Peter F. Hamilton

Dysfunkcja rzeczywistości: Początki

1

Przestrzeń rozwarła się w pięciu miejscach przed lekkim krążownikiem „Beezlingiem”. Człowiek patrzący w bezdenną czeluść mógłby dostrzec cząstkę prawdziwej, pustej nieskończoności.

Quasimaterialna struktura tuneli czasoprzestrzennych stanowiła w istocie rzeczy strefę nie wypuszczającą fotonów, z której całkowite ciemności zdawały się wylewać na zewnątrz, aby pokalać rzeczywisty wszechświat. Nagle obce statki wyłoniły się zza zasłony mroku z przyspieszeniem 6 g, ustawiając się na trajektoriach przechwytu. Znacznie się różniły wyglądem od jednostek garissańskiej floty, których pozycję w przestrzeni śledzili na bieżąco: miały zgrabne, opływowe kształty kropli wody. Były większe i niepokojąco potężne. Żywe.

Usadowiony wygodnie w opancerzonym i szczelnie zamkniętym module dowodzenia w samym sercu „Beezlinga”, kapitan Kyle Prager spokojnie odczytywał dane astronawigacyjne, gdy nagle komputer pokładowy wszczął alarm, informując datawizyjnie o bliskości intruzów. Neuronowy nanosystem przekazywał wprost do mózgu Pragera dane zbierane przez zespoły zewnętrznych sensorów okrętu. Tutaj, w rozległej pustce międzygwiezdnej przestrzeni, nawet prędkość światła nie wystarczała do zapewnienia efektywnej wymiany informacji. Kapitan polegał wyłącznie na infralokacji, śledząc niewyraźne różowe plamki rozszyfrowywane przez programowe deskryptory. Sprzęt zakłócający zamontowany w zasobnikach obcych okrętów skutecznie pochłaniał i rozpraszał sygnały radarowe „Beezlinga”.

Programy bojowe przechowywane w nanosystemowych klastrach pamięci Kyle’a uzyskały teraz status nadrzędności. Kapitan przesłał do komputera pokładowego ciąg datawizyjnych instrukcji, czekając w napięciu na kolejne informacje. Obliczone trajektorie pięciu przybyszów pojawiły się pod postacią szkarłatnych wektorów, których odcinki przecinały przestrzeń ku nieuchronnemu, złowieszczemu spotkaniu z „Beezlingiem” i jego dwiema fregatami eskortowymi. Obce okręty nadal przyspieszały, lecz ich napędy odrzutowe nie wydzielały spalin. Kyle Prager zdrętwiał ze strachu.

— Jastrzębie — zawyrokował.

W sąsiednim fotelu Tane Ogilie, oficer węzłowy okrętu, jęknęła żałośnie.

— Skąd wiedzieli?

— Agenci Wywiadu Sił Powietrznych Konfederacji nigdy nie śpią — odparł Kyle Parker. — Domyślili się, że zechcemy wziąć natychmiastowy odwet. Pewnie monitorują ruchy naszej floty i mają nas stale na oku. — Ponure myśli chodziły mu po głowie.

Widział w wyobraźni, jak komory utrzymania antymaterii mrugają wokół niego niczym diabelskie czerwone gwiazdki.

W całej Konfederacji jedna sprawa nie budziła kontrowersji: antymateria mogła okazać się zgubą dla ludzkości. Na wszystkich planetach i asteroidach, gdzie znajdowały się osiedla ludzkie, ostro potępiano jej użycie.

Gdyby dopadł ich teraz okręt Sił Powietrznych Konfederacji, Prager jako kapitan otrzymałby natychmiastowy wyrok śmierci, a jego załoga — bilet w jedną stronę na podróż do którejś z planet karnych.

Nie mieli oczywiście wyboru: „Beezling” potrzebował fantastycznego dopalacza bazującego na antymaterii, bez porównania silniejszego od urządzeń spotykanych w napędach termojądrowych statków adamistów. Wkrótce w silniki na antymaterię zostałyby wyposażone także okręty Omutańskich Sił Powietrznych. Mają je, bo i my je mamy. My je mamy, bo i oni je mają. Jeden z najstarszych (i najbardziej przewrotnych) argumentów w dziejach.

Pragerowi opadły ramiona, z rezygnacją przyjmował swój los.

