząc wzrok na Hutch, dodała: — A pani jest tą pilotką.

— Tak.

— Panią też znam. Hutchins, o ile się nie mylę.

— Tak. Ma pani świetną pamięć, doktor Truscott.

— Moja praca to w zasadniczej części polityka. — Zajrzała w oczy Hutch. — Co się przydarzyło waszemu statkowi? Winkowi?

— Wyskoczyliśmy w niewłaściwym miejscu. — Hutch szybko zerknęła na Carsona: „Mamy powiedzieć jej coś więcej?” Carson wyraził niemą zachętę. — Jest tutaj obiekt, który nie wykazuje masy — ciągnęła. — A my pojawiliśmy się tuż przed nim.

Truscott pokiwała głową.

— To pewnie jeden z teleskopów.

— Jeden? — zdumiała się Maggie.

— No tak. Jest ich ogółem osiem, jak przypuszczamy, choć do tej pory udało nam się zlokalizować tylko pięć.

Gdyby oświadczyła, że natknęła się tu na stadko dzikich indyków, Hutch nie mogłaby być bardziej zaskoczona niż teraz. Nigdy nie postało jej w głowie, że ten potwór może nie być jednostkowym okazem.

— Gdzie są pozostałe? — zapytała.

Oświetlenie sali ocieniało i zmiękczało rysy Truscott. W młodości musiała być naprawdę piękna.

— Wszystkie są w tej samej orbicie. — Wszedł steward z tacą kanapek, winem i sokami owocowymi. — Zdumiewający wytwór inżynierii. Z całą pewnością jeszcze poza naszymi umiejętnościami. Zgodzisz się ze mną, Frank?

— Tak — przytaknął Carson. — Czy oglądaliście któryś z bliska?

— Nie. Wy byliście naszym głównym celem.

— Wielkie dzięki. Muszą być bardzo cieniutkie. — Carson pozwolił sobie na okazanie ciekawości. — Ciekaw jestem, jak trzymają się w kupie?

Przyglądała mu się z zainteresowaniem.

— Powiedz mi, Frank, skąd wiedzieliście, że coś takiego się tutaj znajduje?

— To przypadek — odparł. — Prowadziliśmy rutynowe badania.

Oczy Truscottt zalśniły.

— Oczywiście. Jak sobie życzysz. Czy chcecie obejrzeć obiekt, z którym się zderzyliście?

— Tak, bardzo.

— Szepnę słówko kapitanowi. Perth miała właśnie ruszać do domu, kiedy otrzymaliśmy wasze wezwanie. Przylecieliśmy tu z zamiarem kontynuowania podróży zaraz, kiedy zapewnimy wam bezpieczeństwo. Ale uszkodzenia, jakich doznaliście, nie dadzą się naprawić na miejscu. — Zwracała się teraz do Hutch. — Zgodzi się pani ze mną?

— Tak — odparła Hutch.

Truscott uśmiechnęła się do niej, jakby dzieliły ze sobą jakąś tajemnicę.

— Kiedy ma się tu zjawić statek Akademii?

— Za jakieś trzy dni.

— Mam nadzieję, że rozumiecie, iż nie możemy czekać. Zbadamy obiekt i ruszamy do domu. Widzę, że nie bardzo wam się to podoba.

„Zostawić Twórców Monumentów innym? Cholernie realne”.

— Musimy porozmawiać — oświadczył Carson.

— Z przyjemnością posłucham.

— Frank… — rzuciła Hutch ostrzegawczo. Jeżeli na Beta Pac czekają ich jakieś odkrycia natury technicznej, niedobrze byłoby, gdyby Kosmik miał prawo położyć na nich łapę.

Rozterki Carsona były aż nadto widoczne. Na kilka chwil sala zamarła w ciszy. Potem jednak rzekł:

— Mamy powody wierzyć, że w tym układzie znajdują się ruiny. Bardzo byśmy chcieli, żeby nas tam wysadzono.

Hutch uśmiechnęła się do siebie — Frank zmyślał to wszystko na poczekaniu.

— Jakie ruiny?

— Jeszcze naprawdę nie wiemy, Melanie. Dosyć prymitywne.

— Oczywiście.

— Czy możecie pozwolić sobie na to, żeby nas tam dowieźć? — zapytał Carson. — Dajcie nam trochę żywności i innych zapasów, a my poczekamy sobie na Ashley Tee. Potrząsnęła przecząco głową.

— Nie mogę narażać waszego życia. — Wyglądało na to, że przez cały czas bacznie przygląda się Hutch, oceniając jej reakcje.

Carson oparł się wygodnie w fotelu i z całej siły starał się nie okazywać niepokoju.

— Pozwól się przekonać, że nie ma w tym żadnego ryzyka. Ashley Tee będzie tu najdalej za kilka dni. Możecie nas wysadzić i zniknąć stąd w ciągu dwudziestu czterech godzin. A nam nic nie będzie.

Głos Truscott znacznie złagodniał.

— Opóźnienia w podróży dużo kosztują. Nie wygląda na to, żebyśmy mogli sobie pozwolić na jakiś dodatkowy dzień. A poza tym moim pasażerom bardzo spieszy się do domu. — Złożyła palce dłoni i wydawało się, że zakończyła temat. — Nie mam ani ochoty, ani możliwości, żeby was tu zostawić.

Hutch zdecydowała, że teraz ona spróbuje szczęścia.

— Doktor Truscott — odezwała się. — To może być znalezisko wielkiej wagi. Ma pani szansę, żeby wnieść w nie swój wkład.

Truscott przyglądała jej się z ciekawością.

— Naprawdę?

— Tak jak za starych dobrych czasów. Jeszcze pani tego nie porzuciła na dobre, prawda?

Truscott szybko opanowała zaskoczenie i przez długą chwilę nie spuszczała oczu z Hutch.

— Nie, moja młoda damo, nie porzuciłam. — Wstała, podeszła do drzwi i otwarła je. — Na razie zobaczmy, jak wygląda teleskop. Potem może będziemy mogli o tym jeszcze porozmawiać. Zobaczymy. A tymczasem proszę się częstować. — I wyszła tak samo jak weszła.

Hutch rozebrała się, wzięła prysznic i padła na łóżko, nie zawracając sobie głowy ubieraniem. Jak miło znów poczuć grawitację. W przeciągu kilku minut zasnęła.

Wciąż jeszcze pogrążona była w głębokim śnie, kiedy w kilka godzin później ktoś zastukał do drzwi jej kabiny.

— Chwileczkę — zawołała. Szlafrok wciąż jeszcze tkwił w którejś z toreb. Złapała parę luźnych portek i jakąś bluzkę, potem otworzyła drzwi. W przejściu stała Melanie Truscott.

— Witam — odezwała się Hutch.

— Witam, pani Hutchins — odpowiedziała bez śladu emocji w głosie. — Mam nadzieję, że pani wygodnie.

— Tak, dziękuję. — Hutch odsunęła się czyniąc przejście. — Zechce pani wejść? — Za pomocą pilota złożyła łóżko i zapaliła lampkę na biurku. Pokój nadal sprawiał wrażenie panującego w nim lekkiego nieporządku, ale pani dyrektor zdawała się niczego nie zauważać. Uśmiechnęła się i rozejrzała za jakimś siedzeniem.

— Rozmawiałam już z doktorem Carsonem. Niewiele brakowało.

— Tak — zgodziła się Hutch. — Mieliśmy szczęście, że udało nam się z tego wyjść.

Truscott miała włosy sczesane do tyłu, a brwi rysowały się schludnymi strzałkami. Jej mowa i ruchy były oszczędne i pełne gracji.

— Rzeczywiście, mieliście szczęście — nie ma co do tego wątpliwości. Ale pani też spisała się nieźle.

Hutch pomyślała, że nie tak bardzo. Przeprowadzka do wahadłowca i przeniesienie śniegu to może były i dobre pomysły, tylko że trochę za późno przyszły jej do głowy.

— Dzięki — odparła.

Truscott wzruszyła ramionami.

— Ja sama leciałabym z panią wszędzie. — Sprawiała wrażenie miłej sąsiadki, która wpadła na przyjacielską pogawędkę. — Przyszłam do pani, ponieważ sądzę, że powinnyśmy porozmawiać.

— Doprawdy? Dlaczego?

— Żeby oczyścić atmosferę. — Zmieniła ton. — To pani wysłała na nas tę kulę z pianki.

Tak bezpośrednie stwierdzenie, nie zawierające pytania, zupełnie zbiło z tropu Hutch.

— Kulę z pianki? — Spojrzała rozmówczyni w oczy. Co szczególne, nie dostrzegła w nich śladu urazy. Normalnie nie czułaby wahania przed tym, czy ma się przyznać, czy przyjąć wyzwanie tej kobiety. Ale tu chodziło o ewentualną odpowiedzialność Akademii. Co więcej, wyglądało na to, że mimo wszystko Truscott da się lubić, a z jej zachowania wynikało wyraźnie, że uznała postępek Hutch za wybryk w złym guście. Grubiański. Może nawet nieodpowiedzialny. — Tak, to prawda. Ale jeśli mnie pani zacytuje, wszystkiemu zaprzeczę. Skąd pani wie?

Uśmiech powrócił.

— To dość oczywiste. Nikt inny nie miał po temu możliwości. A ponadto znam się na ludzkich charakterach.

Hutch wzruszyła ramionami.

— Zasłużyliście sobie. Wy zagraliście z nami twardą kulką.

— Tak, wiem. — Niewiarygodne: ta kobieta sprawiała wrażenie zadowolonej. — Zakładam, że dowie się pani z przyjemnością, iż nie ponieśliśmy żadnych poważniejszych szkód. Dostarczyła nam pani kilku przykrych chwil. Przez panią wyszłam na głupią. Ale po jakimś czasie do moich ludzi dotarło, że ja zostałam. Że ewakuowałam tyle osób, ile się dało. Sądzę, że porównali mnie sobie z innymi szefami, jakich przyszło im w życiu znać. Koniec końców, wyszłam na tym nieźle. W każdym razie chciałam się z panią przywitać we właściwy sposób i przekazać, że nie czujemy urazy.

Hutch przyszedł na myśl Richard, uczepiony na cienkiej lince życia, kiedy ogarniała go tamta fala.

— Wam łatwo przebaczać — powiedziała.

Truscott skinęła głową.

— Wiem. Przykro mi. Ale wiedziała pani, co będzie. Dlaczego u licha pani go stamtąd nie wyciągnęła?

— Nie sądzi pani, że zrobiłabym to, gdyby tylko było możliwe?

Hutch wpatrzyła się gniewnie w tę starszą od siebie kobietę, aż w końcu tamta rzuciła cicho:

— W szafce obok monitora jest trochę brandy. Napije się pani ze mną?

Hutch zawahała się.

— Zrozumiem, jeśli pani odmówi. I będzie mi bardzo przykro. — Wyjęła butelkę i napełniła dwie szklaneczki. — Jeśli to w czymś pomoże, to korporacja myśli podobnie jak pani. Obwiniają mnie o śmierć Walda. Rzucą mnie na pożarcie opinii publicznej.

Hutch nie miała zbytniej ochoty na brandy.

— Nie jestem pewna, czyja to była wina — rzekła sięgając po szklankę. — W tej chwili to już nie ma zbyt wielkiego znaczenia.

Truscott była wyraźnie przygnębiona.

— Nikt tego nie chciał.

— Oczywiście, że nie. — Hutch niezupełnie udało się przytłumić ton goryczy w głosie. — Wszyscy chcieliśmy dobrze.

Pani dyrektor pokiwała głową.

— Za Richarda Walda — zaproponowała.

Wypiły, a po chwili Truscott znów napełniła szklanki.

— To co teraz będzie? Z panią i Kosmikiem?

— Komisja śledcza. Będą szukać dowodów mojej winy, jeśli do tego dopuszczę.

— A może pani nie dopuścić?

— Mogę złożyć publiczne przeprosiny. Wziąć winę na siebie. To się stało podczas mojej zmiany i naprawdę nie mogę uniknąć odpowiedzialności. Czy mówiłam pani, że nakazano mi zadbać, żeby nic się nikomu nie stało?

— Nie… — Hutch poczuła, jak na nowo ogarniają fala niechęci.

— To prawda. Myślałam, że wszystko ułożyłam jak należy. Ale się pomyliłam.

— Dlaczego?

— To nieważne.

— Co teraz z panią będzie?

— Otrzymają moją rezygnację, na sześć miesięcy zniknę im z oczu, a potem zacznę od nowa gdzieś indziej. Nic mi nie będzie. Mam kilku przyjaciół.

Hutch milczała przez dłuższą chwilę.

— Utracić takiego człowieka to wielkie marnotrawstwo — powiedziała w końcu.

— Wiem. Czytywałam jego książki. — Truscott westchnęła. — Hutch, masz u mnie pracę, kiedy tylko zechcesz.

Wypiły za to. I za Perth, i za Ashley Tee.

Po chwili Truscott w rozbawieniu zaproponowała toast na cześć Normana Casewaya.

— Niech go Bóg błogosławi — mówiła. — Gdyby nie on, wcale by nas tutaj nie było. A wy nadal jeszcze czekalibyście na Ashley Tee.

— Jak to, dlaczego?

— Perth przywiózł tu ludzi, którzy mają zastąpić nas przy drugiej fazie projektu „Nadzieja”. Przywiózł także polecenie dla mnie, żebym wracała i stanęła przed orkiestrą. Caseway nie uprzedził mnie wcześniej o moim odwołaniu, tylko zaaranżował to tak, żebym dostała je z rąk kapitana. Taka mała zniewaga. Ale w rezultacie musieli poczekać parę dni, aż podopinam wszystko na ostatni guzik. Gdyby nie to, Perth byłby już dawno w drodze, kiedy nadszedł wasz sygnał SOS. Nie mieliby pod ręką żadnego statku, żeby po was wysłać.

Hutch wychyliła swoją szklaneczkę do dna, napełniła ją ponownie, po czym napełniła też szklaneczkę Truscott.

— Jeszcze jeden — powiedziała. Hutch nie miała mocnej głowy do trunków. Nie rozluźniały jej zwykłej wstrzemięźliwości, więc wiedziała, że nie wypada jej proponować tego następnego toastu. Ale nie mogła się powstrzymać.

— Za kogo? — zapytała Truscott.

— Nie za kogo, Melanie. Nie masz nic przeciw temu, że będę ci mówiła po imieniu? To dobrze. Nie za kogo, Melanie. Za co. Wypijmy za tę kulę z pianki.

Hutch uniosła szklaneczkę.

Arystokratyczne rysy Truscott stężały. Rzuciła Hutch twarde spojrzenie, ale po chwili chmura przeszła.

— Co, do cholery — rzuciła. — Czemu nie?

To naprawdę była miska. Drużyna Carsona zebrała się w sali obserwacyjnej, gdzie podczas lotu mieli dostęp do szerokoekranowego obrazu i łączność z centrum dyspozycyjnym statku. Przybył także Harvey Sill, oznajmiając, że polecono mu udzielić im wszelkiej pomocy.

— Proszę bez wahania prosić mnie o wszystko, co będzie wam potrzebne — powiedział ze starannie zaznaczonym brakiem entuzjazmu.

Catherine Perth przesuwała się wzdłuż wklęsłej strony obiektu. On sam poszerzył się i zmienił w jakiś odwrócony świat, którego krajobraz się zapadał, a horyzont wznosił do góry. Prześliznęli się tuż nad krawędzią i znów zmieniła im się perspektywa: powierzchnia stała się płaska, przeszła w niebieskoczarną równinę, która rozciągała się aż w nieskończoność. Przeszli pod wielkim łukiem, jednym z wielu, jakie tworzyły olbrzymią wzmacniającą sieć po tej stronie obiektu.

— To jedyny z teleskopów — poinformował Sill — który wciąż jeszcze wysyła sygnał.

— Czy udało wam się go przetłumaczyć? — spytał Carson.

— Naprawdę nie mamy środków, które umożliwiłyby nam podjęcie się takiego zadania. Ale możemy wam powiedzieć, że jest wycelowany w Mały Obłok Magellana.

Był z nimi także młody człowiek z załogi statku, na uszach miał słuchawki. Przekazywał im dokładne dane fizyczne, w miarę jak się zbliżali: średnicę, kąt zakrzywienia, deklinację.

— No i jest cienki — dodał. — Bardzo cienki.

— Jak bardzo? — zainteresował się Carson.

— Przy krawędzi wykazuje grubość nie większą niż sześć milimetrów.

— To i tak dość gruby, żebyśmy rozpadli się w kawałki — stwierdziła Hutch. — Jak myśmy przez to przeszli?

— W nieruchomym centrum znajduje się antena — mówił dalej młody człowiek. — I prawdopodobnie właśnie tam znajduje się też nadajnik. — Wsłuchał się na chwilę w odgłosy dochodzące ze słuchawek i skinął głową. — Ci z centrum dyspozycyjnego mówią, że to się obraca wokół własnej osi; jeden pełny obrót trwa siedemnaście dni, jedenaście godzin i dwadzieścia minut.

— W jaki sposób to się trzyma kupy? — zastanawiała się Maggie. — Na pozór takie kruche.

— To nie metal ani plastik. Dostajemy dość dziwne odczyty: potas, sód i wapń. Przy centralnej konstrukcji szczególnie duże stężenie wapnia.

— Czy mamy już jego obraz? — zapytał Sill. — Tego centrum?

— Już idzie. — Młody człowiek rzucił okiem na ekrany.

Ścianka naprzeciw okna zmieniła kolor, pociemniała i ukazała ich oczom zbitkę czarnych kulistych kształtów, kilka małych okrągłych anten i parę kopuł.

— To źródło sygnału — oznajmił młody człowiek.

Carson rzucił okiem na Silla.

— Chcielibyśmy dobrze się temu przyjrzeć — powiedział.

— Zabierzemy was dostatecznie blisko.

— Czy jest jakiś sposób na to, żeby określić wiek tego czegoś? — zainteresowała się Hutch.

— Może gdybyśmy mieli próbkę… — odpowiedziała jej Janet.

— Nie wydaje mi się, żebyśmy chcieli to zrobić. — Carson sprawiał wrażenie, jakby w ogóle nie był pewien, co właściwie chcą robić. — A co z tym, co zeskrobaliśmy? Nie wystarczy?

Janet zastanawiała się przez chwilę.

— Może i wystarczy.

— Im dalej od krawędzi, tym jest cieńszy — przerwał im człowiek w słuchawkach. — Skanery wykazują, że w tej okolicy nie ma nawet dwóch milimetrów. Tyle ma struktura szkieletowa, na której opiera się reszta — nie grubsza niż kilka mikrometrów.

Nikt nie zauważył wejścia Truscott, dopóki się nie odezwała.

— To teraz już wiemy, jakim cudem ocalał Wink.

Towarzyszył jej mizerny mężczyzna w mundurze, którego przedstawiła jako kapitana Morrisa. Miał oczy koloru wody, czarne włosy przycięte krótko, wedle wojskowych wymogów. Przyjął do wiadomości ich nazwiska i wymienił z każdym uścisk dłoni, a wszystko to z irytującym przeświadczeniem o własnej ważności.

Podchodzili teraz do grupki anten.

— Historyczna chwila — oświadczyła Truscott. — Po raz pierwszy zbliżamy się do wytworu zaawansowanej techniki obcych. Spróbujemy dokonać analizy, określić dokładniej, na co właściwie patrzymy. Co ty na to, Frank? Czy masz ze sobą jakiegoś eksperta, który mógłby udzielić nam kilku wyjaśnień?

Carson spojrzał po twarzach swoich towarzyszy, ale nie zauważył w nich jakiejkolwiek zachęty.

— Cierpimy na niedobór ekspertów — stwierdził.

Perth przesuwał się gładko nad nieokreśloną niebieskoczarną przestrzenią. Światła statku igrały po jej powierzchni, wywołując rozmazane żółtawe błyski. Statek mógł równie dobrze przelatywać teraz nad wypolerowaną marmurową podłogą.

— Skąd czerpie energię? — zapytała Janet. — Ze Słońca?

— Prawdopodobnie — odpowiedział George.

Truscott popatrzyła na Carsona.

— Chcesz próbkę?

— Tak — odpowiedziała jej Maggie.

Carson potwierdził skinieniem głowy.

— Tylko starajcie się niczego nie uszkodzić.

Kapitan okazał mu swoją irytację.

— Już my się tym zajmiemy — oświadczył chłodno. Powiedział coś do mikrofonu, posłuchał chwilę i zrobił zdziwioną minę. — Melanie, nie możemy znaleźć miejsca zderzenia.

— A szukaliśmy go? — zdziwił się Carson.

Morris potwierdził.

— Odtworzyliśmy wasz kurs od tyłu, jako ćwiczenie nawigacyjne dla moich młodszych oficerów. W całym rejonie zderzenia nie ma dziury na tyle wielkiej, żeby mogła pomieścić statek kosmiczny.

— Pańscy młodsi oficerowie oblali — rzucił Carson.

Morris uśmiechnął się z wyższością.

— Moi młodsi oficerowie są wystarczająco dobrzy. I sprawdziliśmy dane liczbowe. Nie może być mowy o pomyłce. — Przeniósł spojrzenie na Hutch. — Jak rozumiem, nie zmieniała pani kursu.

— Zgadza się — odparła. — Ale mieliśmy kilka uszkodzeń. Musiałam wyprostować lot, bo koziołkowaliśmy, więc jest możliwe, że kiedy zakończyłam manewr, dopalacze nie wyłączyły się jednocześnie. Wszystko mogło spowodować zmianę kierunku lotu.

Morris potrząsnął głową naprawdę zdziwiony.

— W rejonie zderzenia jest jedna dziura. Ale tak mała, że nie pomieściłaby nawet wahadłowca, nie mówiąc już o Winku.

— To dość szczególne — powiedziała Truscott.

— Nic więcej tam nie ma — zakończył kapitan.

— A może byśmy się temu przyjrzeli? — podsunęła Hutch. — To znaczy tej dziurze, którą udało się znaleźć.

Na miejscu zobaczyli wyraźne ślady przebicia, krawędzie otworu zostały wyszarpnięte do góry. Unosili się nad dziurą w swoich pasach Flickingera i spoglądali w dół, na widoczne po drugiej stronie gwiazdy.

— W najszerszym miejscu ma niecałe siedem metrów — poinformowała ich młoda kobieta o nazwisku Creighton, oficer z centrum dyspozycyjnego.

— No cóż, my z całą pewnością nie mogliśmy tędy przejść — orzekła Hutch. — Musi gdzieś być jeszcze jedna.

— Nie — usłyszeli głos Morrisa z mostku. — Nie ma innej dziury. Szukaliśmy jej wszędzie.

— Musi być — upierał się Carson.

Powierzchnia uszkodzenia odbijała światła ich latarek.

— To dziwne. — George wsunął dłoń w otwór. Przełożył ją na drugą stronę i wyciągnął z powrotem. I jeszcze raz przełożył ją na drugą stronę. — Przy przesuwaniu czuję tu jakiś opór.

Janet, pochłonięta badaniem błoniastego materiału, z którego zbudowano Miskę, skierowała w dziurę promień swojej lampy.

— On ma rację — zdumiała się. — Tu są jakieś nitki, jak cienki materiał albo coś w tym rodzaju…

— Włókna — podpowiedziała Maggie.

Z ARCHIWUM

— Słucham, pani dyrektor?

— Macie już coś na temat tej próbki?

— Dopiero co zaczęliśmy.

— A czego zdążyliście się już dowiedzieć?

— Jest organiczna.

— To pewne?

— Tak. Za parę godzin będę w stanie podać więcej szczegółów. Ale to przypomina pajęczą sieć.

Zapisy rozmów na pokładzie

NCK Catherine Perth

Data: 10 kwietnia 2203

Melanie Truscott, Dzienniki

Dziś w nocy nie mogłam zmrużyć oka. Wycofaliśmy się z bezpośredniego otoczenia tego teleskopu, konstrukcji, stworzenia — Boże drogi, sama nie wiem, jak mam o tym myśleć. A teraz chcemy się dowiedzieć, kto je tutaj umieścił. I w jakim celu.

Nigdzie indziej w tym systemie nie wykryliśmy śladów sztucznie wytwarzanych fal elektromagnetycznych. Nawet pozostałe teleskopy zachowują ciszę. (Zastanawiam się: czy to znaczy, że zepsuł im się nadajnik? A może tamte teleskopy są już martwe?)

Trzecia i czwarta planeta są nam najbliższe v; tej biostrefie, ale tylko na trzeciej istnieje życie.

10 kwietnia, 2203

Rozdział 21

Melanie Truscott, Dzienniki

Wygląda na to, że nawet ten nadajnik jest organiczny!

Ile to może mieć lat? Allegri twierdzi, że do określenia wieku skrawków potrzeba bardziej zaawansowanego sprzętu, niż mamy do dyspozycji. Prywatnie powiedziała mi, iż wątpi, czy w ogóle uda się określić ich wiek.

Poziom techniki, który był w stanie wyprodukować coś takiego, jest po prostu niewyobrażalny. Trudno mi zakładać, że jeśli jego budowniczowie nadal tu są, mogliśmy przylecieć nie zauważeni. Jeśli rzeczywiście są, to znaczy, że nie kiwnęli palcem, żeby pomóc ludziom, którzy znaleźli się w rozpaczliwej sytuacji. I to właśnie budzi mój niepokój.

11 kwietnia, 2205

Na pokładzie NCK Cathenne Perth, poniedziałek, 11 kwietnia, 5.10

Za oknami Catherine Perth unosiła się Beta Pacifica III. Był to ziemiopodobny świat z oceanem na całym globie i rozległymi połaciami białych chmur. Znajdował się również pojedynczy masyw lądowy — długi, smukły hak, z rzadka tylko szerszy niż na dwieście kilometrów. Hak ten przerywały liczne kanały, a czasem nawet morza, tak że właściwie stanowił szereg wąskich wysepek, jakby nanizanych na jeden sznurek. Linia brzegowa była dość urozmaicona: składały się na nią tysiące zatok i półwyspów. Całość rozciągała się dosłownie przez całą długość planety, a oba końce nikły pod lodowymi czapami. Na południu ląd zakrzywiał się i zawracał niemal aż po sam równik.

Przecinały go wstęgi lasów, pustyń i dżungli, zwykle ciągnących się od morza do morza. Regiony wokół równika zdominowane zostały przez wysokie, włókniste łodygi. Na obu półkulach szalały burze śnieżne, a u podnóży długiego łańcucha górskiego na południu padał deszcz.

Wokół planety krążyły cztery księżyce. Były to pozbawione powietrza i poryte kraterami bryły skalne, o nader zróżnicowanej wielkości: od skały o ledwie piętnastu kilometrach szerokości do olbrzyma przerastającego o jedną trzecią ziemski Księżyc.

Po odkryciach, jakich dokonano przy Misce, Truscott bez trudu przekonała swoich pasażerów, że znaleźli się na pokładzie statku, który odbywa właśnie lot o epokowym znaczeniu i że z pewnością nie chcieliby stracić okazji zatrzymania się na chwilę przy Beta Pac III. Żeby odpowiednio zachęcić ich do współpracy, wdarła się do specjalnych zapasów i nakazała serwować najlepsze dania oraz darmowe drinki. Kapitan Morris ostro się temu sprzeciwiał, a Harvey Sill bez ogródek okazywał swe niezadowolenie, lecz pasażerowie byli uszczęśliwieni, a przecież tylko o to jej chodziło.

Na zachodnim krańcu łuku kontynentalnego zapadał właśnie zmierzch. Zbliżali się do planety od strony jej słońca; był to ich pierwszy próbny lot i podchodzili do niego z dużym entuzjazmem. Członkowie ekipy Akademii żywili wielkie nadzieje, choć żaden z nich nie potrafiłby dokładnie określić, czego właściwie oczekiwał, a nawet nie przyznałby się, pytany, do najmniejszych śladów optymizmu. W tym sensie Hutch zachowywała się jak wszyscy inni — udawała zatwardziałą pesymistkę, lecz w głębi ducha była otwarta na wszelkie możliwości.

Pasażerowie próbowali trzymać się blisko nich. Kiedy na ich oczach działa się historia — co jednoznacznie uświadamiała im kampania prowadzona przez Truscott — chcieli móc później o sobie powiedzieć, że byli naocznymi świadkami tegoż. W związku z tym nalegano, żeby Carson i Janet poprowadzili kilka seminariów, a pozostali ciągle rozdawali autografy.

Kiedy Perth zdążała na spotkanie swego losu, ekipa wycofała się z sali obserwacyjnej, gdzie na ekranie ściennym unosiła się teraz Beta Pac III. Inne monitory ukazywały obrazy wszystkich jej księżyców, Miski, schemat całego układu planetarnego, wyniki porównań przeprowadzonych między Ziemią a Beta Pac III i rzędy cyfr — wyników pomiarów telemetrycznych.

Od kilku dni wszystkie teleskopy wymierzone były w rosnący na ekranie świat. Nie odebrano nic, co wskazywałoby na istnienie istot inteligentnych — żadnych prac inżynieryjnych, żadnej kultywacji środowiska naturalnego. Ale istniała możliwość — to był argument Maggie — że bardzo wysoko rozwinięte społeczeństwo mogło się nauczyć żyć w jedności z naturą. Tak więc obserwowali teraz, jak kontynent przesuwa się przed nimi na ściennym ekranie — w nadziei, że zdołają gdzieś wypatrzyć światła.

Ale gęstniejącej ciemności nie rozjaśnił ani jeden punkcik żółtego blasku. Noc wkrótce połknęła wszystko.

— Szkoda — odezwał się George.

Carson pokiwał głową.

— Chyba nikogo nie ma w domu.

Hutch w milczeniu kontemplowała widziany przed chwilą obraz, ale tak naprawdę rozmyślała o Richardzie, który bez względu na wynik poszukiwań powinien być tu teraz z nimi.

— Jeszcze za wcześnie, żeby cokolwiek powiedzieć.

Kapitan Morris, siedzący na mostku przy konsoli dowodzenia, podniósł wzrok do kamery i połączył się z nimi.

— Nadal negatywne odczyty fal elektromagnetycznych — oznajmił. — Jeśli tam na dole ktoś jest, nie wytwarza żadnej energii. — Obdarzył ich protekcjonalnym uśmiechem, zadowolony (jak podejrzewała Hutch), że udało mu się wzbudzić ogólne rozczarowanie. Był małoduszny, należał do tych żałosnych typów, którzy największą radość odczuwają na widok cudzych niepowodzeń. Hutch poprzedniego dnia jadła w jego towarzystwie obiad i dowiedziała się, iż wysoko rozwinięte rasy, owszem, istnieją, tyle że gdzieś na Mlecznej Drodze. Ale tutaj? Tu, gdzie my jesteśmy? To niezbyt wiarygodne.

Pojawiły się wyniki pomiarów niższych warstw atmosfery: 74 proc. azotu, 25 proc. tlenu, solidny ułamek procenta argonu, minimalna ilość dwutlenku węgla oraz śladowe ilości neonu, helu, kryptonu, wodoru, tlenku azotu i ksenonu. Skład bardzo zbliżony do ziemskiego.

Nadeszła pora na przekąski. Przekąski pojawiały się bez przerwy, podkreślając koloryt i tak już ogólnie świątecznej atmosfery na statku. Rawa, sery, paszteciki, soki owocowe, piwo wypływały nie kończącym się strumieniem z sektora kuchennego. Hutch jadła więcej niż zwykle sobie pozwalała i zdecydowanie nie chciała poddać się rozczarowaniu. Sam fakt, że się tu znaleźli, to już wystarczający powód, by świętować. Jeśli nawet nie zostaną powitani przez Twórców Monumentów, i tak wiele osiągnęli.

— Co ty o tym sądzisz? — zwróciła się do Carsona.

Uśmiechnął się, chcąc dodać jej otuchy.

— Jeśli nawet ich tu nie ma, to może coś jednak pozostawili.

— Tak bym chciała coś znaleźć — odezwała się Truscott, która stała obok Maggie Tufu, wpatrzona w ciemność na ekranie. — Naprawdę, strasznie bym chciała.

— Należy ci się — dostatecznie daleko zeszłaś z kursu — odrzekła Hutch. — Wszyscy to doceniamy.

— Nie pozostawiliście mi wielkiego wyboru — odparła. — To było jak szansa podróży na Santa Marii. Nie chciałabym mówić później moim wnukom, że mogłam popłynąć z Kolumbem, ale przepuściłam okazję.

Janet, która przez całą noc czuwała, obserwując zbliżanie się do planety, zasnęła w fotelu. W pewnym sensie symbolizowało to śmierć ich najśmielszych nadziei.

Monitor wyświetlił teraz dane o planecie.

ORBITA

OBIEG SYDERYCZNY: 1.41 standardowego roku[4]

PERYHELIUM: 1.32 AU

APHELIUM: 1.35 AU

GLOB

ŚREDNICA RÓWNIKA: 15 300 km

SPŁASZCZENIE: 0,004

MASA (ZIEMIA =1) 1,06

GĘSTOŚĆ (WODA = 1): 5,3

ALBEDO: 0,44

NACHYLENIE OSI (W STOPNIACH): 18,7

OKRES ROTACYJNY (D/H/M): 1/1/17

INNE

PROMIENIOWANIE ELEKTROMAGNETYCZNE

(SZTUCZNE): nie zanotowano

ŚREDNIA TEMPERATURA NA RÓWNIKU

W POŁUDNIE (SZAC.): 28°C

— Hej! — Carson pokazywał im jeden z księżyców. Ten oznaczony jako Trzy-B.

W tej samej chwili dobiegł ich głos kapitana, podniesiony o ćwierć tonu ponad swe zwykłe monotonne brzmienie:

— Pani dyrektor, na Trzy-B odnotowaliśmy jakąś anomalię.

— Widzimy — odpowiedziała mu Truscott. Trzy-B to był ten największy z satelitów. Bardzo spalony, pokryty morzami zastygłej lawy. Na północnej półkuli, na zachodnim krańcu rozległej równiny, widniało coś ledwie dostrzegalnego. Jakiś znaczek. Wzniesienie. Plamka.

— Co to może być? — zastanawiał się Carson. — Czy da się uzyskać lepszy obraz?

Obraz natychmiast stał się większy. I wyraźniejszy.

— Jeszcze nic nie możemy powiedzieć — usłyszeli znów kapitana. — Ma ten sam kolor co otaczające skały.

— Wygląda na kwadrat — rzuciła Janet, już zupełnie rozbudzona.

Morris stawał się coraz bardziej rozgorączkowany. Zabawne było obserwować jego skonfundowanie.

— Rzeczywiście, wydaje się, że to jest symetryczne — przyznał.

— To jakieś kolejne Oz — orzekła Hutch.

— Bok ma długość mniej więcej dwustu kilometrów — ciągnął kapitan. — Ale wielkie!

— Ona ma rację — potwierdził Carson. — To samo draństwo, jakie mieliśmy na Quraquie.

Maggie uniosła pięść w geście tryumfu.

— Tylko że większe. O wiele większe.

Truscott popatrzyła pytająco na Carsona.

— Czy chcemy przyjrzeć się temu z bliska?

Carson przebiegł spojrzeniem po twarzach swoich towarzyszy.

— Nie — odparł w końcu. — My wiemy, co to jest.

Truscott pokiwała głową.

— No, oczywiście — powiedziała. — To jest Oz, prawda? Tylko dlaczego mam poczucie, że coś przede mną ukrywacie? Jaki to ma związek z Quraquą?

Carson wzruszył ramionami.

— To nie tajemnica — zaczął.

Kiedy kontynent pogrążył się w mrokach nocy, ekipa Akademii zaczęła na nowo studiować jego zdjęcia. Szukali miejsc, gdzie istniało największe prawdopodobieństwo założenia ewentualnych miast: zatok, zlewisk rzek, przełęczy górskich. A także dróg. Jakichkolwiek znaków, że to miejsce mogło być zamieszkane.

George przyglądał się punktowi leżącemu na mniej więcej trzydziestym stopniu szerokości północnej, gdzie masyw lądu zwężał się do szerokości jednego kilometra. Strojne żółtozielone lasy staczały się po stromych zboczach przylądka i po obu jego stronach wysypywały się prosto do oceanu. Był to taki region, który — na Ziemi — stanowiłby prawdziwy turystyczny raj. Świetne miejsce na weekend z Hutch. Jego myśli podryfowały wolno w tym kierunku i poczuł, że krew zaczyna mu żywiej krążyć, gdy wtem zauważył pomiędzy drzewami jakiś ostry kąt. Cień? Może mur?

Albo miejsce, w którym kiedyś stał jakiś mur.

Nie mógł się dopatrzyć niczego bardziej określonego i już miał zamiar pokazać swoje znalezisko Hutch, kiedy Janet rzuciła z cicha:

— Chyba coś mam.

To były tylko jakieś ciemne krostki na rzece, ale rozmieszczone w regularnych odstępach.

— Myślę, że to podpory mostu — mówiła Janet coraz bardziej podekscytowana. — Cholera jasna, rzeczywiście! — Wyrzuciła w górę ręce. — Panie i panowie, mamy most!

No, prawdę mówiąc, to mostu wcale nie mieli. Raczej pozostałości po nim. Ale to było bez znaczenia. Rozbrzmiewały huraganowe okrzyki radości. Zebrani w sali pasażerowie zerwali się od stolików, rozlewając kawę, potrącając się wzajemnie i wzywając tych, co byli na zewnątrz, żeby przyszli popatrzeć. Wszyscy wymieniali uściski dłoni, a Hutch została uściskana, wycałowana i jeszcze raz uściskana. Ale nie przeszkadzało jej to. Do licha, nawet jej to nie obchodziło.

— Moje gratulacje — powitała ich Truscott.

— Ile czasu możesz nam dać? — przeszedł do rzeczy Carson.

— Frank — odparła cierpliwie — już i tak jestem okropnie spóźniona. Mieliśmy przecież umowę.

— Ale coś znaleźliśmy!

— Owszem, znaleźliśmy. Akademia będzie miała teraz miejsce do prowadzenia wykopalisk. — Zaczerpnęła głęboko powietrza. — Przykro mi. Wydaje mi się nawet, że wiem, ile to dla ciebie znaczy. Jednak musimy się zbierać. Cieszę się, że coś udało nam się zdziałać, ale mam zamiar zarządzić odlot. Morris szaleje. I ma podstawy do wniesienia skargi. Będziecie musieli tu wrócić ze swoimi ludźmi.

Hutch pomyślała sobie, że wie, co to oznacza. Ktoś dojdzie do wniosku, że ten świat zamieszkiwały istoty zdolne do podróży międzygwiezdnych. To będzie się łączyło z dużym ryzykiem, a co za tym idzie, misja zostanie odebrana Akademii. Odczuli już skutki tej tendencji, kiedy ruszali. Carson i jego koledzy być może wrócą tu pewnego dnia, ale nie szybko i wtedy także będą tylko jednostką podległą w operacji prowadzonej na dużo szerszą skalę.

Szlag by to trafił.

Truscott wyszła, a oni dalej siedzieli bez ruchu w sali obserwacyjnej, współczując sobie nawzajem, zupełnie już pozbawieni euforycznej radości, jaka towarzyszyła im przed zaledwie półgodziną. Hutch wytrzymała swoje piętnaście minut i już podnosiła się, żeby wyjść, kiedy zadźwięczał dzwonek, a na monitorze łączności pojawił się obraz Silla.

— Doktorze Carson — powiedział — czy zechce pan przyjść tu na mostek? I proszę przyprowadzić swoich współpracowników.

— Mamy jakiś obiekt na orbicie.

Melanie Truscott, wlokąc za sobą kapitana, poprowadziła piątkę swych pasażerów do głównego ekranu nawigacyjnego. Prawie cały zajmowała gwiezdna mapa nieba, tylko na dole widniała zamazana krawędź planety. Jedna z gwiazd świeciła niezwykle jasno.

— To właśnie to — wyjaśniła Truscott.

Hutch poczuła, jak znów ogarnia ją fala radosnego uniesienia.

— Co to za obiekt?

— Jeszcze nie wiemy — odpowiedział jej kapitan. — Widzimy go teraz w pięciokrotnym powiększeniu. Ale to nie jest naturalnym satelitą. Jego WOS jest o wiele za duży jak na tę odległość.

— WOS, czyli współczynnik odbijalności światła — wyjaśniła Truscott. — I jest rzeczywiście duży. Większy niż współczynnik naszej stacji na Quraquie.

Hutch i Carson bez słowa uścisnęli sobie dłonie.

— John — Truscott zwracała się teraz do kapitana — czy jesteśmy gotowi, żeby wycofać się szybko, jeśli zajdzie potrzeba?

— Tak, pani dyrektor. — Wykonał szybki gest w stronę członka swojej załogi — dźgnął palcem wskazującym powietrze — a tamten powiedział coś do mikrofonu. Hutch podejrzewała, że nakazali właśnie pasażerom zapięcie pasów.

— Czy są jakieś odczyty energii na pokładzie? — zapytała.

— Nie. — Morris pochylił się nad jedną z konsolet. — Nic. — Spojrzał z powagą na Truscott. — Melanie, na pokładzie mamy mnóstwo ludzi. Myślę, że powinniśmy opuścić ten rejon.

W mniemaniu Hutch ich mostek był ogromny. Poza kapitanem znajdowało się tu jeszcze czterech oficerów dyżurnych. Jeden z nich, młoda kobieta siedząca przy konsolecie nawigacyjnej, dotknęła ramienia kapitana, kierując jego uwagę na ekran.

— Na powierzchni na dole wykryliśmy światła — powiedziała. — Bardzo nieduże natężenie. Najpewniej nie są elektryczne.

— Odbite? — zapytała Truscott.

— To możliwe — odparła.

Truscott odwróciła się teraz do Carsona.

— Ktoś wyraźnie cię poparł, Frank. Na co chcesz popatrzeć najpierw?

Kiedy Hutch widziała Franka tak zadowolonego?

— To coś na orbicie — odrzekł.

— Doskonale. — Złożyła ręce na piersiach. — Mniemam, że zaraz dokonamy tu czegoś o naprawdę historycznym wymiarze.

Ruszyli w pościg za białą gwiazdą po krzywej tego świata.

Przez teleskop nabrała teraz upiornie znajomych kształtów — rotacyjny okrąg o podwójnym pierścieniu, przypominający ziemskie stacje, a nawet stację Kosmika na Quraquie. Tylko styl architektoniczny nie był tak utylitarny. Ta stacja prezentowała elegancję i nawet pewien styl w swych miękkich liniach i eklektycznych krzywych. Sądząc z wyglądu, można było podejrzewać, że kryje w sobie kręcone schody i sekretne pokoje. Może taką zaprojektowałby Poe.

Wszędzie było pełno okien. Ale w żadnym nie paliło się światło.

Ta stacja bardzo się spodobała Hutch. Patrzyła, jak się zbliża na ekranie, i czuła w sobie chłodny dreszcz, który był zarazem przyjemny i niepokojący.

— Negatywny odczyt PEM — poinformował jeden z oficerów. — Jest bezwładna. — A po kilku chwilach dodał: — Pierścienie się nie obracają.

„Szkoda” — przemknęło przez głowę Hutch. Znów się spóźnili.

Znała Carsona na tyle dobrze, że potrafiła wyczuć jego zniechęcenie. Znaki mówiły same za siebie: Miski popsute, żadnych świateł na powierzchni, zawalony most i martwa stacja orbitalna. Twórców Monumentów już nie było.

— Będziemy chcieli tam wylądować — oznajmiła Truscott.

Carson pospiesznie przytaknął jej skinieniem głowy, jakby spodziewał się większego starcia.

Twarz kapitana stężała z gniewu.

— Pani dyrektor, nie radzę tego robić.

„Coś w tym wszystkim jest nie tak jak trzeba. Nie chodzi o dziwny, obcy wygląd, bo to coś miało być im obce z natury, dziwaczność była mu przypisana z góry, a ciemność w oknach tylko ją podkreśla. Coś innego jest nie tak”.

— Rozumiem, John. Ale naprawdę nie możemy tak po prostu stąd odlecieć i to pozostawić. — Twarz Truscott płonęła z podekscytowania. — A ja sama nie chciałabym tego stracić za nic w świecie. — Przeniosła wzrok na Carsona. — Zakładam, że chcesz tam polecieć?

Hutch dostrzegła, że po twarzy Carsona przemknął cień niezadowolenia. Mając na względzie długą historię zniszczeń dokonanych na miejscu odkrycia przez niewykwalifikowany personel, wolałby ograniczyć wyprawę do samych tylko archeologów. Ale był na tyle przezorny, że trzymał język za zębami.

— Oczywiście — rzeki.

— A inni z twojej drużyny?

— Spodziewam się, że wszyscy.

— Znakomicie. To się da załatwić. — Odwróciła się w stronę Silla. — A ty, Harvey?

— Jeśli ty polecisz.

Odwróciła się z powrotem w stronę Morrisa.

— Wahadłowiec na siedem osób, panie kapitanie.

Hutch poszła do swojej kwatery, żeby się przebrać. Nadal odczuwała jakiś niepokój. Było tam coś, czego nie powinno być. Albo może czegoś brakowało. Odpowiedź kryła się gdzieś na krawędzi wzroku, w tych zakamarkach pamięci, których nie sposób w pełni ogarnąć.

Włączyła monitor w swojej kabinie. Stacja wchodziła właśnie w strefę światła słonecznego. Jej bliźniacze koła wirowały kiedyś w dwóch przeciwnych kierunkach. Teraz cała po prostu przetaczała się z wolna przed jej oczyma.

Co jej wygląd mógłby powiedzieć nam o tych, którzy ją zbudowali? Takie właśnie pytanie mógłby zadać Richard. O czym mówi nam ich poczucie estetyki? Na kadłubie widniały jakieś litery — czarne, ukośne pałeczki i spiczaste pętelki.

„Dwie grupki symboli” — pomyślała. Dwa słowa. Jakie słowa?

Zaczęły pojawiać się bliższe szczegóły: pęcherze, anteny, spirale łączące, luki i platformy obsługi (przynajmniej tak właśnie sądziła — że wybrzuszenia w kształcie kropel, jakie rozmieszczone były w regularnych odstępach nad i pod krawędzią koła musiały być platformami obsługi), komory załadunkowe, a także inny sprzęt, o którego przeznaczeniu dowiedzą się dopiero przy dokładniejszej inspekcji.

Z tyłu wlókł się długi ogon kabla.

I wszystkie luki otwarte były na oścież.

Oplotła ramionami kolana i wytężała wzrok wpatrzona w obiekt, próbując sobie wyobrazić, jak mogło tam wszystko wyglądać, kiedy był jeszcze sprawny, a wokół niego krążyły egzotyczne statki, zaś anteny odbierały sygnał z Wielkiego Zestawu.

Jak dawno temu?

Grawitację wytwarzano na statkach zawsze tak samo: przez ruch obrotowy wszystkich zamieszkanych przestrzeni, bez względu na to, czy mieściły się wewnątrz jednolitego kadłuba, jak w przypadku Perth, czy też w pierścieniowatych modułach, tak jak to miało miejsce na Winckelmannie. W wyniku tego strumień wody spod prysznica zbaczał lekko w kierunku przeciwnym do kierunku obrotu. Nie na tyle, żeby dało się zauważyć, ale teraz ta sama przeciwstawna siła ściągała wodę burzącą się u jej stóp do odpływu usytuowanego w kącie kabiny. Hutch uwielbiała owo odczucie, był to jeden z efektów przesuwających się ciążeń, do których miała wyraźne upodobanie, które dodawały jej skrzydeł i gwarantowały poczucie wyzwolenia się z ziemskich pęt.

A dziś, kiedy przymknęła oczy i pozwoliła, by chłodny deszczyk spłynął jej po całym ciele, pomyślała, że tamtą stację też zaprojektowano do ruchu obrotowego. Żeby wywołać ten sam efekt.

I to właśnie jej nie pasowało.

Szybko dokończyła kąpieli, wytarła się i wsunęła w mundur roboczy z Winka, a potem popędziła do sali obserwacyjnej. Wciąż jeszcze byli tam Carson i Maggie. Inni gdzieś zniknęli, pewnie poszli przygotować się do lądowania.

— Wszystko w porządku? — spytał Carson, kiedy wpadła jak burza do pomieszczenia.

— Dlaczego zbudowali ją do ruchu wirowego? — wyrzuciła z siebie.

— Co zbudowali do ruchu wirowego?!

— Tę stację, do cholery!

Maggie gapiła się na nią wyraźnie zdumiona tym pytaniem.

— Dlaczego ona tak bardzo przypomina nasze stacje, Frank? Przecież Twórcy Monumentów chyba już mieli antygrawitację. I dlatego zawsze przypuszczaliśmy, że mają także sztuczną grawitację. No to po co budowali kręcące się koła?

— Może się myliliśmy — odrzekła Maggie. — Albo wciąż jeszcze nie natrafiliśmy na Twórców Monumentów, albo…

— …albo to zostało zbudowane, zanim Twórcy wylądowali na Iapetusie — dokończył za nią Frank.

— Czyli oznaczałoby — ciągnęła Maggie — że to coś lata tutaj już ponad dwadzieścia tysięcy lat. Nieprawdopodobne.

Carson wyraźnie nie miał ochoty mnożyć komplikacji.

— Może to jakiś Monument z czasów wcześniejszych. I dlatego zatrzymali go w jednym miejscu. — Próbował zbagatelizować sprawę.

— Kolejny Monument? — Hutch nie wierzyła w to ani przez chwilę. Połączyła się z mostkiem. Kapitana nie było, ale odezwał się oficer dowodzący.

— Zastanawiam się, czy zechce pani wyświadczyć mi przysługę?

— A czego pani potrzeba? — Oficerem dowodzącym była rozsądna kobieta w średnim wieku, z włosami przyprószonymi pierwszą siwizną.

— Chodzi o tę stację — wyjaśniła Hutch. — Jak stabilna jest orbita, po której krąży? Od jak dawna według pani tu się znajduje? Oficer dowodząca była wyraźnie zakłopotana.

— Pani Hutchins, jesteśmy tylko nawigatorami, a do tego potrzeba by fizyka. Chętnie bym pani pomogła, ale brakuje nam ekspertyzy.

— Proszę zrobić, co w waszej mocy — poprosiła Hutch tonem, który podkreślał jej wielkie zaufanie.

Pani oficer pozwoliła sobie na pełen zadowolenia uśmiech.

— Spróbujemy.

John F. Morris był człowiekiem o wąskich ramionach, zawężonych gustach i nie rysowała się przed nim żadna szczególnie obiecująca perspektywa. Osiągnął już najwyższe stanowisko, do jakiego mógł aspirować, a dokonał tego przez absolutną lojalność wobec firmy, najwyższe staranie, by nie urazić niewłaściwych osób, oraz pielęgnowanie starej, dobrej zasady — upierdliwej dbałości o szczegóły. Był człowiekiem, do którego nie przemawiały teatralne gesty innych, ale który dobrze potrafił wyczuć, skąd może się spodziewać zagrożenia dla swojej kariery. Jego wielką siłą, a zarazem wielką słabością był niczym nie zmącony widok z dołu. Wiedział, że Melanie Truscott znalazła się w trudnej sytuacji i że pozwala sobie na zbyt wiele, wedle własnego uznania komenderując jego statkiem. Fakt, że miała do tego pełne prawo (w obrębie pewnych, szczegółowo określonych, parametrów), że miała dość władzy, by kierować jego krokami, mógł nie okazać się wcale pomocny, gdyby komuś nie spodobało się takie nadużywanie własności kompanii. Albo gdyby zaszło coś poważnego. Z tych właśnie powodów kapitan przez cały czas zbliżania się do Beta Pac III trzymał się na uboczu i nie dał się ponieść powszechnemu entuzjazmowi. Nie był przygotowany na to, by otwarcie stawić czoło Melanie Truscott, bo świetnie wiedział o tym, że ścieżką kariery nie kroczy się obrażając tych u władzy, nawet kiedy ci znaleźli się chwilowo w niełasce. Ludzie na jej poziomie zawsze znaleźli jakiś sposób na to, żeby zmartwychwstać. Ale Morris nie miał na tyle zdolności aktorskich, by udało mu się ukryć własne niezadowolenie.

Czuł, że idzie na kompromis, i miał to wszystkim za złe. Odnosiło się to w nie mniejszym stopniu do rozbitków z Akademii, wyciągniętych przez niego z tego ich wraka. A już szczególnie do Carsona, który stale udawał wszechwiedzącego.

Przekonawszy się, że wahadłowiec będzie gotów na czas do swojej randki z obcą stacją kosmiczną, kapitan udał się na poszukiwanie Truscott. Znalazł ją w sali konferencyjnej, pogrążoną w rozmowie z Sillem. Kiedy wszedł, podniosła głowę, zauważyła jego poważną minę i uśmiechnęła się doń swoim najbardziej kojącym i rozbrajającym z uśmiechów.

— Niepokoi mnie, że będziemy kontynuować tę sprawę — zaczął.

— Tak? — Spojrzenie Truscott nabrało teraz ostrości. — A cóż pana tak niepokoi?

— Kilka spraw. — Głos mu zadrżał. Nie lubił przeciwstawiać się przełożonemu, nawet wtedy, kiedy oznaczało to spełnienie swego obowiązku i udzielenie dobrej rady. Ale teraz, kiedy już zaczął w ten sposób, wypada mu tylko trzymać ten sam kurs. — Po pierwsze, przewożenie członków personelu do pozostałości nieznanego obiektu oznacza pogwałcenie obowiązującego nas regulaminu. Bez względu na to, jak próbuje się go obejść. A jeśli zaistnieje jakieś zagrożenie, nie jesteśmy odpowiednio wyposażeni, żeby stawić mu czoło. Nasz dział medyczny działa w bardzo ograniczonym zakresie. Mamy tylko jeden wahadłowiec. Jeżeli wpadniecie tam w jakieś kłopoty, nie będziemy w stanie przyjść wam z pomocą. Przynajmniej nie od razu. I nie tak łatwo. Co więcej, wziąłem wprawdzie udział w tworzeniu tej fikcji na temat przymusowego postoju w celu dokonania drobnych napraw, ale to nas przed niczym nie uchroni, jeżeli trzeba będzie odpowiedzieć na kilka pytań. Jeżeli wynikną jakieś problemy, jeżeli stracimy coś z droższego sprzętu, uszkodzimy statek, albo nie daj Boże, stracimy kogoś z załogi, sądzę, że korporacja rozprawi się z nami krótko i dokładnie. — Przerwał na chwilę, aby te słowa lepiej zapadły im w pamięć. — Istnieją również inne potencjalne problemy. Na przykład taki: ten obiekt jako żaby tek jest prawdopodobnie bezcenny. Jeżeli coś uszkodzimy, czy nie pociągną nas do odpowiedzialności?

Truscott pokiwała głową w ten straszliwie irytujący sposób, który ma pokazać, że sama już to wszystko dawno rozważyła.

— Zatem, co pan sugeruje, John?

— To proste. Ruszać do domu. Zgłosić znalezisko i pozwolić zająć się nim ludziom, którzy są odpowiednio przeszkoleni i wyposażeni. — Wyprostował ramiona.

— Prawdopodobnie ma pan rację — powiedziała. — Ale ja nie mogę teraz zawrócić tak samo, jak pan nie byłby w stanie wyjść przez komorę luku powietrznego. John, czy pan nie bywa niczego ciekaw? Nie chce pan wiedzieć, co tam jest? Albo co tam jest na dole, na powierzchni planety?

— Nie, jeżeli to koliduje z moimi obowiązkami.

— Rozumiem. Zatem w tej kwestii nasze zdania pozostaną odmienne. Proszę kontynuować przygotowania.

Skłonił się.

— Jak pani sobie życzy. Wahadłowiec jest gotów.

— Dziękuję. I jeszcze jedno…

Odwrócił się w drzwiach.

— Proszę odnotować swoje zastrzeżenia w książce pokładowej.

— Dziękuję, pani dyrektor.

Szedł z powrotem na mostek cichymi korytarzami Catherine Perth i wiedział już, że jeśli coś pójdzie nie tak, ta kobieta zrobi dla niego, co tylko będzie mogła. Ale to niewiele pomoże — pójdą na dno razem.

Z Carsonem połączył się dyżurny oficer łączności.

— Przyszła odpowiedź na pańskie pytanie. Carson szedł właśnie w towarzystwie Maggie do komory wahadłowca.

— Słucham.

— Teleskopowa obserwacja anomalii na Trzy-B rzeczywiście ujawniła ślady spalenia. Na jakichś trzydziestu procentach konstrukcji.

Carson obserwował, jak jego drużyna melduje się w sali przed wejściem do komory wahadłowca. George był szczęśliwy i niecierpliwy, Maggie zelektryzowana i napięta. Bardzo zbliżył się do Maggie podczas tej ich wspólnej misji, odkrył, że jest o wiele bardziej ludzka, niż był w stanie przypuścić. I o wiele mniej obojętna niż chciałaby się wydawać. Dziś, stając przed możliwością historycznego odkrycia, przewidziała, że będą sobie robili zdjęcia. I odpowiednio się ubrała.

Janet jak zwykle odgrywała osobę na luzie, nieporuszoną, rozmawiała cicho z Hutch. Ale trzymała się nieco bardziej prosto niż zazwyczaj, oczy jej błyszczały i wyczuwał w niej zapał, żeby wreszcie zająć się tym, co mają w planie na dziś.

No i wreszcie sama Hutch. Nauczył się już rozpoznawać jej nastroje. Dziś była nieobecna duchem, zamyślona, czymś zaabsorbowana. Rozumiał, że przyjmowała to wszystko bardziej osobiście niż oni, zawodowcy. Archeolodzy dawno już odkryli swojego Graala, a może i znacznie więcej. Ale Priscilla Hutchins nie nauczyła się jeszcze, że można sobie odpuścić — teraz zabierała ze sobą na stację mnóstwo bagażu.

— Kiedy się tam dostaniemy, najważniejsze jest bezpieczeństwo — oświadczył. — Pilnujcie się i niczego nie połamcie. — Na miejscu mieli się rozdzielić na trzy grupy: on z Janet, George z Maggie, a Hutch z Truscott i Sillem. — Wolałbym, żebyśmy nie musieli brać z sobą doktor Truscott i jej ulubionego buldoga, ale skoro to ich wahadłowiec, to nic nie da się zrobić. Hutch, miej ich na oku — pilnuj, żeby nic im się nie stało i żeby nie zabłądzili. Będziemy stale w kontakcie, łączmy się ze sobą co dziesięć minut. Próbujcie nie zaplątać się w szczegóły tego, co zobaczycie. Na razie potrzebny nam plan stacji i ogólne sprawozdanie. Kiedy już będziemy to mieli, ustalimy plan działań i spróbujemy zająć się tym wszystkim bardziej systematycznie.

— Ile czasu tam będziemy? — zapytała Maggie.

— Cztery godziny. To nam pozostawi solidny margines bezpieczeństwa. Zabierzemy dodatkowe pasy Flickingera i kilka butli z powietrzem. Tak na wszelki wypadek. Słucham, Hutch?

— Czy ktoś pozostanie w wahadłowcu podczas całej operacji?

— Jake, nasz pilot. Będzie stał w pogotowiu. Wchodzimy przez jeden z otwartych luków. Wygląda na to, że kiedy gospodarze opuścili to miejsce, nie chciało im się pozamykać drzwi.

Wszedł Sill.

— Za kilka minut będziemy gotowi — poinformował.

George sprawdzał coś w swoim elektronicznym notesie.

— Ta stacja ma co najmniej sześć komór powietrznych. Albo otworów, które wyglądają jak komory powietrzne. W trzech z nich zewnętrzne luki są otwarte. — Popatrzył na nich, jakby oczekiwał jakiegoś wyjaśnienia.

— Opuścili stację w pośpiechu — podsunęła Janet.

— Pojęcia nie mam — orzekł Sill.

— Ja myślę — wtrąciła Maggie — że odkryjemy zabytek już ogołocony ze wszystkiego, co miało jakąś wartość. Ostatnimi gośćmi byli tu rabusie. To by wyjaśniało, dlaczego nie chciało im się pozamykać drzwi. — Dotknęła palcem warg. — Zastanawiam się, dlaczego nie ma innych stacji? Późniejszych? Powinny tu być jakieś bardziej zaawansowane stacje orbitalne.

— A kto to może wiedzieć? — sprzeciwił się Carson. — Może wszyscy zeszli na dół, na powierzchnię. — Przebiegł spojrzeniem po ich twarzach. — No dobrze, co jeszcze? Co nam jeszcze umknęło?

Hutch podniosła wzrok.

— Pulsery?

— Będzie po jednym na każdą grupę.

— A po co nam one? — zapytała Maggie.

— Żeby przedostać się przez drzwi, które nie będą się chciały otworzyć.

Ale Maggie była wyraźnie niezadowolona.

— O co chodzi? — zapytała Janet. — Przecież to sensowne.

— Bo ja wiem — odparła Maggie. — Tam może być trochę strasznie. Nie jestem pewna, czy to dobry pomysł, żebyśmy włóczyli się z bronią. Ktoś przecież może zrobić się nerwowy.

— Jeżeli nawet nie będą nam później potrzebne — odpowiedział Carson — to na pewno przydadzą się do przecięcia wewnętrznych luków komory powietrznej.

Nadeszli Truscott i Sill.

— Przepraszam za spóźnienie — rzuciła. — Nasi ludzie robili analizę strukturalną statku.

— I do jakich doszli wniosków? — zainteresował się Carson.

Truscott ustąpiła miejsca Sillowi.

— Prymitywna konstrukcja — odrzekł. — Nie ma porównania z naszą techniką. A przy okazji, mamy też odpowiedź na pytanie Hutchins o orbitę. Na ile potrafimy ustalić, jest stabilna. To coś musi tu krążyć już od bardzo dawna. Może nawet od tysięcy lat.

— No i jeszcze jedno — dodała Truscott. — Znaleźliśmy kolejne ruiny. A właściwie całe mnóstwo ruin.

Melanie Truscott, Dzienniki

Dni człowieka są jak trawa;

kwitnie jak kwiat na polu:

ledwie muśnie go wiatr, a już go nie ma,

i miejsce, gdzie był, już go nie poznaje.

Psalm 103:15-16

11 kwietnia, 2203

Rozdział 22

W drodze na stację kosmiczną przy Beta Pac III, poniedziałek, 11 kwietnia, 21.40

Zaglądali przez wielkie owalne okna, podziwiając długie korytarze i wielkie zalane słońcem pomieszczenia, pełne trochę za dużych krzeseł, rzeźbionych stołów i rozścielonych dywanów.

— Ci to wiedzieli, jak żyć — rzuciła Hutch do Truscott. Te dwie kobiety przez cały lot gadały ze sobą bez ustanku jak przyjaciółki ze szkolnej ławy. Wszyscy przez cały czas mówili o błahostkach, może z wyjątkiem Silla, który po prostu wpatrywał się czujnie w okno.

Pilot, Jake Dickenson, czuł się bardzo niespokojny i bezustannie udzielał im dobrych rad.

— Tylko nie zakładajcie, że tam nie ma żadnej energii — ostrzegał ich. — Uważajcie, czego dotykacie. — A po chwili: — Pamiętajcie, zawsze istnieje możliwość, że natkniecie się na jakieś pułapki. Nie wiemy, w jakich okolicznościach tamci opuszczali swój statek.

Zebrali się przy oknie; atmosfera się zagęszczała. Stacja była ceglastoczerwona. Wyglądała jak opuszczona fabryka, pełna podpórek, belek, zastrzałów i wieżyczek. Wyraźnie nie zależało im na gładkiej zewnętrznej powierzchni — korpus stacji dźwigał szeroki zestaw anten, drążków i uchwytów. Dostrzegli też parapety, mansardki, półki i klamry, których jedyną racją bytu mogło być służenie ku ozdobie. Okolone rzędami okien wieżyczki przypuszczalnie mieściły kwatery mieszkalne.

— Wlot do komory wahadłowca — zauważył Jake. Przez podwójne okno widać było dwie platformy. Na jednej z nich spoczywał mały pojazd o szerokich, krótkich skrzydłach.

Przelecieli nad strefą anten. Sill stuknął palcem wskazującym w szybę.

— Oto, co rozumiem przez prymitywną technikę. Spójrzcie — to anteny stożkowe. Oni są o lata świetlne w tyle za tym biosystemowym aparatem, który wyhodowali na Misce. Ta stacja prawdopodobnie nie ma nic poza radiem. A nawet i w tym nie są szczególnie zaawansowani. Popatrzcie na wysięgnik tej anteny.

— Co w nim dziwnego? — zapytał Carson.

— Jest niewiarygodnie długi. Już w dwudziestym wieku robiliśmy lepsze. I mieli zbyt duże panele słoneczne. Są mało wydajne. Tego wszystkiego nie zbudowali ci sami, którzy zaprojektowali teleskop.

Tutaj Hutch przedstawiła swój własny wniosek, że kształt tej stacji sugeruje technikę o wiele bardziej prymitywną niż ta, którą wiąże się zwykle z gośćmi na Iapetusie.

— Jak dawno to było? — spytał Sill.

— Dwadzieścia tysięcy lat temu.

— A co to oznacza? Że to coś jest jeszcze starsze? — Spojrzał z ukosa w okno. — Nie wierzę.

— Dlaczego nie? — zdziwił się Carson. — Przecież sam pan mówił, że to jest bardzo stare.

— Ale nie aż tak — odparował Sill.

Hutch także w to nie wierzyła. Ale miała już dość rozmyślań na ten temat. Muszą poczekać, aż zdobędą więcej informacji.

Wahadłowiec prześlizgiwał się wzdłuż rzędów pustych okien. Hutch rzuciła okiem na George’a, który był wyraźnie oczarowany tym widokiem.

— O czym teraz myślisz?

Myślami był gdzieś daleko.

— O tym, jakie miałem szczęście — odparł. — Zaraz dostałem tę pracę przy Henrym. Większość facetów z moją specjalnością ląduje przy nawadnianiu Peru czy Północnej Afryki. A mnie udało się zobaczyć Świątynię. Byłem tam, kiedy dokonywano wszystkich najważniejszych odkryć. A teraz jestem tutaj…

Przerwał im głos Jake’a.

— Zbliżamy się do frontowych drzwi.

Truscott przyjrzała się każdemu z pasażerów.

— Idziemy — zakomenderowała w końcu.

Wybrali ten akurat otwarty luk raczej przypadkowo. Czerwona powierzchnia stacji przesuwała się wolno za oknami. Hutch właśnie zaczęła sprawdzać swój sprzęt, kiedy Jake aż zachłysnął się ze zdumienia.

— Co się dzieje? — zainteresował się natychmiast Sill.

— Wewnętrzny luk komory powietrznej — odparł tamten. — Też jest otwarty.

— Nie ma zabezpieczeń — odezwała się Maggie.

Stacja została otwarta na próżnię.

— Możemy uzyskać obraz? — zapytał Sill. — To nie ma sensu. Komory powietrzne są przecież tak zaprojektowane, żeby uniemożliwić otwarcie obu luków naraz. Bo kiedy to zrobisz, umrzesz. I prawdopodobnie wszyscy inni razem z tobą.

— Ktoś musiał złamać kod mechanizmu zabezpieczającego — powiedziała Hutch. Przeniosła wzrok na Carsona. — Zastanawiam się, czy we wszystkich otwartych lukach jest tak samo?

Wahadłowiec ustawił się w pozycji do cumowania. Długie na metr wysięgniki, opatrzone magnetycznymi końcówkami, dodane zostały specjalnie na ten lot. Teraz Jake wysunął je przed statek. Kiedy upewnił się, że oba dotykają powierzchni stacji, włączył moc. Przez statek przeszła lekka wibracja.

— Możemy zaczynać — oświadczył.

Podczas gdy pasażerowie wkładali na siebie uprzęże flickingerowskie, wchodzili w magnetyczne buciory i sprawdzali zbiorniki z powietrzem, Jake zamknął szczelnie kabinę pilota. Kiedy byli gotowi, wypuścił powietrze z ich kabiny i pomieszczeń ładowni. Sill otwarł drzwiczki z tyłu kabiny i poprowadził ich do ładowni, gdzie rozdał przenośne skanery i skąd wziął dwa pulsery.

Zręcznym, przywykłym do tego ruchem przypiął sobie jeden do pasa, drugi podał Carsonowi. Carson wziął, sprawdził broń ze znawstwem i także ją przypiął.

Sill wyciągnął skądś około trzydziestometrową linę.

— Przywiążemy ją przy luku na stacji. Kiedy będziecie przechodzić, przyczepcie się do niej. Wszystko się tu obraca, więc jeśli was odrzuci, może nie będziemy w stanie ściągnąć was z powrotem. — Rozejrzał się dookoła, żeby sprawdzić, czy wszystkie pola są włączone. — Pani dyrektor — dodał po chwili — zechce pani pełnić honory?

Truscott odmówiła i popatrzyła na Carsona.

— Frank…?

A Carson pod nastrojem chwili przekazał zaszczyt Maggie.

— To dzięki niej tutaj jesteśmy.

Maggie skinęła głową w podzięce.

— Dzięki — rzuciła. Otwarli drzwi i zakrzywiona powierzchnia zabytku ukazała się przed nimi na wyciągnięcie ręki. Była porysowana i pogięta. Maggie wyciągnęła dłoń i dotknęła — pierwszy kontakt.

— Jeśli chcecie — zaproponowała Hutch Carsonowi — to przypnę dla was tę linę.

Skinął głową twierdząco, a ona przepchnęła się przez drzwi.

— Ostrożnie — szepnął Sill.

Siła rozpędu Hutch poniosła ją wprost na kadłub stacji. Rozejrzała się za lukiem.

W górze. Prawie dziesięć metrów. Sill przytwierdził do końcówki liny magnetyczną klamrę, którą następnie przypiął do kadłuba wahadłowca. Drugi koniec z identyczną klamrą podał Hutch. Zatknęła ją sobie za pasek i ruszyła w stronę luku. Zmieniła jej się perspektywa — pokład ładowni, który był „na dole”, teraz obrócił się o 90 stopni. Poczuła szarpnięcie w żołądku i zamknęła na chwilę oczy, chcąc, by przykre wrażenie ustąpiło. Cała sztuka polegała na tym, żeby zogniskować wzrok na stacji. Żeby ją w myślach ustabilizować — wmówić sobie, że jest nieruchoma. Zapomnieć o wahadłowcu, który teraz znajdował się w pozycji wertykalnej. Niebo dookoła poruszało się, ale ona całą uwagę skupiła na swoim luku.

Komora powietrzna była tak wielka, że mogłaby pomieścić półciężarówkę. Wewnętrzne drzwi rzeczywiście pozostały otwarte, ale poza nimi dostrzegała tylko metalowy pokład i ścianę. Przytwierdziła klamrę i pomachała do Maggie, która natychmiast wysunęła się z wahadłowca.

Hutch ostrzegła ją, żeby nie spuszczała wzroku z kadłuba stacji. Maggie pokiwała głową i przypięła się do liny. Ale już od samego początku miała z tym wielkie kłopoty i Hutch musiała po nią wrócić. Kiedy dotarły do komory powietrznej, pomogła jej wejść do środka.

— Wszystko dobrze? — zapytała.

Maggie zwinęła się w kłębek. Drżącym głosem zapewniła swoją wybawicielkę, że nic jej nie jest.

— Mam nadzieję, że było warto — powiedziała Hutch.

— Warto! — odparła Maggie słabym głosem.

Potem jeden po drugim przechodzili następni. Słońce prażyło silnie, więc wszyscy korzystali z filtrów. Każdy wspinał się spiesznie do komory, szczęśliwy, że znalazł się w bezpiecznej, zamkniętej przestrzeni.

Otwarty korytarz wabił ich do wnętrza. Maggie szybko się pozbierała i przypomniała wszystkim o swoim przywileju, wkraczając do pustej, wysoko sklepionej sali. Wściekle pomarańczowe ściany okolone były rzędami pustych pojemników. Pod jedną zebrała się sterta śmieci, pchniętych tutaj przez ruch stacji. Były tam jakieś instrumenty, gigantyczny but, płachty plastiku i jakiś półelastyczny materiał, który mógł być niegdyś ubraniem.

— Może zostawili otwarte — odezwał się George — żeby zachować wnętrze. Jeżeli rzeczywiście chcieli zachować tu wszystko na pamiątkę, to nie znam lepszego sposobu. Kiedy wpuści się do środka próżnię, nic się nie będzie rozkładać. Janet natomiast zafascynował but.

— Ale byli wielcy, co?

Podłogę nadal przykrywał chodnik. Po obu stronach pomieszczenia otwierały się korytarze, w których nawet wzrost George’a prezentował się nader skromnie. W każdym po jednej stronie ciągnął się rząd okien, po drugiej rząd zamkniętych drzwi. Drzwi także były dość duże, przypuszczalnie cztery na dwa metry.

Kiedy Hutch, która opuściła komorę powietrzną ostatnia, zrównała się z nimi, oglądali właśnie znalezione przedmioty. George’owi wydawało się, że niektóre potrafi rozpoznać: „To pewnie jakiś akumulator, bez wątpienia”, a Maggie zaczęła już spisywać litery z napisów. Carson na chybił trafił wybrał jeden z korytarzy i udał się w głąb statku.

Żadne drzwi nie chciały ustąpić pod ostrożnym naporem, a oni oczywiście nie mieli zamiaru się włamywać, jeśli nie zajdzie konieczność. Zewnętrzna ściana składała się głównie z okien. Za nimi widać było słońce oraz ich wahadłowiec. Jedno z okien zostało wybite, a w podłodze naprzeciwko znaleźli szeroką na kilka centymetrów dziurę.

— Meteor — oświadczył George.

Z brzękiem stąpali niezgrabnie w swych magnetycznych butach, trzymali się blisko siebie, niewiele mówili, sunęli naprzód jak grupka dzieci po niebezpiecznym terenie. Hutch zauważyła, że jedna ze ścian dziwnie wibruje.

— Coś się dzieje — powiedziała.

Przypominało to rytmem zwolniony puls.

— Energia? — zapytała Truscott.

George potrząsnął przecząco głową.

— Nie przypuszczam.

Posuwali się teraz jeszcze ostrożniej. Słońce przesuwało się wzdłuż kolejnych okien, aż w końcu zniknęło im z oczu. Korytarz pociemniał.

Sill wyciągnął lampę i włączył ją.

Nadal słyszeli to niby bicie serca. Brzmiało coraz głośniej.

Za oknami wzeszła teraz planeta i zalała korytarz odbitym światłem. Pod szeroką warstwą chmur widać było jasne, chłodne oceany.

Przed nimi, za zakrętem, coś się poruszyło.

Uniosło się, opadło.

To drzwi. Skręcone na dolnym zawiasie, ale nadal przytwierdzone do framugi. Kiedy patrzyli, drzwi uderzyły o ścianę w rytmie zgodnym z odczuwaną przez nich wibracją, opadły wolno, aż w końcu odbiły się od podłogi.

Zajrzeli do środka, do innego, mniejszego pomieszczenia. Poprzeczka umieszczona na wysokości ich oczu okazała się prostokątnym stołem, otoczonym ośmioma krzesłami o gargantuicznych wymiarach. Krzesła były wyściełane (to znaczy — niegdyś były miękkie, bo teraz wszystko nabrało twardości skały). Hutch wkroczyła do środka, czując się jak zadziwiony czterolatek. Stanęła na palcach i skierowała światło latarki na blat stołu. Był pusty.

George patrzył pod lepszym kątem.

— Tam są wbudowane jakieś schowki — powiedział. Próbował otworzyć jeden z nich, ale nie dało się. — Bo ja wiem — rzucił zrezygnowany.

Meble były poprzytwierdzane na miejscu.

— To jakby jakaś sala konferencyjna — snuła przypuszczenia Janet.

Wzdłuż ścian stały rzędy szafek, z których żadna nie dawała się otworzyć. Ale było znacznie ważniejsze, że na każdej widniały jakieś napisy. Maggie rzuciła się ku nim jak ćma do płomienia.

— Jeśli to są Twórcy Monumentów — oznajmiła po kilku chwilach — znaki nie przypominają niczego, co do tej pory widywałam. — Maggie miała przytwierdzoną na czole małą kamerę, którą przekazywała obraz na wahadłowiec.

— Boże, jak ja to uwielbiam — dodała.

Po drugiej stronie sali były następne drzwi, a za nimi jeszcze jedno, identyczne pomieszczenie.

Hutch wyłączyła wspólny kanał łączności, żeby móc w spokoju pogrążyć się we własnych myślach. Przyglądała się chwiejnym cieniom rzucanym przez lampy i przypominała sobie samotną grań na Iapetusie i tamten samotny ślad. Kim oni byli? O czym rozmawiali, kiedy zbierali się w tym pokoju? Co się dla nich liczyło?

Później znaleźli więcej takich otwartych drzwi. Zajrzeli do laboratorium i do sekcji, która zapewniała ogólne utrzymanie stacji. Znajdowała się tam kuchnia. I pomieszczenie, w którym znaleźli pełno umywalek, a także długie koryto, pełniące być może funkcję toalety. Koryto było niemal tak wysokie jak widziany poprzednio stół. Zobaczyli także coś, co mogło uchodzić za pozostałość prysznica.

Znów zajaśniało światło dzienne. Słońce wróciło dokładnie w czterdzieści minut po tym, jak zniknęło za ostatnim z okien. Mniej więcej w tym samym czasie dotarli do pochylni, która przecinała korytarz przed nimi.

— No dobra — odezwał się Carson. — Wygląda na to, że czas się rozdzielić. Niech każdy zachowa ostrożność. — Spojrzał w kierunku Maggie. — Gdzie wolisz iść?

— Zostaję na dole — oświadczyła.

Carson zaczął więc iść do góry.

— Spotkamy się tu za godzinę. Albo prędzej, jeśli ktoś trafi na coś interesującego. — Truscott i Sill ruszyli w jego ślady, tak więc upadł misterny plan, że będą pod nadzorem Hutch. Carson uśmiechnął się i dał Hutch znak, żeby się nie przejmowała. Hutch, zachwycona, że udało jej się pozbyć tego, co zapowiadało się na uciążliwy obowiązek, dołączyła do George’a i Maggie.

Szli dalej na niższym poziomie i niemal natychmiast natrafili na pokój pełen monitorów i konsolet, schowanych za luksusowymi fotelami o bardzo wysokich oparciach.

— Komputery — wyszeptała Maggie.

Na ścianach wisiały jakieś fotografie. Wyblakłe, ale może da się coś na nich wypatrzyć.

Maggie chciała zobaczyć klawiaturę, ale konsoleta była dla niej za wysoka. Mimo to Maggie promieniała szczęściem.

— Chyba nie będą działały, jak myślicie? — zastanawiała się.

— Nie, przecież minęły już tysiące lat — odrzekła Hutch. — Jeżeli to rzeczywiście jest tutaj od tak dawna.

— No cóż, nawet jeśli nie działają, i tak dzięki klawiaturze zdobędziemy litery i cyfry, a już samo to jest prawdziwym skarbem.

Teraz z kolei George popadł w ekscytację, bo znalazł zdjęcie pojazdu, który widzieli w komorze wahadłowca. Pojazd uchwycono w locie, ze stacją kosmiczną w tle.

— Dni chwały — skomentował.

Druga fotografia przedstawiała Betę Pac III — błękitno-białą i tak bardzo ziemską.

Owładnięta przemożną chęcią obejrzenia konsolety, Maggie przeszła przed fotele i zdjęła jeden z magnetycznych butów, żeby podfrunąć w stronę sprzętu. Wtem dotarło do niej, że coś jest w fotelu. Zrobiła ćwierćobrót i wrzasnęła z przestrachu. Gdyby udało jej się zdjąć oba buty, pewnie już by odleciała. A tak jedna stopa pozostała przytwierdzona do podłoża, a ciało przechyliło się pod dziwacznym kątem. Straciła równowagę i zwaliła się na podłogę.

Fotel był zajęty.

Ze słuchawek buchnął głos Carsona.

— Co się tam dzieje?! Hutch…?!

Maggie, przeraźliwie blada, wpatrywała się w fotel.

— Mamy trupa — obwieściła Hutch na wspólnym kanale.

— Już do was lecimy — rzucił pospiesznie Carson.

Fotel zajmowało spoglądające na nich groźnie zmumifikowane coś.

— Tam też — rzucił George, starając się panować nad głosem i wskazując ręką sąsiedni fotel.

Aż dwa.

Maggie, zmieszana, gapiła się na ciało. Hutch podeszła do niej i stanęła obok.

— Nic ci nie jest?

— Nie — odrzekła. — Po prostu się przestraszyłam. Nie spodziewałam się czegoś takiego.

Miało zamknięte oczy. Skóra wyschła na szorstki pergamin. Czaszka była burobrązowa, wąska, wysmukła i z podłużnym grzbietem na czubku. Długie ramiona kończyły się wielkimi dłońmi, które zachowały podobieństwo do szponów. Szaro-czarne pozostałości ubrania zwieszały się na tułowiu, przylgnęły do nóg.

— Przez jakiś czas musiało tu być powietrze — stwierdził George. — Inaczej ciała by się nie rozłożyły.

— Nie sądzę — sprzeciwiła się Maggie. — W organizmach jest pełno najrozmaitszych substancji chemicznych, które powodują ogólny rozkład. Nie ma znaczenia, czy ciało znajduje się w próżni, czy nie. Co najwyżej trwa to trochę dłużej.

Ciało było przypięte pasami.

Musiało być przypięte, kiedy otwierano komory powietrzne.

Na twarzy nadal odciskał się wyraz agonii.

Co tu się zdarzyło?!

Maggie w podnieceniu dotknęła kolana mumii.

Hutch stała obok, wiedząc, kogo ma przed sobą. Rozpoznała bez trudu.

Do pokoju wpadli Carson i reszta. W ciszy rozproszyli się po całym pokoju.

— Czy to oni? — zapytała Truscott. — Te stworzenia z Iapetusa?

— Tak — odparł Carson. Rozejrzał się dookoła. — Ktoś ma odmienne zdanie?

Nikt nie miał.

— To smutne — odezwała się Maggie. — Nie tak miało wyglądać nasze spotkanie.

Sill był na tyle wysoki, że udało mu się dojrzeć robocze stacje.

— To chyba ich centrum operacyjne — powiedział.

George wrócił do oglądania fotografii. Były oprawione i wmontowane w ścianę. Większości już nie dało się rozpoznać. Ale na jednej dostrzegł kilka budynków, na innej coś, co przypominało nadmorski krajobraz.

— Wygląda jak Maine — rzucił Sill zza jego pleców.

Hutch nie mogła oderwać wzroku od ciał.

Przypięci do foteli.

Czy zostali zamordowani? Mało prawdopodobne. Pasy bezpieczeństwa nie wyglądały tak, by mogły utrzymać na siłę kogoś, kto nie chciał być przypięty. Można było raczej wnioskować, że siedzieli tak w czasie, kiedy ktoś otworzył komory powietrzne i wpuścił do środka próżnię.

Cała stacja przypominała jedno wielkie mauzoleum.

Na górnym poziomie, w pomieszczeniach, które najwyraźniej były kabinami mieszkalnymi, znaleźli kolejne ciała. Zanim przestali je liczyć, doszli do trzydziestu sześciu, ale z całą pewnością znajdowało się ich więcej. Wszystkie przypięte pasami. Wniosek nasuwał się tylko jeden. To było zbiorowe samobójstwo. Nie chcieli, żeby rzucało nimi na wszystkie strony albo żeby wyssało ich na zewnątrz, kiedy zacznie się dekompresja. Zlikwidowali wszelkie istniejące zabezpieczenia, przypięli się i pootwierali drzwi.

— Ale dlaczego?! — zdumiewała się Truscott. Carson wiedział, że pani dyrektor jest kobietą twardą i nieugiętą. Ale to wyraźnie nią wstrząsnęło.

Maggie też była wytrącona z równowagi.

— Może samobójstwo mieściło się w ich wzorcach kulturowych. Może popełnili na tej stacji jakieś zło i wybrali jedyne właściwe wyjście.

W następstwie wstrząsającego odkrycia zaczęli włóczyć się bez celu po całym statku. Powodowani troską Carsona o bezpieczeństwo, a może i innymi względami, nigdzie nie chodzili w pojedynkę.

Maggie objęła dowództwo nad Sillem i pozostała w rejonie centrum operacyjnego. Buszowali we dwójkę między komputerami, tu i ówdzie próbowali coś rozebrać w poszukiwaniu banku danych, który może dałoby się odzyskać.

George i Hutch ruszyli na poszukiwanie fotografii. Znaleźli je w kabinach mieszkalnych. Wyblakły już do granic nieistnienia, ale udało im się dojrzeć postaci odziane w szaty lub płaszcze. I jeszcze kilka budynków — egzotycznych, strzelistych konstrukcji, które przypominały Carsonowi kościoły. Natknęli się też na dwie fotografie, które mogły zostać zrobione w jakimś porcie kosmicznym — był tam krąg, przypominający tarczę anteny radiowej, i coś w rodzaju dźwigu. A także zdjęcie grupowe.

— Co do tego nie może być żadnych wątpliwości — oświadczył George. — Oni wyraźnie pozują.

Carson roześmiał się.

— Co w tym śmiesznego? — zdziwił się George.

— Sam nie wiem. — Musiał pomyśleć nad tym chwilę, zanim dotarła do niego wyczuwana podświadomie absurdalność — żeby takie duże, onieśmielające istoty ustawiały się w rządku do zdjęcia.

Kolejne zdjęcie: dwoje z nich stoi przed czymś, co może być samochodem, i macha rękami.

Carson był wyraźnie poruszony.

— Ile to lat temu, jak sądzicie? — zapytał.

George wbił wzrok w zdjęcie.

— Dawno, bardzo dawno.

Ale mimo wszystko, przebywając w tym miejscu, nie czuli wokół siebie ciężaru wieków, tak jak to było w Świątyni Wiatrów. Pomieszczenia centrum dowodzenia sprawiały wrażenie, jakby jeszcze wczoraj tętniły życiem. Wydawało się niewiarygodne, że na tych korytarzach od dawna już nie rozbrzmiewał tupot kroków. Ale wyjaśnienie było dość proste: żaden z żywiołów nie miał tu dostępu.

George znalazł zdjęcie, na którym wszystkie cztery księżyce stały dokładnie w linii prostej.

— Piękny widok — zachwycił się.

— A nawet i coś więcej — entuzjastycznie rzucił Carson. — Dzięki niemu może będziemy mogli określić wiek tego miejsca.

Maggie znalazła główny procesor. Wyglądał na nienaruszony.

— A może? — rzuciła ostrożnie.

Sill założył ręce na piersiach.

— Nie ma szans.

— Warto spróbować. Ona w każdym razie — jeśli zdoła w tym się rozeznać — spróbuje go wyciągnąć i prześle do Akademii. Może będą mieli trochę szczęścia.

Po trzech godzinach wędrówki po statku zebrali się ponownie i ruszyli z powrotem na wahadłowiec. Maggie niosła swój procesor, zabrali też zdjęcie z czterema księżycami. Wzięli również kilka komputerów.

Hutch pogrążona była w rozmyślaniach. Patrzyła na zmieniające się światła i niewiele się odzywała, kiedy sunęli z brzękiem butów przez główny korytarz.

— Coś nie tak? — zapytał w końcu Carson.

— Dlaczego oni się zabili?

— Nie mam pojęcia.

— Czy możesz chociaż wyobrazić sobie okoliczności?

— Załóżmy, że utknęli tu na dobre. Albo tuż przy samej planecie wszystko diabli wzięli.

— Przecież na pokładzie jest wahadłowiec.

— Może też nie działał.

— Tak więc mielibyśmy do czynienia z sytuacją, kiedy zawodzi jednocześnie pokładowy system podtrzymywania życia i znajdujący się tu wahadłowiec. Czy wydaje ci się to prawdopodobne?

— Nie.

— Mnie też nie.

Priscilla Hutchins, Dziennik

Dziś wieczorem czuję się tak, jakby ktoś zamierzył się toporem na Lodową Panią. Wygląda na to, że Twórców Monumentów już nie ma, że zastąpiły ich żałosne stwory, które budują prymitywne stacje kosmiczne i zabijają się, kiedy coś idzie nie tak. Gdzież są istoty, które wzniosły Wielkie Monumenty? Nie ma ich tu.

Zastanawiam się, czy kiedykolwiek byli.

1.15,12 kwietnia, 2203

Rozdział 23

Beta Pacifica III, wtorek, 12 kwietnia, 8.30 czasu Greenwich

Wahadłowiec prześlizgiwał się spokojnym popołudniem nad pofałdowaną równiną. Okna, do połowy odsunięte, wpuszczały do środka powiew świeżego powietrza. Zapach trawiastej równiny i pobliskiego morza przywodził na myśl Ziemię. To doprawdy dziwne — tyle lat spędził Carson na Quraquie, na południowym wybrzeżu, a ani razu nie poczuł w nozdrzach słonego zapachu morza. Po raz pierwszy także leciał wahadłowcem, nie będąc odciętym od środowiska nowej planety.

„Pierwszy raz lecę z głową za oknem”.

Od czasu do czasu ukazywały się ich oczom ślady pozostawione przez dawnych mieszkańców planety: kruszące się ze starości mury, podziurawione tamy, zawalone portowe doki. Lecieli nisko, tuż przy samej ziemi, z prędkością stu pięćdziesięciu kilometrów na godzinę. Niebo roiło się od ptaków.