Znał ryzyko i je akceptował, a przynajmniej tak wmówił sobie i admiralicji.

Śmierć nadeszłaby szybko, bez bólu, a załoga w normalnych okolicznościach zostałaby przy życiu. Dostał jednak wyraźne rozkazy. Nie można nikogo dopuścić do „Alchemika”, którego przewoził „Beezling”, a już szczególnie podróżujących jastrzębiami edenistów: wystarczy, że mieli tę swoją technobiotykę.

— Otoczyło nas pole dystorsyjne — oznajmiła Tane Ogilie. Mówiła dźwięcznym, pełnym napięcia głosem. — Żaden skok nie wchodzi już w rachubę.

Kyle Prager zastanawiał się krótką chwilę, jakie to uczucie dowodzić jastrzębiem, sprawować niepodzielną, nie wymagającą najmniejszego wysiłku władzę na pokładzie statku. Ech, pozazdrościć!

Aż trzy nieprzyjacielskie okręty ścigały „Beezlinga”, gdy tymczasem fregaty „Chengho” i „Gomban” uciekały każda przed jednym myśliwym.

Matko Boska, taka taktyka wyraźnie wskazuje, że wiedzą, co wieziemy!

Odtworzył w pamięci kody samozniszczenia, sprawdzając całą procedurę przed przesłaniem komputerowi pokładowemu datawizyjnego polecenia. Rzecz była prosta: wystarczyło odłączyć zasilanie systemu zabezpieczeń komór utrzymania antymaterii w silniku napędowym, aby okoliczną przestrzeń wypełniło twarde promieniowanie i jasność dorównująca wybuchowi nowej.

Mógłbym zaczekać, aż jastrzębie podejdą bliżej, niechby i im się dostało. Chociaż… szkoda załóg, ludzi, którzy muszą słuchać rozkazów.

Filigranowy obraz trzech okrętów pościgowych powiększył się niespodziewanie w podczerwieni, teraz był znacznie jaśniejszy i bardziej wyraźny. Każdy z nich rozłożył osiem migotliwych płatków energii; ostre, błyszczące końcówki rozproszyły się momentalnie w przestrzeni. Programy analityczne dostarczyły Pragerowi danych, zmaterializowała się projekcja wektorów lotu łączących wszystkie dwadzieścia cztery myśliwce bezpilotowe z „Beezlingiem” łukowatymi, świetlistymi smugami. Ciągnęły za sobą pióropusze radioaktywnych spalin. Przyspieszenie sięgało 40 g. Napęd na antymaterię.

— Odpalili osy bojowe! — wykrzyknęła ochryple Tane Ogilie.

— To nie są zwykłe jastrzębie — warknął Kyle Prager, dusząc w sobie wściekłość. — To pieprzone czarne jastrzębie na usługach Omuty! — Rozkazał datawizyjnie komputerowi pokładowemu wykonać unik, uaktywniając w szaleńczym pośpiechu procedury obronne „Beezlinga”. Sprawdził czas w neuronowym nanosystemie: od pojawienia się nieprzyjaciela upłynęło siedem sekund. Naprawdę tylko tyle? Ale nawet jeśli tak, jego reakcja była żałośnie powolna na arenie, gdzie milisekundy stanowiły najcenniejszą walutę. Przyjdzie im za to zapłacić, może nawet życiem.

Za pomocą sygnałów dźwiękowych, optycznych i datawizyjnych „Beezling” ostrzegał przed wzrastającym przeciążeniem. Załoga siedziała zapięta w pasach, lecz tylko Bóg wiedział, co się teraz działo z cywilami, których mieli na pokładzie.

Kiedy okręt płynnie przyspieszał, błonowe suplementy nanoniczne twardniały w jego ciele — wspierały organy wewnętrzne w walce z przeciążeniem, nie dopuszczały do uszkodzenia w kręgosłupie, zapewniały nie zakłócony dopływ krwi do mózgu, zapobiegały zamroczeniu. Okręt zatrząsł się gwałtownie podczas odpalania własnego zespołu os bojowych. Ich przyspieszenie osiągnęło 8 g i ciągle rosło.