Natrafili na jakąś rzekę. Nurt był szeroki, błotnistego koloru, z obu stron otoczony piaszczystymi brzegami. Przez powierzchnię wody przebijały się korony ogromnych krzewów. Jaszczurkopodobne stwory wygrzewały się w promieniach słońca.

I kolejne ruiny: stojące w wodzie, wygładzone prądem kamienne budynki, płowy szlak pośród drzew znaczył bieg dawnej drogi.

— Nie ma ich już od dawna — odezwał się George.

— Chcecie zejść na dół, żeby się przyjrzeć? — zapytał pilot, Jake.

— Nie — odparł Carson. Hutch wiedziała, że tego właśnie pragnął, ale Truscott dała im zaledwie trzydzieści sześć godzin. — Zaznacz to miejsce, żebyśmy mogli je później znaleźć.

Przed nimi znów rozciągała się trawiasta równina. Słuchali, jak świszczy przelatujący wiatr, patrzyli, jak pod nimi ten sam wiatr marszczy złocistą powierzchnię trawy.

— Mamy coś w przodzie — zauważyła Maggie.

Nie znajdowało się tam nic poza kupką skorodowanego i poskręcanego metalu. Carson pomyślał, że kiedyś mógł to być jakiś pojazd lub maszyna. Z powietrza niepodobna było dokładnie określić.

Pozostawiwszy rzekę w tyle, przelatywali teraz nad niewielką pustynią, mijając tu i ówdzie mury wież przypominających silosy, do połowy zagrzebane w piasku jak osiadłe na mieliźnie okręty.

I znów pojawił się step, ląd podniósł się i zwęził, po obu stronach widzieli teraz brzegi oceanu. Tutaj resztki murów były wszędzie, przypominały fragmenty ogromnej układanki.

Wybrali sobie inną rzekę, by polecieć wzdłuż jej biegu na południe, w głąb lasu. Ląd tutaj okalały pasma gór, a rzeka od czasu do czasu nikła pod ziemią, by wypłynąć po chwili w jakiejś malowniczej dolince.

Carson studiował mapę na swym monitorze.

— Wygląda mi na to — rzekł — że miasta założono tu w zupełnie nieodpowiednich miejscach.

— Co masz na myśli? — zdziwiła się Hutch.

— Spójrz tylko — odpowiedział Carson. — Postukał palcem w ekran. Fragmenty ruin znajdowały się daleko od równiny, kilka kilometrów od oceanu i około piętnastu od zlewiska rzek. — Miasto powinno leżeć tutaj, przy ujściu.

— I pewnie kiedyś leżało — wtrąciła Maggie. — Ale rzeki lubią sobie zmienić koryto. Jeśli rzeczywiście miasto leżało kiedyś u ujścia, będziemy mogli uzyskać z tego jakąś datę.

— Dzielili z ludźmi upodobanie do zamieszkiwania nad wodą — zauważyła Hutch.

Carson pokiwał głową.

— Albo byli mocno zależni od wodnych środków transportu. — Teraz z kolei potrząsnął głową z niedowierzaniem. — Niezbyt to logiczne, jak na cywilizację, która tysiące lat temu posiadła antygrawitację. Co im się stało? Mieli ją, a później utracili?

— A może poszlibyśmy popatrzeć? — zaproponowała Janet.

Przed nimi rzeka wlewała swoje wody do oceanu.

— Tam — zakomenderował Carson. — To mi wygląda na miasto. I to nad zatoką. Tam wylądujemy.

Las był tutaj zmierzwiony i splątany. Przez listowie przezierały szczyty kopców, wież oraz murów. Przy odrobinie wyobraźni można było odtworzyć w myślach bieg ulic i przecznic.

Czy tak wyglądał cały ten kontynent? Jak jeden wielki wrak?

Jake dotknął słuchawek na uszach.

— Kontrola mówi, że przyleciał Ashley Tee. Mamy randkę za około czterdzieści godzin.

— Cudownie! — ucieszyła się Maggie. Może teraz wolno będzie im zostać i do woli badać sobie ten świat Twórców Monumentów.

Jake pogratulował im, ale Hutch widziała wyraźnie, że nie jest zachwycony. Kiedy go o to zapytała, odparł, że nie chciałby jeszcze być stąd odwołany.

Las docierał aż do samych wód rozległej, skąpanej w słońcu zatoki. Przy brzegach tłoczyły się wielkie, szerokolistne drzewa. Wahadłowiec przeleciał łukiem nad otwartym morzem, a potem zawrócił. Wąska, porośnięta trawą wysepka dzieliła wody zatoki na dwa bliźniacze przesmyki. Oba tarasował na wpół zawalony most.

Hutch dojrzała w wodzie ścięte od góry kwadraty, masywne fundamenty — jak jej się zdawało — i zwały gruzu.

— Tam w dole były kiedyś potężne budynki — powiedziała Janet. — Może coś na kształt naszych drapaczy chmur.

— W lesie jest ich więcej — zauważył George.

— Czy ktoś ma jakieś sugestie — zapytał Carson — co do tego, gdzie powinniśmy wylądować?

— Nie za blisko wody — poradziła Hutch. — Jeśli tu są jakieś drapieżniki, to najprawdopodobniej tam właśnie najłatwiej je spotkać.

Wybrali w końcu polankę oddaloną o pół kilometra od zatoki. Jake skierował pojazd na dół i wkrótce wylądowali pośród wilgotnych liści i gęstego, soczyście zielonego poszycia.

Hutch usłyszała trzask otwieranego luku.

— Zaczekajcie — rzucił szybko Carson. — Musimy chwilę porozmawiać, zanim wyjdziemy na zewnątrz.

„To dobrze” — pomyślała. Pomimo całego swego doświadczenia nabytego podczas misji na Quraquie, nie byli to ludzie, którzy pojmowali wszystkie potencjalne zagrożenia wynikające z pobytu w zupełnie nieznanym świecie. Obawy zarażenia się pozaziemską chorobą dawno już zostały rozwiane — mikroorganizmy z zasady nie wykazują ochoty, by atakować organizmy, które wyewoluowały w obcym biosystemie. Ale nie oznacza to, że nie mogą przyciągnąć uwagi tutejszych drapieżników. Hutch sama przeszła poglądową lekcję z tego tematu.

Carson mówił najbardziej zdecydowanym ze swoich wojskowych tonów.

— Tak naprawdę nic nam nie wiadomo o tym miejscu, więc będziemy trzymać się razem. Niech każdy zabierze pulser. Ale jeśli zajdzie potrzeba jego użycia, proszę się upewnić, czy nikt nie stoi w waszym polu rażenia.

Tutaj niepotrzebne im będą pola siłowe, ale włożą grube odzienie i ciężkie buty, żeby zapewnić sobie jakąś ochronę przed ewentualnymi kolcami, trującymi roślinami, kąśliwymi owadami i rozmaitymi innymi niespodziankami, jakie ten las może mieć dla nich w zanadrzu.

— W którą stronę pójdziemy? — zapytała Maggie, zaciągając zamek kurtki.

Carson rozejrzał się dookoła.

— Na północy jest gęste skupisko ruin. Spróbujmy najpierw tam. — Odwrócił się do Jake’a. — Wrócimy przed zachodem słońca.

— Dobrze — zgodził się pilot.

— Nie wychodź na zewnątrz. Zachowajmy wszelkie środki ostrożności.

— Jasne — odparł. — Nie mam najmniejszej ochoty nigdzie ganiać.

Powietrze było chłodne, rześkie i pachniało miętą. Z milczącym podziwem rozglądali się dookoła. Krzewy chwiały się poruszane lekką bryzą od morza, brzęczały owady, a nad głowami przelatywały z furkotem skrzydeł ptaki. Dla Hutch wszystko to miało posmak dawno utraconej Pensylwanii, takiej, o której czytuje się w starych książkach.

Trawa rosła wysoko, prawie do kolan. Rozstąpili się, sprawdzili broń i wybrali przejście między drzewami. Carson wysunął się na czoło, a George odpłynął do tyłu. Przeszli przez polankę i zanurzyli się pomiędzy drzewa.

Prawie natychmiast natknęli się na zbocze wzgórza. Porastała je niezwykle gęsta roślinność. Kluczyli między drzewami i kolczastymi zaroślami, od czasu do czasu torując sobie przejście pulserami.

Doszli do długiego szczytu i zatrzymali się. Wysokie krzewy zasłaniały im widok. Janet usiłowała spojrzeć za siebie, w kierunku, z którego tu przyszli.

— Myślę, że to hałda — powiedziała. — Coś tu jest zagrzebane. — Próbowała skorzystać ze skanera, ale była zbyt blisko — dosłownie na samym wierzchu — żeby mogło się udać. — Coś tu jest — powtórzyła. — Część jakiejś konstrukcji. I schodzi bardzo głęboko w dół.

George wyciągnął elektroniczny notatnik i zaczął szkicować mapę.

Zaczęli schodzić po drugiej stronie wzgórza, wzdłuż murów. Były różnej wysokości, niektóre wznosiły się aż do wierzchołków drzew, inne były częściowo lub całkowicie zburzone.

— To nie jest zaawansowana technika — oznajmił George. — Używali plastików i jeszcze jakiegoś materiału, którego na razie nie udało mi się rozpoznać, ale na ogół to stal i beton… Pasuje do stacji kosmicznej, ale nie do teleskopu.

— To w ogóle do niczego nie pasuje — wtrąciła Janet. — Wytwory nowoczesnej techniki powinny znajdować się na wierzchu. A starsze miasta być zagrzebane w ziemi.

Jakieś zwierzęta przemykały wśród liści. Brzęczały owady, a przez zielony baldachim nad ich głowami przesączało się pozieleniałe słoneczne światło. Tutejsze drzewa były w większości powykręcane i twarde, gałęzie tworzyły korony u szczytu pnia. Niżej pnie pozostawały gołe. Wierzchołki niektórych drzew sięgały ziemskiego piątego piętra. Wszystko to razem tworzyło olbrzymią leśną katedrę.

Przebyli w bród niewielki strumień i przeszli wzdłuż wybrzuszającego się ze starości muru, potem zaczęli wspinaczkę na kolejne wzniesienie, gęsto porośnięte kwitnącymi krzewami.

— Uwaga, ciernie! — ostrzegła Maggie. — Wszędzie ewolucja wytwarza te same mechanizmy obronne.

Podobieństwo rozmaitych form życia na różnych światach stanowiło jedno z największych odkryć, dokonanych w następstwie rozwoju komunikacji międzygwiezdnej. Stworzenia były rzecz jasna egzotyczne, ale jeśli kiedykolwiek istniały na ten temat jakieś wątpliwości, to teraz stało się zupełnie jasne, że natura wybiera zawsze najprostszą z dróg. Skrzydło, cierń i płetwę można znaleźć wszędzie, gdzie istniało życie.

Badali teren bez ustalonego celu i kierunku. Zajrzeli w głąb betonowego cylindra, który mógł być niegdyś spiżarnią lub szybem windy. Przystanęli przed kupką plastikowych żerdzi, zbyt lekkich, by mogły cokolwiek podpierać.

— Rzeźba? — zasugerowała Maggie.

Carson zapytał Janet, czy będzie w stanie określić w przybliżeniu wiek miasta.

— Gdybyśmy mieli naszego Winka… — odparła.

— Dobra. Dobra. — Pomyślał, że mogliby posłać Ashley Tee, żeby odnaleźli statek i przywieźli wszystko, co może jej być potrzebne.

Pod koniec pierwszej godziny Carson sprawdził, co u Jake’a. Wokół wahadłowca panowała cisza i spokój.

— Tu też — poinformował.

— Miło mi to słyszeć. Nie odeszliście zbyt daleko. — Jake był wyraźnie zaintrygowany. — Co tam jest?

— Istny skarb — odrzekł Carson.

Jake rozłączył się. Nigdy przedtem nie dane mu było znaleźć się jako jeden z pierwszych na nowo odkrytym, nieznanym świecie. Czuł trochę niesamowity nastrój chwili. Ale cieszyło go, że miał okazję tu przyjechać.

Jake pilotował statki Kosmika przez większą część swego życia. To była prestiżowa i dobrze płatna robota. Co prawda mniej ekscytująca, niż to sobie zakładał, ale z drugiej strony z upływem czasu każda praca powszednieje. Latał z orbitalnych doków na ziemskie oraz na statki kosmiczne. No i z powrotem. Robił to po wielekroć, przewożąc ludzi, których zainteresowania ograniczały się wyłącznie do własnej sfery zawodowej i którzy nigdy nie wyglądali przez okna wahadłowca. Ta grupka była zupełnie inna.

Spodobali mu się. Z przyjemnością śledził ich wędrówkę po stacji kosmicznej, choć przezornie zachował swoje zainteresowanie dla siebie. Bardziej w jego naturze leżało odgrywanie trzeźwo myślącego cynika. I jeszcze jedno: słyszał już przedtem o Twórcach Monumentów, wiedział, że oni także wędrowali wśród gwiazd. A teraz on sam znalazł się w jednym z ich miast.

Gęste zielone listowie na skraju polany zamigotało w blasku słońca. Jake odchylił się w fotelu i splótł ręce za głową. I wtedy coś dostrzegł — jakiś błysk światła pośród drzew.

Wyglądało jak refleks.

Wystawił głowę przez otwarty luk i przez kilka minut spoglądał w tamtym kierunku. To coś białego — być może kawałek marmuru. Owiał go ciepły podmuch znad zatoki.

Zatrzymali się przy krystalicznie czystym strumieniu, obserwując ryby. Sączące się przez liście promienie słońca otaczały lasy aurą niewinności i nierzeczywistości. Znaleźli ścieżki — zwierzęce szlaki, ale nie zawsze dawało się nimi przejść. Od czasu do czasu musieli zawracać z jakiejś ślepej uliczki, kończącej się stromym spadkiem lub kłębowiskiem ciernistych zarośli. Carson zużył już zapas energii w swoim pulserze i musiał pożyczyć pulser od Maggie.

Strumień przepływał pod ostrym, niebieskoszarym łukiem. Łuk był stary i mocno nadszarpnięty przez żywioły. W kamieniu wyrzeźbiono jakieś znaki, ale dawno minął czas, kiedy dałoby się je odcyfrować. Maggie próbowała dosięgnąć opuszkami palców to, co już umknęło jej oczom.

Była tak zaabsorbowana, że nie dosłyszała nagłego wybuchu terkoczących dźwięków trochę przypominających stukot kastanietów. Inni jednakże dosłyszeli je natychmiast i spojrzeli w kierunku porośniętej gęstym wrzoścem ścieżki — w samą porę, by dojrzeć małe krabopodobne stworzonko, które szybko umknęło.

Za łukiem znaleźli posąg jakiegoś tubylca. Leżał przewrócony, do połowy zagrzebany w ziemi, ale nie żałowali czasu, żeby go wydobyć. Postawiony, przewyższałby dwukrotnie George’a. Próbowali oczyścić go trochę wodą ze strumienia. Talent nieznanego rzeźbiarza zrobił na nich ogromne wrażenie — zdawało im się, że potrafią wyczytać charakter z rysów postaci. Szlachetny charakter i głęboki intelekt.

Mierzyli, kreślili mapy i wyliczali liczbę kroków. Zdawało się, że George’a znacznie bardziej pociąga to, czego jeszcze nie widzą, co leży ukryte pod poszyciem lasu. Rozmyślał, ile czasu upłynie, zanim uda się zmontować misję w pełnej skali.

Odpowiedź nie była łatwa. Jeżeli decyzja należałaby tylko do ich komisarza, wystarczyłoby kilka miesięcy. Ale to nie będzie takie proste. W końcu ten świat nadawał się do natychmiastowego zasiedlenia. I będzie można odnieść tu pewne korzyści w zakresie rozwoju techniki. Hutch pomyślała sobie, że upłyną całe lata, zanim kogokolwiek dopuści się w pobliże tego miejsca, nie licząc, rzecz jasna, żołnierzy NAU.

Jake wyszedł na skrzydło wahadłowca, zeskoczył na ziemię i wpatrzył się intensywnie w miejsce między drzewami. Coś tam było.

Polanę otaczały kwitnące krzewy, których bujne, mleczne kwiaty kołysały się rytmicznie w powiewach rześkiej bryzy znad zatoki. W blasku słońca połyskiwały wilgotnym blaskiem. Doświadczenia Jake’a z lasami ograniczały się do wąskiego pasma drzew na przedmieściach Kansas City, gdzie zwykł bawić się w dzieciństwie. Nigdy nie można było zagłębić się w ten niby-las. Zawsze pozostawały na widoku Rolway Road po jednej stronie, a Pikę po drugiej.

Rozumiał, że mimo pozorów spokoju las może stanowić potencjalne zagrożenie. Ale miał przy sobie pulser i wiedział, że ta broń wypali dziurę w każdym stworzeniu, które próbowałoby podejść zbyt blisko.

Tego dnia niebo było tak prześlicznie niebieskie, że aż raziło go w oczy. Nad zatoką przetaczały się łagodnie białe chmury. W górze krążyły z krzykiem morskie ptaki.

Dla pewności dotknął kolby pulsera i ruszył w stronę krańca polany.

Drzewa były jak z bajki — takie, jakie często widuje się na ilustracjach w dziecięcych książkach — uśmiechnięte lub wykrzywione. Wyglądały staro. Niektóre wyrastały wprost z kopców, obejmując je swoimi korzeniami, jakby strzegąc zazdrośnie powierzonej im tajemnicy. Miasto było martwe już od bardzo dawna.

— Setki lat — określiła Maggie.

Poszycie stało się teraz rzadsze, a poszczególne drzewa dzieliła znaczna odległość. Był to las uchwycony w słoneczne światło — widok, który zatracał się gdzieś daleko między rzędami żywych kolumn.

Doszli do szczytu wzgórza i przystanęli, ażeby złapać oddech.

Grunt opadał tu stopniowo, tworząc zalesiony wąwóz, a potem wznosił się ku drugiej jego krawędzi. Przed nimi ze zbocza, spomiędzy gęstych i splątanych zarośli, wyrastał mur, który wznosił się ponad rozpadliną. Szeroki i ciężki jak zapora. Albo jak wał obronny. Dochodził mniej więcej do środka doliny i urywał się gwałtownie. Był wysoki na pięć pięter i tak po prostu ni z tego, ni z owego się urywał. Hutch dostrzegła w tym miejscu metalowe ożebrowania i kable. Nad murem wznosił się szkielet schodów, który także kończył się raptownie w powietrzu. Kiedyś były tu jakieś poprzeczne ściany, ale teraz pozostały tylko ślady złączeń. Kamienisty szczyt porastała bogata roślinność.

— Zróbmy sobie przerwę — zaproponował Carson. — To niezłe miejsce na lunch.

Wyjęli kanapki, soki owocowe i wygodnie się rozlokowali.

Mówili o tym, jak mogła wyglądać dolina, kiedy miasto jeszcze żyło, o tym, co tu się mogło wydarzyć, i o tym, że warto było tyle znieść, żeby teraz siedzieć na tym wzgórzu.

Carson połączył się z wahadłowcem.

— Jake?

— Jestem.

— U nas spokojnie.

— U mnie też.

— To dobrze. — Chwila przerwy. — Jake, to miejsce jest niebywale piękne.

— Tak. Tak właśnie mi się wydawało. Z powietrza wyglądało całkiem nieźle. Czy nadal macie zamiar wracać przed zachodem?

Carson chętnie zostałby tu na noc, ale w ten sposób nadużyłby życzliwości Melanie. I pewnie byłoby to głupotą. Teraz, kiedy Ashley Tee jest tak blisko, z pewnością Truscott da się przekonać, żeby na nich zaczekać. A to oznacza, że mogą mieć mnóstwo czasu na to, żeby tu sobie poszperać. Nie ma sensu naciskać.

— Tak — odpowiedział. — Będziemy przed zachodem.

— Odebrałem.

Carson rozłączył się i zaczął rozmawiać z Hutch.

— Jak długo Ashley Tee będzie mogła zostać w okolicy?

— Trudno cokolwiek powiedzieć. Mają dwuosobową załogę. Zwykle pozostają w przestrzeni przez mniej więcej rok. Tak więc wszystko zależy od tego, ile zostało im wody i żywności.

— Jestem pewien, że potrafimy wycyganić coś od Melanie — rzucił. (Ta całkiem nowa poufałość nie umknęła uwagi Hutch.) — Powiem ci, jak ja bym to widział — ciągnął. — Chciałbym być tu, na miejscu, kiedy przyleci ekipa Akademii, i uścisnąć im dłonie na powitanie. Mój Boże, to właśnie z takich historii tworzy się później legendy. Może jakoś nam się uda.

Jake widział teraz jakąś białą powierzchnię, ukrytą za liśćmi.

Przystanął tam, gdzie zaczynała się linia drzew, wyciągnął pulser z kieszeni i odbezpieczył. Wahadłowiec czekał cicho na środku polany, zwrócony dziobem do Jake’a. Biało-zielone barwy statku stapiały się z zielenią lasu. Jake musi koniecznie dopilnować, żeby zrobili mu kilka zdjęć przy tej okazji. Wahadłowiec Jake’a.

Na kadłubie wymalowana była nazwa i symbol Perth — stara rakieta typu Atena w okręgu z gwiazd. Statek nazwano tak na cześć bohaterki z wczesnej ery kosmicznej, która dobrowolnie pozostała na pokładzie rozbitego statku, żeby nie pozbawiać swoich współtowarzyszy skąpego zapasu powietrza. Takie rzeczy dziś już się nie zdarzają, przemknęło mu przez głowę. Jakże trywialne stało się życie.

Wsunął głowę pomiędzy liście. To naprawdę był marmur. Teraz widział wyraźnie. Stał czysty i chłodny w słonecznym blasku. Ale dzieliły go od niego gęste zarośla i nie widać było między nimi żadnego przejścia. Postanowił skorzystać z pomocy pulsera.

Był na tyle ostrożny, by trzymać promień z dala od konstrukcji. Ale zaplątał się w krzewy i omal sam siebie nie postrzelił. Trochę się przy tym wystraszył.

To coś wyglądało jak stół.

Może to jakiś ołtarz.

Ustawiony był pod parabolicznym łukiem. Wzdłuż krawędzi wyryto rzędy jakichś znaków. Musiał być bardzo stary.

A niech to. Powinien był wziąć ze sobą kamerę. Będzie musiał po nią wrócić.

Połączył się z resztą przez wspólny kanał.

— Frank?

— Jestem. — Carson coś jadł.

— Jest tu coś, co wygląda mi na ołtarz.

— Gdzie? — Wychwycił w głosie Carsona ostrzejszą nutę.

— Na południowym krańcu polany. — Opisał mu, co widzi.

— Cholera. Miałeś zostać przy wahadłowcu.

— Jestem przy wahadłowcu. Stąd wszystko widzę.

— Słuchaj, Jake. Rzucimy na to okiem, jak wrócimy. Dobra? A na razie wróć do kabiny i zostań tam.

Jake rozłączył się.

— Proszę bardzo — rzucił z przekąsem.

Ołtarz zaprojektowały istoty, które wzrostem znacznie przewyższały ludzi. Kiedy stanął przed nim, blat tego niby-stołu znajdował się ponad jego linią wzroku. Podziwiał doskonałą robotę rzemieślnika — kamień był okantowany i równiutko przycięty.

Jake znakomicie się bawił. Przybrał pozę bohatera, z rękoma wspartymi na biodrach. Podniósł wzrok na paraboliczny łuk. Dotknął znaków na przedzie ołtarza.

Ciekawe, co tu jest napisane.

Potem poszedł z powrotem na polanę. Może rzeczywiście coś udało mu się odkryć. Prosto przed sobą widział połyskujący na tle błękitnego nieba kadłub wahadłowca.

Wiatr poruszył trawą.

Poczuł, że coś chodzi mu po bucie. W zamyśleniu potrząsnął stopą i naraz poczuł straszliwy ból. Wrzasnął i upadł na ziemię. Coś wcięło mu się między żebra, coś poszatkowało mu twarz. W ostatniej chwili poczuł jeszcze zapach trawy.

Mur zaczynał się po ich prawej stronie i ciągnął się w głąb doliny. Był na tyle szeroki, że pomieściłby ośmiu ludzi idących obok siebie, tak więc kiedy przepchnęli się przez gęste zarośla na otwartą przestrzeń, zaczął im przypominać drogę. Tam, gdzie nań wchodzili, sięgał Hutch ledwie do ramienia. Ale w samym środku przesieki załamywał się i cała lewa strona zapadła się lub została zburzona. Albo też nigdy nie istniała. Trudno było stwierdzić cokolwiek na pewno, ale cała konstrukcja opadała tutaj jednym pionowym stopniem aż do poziomu ich kolan, a potem wślizgiwała się w zbocze.

Schody znajdowały się mniej więcej w dwóch trzecich jego długości.

— Schodzą aż na sam dół — oznajmiła Hutch. Ale było to niezupełnie zgodne z prawdą — brakowało jednej z niższych kondygnacji. Schody pojawiały się znów trochę niżej i zdawało się, że nie tyle kończą się na poziomie gruntu, co raczej wnikają pod ziemię. Ile ich może się kryć pod poszyciem? Włączyła skaner. — Pod ziemią jest przynajmniej osiem kondygnacji — stwierdziła w zamyśleniu. — Ale możliwe, że o wiele więcej. — Będą musieli poczekać na zdjęcia z powietrza, żeby uzyskać jakieś przyzwoite dane.

Wróciła na polankę.

— Później — rzucił Carson spoglądając na zegarek. — Później przyjrzymy się temu bliżej.

Nad ich głowami zasłaniały niebo rozkołysane, wyzłocone słońcem gałęzie drzew, które wyglądały tak, jakby rosły tu od zawsze.

Minęli dolinkę niespiesznym krokiem i doszli do jakiejś kopuły. Janet skorzystała ze skanera i oznajmiła, że to kula, która swego czasu służyła prawdopodobnie jako zbiornik do magazynowania.

— Kiedyś była pomalowana — dodała po chwili. — Ale Bóg jeden wie, na jaki kolor.

Carson zwrócił wzrok na widoczne między koronami drzew słońce.

— Czas ruszać z powrotem — oznajmił.

George próbował się połączyć z wahadłowcem. Po chwili zmarszczył brwi.

— Jake nie odpowiada.

Carson sam spróbował.

— Jake, odezwij się, proszę.

Popatrzyli po sobie.

— Jake? — George przełączył się na tryb kontrolny. Błysnęło żółte światełko. — Nie mamy sygnału. Wyłączył łączność.

Hutch próbowała się połączyć bezpośrednio z wahadłowcem.

— Dalej nic — oznajmiła.

— Cholera jasna — mruknął Carson, zirytowany, że pilot tak jawnie lekceważy jego polecenia. Tęsknił za czasami wojska, kiedy można było mieć pewność, że ludzie wykonają każdy rozkaz.

— Dobra, spróbujemy znów za parę minut.

Światło słoneczne z wolna czerwieniało.

Zrobili sobie zbiorowe zdjęcie przed kopułą. Potem ruszyli z powrotem po własnych śladach.

— Może to jakieś problemy techniczne — podsunął George. Ale czuli coraz większy niepokój.

Janet kroczyła raźno naprzód swym zwykłym sprężystym krokiem. Ona jedna uważała, że nic złego nie dzieje się na wahadłowcu. Myśli miała zbyt pochłonięte tryumfem chwili, żeby cokolwiek mogło popsuć jej nastrój. Przywykła już do tego, że uczestniczy w najważniejszych odkryciach (w tym okresie najważniejsze odkrycia były na porządku dziennym), ale mimo to miała poczucie, że kiedyś, gdy z perspektywy lat spojrzy na swoją karierę zawodową, właśnie tutaj będzie najbardziej znaczący jej punkt. Najważniejszy moment. Pierwsi w tym mieście nad zatoką. Cudowne uczucie.

Kwadrans później weszli z powrotem w dolinę przy murze, potem ruszyli gęsiego w górę zbocza. Janet pozostała nieco z tyłu. Rozmyślała o tym, że nie dożyje chwili, kiedy to miejsce odsłoni przed ludźmi wszystkie swoje tajemnice; nagle kątem oka dostrzegła jakiś ruch na brzegu podeptanej trawy. Spojrzała w tamtym kierunku, nic nie dostrzegła, więc dała sobie spokój.

Jej myśli wróciły do tych ruin pod stopami…

Niemal jednocześnie usłyszała, jak Hutch krzyczy „Uwaga!”, i poczuła, jak w kostkę wbija jej się ostra, piekąca igła. Wrzasnęła z bólu, padając na ziemię. Coś przywarło, coś usiłowało rozedrzeć jej but. Zdawało jej się, że dojrzała pająka, więc przetoczyła się, żeby go dopaść. Zobaczyła, że to coś jest zielone i przypomina kraba. Biegła do niej Maggie. Zabłysły pulsery. Dookoła niej walczyli pozostali. Świat wypełnił się bólem.

Carson wykazał niezły refleks. Janet jeszcze nie zdążyła krzyknąć, kiedy już wypatrzył i zabił jednego z napastników: był to jakiś skorupiak, stworzenie przypominające kraba, dość podobne do tego, które widzieli wcześniej. Dookoła zrobiło się piekło.

Janet leżała na ziemi. Nad nią pochylała się Maggie, tłukąc kamieniem gęstą trawę.

Lewa kostka Carsona eksplodowała bólem. Wpadł na drzewo i potoczył się na ziemię.

Tuż przy nim Hutch opadła na kolano, w dłoni trzymała pulser.

Kraby!

Słyszał krzyki i wołanie o pomoc.

Maggie wyciągnęła rękę i zawołała „Pulser!”, a Hutch natychmiast jej go podała. Skorupiak wbił się w but Janet. Carson patrzył, jak stwór kołysze się wściekle ruchem przypominającym piłowanie. Na trawę popłynęła krew. Maggie przytknęła lufę do skorupy i nacisnęła spust. Stwór zapiszczał przeraźliwie.

— Trzymajcie się z dala od trawy! — krzyczał George. — Siedzą w wysokiej trawie!

Na pancerzu stwora pojawiła się ciemna plama. Spod skorupy wyskoczyły krótkie nogi i zaczęły drapać wściekle but Janet. Ale zaraz stwór wstrząsnął się, zadrżał i puścił. Maggie odrzuciła go na bok.

Hutch wypatrzyła kolejnego. Stał przed nimi, obserwując ich oczyma na szypułkach. Długie, zakrzywione szczypce otwierały się i zamykały rytmicznie. Skąpała go w gorącym, białym promieniu ze swego pulsera. Nogi i oczy skurczyły się, pociemniały i stwór potoczył się na bok, podpalając trawę. Hutch, nie chcąc ryzykować, zbryzgała ogniem cały ten obszar, paląc drzewa, kamienie, krzewy — wszystko dookoła.

Przyszło jej do głowy, że przecież mogą być jadowite.

— Idą następne — odezwał się George. — Z przodu.

Hutch wysunęła się przed nich i zobaczyła, że kilka z nich stanęło rzędem w poprzek ścieżki. Inne sunęły w trawie po bokach.

— Może powinniśmy zawrócić — rzuciła.

— Nie — sprzeciwił się Carson. — O to właśnie może chodzić w tym manewrze.

— Manewrze?! — powtórzył niespokojnie George. — Chyba nie myślisz, że próbują nas okrążyć?

Skorupiaki ruszyły, pełznąc naprzód gorączkowym, bocznym ruchem ciała, który był jednocześnie i śmieszny, i obrzydliwy. Ich pancerze przypominały Hutch dawne hełmy wojskowe. Z organu umieszczonego pod pancerzem w okolicy otworu gębowego, strzelało chwiejnie w górę coś na kształt skalpela. Podchodząc, kurczyły rytmicznie szczypce, i natychmiast unosiły skalpele.

Hutch i Maggie zaczęły je palić. Stwory zasyczały, ich skorupiakowate odnóża zaczęły bić dziko o ziemię, potem poczerniały i znieruchomiały.

Nagle przestały się przybliżać i na las opadła cisza. Pozostali sami wśród smrodu palonego mięsa i płonących liści. Maggie pomogła Janet wstać i zarzuciła sobie na szyję jej ramię. George podniósł Carsona.

— Tędy — powiedział.

Hutch skierowała promień latarki na ścieżkę przed nimi. Nic się nie poruszyło.

Ruszyli do góry. Kiedy poczuli się dostatecznie bezpieczni, przystanęli, a Hutch wyjęła apteczkę i rozdała środki przeciwbólowe. Potem rozcięła but Janet. Rana znajdowała się tuż nad kostką. Miała postrzępione brzegi i mocno krwawiła, zaczęła już pojawiać się opuchlizna.

— Będzie potrzeba kilku szwów — powiedziała. — Dziękuj Bogu za te buty. — Podała jej środek przeciwbólowy, zdezynfekowała ranę i opatrzyła plasteksową pianką. — Jak się czujesz?

— W porządku. Bardzo boli.

— No tak, musi boleć. Nie dotykaj tego. — Odwróciła się do Carsona. — Twoja kolej.

— Mam nadzieję, że drań nie miał wścieklizny — powiedział.

Tym razem Hutch szło nieco trudniej — skóra buta wciśnięta była w głąb rany. Wycinała ją, a Carson w tym czasie bladł coraz bardziej i starał się prowadzić luźną rozmowę.

— Będzie dobrze — powiedziała w końcu.

Kiwnął głową.

— Dzięki.

Kiedy skończyła, Maggie uniosła w górę lewą rękę.

— Ja też — oświadczyła.

Hutch z przerażeniem odkryła, że Maggie straciła mały palec u lewej ręki.

— Jak to się stało?

— Nie jestem pewna — odparła Maggie. — Chyba dopadł mnie, kiedy odrywałam go od Janet.

Zabezpieczyła ranę najlepiej jak potrafiła. Kurwa mać. Pokładowy chirurg mógłby go przyszyć. Gdyby udało im się odnaleźć palec. Ale nie mieli zamiaru iść go szukać.

— Zrobione? — zapytał nerwowo George. — Wydaje mi się, że nadal są w pobliżu.

Hutch też je słyszała — chrobotanie małych nóżek po kamieniach, szczękanie kleszczy. Ale teraz były chyba za nimi.

Ani Carson, ani Janet nie byli w stanie iść o własnych siłach.

— Musimy zrobić nosze — oświadczyła Hutch, rozglądając się za odpowiednimi konarami.

George zmarszczył brwi.

— Nie mamy na to czasu. — Znalazł dwie uschłe gałęzie i przysposobił je na laski. — Tyle tylko możemy zrobić — powiedział, wręczając im po jednej. Chodźmy. — Nakazał Maggie pomóc Janet. Sam podparł ramieniem Carsona. — Hutch, ty pilnuj tyłów — zarządził. — Bądź ostrożna.

I wynieśli się stamtąd.

Posuwali się naprzód bardzo powoli. Carson nie należał do wagi lekkiej, a George był dla niego za wysoki. Musiał się zginać, żeby go podeprzeć, i Hutch widziała wyraźnie, że nie dadzą rady dojść do wahadłowca. W każdym razie nie w ten sposób. Może gdzieś uda się znaleźć kawałek otwartej przestrzeni. Każą Jake’owi po siebie przylecieć. Wykorzystać wahadłowiec, żeby przepchnąć się przez drzewa i wydostać ich stąd. Gdyby dali mu jakiś sygnał, który by go naprowadził…

George strzelił. Usłyszeli dobrze im znany przeraźliwy pisk kraba.

— Cholerne dranie są ledwie widoczne — rzucił. — A ten był przed nami!

Gdzie do cholery podziewa się Jake? Hutch jeszcze raz próbowała go wezwać. Nadal nie było odpowiedzi. Ta cisza wróżyła teraz najgorsze.

Hutch sfrustrowana popatrzyła na drzewa, które nie mogły udzielić im schronienia, bo w żaden sposób nie byli w stanie dosięgnąć gałęzi.

— To nie ma sensu — powiedział w końcu Carson, uwalniając się od George’a. Usiadł na ziemi. — Beze mnie moglibyście ponieść Janet i wtedy o wiele szybciej iść. Zostawcie mi pulser, wrócicie po mnie jutro.

— Jasne — wtrącił George. — „Wy idźcie, a ja ich tu zatrzymam, chłopcy”. — Potrząsnął przecząco głową. — Mowy nie ma.

Zostawiali za sobą krwawy ślad. Hutch zamieniła się miejscami z Maggie. Potem ruszyli dalej. Od czasu do czasu Maggie strzelała. I najwyraźniej nabrała do całej sprawy osobistego stosunku.

— Masz, ty mały draniu! — wykrzykiwała. Albo: — Prosto między oczy, sukinsynu!

Wkrótce wyczerpała swój pulser. Zostały im tylko trzy.

Hutch z dużymi oporami przekazała jej własną broń.

— I co teraz? — spytał Carson.

— Musimy wejść gdzieś wysoko — oświadczyła Janet. — Potrzebne nam drzewo.

— To znajdź jakieś w naszym rozmiarze — rzuciła Maggie. A po chwili dodała: — A może mur?

— Tak — zgodził się George. — To powinno się udać. Na wyższym poziomie chyba będziemy bezpieczni. Jeśli te dranie nie potrafią się wspinać. — Popatrzył na Hutch. — Czy możemy się skontaktować z Perth?

— Bezpośrednio — nie. Ktoś musiałby włączyć przekaźnik na wahadłowcu.

— To i tak bez znaczenia — wtrącił Carson. — Nie mogliby nam pomóc. Przecież ich wahadłowiec jest tutaj.

Jego opatrunek przesiąknięty był krwią. Hutch dołożyła mu więcej pianki.

Zatrzymali się na małej polance, żeby dokonać kilku poprawek, kiedy George nagle podniósł rękę.

— Miejcie oczy otwarte — ostrzegł. — Są tutaj. Hutch musiała walczyć z przemożną chęcią zerwania się do ucieczki.

— Gdzie? — zapytała.

Nadchodziły ze wszystkich kierunków, wychodziły w ogromnych ilościach spośród wysokiej trawy. Sunęły do przodu z iście wojskową precyzją. Hutch, Maggie i George stanęli kręgiem wokół rannych i zabijali z pasją. Nadciągające hordy skąpały się w białym świetle. Skorupiaki ginęły. Ale ich szeregi, nawet jeśli chwilowo się załamały, parły dalej. Cały teren usiany był teraz spalonymi pancerzami, trawa i zarośla zajęły się ogniem. Carson i Janet, pozbawieni broni, skuleni wycofali się do tyłu, by nie przeszkadzać. Powietrze wypełnił smród palonego mięsa. Dymiący krab stoczył się z buta Hutch.

George walczył z zimną kalkulacją. Stojącej obok niego Hutch wydał się obcy. Inny niż ten, którego znała. Uśmiechał się z wyraźną przyjemnością. Zniknęła gdzieś cała ta jego delikatność i niewinność.

Napastnicy atakowali ze złośliwą metodycznością. W ich poczynaniach Hutch wyczuwała zmyłkowe manewry, wypady, czuła, że atak jest zorganizowany. Kraby utkwiły w niej oczy i śledziły każdy ruch. Żaden spotkany w młodości na plaży krab nie był nigdy tak bardzo świadom jej obecności.

Pulser Maggie się wyczerpywał, lampka kontrolna zaczynała świecie na czerwono.

A stwory parły nieprzerwanie.

Zaczynała brać górę obawa, że już się z tego nie wydostaną. Co dziwne, podejrzenie to wywołało u Hutch mieszaninę wzajemnie sprzecznych uczuć — czuła się jednocześnie spokojna, przerażona i zrezygnowana. Poszła w ślady George’a, odnajdując przyjemność w zabijaniu, i słała teraz swój śmiercionośny promień z całą satysfakcją. Zaczęła też się zastanawiać, co powinna zrobić, kiedy nadejdzie koniec. Doszła do wniosku, że nie może pozwolić, żeby dopadły kogokolwiek z nich żywcem. Zerknęła bokiem na Carsona i Janet. Frank nie odrywał wzroku od pola bitwy, ale Janet uchwyciła jej spojrzenie i skinęła głową. „Kiedy nadejdzie koniec — jeśli nadejdzie — zrób co należy”.

Przed nimi spiętrzały się nieprzerwanie hałdy dymiących, martwych skorup. Hutch wydało się, że dostrzega wyraźną niechęć, z jaką stwory usiłują pokonać tę ciągle narastającą barierę, pchane nieustannie przez napierającą od tyłu falangę. Przekonywała się teraz, że może wydłużyć swój zakres rażenia, by dopaść tych na tyłach. Strefa tlącego się mięsa zaczęła teraz działać jak bariera ochronna.

Zrobiła sekundową przerwę, żeby zredukować moc.

Czarny dym gryzł ją w oczy. Zabiła jeszcze dwa i oszczędziła trzeciego, który uskoczył w szaleńczej ucieczce i wpakował się na drzewo.

— Musimy wiać — stwierdził George. — Zanim zdążą się przegrupować.

— Jestem za — powiedziała Hutch. — Ale jak to zrobić?

— Tamte krzaki. — Wskazywał ręką w bok. Musiał krzyczeć, żeby przebić się przez panujący dookoła harmider. Większość stworów czaiła się w pogotowiu przed i za nimi. — Wybijcie dziurę w tych krzakach — wyjaśnił.

Hutch kiwnęła głową.

— Każdy słyszał? — zawołał George.

Hutch zwróciła się teraz w stronę Franka i Janet.

— Poradzicie sobie sami? Dopóki się stąd nie wydostaniemy?

Carson popatrzył na Janet.

— Mogę skakać — oświadczyła. — Idziemy.

Hutch nie marnowała czasu. Przerzuciła pulser w kierunku zarośli, o których mówił George, i wypaliła w nich dziurę. Kilka krabów sunęło już w tamtym kierunku, jednego zabiła, podczas gdy George osłaniał tyły. Krzaki były gęste, więc bała się, że mogą w nich utknąć. Chroniąc dłonią oczy, próbowała poszerzyć przejście dla Janet. Raz czy drugi przystanęła, żeby odpędzić napastników.

Ale dzięki Bogu nie tkwili już w miejscu.

Kilka minut później znaleźli się na trawiastym zboczu.

— Gdzie George?! — krzyknęła przerażona Maggie, oglądając się za siebie.

Hutch spróbowała się z nim połączyć.

— George, gdzie jesteś?

— Nic mi nie jest — odpowiedział. — Zaraz tam będę.

— Co ty robisz?

— Hutch — rzucił tonem, jakiego nigdy przedtem u niego nie słyszała — nie zatrzymujcie się. Wejdźcie na ten mur. Tam się spotkamy.

— Nie! — niemal zawyła. — Tylko bez bohaterstwa! Jesteś nam potrzebny tutaj!

— No to zaraz tam będę, do diabła. Frank, możesz z nią porozmawiać? — I rozłączył się.

— On ma rację — powiedział Frank.

— Wracam po niego…

— Jeśli to zrobisz, wszyscy jesteśmy martwi. Jego jedyna szansa jest w tym, żebyśmy my dostali się gdzieś wyżej. No, chodźże wreszcie…

Pod stopami chrzęściła spalona trawa i skorupy krabów. George szedł za Maggie, ale kraby były zbyt szybkie. Odwrócił się i wystrzelił. Nie było sensu się spieszyć, bo i tak nie mógł iść szybciej niż ludzie przed nim.

Atak wyraźnie wytracił impet. Kilka pojedynczych krabów próbowało szczęścia, ale ogólnie zdawały się rozumieć, gdzie kończy się zasięg efektywnego rażenia jego pulsera, i trzymały się tuż za tą granicą. Zaczął wycofywać się w kierunku przejścia w krzakach.

Dotrzymywały mu kroku. I słyszał je także po obu bokach.

Walczył z przemożną ochotą, by puścić się biegiem. Nasłuchiwał odgłosów wystrzału z przodu i z ulgą stwierdził, że dochodzi stamtąd tylko szelest przedzierania się przez zarośla.

Jakkolwiek ich percepcja była z pewnością dość mglista, skorupiaki rozumiały niebezpieczeństwo związane z pulserem i starały się go uniknąć. Przynajmniej nie atakowały gromadnie. Czegoś się nauczyły. Tego właśnie było mu potrzeba, żeby zyskać na czasie.

Nie śmiał się ruszać zbyt prędko. Nie chciał dotrzeć do swych towarzyszy, zanim znajdą się bezpieczni na murze. Zatrzymywał się więc od czasu do czasu i kiedy stwory zbliżały się — raz pojedynczo, innym razem po kilka w jakimś pseudowojskowyrn szyku — odwracał się do nich i odganiał pulserem.

Gorączkowe wezwania Hutch wytrąciły go z równowagi. Słyszał ją nie tylko przez słuchawki; jej głos rozbrzmiewał wokół niesiony wiatrem. Ciągle jeszcze byli blisko. A niech to…

Wszędzie pełno było miejsc, gdzie stwory mogły czyhać w zasadzce. Ale w formacjach krabów nie wychwycił żadnych gwałtowniejszych ruchów, żadnych ataków z flanki, żadnych niespodzianek. I tak właśnie miało być. Dopóki skupiają się na nim, nie gonią za innymi. A chociaż były szybkie, to on jednak był o wiele szybszy — kiedy nie musiał dźwigać kolegi.

Wszedł teraz w wysoką trawę, zbyt wysoką, żeby mógł je dokładnie widzieć, ale nadal dostrzegał sunące za nim oczy na szypułkach. Nie zatrzymywał się, dopóki nie wyszedł na skalisty teren, gdzie widać je było jak na dłoni. Gdzie stanowiły łatwy cel.

Niech Hutch i reszta odejdą najdalej jak się da.

— Gdzie jest ten mur? — zapytał Carson.

Dotarli do szczytu wzniesienia. Jakieś pół kilosa.

— Jeszcze dziesięć minut — odparła Hutch i dodała, zwracając się w stronę Janet: — Jak się czujesz?

Carson i Janet kuśtykali najszybciej jak mogli, podpierani przez Hutch i Maggie.

— W porządku. Nic mi nie jest.

Hutch chętnie utrzymywałaby stałą łączność z George’em, ale zbyt była zajęta rannymi towarzyszami, a poza tym nie chciała go niepotrzebnie rozpraszać. Ale z trudnością powstrzymywała łzy.

Carson milczał. Miał chłodne czoło i dziwnie przejrzyste oczy. Kiedy próbowała z nim rozmawiać, tylko ją ponaglał.

— Potrafię dotrzymać ci kroku — zapewniał.

Szli swoim własnym śladem wyciętym wśród gąszczu, wypatrując po lewej stronie luki wśród liści, przez którą dojrzą mur. Przecież muszą już być całkiem blisko.

Nagle Janet zachwiała się i byłaby runęła na ziemię. Hutch ledwie zdążyła ją złapać, potem ułożyła delikatnie na trawie.

— Przerwa — rzuciła. — Minutka przerwy.

Carson nie usiadł. Dokuśtykał do drzewa i oparł się o pień.

Janet była blada i rozpalona gorączką. Mokra od potu. Hutch włączyła kanał łączności.

— George?

— Jestem, Hutch.

— Proszę, chodź tu. Potrzebujemy cię.

George rozłączył się i popełnił pomyłkę w ocenie sytuacji, która w następstwie kosztowała go życie. Udało mu się uzyskać odpowiednią zwłokę i mógł teraz porzucić posterunek, by w ciągu kilku minut połączyć się z przyjaciółmi. Ale armia skorupiaków zgrupowana za nim w szereg stanowiła zbyt kuszący cel. Powrócił więc do taktyki, która przedtem okazała się tak skuteczna. Chcąc zadać przeciwnikowi zabójczy cios, odwrócił się i przejechał promieniem pulsera po szeregach skorupiaków. Lampka w pulserze przechodziła już w czerwień, promień stawał się coraz słabszy. Ale to wystarczyło.

Rozproszyły się, nie mając zamiaru go gonić. Uciekając, zapalały się i ginęły. Prześladował je z metodyczną złośliwością, zabijając wszystko co się rusza. Buchał ogień, zmierzch wypełniły piski stworów.

Ale kiedy się odwrócił, ziemia za nim się ruszała. Przesunął promieniem po nowych celach. Nie powstrzymał ich, musiał koncentrować promień na pojedynczych zwierzętach, żeby móc je zabić.

Zbliżały się z determinacją tymi swoimi bocznymi kroczkami, skalpele sterczały do góry. Za jego plecami rozgorzały płomienie — nie było ucieczki.

Na szczycie wzgórza wypatrzył światło latarki swych towarzyszy.

Wydawało się bardzo daleko.

Skoczył w przejście między krzakami. A one już tam na niego czekały.

Rozdział 24

Beta Pacifica III, wtorek, 12 kwietnia, w godzinę po zachodzie słońca

Poniżej, w ciemności zobaczyli płomienie ognia.

— Nic mu się nie stanie — mówił Carson.

Hutch zawahała się, spojrzała za siebie. Cały świat skurczył się do rozmiarów migoczącego światełka. Miała ochotę odezwać się do niego, upewnić się, że wszystko w porządku. Ale dobrze pamiętała złość Henry’ego: „A gdzie byłaś wtedy, kiedy próbowaliśmy uzyskać tych parę odpowiedzi? Umiałaś tylko wisieć przy tym cholernym mikrofonie i siać wokoło panikę”.

Z ciężkim sercem ruszyła dalej, podpierając ramieniem Janet. Jakże inaczej wyglądało teraz to wszystko. Promień jej latarki padł na rozłupany błyskawicą pień drzewa.

— Poznaję to drzewo — odezwała się Maggie. — Jesteśmy blisko…

Kilka chwil później nocne powietrze rozdarł krzyk. Rozdźwięczał się pośród drzew, rozedrgał nieruchome powietrze, aż wybuchł w końcu serią krótkich okrzyków. Hutch zawołała George’a i odwróciła się.

Ale Janet przewidziała ten ruch.

— Nie! Już nie możesz mu pomóc, Hutch…

Janet była znacznie od niej silniejsza, ale nie zdołałaby jej zatrzymać dłużej niż na kilka sekund, gdyby Carson nie przyszedł jej natychmiast z pomocą.

— Nic już nie możesz zrobić.

Wrzasnęła.

— Przez ciebie to wszystko pójdzie na marne. — To Maggie patrzyła na nią z góry.

— Łatwo ci mówić — rzuciła Hutch pełna nienawiści do niej. — Kiedy inni umierają, ty zawsze trzymasz się w bezpiecznej odległości!

Łzy popłynęły strumieniami.

Mur w świetle lampy wyglądał jasno i bezpiecznie. „Wejdźcie na wyższy poziom”. Hutch zatraciła ostrość widzenia, była na skraju histerii.

— Trzymaj się — powiedziała Janet. — Jesteś nam potrzebna.

Niższa partia muru, ta która przedtem przypominała im drogę, wyrastała ze zbocza po prawej stronie. W połowie polany ściana podnosiła się nagle na jakieś dwa metry. W normalnych okolicznościach to nie stanowiłoby problemu, ale nie teraz.

Ciężko było się wspinać mając do dyspozycji tylko jedną stopę. Carson, podpierany przez Maggie od dołu i ciągnięty przez Hutch od góry, a także zdopingowany przez szelest poruszającej się trawy, zdołał w końcu jakoś tego dokonać, choć stracił wiele krwi. Kiedy on był już na górze, wciągnięcie Janet nie sprawiło kłopotu.

Hutch szybko zlustrowała wierzchołek muru, żeby sprawdzić, czy nie czyhają tam na nich jakieś niespodzianki. Usatysfakcjonowana, usiadła i sięgnęła po apteczkę.

— Sprawdźmy jeszcze raz, co tam u was — rzuciła bezbarwnym głosem.

Wyglądało na to, że Janet wchodzi we wstrząs anafilaktyczny. Hutch podciągnęła jej nogi, opierając je stopami o kupkę ziemi, zdjęła swoją kurtkę i okryła ją. Carson wyglądał nieco lepiej. Kiedy zrobiła już co mogła dla tych dwojga, zajęła się okaleczoną ręką Maggie.

— Jak twoja ręka?

— Przeżyję.

— Przepraszam — powiedziała Hutch. — Wcale tak nie myślałam.

— Wiem.

Zmieniała jej opatrunek. Ale łzy spływały po policzkach nieprzerwanym strumieniem i ciągle wszystko moczyła. Maggie sama musiała dokończyć opatrunku. Carson przykuśtykał i usiadł obok niej.

Hutch wpatrywała się w ciemność. Ognie już wygasły, noc stawała się coraz chłodniejsza. Nad drzewami unosił się rożek księżyca.

— Nie ma go — powiedziała w końcu.

Carson otoczył ją ramieniem, ale nie odezwał się.

— Nie chcę… — Urwała, odsunęła się do tyłu i poczekała, aż odzyska panowanie nad głosem. — Nie chcę go tam zostawiać.

— Wrócimy po niego.

Janet nie wyglądała dobrze. „Musimy zadbać, żeby było jej ciepło”. Maggie oddała własną kurtkę. Hutch zebrała kilka gałęzi i rozpaliła ognisko. Zerwał się wiatr, a temperatura dość znacznie opadła. Carson wyraźnie pobladł, więc Hutch obawiała się, że u niego też może nastąpić wstrząs.

— Zrobi się zimno — stwierdziła. — Nie możemy zostać tu przez całą noc.

Carson wpatrywał się znużonym wzrokiem w płomienie.

— Nie wiem, co nam pozostało innego.

— Możemy przedostać się do wahadłowca.

— Jak mamy to zrobić?! Przecież ja tam nie dojdę, na litość boską. A tym bardziej Janet.

— Nie mam na myśli nas wszystkich. Mam na myśli siebie.

— I co masz zamiar zrobić, kiedy się tam dostaniesz?

— Sprowadzę go tutaj.

Splątane wierzchołki drzew całkowicie zasłaniały niebo.

— I co potem? Przecież przez to się nie przedostaniesz.

— Jasne, że się przedostanę, jeśli usuniemy jedno albo dwa drzewa.

Carson poszukał wzrokiem jej oczu.

— Poczekaj, aż będzie jasno.

— Wtedy może już być za późno. Janet jest w kiepskim stanie. Carson zerknął na Maggie.

— Myślę, że to jej obowiązek — orzekła.

„Nie zapomniała mi tego, co powiedziałam”. Hutch czuła się rozpaczliwie zmęczona tym wszystkim.

Najlepiej byłoby, rzecz jasna, wyruszyć od razu. Ale musiała jeszcze załatwić kilka spraw.

Przede wszystkim znaleźć odpowiednie drzewo do ścięcia. Pomyślała, że wystarczy im jedno, i wyszukała odpowiednie nieco dalej, przy zrujnowanych schodach. Było jednak na tyle blisko, by dosięgnąć je pulserem, a na tyle duże, żeby powstała wystarczająca dziura dla wahadłowca. Ta druga ocena mogła budzić niepewność, ale Hutch nie traciła nadziei. Jeśli coś będzie nie tak, zajmą się tym we właściwym czasie.

Potem wybrała miejsce, z którego ich zabierze, i pomogła Maggie przetransportować tam Janet i Carsona. Już samo to zdawało się poprawiać im nastrój. Jeszcze raz rozpaliła ognisko. Znajdowali się teraz daleko w głębi doliny, blisko wierzchołków drzew. Gałęzie i liście czerwieniły się w blasku płomieni.

Kiedy Hutch przygotowywała się do odejścia, Maggie podeszła do krawędzi i przyglądała się drzewu, które miało się stać jej celem. Spojrzała w dół. Pod sobą miała jakieś pięć pięter.

— Wiecie, co macie teraz robić? — spytała Hutch.

— Tak. Kiedy wrócisz, będziemy na ciebie czekać.

Zostały im tylko dwa funkcjonujące pulsery. Ale ten, który miała Maggie, zaczynał już świecić na czerwono. Hutch miała drugi. Podała go teraz Maggie, ale ta potrząsnęła przecząco głową.

— Weź go ze sobą. Może ci być potrzebny.

— To wam będzie potrzebny, żeby ściąć drzewo. A ja i tak nie mam zamiaru marnować go na to draństwo. — Oddech Janet budził niepokój. — Muszę lecieć. — Ich spojrzenia spotkały się na długą chwilę. — Kiedy się stąd wydostaniemy — powiedziała — chciałabym postawić ci dobry obiad.

Maggie uśmiechnęła się. Otwartym uśmiechem, przezierającym przez łzy.

— Tak — odrzekła. — To niezła myśl.

— Uważaj na siebie — dorzucił Carson.

Przypięła latarkę do nadgarstka i poszła z powrotem po wierzchołku muru. Noc zamknęła się za nią.

Czuła silny zapach morza, a las dookoła niej pełen był brzęczenia owadów. Wciąż słyszała ostatni krzyk George’a i usiłowała zdławić ogarniające ją przerażenie.

Wiedziała, że odtwarzałaby w nieskończoność jego ostatnie chwile, gdyby tylko sobie na to pozwoliła. Wolała, by doznany szok sparaliżował jej wyobraźnię. Z całej siły próbowała skupić się tylko na tym, co trzeba zrobić, wiedziała, że musi pozbyć się strachu i obawy.

Pędziła spiesznie po murze, patrząc jak poszycie leśne systematycznie podchodzi w górę. Z przodu zarośla zasłaniały widok polanki.

I wtedy właśnie je usłyszała. Prosto przed sobą.

Niżej las był cichy i spokojny.

Zarośla chwiały się na wietrze. Podniosła latarkę do góry i omiotła strumieniem światła wierzchołek muru przed sobą. Nigdzie śladu niebezpieczeństwa. Minęła zasłaniające widok krzewy i wyszła na polankę.

Były na niższym poziomie muru.

Wpatrzyła się w nie z nienawiścią.

Wlokły liście i grudki ziemi w kierunku podstawy muru. Poczuła, jak po plecach przebiega jej zimny dreszcz.

Podniosła spory kamień i spuściła na nie. Niewiarygodne — chybiła! Ale praca natychmiast ustała, a szypułki oczu błyskawicznie skierowały się na nią. Kilka oderwało się od grupy i zniknęło w otaczających mur krzewach. Inne poczęły się wycofywać na taką odległość, którą George natychmiast by rozpoznał.

Połączyła się z grupą.

— Maggie.

— Jestem.

— One są na końcu muru. Budują sobie wejście. Usłyszała, jak Maggie gwałtownie nabiera powietrza. Potem jak przekazuje ostrzeżenie Carsonowi.

— Może powinniśmy spróbować zejść na dół po tych schodach — zastanawiała się Maggie.

— Nie — sprzeciwiła się Hutch. Nigdy im się nie uda. — Jeszcze macie czas. Po prostu bądźcie gotowi, kiedy przylecę.

— Dobra. Hutch?

— Tak?

— Nie mogę się doczekać naszego obiadu.

— Ja też.

Wróciła za zarośla i spojrzała w dół. To będzie solidny skok, jakieś pięć metrów. Ale widziała tu tylko jedną bestię.

Usiadła, spuściła się w dół i zawisła na rękach. Stwór zaczął się poruszać. Odepchnęła się od muru i poleciała w dół. Miała wrażenie, że skok trwa nieskończenie długo. W trakcie spadania trzymała lampę z daleka, by zmniejszyć ryzyko jej uszkodzenia lub poranienia siebie. Jej zmysły wyraźnie odbierały szum wiatru, zapach lasu i sączące się przez liście księżycowe światło.

Uderzyła o ziemię znacznie mocniej niż się spodziewała, błyskawicznie przetoczyła się, stanęła na nogi i nie tracąc czasu na wypatrywanie skorupiaków, uciekła.

Szlak, który wypalili, znajdował się po prawej stronie, ale doszła do wniosku, że przez jakiś czas należy trzymać się z daleka od tego miejsca. Ruszyła równolegle do niego i postanowiła, że przejdzie tam dopiero, kiedy znajdzie się poza tym obszarem. Założyła, że małe dranie dużo wiedziały o strategii walki.

Nie słyszała za sobą pościgu.

— U mnie w porządku, Maggie — rzuciła do mikrofonu. — Jestem w drodze.

Nie pędziła tam jak na skrzydłach. Coś przecież przydarzyło się Jake’owi. Trzeba mieć to na uwadze. Ale czas naglił. W pośpiechu zapędzała się w ślepe uliczki i w zarośla, które normalnie mogłaby ominąć.

W końcu skręciła w górę zbocza, spodziewając się wkrótce dotrzeć do szlaku.

Nie znalazła go. Dotarła na krawędź doliny i nie wiedziała, gdzie jest. No, kurwa mać.

Przegapiła go. Przeszła tuż obok.

„Tylko nie panikuj”. Połączyła się z tymi na murze. Potrzebowała chwili przerwy, która pozwoliłaby jej zebrać myśli.

— Maggie?

— Jestem. Jak ci idzie?

— Wszystko w porządku.

— Uważaj na siebie.

— Będę uważać. Jak wam idzie z tym drzewem?

— Powoli. Jest trochę za daleko.

— Nie przerywajcie. Będę w kontakcie.

Pięć minut później natknęła się na opalony krzak. Dobra nasza. To stamtąd przyszli. Ale szlak był ledwie widoczny, więc nadzieja na szybki sprint w stronę wahadłowca rozwiała się jak mgła. Popełnili błąd nie zwracając uwagi na otoczenie. I nie zrobili nic, żeby jakoś zaznaczyć drogę, którą szli. Nikomu nie przyszło na myśl, że mogą mieć jakiekolwiek kłopoty z powrotem — w końcu, w najgorszym razie, wróciliby kierując się sygnałem od Jake’a z wahadłowca.

Kilka razy skręciła w niewłaściwym miejscu. Za każdym razem musiała wracać po własnych śladach i od nowa zaczynać poszukiwania. W pewnej chwili wyszła z lasu i zobaczyła przed sobą szeroką, wysrebrzoną księżycem taflę wody. Zawalony most, który widzieli przedtem z powietrza, rozciągnął się na płyciznach jak uśpiony dinozaur.

Drzewo się nie przewróciło.

Maggie przecięła pień, ale drzewo tylko przechyliło się na bok, zaplątane beznadziejnie w gęstwę konarów. Spadł na nią deszcz liści i drzewnych odłamków, niektóre wypadły za krawędź i odbyły długi lot na dno lasu.

Ale baldachim pozostał zupełnie nienaruszony.

— I co teraz? — zapytała Carsona. Wyczerpała swój pulser. Pozostała im tylko broń Hutch. Wyjęła ją zza paska.

Carson przejrzał uważnie drzewa.

— Tam — pokazał. — Wytnij i to. — Było mniej więcej tej samej szerokości, tyle że rosło o cztery metry dalej. — Zetnij je, a wtedy może oba upadną razem.

Spojrzała na niego żałośnie.

— Tylko to nam pozostało, Maggie.

Podczołgała się do samej krawędzi i wyciągnęła rękę. Trzeba dostać się najbliżej jak tylko można. Nacisnęła spust.

Hutch nie miała pojęcia, gdzie jest. Nie było tu gwiazd, którymi mogłaby się kierować. Żadnych znaków szczególnych. Nic. Nie widziała śladów ich poprzedniego przejścia, żadne wzgórze ani drzewo nie wspomogło jej pamięci.

Korzystając z połączenia z Maggie, które słało jej ciągły sygnał, mogła przeprowadzić triangulację. Dzięki temu znała swoje położenie w stosunku do tamtego muru i mogła określić, gdzie mniej więcej powinien się znajdować wahadłowiec. Chyba gdzieś w tym obszarze. Ale gdzie? Martwiła się, że już go minęła.

— Uwaga!

Pień pochylił się w ich kierunku. Nie tak miało być — Maggie cięła pod takim kątem, żeby przewróciło się w drugą stronę. Ale ono upadało teraz z wolna ku niej w kakofonii trzaskającego drewna. Maggie szybko odpełzła dalej od krawędzi. Razem z drzewem leciały liście, gałązki i pnącza. Ta cała plątanina spadła teraz na Maggie jak przepastna, zielona sieć, zbijając ją z nóg. Gałęzie trzasnęły, a pień toczył się dopóty, dopóki nie wypadł na otwartą przestrzeń, gdzie rozpoczął długi, powolny upadek w otchłań. A Maggie ku swemu przerażeniu zorientowała się, że pień zabierają ze sobą.

Wlókł ją bezlitośnie ku krawędzi muru. Ze wszystkich sił próbowała się uwolnić. Znaleźć coś, czego można by się uchwycić. Ale wyglądało na to, że wszystko wokół niej miało razem z nią runąć za krawędź muru.

Świat wypełnił się widokiem płaskich liści i przeraźliwym, trącym odgłosem. Dosłyszała, jak Carson wołają po imieniu. I przyszło jej do głowy, że już nigdy nie pozna tajemnicy Oz. Nigdy. Ani nie dowie się, dlaczego Quraquatczycy utożsamiali Twórców Monumentów ze śmiercią.

To bez sensu.

Plątanina zatrzymała się na okamgnienie, balansowała przez chwilę zawieszona wysoko nad ziemią, a przez tę chwilę Maggie udało się rzucić ostatnie spojrzenie na srebrzący się w górze księżyc. Miłosierna ciemność nie pozwoliła jej dojrzeć, jak to wysoko.

Przykro mi, Hutch.

— Hutch — doszedł ją rozgorączkowany głos.

— Słucham cię, Frank.

— Maggie nie żyje.

Słowa zawisły ciężko w nocnym powietrzu. Oczy zamknęły się mimowolnie. Opuściła już okolice jeziora i brnęła teraz z trudem przez jakieś kwitnące rośliny i przerośnięte paprocie. Zupełnie straciła orientację.

— Hutch? Słyszałaś, co powiedziałem?

— Tak — odrzekła. — Jak to było? Co się stało? — Wydawało jej się niemożliwe. Maggie przecież nie mogło się nic zdarzyć. Była na to za sprytna…

Carson opowiedział jej wszystko głosem ochrypłym z żalu.

— Znalazłem jej pulser — dodał. — Upuściła go.

— Jesteś pewien, że nie mogła przeżyć?

— Hutch, ona spadła z muru! — Chwila milczenia. — Udało ci się dotrzeć do wahadłowca?

— Nie, Frank. Mój Boże, ja nawet nie mam pojęcia, gdzie jestem.

— W porządku. — Głos Carsona brzmiał łagodnie. — Zrób, co możesz. Dziurę już mamy. Będziesz mogła się tu dostać, kiedy przylecisz.

Zapatrzyła się w ciemność przed sobą.

— Wydostać — poprawiła cicho.

Janet przespała nieszczęście. Carson przyglądał się jej uważnie. Nie wypatrzył żadnej zmiany, puls też miała regularny. Siedział przy niej, złamany żalem. Powieki Janet zatrzepotały, ręką dotknęła nadgarstka. Uśmiechnął się do niej.

— U nas wszystko w porządku — odpowiedział na jej milczące pytanie.

— Mogę pomóc? — Musiał się nad nią pochylić, żeby to dosłyszeć.

— Nie, teraz nie. Może później.

Odpłynęła z powrotem w sen. Carson ukrył twarz w dłoniach.

Truscott słuchała właśnie wynurzeń kilku swoich pasażerów na temat przyszłych przydziałów, jakie spodziewają się otrzymać po powrocie, kiedy Harvey, z nachmurzoną i poirytowaną twarzą, zapytał, czy może pogadać z nią na osobności.

— Straciliśmy kontakt z ekipą na planecie — oznajmił.

To jeszcze nie był powód do zmartwień. Zawiodła łączność.

— Od jak dawna?

— Ostatni meldunek powinien był napłynąć czterdzieści minut temu.

Zastanawiała się przez chwilę.

— Trochę za wcześnie, żeby włączać alarm, Harvey. Co o tym sądzisz? Mają kłopoty ze sprzętem?

— To mało prawdopodobne. No i pewnie musieliby zdawać sobie z tego sprawę. Na wahadłowcu mają do dyspozycji kilka różnych sposobów, żeby się z nami połączyć. Morris się martwi.

— Jaki meldunek był ostatnio?

— Nadal na planecie. Carson i reszta ekipy poszli szukać ruin. Zostawili przy wahadłowcu Jake’a.

— Kiedy mieli być z powrotem?

— Przed zachodem słońca. A już od ponad godziny jest tam ciemno.

Oparła się ciężko o ścianę.

— Widzisz jakieś możliwości?

Popatrzył jej w oczy.

— Miałem nadzieję, że ty coś wymyślisz.

Hutch znalazła się z powrotem przy brzegu, widziała przed sobą na wpół zatopiony most. Tutaj przynajmniej miała jakieś pojęcie o tym, w którą stronę chciała podążać. A kiedy szła lasem, nie miała się czym kierować. Nie było czym zrewidować kursu. Mogła przejść o dziesięć metrów od wahadłowca i wcale go nie zauważyć.

Na zachód. Powinien być gdzieś po zachodniej stronie.

Ruszyła z powrotem, próbując trzymać się linii brzegu.

Przedtem nic tu nie wydawało jej się znajome. Teraz miała poczucie, że była tu już wszędzie. Poruszała się z rozpaczliwym pośpiechem. Skorupiaki, których tak obawiała się na początku swej odysei, teraz odpłynęły gdzieś w dalsze zakątki jej świadomości. Gdzie jest ten przeklęty wahadłowiec?

Przez ciszę przedarł się do niej głos Carsona.

— Idzie ci lepiej, Hutch?

— Nie — odrzekła. — Jestem wprawdzie gdzieś blisko…

— Dobra. Nam tutaj chyba zaczyna brakować czasu. Już je słychać.

Nie wiedziała, co ma powiedzieć.

— Mam zamiar zabrać Janet w dół po tych schodach. „Po schodach! To się nie uda. Najpewniej zarwą się pod ich ciężarem”.

— Nie rób tego, Frank.

— Jestem otwarty na wszelkie propozycje. Mamy jakieś dziesięć minut. W najlepszym razie.

Ciężko westchnęła. Las ciągnął się w nieskończoność — te pnie, korzenie i poszycie wypychające się w górę przez glebę, ta trawa, te kamienie i niby-bambusy.

— Frank.

— Tak?

— Mów coś do mnie. Ale głośno.

— Nie rozumiem.

— Mów do mnie.

— Cześć.

— Głośniej.

— Cześć!

— Krzyknij, do jasnej cholery!

— Cześć!!!

— Tak może być.

Jake nie mógł zostać zaatakowany, chyba że coś zdołało się dostać do wahadłowca. Albo on wyszedł na spacer. Tak czy inaczej luk powinien zostać otwarty. Albo, co bardziej prawdopodobne, pokrywa kabiny pilota.

— Frank, przełącz się na wahadłowiec i wrzeszcz, ile sił w płucach.

Rozłączyła się i zaczęła nasłuchiwać.

Nic.

Ale był tam gdzieś w przodzie. Musiał być.

Frank Carson rozumiał, że kiedy opuszczą mur, będzie po nich. Nawet gdyby udało im się dokonać niemożliwego i zeszliby po tych schodach, Hutch nie dałaby rady zabrać ich wahadłowcem.

Tak więc wrzeszczał do mikrofonu, ile sił w płucach. Raz wołał ją po imieniu, raz było to: „Wahadłowiec, raz, dwa trzy!”, innym znów razem: „Cholera jasna, gdzie jesteś, draniu?!”

Usadowił się dziesięć metrów przed Janet. W pulserze było jeszcze nieco pary, mógł więc trochę powalczyć. Przed sobą słyszał chrzęst sunących po kamieniach skorup.

— Co się dzieje? — doszedł go głos Janet. Nawet nie próbowała się poruszyć.

Carson w kilku słowach przedstawił jej sytuację.

— Nie ma wyjścia? — spytała.

— Nie.

— Gdzie Maggie?

Tego nie da się powiedzieć delikatnie.

— Nie żyje — odparł. Opisał jej, co się zdarzyło.

Wsłuchał się na chwilę w jej oddech.

— Małe dranie — odezwała się w końcu. — Czy mamy jeszcze jakiś pulser?

— Nie.

Z wysiłkiem dźwignęła się na nogi. Opatrunek na stopie zalała świeża krew. Przez chwilę grzebała wśród połamanych gałęzi, aż znalazła odpowiednią.

Carson znów zaczął wykrzykiwać do wahadłowca.

— Naprawdę przydałaby się nam pomoc, Hutch!!

Janet usadowiła się tuż pod dziurą w drzewnym baldachimie.

— Jeśli dotrą tu przed nią — oświadczyła — idę za przykładem Maggie.

Hutch brnęła właśnie przez strumień, kiedy w końcu usłyszała. Daleki szept, niesiony tu tchnieniem wiatru. Brzmiał jak: „…mać”.

Zerwała się do biegu.

Carson był w stanie pojąć prostą zajadłość zwierza na tropie obiadu. Ale tutaj miał do czynienia z czymś więcej. Za wiele wkładały wysiłku w to, żeby go dorwać. Zastanawiał go ich niezwykły upór. Zachowywały się tak, jakby rozumiały, że istoty ludzkie mogą stanowić dla nich zagrożenie. Czy jest możliwe, aby przechowywały w pamięci mgliste wspomnienie o dawnych mieszkańcach tego miejsca i jakoś to sobie skojarzyły?

Bez względu na wszystko odczuł zadowolenie, kiedy zobaczył, że zawahały się na jego widok. No i jeszcze jeden łut szczęścia — na tej zniszczonej powierzchni nie poruszały się szybciej niż on. Patrzył, jak się zbliżają, wspinając na połamane betonowe fragmenty, ześlizgując się bezradnie w pęknięcia i szczeliny. Jeden spadł z muru.

Carson stał tuż obok schodów. Zachowała się część balustrady. Usłyszał trzepot skrzydeł i zobaczył, jak na poręczy przysiada wielki ciemnozielony ptak. Barierka zadrżała. Ptak z wyraźnym zainteresowaniem przyglądał się stworom. Głowa podrygiwała mu tak samo jak ziemskim skrzydlatym. Rozpiętością skrzydeł przypominał orła. Ptak pochylił się do przodu, wstrząsnął się groźnie, a potem nagle zapikował pomiędzy kraby i porwał jednego w szpony, trzymając go pod takim kątem, żeby unieszkodliwić groźny skalpel. Skorupiak skrzeknął, ptak zagdakał i zniknął w mroku nocy.

— Nie masz jakichś krewnych? — rzuciła za nim Janet.

Kilka chwil później dobiegł ich z dołu mięsisty trzask.

Ostatnia nadzieja na ucieczkę w dół po schodach za chwilę mogła się rozwiać jak dym. Janet nie spuszczała wzroku z Carsona.

— Jesteś pewien, że chcemy dać im się odciąć?

Nie odpowiedział.

— Moglibyśmy na nich siedzieć. Wspiąć się na wyższy poziom. Nie będą mogły tam wejść za nami.

— To cholerstwo się pod nami zawali. Dajmy Hutch jeszcze trochę czasu.

Tak więc czekali. Aż w końcu nadeszły kraby.

Carson stał na szeroko rozstawionych nogach, przejmujący go ból zepchnął w najdalszy kąt świadomości. Stwory przed nim pokrywały całą powierzchnię muru — ciemna horda, której nie miał nadziei powstrzymać. Niemniej zwolniły, jakby wiedząc, co się święci. Kiedy pierwsza linia zbliżyła się na odległość metra, wycelował w nie pulser. Zatrzymały się.

Carson patrzył.

Chwila ciągnęła się w nieskończoność. Aż w końcu — jakby na dany sygnał — skalpele poszły w górę i stwory ruszyły szarżą.

Lampka ostrzegawcza na pulserze mrugała czerwono. Pociągnął za spust i powiódł promieniem po ich szeregach, wiedząc, że nie ma czasu, by zabijać pojedyncze sztuki. Zranić jak największą liczbę — myślał, łudząc się nadzieją, że to wystarczy, by się cofnęły. Zapiszczały, poczerniały i zbiły się w bezładną kupę, jak samochodowy karambol.

Cofnęły się szybko, a broń Carsona wysiadła.

Janet przysunęła się bliżej krawędzi muru.

— No dobra — powiedziała.

W tej chwili usłyszeli głos Hutch.

— Hej.

— Słuchamy.

— Potrzebuję więcej hałasu. Słyszę cię. Wahadłowiec musi być gdzieś bardzo blisko.

Carson stęknął.

— Trochę za późno, Hutch.

— Mów do mnie — wściekła się. — No dalej, Carson!

Wyryczał w gwiazdy jej imię.

— Za późno! — krzyczał. — Cholera, już za późno!

— Teraz dobrze — oznajmiła Hutch. — Tak trzymaj.

Carson pozostał na swoim miejscu w nadziei, że jego widok trochę onieśmieli stwory. Za przykładem Janet znalazł sobie gałąź. Odarł ją z licznych odrostów i zważył w dłoniach. Uzyskawszy zadowalający wynik, dołączył do Janet. Stanęli jedno przy drugim.

Carson lubił uważać się za człowieka bywałego w świecie. Nie stronił od seksu i znajdował przyjemność w oddawaniu się swoim pasjom. W stosunku do kobiet zawsze pozostawał uczciwy. Nie był szczególnie sentymentalny, niemniej niektóre z nich zapadły mu w serce na długo. Z dwoma czy trzema mógłby się nawet ożenić, gdyby nie okoliczności. Ale nigdy w swoim życiu nie doświadczył tak silnego przypływu uczuć — miłości do innej istoty ludzkiej — jak w ciągu tych kilku rozpaczliwych chwil u boku Janet Allegri, na szczycie muru w ruinach portowego miasta.

Lampa Hutch wyrwała z mroku zarys wahadłowca, wysrebrzyła go tak, że mógłby go dojrzeć cały świat. Połyskujący metalicznym chłodem kadłub krył — pomyślała teraz o tym z rozpaczliwym drgnieniem radości — moc, której przedtem nie doceniała. Pokrywa kabiny pilota uniesiona była w górę, a ze środka chaotycznymi seriami buchały przekleństwa Carsona.

— Dobra, Frank — rzuciła do mikrofonu. — Mam go.

— To dobrze. Teraz rusz tyłek.

Przemknęło jej przez głowę, że jeśli Jake’a dopadło coś w środku wahadłowca, to wciąż jeszcze może tam być. Ale nie miała czasu na rozmyślanie. Pomknęła sprintem przez polanę, wskoczyła na drabinkę i z ulgą przekonała się, że przynajmniej kabina jest pusta.

— Już lecę — rzuciła do mikrofonu. — Nie przerywajcie sygnału, zapalcie lampy i nie zapomnijcie, gdzie mieliście stać.

Zapaliła silniki, zaciągnęła pokrywę i zatrzasnęła drzwi do ładowni. Lista kontrolna. Mój Boże, jak ciężko odrzucić stare przyzwyczajenia. Ale nie miała czasu na żadne kontrole.

— Nic z tego — zameldował Carson. — Wygląda na to, że nie mamy szans. Kraby spychają nas do końca muru. Jak daleko jesteś?

Uniosła się w powietrze.

— Będę nad wami za dwie minuty.

Ustawiła odbiór na sygnał Carsona, zawróciła i wrzuciła dopalacze. Zamigotała lampka przy mechanizmach lądowania — nie schowała wsporników. Niech tak zostaną. Wahadłowiec mknął nad morzem osrebrzonego listowia. „Szukaj dziury”.

„Dziury Maggie”.

Sięgnęła ręką za siebie i wyciągnęła ze schowka nowy pulser. Położyła go na siedzeniu obok.

Carson i Janet bronili się teraz kijami. Carson tłukł w nie i walił, aż drewno na końcu potrzaskało w kawałki. Janet zamaszystymi ruchami zmiatała wielkie ich ilości za krawędź muru. Ale sytuacja wyglądała beznadziejnie i zdążyli już wymienić ostatnie pytające spojrzenia nad krawędzią muru, kiedy nad głowami rozbłysły światła.

— Widzę was — mówiła Hutch. — Możecie się wyrwać? Jedno ze stworzeń dziabnęło Carsona w zdrową kostkę, ale zobaczył je w porę, cofnął nogę i skalpel nie zdążył się zagłębić.

— Niemożliwe — odpowiedziała Janet.

Dokładnie nad nimi schodził w dół czarny kadłub, otoczony pierścieniem połyskujących świateł.

— Głowy do góry — rzuciła Hutch.

Szczyt muru pokrywało ruszające się mrowie.

„Co one myślą — zdziwił się w duchu Carson — że ile nas tu jest do podziału?”

W tej przerażającej chwili wydało mu się absurdalne, żeby aż tyle krabów uganiało się za dwójką ludzi. Wybuchnął śmiechem.

— Na ziemię — rozkazała Hutch. — I uważajcie na wsporniki.

Rzucili się posłusznie na ziemię, a jeden z skorupiaków wbił się w prawe udo Carsona. Janet zdzieliła go swoim kijem. Carson oślepł na chwilę z porażającego bólu.

Wsporniki zbliżały się tuż nad jego głowę.

Hutch pchnęła drążek do przodu. Szczyt muru wydał jej się teraz wąski jak wstążka. Cały się ruszał od krabów. Już nie widziała toczącej się pod spodem bitwy. Wahadłowiec miał oczywiście kamery w podwoziu, ale nie chciała ich włączać — nie chciała się rozpraszać. Zamiast tego skupiła się na wymiarach swego lądowiska. Trzymaj się równo. I przy środku.

Licz na Janet i Franka, że potrafią usunąć się z drogi.

— Nie podnoście się — powiedziała. Zwolniła zamek pokrywy i uniosła ją w górę.

Już prawie jest.

Carson krzyknął. Rozłączyła się. Nie wolno się rozpraszać. Nie teraz.

Obejrzała się na mur za sobą. Trzymać się środka.

— Już jestem, Janet — szepnęła.

Uderzyła raz, podskoczyła w powietrze. Przy odrobinie szczęścia kraby będą wiały gdzie pieprz rośnie. Zrób to jak należy. Drugiej okazji nie będzie.

Wsporniki osiadły na murze.

Siedzą.

Przyhamowała silniki, tablice rozbłysły na zielono, a ona chwyciła pulser i wyskoczyła na skrzydło.

— Idziemy!

Janet już złapała za drabinkę. Usmarowana pyłem i krwią, z dzikim spojrzeniem. Hutch nie siliła się na delikatność — złapała ją za ramię, szarpnęła w górę i wepchnęła do kabiny pilota. Potem ruszyła po Carsona. Nie widać go. A na dole jednak były kraby — przewalały się ciasno, jeden przy drugim. Wtedy usłyszała go i zobaczyła rękę, usiłującą sięgnąć bocznego skrzydła po drugiej stronie wahadłowca.

— Idę! — rzuciła krótko.

Wybrała najkrótszą trasę — zamiast zawrócić do kabiny, przepełzła po osłonie silnika. Kiedy dotarła na miejsce, ręki już nie było. Carson leżał na ziemi, tuż przy krawędzi muru i opędzał się kijem od szczękającej, kłującej hordy.

Wołał ją po imieniu.

Skrzydło wyciągało się nad przepaść.

— Skacz, Frank — rzuciła. Rozciągnęła się na brzuchu i przytrzymała stopą właz, żeby uzyskać jakiś punkt zaczepienia. — Zrób to…

Rzucił jej rozpaczliwe spojrzenie. Jeden ze stworów wbił się w jego udo. Carson skoczył, wyrzucając oba ramiona w kierunku skrzydła. Próbowała złapać go za spodnie, żeby wywindować go w górę, ale musiała uważać na rąbek koszuli, na żebra, i nie mogła dobrze uchwycić.

Uczepił się desperacko gładkiego metalu. Hutch traciła siły, czuła że spada, już do połowy wychylona za skrzydło.

„Janet…”

A Janet była na miejscu. Wyższa od Hutch — dłuższa — łatwiej dobrnęła do krawędzi, wychyliła się i w ostatniej chwili wciągnęła go z powrotem. Wciągnęła ich oboje.

Przez całe następne lata nie byłem w stanie mówić ani pisać o tamtej straszliwej nocy. A miał to być przecież nasz dzień chwały — szczytowy moment w całej karierze. Bóg mi świadkiem, że czułem się zupełnie bezpieczny, kiedy tam wyruszaliśmy. Byliśmy dobrze uzbrojeni. I znaleźliśmy się w świecie, który całkiem niedawno należał do wielkiej cywilizacji. Nie wierzyłem, żeby mogły tam przetrwać jakieś szczególnie groźne drapieżniki.

Niemniej jednak nie przedsięwziąłem należytych środków ostrożności. Kosztowało to nas życie dwojga najlepszych ludzi, jakich kiedykolwiek znałem.

— Frank Carson

Cytat z „Noc na Krakatoa”, Jane Hildebrand,

[w:] „The Atlantic”, 11 października 2219

Z wypowiedzi Carsona wynika, iż zapomniał on, że w czasie tej podróży stracił także pilota wahadłowca. Dla odnotowania podam tu jego nazwisko: Jake Dickenson.

— Harvey Sill

Fragment listu opublikowanego w „The Atlantic”

25 października 2219

Rozdział 25

Na pokładzie Catherine Perth, środa, 13 kwietnia, 18.00 czasu Greenwich

Ciało Maggie odzyskali koło południa miejscowego czasu. Znaleźli także części garderoby i sprzętu Jake’a. Po George’u nie zostało ani śladu, z wyjątkiem kilku wypalonych placków w trawie. Skorupiaki, nawet jeśli nadal przebywały w tej okolicy, trzymały się z dala od ciężko uzbrojonej ekipy.

Prowadził ją Harvey Sill. Hutch leciała z nimi jako przewodnik, ale potrzebowała sporej dawki leków, żeby jako tako się trzymać.

Kiedy znaleźli się z powrotem na Perth, ciało Maggie złożono w chłodni, ustalono szczegóły uroczystości żałobnej i przesłano oficjalne zawiadomienia do Kosmika i Akademii. O ile wiadomo było Carsonowi, po raz pierwszy w historii zdarzyło się, żeby ktokolwiek z pracowników terenowych został zabity przez miejscową formę życia.

Kapitan kierował przygotowaniami do uroczystości, a rozpierała go wściekłość, przemieszana z satysfakcją, że choć nie udało mu się postawić na swoim w starciu ze zwierzchnikiem, to jednak w końcu wyszło na jego. Mógł jednakże się spodziewać, że korporacja obarczy go odpowiedzialnością za to, co zaszło. Nigdy przedtem nie zdarzyło mu się stracić żadnego członka załogi ani tym bardziej pasażera, a tu nagle odpowiadał za śmierć aż trzech osób. Co gorsza, wyprawa nie była autoryzowana.

— Mam nadzieję, że zdaje sobie pani sprawę — powiedział do Truscott — w co nas pani wpakowała.

Zdawała sobie, a jakże. Założyła, że jako zawodowcy wiedzą co robią i zaufała im. Ten błąd zdarzał się jej i wcześniej, ale nie znała innego sposobu na to, by sprawy szły do przodu. Trzeba mieć zaufanie do ludzi na pierwszej linii. A jeśli czasem coś pójdzie nie tak, trzeba ponosić konsekwencje.

— Przykro mi, że stworzyłam ci taki problem, John — rzuciła.

Delikatna nutka ironii całkowicie mu umknęła.

— Trochę na to za późno. Pozostaje kwestia, co mamy teraz robić.

Znajdowali się w sali konferencyjnej kapitana. Truscott nadzorowała poczynania wysłanej na planetę misji przez kanał dowodzenia, potem przyglądała się, jak wnoszą ciało, więc niewiele pozostało jej cierpliwości dla kapitana, zamkniętego w swej skorupie.

„Jak to się dzieje, że takim jak ty powierza się odpowiedzialne stanowiska?”

— Powiedziałam ci, że jeśli wyniknie jakiś problem, osobiście dopilnuję, żeby nie obarczano cię żadną odpowiedzialnością. I tak właśnie zrobię.

— Wiem, że przynajmniej pani spróbuje. — Głos Morrisa drżał. To do niego niepodobne, stawiać się komuś, kto w każdej chwili mógł go zniszczyć. — Ale tak czy inaczej — dodał w pełnym poczuciu własnej słuszności — troje ludzi nie żyje.

— Doskonale to rozumiem.

— To ja dowodzę tym statkiem. Spodziewam się, że do końca mojej kariery zawodowej będę kojarzony z tym nieszczęściem. Przed tym nie ma ucieczki.

Było żenujące widzieć, jak ten dorosły przecież mężczyzna użala się nad sobą.

— Ja sądziłabym raczej — odrzekła — że nieoficjalnie cała wina spadnie na doktora Carsona.

Słowa Truscott niewątpliwie sprawiły Morrisowi przyjemność, jednak był zbyt sprytny, żeby uzewnętrzniać swoje odczucia. Siedział więc przez kilka chwil wpatrzony ze smutkiem w kąt, jakby roztrząsał w myślach wszystkie okropieństwa, jakie spaść mogą na głowę nawet najzdolniejszym wśród ludzi.

Melanie podejrzewała, że kiedy ona wyjdzie, kapitan zamówi sobie kawę i bułeczkę z cynamonem. Wiedziała, że podobne starcia zawsze budzą w nim apetyt.

— Po powrocie do domu czekają pana zabiegi rehabilitacyjne. A do tego czasu niech pan nóg nie nadweręża.

Pokładowa lekarka — typ dobrej babci, która traktuje swoich pacjentów z wielkoduszną cierpliwością — niepomiernie Carsona irytowała. Nigdy nie przepadał za jowialnymi ludźmi.

— Żadne z was nie będzie mogło chodzić przez pierwsze dwanaście godzin — oświadczyła jemu i Janet. — Potem chcę, żebyście kilka dni poleżeli. Powiem wam, do kiedy.

Janet siedziała na łóżku, przyglądając się swej znieczulonej nodze.

— Kiedy stąd wyjdziemy? — zapytała.

— Nie ma śladów infekcji ani żadnych komplikacji, ale brak nam doświadczenia w takich sprawach. Te skorupiaki wstrzyknęły wam jakąś substancję białkową.

— Trucizna? — zainteresował się Carson.

— Prawdopodobnie. Ale nie jesteście tutejszą formą życia, więc mieliście szczęście. W każdym razie, chciałabym mieć was na oku przynajmniej do jutra rana. Jeśli do tego czasu nic się z tego nie wywiąże, będziecie mogli wrócić do własnych kabin. — Sprawdziła coś w notesie. — Ma pan gościa. Można go wpuścić?

— A kto to jest? — spytał Carson.

— Ja. — W drzwiach ukazał się Harvey Sill. — Mam dla ciebie kilka informacji.

Pani doktor przeprosiła ich i wyszła, gdy Sill dopytywał się o ich samopoczucie.

— Nie najgorsze — odpowiedział Carson. Prawda zaś przedstawiała się tak, że nie zmrużył oka, odkąd wnieśli go na pokład. — Co tam masz?

— Odczyt na temat tej syzygii.

— Czego?

— Tego ustawienia księżyców. Pamiętasz? Chciałeś się dowiedzieć, ile czasu upłynęło, odkąd cztery księżyce stały rzędem koło siebie.

Tyle zdarzyło się później, że Carsonowi rzeczywiście ta sprawa całkiem wyleciała z głowy.

— Ach, to — powiedział z westchnieniem. Teraz ów problem wydał mu się naprawdę błahy.

— Trochę minęło. Według naszych obliczeń to było w roku 4743 p.n.e. czasu ziemskiego.

Carson spróbował dopasować do siebie wszystkie daty, ale nie miał szczęścia.

— To nie może być ta, której szukamy.

— Dlaczego nie?

— Za blisko. Wiemy, że znali podróże międzygwiezdne już w dwudziestym pierwszym tysiącleciu przed naszą erą. A ta stacja kosmiczna musi być jeszcze wcześniejsza. Czy mamy podobne wydarzenie, które działoby się wcześniej niż dwadzieścia trzy tysiące lat temu?

Sill sprawdził w notesie.

— Orbita jednego z tych księżyców biegnie pod kątem prostym do pozostałych. A to oznacza, że stają rzędem niezmiernie rzadko. Przed 4743 rokiem mogło się tak zdarzyć ponad sto tysięcy lat temu.

— To nie może być prawda.

Sill wzruszył ramionami.

— Daj mi znać, jeśli będę mógł coś jeszcze dla ciebie zrobić. — Uśmiechnął się do Janet i wyszedł.

— W każdym razie warto było spróbować — powiedział Carson. — Stacja orbitalna może tu tkwić od bardzo dawna, ale przecież nie od stu tysięcy lat.

— Może fotki są symulowane.

— Może. — Przymknął powieki. Pokój zaczynał się wypełniać słonecznym światłem. Robiło się ciepło i sennie. Coś przedtem zaniepokoiło go z związku ze stacją, akurat wtedy, kiedy zaatakowały ich kraby. Musiał pomyśleć, spróbować odgrzebać to w pamięci.

— Janet — odezwał się — przypomnij sobie te ruiny.

— Dobra.

— Właściwie nie widzieliśmy wiele z tego portowego miasta. Ale czy ono wyglądało na takie, które mogli zbudować sobie międzygwiezdni podróżnicy?

— Chodzi ci o tę stal i beton?

— Tak. No i to, że według wszelkich śladów przeważał u nich transport wodny. Przyszło mi do głowy, iż taki most, jak ten zawalony, sami potrafilibyśmy zbudować.

— Ale przecież my też podróżujemy między gwiazdami.

— Dopiero zaczynamy. A ci tutaj zajmowali się tym od tysięcy lat. Czy byłby jakiś sens w tym, żeby nadal stawiali mury z cegieł?!

— Może — odrzekła. — Do czego właściwie zmierzasz?

— Sam nie wiem. — Powietrze stało się ciężkie. Trudno było zebrać myśli. — Czy to możliwe, żeby najpierw powstała ta cywilizacja międzygwiezdna? A dopiero potem miasta i stacja?

Janet skinęła głową.

— Wszelkie dowody wskazują właśnie na to. Mamy tendencję, by zakładać zawsze niczym nie zakłócony postęp. Ale może obsunęli się w jakieś czasy ciemnoty. Albo po prostu zjechali w dół. — Zdzieliła pięścią poduszkę i dodała w nagłym przypływie emocji: — O to właśnie chodzi, Frank. Wyniki wykopalisk mogą się okazać bardzo interesujące.

— Tak — odparł Carson, a w duchu dodał: „Ale zajmie się tym ktoś inny, bo ja z całą pewnością już się tam drugi raz nie wybiorę”.

Miał znieczulone obie nogi, więc czuł w nich tylko przyjemne ciepło.

Kiedy Janet spała, Carson wycofał się w najdalsze rejony swego umysłu. Ogólne zadowolenie, które pojawiało się zwykle po zażyciu środków uspokajających, tym razem go nie ogarnęło. Natomiast skutecznie zostały stłumione reakcje emocjonalne, co sprawiało, że do wszystkiego odnosił się z dystansem, bez zaangażowania.

Wciąż od nowa rozpatrywał po kolei własne decyzje. Nie brał poważnie możliwości, że zostaną zaatakowani. Nie wziął pod uwagę innej możliwości, jak tylko tę, że będzie to pojedynczy drapieżnik dużych rozmiarów. Nie zadbał o odpowiednie środki ostrożności.

W pokoju pociemniało. Patrzył, jak za oknem pojawiają się jeden po drugim tutejsze księżyce. Były zimne, białe i takie jakieś żywe. Może w tym układzie słonecznym wszystko jest żywe — słońce, światy, a nawet orbitujące wokół nich przedmioty. Nawet kontynenty. Księżyce stanęły w rządku, uformowały jednostkę bojową, jak tamte skorupiaki.

Syzygia.

Obudził się zlany potem. Obok spała spokojnie Janet.

Syzygia.

Ostatnio miało to miejsce w 4743 p.n.e. A era Monumentów skończyła się, o ile im wiadomo, około 21 tysiąclecia p.n.e.

Wziął do ręki notes i zaczął wszystko zapisywać. Załóżmy, że tę stację wysłali na orbitę ci sami, którzy zbudowali nasze portowe miasto. Załóżmy też, że stacja zakończyła swój pożyteczny żywot w niedługi czas potem, ponieważ była prymitywna i szybko stała się przestarzała. Ale nie było tu innych stacji, tych lepiej rozwiniętych, tak więc portowe miasto i cała planeta zaprzestały dalszej działalności. Może sami nie przetrwali dłużej niż ich orbital?

Czas, jaki dzieli od siebie ostatnią syzygię i przypuszczalny koniec ery Monumentów to około szesnastu tysięcy lat.

Za każdym razem przybywało osiem tysięcy lat.

Długo wpatrywał się w te cyfry.

Znów zaczął rozmyślać o stacji kosmicznej. Dlaczego jej mieszkańcy przypięli się do foteli i pootwierali luki?

Carson przypomniał sobie starą opowieść o kosmonaucie, którego porzucono w kosmosie, kiedy rozpadł się Związek Radziecki. Krążył sobie dookoła Ziemi, a pewnego dnia państwo, które go tam posłało, po prostu przestało istnieć. Może ich także porzucono. Coś wydarzyło się na powierzchni planety. Coś takiego, co zniweczyło wszelkie nadzieje na powrót. A oni z żalu, z rozpaczy wpuścili do środka wieczną noc.

Może te załamania wcale nie następowały stopniowo? Może to były nagłe, wydarzające się z dnia na dzień katastrofy? Rzeczywiście brzmi nieco śmiesznie. Jakie jeszcze miał tutaj dowody? I w jaki sposób łączy się to z Oz?

Oz, jak zawsze, okazywało się ostateczną zagadką.

Zrozumiemy Oz — pomyślał — to rozpracujemy także całą układankę.

Jak w zegarku.

Cokolwiek by to było, wydarza się co osiem tysięcy lat. Czy coś podobnego miało miejsce na Beta Pac III w trzynastym tysiącleciu p.n.e.? I na Noku około ósmego tysiąclecia przed naszą erą? Tak — odpowiedział sobie w duchu, mając świadomość, że Henry’emu nie spodobałyby się takie skoki w logice. Ale wydawało mu się to ogromnie prawdopodobne.

Jakiż to mechanizm mógł wywoływać tego rodzaju efekty?

Po chwili zasnął, ale nie spał zbyt dobrze. Obudziwszy się stwierdził, że znów wróciło światło dzienne. Hutch i Janet pogrążone były w rozmowie, a ze ściszonych głosów wywnioskował, że to on stanowił jej temat.

— Jak się czujesz? — zapytała Hutch z troską w głosie.

— Całkiem nieźle.

Janet wysunęła stopę spod koca i poruszyła nią.

— Wraca mi czucie.

Carson dochodził do zdrowia, ale cieszył się, że nie musi wstawać.

— Hutch mówiła — odezwała się znów Janet — że ceremonia pogrzebowa odbędzie się dzisiaj.

Pokiwał głową, znów ogarnął go przejmujący żal. Wiedział, że Hutch wróciła na planetę, i zapytał, jak im poszło. Opisała krótko wyprawę, bardzo ogólnie. Maggie zginęła przy upadku. Dzięki Bogu, nie dorwał jej później żaden drapieżnik.

— Śmierć musiała nastąpić natychmiast — dodała. — Sill był okropnie rzeczowy. Chce, żebyśmy się wynieśli, no i wini nas za śmierć Jake’a. Nie powiedział tego, ale dało się wyczuć. — Urwała nagle i zorientował się, iż żałuje, że w ogóle poruszyła sprawę.

Zmienił temat.

— Mam tu coś, co mogłoby was zainteresować. — Pogrzebał chwilę w pościeli, odnalazł swój notatnik i podał im.

Brwi Hutch powędrowały do góry. Przytrzymała notatnik tak, by i Janet mogła widzieć.

— Znów mamy do czynienia z naszym ośmiotysiącletnim czynnikiem. Muszę przyznać, że te zbiegi okoliczności prześladują nas już dość długo.

Carson zgodził się z nią w tej kwestii.

— Nawet nie potrafię zacząć formułować jakiegokolwiek wytłumaczenia. Czy w obwodach istot inteligentnych znajduje się coś takiego, co psuje się w regularnych odstępach — co osiem tysięcy lat? Na podobieństwo pojęć Toynbee’ego o cyklach cywilizacyjnych? Czy to brzmi choć odrobinę sensownie?

— Nie wydaje mi się — odrzekła sceptycznie Janet. Hutch nadal wpatrywała się w notatnik.

— Wszystkie trzy miejsca — mówiła — mają obok te dziwne wytwory. Wytwory powiązane są ze sobą w dość oczywisty sposób i stanowią między nimi czynnik łączący. Coś musi się tu dziać. A my patrzymy na to od strony ogona.

— Ogon — powtórzyła Janet. — Mamy tu kosmicznego horgona, który pojawia się w regularnych odstępach czasu i zmiata wszystko na swojej drodze. — Siedziała wsparta na trzech poduszkach, palcami postukiwała o stojącą przy łóżku tacę do rozwożenia posiłków.

— Czy mogę cię prosić — zwróciła się do Hutch — o narysowanie diagramu?

— Jasne. — Hutch pilotem włączyła ekran ścienny. — Co nam jest potrzebne?

— Przyjrzyjmy się, w jakiej relacji stoją do siebie położenia Bety Pac, Quraquy i Noka.

Hutch wywołała potrzebne dane. Beta Pac unosiła się bezpośrednio przy samej Próżni, Quraqua trochę w głębi, o jakieś pięćdziesiąt pięć lat świetlnych w kierunku Ziemi. Nok leżał jeszcze niżej, odległy o sto piętnaście lat świetlnych.

— Dobra — oświadczyła Janet. — Zsumujmy teraz daty wszystkich załamań.

Carson wiedział, czego szuka Janet — związku między datami a odległościami. Ale on sam niczego nie dostrzegał. Jeśli ich założenia były prawdziwe, to najstarszy znany przypadek miał miejsce na Beta Pac około dwudziestego pierwszego tysiąclecia p.n.e. Ale w tym, co działo się potem, nie dało się zauważyć żadnego szczególnego porządku. Drugie zdarzenie miało miejsce na Noku pięć tysięcy lat później. A trzecie na Quraquie, siedem tysięcy lat po drugim. Po prostu chaos.

Wiedziona impulsem Hutch umieściła na diagramie pozycję Ziemi. Była tak bardzo odległa od reszty. Wszyscy przyglądali jej się przez chwilę, a Carsonowi przyszło nagle do głowy, że czegoś im w tym wszystkim brakuje.

Janet już dawno wypisali do domu, kiedy Carson przy pomocy pielęgniarek ubrał się z zamiarem powrotu do swojej kabiny. Przydzielono mu zmotoryzowany wózek inwalidzki, który właśnie wypróbowywał zrzędząc, kiedy otrzymał informację, że chce się z nim widzieć kapitan.

Pielęgniarz zawiózł Carsona do niewielkiego pokoju przyjęć. Na całe jego wyposażenie składały się: dwa krzesła, kozetka, umywalka i szafka z lekami.

— Pan kapitan zaraz do pana przyjdzie — oznajmił wychodząc.

Carsonowi niewiele było trzeba, by wydobyć na powierzchnię całą jego niechęć do Morrisa. To, że kazał mu czekać — oznaczało, że jego czas cenniejszy jest od czasu Carsona — ogromnie go poirytowało. Zastanawiał się, czy istnieje jakiś powód, dla którego powinien to znosić, i już zdecydował się wyjść, kiedy wkroczył kapitan, rzucił mu namaszczone „Niech się pan rozluźni”, cisnął czapkę na kozetkę i przysunął sobie krzesło z miną kogoś, na kogo czekają ważne sprawy zupełnie gdzie indziej.

— No cóż, Carson — zaczął — tym razem chyba rzeczywiście wdepnęliśmy w gówno.

— Chyba rzeczywiście, panie kapitanie. — Carsonowi wyraźnie podskoczyło ciśnienie.

Spojrzenie Morrisa miało właściwości wosku. Spłynęło teraz po ramieniu Carsona.

— Chciałem powiedzieć, że przykro mi z powodu pańskich kolegów.

— Dziękuję panu, doceniam pański gest. Mnie samemu jest przykro z powodu Jake’a.

Kapitan pokiwał głową.

— Będzie nam go bardzo brakowało. — Wpatrywał się teraz gdzieś prosto przed siebie, lecz w żaden bliżej określony punkt. Carson odniósł wrażenie, że ten człowiek usiłuje przybrać wygląd kogoś pogrążonego w smutnej zadumie. — Wie pan, że od początku byłem temu przeciwny. Gdybym mógł postawić na swoim, nic podobnego by się nie wydarzyło.

„Szkoda, że nie wykazałeś więcej siły perswazji” — pomyślał Carson.

— Proszę mi powiedzieć — dowiedzieliście się czegoś istotnego na tej planecie?

Pytanie to bardzo zdumiało Carsona.

— Tak — odparł. — Wydaje mi się, że tak.

— Bogu niech będą dzięki, doktorze. Przy trojgu zabitych można być wdzięcznym za fakt, że ta misja miała jakiś sens. — Tytuł Carsona rzucił odrobinę lekceważącym tonem, jakby służył mu tylko jako przejście do następnego zdania.

— Misja i tak miała sens. — Carson poczuł się nagle bardzo stary. — Co nie jest równoznaczne, że była warta tej ceny.

— Rozumiem. — Morris miał lekką zadyszkę. — Chcę, żeby pan wiedział, że utrata członka załogi i dwojga pasażerów to nie jest taka błaha sprawa. Trzeba przedstawić sprawozdania, złożyć wyjaśnienia. I pomimo że dowództwo statku w żadnym razie nie ponosi winy za to, co się zdarzyło, fakt ten i tak odbije się ujemnie na całej mojej karierze. Z pewnością daliście nam odczuć swoją tutaj obecność.

— Żałuję, że stworzyliśmy panu tyle problemów.

— Nie wątpię w to. Niestety, przezorność niekiedy przychodzi poniewczasie. No cóż, teraz to już nie ma znaczenia. Dziś wieczorem, o dziewiętnastej, odbędzie się uroczystość żałobna na pokładzie wahadłowca.

Carson pokiwał głową.

— Oczywiście. — Przemieścił się w fotelu, czuł się źle na myśl, że jest wobec tego faceta bezsilny. — Czy coś jeszcze?

— Nie. — Morris poszukał wzrokiem oczu Carsona. Tym razem spojrzenie miał pełne niezachwianej pewności. — Żal mi pana, doktorze.

Nie mogło być żadnych wątpliwości co do tego, że załoga Perth rzeczywiście lubiła Jake’a Dickensona.

Na ścianach wisiały powiększone fotografie Jake’a, George’a i Maggie. Jake siedział w kabinie swego wahadłowca, George’a uchwycono na tle skalistego wybrzeża, zamyślonego, z gołą głową, zaś fotografia Maggie ukazywała tylko jej twarz, bystre oczy i czarne włosy opadające na jedno ramię.

Na uroczystość przybyło około dziewięćdziesięciu osób. Załoga statku nosiła czarne opaski na mundurach, pasażerowie zrezygnowali z najmodniejszych obecnie różnokolorowych strojów.

Ceremonia była miłosiernie krótka. Przyjaciele i współtowarzysze Jake’a przypomnieli ten wspaniały czas, kiedy byli razem z nim, jego dobroć oraz, nigdy przedtem nie ujawniane, liczne zasługi i przysługi. Niektórzy napomknęli też krótko o nielicznych chwilach spędzonych z Maggie i George’em.

Carson cieszył się, że najwyraźniej nikt go nie obarczał winą. „Wszyscy jednakowo w tym tkwimy” — mówili ludzie, choć każdy innymi słowami.

Spotkanie prowadził kapitan, odziany w ciemnoniebieski mundur galowy. Zaznaczył, że po raz pierwszy Catherine Perth utraciła kogoś ze swej załogi. Będzie mu brakowało Jake’a, a chociaż nie miał okazji poznać bliżej świętej pamięci członków ekipy Akademii, pewien jest, że byli to wspaniali ludzie, i boleje nad ich stratą. Tu przerwał i potoczył spojrzeniem po ścianach, zatrzymując wzrok na każdym po kolei zdjęciu, aż w końcu wpatrzył się w ostro zakończony dziób wahadłowca.

— Pocieszyć nas może świadomość — oznajmił ponuro — że umarli w służbie nauki, poszerzając granice ludzkiej wiedzy. — Powieki miał na wpół przymknięte. — Rozumieli, jakie podejmują ryzyko, lecz nie wahali się ani chwili. — Dla Carsona brzmiało to jak próba generalna do występu przed komisją, która niewątpliwie będzie chciała zbadać sprawę tego wypadku. — Nie możemy udzielić wyższej pochwały Jake’owi, George’owi i Maggie. — Zerknął na Carsona, potem poprosił Wszechmogącego, by spojrzał na nich łaskawym okiem. Carson pomyślał, że jego przyjaciele zasłużyli sobie na lepsze pożegnanie niż to pełne czczej gadaniny. Ale Morris kontynuował.

Kiedy wreszcie skończył, Carson wytoczył się naprzód swoim wózkiem.

Wziął do ręki notatki, które sobie przygotował, i szybko przejrzał. Raptem zdały mu się suche i nadęte — takie same jak banały kapitana. Melanie Truscott, która przyglądała się w milczeniu z ubocza, teraz przesłała mu pełen zachęty uśmiech.

Wsunął zwitek z powrotem do kieszeni.

— Nie znałem Jake’a ani tak długo, ani tak dobrze jak wy. Ale zginął on razem z moimi ludźmi, próbując nam pomóc. — Rzucił okiem na Hutch. — Kiedy kogoś tracimy, nigdy nie ma na to dostatecznego wytłumaczenia. Ale oni wiedzieli — a ważne jest, żebyście i wy wiedzieli — że nie zginęli w czasie jakiejś mało ważnej, wynikającej z kaprysu wycieczki krajoznawczej. To, co leży pod nami, ma naprawdę wielkie znaczenie. A teraz Jake, George i Maggie stanowią tego część. Tak jak my wszyscy. — Przerwał i potoczył spojrzeniem po zebranych. — Żałuję, że musieliśmy zapłacić za to własną krwią. Nie chciałem tego.

Tłum nie rozchodził się. Złączeni wspólną stratą, przesunęli się z wolna do ogólnej sali, gdzie światła jaśniały trochę bardziej niż zazwyczaj i gdzie płonęły teraz trzy białe świece. Ludzie łączyli się w niewielkie grupki.

Hutch po raz pierwszy przeżywała śmierć na statku międzygwiezdnym. Zawsze zdawała sobie sprawę, że statki, wioząc swe kruche ładunki powietrza i ludzi, wytwarzały między nimi bardzo ścisłe, choć krótkotrwałe więzi. Ludzie czuli się zjednoczeni, mając naprzeciw cały wrogi wszechświat. Antagonizmy, które na szerokiej scenie planety mogły doprowadzić do nieszczęśliwego końca, tutaj rozmywały się jakoś w salach obserwatorium lub na pokładach wahadłowców. W następstwie tego, jak zauważyła, każde nieszczęście uderzało ze zdwojoną mocą. Między gwiazdami nie można było stać z boku.

Zajęta była większość stolików. Hutch krążyła między nimi, wymieniając się opowieściami, a czasem tylko słuchając. Tego wieczoru bardzo cierpiała. Co raz wstawała od stolika w samym środku rozmowy i odchodziła na bok, gdzie mogła pobyć przez chwilę sama. Nikt się o to nie obrażał.

Pojawiła się Truscott i napełniła sobie kieliszek.

— Ashley Tee już dotarł — powiedziała do Carsona. — Gotowi są was zabrać, kiedy tylko zechcecie. Ale jesteście mile widziani i u nas. Możecie zostać. Na waszym statku badawczym nie będziecie mieć zbyt dobrej opieki medycznej, gdybyście jej potrzebowali.

— Dzięki — odpowiedział Carson. — I przepraszam za wszystkie kłopoty.

— Jakoś to przetrwam. — Udało jej się nawet uśmiechnąć. — Frank, czy rozmawiał z tobą John?

— Nie na poważnie. Wiem, że jest niezbyt szczęśliwy.

— Nie jest zły, tylko bardzo sfrustrowany. Stracił ludzi na statku i boi się o swoją reputację. Przechodzi kiepski okres.

— Wiem. Ale biorąc pod uwagę, co utracili inni, trudno mi się zmusić do szczególnego współczucia. „Na ten przykład Truscott znajdzie się w o wiele większym kłopocie”. — A ty co teraz zrobisz? — zapytał.

— Bo ja wiem? Może napiszę książkę. Słyszałam, że powstaje komisja, która ma rozpatrzyć, czy techniki terraformacyjne nie dadzą się zastosować do poprawy warunków na Ziemi. Interesowałoby mnie wzięcie w tym udziału.

Carson skrzywił się.

— Dacie radę coś zrobić bez wywoływania fal tsunami i trzęsień ziemi?

Miało się wrażenie, że jej uśmiech opromienił cały ten stolik.

— Owszem, potrafimy. Tak naprawdę potrafimy zrobić bardzo wiele. Cały problem w tym, że często ci ludzie, którzy są w stanie czegoś dokonać, nie chcą żadnych zmian. Władza nie tyle korumpuje, co wyzwala konserwatyzm. Za wszelką cenę utrzymać status quo. — Wzruszyła ramionami. — Caseway sobie myśli, że jedynym rozwiązaniem będzie wysłanie w miejsce takie jak Quraqua małej, doskonale wykształconej i świetnie przygotowanej grupy, żeby zacząć wszystko od nowa. Sama raczej zgadzam się z nim w kwestii, że nasz ojczysty świat to przegrana sprawa. Ale nie sądzę, żeby dało się odmienić naturę ludzką tylko dlatego, że wyślemy gdzieś dyplomowany kontyngent.

Carson pochylił się ku niej.

— Sądzisz, że jesteśmy aż tak źli?

— Homo świrus — odparła. — Poczytaj sobie trochę historii. — Rzuciła okiem na zegarek. — Słuchaj, muszę już iść. A przy okazji, mam dla ciebie kilka wiadomości. — Wyciągnęła z kieszeni trzy koperty, które zaraz mu wręczyła. Potem odwróciła się i poszła w kierunku wyjścia.

Koperty były typowymi opakowaniami, w których rozsyłano informacje z centrum łączności na Perth. Dwie kryły wiadomość od Eda Homera. Pierwsza z nich brzmiała następująco:

PRZYKRO NAM Z POWODU WASZEJ KOLIZJI. MAMY NADZIEJĘ, ŻE WSZYSTKO W PORZĄDKU. NAJWAŻNIEJSZE BEZPIECZEŃSTWO ZAŁOGI. RÓB WSZYSTKO, ŻEBY CHRONIĆ LUDZI.

Druga nosiła datę o dwa dni późniejszą. Upoważniała Carsona do korzystania z Ashley Tee tak, jak uzna za stosowne. „W granicach rozsądku”.

Za jego plecami pojawiła się Hutch. Pokazał jej przesyłki.

— Co sądzisz? — zapytał.

— O tym, co teraz mamy robić?

— Tak.

— Ograniczyć się do obserwacji z powietrza. A potem lecieć do domu.

Carson zgodził się z nią. Stracił serce do świata Twórców Monumentów.

— Powiedz mi wszystko, co wiesz o Ashley Tee.

Usiadła.

— Będzie miał dwuosobową załogę. Specjalizują się w badaniach o najogólniejszym zakresie. Szukają światów ziemiopodobnych i przeprowadzają przy nich podstawowe badania. Nie dokonują badań naziemnych.

— Czy będą mieli wahadłowiec?

— Tak — odparła. — Ale po co ci wahadłowiec, skoro nie chcesz schodzić na powierzchnię?

— Hutch, tam na dole są przecież całe miasta. Będziemy chcieli trochę dookoła nich polatać. Zebrać tyle informacji, ile się da.

— No dobra. Ashley Tee to statek typu Ranger klasy EP. Jest nieduży, więc ich wahadłowiec też nie jest zbyt wielki. A przy okazji, nie jest przeznaczony do lotów w atmosferze. To latająca skrzynka.

— Mówisz, że nie nadaje się do lotów w atmosferze? Ale czy w ogóle może? Czy ty byś potrafiła?

— Ja bym potrafiła. Będzie niezgrabny. I powolny. Ale jestem pewna, że dałabym radę.

Hutch nigdy jeszcze nie wyglądała tak dobrze jak dziś. Płomyki świec migotały światłem w jej ciemnych oczach i odbijały się od czarnych onyksowych kolczyków. Czuł w niej jakąś głębię, dodatkowy wymiar, którego nie dostrzegał wcześniej. Przypomniał sobie ich pierwsze spotkanie, między monolitami Oz, kiedy wydała mu się nieco lekkomyślna.

Dołączyła do nich Janet. Trochę za dużo wypiła i sprawiała wrażenie zniechęconej do życia. Przez obserwacyjny iluminator przetaczała się lśniąca krawędź tamtego świata. Byli teraz nad połową pogrążoną w nocy, ale w dole połyskiwał ocean i pokrywa chmur.

Hutch zezowała wyraźnie w stronę trzeciej koperty.

— A co jest w tamtej?

— To z Noka. — Rozerwał papier.

FRANK. ZAGARNĄŁEM STATEK POCZTOWY. JUŻ DO WAS LECĘ. ZACZEKAJCIE. DAVID EMORY.

— No tak — uśmiechnęła się Janet — zewsząd napływa wszelka pomoc. Może odrobinkę spóźniona, ale trzeba przyznać, że przynajmniej próbowali.

Carson roześmiał się.

— David wyczuwa, że coś tu mamy. Chce się tym zająć.

Hutch zapewniła wszystkich, że miewa się znakomicie, i pozostała w sali jeszcze długo po tym, jak Carson i Janet sobie poszli. Nie mogła znieść myśli, że miałaby ten wieczór spędzić samotnie.

Alkohol nie pomagał. Od czasu do czasu ktoś podchodził, siadał przy niej i próbował nawiązać rozmowę, ale ona nie potrafiła śledzić jej toku. Już prawie uwierzyła, że siłą własnej woli może sprawić, że za chwilę ukaże się w drzwiach George. Że nadal jest po drugiej stronie kanału łączności.

Zmuszała się do myślenia o czymś innym. O tym pomyśle Carsona, że stacja mogła powstać stosunkowo niedawno. Że nastąpił tu jakiś wiek ciemnoty.

Uprzątnęła stolik przed sobą i wyjęła elektroniczny notes.

Ośmiotysiącletnie cykle.

Na górze monitora przeciągnęła poziomą linię. To próżnia. Tu będzie Beta Pac III. Na samym krańcu ramienia. Koniec lądu. A Quraqua? Sporo z tyłu — pięćdziesiąt pięć lat świetlnych. W kierunku Ziemi. Teraz dorysowała Nok, o dziewięćdziesiąt osiem lat świetlnych od Quraquy, sto piętnaście od Beta Pac.

Następnie powpisywała znane im daty wydarzeń: 21 000 i 5000 p.n.e. na Beta Pac, 9000 i 1000 p.n.e. na Quraquie oraz 16 000 p.n.e. i 400 n.e. na Noku. Te 400 zaokrąglimy do zera — zrobi nam się cykl ośmiotysiącletni. Załóżmy zaistnienie podobnych wydarzeń na Beta Pac około 13 000 p.n.e., na Noku około 8000 p.n.e., a na Quraquie kiedy? Jakieś 17 000 p.n.e.

Długi czas przyglądała się rezultatom swojej pracy. Potem spojrzała za okno, na świat Twórców Monumentów. Sznury wysp. Jadeitowy ocean. Po drugiej stronie kontynent.

O czymś musieli wiedzieć. Zbudowali Oz, sześcienne księżyce i ten większy Oz tutaj.

Po co?

Potem jeszcze raz rzuciła okiem na swój notes i nagle zobaczyła. Było to tak oczywiste, że nie mogła się nadziwić, dlaczego wcześniej nie skojarzyła.

Poszła do swej kabiny, wywołała mapę nieba i sprawdziła liczby. Wszystko się zgadzało.

DO: KOMISARZA ŚWIATOWEJ AKADEMII NAUKI I TECHNIKI

SMITHSONIAN SQUARE

WASZYNGTON D.C.

OD: KIEROWNIKA EKIPY BETA PAC

DOTYCZY: AKTUALNEGO STANU MISJI

STRACILIŚMY MAGGIE I GEORGE’A ZAATAKOWANI PRZEZ MIEJSCOWE FORMY ŻYCIA. PROSZĘ WYSŁAĆ STOSOWNE ZAWIADOMIENIA. OBOJE ZGINĘLI PRÓBUJĄC RATOWAĆ TOWARZYSZY. WAŻNE ODKRYCIA CZEKAJĄ NA PRZYLOT EKSPEDYCJI Z PEŁNYM WYPOSAŻENIEM. ZAŁĄCZAM DOKŁADNY RAPORT. POZOSTANIEMY NA ASHLEY TEE DOPÓKI WYSTARCZY ZASOBÓW.

CARSON

CZĘŚĆ CZWARTA

Boża Maszyneria

Rozdział 26

Na pokładzie NCK Catherine Perth, piątek, 15 kwietnia, 5.15

Z niespokojnego snu wyrwał Carsona dzwonek u drzwi.

Po chwili wpuścił do środka podekscytowaną Hutch.

— Chyba to mam — oznajmiła wymachując swoim notatnikiem.

— Co masz?

Padła na krzesło.

— Jeśli udamy się w odpowiednie miejsce i zrobimy tam jakieś Oz, możemy się dowiedzieć, o co w tym wszystkim chodzi.

— Zrobimy jakieś Oz? Mówisz poważnie? Nie możemy „zrobić jakiegoś Oz”. — Pomyślał, że za dużo wieczorem wypiła. — Czy ty w ogóle weszłaś choć na chwilę do łóżka? — zapytał oskarżycielsko.

— Daj spokój z łóżkiem — odrzekła niecierpliwie. — Wszystkie liczby się zgadzają.

Carson przygotował kawę.

— Powoli, powoli. Jakie liczby? I gdzie jest to „odpowiednie miejsce”?

Za pomocą pilota wywołała na ekran mapę nieba. Narysowała jedną linię wzdłuż granic Próżni, a potem następne, równoległe, kolejno przy Beta Pac, Quraquie i Noku.

— Wiemy od zawsze, że mamy do czynienia z ośmiotysiącletnim cyklem. Ale nie widzieliśmy w tym żadnego regularnego wzoru. Może dlatego, że mieliśmy go tuż przed nosem. Zakładamy, że wiemy o dwóch zdarzeniach na Noku i dwóch na Quraquie. I być może widzieliśmy dowód ostatniego z nich tutaj.

— No dobra — zgodził się Carson. — Ale dokąd nas to prowadzi?

— Jeżeli rzeczywiście jest ośmiotysiącletni cykl, a my wiemy, że takie zdarzenie nastąpiło tu gdzieś koło 5000 p.n.e., wynika z tego, że musiały być i wcześniejsze — gdzieś około 13 000 p.n.e. Zgadza się? I około 21 000 p.n.e. — Umieściła liczby w okienku tabeli.

— Jeśli pozostaniemy przy naszym ośmiotysiącletnim cyklu — mówiła dalej — i pchniemy go trochę do tyłu w czasie, wtedy otrzymamy podobne zdarzenie na Quraquie około 17 000 p.n.e. Tak?

— No, zgoda.

— Dobrze. Jesteśmy pewni co do drugiego i trzeciego wydarzenia na Quraquie. W obu przypadkach zaczynają się o cztery tysiące lat później niż tutaj. Co nam to mówi?

— Niech mnie diabli, jeśli wiem.

— Frank, to samo dzieje się na Noku.

— Niby jak?

Wypełniła ostatnią kolumnę, zaokrąglając liczby.

— Tym razem — zamyślił się Carson — mamy zawsze różnicę tysiąca lat. Dostrzegam regularności, ale nie wiem, o co tu chodzi.

— To fala, Frank! Cokolwiek ze sobą niesie, nadciąga zawsze od strony Próżni. Przemierza każdy rok świetlny w ciągu siedemdziesięciu czterech lat. Taka właśnie fala przybyła tu, na Beta Pac, gdzieś około dwudziestego pierwszego tysiąclecia p.n.e.

— Niech mnie diabli — rzucił w zdumieniu.

— Cztery tysiące lat później uderza w Quraquę. Potem, jakieś tysiąc lat później, trafia na Nok.

Carson próbował uporządkować chaotyczne myśli. Wydawało się to czystym wytworem wyobraźni, ale przecież wszystkie liczby się zgadzały.

— Co to może być?

— Wędrowiec do Świtu — odparła.

— Co?! Zmrużyła oczy.

— Pamiętasz tę quraquacką modlitwę? — Wywołała ją na ekran.

Na ulicach Hau-kai czekamy.

Noc schodzi, nadciąga wiatr

I stygną światła świata.

W trzysetnym roku od Bilata wzejścia

Przyjdzie ten, co wędruje do świtu,

Stopami rozgniata stonce,

Osądzić przyjdzie ludzkie dusze.

Stąpać będzie nad dachami domów,

Rozpłomieni Bożą maszynerię.

— Cokolwiek to jest — oświadczyła — w jakiś sposób łączy się z tymi budowlami Oz.

W pokoju zrobiło się chłodno.

— Czy to mogą być jakieś talizmany? — zapytał Carson. Ale perspektywa rasy na takim stopniu rozwoju, która próbowałaby w ten sposób zaklinać jakieś nadnaturalne moce, budziła jego niepokój.

— Albo raczej cele — poprawiła go Hutch. — Może jakieś rytualne ofiary? Symboliczne ofiary składane bóstwom? — Obróciła się i zajrzała mu w twarz. — Słuchaj, jeśli coś z tego okaże się prawdą, fala, która uderzyła w Nok około czterechsetnego roku, przeleciała od tego czasu jakieś trzydzieści pięć lat świetlnych. — Narysowała jeszcze jedną równoległą, żeby zaznaczyć jej obecną pozycję. — Na szlaku fali leży jeszcze jeden system słoneczny. Sądzę, że powinniśmy tam zajrzeć.

Carson wcześnie rano udał się do Truscott. Była w swojej kabinie.

— Chciałbym cię prosić o przysługę — powiedział. — Pożyczysz nam trochę sprzętu?

— Czego ci potrzeba, Frank?

— Ciężkiego miotacza strumieni cząsteczkowych. Jak największego. Macie taki na pokładzie, prawda?

— Tak, nawet kilka. — Sprawiała wrażenie zakłopotanej. — Chyba nie zamierzacie prowadzić tam wykopalisk, co?

— Nie — uspokoił ją Carson. — Nic podobnego. Prawdę mówiąc, wynosimy się z tego układu.

Była zaskoczona.

— To się da zrobić. Jeszcze coś?

— Platforma. Potrzebujemy czegoś dużego, co posłużyłoby jako punkt dowodzenia.

— Dobra — zgodziła się. — To też się da zrobić. Tylko będziesz musiał się podpisać.

— Dzięki. Naprawdę jestem ci zobowiązany, Melanie.

— Nie przeczę. I powiedz mi wreszcie, o co w tym wszystkim chodzi.

Carson nie widział żadnych przeciwwskazań.

— Jasne — odparł. — No to może śniadanko?

Ashley Tee składała się zasadniczo z czterech cylindrów obracających się wokół centralnej osi. Najeżona była czujnikami i urządzeniami łączności. Hutch rozmawiała z załogą, zanim jeszcze się przesiedli.

— Mamy wśród nas osobistość — oznajmiła z uśmiechem.

Tą osobistością była pilotka, niemal legendarna już Angela Morgan.

Angela była wysoka, z szarymi oczyma i twarzą okoloną siwymi włosami. Hutch nigdy dotąd jej nie spotkała, ale słyszała o niej sporo. W najwcześniejszym okresie lotów międzygwiezdnych Angela pilotowała wiele pionierskich wypraw, znacznie rozszerzyła możliwości uzyskiwania powiększeń, a także miała na swoim koncie wprowadzenie wielu urządzeń zabezpieczających, włączonych teraz na stałe do wyposażenia statków floty międzygwiezdnej.

Partnerował jej Terry Drafts, fizyk afrykański, młodszy od niej o połowę. Mówił cichym, delikatnym głosem, miał skłonność do zamyśleń, był uczuciowy. Nie czynił tajemnicy z tego, iż uważa, że latać z Angela to jakby się wykupiło bilet prosto do miejsca, gdzie dzieją się najważniejsze sprawy.

— Jeśli naprawdę coś macie, Carson — mówiła Angela — z przyjemnością wam pomożemy. Prawda, Terry? Ale nie marnujcie naszego czasu, dobrze?

Ponieważ zegary statków międzygwiezdnych nastawione są według czasu Greenwich, nowi pasażerowie nie mieli kłopotów z przystosowaniem się. Na wszystkich pojazdach najróżniejszych flot biło właśnie południe, kiedy Angela pokazywała swoim pasażerom ich nowe kwatery.

Przyłączyła się do nich w czasie lunchu i słuchała, jak rozmawiają o swoich doświadczeniach w tym systemie. W końcu zapytała, czy są pewni, że stąd pochodzą Twórcy Monumentów. (Byli pewni.) W jaki sposób stracili członków ekipy? (Nikt nie wdawał się w szczegóły, ale powiedzieli wystarczająco dużo, by wzbudzić w niej dezaprobatę i szacunek.)

— Teraz rozumiem, dlaczego dali wam do dyspozycji mój statek — powiedziała w końcu. — Możemy tu zostać. Możemy zabrać was do Punktu Zebry. Albo możemy wracać na Ziemię. Wszystko zależy od was.

Punkt Zebry to była tutejsza baza dla statków badawczych.

— Angelo — powiedział Carson — w tej chwili chcielibyśmy rzucić okiem na jeden z tutejszych księżyców. A potem czeka nas trochę poważniejsza podróż.

Angela wycelowała teleskopy statku na portowe miasto. Wyglądało bardzo pogodnie: białe ruiny zagrzebane w zielonych pagórkach, schodzący nad samą wodę gęsty las. I wiodące donikąd ruiny mostu.

Spędzili dwa dni na badaniu tutejszego Oz. Na nowo zdumiewali się jego architekturą. To była — jak oznajmił Drafts — istna Mekka kątów prostych. W przeciwieństwie do obiektu na Quraquie, ten nie miał wyjątków, żadnych okrągłych wież.

Ale był także naznaczony widocznymi zniszczeniami — opalony i zryty kraterami.

— Widziałam ten drugi — powiedziała Angela. — Po co w ogóle stawiali takie rzeczy?

— Mam nadzieję, że się tego dowiemy — odpowiedział jej Carson.

Wieczorem, 18 kwietnia 2203 roku, tuż przed jedenastą, opuścili orbitę tego księżyca.

Dwa wieczory później Carson ceremonialnie pozbył się swego wózka. A Janet dodała do całości kolejną spekulację. Najpierw wspomniała o tym Hutch.

— Myślałam o tym zwrocie z quraquackiej modlitwy… — zaczęła.

— O „Bożej maszynerii”?

— Tak. O tej „Bożej maszynerii”…

— No, co z nią?

— Może nie jesteśmy aż tak daleko. Jeśli istnieje jakaś fala A, ta, która sięgnęła Bety Pac w dwudziestym pierwszym tysiącleciu p.n.e., jeśli szła dalej, musiała dotrzeć na Ziemię.

Hutch pokiwała głową.

— Przed pojawieniem się pierwszych cywilizacji, tak? Zanim ktokolwiek mógł ją odnotować?

— Niezupełnie. Przez system słoneczny musiałaby przejść gdzieś w okolicach piątego tysiąclecia p.n.e.

Hutch patrzyła na nią wyczekująco. Taka data nic jej nie mówiła.

Janet wzruszyła ramionami.

— Pasuje do najnowszych ustaleń na temat Sodomy i Gomory.

Z ARCHIWUM

(przekazane za pośrednictwem boi laserowej)

DO: NCA CARYKNAPP

ADR.: DAYID EMORY

OD: FRANK CARSON, MISJA BETA PAC

NCA ASHLEY TEE

DOT: POSUNIĘCIE OPERACYJNE

DAVID. PRZYKRO, ŻE WYRUSZAMY PRZED TWOIM PRZYJAZDEM, ALE SPRAWY NAGLĄ. MOŻE BĘDZIEMY MOGLI SIĘ DOWIEDZIEĆ, CO SIĘ STAŁO NA ORIKONIE. NASTĘPNY PRZYSTANEK NA LCO4418. DOŁĄCZ TAM DO NAS, JEŚLI BĘDZIESZ MÓGŁ. CARSON.

Rozdział 27

Na pokładzie NCA Ashley Tee, po drodze do LCO4418, środa, 27 kwietnia, 2203, 19.30

— Nie mogę uwierzyć — oświadczył Drafts, popatrując smętnie na swą parę dwójek — że naprawdę to robimy.

— Że co robimy? — Angela podniosła wzrok znad książki.

— Gonimy za smokiem — odpowiedziała Hutch, która nie miała w ręku nic.

— To w każdym razie jest warte podróży — odparła Angela. — Nie wierzę w ani jedno wasze słowo, ale zdarzało mi się w życiu pomylić. — Ta kobieta dosłownie emanowała witalnością. Hutch bez trudu mogła sobie wyobrazić, jak tamta wlatuje w krater wulkanu.

— Pasuję — wtrącił Drafts. Przedtem ciągle wygrywał, był więc w zapalczywym nastroju. — Mój problem polega na tym — oznajmił — że nie mogę sobie uzmysłowić, jak by to miało wyglądać. Znaczy: czy mamy się spodziewać całej hordy zabójczych nanomaszyn miotanej w stronę naszej galaktyki gdzieś ze środka Próżni co osiem tysięcy lat? — Położył karty na stoliku grzbietami do góry. — Czy raczej floty pełnej psychopatów?

— A może — wtrąciła Janet — to wcale nie z Próżni, tylko z centrum galaktyki. — Usiłowała nie pokazać, jak bardzo jest zadowolona ze swoich kart. — Wychodzę — oznajmiła. Pchnęła monetę w stronę banku. — Wtedy zbliżałoby się z tego samego kierunku.

Drafts rzucił okiem na Carsona.

— Cztery tysiące czterysta osiemnaście już była badana. Gdyby tam się coś działo, już byśmy o tym wiedzieli.

— Albo nie — sprzeciwiła się Angela. — Jeżeli to coś w ogóle istnieje, może być tak, że trudno to znaleźć, chyba że dokładnie się wie, czego szukać.

— No cóż — Drafts nadal zwracał się do Carsona — nie chciałbym nikogo urazić, ale wątpię, czy nasz smok da się wywieść na światło dnia.

— Ech, Terry, czy ty się nigdy niczego nie nauczysz? — rzuciła Angela z westchnieniem, które dałoby się usłyszeć pewnie i w ładowni. — Masz rację. Ale wielkich znalezisk dokonują zwykle ci, którzy jej nie mają.

Carson uśmiechnął się do niej z aprobatą.

Drafts wzruszył ramionami.

— No dobrze — mruknął.

Hutch złożyła swoje karty i obserwowała, jak Janet wypłasza po kolei wszystkich graczy. Carson zebrał karty i zaczął tasować.

— Twórcy Monumentów jako Śmierć — rzucił w zamyśleniu. — Czy mogli stworzyć coś, co im się później wymknęło spod kontroli? Hutch próbowała ominąć wspomnianą kwestię.

— Nie lepiej poczekać z tym, aż dotrzemy na miejsce? Na razie możemy tylko zgadywać.

Angela siedziała w fotelu z podwiniętymi nogami. Czytała „Matamę”, japońską tragedię sprzed stu lat.

— Jeśli istnieje jakaś taka fala — rzuciła nie podnosząc wzroku znad książki — to musiałaby być dosyć głęboka, przynajmniej na jakieś kilka lat świetlnych, żebyśmy w ogóle byli w stanieją zlokalizować. Jaki mechanizm mógłby osiągnąć aż takie rozmiary?

— Jeśli istnieje — dodała Janet — to rozciąga się od Quraquy do Noka. Minimum sto lat świetlnych. — Przeniosła wzrok na Carsona. — Niemożliwe jest sztuczne wywołanie tego rodzaju efektu.

— Nie widzę, żeby te wasze dowody składały się w jakąś logiczną całość — oświadczył Drafts. — Słuchajcie, ci ludzie, czy kto to tam był, mieli takie hobby, że wszędzie, gdzie się pojawili, musieli zostawić swój podpis. Po prostu lubili monumenty. Te wasze budowle Oz i te sześcienne księżyce to były tylko wczesne próby. Dopiero przekształcali płetwy w nogi. Nie ma w tym żadnych ukrytych znaczeń — to zwykłe wprawki.

— Daj spokój, Terry — powstrzymywał go Carson.

— Czemu nie? Dlaczego w tym musi akurat tkwić jakieś głębokie znaczenie? Może są tylko tym, czym zwykle bywają monumenty — realizacją pewnej koncepcji w sztuce. A ten wasz ośmiotysiącletni cykl właściwie nie jest jeszcze żadnym faktem. Połowa z tego to czyste zgadywanki, a założę się, że reszta to pobożne życzenia.

Spojrzenia Carsona i Janet powędrowały teraz w stronę Hutch.

„Cholera — pomyślała — przecież nie dawałam im żadnych gwarancji”. Ale czuła się zmuszona bronić swoich racji.

— Nie ja wymyśliłam te daty — odparła. — Ustalili je Henry Jacobi i David Emory, a także ludzie opracowujący dane na Perth. Ja tylko złożyłam wszystko do kupy. Jeśli owe liczby to tylko zbieg okoliczności — nic nie mogę poradzić. Ale na pewno nie są to pobożne życzenia. Wcale nie marzę o spotkaniu ze smokiem.

Napięcie prysło i wszyscy wybuchnęli śmiechem.

Gdyby jakaś kosmiczna ręka przestawiła czerwonego olbrzyma LCO4418 w centrum Układu Słonecznego, Merkury i Wenus zniknęłyby we wnętrzu gwiazdy, a Ziemia znalazłaby się tuż przy jej powierzchni, która gotowała się leniwie w temperaturze niecałych 2200 kelvinów. To bardzo sędziwa gwiazda, o wiele starsza od Słońca. Dawała krwistoczerwone światło, rozlewające się na gromadkę spokrewnionych z nią światów.

Planety ziemiopodobne krążyły po obu stronach systemu, oddzielone od siebie czterema gazowymi olbrzymami. Ekipa badawcza, która odwiedziła ten układ dziesięć lat wcześniej, doszła do wniosku, że prawdopodobnie istniały tu dawniej i inne planety, które zostały wchłonięte przez poszerzającą się gwiazdę, LCO4418, która teraz znajdowała się w końcowym stadium tej fazy. Przez następnych kilka milionów lat będzie się teraz kurczyć.

Carson przyglądał się obrazowi na ekranie. Nic nie wydobywało się z jej wnętrza, spójnej powierzchni nie mąciły słoneczne plamy. Gwiazda wkroczyła właśnie w ostatnią fazę swego żywota, jej śmierć nadejdzie rychło. Wedle standardów kosmicznych, rzecz jasna.

Bo tak naprawdę wciąż jeszcze tu będzie i niewiele się zmieni, na długo po tym, jak rasę ludzką spotka wreszcie los, który był jej przeznaczony. Albo kiedy wyewoluuje w coś zupełnie innego.

W czasie lotu panowała poważna atmosfera. Nie wróciły już odświętny nastrój oraz entuzjazm dawnych dni na Winckelmannie. Załoga i pasażerowie spędzali wspólnie większość czasu. Nikt nie trzymał się na uboczu. Ale raz za razem zapadały długie, niezręczne chwile ciszy, padały zakłopotane spojrzenia, nie rozbrzmiewały przemilczane słowa. I nie było to sprawą czystego przypadku, że w wieczór poprzedzający przylot na LCO4418 rozmowa toczyła się wokół sposobów usprawnienia pochówku tak, by ułatwić pracę przyszłym archeologom.

Późnym popołudniem siódmego maja wskoczyli z powrotem w przestrzeń rzeczywistą, sporo na południe od płaszczyzny planetarnej.

W chwilach kiedy Carson decydował się na szczerość wobec siebie, musiał przyznać, że tak naprawdę nie spodziewa się, że coś tu znajdzie. Tak naprawdę wcale nie wierzył w tę falę. Koncepcja sama w sobie pozostała bardzo intrygująca, ale nie był to ten rodzaj zjawisk, w jaki można bez zastrzeżeń uwierzyć. Tak więc stał teraz na mostku Ashley Tee i przemierzał wzrokiem rozległe pustkowia, zastanawiając się w duchu — i nie po raz pierwszy — co on tu właściwie robi.

Trzej ocalali członkowie pierwotnej ekipy nie mogli już dłużej kryć przed sobą swych uczuć, więc Carson nie był szczególnie zaskoczony, kiedy Hutch, pojawiwszy się z nagła za jego plecami, utrafiła wprost w jego nastrój.

— Czasem — powiedziała — trzeba skorzystać z okazji i sobie odpuścić.

Rozpoczęli od przeprowadzenia pełnego zakresu badań powierzchni planety w poszukiwaniu sztucznie stworzonych obiektów. Nie wykazały niczego, ale to nie znaczyło, że tu nic nie ma, bo obiekt mógł się znajdować poza zasięgiem czujników albo był za mały, żeby mogły go wychwycić, albo krył go jakiś obiekt naturalny.

Wbrew samym sobie — bo, naciskani, przyznali w końcu, że uganiają się za duchami — poczuli się rozczarowani.

Angela przeglądała uważnie raporty poprzedniej misji na 4418.

— Dosyć typowy układ — powiedziała do Hutch. — To co teraz robimy?

Ekrany zdominował całkowicie czerwony olbrzym.

— Poziomy i piony — odparła Hutch. — Porobimy tu trochę kątów prostych.

Carson poszukiwał najlepszego miejsca na ich budowlę. Wyjaśnił wszystkie szczegóły swego planu strategicznego, a Angela wywołała topograficzne mapy wykonane przez poprzednią ekipę. Zdecydowali, że wykorzystają do swoich celów wielgachny księżyc, który krążył wokół drugiej planety — 4418-IID. Inaczej mówiąc: Delta.

Drafts wywołał na ekran jego obraz. W przyćmionym świetle gwiazdy światek prezentował się egzotycznie — cały był złotosrebrny, jak od blasku świec. Chmury dryfowały nisko nad pomarańczowymi polami śniegu, nad azotowymi morzami, metanowymi bagnami i zakrzywionymi łańcuchami gór. Leżał w cieniu delikatnych pierścieni wokół swej wielkiej planety.

Atmosfera wykazywała zawartość wodoru, metanu, azotu, cyjanku, wodoru i etylenu. Odległość od planety wynosiła 650 tysięcy kilometrów. Czas jednego obrotu: trzynaście dni. Średnica — 5300 kilometrów. Temperatura na powierzchni na równiku: — 165°C. Ciążenie na powierzchni: 0,37. Czas jednego okrążenia: 11,14 dnia. Wiek: szacowany na 4,7 miliardów lat, z możliwością błędu około 10 proc. Cały system odległy był od słońca o dwanaście AU.

Przyglądali się, jak na półkuli zachodniej wybucha wulkan. Na jeden z oceanów padał śnieg, a pobliskie brzegi siekły ulewne deszcze.

— Ten sztorm może mieć sporo procent — odezwała się Angela. — Na dole jest mnóstwo etanolu, a i temperatura jest niemal najodpowiedniejsza. — Uśmiechnęła się szeroko. — Nie zdziwiłoby mnie, gdyby się okazało, że są tam jeziorka z benzyną.

Carson znalazł to, czego szukał, na południu, jakieś dwadzieścia stopni od równika — rozległą równinę usianą rozlicznymi płaskowzgórzami.

— Tu — stuknął palcem w ekran. — Tu będziemy wszystko ustawiać.

Z pomocą Hutch Drafts odłączył od statku trzy z jego zewnętrznych kamer. Ashley Tee w wyniku tego stała się miejscowo ślepa, ale nie było to takie straszne. Wspólnie sklecili podpórkę dla lasera i trójnogi dla kamer.

— Opowiedz mi, jak będzie wyglądała łączność — poprosił Carson, kiedy trzeciego dnia rano po raz kolejny okrążali gazowego olbrzyma. W porze śniadania powinni już wejść na orbitę Delty.

Hutch podała mu do obejrzenia jedną z kamer, rozłożyła trójnóg (który będą musieli solidnie zakotwiczyć w lodzie) i przypięła doń czujniki.

— Stawiamy kamery na ziemi, dookoła celu. Wystrzelimy dwa satelity łącznościowe. Jeśli kamery coś zobaczą, prześlą obraz na satelity, a te prześlą ponadświetlny alarm na Punkt Zebry. Satelity umieścimy w wypukłych kasetkach, żeby nie miały kątów prostych.

— W jaki sposób włączają się kamery?

— Reagują na nagły i znaczący wzrost aktywności elektrycznej albo na temperaturę przewyższającą normalnie tutaj występujące. Każda kamera ma swój własny system czujników, więc będą pracować niezależnie od siebie. Jeśli coś rzeczywiście się wydarzy, będziemy mogli uzyskać zdjęcia.

— A co ze zwykłymi burzami elektrycznymi? Czy one nie włączą kamer?

— Angela twierdzi, że błyskawice są tutaj rzadkością, zrobiła mi też całkiem sensowną wyliczankę na temat: dlaczego tutejsze zjawiska przyrodnicze nie będą w stanie uruchomić kamer. A jeśli nawet uruchomią — wzruszyła ramionami — to trudno. Ktoś będzie się fatygował nadaremnie.

— Ktoś będzie się fatygował? — Nie tak wyobrażał sobie Carson system alarmowy. — Czy nie da się tego stwierdzić na podstawie otrzymanych na Punkcie zdjęć?

— Nie dostaną żadnych zdjęć. Obrazy będą przechowywane w satelitach. A wyślą na Punkt tylko i wyłącznie sygnał alarmowy.

— Dlaczego nie wyślecie zdjęć?

— Nie możemy. Łączność nadprzestrzenna pochłania ogromne ilości energii. Nie możemy jej tyle wytworzyć, chyba że sami będziemy krążyć tu w okolicy, żeby w razie czego wykorzystać urządzenia siłowe Ashley Tee. Więc zrobimy, ile możemy, i poślemy im brzęczyk.

„No, pięknie” — pomyślał Carson. Za każdym razem, kiedy tu będzie burza, oni będą musieli wyekspediować statek.

— Nie mogę powiedzieć, że jestem zachwycony — marudził. — Na ile bezpieczne będą kamery, jeśli coś rzeczywiście się zdarzy?

— Trudno powiedzieć, bo przecież sami nawet nie wiemy, co właściwie ma się zdarzyć. Będą musiały być dość blisko celu — co najwyżej jakieś kilkaset metrów, żeby mogły zadziałać czujniki o krótkim zasięgu. Jeśli umieścimy je dalej i przełączymy na większy zasięg, zaczną odbierać za dużo przypadkowych sygnałów, a wtedy rzeczywiście będziemy mieli całą serię fałszywych alarmów.

— Rozumiem.

— Jeszcze jedna sprawa. Jeśli wszystko przebiegnie tak, jak się tego spodziewamy, w powietrzu będzie bardzo dużo ładunków elektrycznych, a transmisje nam się pozacierają. Wówczas obrazy nie dotrą na satelity.

— W takim razie przekaz powinien nastąpić z opóźnieniem.

— Już to urządziłam. Dodatkowo będziemy fotografować z poziomu gruntu. Wszystko z kopiami zabezpieczającymi, tak że jeśli cokolwiek zdoła przetrwać, my będziemy mieli swój zapis. — Była dumna ze swojej roboty i spodziewała się, że Carson to zauważy. Ale on wciąż nad czymś myślał. — Próbowałam jak najlepiej zabezpieczyć sprzęt — dodała po chwili.

— W porządku — odparł. — To dobrze.

— Za parę lat trzeba będzie wysłać kogoś, żeby wszystko tu wymienił. Sprzęt nie był przeznaczony do tego rodzaju zadań, więc nie przetrwa długo.

— Wiem — odpowiedział. Jednak oboje zdawali sobie sprawę, że wysłanie tu kogokolwiek z takim zadaniem jest mało prawdopodobne.

Wyznaczyli swój cel na rozległej, okrytej śniegiem równinie, zakończonej z jednej strony pasmem gór, a z drugiej bagnami pełnymi azotowego i węglowodorowego szlamu. Płaskowzgórza, które przyciągnęły uprzednio uwagę Carsona, rozsiane były po całym, w większości zupełnie płaskim, terenie: oblodzonym i skąpanym w bladym, czerwonawym świetle dalekiego słońca.

Ustalili, że będzie to grupka czterech płaskowzgórzy, które leżały na obszarze o boku mniej więcej sześćdziesięciu kilometrów. Każde miało kształt zbliżony do prostokąta. (Właśnie dlatego wybrano tę, a nie inną grupę.) Najmniejsze z nich zajmowało obszar około sześciu kilometrów kwadratowych, największe około stu. Carson dałby wiele za to, by móc znaleźć cztery płaskowzgórza, które leżałyby na czterech rogach kwadratu, ale natura nie dostosowała się do jego życzeń — ani na tym świecie, ani na żadnym z okolicznych. Te cztery płaskowzgórza były najbliższe ideału.

Zaplanowali, że wygładzą nierówne krawędzie i zamienią płaskowzgórza w idealne prostopadłościany. Żeby to osiągnąć, przy trójce potrzeba zaledwie kilku zabiegów kosmetycznych. Przy czwórce — tym największym — czeka ich za to grubsza robota.

— Nie upodobnią się szczególnie do Oz — rzucił sceptycznie Terry.

— Mylisz się — skwitowała Janet. — Kiedy skończymy, będą całe w liniach prostych. Żadnych krzywych. Tak jak te sześcienne księżyce.

— A według ciebie liczą się tylko linie proste?

— Tak — potwierdziła. „Kąty proste. Wszystko wszędzie sprowadza się zawsze do kątów prostych”. — Wiesz co? Może chodzi po prostu o to, by stworzyć wzór, jaki nie pojawia się w naturze? Chcieliśmy trocheje powycinać, urozmaicić. Ale możliwe, że nie w tym rzecz.

Carsonowi doskwierała nieco świadomość, że nikt na pokładzie statku nie pracował przedtem tak wielkim pulserem.

— Może się skończyć na tym, że powystrzelamy się nawzajem — rzucił ponuro.

Podpórkę dla miotacza strumieni cząsteczkowych zainstalowali w ładowni wahadłowca. Janet obrzuciła wszystko niepewnym spojrzeniem i uśmiechnęła się do Hutch.

— Jak to nam wypadnie, mamy po występie.

Hutch próbowała sobie wyobrazić, jak wszystko po kolei będzie wyglądać. W pewnej chwili wahadłowiec musi lecieć niemal na boku, żeby mogli uzyskać dobry kąt strzału z luku ładowni.

— Mam tylko nadzieję, że żadne z nas przy tym nie wypadnie — oświadczyła.

Załadowali moduły platformy, napełnili powietrzem kilka zapasowych zbiorników. W tym otoczeniu nie będzie możliwości uzyskania powietrza, gdyby coś poszło nie tak. Z tego powodu Carson, teraz zdeterminowany, by zachować wszelkie możliwe środki ostrożności, zabierał ze sobą prawie miesięczny zapas powietrza.

— Po co aż tyle? — zdziwił się Drafts.

— Wahadłowiec może się zepsuć — wyjaśnił Carson. — Możemy tam utknąć.

Hutch nie podobał się ten wahadłowiec. Był skrzynkowaty, niezbyt aerodynamiczny w kształcie, prawie niezdatny do lotów w atmosferze. W czasie lotu odczują rzucanie. No i będą się wlekli. A w ogóle to nie była pewna — wbrew temu, co oświadczyła Carsonowi — że potrafi dać sobie z nim radę.

— Z przykrością muszę ci powiedzieć — zaczęła. — Ale ten wahadłowiec przypomina latający karton po butach. Byłoby znacznie lepiej, gdybyś poprosił Angelę, żeby go pilotowała. Przywykła do niego, no i jest najlepsza.

— To chyba nie może być aż tak trudne.

— Chcesz się założyć o własne życie?

Carson spojrzał na nią i uśmiechnął się z aprobatą.

— Dzięki — rzucił.

Zabrał Hutch ze sobą na mostek, gdzie Angela przyglądała się obrazom ich wybranego rejonu.

— Wolelibyśmy, żebyś ty poprowadziła wahadłowiec — oznajmił bez ogródek. — Hutch mówi, że ciężko go opanować i że ty jesteś w tym całkiem niezła.

Angela przyglądała mu się uważnie przez dłuższą chwilę.

— Czy ty tak chcesz? — zwróciła się do Hutch. Miała na sobie jasnobrązowy kombinezon pokładowy z wyszytym na lewej piersi potężnych rozmiarów znakiem Ashley Tee — żaglowcem na tle gwiezdnego kręgu.

— Tak. Sądzę, że to dobry pomysł.

— W takim razie chętnie. — Hutch pomyślała sobie, że coś jeszcze ją nurtuje. — Oczywiście, nasz wahadłowiec jest bardzo ciasny. A czworo ludzi w stacji na powierzchni to już prawdziwy tłok.

Janet wychyliła się ku niej z fotela.

— Ja nie mam aż tak wielkiej ochoty rzeźbić w górskich zboczach. Jeśli chcecie, pomogę utrzymać fort tutaj.

Wczesnym rankiem wahadłowiec wyśliznął się ze swych cum, odłączył od Ashley Tee i rozpoczął zejście. Angela ustaliła uprzednio łagodny ześlizg, który umożliwił metodyczne wejście w atmosferę. Bez trudu wskoczyli w górne jej warstwy.

Delikatne wzajemne oddziaływanie pędu statku i miejscowych pól magnetycznych wystarczało im za cały napęd. Ale w miarę jak wzrastało ciśnienie, zaczęło nimi coraz mocniej rzucać. Wiatr walił o kadłub i ciskał w okna grube krople gęstego deszczu. Carson, złapany z tyłu w tymczasową sieć pasów, głośno wyraził swe niezadowolenie.

— Nic się nie dzieje — odpowiedziała Angela. — Przy tego rodzaju pojazdach zawsze bardzo wieje z naprzeciwka. Nie martwcie się. Nic mu nie będzie.

Na spotkanie wyszły im górskie łańcuchy, łachy śnieżne i morze koloru kawy.

Żadna jeszcze ludzka stopa — pomyślała Hutch. Nigdy.

W godzinę później zbliżyli się do celu, przeleciawszy nad wypełnioną szlamem rzeką. Krajobraz tutaj upstrzony był śnieżnymi zaspami, kamieniami i żlebami. Mieszanka światła przywodziła na myśl Halloween — czerwone słońce i wodnistobrązowy, opasany pierścieniem olbrzym, który unosił się nad horyzontem jak chiński balon, zimny, ponury i zakazany. W takich miejscach nie buduje się domków letniskowych.

Angela skręciła teraz na południe.

— Jeszcze dziesięć minut — uprzedziła ich.

Płaszczyzna wyrównywała się. Znów zaczął wiać wiatr, a powierzchnia zniknęła pod śnieżną kurzawą. Niebo poczerwieniało — nie tak, jak przy zachodzie słońca, przywodziło raczej na myśl podświetlone ogniem chmury nad płonącym lasem.

Ukazały się pierwsze płaskowzgórza.

— Są już na dole — oświadczył Drafts.

Przez cały czas obserwował napływające z dołu obrazy. Janet w czasie ich zejścia okazywała lekki niepokój, a teraz odczuła widoczną ulgę na wieść, że misja znalazła się już na ziemi.

— Wygląda na to, że od zachodu idzie burza — odezwała się. Pomarańczowoszare chmury sunęły szybko nad musztardowego koloru mgłą. — Może to część tego spirytusowego deszczu.

— Janet. — Twarz Draftsa odwróciła się teraz ku niej. — Odpowiesz mi na jedno pytanie?

— Jasne.

— Co robisz w czasie wolnym, kiedy nie uganiasz się za kosmicznymi falami?

Rząd monitorów po jej prawej stronie ział czarną pustką. Były podłączone do skanerów dalekiego zasięgu, które nadal szukały w tym systemie czegoś niezwykłego. Słońce, planety, ich księżyce, komety, skały i kosmiczny pył zostały wyciemnione. Odnotowują tylko to — wszystko to — co wykracza poza przyjętą normę, aż do samego krańca tego układu.

Strata czasu. Jak inaczej można to nazwać?

— Sama już nie wiem — odpowiedziała. — Naprawdę, sama już nie wiem.

KSIĄŻKA POKŁADOWA

Ekipa naziemna melduje, że wylądowali. Wysłaliśmy w kosmos dwa satelity łącznościowe, mające nam zapewnić całodobową łączność. Umieściliśmy również na orbicie boję sygnalizacyjną, która nakieruje na nas statek z Noka, kiedy tu dotrą.

Muszę dodać, że to najdziwniejsza misja, spośród wszystkich, w jakich zdarzyło mi się brać udział. Prawdopodobnie nikt nie ma pojęcia, czego właściwie szukamy.

— T. F. Drafts

NCA Ashley Tee

14 maja 2203

Rozdział 28

LCO4418-IID („Delta”), sobota, 14 maja, 17.45 czasu Greenwich

Naziemna śnieżyca schowała przed ich wzrokiem powierzchnię planety, kryjąc pod sobą wszystko z wyjątkiem najwyższych wzgórz, które teraz przypominały szarą flotę sunącą przez morze rdzawej barwy. Te cztery, które sobie upatrzyli, znajdowały się w najdalej wysuniętym na zachód krańcu płaszczyzny, tam gdzie grunt powoli stawał się skalisty, górski.

Hutch przyszło do głowy, że Carson za bardzo sugeruje się wieżami stojącymi w rogach centralnego placu tamtego Oz na księżycu Quraquy. Kiedy mu o tym wspomniała, wydał się zaskoczony, ale po namyśle przyznał jej rację.

— Chciałbym zrobić to samo tutaj — powiedział. — Stworzyć kwadrat, wykorzystując do tego inne kwadraty. Zapewne nie wyjdzie idealnie, ale możemy próbować osiągnąć jak najbardziej zbliżony efekt.

Największe z całej czwórki wzgórz stapiało się od tyłu ze stojącą za nim górą. Z tym właśnie będą mieli największy kłopot i dlatego wybrali jego wierzchołek na siedzibę i bazę. Wśród potężnych porywów wiatru Angela sprowadziła wahadłowiec na dół i posadziła go ostrożnie na pomarańczowym śniegu. Jej kunszt wywarł na Hutch duże wrażenie.

Płaskowyż był olbrzymi. Żeby go obejść dookoła, potrzebowaliby około dziesięciu godzin. Otoczeni burzą śnieżną, nie widzieli dokładnie jego krawędzi, ale zdawali sobie sprawę, że czeka ich bardzo ambitne zadanie.

— Dzisiaj lepiej nie wyściubiajmy nosa na zewnątrz — oznajmił Carson. — Wyruszymy z samego rana.

Angela wskazała mu karmazynową smugę na wschodzie.

— To właśnie jest ranek. Ale masz rację — poczekajmy, aż przejdzie burza. Wtedy cały projekt może zacznie wyglądać bardziej sensownie. — Uśmiechnęła się cierpko.

Drafts właśnie odkładał jakiś podręcznik techniczny, kiedy na mostek weszła Janet.

— Coś się dzieje?

— Cisza. Chyba wszyscy śpią.

— Mamy jakieś odczyty na temat pogody?

— Kiepskie. Tu chyba zawsze jest kiepska pogoda. Tak mi się wydaje. Ale jestem słaby z meteorologii.

Na ekranach wiele się działo — wyświetlały cyfry wskazujące zużycie energii, odczyty skanerów krótkiego i dalekiego zasięgu, pozycję i konfigurację orbit. Poziom paliwa. Dane systemu podtrzymywania życia tu i na wahadłowcu.

Janet była zadowolona. Drafts, mimo że nieprzychylny wobec całego projektu, okazał się miłym kompanem, obdarzonym sympatycznym poczuciem humoru. Statek mieli dosyć wygodny i wiodło się w nim proste, przyjemne życie. Uważała, że zadania na powierzchni zawsze są nudne i mozolne.

Już miała wdać się z nim w pogaduszki, kiedy Drafts nagle cały zesztywniał. Niemal natychmiast zabrzęczał alarm.

— To z dalekiego zasięgu — orzekł.

Rozjaśniły się dwa ekrany. Przedstawiały obraz optyczny i czujnikowy jakiegoś zamglonego obiektu. Zasięg: 12 AU. Drafts zmarszczył brwi.

— Dziwne.

Szacunkowa średnica: 23 000 km.

— Nieregularny kształt — dodała Janet.

— Wygląda na to, że mamy tu jeden świat gratis. — Wywołał dane z odczytów. — Przecież jego miało tu nie być. — Studiował przez chwile dane z czujników. — Nie udało nam się przeniknąć do środka — powiedział. — Przypomina obłok. Wodór i pył. Śladowe ilości żelaza, węgla, formaldehydu i cząsteczki krzemianów.

— W takim razie to obłok. — Janet nie rozumiała, dlaczego jest tak bardzo zdziwiony.

— Angela wiedziałaby na ten temat znacznie więcej ode mnie, ale nie wydaje mi się, żeby kiedykolwiek zdarzały się tak małe obłoki. Zwykle bywają dużo, dużo większe.

— Co jest w środku? — zapytała Janet.

— Nie wiem. Nie można się tam przedostać. Powiększył obraz pięciokrotnie i wyostrzył. Nadal widzieli tylko zamazaną plamę.

Delta, niedziela, 15 maja, 10.45

Wiatr ustał tak nagle, jakby ktoś przekręcił niewidzialny wyłącznik. Wierzchołek płaskowzgórza stał się naraz bardzo spokojny. Patrzyli teraz na rozpościerającą się przed nimi pustynię w kolorze pomarańczy. Angela wyprowadziła wahadłowiec ze śnieżnej zaspy, jaką wokół niego nawiało, potem wysiedli i zaczęli zakładać bazę.

W ciągu następnych dwóch godzin wznieśli najnowszy model ciśnieniowego namiotu, który składał się z triady wzajemnie ze sobą połączonych, ale zarazem całkowicie oddzielnych srebrnoczarnych kopuł. Pomarańczowy śnieg był mokry, ciężki i bardzo utrudniał im poruszanie się, toteż po wykonaniu zadania wszyscy do cna wyczerpani opadli w nadmuchiwane fotele w jednej z kopuł. Tymczasem w górze rozpętała się kolejna burza, patrzyli więc, jak nad ich głowami przetaczają się ogniste chmury. Teraz spadł z nich deszcz. A padał ciężkimi jak syrop kroplami, które rozbryzgiwały się uderzając w okna, a potem spływały z wolna w dół jak ameby. Niebo przeszyła błyskawica.

Angela siedziała tuż przy oknie.

— To tyle, jeśli chodzi o błyskawice, które są tutaj rzadkością.

— A przy okazji — wtrącił Carson — jeżeli atmosfera rzeczywiście zawiera opary benzyny, dlaczego błyskawica nie wysadzi tu wszystkiego w powietrze?

— Z braku tlenu — odparła. — Gdyby w atmosferze była domieszka tlenu, mielibyśmy niezłe widowisko.

Ich schron mógłby uchodzić niemal za dzieło sztuki. Każdy zajmował osobny pokój z łazienką, była kuchnia i centrum operacyjne, a nawet sala konferencyjna. W zewnętrznych ścianach rozmieszczono polaryzowane okna. Mieli do dyspozycji wygodne meble, muzykę, niezłe bazy danych i przyzwoite jedzenie.

— Mogło być gorzej — oznajmiła Angela, która, tak jak pozostali, przyzwyczaiła się raczej do obcowania z produktami znacznie pośledniejszej marki.

Coś ją wyraźnie nurtowało. A kiedy Hutch zapytała, co jej chodzi po głowie, zawahała się.

— Sama nie wiem na pewno — odparła. — Zbliżam się już do emerytury. Prawdę mówiąc, nie chcieli, żebym tym razem leciała. Myślę, że to już mój łabędzi śpiew. — Jej oczy pojaśniały znienacka. — Chyba najciekawsza misja, w jakiej zdarzyło mi się brać udział. — Znów się zamyśliła. — Taaa… Nigdy przedtem czegoś takiego nie widziałam. Mam nadzieję, że znajdziemy coś takiego, co pozwoli mi odejść z klasą.

— Nawet jeśli to będzie smok?

— Pewnie. Zwłaszcza jeśli to będzie smok!

Janet przeglądała od niechcenia raport z misji Ashley Tee. Statek prowadził badania starszych gwiazd, przeważnie w średnim wieku, stabilnych typów G, pierwszych kandydatek do prowadzenia wokół nich podwójnych poszukiwań — w zakresie nadających się do zasiedlenia światów oraz obcych cywilizacji. Jak dotąd, nie znaleźli nic, co nadałoby sens ich wysiłkom.

Pomocnicze ekrany po prawej wyświetlały obraz chmury. Niewiele się na nim zmieniło. Była teraz odrobinę wyraźniejsza w rezultacie wyostrzenia obrazu i — w znacznie mniejszym stopniu — zmniejszającej się odległości.

— Hej — zawołał Drafts. — Chyba mamy jeszcze jeden!

— Co takiego?

— Jeszcze jeden obłok.

Janet opadła na fotel tuż za nim.

— Gdzie?

— Na bardzo dalekim zasięgu. — Wskazał na odczyty. Udało jej się dostrzec coś na ekranie. — Ten jest po drugiej stronie Słońca, oddala się od nas. Znajdzie się na samym skraju układu.

— Nie można poprawić obrazu?

— Jest za daleko. — Przeszukiwał właśnie bazy danych. — Ale też nie ma go w wykazach. — Odwrócił się do niej. — Ani jednego, ani drugiego nie było, kiedy prowadzono tamte badania.

— Albo je przeoczyli.

— Niezbyt prawdopodobne. Może lepiej dajmy znać Angeli.

Właśnie wyszli z kopuły, przeszli przez komorę powietrzną i już mieli stanąć w pomarańczowym śniegu, kiedy w ich rozmowy wmieszał się głos Draftsa.

— Mamy tu parkę anomalii — oświadczył.

Ruszyli dalej, z trudem brnąc przez śnieg. Carson zaczął się zastanawiać, czy nie powinni byli sobie zbudować rakiet śnieżnych.

— Co to za anomalie? — zapytał.

— Obłoki, jak mi się wydaje. Dwa.

— Tutaj? — zdumiała się Angela, spoglądając w krystalicznie czyste niebo, najwyraźniej myśląc o tym samym, o czym myślał Carson: że mówią o czymś, co wisi w powietrzu.

— Jeden w odległości 12 AU — zbliża się. Drugi jest po przeciwnej stronie Słońca. Jeszcze nie jestem pewien, ale wydaje mi się, że żaden z nich nie krąży po orbicie.

— Obłoki, powiadasz?

— Tak. Obłoki.

— To niemożliwe — orzekła.

— Poślemy wam zdjęcia.

— Dobra. Tak, przyślijcie je. — Ruszyła z powrotem do wnętrza kopuły. — Frank, nie masz nic przeciwko temu?

— Nie. Wróć i zobacz, co tam mają. Zobaczymy się w wahadłowcu.

Miotacz strumieni cząsteczkowych ogólnego zastosowania typu ATL 1600 to był jeden z tych, jakich na Quraquie używano do wycinania szybów w polarnym lodzie. Prosty w obsłudze, wytrzymały i wysoce efektywny. Wytwarzał wąski, dobrze zogniskowany strumień i mógł — nawet korzystając tylko ze skromnego zasilania wahadłowca — ciąć płaskowzgórze, jakby było ono gigantycznym kawałkiem sera.

Na Quraquie miotacze pobierały napę bezpośrednio ze stacji orbitalnej. Tutaj, na wahadłowcu, szybko wyczerpałyby się im zapasy energii, nie mogli więc wykorzystać pełnej mocy. Stąd konieczność ograniczenia do siedmiu godzin operacji dziennie. Prace będą postępować naprzód bardzo powoli.

Jednak prawdziwy problem stanowił fakt, że takim miotaczem trudno jest operować. Zaprojektowano go do instalowania na pokładzie specjalnie wyposażonych kapsuł. Carson będzie zmuszony celować nim z luku ładowni podczas lotu wahadłowca. Podpórka Hutch tak naprawdę służyła tylko temu, aby zapobiec wypadnięciu instrumentu lub jego operatora przez otwarte drzwi luku. Jedna tylko rzecz działała na ich korzyść — półtonowa jednostka w tej grawitacji ważyła niespełna dwieście kilo.

Angela dołączyła do nich wyraźnie podekscytowana.

— Nie wiem, czy to można łączyć z tym, czego szukamy, ale mamy przed sobą parkę bardzo dziwnych stworzonek. — Opisała im, co widziano ze statku. — Terry uważa, że to obłoki.

— A ty nie?

— Nie. Obłoki rozpadłyby się na strzępy w tych polach grawitacyjnych. One tylko wyglądają jak obłoki. Muszą być ciałami stałymi. Ten wybrzuszony przypisywałabym iluzji.

— Czy to nie mogą być obłoki wodorowe? — zapytała Hutch.

— Nie.

— Myślałam, że istnieje wiele wodorowych obłoków.

— Rzeczywiście. Ale nie bywają w takim rozmiarze. Te są o wiele za małe. Nawet nie potrafię sobie wyobrazić, jak coś takiego mogłoby się uformować. — Uśmiechnęła się z widocznym zadowoleniem. — Będziemy mieli na nie oko.

Pomogła im poprzypinać tysiącsześćsetkę, potem przeszła na przód wahadłowca, by zająć fotel pilota.

— Jesteśmy gotowi?

Byli gotowi.

— Dobra. Mam zamiar tu się zabezpieczyć. Co mnie martwi najbardziej, to fakt, że i wy i tysiącsześćsetka skupicie się po jednej stronie. Nie wykonujcie żadnych gwałtownych zmian pozycji. A kiedy każę wam zamknąć, zróbcie to natychmiast i przesuńcie się na drugą stronę. Wszystko jasne? A jeśli to coś rzeczywiście wam się wyrwie i zacznie wypadać, niech nikt go nie łapie. Nie waży wprawdzie nawet połowy tego, na ile wygląda, ale pamiętajcie, że wy też nie. Nie chcę tu żadnych zabitych.

Życzyła im szczęścia i odizolowała kabinę pilota. Hutch rozsiadła się wygodnie.

Będą lecieć z otwartymi drzwiami ładowni, bo obudowa miotacza wystawała poza pojazd. Przywiązali liny do pasków.

Angela zapuściła silniki i pomknęli w górę. Wahadłowiec okrążył trójkę kopuł, zakręcił na wschód i odleciał znad płaskowzgórza. Przejaśniło się, wiał północny wiatr.

— Wzgórza najprawdopodobniej zostały ukształtowane przez metanowe lodowce — mówiła Angela. — Ciekawe, czy ten księżyc miewa okresy lodowcowe.

Ciągnęła jeszcze przez chwilę ten temat, podczas gdy Carson i Hutch cierpieli z tyłu wszelkie niewygody jazdy. Pod nimi rozciągał się niezmierzony śnieżny krajobraz, widzieli, jak krawędź wzgórza — długa na jakieś dwieście metrów — zostaje z tyłu. Pędzili teraz nad równiną. Carson doszedł do wniosku, że powinni zacząć od tych łatwiejszych, żeby się oswoić z narzędziem.

Hutch zastanawiała się, czy Angeli zdarzyło się kiedykolwiek latać z otwartym lukiem ładowni. Raczej mało prawdopodobne, ale trzeba przyznać, że ta kobieta rzeczywiście znała swój wahadłowiec. Otwarte drzwi wytwarzały dodatkowy opór, przez co statek wykazywał tendencję do zbaczania na sterburtę, ale Angela radziła sobie z tym znakomicie.

Najprostsze zadanie przedstawiało sobą płaskowzgórze na południu. Miało już mniej więcej prostokątny kształt, tylko że jeden z boków częściowo zapadł się, pozostawiając sporą dziurę. Trzeba będzie to wyrównać. Jeśli chodzi o resztę — przyjdzie im co najwyżej wygładzić kąty proste na rogach.

Światła kontrolne dla poszczególnych faz miotacza umieszczone były w jaskrawożółtej kasetce w kształcie łezki, a jego czarna, polerowana obudowa przypominała lufę strzelby. Można nim było operować automatycznie lub ręcznie. Przeprogramowanie automatyki na współczynniki odpowiadające sytuacji wahadłowca było po prostu zbyt czasochłonne, więc zadecydowali, że będą prowadzić go ręcznie.

— W razie wątpliwości — rzekł Carson — kieruj się własnym nosem.

Była tam para uchwytów, lunetka z celownikiem i spust, który okazał się bardzo nieporęczny. Tak więc postanowili zignorować spust i zmajstrowali sobie zdalne sterowanie. Miało to wyglądać tak: Carson wyceluje, a Hutch w odpowiedniej chwili przyciśnie guzik.

— Zbliżamy się do celu — poinformowała ich Angela. — Przelećmy się parę razy dookoła, żeby pomyśleć, jak najlepiej się za to zabrać.

Janet ku swojemu zaskoczeniu odkryła, że poprzednią misję na 4418 przywiózł Harley Costa, facet, którego znała. Kiedy się spotkali, był właśnie w drodze na Canopus. Wiecznie zajęty, niewysoki człowieczek, który ignorował ludzi nie zainteresowanych astronomią. Janet poświęciła nieco czasu na to, żeby się zorientować w jego specjalności, zadała więc później kilka odpowiednich pytań i szybko się zaprzyjaźnili.

Harley na ogół nie używał zdań pojedynczych. Jego nadmiar energii zalewał zwykłe związki syn taktyczne. Zaś poglądy sposobiły się z góry do bitwy. Deptał raczej (nie zwalczał) poglądy przeciwne, z radością palił wszelkie obiekcje i z miażdżącą stanowczością oznajmiał własne decyzje. Harley nigdy nie wypowiadał opinii — on prezentował niezbite prawdy. Zastanawiała się, jaką osobą był jego partner, wrzucony tu z nim na rok czy dwa.

Przeglądając teraz raporty na temat 4418 niemalże słyszała jego głos. Harley jak wszędzie, tak i tutaj znalazł obiekty godne wzbudzenia jego zainteresowań. Wykrył aktywność sejsmiczną i wulkaniczną w zupełnie nietypowych miejscach, a także jakieś anomalia we wzorcach pól magnetycznych wokół gazowych olbrzymów. Zebrał całą serię pomiarów dotyczących tutejszego słońca, a na koniec dla rozrywki obliczył datę jego ostatecznej zagłady.

Zatrzymywali się nad poszczególnymi światami, dokonywali pomiarów i ruszali dalej. Ponieważ prawo Bode’a mówiło im, gdzie mają ich szukać, pewnie nie zawracali sobie głowy szerokim monitorowaniem okolicy, tak więc istniało prawdopodobieństwo, że mogły mu umknąć inne obiekty w tym systemie, nawet jeśli osiągały rozmiary całych planet.

Czy te dwa obiekty były tu już wtedy?

— Dobra. Już!

Hutch wcisnęła guzik i z wylotu lufy popłynął rubinowy strumień. Carson poczuł, jak podnoszą mu się włoski na przedramieniu. Promień miał grubość ołówka. Śmignął nad krajobrazem i wgryzł się w lód.

— Tak dobrze — powiedziała Hutch i zwróciła się do Angeli: — Wyrównaj trochę do lewej burty. Dobra! Tak przytrzymaj.

Carson klęknął za urządzeniem, żeby nim sterować. Przesunął promieniem pionowo — w dół ściany klifu. Natychmiast zaczął się formować obłok pary. Spadały bryłki lodu, śniegu i skał. Ale obłok wciąż narastał, aż w końcu przysłonił im cel. Carson wyłączył promień miotacza.

— To może potrwać znacznie dłużej niż się spodziewaliśmy. Zadźwięczał dzwonek łączności. Przekaz z Ashley.

— Słucham — dobiegł ich głos Angeli. Zgłosił się Terry.

— Mamy dla was więcej informacji.

— Słuchamy.

— Żaden z tych dwóch obiektów nie krąży po orbicie dookoła słońca. Oba przelatują przez ten system słoneczny, nie są z nim związane na stałe.

— Jesteś pewien? — Ton głosu Angeli brzmiał dość sceptycznie.

— Tak, jestem pewien. I jeszcze jedno — utrzymują równoległy kurs. I oba poruszają się z taką samą szybkością.

Carson przesłał Hutch szeroki uśmiech. — „Może dorwaliśmy sukinsyna”. — A uśmiech zrobił się jeszcze szerszy, kiedy usłyszeli, jak Angela nabiera gwałtowny haust powietrza, jakby znalazła się nagle tuż przed pędzącym pociągiem.

— A prędkość? — Hutch włączyła się do rozmowy. — Jaka jest ich prędkość?

— Jedna ma dwa tysiące osiemset i zwalnia, druga trzy tysiące dwieście i przyśpiesza.

— To prędkość naszej fali — rzuciła Hutch z nadzieją w głosie. — Obie mieszczą się w granicach prędkości naszej fali! Carson próbował panować nad własną wyobraźnią.

— Janet, co o tym myślisz?

— To samo co wy.

Może właśnie o to chodziło, o ten malutki sygnał poparcia od jedynego w okolicy zawodowego archeologa. Zniknęła cała sztywność dawnego pułkownika, a oczy zapłonęły blaskiem.

— Terry, na jaką odległość mogą się zbliżyć?

— Do nas? Jedna już nas minęła — odpowiedział. — Druga podejdzie na jakieś trzydzieści milionów kilosów. Plus minus kilka.

— Mówiłeś, że ile mają średnicy?

— Dwadzieścia trzy tysiące kilometrów. Miejscami.

— Miejscami? — zdziwiła się Hutch. — Więc co to właściwie jest?

— Sami nie wiemy. W każdym razie nie kula. Otrzymujemy mnóstwo różniących się od siebie pomiarów. Może to fałszywe odczyty. Trudno cokolwiek powiedzieć.

Para przylgnęła do ściany klifu.

— Wydaje się, że smok rzeczywiście tu jest — powiedziała Hutch.

— Przedwcześnie tak twierdzić — powstrzymał jej zapędy Carson. Ale jego wyraz twarzy zaprzeczał pozornej powściągliwości.

— Ja nadal uważam, że to obłok — wtrącił Drafts.

— Przyjrzyjmy się jeszcze — spokojnie doradziła Angela.

Pół godziny później wysypali się do pomieszczeń schronu i zaczęli studiować napływające obrazy. Ten dalszy obiekt przypominał teraz zaledwie zamgloną gwiazdę, obraz był zamazany, jakby oglądało się go wśród gęstej ulewy. Ale jego współtowarzysz przypominał z wyglądu burzową chmurę, podświetloną złowieszczo od środka — jak burza zbierająca się na oświetlonym promieniami zachodu horyzoncie.

— No cóż — odezwała się Angela, podsumowując w ten lakoniczny sposób wszystko, co niewytłumaczalne. — Obojętnie, co to jest — najważniejsze, że coś tam jest. Wtargnięcie obcego obiektu w system planetarny należy do rzadkości. Nie mogę wprost uwierzyć, że zdarzyło się tak, kiedy my tu jesteśmy. A ponieważ mamy aż dwa takie obiekty, można śmiało zakładać, że nadejdzie ich znacznie więcej. Znacznie, znacznie więcej.

— Mnie to wygląda na falę — podsumowała Hutch.

— Ja tego nie powiedziałam.

— Niemniej tak to właśnie wygląda.

— Niestety — wtrąciła Janet — jeżeli to rzeczywiście są nasze crittersy, nie będziemy mogli im się zbyt dobrze przyjrzeć.

— Dlaczego nie? — zdziwił się Carson.

— Trzydzieści milionów kilosów to nie tak blisko.

— Ja bym się zbytnio nie martwiła — odpowiedziała jej Hutch. — Jeżeli Angela ma rację, niedługo zjawi się następny. Uważam, że powinniśmy skończyć nasze Oz i sprawdzić, co się stanie.

Na Ashley Janet i Drafts na zmianę czuwali przy systemie łączności.

W przeciwieństwie do większości przedstawicieli nauk ścisłych, jakich znała, Drafts miał rozległe zainteresowania pozazawodowe. Cechowało go przy tym poczucie humoru, umiał słuchać, a poza tym zachęcał ją, by mówiła o tym, o czym sama ma ochotę rozmawiać. Janet doszła do wniosku, że jeśli jej obowiązki wymagałyby siedzenia wewnątrz takiej blaszanej puszki z jednym, jedynym partnerem, bez wahania zgodziłaby się na Draftsa.

Wypytywał ją o tomik japońskiej poezji, który właśnie czytała, i wymógł na niej, by skomponowała haiku. Po kilku minutach pracowitych skreśleń już je miała:

Spytają o mnie —

Mów: wśród komet jej bieg,

Wyprzedza światło.

— Śliczne — oświadczył Drafts.

— Twoja kolej.

— Nie dorównam ci.

— Na pewno — jeśli nie spróbujesz.

Z westchnieniem wziął do ręki notatnik. Przyglądała mu się bacznie, kiedy pisał. Uśmiechnął się do niej ostrożnie, chwilę ciężko się zmagał, aż w końcu przedstawił jej takie oto:

Szedłem gwiazdami,

Płynąłem rzeką nocy,

Na herbatę z tobą.

— Podoba mi się — powiedziała.

Jego ciemne oczy poszukały spojrzeniem jej oczu.

— Wiem, że nie może się równać z twoim — powiedział. — Ale to prawda.

Delta, wtorek, 17 maja, 15.35

Narożnik miał prawie idealnie 90 stopni. Problem w tym, że lód łatwo się kruszył. Ale i tak było nieźle. Carson ogłosił zwycięstwo, wyłączył zasilanie w tysiącsześćsetce i wymienił uścisk dłoni ze swą partnerką.

— To by było na tyle, Angelo — rzucił do mikrofonu. — Na razie koniec. Wracamy.

Potwierdziła i dodała mocy w silniki.

Krążyli w górze, podziwiając wyniki swej pracy. Nieźle, jak na amatorów.

Angela spędziła cały wieczór na analizowaniu wyników nadesłanych z Ashley Tee. Bez przerwy przesuwała rzędy cyfr, przełączała obrazy i coś do siebie mruczała.

— Coś nie tak? — zainteresowała się Hutch.

— Tamte dwa — odparła. — Nie ma sposobu na to, by wyjaśnić ich istnienie. I chodzi mi po głowie taka myśl: jak będziemy wyglądali, jeśli przepuścimy te dwa, a kolejny nie nadleci?

— Na idiotów? — podpowiedziała Hutch.

— W najlepszym wypadku. Mamy tutaj ogromnie ważne odkrycie. Bez względu na to, czym one są, naruszają prawa fizyki. Ten, który się do nas zbliża, najwyraźniej minie sobie słońce i poleci dalej jak gdyby nigdy nic. Rozumiesz, te obiekty naprawdę podróżują. — Chwilę milczała. — Nie wiem, jakim cudem się nie rozpadną.

— Co ty sugerujesz, Angelo?

— Uważam, żebyśmy zaaranżowali wszystko tak, żeby rzucić na niego okiem z bliska, kiedy będzie nas mijał.

— Czy mamy na to dość czasu?

— Możemy zorganizować spotkanie. Nie damy rady, żeby lecieć obok niego, bo statek nie zdąży nabrać odpowiedniej prędkości. Ale możemy zapuścić szybkiego żurawia, no i z bliska chyba lepiej zadziałają nasze sensory. — Popatrzyła na Carsona. — Co o tym sądzisz?

— A czy nie moglibyśmy złapać ich później, jeśli zajdzie potrzeba? — Carson skierował swoje pytanie do Hutch.

Rozważała to przez chwilę.

— Hazeltiny są słynne ze swojej niedokładności. Na Beta Pac udało nam się wprawdzie aż za dobrze, ale to był wyjątek. Zwykle wybiera się system gwiezdny i ląduje gdzieś w szeroko pojętym sąsiedztwie. Jeśli coś porusza się tak szybko jak to nasze, można już nigdy więcej na to nie trafić.

— Nie wydaje mi się roztropne, żeby za tym ganiać — sprzeciwił się Carson.

Angela nachmurzyła się.

— Nie widzę tu żadnego problemu. Terry jest dobrym pilotem. I zachowa stosowny dystans.

— Nie — powtórzył.

— Frank — upierała się Angela — prawdziwym ryzykiem będzie nie polecieć.

Przewrócił oczyma i wywołał połączenie ze statkiem.

— Pogadajmy o tym — oświadczył.

Na głównym ekranie pojawiła się Janet.

— Jak sobie radzi Grupa Upiększania Okolicy?

— Nieźle — odpowiedział Carson. — Gdzie jest Terry?

— Tutaj. — Ekran podzielił się na dwie części.

— Co sądzicie na temat ewentualnego spotkania z tym obiektem? Podlecieć i przyjrzeć się z bliska?

Terry sprawdził coś na swoich monitorach i, niezbyt szczęśliwy z wyniku, dmuchnął w złożone palce.

— Musielibyśmy się sprężyć. Wyszło mi, że potrzebowalibyśmy przynajmniej dwóch i pół dnia, żeby znaleźć się u jego boku.

— Możecie na nas poczekać?

— Frank, ta przejażdżka i bez tego będzie dosyć bolesna.

— A ty, czujesz się na siłach, żeby to zrobić? Terry spojrzał najpierw na Janet.

— Wchodzisz w to?

— Jasne.

Widzieli wyraźnie, że nie jest zachwycony.

— Sam nie wiem.

— Terry — przekonywała go Angela — możemy nie mieć już następnej szansy.

Hutch obrzuciła ją uważnym spojrzeniem. Przemożne pragnienie poznania tej tajemnicy zaciemniało jej osąd.

— Ale wtedy my zostaniemy bez statku — przypomniała. — Chyba też nie najlepszy pomysł.

— Przecież go nie potrzebujemy.

Janet wzruszyła ramionami.

— Jeśli chodzi o mnie, to możecie się nie wahać.

— Według mnie — mówiła dalej Angela — nie mamy nic do stracenia.

Carson chce tam lecieć — to było dość oczywiste. Ale przeżycia, jakich doznał podczas tej podróży, zrobiły swoje. Hutch widziała, jak naturalna chęć walczy w nim ze świeżo nabytą przezornością. I zobaczyła, jak ta pierwsza wygrywa.

— Ktoś jeszcze zgłasza jakieś obiekcje?

Drafts zerknął bokiem na swą towarzyszkę.

— Jeśli Angela tego chce, a Janet nie widzi problemu, to i ja się zgadzam.

— Dobra. — Pułkownik Carson wskoczył z powrotem na swoje miejsce. — Lecimy.

Potem nastąpiło jeszcze kilka minut wymiany zdań na tematy czysto techniczne. Drafts wprowadził dane o locie do systemów nawigacyjnych. Skorzystają z pól Flickingera, żeby zniwelować niektóre efekty nadmiernego przyśpieszenia.

Po trzydziestu minutach od zapadnięcia decyzji Ashley Tee opuszczała orbitę planety z przyśpieszeniem, które wgniotło jej załogę w siedzenia foteli.

— Jak się czujesz? — zapytał Drafts.

— Dobrze — wyszeptała bez tchu.

— Będziemy lecieć sześćdziesiąt dwie godziny. Delta, świat pomarańczowego lodu, zmniejszyła się raptownie na ekranach do rozmiarów piłki, a potem do świetlnego punktu. Po chwili widać już było gazowego olbrzyma. Wkrótce i on stał się tylko błyszczącą gwiazdą na niebie.

PLIK SIECI BIBLIOTECZNEJ

Smoku w ciemności

wzrokiem suniesz po gwiazdach

Tchnieniem ogrzewasz księżyc.

— 24 kwietnia, 2203

(Znalezione w nie podpisanym pliku na Ashley Tee)

Rozdział 29

Delta, środa, 18 maja, 9.30

Praca przy małym płaskowzgórzu szła im tak dobrze, że spodziewali się skończyć jeszcze tego samego dnia.

Cięli i polerowali, aż uzyskali trzy gładkie kamienne ściany, ułożone względem siebie niemal pod kątem prostym. Potem zabrali się za prostowanie czwartej ściany z jej wielkim wrębem. Carson żałował, że nie ma środków po temu, by wypełnić raczej tę dziurę, zamiast oddzierać ścianę po obu jej stronach. Ale nic nie szkodzi — jakoś da sobie radę.

Nabrali już niezłej wprawy w posługiwaniu się tysiącsześćsetką i nieźle się przy tym bawili. Kiedy to było możliwe, ustawiali statek na ziemi. Ale najczęściej musieli pracować „z powietrza”, i to znad płaskowzgórza. Angela przypomniała im, że nieustannie ignorują różne paragrafy regulaminów bezpieczeństwa, ale przełknęła jakoś w końcu swe własne zastrzeżenia, zabrała ich do góry, a potem, na dany sygnał, przewróciła wahadłowiec na bok. W tyle Carson, przytrzymywany liną i uprzężą skleconą prowizorycznie przez Hutch, operował tysiącsześćsetką, twarzą do dołu.

— Jesteś absolutnie bezpieczny — zapewniła go Hutch.

Po jakiejś godzinie zamienili się miejscami. Hutch cieszyło takie strzelanie z grubego działa, a że nauczyli się już stosować sensory do celowania przez kłęby pary, stali się teraz nieporównanie bardziej efektywni. Jeszcze przed przerwą na lunch zdołali zwalić w gruzy przeważającą część tylnej ściany. Mieli już swój prostokąt!

Czynnikiem ograniczającym ich pośpiech w biegu na wyznaczone spotkanie z obłokiem były nie możliwości statku, a możliwości załogi, która musiała znosić skutki długotrwałego przyśpieszenia. Na miejsce dotrą z bólami w stawach i krzyżu, a będą mieli do dyspozycji ledwie kilka sekund, zanim ich cel przemknie obok, bezlitośnie pozostawiając ich za sobą. Żeby trochę złagodzić skutki, Drafts zaprogramował częste przerwy w przyśpieszeniu statku, podczas których byli w stanie podnieść się z foteli i rozprostować kości. To nie była bynajmniej komfortowa przejażdżka, ale dało się przeżyć.

Hutch instynktownie nie czuła zaufania do tak pośpiesznie planowanych manewrów. Powątpiewała w konieczność tej wyprawy. Logiczny wywód Angeli miał przecież sens — prawdopodobnie nadciągał tu już następny taki obiekt. Dlaczego nie mogli spokojnie poczekać i bez pośpiechu ruszyć za tym właśnie obiektem? Zirytowało ją, że nie poparła jej Janet. Zamiast tego dała się ponieść fali ogólnego entuzjazmu. Znów podejmowali decyzje ad hoc, nie brali pod uwagę wszystkich wynikających z tego konsekwencji. Zaczęła wątpić, czy w ogóle nauczyli się czegokolwiek na Beta Pac.

Nieco rozweseliła ją myśl, że Janet tkwi teraz wciśnięta w swój fotel z powodu przyśpieszenia. I dobrze jej tak.

Sprawdzili wynik swej pracy na południowym płaskowzgórzu. Z powietrza przypominał dziecięcy klocek — pomarańczowy prostopadłościan.

— Szkoda, że nie możemy zmienić mu koloru — powiedział Carson. — Wszystkie konstrukcje Oz świetnie odbijają światło i wyróżniają się na tle otoczenia.

— Myślisz, że to może mieć znaczenie? — zapytała Hutch.

— Sam nie wiem. Ale może mieć.

Hutch przyszło do głowy, że ten klocek koloru dyni może stanowić dla przyszłych archeologów taką samą zagadkę jak dla nich Oz.

Następny w kolejce był wzgórek na wschodzie. Trzy razy większy niż ten, przy którym poprzednio pracowali, i bardzo spękany. Co więcej, kiedy zaczęli pracę, okazało się, że jest bardzo kruchy. Ściany łuszczyły się pod lekkim dotknięciem promienia, odpadały całe duże partie lodu. Eksperymentowali więc z natężeniem i kątem ustawienia promienia, aż odkryli, za strzały o małej mocy i z góry dają najlepsze wyniki.

— Jak we wszystkim innym — skomentował Carson, kiedy cięli po plasterku i polerowali powierzchnię — zwycięża jedynie finezja. Subtelne dotknięcie.

Połączenia z Ashley stawały się coraz trudniejsze. Po dwudziestu czterech godzinach statek oddalił się od nich na jakieś piętnaście milionów kilometrów. Przy takiej odległości sygnały przesyłane wiązką laserową potrzebowały aż dwóch minut, żeby przebyć całą drogę. Rozmowy stały się powolne, frustrujące, a obie grupy zaczęły odczuwać narastającą izolację.

Ekipa na powierzchni przespała fazę nocy. Ale cała trójka zerwała się o świcie, gnana chęcią do roboty. Skonsumowali solidne śniadanko, a potem wrócili na wschodni płaskowyż.

Mieli nadzieję, że skończą ścianę, którą zaczęli wczoraj, i wymodelują narożnik. Hutch lubiła pracę przy narożnikach. Stanowiły miłe urozmaicenie w tej monotonii.

Ponieważ większość prac prowadzona była z powietrza, Angela przesiadywała zwykle samotnie w kabinie pilota. Przyglądała się tam obrazom nadsyłanym z Ashley — zdjęciom zbliżającego się obiektu. Tego obłoku — niewielkiego, fioletowawego i tak absolutnie niemożliwego.

Czasem aż musiała się opamiętać, przypomnieć sobie, gdzie jest i co robi, nakazać sobie myśleć o własnym zadaniu, o ludziach, którzy wisieli w otwartych drzwiach jej ładowni. Ale — mój Boże! — to był wspaniały czas.

Jedyna ciemna strona tego wszystkiego to fakt, że nie ona siedziała teraz za sterami Ashley Tee.

Po drugiej stronie kanału łączności Drafts przeżywał na przemian chwile ekstazy i depresji. Czujniki dawały im tylko bardzo powierzchowne odczyty.

— Wiesz, co bym chciał zrobić — oświadczył w pewnej chwili — włożyć pieniążek w usta i postawić Ashley tuż przed tym czymś. Poczekać, aż się po nas przetoczy i zobaczyć, co będzie.

To zdanie przyciągnęło jej uwagę, mimo że nie wierzyła, by mówił serio. Ale i tak wcisnęła guzik transmisji i kazała mu natychmiast o tym zapomnieć, bo ona poważnie zaszkodzi mu w papierach, jeżeli jeszcze choćby raz o tym wspomni. Ale zanim te jej groźby zdołały dotrzeć na Ashley, on sam szybko dodał:

— Jasne, że nic podobnego nie zrobię. Nie wydaje mi się, żeby wysłanie sondy na wiele się zdało, ale będę próbował jedną tam zapuścić.

Później, kiedy znaleźli się z powrotem na ziemi, Carson przyszedł do kabiny pilota na lunch. Hutch pozostała w ładowni, bo w kabinie nie było dość miejsca dla trzech osób. Carson żuł właśnie swą kanapkę, a Angela planowała jutrzejszy lot, kiedy między jednym a drugim kęsem nagle rzucił:

— A to co znowu?

Patrzył przy tym na ekran nad jej głową.

Obiekt wysuwał jakieś palce.

I pomimo całego swego przygotowania, myślowych przyzwyczajeń całego jej życia i głębokiego przeświadczenia, że wszechświat jest miejscem poznawalnym i głęboko racjonalnym, Angela poczuła w środku niespokojny skurcz.

— Skąd mam wiedzieć? — rzuciła niemal ze złością, jakby wszystko to była sprawka Carsona.

Coś się wysuwało. Może nie od razu palce, ale coś wyraźnie sterczało. Jakieś wypustki.

— Siedem — powiedziała Angela. — Naliczyłam siedem.

— Jedna z nich dalej się dzieli — zauważył Carson.

Rosły coraz dłuższe i coraz węższe. Hutch przyszło na myśl, że przypominają palce starego maga w „Uczniu czarnoksiężnika”.

— Mamy jakieś pomiary? — zapytał Carson. Angela sprawdziła tablice kontrolne.

— Najdłuższa ma dwadzieścia tysięcy kilometrów, plus minus sześć procent. Nie mamy jeszcze odczytu o szybkości rozprzestrzeniania się.

— To po prostu smugi — orzekła Hutch.

Tak. Na pewno smugi. Angela poczuła gwałtowną ulgę, a zaraz potem zrobiło jej się głupio, tak jakby przez cały czas nie wiedziała, że to w końcu okaże się czymś bardzo prozaicznym.

— Tak — potwierdziła.

Ale smugi szybko przestały zachowywać się jak smugi. Zaczęły rozchodzić się na boki, zachodzić na siebie, mieszać się ze sobą. Iluzja rozwiała się. Rzecz wyglądała teraz jak delikatna kometa z wielką ilością ogonów. Albo jak statek kosmiczny, który przed chwilą eksplodował.

W środku muszą następować jakieś potężne erupcje, które wyrzucają wszystko na zewnątrz.

— Myślę, że to się rozpada — orzekła Angela.

Zadźwięczał dzwonek i na ekranie pojawiła się twarz Draftsa.

— Popatrzcie sobie na nasz cel — rzucił.

Carson podniósł w górę dłoń.

— Właśnie widzimy.

Drafts oczywiście nie zareagował. Jego obraz miał kilkuminutowe opóźnienie.

Angela przeżywała niemal ekstazę.

— Prześliczne — stwierdziła. Nic, co dotąd zdarzyło się w jej tak burzliwym przecież życiu, nie mogło się równać z tym, co w tej chwili odczuwała. Nie mogąc się powstrzymać, krzyknęła radośnie i wyrzuciła w górę zwiniętą pięść.

— Niezłe — powtórzyła. — Ale co to właściwie jest?

Wyglądało, jakby się pruło.

Od centralnego obłoku odtaczały się teraz na boki komety wlokące za sobą smugi dymu.

— Do cholery, co się dzieje? — znów dotarł do nich głos Draftsa.

Cały proces trwał nieprzerwanie, tak powoli, że zrazu trudno było dostrzec jakiś ruch. Między platformą a statkiem przepływała gorączkowa wymiana zdań. Drafts twierdził, że obiekt się dezintegruje, rozpuszcza, co powinno nastąpić już wcześniej między gwałtownymi falami pól grawitacyjnych.

— Ale dlaczego akurat teraz? — dopytywała się Angela. — Dlaczego nie wczoraj? Dlaczego nie w zeszłym tygodniu? To nie tutejsza grawitacja tak go zmieniła.

— Tamten drugi przedostał się bez szwanku — dodała Hutch. — Dlaczego ten miałby eksplodować?

— Nie wydaje mi się, żeby on eksplodował — sprzeciwiła się Angela nie odrywając wzroku od ekranu. — Trudno tu cokolwiek wyraźnie dojrzeć, ale mam wrażenie, że dzieje się tylko tyle, że od całości obłoku odrywa się zewnętrzna warstwa.

— Ale czym to może być spowodowane?

— Nie mam pojęcia — odparła. — To coś zdaje się mieć w nosie wszelkie prawa fizyki.

Puściła całą tę scenę na przyśpieszonych obrotach. Obiekt otwarł się przed nimi powoli i wdzięcznie — krwistoczerwony kwiat rozkładający koronę w ofierze dla słońca.

Ekipa naziemna nie zaprzestawała wysiłków przy rzeźbieniu swych bloków. Operując tysiącsześćsetką kształtowali i modelowali lód, czerpiąc przyjemność z nabywania coraz większej w tym sprawności. Śledzili także uważnie napływające wciąż dane na temat smoka.

Pod koniec roboczego dnia Angela zawołała Carsona, by przyszedł spojrzeć na monitory. Ale Carson siedział właśnie w siodle.

— Teraz żadne z nas nie jest w stanie na nic patrzeć — odparł. — O co chodzi?

Obiekt wyglądał jak kometa, której głowa eksplodowała.

— To skręca — rzuciła. — Niech mnie diabli. Toto zmienia kurs. Chyba dlatego był cały ten wcześniejszy ruch. Odrzucało część materiału w kosmos.

— Czy w ogóle coś takiego jest możliwe? — zapytała Hutch. — Jak rozumiem, naturalne ciała nie wyrzucają balastu, prawda?

— Same z siebie — nie.

Za oknami ziemia — pusta, zimna i nieludzka, zalana rubinowym światłem — wyglądała tak, jakby wszystko mogło się tu wydarzyć.

— Gdzie teraz leci? — zapytał Carson.

— Bo ja wiem. Nie będę mogła nic powiedzieć, dopóki nie ukończy manewru. Ale jak dotąd, odwróciło się naprzeciw projektowanego toru Ashley. A właściwie w naszym kierunku. — Próbowała ustrzec się dramatycznego tonu, ale ciężko było nie wykrzyczeć im tego w twarz.

— Jesteś pewna? — To głos Hutch.

— Jestem pewna, że odwraca się w naszym kierunku.

Przez długi czas nikt nic nie mówił.

Na jednym z ekranów pojawiła się twarz Hutch. To dobrze. Potrzebowali teraz widzieć się nawzajem.

— Cholera jasna! — rzuciła. — Czy to możliwe, żeby to coś wiedziało, że tu jesteśmy?

— I co to właściwie jest, do diabła?! — dorzucił Carson.

— Takie pytanie zadajemy sobie od samego początku, nieprawdaż? — odpowiedziała mu Angela.

— Lepiej dajmy znać na Ashley — podsunęła Hutch.

— Właśnie czekam na połączenie.

Przez długą chwilę wpatrywali się w siebie.

— Może powinniśmy pomyśleć nad tym, jak by się stąd zmyć — powiedziała w końcu Hutch.

Carson położył jej dłoń na ramieniu, ale nie odezwał się ani słowem.

Angela myślała podobnie. Ale nie powinni się zanadto spieszyć z wyciąganiem ostatecznych wniosków. Ciała niebieskie nie uganiają się przecież za ludźmi.

— Nie wiem, czy zdajecie sobie sprawę — odezwała się — ale mamy przed sobą tatusia tych anomalii. Wszyscy przejdziemy do historii.

— Byle nie za szybko — ostudziła ją Hutch.

— Angelo. — Na ekranie ujrzeli wyraźnie zakłopotanego Draftsa. — Nie wiem, dokąd zmierza to coś, ale wyraźnie nie tam, gdzie mieliśmy się spotkać. Obraca się w stronę naszego toru, a my nie możemy na tyle szybko wyhamować, żeby przystosować swój kurs. Bez względu na to, jaki się w końcu okaże. Musimy wykonać pętlę i próbować jeszcze raz. To chyba będzie prawdziwy maraton. Potrzebujemy kilku dodatkowych dni, żeby się z nim zrównać. Nie mogę podać żadnych szczegółów, dopóki sprawy tutaj się nie ustabilizują. Zgłoszę się do was, jak tylko będziemy wiedzieli, co jest grane.

Angela prezentowała teraz sobą swoiste studium frustracji.

— Coś mi się nie zgadza — oznajmiła. — Przedtem ledwie starczało im czasu, żeby do niego dobić, a teraz zakłada, że w ciągu kilku dni będzie mógł zrobić pętlę i jeszcze się z nim zrównać?

— Chyba po prostu wszystkiego dokładnie nie przemyślał — próbował wyjaśniać Carson.

— Załóżmy. Ale może też wiedzieć coś, o czym my nie mamy pojęcia.

— Gdyby tak było, czyby nam o tym nie powiedział?

— Jasne. Chyba że przypuszczał, że my mamy te same informacje co oni.

— Zapytaj go.

— Może nie ma takiej potrzeby. — Angela jeszcze raz zaczęła przeglądać dane liczbowe i zleciła ich analizę komputerowi. W tym samym czasie zauważyła, że poziom zapasu energii spadł do granic marginesu bezpieczeństwa. — Koniec, dzieciaki — oznajmiła. — Zdejmujemy siodła. Wracamy do domu.

Po drodze niewiele ze sobą rozmawiali, ale kiedy tylko znaleźli się w schronie, Angela powiedziała im, co wiedział Drafts.

— Ono zwalnia. Zaciągnęło hamulce.

— I dlatego się rozpada — domyśliła się Hutch.

— Chyba tak. Wbrew pozorom, trzyma się w sobie dość ciasno, jeśli wziąć pod uwagę, czego potrafi dokonywać. Ale taki manewr to trochę za wiele, nawet jak na mechanizm, będący w stanie utrzymać to wszystko w kupie.

Carson zadał pytanie, które zapewne nurtowało wszystkich:

— Czy to jest obiekt naturalny?

— Oczywiście, że tak — odpowiedziała mu Angela, kierując się raczej zdrowym rozsądkiem niż rzeczywistym przekonaniem.

— No to jak może zmieniać kierunek? — zapytała Hutch. — I skąd ma ten jakiś tam mechanizm hamulcowy?

— Może coś z zewnątrz wywiera na to silny wpływ — zastanawiała się Angela. — Może jakieś ciało supergęste.

— Naprawdę myślisz, że tak właśnie się dzieje? — zapytał Carson. Zrzucił już kurtkę i zabierał się do przygotowywania kawy.

— Nie. — Byłyby przecież jakieś inne tego efekty, wcześniejsze wskazówki, nieregularności w orbitach. A tu nic. — Nie — przyznała. — Nie mam na to wyjaśnienia. Ale nie musimy od razu zakładać istnienia jakiegoś pełnego złej woli sprawcy.

— A kto mówi o złej woli? — zapytała Hutch.

Wymienili między sobą spojrzenia, a Angela pozostawiła to pytanie bez odpowiedzi.

— Ono na pewno na coś reaguje. Musi tak być. Może to pola magnetyczne. Może gdzieś miał miejsce jakiś słoneczny wybuch. Trudno cokolwiek powiedzieć, siedząc tu na dole. — Wzruszyła ramionami. — Będziemy musieli poczekać, aż sami się przekonamy.

— Angelo — zaczęła Hutch — czy to coś rzeczywiście przypomina obłok? Pod względem składu chemicznego?

— Tak — odparła. — Jest skonstruowane z tej samej mieszanki co wielkie obłoki, które później kondensują się w gwiazdy: cząsteczki żelaza, węgla, krzemianów, wodoru i formaldehyd. A w środku jest pewnie ogromna bryła żelaza lub skały.

Hutch skosztowała łyk kawy. Miała cynamonowy posmak.

— W glebie dookoła Oz było duże stężenie formaldehydu — powiedziała.

— Nie wiedziałam o tym — zdziwiła się Angela. — Naprawdę?

— Tak, to prawda.

Spojrzała w kierunku słońca, które wciąż jeszcze stało wysoko na południowym zachodzie. Było tylko odrobinę bliższe linii horyzontu niż kiedy tu przylecieli.

— No to w jaki sposób może hamować? — jeszcze raz zapytała Hutch.

Angela zastanawiała się przez chwilę.

— Jeden sposób to ten, który przedtem widzieliśmy — odrzucenie części budulca na zewnątrz. Tak jak w rakietach. Inny sposób polega na manipulowaniu polami grawitacyjnymi.

— Ale czy to w ogóle możliwe? — zastanawiał się Carson.

— Dla nas nie. Ale jeżeli jest możliwa antygrawitacja, a wszelkie dowody wskazują, że jednak jest, wtedy odpowiedź brzmi: tak, to się da zrobić. — Angela na kilka chwil zapadła w głębokie milczenie. — Słuchajcie: trzymajmy się rzeczywistości. Samo tylko istnienie tego czegoś zakłada całościową manipulację grawitacją, siłami ciążenia i prawie każdą cholerną inną siłą, jaka przychodzi mi na myśl. To tak, jakby to coś istniało w jakiejś wymiarowej próżni, w której prawie nic z zewnątrz nie ma na nie wpływu.

— Prawie?

— Tak. Prawie. Słuchajcie — są dwa takie obłoki. Załóżmy, że oba podróżowały z taką samą prędkością, kiedy weszły w ten system planetarny. Powinny się były rozpaść, ale się nie rozpadły. Tamten po drugiej stronie słońca porusza się wolniej niż ten tutaj. Właśnie tak jak być powinno, ponieważ musi zwalczyć solarne przyciąganie, a to nasze dzieciątko tutaj przyspiesza, bo porusza się w kierunku słońca i jest przez nie ciągnięte. Tak więc jakieś wpływy na pewno są. Ale nie pytajcie mnie, co to wszystko znaczy.

Angela odsunęła się od ogólnej rozmowy, zatapiając się po raz kolejny w analizie odczytów i obrazów. Warkocz komety, który zgodnie z prawami fizyki wiódł za sobą cały obiekt, coraz trudniej było teraz dostrzec, w miarę jak jej głowa obracała się w ich kierunku. Ostatnie jego szczątki dosłownie znikały teraz za czerwoną płaszczyzną obłoku. Po dłuższej chwili zwróciła się do nich ponownie.

— On leci tutaj — oświadczyła.

Wszyscy troje wpatrzyli się w monitor. Czekali, aż warkocz wychynie ponownie po drugiej stronie. Nie wychynął.

Ich spojrzenia spotkały się.

— Stały tor lotu — dodała Angela.

Hutch pobladła.

— Kiedy?

— Tak nie może być — zdenerwował się Carson. — Goni za nami obłok?!

— Jeżeli utrzyma obecne tempo zwalniania, stawiam na poniedziałek. Około pierwszej.

— Lepiej skontaktujmy się z Terrym — stwierdził Carson. — Zawróćmy ich, żeby nas stąd zabrali.

Hutch potrząsnęła przecząco głową.

— Niemożliwe. Oddalają się od nas z całkiem niezłą szybkością. Według mnie dopiero w niedzielę w południe uda im się w ogóle zawrócić.

Czas spać. Angela przyuważyła siedzącą przed monitorami Hutch; na twarzy miała tęskny, może melancholijny wyraz.

— Nic nam nie będzie — powiedziała do niej. — Przecież tak naprawdę nie może mu chodzić o nas.

— Wiem — odparła Hutch. — To tylko taka iluzja.

Ekran wypełniały wiersze.

— Co to jest? — zaciekawiła się Angela.

— Notatki Maggie. — Oczy Hutch napotkały spojrzenie Angeli, lecz szybko umknęły w bok. — Zdaje mi się, że w tej kobiecie było coś, czego nie dostrzegłam.

Spojrzenie Angeli stało się czujniejsze, ale nic nie powiedziała.

Hutch wywołała jakiś plik.

— To z „Urika o zachodzie słońca”.

Zestaw modlitw i pieśni sławiących czyny quraquackiego herosa. Epickie w założeniu, utrzymały jednak wysoce osobisty ton. „Więź z Urikiem miała pozostawać bardzo bliska — komentowała Maggie w towarzyszących im przypisach — bez dystansu jak w przypadku ziemskich bohaterów”.

I dalej: „Pokażcie mi, co ludzie podziwiają, a powiem wam o nich wszystko, co istotne”.

Aż w końcu następowała modlitwa, która zdawała się ściśle do tego przystawać:

Duch mój szybuje nad wodami świata,

Bo ty jesteś przy mnie.

Obie popatrzyły na niebo na wschodzie. „Nadleci stamtąd. Dokładnie tam”. Przyleci znad morza koloru kawy. Gdyby zaszło słońce — choć oczywiście nie zajdzie jeszcze przez kilka dni — mogłyby go zobaczyć.

— Pewnie stanie się widoczny w ciągu następnych dwunastu godzin — powiedziała Angela.

— Jak brzmiała ta stara linijka z rubajjat? [5]

Bo kto z nas teraz garncarzem?

A kto garnkiem jest?

Przed nimi szeroko się rozpościerały pogodne płaszczyzny śniegu.

Delta, piątek, 20 maja, 9.00

Hutch nie czuła się najszczęśliwsza.

— Co możemy zrobić? — zapytała.

— A może by się stąd wynieść? — podsunął Carson. — Wsiąść na wahadłowiec i polecieć. Wynieść się całkiem z Delty.

Angela zastanowiła się.

— Nie sądzę, żeby to nam wiele dało. Wahadłowiec zaprojektowano do lotów między statkami. Nigdy nie miał być używany w studniach grawitacyjnych. Nie ma zbyt wielkiej mocy. Tak naprawdę nie dalibyśmy rady się stąd wynieść, a nie sądzę, żebyśmy mieli ochotę bawić się z tym potworem w kotka i myszkę. Nie. Słuchajcie, teraz porusza się dosyć wolno. Proponuję, żebyśmy zostali tu, gdzie jesteśmy. Tylko przelećmy na drugą stronę globu i schowajmy się.

— Zgadzam się — oświadczyła Hutch. Rozjaśniła okna, wpuszczając do środka czerwone światło dzienne.

— Wiemy, że na Noku i Quraquie niektórzy przetrwali — to coś nie wybija wszystkich do nogi. Zakopmy się gdzieś.

— Słuchajcie — wtrącił Carson — ono przecież nie może wylądować prosto na nas?

— Owszem, może — odpowiedziała Angela. — Nie sądzę, żeby w tej kwestii były jeszcze jakiekolwiek wątpliwości. Nadleci pod kątem trzydziestu stopni w stosunku do horyzontu i wyląduje prosto w naszej kawie. A przy okazji — ma idealną koordynację czasową. Chwilę wcześniej albo chwilę później nie udałoby mu się trafić prosto w nas. W płaskowzgórza, chciałam powiedzieć.

Carson poczuł, jak coś ściska go w żołądku. „Ma idealną koordynację czasową”.

— Dobra — rzekł. — Lećmy na drugą stronę. Niech księżyc przyjmie na siebie główne uderzenie. Kiedy będzie po wszystkim, wiejemy. Jeśli zdołamy. — Spoglądał ponuro. — No to dowiedzieliśmy się już, po co zbudowano Oz. Miało przyciągać to cholerstwo. Nie mogę uwierzyć. Sukinsyny tak wszystko ustawiły, żeby zbombardować cywilizacje na Noku i Quraquie. To musieli być jacyś psychole.

— Później pogadamy — przerwała mu Angela. — Teraz mamy trochę roboty.

— Racja — zgodził się Carson. — Zacznijmy od tego, że poprzestawiamy kamery tak, żeby uzyskać jak najlepszy obraz.

— Jest jeszcze coś, co moglibyśmy zrobić — niespodziewanie odezwała się Hutch. — Może nasze klocki podziałały lepiej niż się spodziewaliśmy. Moglibyśmy je wysadzić. Wyciągnąć przynętę z wody.

Angela przecząco potrząsnęła głową.

— Nie sądzę, żeby to mogło mieć teraz jakieś znaczenie. Za późno. Bestia wpadnie tu na obiad bez względu na to, co byśmy robili.

Najbardziej oddalony księżyc krążył wokół gazowego olbrzyma w odległości jakichś osiemnastu milionów kilometrów. Był to zaledwie kawał beczkowatej w kształcie skały, o powierzchni niewiele większej od powierzchni Waszyngtonu. Zwykły, typowy głaz, zniszczony i sponiewierany. Ktoś, kto obserwowałby niebo stojąc na jego północnej półkuli, miałby przed oczyma budzący grozę obraz — krwistoczerwone koryto nieba wypełniała rzeka ognia. Rzeka bez brzegów i bez granic — pędziła przed sobą gwiazdy i nawet słońce przygasło wobec blasku jej nurtu.

Rozdział 30

Delta, sobota, 21 maja, 10.10

Patrzyli, jak smok wciąż rośnie, potężny zwał chmur, spuchnięty i zaogniony. Znad wschodniego horyzontu przetaczały się ku nim podniebne wici i serpentyny.

Kamery wyposażone były w sprzęt do pomiarów optycznych, w ultraczerwieni i w promieniowaniu Roentgena. Był to sprzęt najlepszej jakości, ale Hutch nie sądziła, by mogły przetrwać to, co niedługo zacznie się dziać.

Wybrali dla nich trzy stanowiska, w promieniu pół kilometra od spodziewanego miejsca zderzenia. Dwie z nich umieścili wysoko, w naprędce skleconych obudowach, które przytwierdzili solidnie do lodowej okrywy. Jedną z kamei nastawili na rejestrowanie zbliżającego się smoka, inne miały obserwować rejon zderzenia.

Kiedy skończyli, przeprowadzili wiele testów kontrolnych, przystosowali napięcie w bateriach i sprawdzili współdziałanie kamer z monitorami wahadłowca. Po wszystkim wrócili do kopuły, na lunch. Indyk był wyborny.

„Solidny posiłek — pomyślała Hutch — dobrze robi na morale”.

Przy posiłku pękło kilka butelek chablis przy wtórze żartów na temat pogody.

Tak naprawdę jednak nikt nie miał specjalnego apetytu. W świecie, który stracił ostatni kontakt z rzeczywistością, trudno było zająć myśli kanapką z indykiem. Teraz wszystko stało się możliwe.

Dawno temu, jeszcze jako dziewięciolatka, Hutch wybrała się z ojcem, żeby obejrzeć występ Michaela Parrisha, magika. Wieczór wypełniały unoszące się w powietrzu szafki, ludzie przepiłowywani na pół, a także czarna skrzynka będąca niewyczerpanym źródłem gołębi, królików oraz białych i czerwonych chustek. Priscilla Hutchins próbowała wtedy wyobrazić sobie, jakimi metodami działa ten magik, ale mimo to wciąż od nowa musiała się zdumiewać. Chociaż zdawała sobie sprawę, że wszystko to są sztuczki, że nie ma w tym prawdziwej magii, poczuła, że traci kontakt ze światem realnym, i dotarła w końcu w takie miejsce, gdzie nic co niemożliwe już jej nie zaskakiwało.

Teraz znalazła się dokładnie w tym samym punkcie.

Po obiedzie wyszła na zewnątrz i usiadła na śniegu. Pozwoliła, by ogarnęło ją przemożne poczucie obcości tego miejsca, tak jakby mogło przy tym wyciągnąć na jaw jakąś ukrytą jej cząstkę i nasączyć ją częścią siebie — drobiną czaru, który z powrotem ustanowi kontakt z tym, co pojmowalne. Odnosiła wrażenie, jakby ten świat został tu ustanowiony wyłącznie dla niej i jej towarzyszy, że przez miliardy niczym nie różniących się lat oczekiwał na ten właśnie moment.

Po chwili dołączyło do niej dwoje pozostałych, którzy zamierzali właśnie zająć się czekającymi ich zadaniami, ale i ich zatrzymał potężniejący wciąż blask na wschodzie.

Ashley nieprzerwanie słała im najświeższe dane o smoku — gorące i jakże prawdziwe. Drafts z profesjonalnego zaangażowania chwilami osuwał się gdzieś w pobliże czystej paniki i nalegał, żeby korzystając z wahadłowca usunęli się z powierzchni planety. Janet, być może obyta z niebezpieczeństwem po tym, co przeżyła z Hutch i Carsonem, powiedziała tylko, iż wie, że nic im nie będzie.

Po chwili wszyscy troje wstali i powlekli się do wahadłowca. Odłączyli tysiącsześćsetkę i zanieśli ją do kopuły. Co nie znaczy, że będzie to miało jakiekolwiek znaczenie, kiedy z nieba na ziemię spadnie ogień.

Zaczęli się pakować.

— Nie wydaje mi się, żeby należało czekać do jutra — oświadczyła Angela. — Poczułabym się znacznie pewniej, gdybyśmy zmyli się już dziś.

— Tu będzie nam znacznie lepiej — sprzeciwił się Carson. — Nie ma sensu tłoczyć się w wahadłowcu o dzień dłużej niż trzeba. — Po czym wszedł do środka i wrócił z następnymi butelkami chablis, żeby zilustrować, o co dokładnie mu chodzi.

Tak więc czekali teraz jak pod obuchem mającego spaść na nich topora i rozważali, czy w momencie zderzenia będą bezpieczniejsi na ziemi czy w powietrzu. I czy to nie zakrawa na paranoję sądzić, że to coś ugania się za nimi. („Tu nie chodzi o nas — powtórzyło każde z nich w takiej czy innej formie — tu chodzi o te płaskowzgórza. Zobaczyło te płaskowzgórza i leci do nich”.) I czy — jeśli zdecydują się na ucieczkę — obiekt nie zmieni kursu jeszcze raz i nie ruszy za nimi. Właśnie za nimi — i pal sześć płaskowzgórza. Po jakimś czasie, mimo ogromnego napięcia, Hutch poczuła, że kleją się jej powieki. Tej nocy żadne z nich nie poszło do swojego łóżka — wszyscy troje spali wyciągnięci w fotelach w ogólnej sali.

Hutch budziła się — jak jej się zdawało — co kilka minut. I doszła do wniosku, że jeśli kiedykolwiek w życiu zdarzy jej się przechodzić jeszcze raz przez coś takiego (co jej się zdarzy, ale to już zupełnie inna historia), klnie się na to, co najświętsze, że zmyje się na pierwszy znak, że coś jest nie tak jak trzeba.

Gdzieś koło piątej doszedł ją zapach kawy. Przed nią stała Angela z filiżanką parującego napoju.

— Cześć — mruknęła Hutch.

Smok był teraz wściekłą smugą na niebie.

— Będę naprawdę szczęśliwa — stwierdziła Angela — kiedy się stąd wyniesiemy.

Wokół słońca pojawił się pierścień, a nad równiną unosiła się gęsta mgła. Na południowym zachodzie przedarł się przez nią srebrny półksiężyc.

Ziemia zasłana była świeżutką warstwą śniegu, kiedy Angela i Hutch niosły do wahadłowca swoje torby. W powietrzu wciąż jeszcze wirowało kilka płatków.

— To dość frustrujące, kiedy się nad wszystkim zastanowić — rzuciła Angela w marszu. — Kosmiczne zjawisko na tak niespotykaną skalę, a my musimy się chować po drugiej stronie planety.

Hutch właziła właśnie do kabiny wahadłowca.

— Myślę, że moglibyśmy zostać, jeżeli ci tak na tym zależy.

— Nie, nie o to mi chodzi. — Angela podała jej swoje torby, po czym zajęła miejsce przy konsolecie i przyjrzała się listom kontrolnym. — Żałuję, że nie mamy statku gdzieś w pobliżu, żebyśmy mogli się przyczaić i pooglądać sobie te fajerwerki.

Hutch włączyła kanały łączności, próbując złapać kontakt z Ashley. Na ekranie pojawił się smok. Obraz nie był ostry, bo dzieliła ich zbyt duża odległość. I ciągle się zwiększała.

Hutch pomyślała sobie, że główny korpus musi być jakiś milion kilometrów za tymi pierwszymi forpocztami. A jednak jej umysł nadal wszystko postrzegał jak burzową chmurę. Złowieszczą chmurę — pęczniejącą, przewalającą się i ciskającą iskrami błyskawic. Ale wciąż tylko burzową chmurę. Próbowała sobie wyobrazić podobnego gościa nad Świątynią Wiatrów. Co mogła począć tak nisko rozwinięta technika wobec tej harpii? Zaczęła zastanawiać się nad Twórcami Monumentów. Dlaczego rzygnęli czymś takim w tamtą nieszczęsną rasę? I jak na ironię pozostawili na pożegnanie: „Zegnajcie i powodzenia. Szukajcie nas po świetle z oka horgona”.

I w tej właśnie chwili wszystko pojęła.

Zabłysnęła lampka na konsoli łączności.

— Coś do nas idzie.

Na ekranie pojawiła się twarz Davida Emory’ego.

— Halo, stacja naziemna — odezwał się. — Co się dzieje? Potrzebujecie pomocy?

Hutch ogarnęła nagła fala radosnej ulgi.

— Witaj, Davidzie. Gdzie jesteś? — Ale on nie zareagował. Patrzyła, licząc sekundy, podczas których jej słowa wędrowały ku niemu, i wnet cała jej nadzieja umarła tuż po urodzeniu. Był za daleko.

Przez otwarty luk wtoczył się do środka Carson.

— Widzę, że nadciągnęła odsiecz — ucieszył się. — Gdzie są?

Twarz Davida rozciągnęła się w szerokim uśmiechu.

— Hutch! Miło cię widzieć. Jestem na Carym Knappie. Co to w ogóle jest, to coś? Co się dzieje?

Hutch przekazała mu wersję wydarzeń w pigułce.

— Lecimy do was najszybciej jak się da.

— Trzymajcie się z daleka — odparła. — Trzymajcie się z dala, dopóki nie opadnie kurz.

Późnym rankiem byli już w powietrzu.

Wszyscy obserwowali teraz smoka: Emory na Knappie, Janet i Drafts na Ashley, a grupa Carsona z wahadłowca.

Obrazy nadchodziły teraz z Knappa. Były ostrzejsze niż kiedykolwiek. Delta przypominała na nich dziecięcą piłkę unoszącą się na tle kosmicznej ściany z tej chmury.

Smok niedługo ich połknie.

Unosiły się znad niego ogromne chmury pary i gazów, wybuchały wciąż powolne eksplozje, które jakby przebiegały w zwolnionym tempie. Od całości wciąż odrywały się i odpływały w dal ogniste kiście.

— Ono się dezintegruje — oznajmiła Angela. — Porusza się teraz dość powoli, przypuszczam więc, że utraciło około siedemdziesięciu pięciu procent swej poprzedniej masy. Leci w tę stronę, ale potem nie będzie mogło odlecieć nigdzie indziej.

Pozostawili daleko za sobą równinę z płaskowzgórzami i przelatywali teraz nad azotowymi bagniskami, skąpani w ruchliwych odblaskach. Carson siedział w fotelu pilota po prawej stronie. Nieustannie wyrzucał z siebie uwagi typu: „Mój Boże, wprost nie mogę w to uwierzyć” lub „Nic dziwnego, że wszędzie rozwinęła się jakaś religia”.

Statkiem szarpały gwałtowne wiatry. Hutch, siedząc w tyle zastanawiała się, czy będą w stanie utrzymać się w powietrzu. Obserwowała obrazy napływające z Knappa.

— Gazowy olbrzym rozrywa go na części — powiedziała, próbując przekrzyczeć szum wiatru. — Jeśli dopisze nam szczęście, nie pozostanie z niego nic, zanim tu dotrze.

— Nie bądź zbyt pewna — zgasiła ją Angela. — To wszystko jest jak chińska układanka. Nie rzuciło wam się w oczy nic szczególnego? Carson pociągnął spojrzeniem po monitorach.

— Czy nie rzuciło mi się w oczy nic szczególnego?! — Z ledwością zdusił śmiech.

Nie raczyła tego zauważyć.

— Nie ma wstrząsów — objaśniła.

— Nie nadążam.

Ale Hutch złapała w lot.

— Jest o piętnaście godzin stąd. Czy tutaj są jakieś płyty tektoniczne?

— Tak.

Obrzuciła Carsona wymownym spojrzeniem.

— Ciało niebieskie w takiej odległości wznieciłoby niezłe piekło w tutejszej tektonice. Zgadza się?

— Zgadza się. — Angela stuknęła parę razy w klawiaturę w poszukiwaniu innych danych. — A przynajmniej powinniśmy tu mieć kilka solidnych fal. — Bagnisko ustępowało miejsca błotnistego koloru morzu. O brzeg uderzały leniwie gęste, powolne fale. Parę metrów nad nimi skała była wyraźnie odbarwiona.

— To tylko fale przypływu — orzekła. — Nie wygląda to na nic szczególnego.

— Ale o co wam chodzi? — zniecierpliwił się Carson.

— Chodzi nam o to, że oceany, nawet takie oceany jak te, powinny już wyskakiwać ze swoich niecek. Czekajcie. — Połączyła się z Knappem i poprosiła Davida o odczyt na temat pozycji satelitów. W oczekiwaniu na dane sama wyszukała cały plik na temat gazowego olbrzyma i towarzyszącej mu rodzinki księżyców. Ustaliła orbity, obliczyła prędkości i skalkulowała pozycje lunarne.

Kiedy ze statku zaczęły napływać żądane informacje, natychmiast porównywała je z tym, co sobie przygotowała.

Tau, karłowaty kawał skały na obrzeżach systemu, obsunął się w swojej orbicie. Ale tylko o czterysta kilometrów — nic znaczącego. Rho znajdowała się dwieście kilometrów dalej niż wskazywały obliczenia tyczące jej pozycji. Wszystko inne było mniej więcej zgodne z wyliczeniami.

Słońce ponownie wschodziło, kiedy statek się z nim zrównał. Sunęli teraz nad benzynowym mokradłem. Za nimi płonęło niebo.

— To nie jest ciało stałe — orzekła Hutch.

— Zgadza się — oznajmiła z ostateczną pewnością Angela. — To mimo wszystko obłok pyłu. Gdzieś w środku może być jądro z czegoś stałego, ale musi być malutkie.

— Ale skała — wtrąciła Hutch — nie jest w stanie utrzymać tego wszystkiego w kupie.

— Zgadza się, Hutch. Znajdź to spoiwo, a zarobisz sobie na Nobla.

Niedziela, 11.46

To coś na monitorach wyglądało jak gość rodem ze starych baśni. Posłaniec od Wszechmogącego. Carson rozmyślał nad tym, jak mogło wyglądać niebo nad Egiptem podczas pierwszej Paschy. Jaka była pogoda w Sodomie? Co zobaczyli patrzący z murów Jerycha?

Jakiś instynkt mówił mu, że oto zbliża się nadprzyrodzone. Właśnie tutaj, ścigany przez wyraźnie rozzłoszczoną kosmiczną anomalię, obserwując, jak się zbliża, Carson przeżywał doznania natury religijnej.

Nie czynił nawet starań, by strząsnąć je z siebie wzruszeniem ramion, raczej cieszył się nimi z pewną agresywną pasją, zastanawiając się w duchu, dokąd go to wszystko doprowadzi. Czy jest możliwe, by istniały rzeczywiste istoty obdarzone kosmiczną potęgą? Jeżeli teraz stoją twarzą w twarz zjedna z nich, niepokojące jest to ich chorobliwe zainteresowanie prymitywniejszymi rodzajami istnień. Durnowate bóstwo pędzone nienawiścią do kątów prostych. Przynoszące solidne kłopoty tym wszystkim, którzy przeciwstawili się boskiemu nakazowi, by wznosić budowle wyłącznie o kształtach okrągłych.

Przeanalizował religijną i heroiczną twórczość z Noka oraz z Quraquy, zanotowaną w zapiskach Maggie, szukając jakichkolwiek korelacji. No i znalazł. Tu przedstawiono demona-obłok o przerażającym wprost podobieństwie do tego, co widział teraz na niebie. Tam mroczne bóstwo o czerwonych oczach i złowrogich szponach, wyłaniające się prosto z burzy.

14.11

Przez nasączone oparami benzyny niebo przetoczyła się błyskawica. Szyby statku spłukiwały strugi etylinowego deszczu, które przywierały potem do skrzydeł. Angela chętnie umknęłaby wyżej, poza warstwę atmosfery, ale odczuwali bardzo silne turbulencje, które ciągle się wzmagały. Nie była pewna, czy w odpowiedniej chwili uda jej się bezpiecznie zejść na dół.

Wszystko to budziło na przemian grozę i radosne uniesienie. Wahadłowcem szarpało i rzucało na wszystkie strony. Kiedy nie borykała się ze sterami, pozwalała się unieść marzeniom o sławie. Odtąd zawsze będzie kojarzona z tym zjawiskiem. Może nawet pewnego dnia nadadzą mu nazwę brzmiącą jak jej nazwisko: Morgan. Z lubością powtarzała je sobie raz po raz. W wyobraźni słyszała, jak przyszli naukowcy mówią swoim seminarzystom: „Zakłada się istnienie kilku odrębnych rodzajów morganów”.

No, może zresztą nie.

Carson wyimaginował sobie falę smoczych obłoków, długą może na całe tysiące lat świetlnych, która nadpływa z Próżni jak nieodparty, diaboliczny przypływ. Zatapia całe światy z precyzją zegarka. Wpompowywana w układy regularnie jak bicie kosmicznego serca. I to niejedna — trzy fale. A może i tysiąc fal, których grzbiety oddalone są od siebie o 108 lat świetlnych.

W jakim celu?

Czy to się dzieje wszędzie? Wzdłuż całego Ramienia? A po drugiej stronie Galaktyki?

— Ten wielki teleskop.

Hutch podniosła na niego wzrok.

— Słucham?

— Myślałem o tym teleskopie na Beta Pac. Był nakierowany na Obłoki Magellana.

— I wiesz, dlaczego?

— Może. Twórcy Monumentów wiedzieli o tych smokach. Czy nie sądzisz, że próbowali się dowiedzieć, czy istnieją gdzieś bezpieczne miejsca? Gdzieś poza naszą Galaktyką?

Hutch wsłuchała się na chwilę w bicie własnego serca.

— Dobre pytanie — odparła w końcu.

16.00

Od strony słońca zbliżał się Knapp. Carson bez przerwy gadał z Davidem Emory. Pomimo opóźnień rozmowy te były w stanie oderwać na chwilę jego myśli od przerażających rzeczy, które działy się dookoła na zalanym ogniem niebie. Emory pytał go o wszystko: o warunki w mieście nad zatoką; o to, co widzieli na stacji kosmicznej; o to, jak znaleźli smoka. Wyraził żal z powodu śmierci ich współtowarzyszy. Znał Maggie osobiście, pracował z nią i szczerze podziwiał.

— George’a nie udało mi się poznać — powiedział. Potem Carson zamienił się miejscami z Hutch. W kabinie Angela zapytała, czy nie wie, dlaczego Emory tak o wszystko wypytuje.

— Chyba myśli, że nie wyjdziemy z tego żywi — domyśliła się. — Nie chce, żeby zostały po nas jakieś nie wyjaśnione tajemnice, więc próbuje zawczasu uzyskać wszystkie odpowiedzi.

17.54

Zostawili smoka za sobą — podobnie jak i słońce — przesunąwszy się w strefę nocy. Ale na całym horyzoncie kładł się niesamowity ognisty poblask. Pod nimi przesuwały się kolejne pasma lądu, miękkie i błyszczące od pokrywającego je śniegu.

— Będziemy lecieć jeszcze około godziny — oświadczyła Angela — a potem rozejrzymy się za jakąś równiną — jak najbardziej płaską, żeby nic nie mogło na nas spaść.

Obrazy przesyłane z Knappa ukazywały, że obserwowane coś stało się teraz tak rozrzedzone, rozdęte i rozsnute, że nawet trudno było dokładnie je umiejscowić. Rozlało się po całym układzie księżyców i pierścieni.

Kamery rozmieszczone wokół celu pokazywały niebo wypełnione wrzącym światłem.

19.52

Wahadłowiec przemknął nad pasmem lodowców i sunął teraz nisko nad prawie zupełnie płaskim krajobrazem, z wyjątkiem kilku wzgórz na linii horyzontu. Przebyli mniej więcej połowę szerokości drugiej półkuli.

— Idealne miejsce — oświadczył Carson. — Zaparkujmy tutaj.

Na pokładzie NCA Ashley Tee. 20.06

Statek osiągnął właśnie najdalszy punkt zataczanej pętli. Na okamgnienie zawisł w kompletnym bezruchu w stosunku do Delty. Potem moment minął, i ruszył z powrotem. Siedzącym wewnątrz chwila ta przemknęłaby może nie zauważona (w środku nie przestali ani na chwilę czuć skutków przeciążenia), gdyby nie maleńka zielona lampka, która rozbłysła na konsolecie.

— Zawracamy — rzucił Drafts. Wiedział, że Janet sama dostrzegła ten sygnał, że w rzeczywistości stale go wypatrywała. Wreszcie zdążali tam gdzie trzeba.

21.16

Angela zaprzestała wszelkich wysiłków, by unieść statek wyżej.

— Robi się coraz gorzej — zauważyła. Wśród jej instrumentów panował kompletny chaos. — To coś wysyła huragan promieniowania o niskiej częstotliwości, przeważnie w podczerwieni, mikrofale i wiązki fal radiowych. Jednak mamy szczęście — przecież mogło równie dobrze wysyłać promieniowanie Roentgena i usmażyć nas wszystkich żywcem.

Niebo nad nimi wyglądało niemal pogodnie, jeśli pominąć wściekłą czerwoną poświatę na horyzoncie.

23.04

Do zderzenia dwie godziny. Mniej więcej. Kto może wiedzieć coś na pewno przy tak efemerycznym pocisku?

Transmisje ze stanowiska wokół płaskowzgórzy były już zupełnie nieczytelne. Angela powyłączała je wszystkie. Wyłączyła także wszystkie systemy, poza niezbędnymi. Zrobiła jeszcze coś bardzo dziwnego — wyłączyła światła w kabinie, jakby nie chciała zdradzić położenia statku.

Ich rozmowa miała przebieg dość chaotyczny. Wymieniali luźne uwagi o tym, jak dziwnie wygląda niebo, albo o tym, że chyba żadne z nich do końca życia nie ruszy się z domu. I dodawali sobie nawzajem otuchy.

Jak odbierano to wszystko na dawno wymarłym Pinnacle?

— One muszą stanowić część naturalnego porządku rzeczy — mówił Carson. — Co osiem tysięcy lat przybywają i dają ci po głowie. Ale dlaczego?

— Wydaje się — dodała Angela — jakby wszechświat miał zakodowaną konieczność atakowania miast. Czy to możliwe?

Hutch siedziała w ciemności, czując się jak ofiara polowania. Jak biegły te wersy, które cytował jej Richard? Jest coś, co czuje niechęć do granicznych murów…”

— Może być tak — wtrąciła — że to część jakiegoś programu ochrony życia.

Carson ściągnął brwi.

— Przez wysadzanie go w powietrze?

— Przez zapobieganie powstaniu jednej, dominującej rasy. Może dla zachowania równowagi. Może wszechświat nie aprobuje istnienia takich miejsc jak Nowy Jork.

Za zachodzie dostrzegli błysk. Już nadciąga.

— Ciśnienie powietrza gwałtownie spada — poinformowała Angela. Ziemia zatrzęsła się. To było tylko lekkie drżenie, jak dreszcz. — Może powinniśmy wrócić na górę?

— Nie. — Carson opadł w swój fotel i próbował się odprężyć. — Tu będziemy bezpieczniejsi.

Poniedziałek, 00.04

Statek nabierał rozpędu. Ale cokolwiek miało się zdarzyć, kiedy oni dotrą na miejsce, już dawno będzie po wszystkim. Janet większość czasu spędzała na rozmowach z Davidem Emorym, ale sygnał zanikał w elektromatycznym potopie wywoływanym przez smoka. Na ich ekranach Delta i to coś już się ze sobą połączyły. Draftsa opanowało gorączkowe podniecenie i w miarę zbliżania się ustalonej godziny było z nim coraz gorzej. Wcale nie pomogła mu utrata łączności z wahadłowcem. A to, że podróżował przyduszony do fotela, też nie przyczyniało się do złagodzenia jego bolesnej frustracji.

Janet próbowała zachować pozory optymizmu. Przecież są tam Hutch i Angela Morgan! Jeżeli istnieje jakiś sposób na przetrwanie, to już ona wie, że albo jedna, albo druga z pewnością nań wpadnie.

00.27

Niebiosa toczyły się, przewalały, wybuchały. Noc rozdzierały potworne błyski piorunów, a dookoła ryczał wiatr. Grzechotał miotany o kadłub śnieg i lód.

Równina drżała. Jeden po drugim zamierały monitory wahadłowca.

Carson tkwił zawieszony w przejściu, między obiema kobietami.

— Jak na razie idzie nam nieźle — mówił.

— Jak jeszcze nigdy dotąd — rzuciła Hutch.

— Sam Pan Bóg przyszedł nam się dobrać do skóry — dorzuciła ironicznie Angela.

— Nic nam nie będzie — uparcie twierdził Carson.

Nie było takiego punktu, w którym nastąpiłoby jakieś rzeczywiste zderzenie. Smok nie miał już żadnych bliżej określonych granic. Po prostu się rozpostarł. Długie na dziesiątki kilometrów włókna o całe godziny wcześniej objęły dokładnie atmosferę Delty. Carson i obie kobiety zdawali sobie sprawę, że cały księżyc tkwi teraz w krzepkim uchwycie swego straszliwego gościa.

Powietrze gęste było od popiołu i śniegu. Wiatr naganiał go nad równinę i wkrótce zaczęła się na niej formować czarna skorupa.

— Może w rzeczywistości nie ma tam żadnego jądra.

— Miejmy nadzieję, że nie — powiedział Carson. I właśnie zamierzał dodać optymistycznie, że zapewne wszystko to okaże się nie gorsze od porządnej burzy, kiedy nad ich głowami nastąpił wybuch białego światła, a z nieba runęła kula ognia i wbiła się w śnieżysty krajobraz.

Niezbyt blisko, ale wszyscy troje się wzdrygnęli.

— Co to było?

— Meteor?

— Bo ja wiem…

— Cholera — zaklęła Hutch.

Carson zaczerpnął głęboko powietrza.

— Angelo, jak myślisz, ile to może potrwać?

— Trudno przewidzieć. Najgorsze powinno ustać za dzień lub dwa. To coś nadal porusza się dość wolno. A ponieważ nie podąża za orbitą Delty, powinniśmy szybko wyjść z jego zasięgu. — Oboje słyszeli w ciemności, jak oddycha. — Ale myślę, że na tej planecie pogoda przez jakiś czas będzie jeszcze wredniejsza niż była.

— Boję się — powiedziała Hutch.

Carson też się bał, ale wiedział, że nie wypada mu się do tego przyznać. Ktoś powinien okazywać siłę.

— Nic nam nie będzie — zapewnił ją jeszcze raz. Żałował, że nie odbierają obrazów od kamer naziemnych. Co może dziać się na stanowisku?

Głowa smoka zupełnie się rozpuściła. Wyrosły z niej bałwany chmur, trysnęły fontanny, opadły i zniknęły. Obłoki ocierały się o siebie jak ogromne koty. Bryły skał i lodu, na pozór zagrzebane w gęstym powietrzu, teraz zostały wygnane z powrotem na dół.

Metanowe morza na Delcie wyskoczyły w górę i zalały okoliczne niziny. Nagłe skoki ciśnienia wywołały wiatry o sile huraganów, które przelatywały z rykiem przez cały glob. Wszędzie panował teraz środek nocy.

Z nieba sypały się bryły skalne i lodowe. Ich ogniste szlaki rozświetlały cały panujący dookoła chaos. Na ogół były małe, zbyt małe, by mogły przedostać się nawet przez tak rzadką atmosferę jak tutejsza. Zarywały się w lodowe pola lub wznosiły fontanny na morzach i mokradłach.

Wybuchły wulkany.

Na równinie Hutch, Angela i Frank siedzieli skuleni w wahadłowcu. Czekali na potworne zderzenie, od którego rozpadnie się cały ten świat — kiedy runie na ziemię jądro tego czegoś. Bo przecież musi w końcu spaść. Angela, wbrew wszystkim swoim uspokajającym stwierdzeniom, tak naprawdę myślała.

Ale nic takiego nie nastąpiło.

Łomotały nimi porywy wichru, a z nieba lały się czarny deszcz, lód i gęsty popiół.

Nad nimi z hukiem gorzała noc.

W końcu zaczęli się przekonywać, że najgorsze mają już za sobą, że huraganowe wiatry tracą powoli na gwałtowności. Że naprawdę przeżyją, muszą tylko wydostać się z rejonu burzy. Wreszcie zaczęły im się rozwiązywać języki. Powolutku wkradała się atmosfera nerwowej i ostrożnej radości. W ciemnościach coś waliło, pękało i wybuchało. Ale oni istnieli. Milcząc pogratulowali sobie własnego szczęścia. Powracającą z wolna otuchę spotęgował fakt, iż wydawało im się, że w powodzi płynących z głośników szumów usłyszeli głos Janet.

Światła nawigacyjne pojazdu umieszczone były nisko na pokrywie silnika i na kadłubie z tyłu, za kabiną pilota i za skrzydłami. Od czasu do czasu Angela oczyszczała je ze śniegu i włączała. Wokół nich narastały wielkie zaspy.

— Mogę się z tobą założyć, Frank — rzuciła znienacka Hutch.

— Ale o co?

— O to, że kiedy zaczniemy odczytywać historię Twórców Monumentów, odkryjemy, że wielu z nich udało się zwiać.

— Co masz na myśli?

— Opuścili Galaktykę. Prawdopodobnie udali się do któregoś z Obłoków Magellana. Tam, gdzie nie będą mieli tych rzeczy.

— Możliwe. A po drodze zabawiali się ściąganiem ich na głowy wszystkich prymitywów, jakich udało im się spotkać. Nie wierzę, żeby Twórcy Monumentów byli przyzwoitymi stworzonkami.

— A ja myślę, że się bardzo mylisz — odparła.

— Dlaczego?

Ujęła go za przegub.

— Oz to była sztuczna przynęta.

Przysunął się do niej bliżej.

— Powiedz jeszcze raz.

— Frank, to wszystko były sztuczne przynęty. Te sześcienne księżyce. Oz na Beta Pac. Miały odciągnąć od nich to coś.

— Jeżeli rzeczywiście tak było — odparł — to chyba nie bardzo się spisały.

— Nie bardzo. Myślę, że zrobili, co tylko w ich mocy. Ale masz rację — nie zadziałało. W końcu Twórcy Monumentów nie potrafili obronić nawet siebie.

Przysiadł na podłodze przy jej fotelu.

— Myślisz, że oni też oberwali przez coś takiego?

— Myślę, że oberwali dwa razy. Cywilizacja międzygwiezdna prawdopodobnie dość mocno. Przeszli załamanie. Może uciekli. Nie wiem. Może się wydostali i polecieli na Mały Obłok Magellana. Uciekli przed tym czymś, bo nie dało się tego oszukać i nie dało się tego powstrzymać.

— A co z tą stacją kosmiczną? — zapytał. — Jak myślisz, co tam się mogło stać?

— To rozbitkowie. Ci, którym udało się przetrwać i zbudować wszystko od nowa. Ale po raz drugi nie udało im się dojść aż tak daleko. Nie weszli w fazę międzygwiezdną. Może to była już cywilizacja całkiem innego typu. Może zbyt wiele utracili. Znaleźli się właśnie u progu ery kosmicznej, kiedy fala powróciła. — Cieszyła się teraz, że kryje ją mrok. — Frank, pomyśl tylko, jaką musieli mieć technikę u szczytu swego rozwoju. I o ile wcześniej dostali ostrzeżenie. Może nawet o tysiące lat. Wiedzieli o tym czymś i próbowali pomóc, gdzie tylko mogli. Ale masz absolutną rację — nie udało im się.

— Ten drań robi się trochę za wysoki — wtrąciła Angela. — Chyba lepiej będzie nieco się przemieścić. Nie chcemy przecież, żeby nas tu zasypało.

— Zróbmy tak — zgodził się Carson.

Podniosła wahadłowiec w górę. Uwolnione światła nawigacyjne rozlały się blaskiem po czarnym śniegu. Wiatr zakołysał statkiem i omiótł go do czysta.

Mrok przeszyła błyskawica. Oszacowali czas do odległego huku gromu, biorąc pod uwagę specyfikę tutejszego ciśnienia. Był jakieś dwanaście kilometrów od nich. Angela przezornie opuściła wahadłowiec z powrotem na ziemię.

Rozdzielili między siebie kubki z kawą.

— Wszystko pasuje — odezwał się Carson. — Przez cały czas wiedzieliśmy, że tamtym udało się z tego wyjść. Z wyjątkiem, jak przypuszczam, populacji miejskich. — Spojrzał przenikliwie na Hutch. — Myślę, że masz rację. Z tym Oz. Kiedy na to wpadłaś?

— Parę godzin temu. Nie mogłam uwolnić się od myśli, jak bardzo Oz przypominało miasto. Kogo próbowali oszukać? — Leciutko musnęła wargami policzek Carsona. — Mam wątpliwości: oni rozumieli, czym jest to coś? I skąd się zjawia?

— Zastanawiam się — wtrąciła Angela — czy w ten właśnie sposób biorą swój początek wszelkie zorganizowane religie? Roześmieli się. Kolejna błyskawica — tym razem bliżej.

— Może powinniśmy zwrócić baczniejszą uwagę na tę burzę — zasugerowała Hutch.

Angela pokiwała głową.

— Rzeczywiście, wygląda na to, że idzie w naszą stronę.

Kolejny grom ześliznął się ku ziemi, rozświetlając swoim światłem kabinę.

— Chyba nas widziało — szepnęła Hutch.

— Hej! — Angela złapała ją za ramię. — Nie dajmy się rozszaleć wyobraźni.

— To są tylko błyskawice — szepnął Carson.

Na wszelki wypadek Angela znów zapuściła silniki.

— Jaki mamy zasięg sensorów? — zapytała Hutch.

— Zerowy. Jeśli trzeba będzie lecieć, to polecimy na ślepo.

Między niebem a ziemią wykwitła kolejna błyskawica. Przed oczyma stanęła im na krótko płaskorzeźba z pola i wzgórz i zaraz zniknęła z powrotem w ciemności. W górze przetoczył się grzmot.

— Rzeczywiście idzie w naszą stronę — wyszeptała Angela.

— Nie sądzę, żebyśmy mieli ochotę latać przy takim wietrze, jeżeli da się tego uniknąć — powiedział Carson. Chciał jeszcze coś dodać, gdy pojawiła się kolejna ognista kula. Przecięła niebo z prawa na lewo, potem zatrzymała się i zaczęła coraz bardziej jaśnieć.

— Cholera! — pisnęła Angela. — Odwraca się do nas! — Jednocześnie szarpnęła dźwignią, a wahadłowiec wyskoczył w powietrze. Dookoła ryczał wiatr. To coś przed nimi w mroku rozjarzyło się jak białobłękitna gwiazda przechodząca w supernową.

— Pozapinać się — zawołała Hutch, wślizgując się w swoją uprząż i włączając pole energetyczne. Carson próbował złapać się uchwytu.

Hutch przypięła Angelę w fotelu, odcięła drzwi do ładowni, gdzie siedział Carson. Potem zatrzasnęła swoje własne zabezpieczenia.

— Frank?

— U mnie w porządku — usłyszały. — Zmywajmy się stąd.

Angela podkręciła silniki, wahadłowiec skoczył w górę i jednocześnie w przód, a białe światło przemknęło tuż pod nimi. Usłyszeli później huk i odczuli falę uderzeniową, a doszli do siebie akurat na czas, żeby zdążyć zobaczyć wzbijający się w niebo wielki, biały gejzer.

Hutch obejrzała się na Angelę.

— Dość dziwny meteor.

Tamta skinęła głową.

— Też mi się tak wydaje.

Wicher wlókł ich ze sobą, szarpał nimi po całym niebie.

Angela próbowała właśnie zejść jak najłagodniej z powrotem na ziemię, kiedy tuż obok nich uderzył piorun, a noc wypełniła się światłem. Cała elektronika wysiadła, a statek zatoczył się gwałtownie. Do kabiny zaczął sączyć się dym.

Angela włączyła urządzenia przeciwpożarowe, wywalczyła niemal poziomą pozycję statku i jeszcze raz próbowała poderwać go w górę.

— Na górze bezpieczniej — wyjaśniła.

— Nie — sprzeciwił się Carson. — Na dół. Sprowadź nas na dół.

— Frank, przecież musimy jakoś manewrować. Na dole znaczymy tyle co kulawa kaczka.

— Zrób to, Angelo. Zabierz nas na dół.

— Zwariowałeś — oznajmiła Hutch. Angela była wyraźnie zdezorientowana.

— Ale po co?

Trzasnął kolejny grom.

— Zrób, co mówię — powtórzył Carson. — I to jak najszybciej. Hutch obserwowała go w monitorze. Ściągał do kupy wszystkie zbiorniki powietrzne, jakie mieli.

Angela pchnęła drążek do przodu.

— Musimy próbować wyjść ponad to wszystko — sprzeciwiła się.

— A jak masz zamiar przejść nad te niby-meteory? — dopytywał się Carson.

Lampki kontrolne zamigotały, po chwili wróciły do normy. Coś wybuchło w tyle i cały pojazd wypełnił się hukiem. Zaczęli spadać.

— Mamy dziurę! — wrzasnęła Hutch.

Angelę zarzuciło na lewo, trzasnęła w konsoletę nawigacyjną.

— Tylne stabilizery po prawej nie działają — poinformowała. Wśród szaleństwa uciekającego powietrza, wyjącego wiatru, sypiącego się na nich deszczu okruchów skalnych i lodowych zdołała zdobyć się na ironiczny komentarz: — Wygląda na to, że wyszło na twoje. Masz pewne jak w banku, że schodzimy na dół.

Niebo znów rozdarła błyskawica.

— Pięćdziesiąt metrów — orzekła Angela.

Opadli w podskokach z powrotem na swoją równinę, wyrzucając w górę fontanny śniegu i sadzy. Kolejny meteor gnał po niebie z tyłu za statkiem. Patrzyli, jak przystaje i zaczyna się rozjaśniać.

— Wychodzimy — krzyknął Carson.

Angela zaczęła protestować, ale Hutch sięgnęła przez nią i wcisnęła dekompresję.

— Będzie dobrze — powiedziała.

Złapali zbiorniki powietrza i wywlekli je na zewnątrz, kiedy tylko otworzył się luk. Hutch zwaliła się w śnieg, wstała i natychmiast ruszyła dalej.

Carson szedł tuż za nią.

— Biegiem! — krzyknął. Niósł trzy zbiorniki, upuścił jeden, ale nie wrócił, żeby go podnieść.

Ognista kula nadlatywała teraz z północy, znad pasma wzgórz.

Puścili się pędem. Śnieg pokrywała zlodowaciała skorupa, która zapadała im się pod nogami. Hutch znów upadła. A niech to.

Tylko nie puścić zbiorników!

— Jesteś pewna, że on wie co robi? — rzuciła w biegu Angela.

— Tak — odparła Hutch. — Tak mi się wydaje. Nie stawaj.

Kobiety ze wszystkich sił starały się zwiększyć odległość między sobą a wahadłowcem. Carson biegł tuż przy nich.

Meteor wlókł za sobą ognisty pióropusz. Kilka kawałków oderwało się i spadło na ziemię.

— Paść! — krzyknął Carson. Rzucili się w śnieg.

Meteor z rykiem trzasnął wprost w wahadłowiec. Bezbłędny strzał.

Ziemia ugięła się, lodowy krajobraz pojaśniał na okamgnienie, a po nich przetoczył się huragan śniegu i skrawków ziemi. Hutch czuła, jak o jej pole uderzają kamienie i ziemia.

Kiedy wszystko się uspokoiło, Carson włączył latarkę. Tam, gdzie przedtem stał wahadłowiec, widniał teraz potężny krater.

Angelą wstrząsały dreszcze. Spojrzała w niebo, potem na latarkę.

— Na litość boską — szepnęła — wyłączże to.

Carson posłusznie wyłączył.

— Jak sobie życzysz — powiedział. — Ale myślę, że teraz nic już nam nie grozi.

Kobieta próbowała zagrzebać się w śniegu, ukryć gdzieś przed tymi chmurami.

— Jemu nie chodzi wcale o nas — powiedział do niej Carson.

— Jak możesz tak mówić? — oburzyła się Angelą. Kolejna błyskawica.

— Kąty proste — odparł. — Chciało dopaść wahadłowiec. To twoje latające pudełko.

Przez kilka następnych godzin niebo oczyszczało się z nadmiaru ładunków elektrycznych. Siedzieli w milczeniu, patrząc, jak burze powoli słabną.

— Myślę, że wiem, dlaczego używali wizerunku Twórcy Monumentów do portretowania śmierci — odezwał się Frank.

— Dlaczego? — zaciekawiła się Angelą.

— Zgodnie ze starą zasadą, wieszają posłańca. Twórcy Monumentów najprawdopodobniej nie mieli żadnych skrupułów, żeby wylądować, przedstawić się grzecznie i poinformować Quraquatczyków, na czym polega problem. — Uśmiechnął się. — Wiecie, Richard miał rację. Nie ma obcych. Wszyscy oni okazują się w końcu bardzo ludzcy.

— Jak George — powiedziała Hutch.

Carson podciągnął kolana i oplótł je ramionami.

— Tak — potwierdził. Potem spojrzał na Angelę i wyjaśnił: — Nie mogli powstrzymać tego draństwa, więc dla odwrócenia uwagi stosowali przynęty. Chcieli podać im jakiś inny obiekt do ataku.

— Wiecie, coś mi właśnie przyszło do głowy — powiedziała Angela. — To coś — machnęła ręką w ogólnie pojętym kierunku nieba — to część fali, która uderzyła w Beta Pac około 5000 p.n.e., w Quraquę około 1000 p.n.e., a w Nok około 400 n.e. Mniej więcej. Zgadza się?

— Tak — potwierdził Carson.

— Leci w kierunku Ziemi. — Była wyraźnie zaniepokojona. Carson wzruszył ramionami.

— Mamy dziewięć tysięcy lat, żeby się nią zająć.

— Wiesz — dodała Hutch — Janet wspomniała kiedyś, że być może mamy już za sobą jedno bezpośrednie spotkanie z czymś takim. Sądzi, że dane fali A zgadzają się czasowo z Sodomą.

Angela przymrużyła oczy.

— Sodoma? Możliwe. — Przygwoździła Carsona wąskim uśmieszkiem. — Ale nie jestem pewna, czy mamy aż tak dużo czasu, jak myślisz, Frank. Wciąż jeszcze jest tutaj fala B.

Hutch przysunęła się bliżej swych towarzyszy. Fala B, ta, która nawiedziła Beta Pac w 13 000 p.n.e., Quraquę cztery tysiące lat później, będzie teraz stosunkowo blisko Ziemi.

— Jakiś tysiąc lat — powiedziała głośno.

— No cóż — Carson zbagatelizował sprawę. — Dziewięć tysięcy czy jeden, to i tak wydaje mi się, że mamy jeszcze mnóstwo czasu.

Po twarzy Angeli przemknął nagły cień.

— Podejrzewam, że właśnie coś takiego musieli sobie powtarzać Twórcy Monumentów.

PLIK SIECI BIBLIOTECZNEJ

Nie powiódł się ani jeden eksperyment mający na celu uzyskanie próbek z wnętrza Obłoku Omega. Do czasu kiedy piszę te słowa, nie udało się także przesiać sygnałów na wskroś przez ten obiekt. (Zobacz: wspaniała monografia Adńana Clementa „Zagadka Omegi”, cytowana w całości w Dodatku, str. 111, w którym przedstawiono światłą dyskusję na temat związanych z tym problemów teoretycznych.)

Jedyne próby wprowadzenia statku z ludzką załogą poza zewnętrzne warstwy obiektu zostały przeprowadzone 3 i 4 lipca 2211 przez Meg Campbell na Pasguarelli. Campbell wykonała dwa kolejne zejścia na głębokość 80 i 650 metrów. Z trzeciej próby nie udało jej się powrócić.

Szczegółowa analiza Obłoków Omega musi najwidoczniej poczekać na dalszy rozwój technik badawczych.

— Janet Allegri, „Boża maszyneria”

Hartley & Co., Londyn, 2213

EPILOG

Instytut Studiów Zaawansowanych, Princeton, kwiecień 2231

Do dziś udało się ustalić kilka bardzo istotnych faktów o Twórcach Monumentów. Pod ruinami miasta portowego na Beta Pacifica III odnaleziono inne, rozległe ruiny. Wiadomo o nich, że pochodzą z ery Cholois, inaczej mówiąc z ery Twórców Monumentów. (Termin ów oznacza Lud Wszechświata i, jak się wydaje, obejmował również inne inteligentne rasy.) W miejscu tym prowadzone są nader ostrożnie prace wykopaliskowe. Wiadomo nam jednakże, że przypuszczenie Priscilli Hutchins potwierdziło się — sporej liczbie ludu Cholois udało się uciec z rodzimego świata. Zaplanowali, przedsięwzięli i prawdopodobnie wykonali międzygalaktyczny skok.

Nadal istnieją bardzo nieliczni przedstawiciele tamtej rasy, jednakże zepchnięci zostali do stanu zupełnie pierwotnego. Nie przechowują w pamięci żadnych śladów dawnych dni chwały, z wyjątkiem przekazów mitologicznych.

Ostatnie badania potwierdziły przypuszczenia, że mieszkańcy stacji kosmicznej przy Beta Pacifica byli świadkami zniszczenia swojej planety przez Obłok Omega i zdecydowali, że wolą umrzeć w kosmosie niż wrócić na zdewastowaną planetę. Badania trwają.

Wszelkie próby zbadania wnętrza Obłoków Omega (które jednak nie zostały nazwane imieniem Angeli Morgan) zakończyły się całkowitym niepowodzeniem. Przypuszcza się, że obłok jest w stanie zachować swoją strukturę dzięki silnym polom elektromagnetycznym, jakie wytwarza, ale jak dotąd, nikt nie był w stanie kompetentnie tego wyjaśnić.

Okazało się, że są mniej liczne niż uprzednio zakładano. Fakt, że Ashley Tee natknął się w tym samym systemie aż na dwa naraz, stanowił swego rodzaju aberrację. Niemniej i tak jest ich, niestety, wystarczająco dużo, nie można więc optymistycznie zakładać, że w odległej przyszłości jeden czy dwa nie nawiedzą naszego systemu słonecznego. Ustalono już terminy globalnych konferencji, mających na celu zaplanowanie ewentualnej strategii oraz zadbanie o to, by przyszłe pokolenia poznały całą istotę i wagę tego zagrożenia.

Główny procesor, odzyskany ze stacji kosmicznej przez Maggie Tufu, okazał się istną kopalnią informacji o tak zwanej erze Budowniczych Miast. Tubylcy z tamtych czasów mieli świadomość poprzednich osiągnięć swej rasy. Ale zamiast stanowić źródło ich dumy, świadomość ta budziła w nich poczucie ogromnej straty i upadku, które spowalniały rozwój i w rezultacie doprowadziły do długiego okresu wieków całkowitej stagnacji.

Istnienie Obłoków Omega wywołało szeroko zakrojoną dyskusję, obejmującą filozoficzne pytania o miejsce człowieka we wszechświecie, coraz częściej postrzeganym jako aktywnie wrogi. Na całej kuli ziemskiej pojawiły się ruchy zwolenników powrotu do natury, razem z ponownym zalewem fundamentalistycznych ruchów religijnych, które przez ostatnie dekady pozostawały niemal w całkowitym uśpieniu.

Realizacja projektu „Nadzieja” przebiegła nadzwyczaj sprawnie i wygląda na to, że pierwsi osadnicy zjawią się na Quraquie na długo przed planowanym terminem.

Powstało także sześć całkiem nowych ruchów i organizacji. Towarzystwo Brakera (nazwane tak od imienia swego założyciela, Arana Brakera, który zmarł na zawał podczas demonstracji przed Smithsonian Institution) przez ostatnie lata dokładało wszelkich starań, by doprowadzić do odzyskania Wielkich Monumentów i umieszczenia ich na orbicie okołoziemskiej. Ich wysiłkom nadały sens ostatnie osiągnięcia techniczne, które sprawiły, że możliwa stała się realizacja projektu. Choć idea ta zyskała ogromną popularność i poparcie opinii publicznej, sprzeciw wyraziła Akademia i grupka jej sprzymierzeńców, wśród których jedną z bardziej zagorzałych przeciwniczek okazała się Melanie Truscott. Towarzystwo Brakera ową grupę określiło wspólną nazwą „Archeogłupków”.

W rezultacie doświadczeń wyniesionych z katastrofy Winckelmanna nastąpił znaczący postęp w dziedzinie konstruowania statków kosmicznych. Do standardowego wyposażenia weszły teraz zapasowe systemy podtrzymywania życia, które można przestawić na całkowicie ręczne sterowanie.

Kariera Melanie Truscott przeszła kilkuletnią zapaść, związaną ze śmiercią Richarda Walda. Na forum publicznym pojawiła się ponownie w roku 2207, kiedy to przeciwstawiła się próbom przywrócenia masowej wycinki lasów na północnym zachodzie. Przegrała tę batalię, ale w rok później została wybrana do Senatu.

Ian Helm, który był kierownikiem operacji na południowej czapie lodowej na Quraquie, uniknął wszelkiej odpowiedzialności za samowolne wciśnięcie guzika. Przez jakiś czas obejmował wysokie stanowiska w kilku agencjach i korporacjach, a obecnie jest komisarzem NAU do spraw uzbrojenia.

Wielki teleskop na Beta Pacifica ma wiele cech wspólnych z żywymi organizmami, choć nieścisłością byłoby nazwanie go żywym. Kiedyś mógł służyć do zbierania danych w pełnym zakresie spektrum. Jego sygnałów nigdy nie udało się przełożyć na obrazy optyczne. Obecnie uznaje się, że program, którego sposób działania pojmujemy jedynie w sposób mglisty i bardzo ogólny, nie działa już sprawnie.

Henry Jacobi zmarł w Chicago po długiej i ciężkiej chorobie. Ostatnie lata życia uprzykrzono mu serią symulowanych wersji wydarzeń w Świątyni Wiatrów, jednocześnie przedstawiając go jako pozbawionego skrupułów głupca.

Frank Carson nigdy nie podjął oferowanej mu pracy w dziale kadr Akademii. I wbrew swym zapewnieniom, po śmierci Maggie Tufu i George’a Hacketta wrócił na Beta Pacifica III, gdzie przez sześć lat przewodził tamtejszemu zespołowi roboczemu. Za poprowadzenie pierwszej ekspedycji obsypano go wszelkimi należnymi honorami i jeszcze za życia umieszczono w jednym szeregu z Champollionem, Larimatsu i Waldem. Ożenił się z Lindą Thomas z misji w Świątyni i jest ojcem dwóch rudowłosych dziewczynek. Przewodniczy także Fundacji imienia Margaret Tufu, która przyznaje stypendia naukowe i pomoc w edukowaniu młodych talentów matematycznych.

Turyści, zwiedzający budynki Akademii w Waszyngtonie, często odwiedzają w bibliotece skrzydło im. George’a Hacketta, gdzie na całej zachodniej ścianie wisi jego piękne zdjęcie, rzucone na tło z kasumelskiej inskrypcji, którą niegdyś pomógł uratować na Quraquie.

Błyskotliwe sprawozdanie Maggie Tufu z prac nad odnalezieniem znaczenia inskrypcji z Oz — „Niektóre filologiczne aspekty kasumelskiego pisma linearnego” — opublikowane kilka lat temu, przyjęto z ogólnym zachwytem. Opracowane przez Janet Allegri, już teraz weszło do kanonu matematycznej klasyki.

Allegri wykłada obecnie na Oxfordzie.

Priscilla Hutchins dalej pilotuje statki Akademii. Zyskała już sławę, a ludzie, którzy spotykają ją po raz pierwszy, czują się zawsze zaskoczeni odkryciem, że nie jest ani tak wysoka, ani tak piękna, jak sobie wyobrażali. To przychodzi później.

David Emory

Przypisy

1

Robert Frost, „Naprawianie muru”

2

Kamień z Rosetty — stela bazaltowa z inskrypcją wyrytą w językach egipskim (hieroglify i pismo demotyczne) i greckim, która umożliwiła Champollionowi odczytanie w 1882 roku pisma egipskiego.

3

AU — astronomiczna jednostka, jedna z długości stosowana do wyrażania odległości w Układzie Słonecznym (średnia odległość Ziemi od Słońca = 149 600 000 km).

4

Obieg syderyczny — okres obiegu planety po swej orbicie. Peryhelium — punkt orbity okołosłonecznej ciała niebieskiego najbliższy Słońca; aphelium — punkt orbity najbardziej od niego oddalony. Albedo — wielkość charakteryzująca zdolność odbijania promieniowania przez daną jednostkę.

5

Rubajjat — stara irańska forma poezji, zbliżona do epigramatu, o treści refleksyjno-filozoficznej.

Content

Jack McDevitt
Boża maszyneria

PROLOG

CZĘŚĆ PIERWSZA Wschód księżyca

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

CZĘŚĆ DRUGA Świątynia Wiatrów

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

INTERLUDIUM PRZELOT

CZĘŚĆ TRZECIA Beta Pac

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

CZĘŚĆ CZWARTA Boża Maszyneria

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

EPILOG

Przypisy