W pizednim module załogowym doktor Alkad Mzu analizowała na bieżąco sytuację „Beezlinga”, który z przyspieszeniem 1,5 g pędził ku nowym współrzędnym skoku. Neuronowy nanosystem przetwarzał pierwotne dane, kompilując obrazy napływające z zewnętrznych czujników okrętu i rzutując na nie wektory lotu. Poza siatkówkami oczu odsłonił jej się nowy widok, zakłócany błyskami i cieniami zjaw, póki nie zamknęła powiek.

„Chengho” i „Gombari” przybrały postać jaskrawych smug błękitno — białego światła, w blasku wyrzucanych przez nie spalin gasły gwiazdy.

Lecieli w zwartym szyku. „Chengho” znajdował się w odległości dwóch tysięcy kilometrów, „Gombari” — troszkę więcej niż trzech tysięcy. Alkad wiedziała, że statki potrzebują najnowocześniejszych urządzeń astronawigacyjnych, aby mogły się wynurzyć vv oddaleniu mniejszym niż pięć tysięcy kilometrów po skoku na odległość dziesięciu lat świetlnych. Garissa nie szczędziła pieniędzy na wyposażenie swej floty w najwyższej jakości oprzyrządowanie.

Pieniędzy, którymi powinno się raczej subsydiować uniwersytet lub wspomóc służbę medyczną. Garissa me była szczególnie bogatym światem. Alkad wolała nie pytać, gdzie Departament Obrony zdobył tak olbrzymie ilości antymaterii.

— Następny skok za mniej więcej trzydzieści minut — oznajmił Peter Adul.

Alkad odwołała przekaz datawizyjny. Sensoryczna wizualizacja lotu okrętów rozmyła się, zastąpiona widokiem spartańskiego, szarozielonego kompozytu ścian kabiny. Peter stał przy otwartej grodzi w ciemnym turkusowym kombinezonie z miękkimi wkładkami, chroniącymi stawy przed potłuczeniami w stanie nieważkości. Choć uśmiechał się ujmująco, dostrzegła troskę w jego jasnych, żywych oczach.

Peter miał trzydzieści dwa lata, metr osiemdziesiąt wzrostu i jeszcze ciemniejszą karnację niż jej hebanowa skóra. Pracował na uniwersytecie na wydziale matematyki i od osiemnastu miesięcy był jej narzeczonym. Nie należał do lekkoduchów i zawsze mogła liczyć na jego wsparcie. Wydawał się nie przejmować tym, że nie dorównuje jej inteligencją — rzadko spotykała się z taką postawą — choć sam też szczycił się błyskotliwym umysłem.

Miała zostać potępiona jako konstruktorka „Alchemika”, ale i to mu w niczym nie przeszkadzało. Co więcej, odwiedził wraz z mą supertąjną bazę wojskową na planetoidzie, gdzie pomagał rozwikłać pewne matematyczne problemy związane z budową urządzenia.

— Myślałem, że spędzimy je razem — dodał.

Uśmiechnęła się szeroko i wyśliznęła spod siatki ochronnej, gdy usiadł obok niej na skraju fotela amortyzacyjnego.

— O nie, dzięki. Zawodowi piloci mogą się obłapiać podczas korekty toru lotu, ale mnie to nie bierze. — Do kabiny wdzierały się różnorodne szumy i buczenia, członkowie załogi rozmawiali po cichu na swych stanowiskach, od strony wąskich luków przejściowych dolatywały przytłumione słowa. „Beezlinga” budowano z myślą o transporcie wyposażenia „Alchemika”, zatem szczególną uwagę zwracano na wytrzymałość i niezawodność okrętu; wygoda załogi zajmowała odległe miejsce na liście konstrukcyjnych priorytetów.

Alkad przerzuciła stopy poza krawędź fotela (siła ciężkości „przyssała” je natychmiast do podłogi) i przysunęła się do Petera, wdzięczna za jego obecność i troskę.

Otoczył ją ramieniem.

— Dlaczego, gdy ocieramy się o śmierć, burzą się w nas hormony?

Przywarła z uśmiechem do jego ciała.

— A co takiego jest w facetach, że jeśli tylko nie śpią, burzą się w nich hormony?

— Rozumiem, że nie chcesz.

— Bo nie chcę — odparła twardo. — Po pierwsze, nie ma tu drzwi, a po drugie, przy tym przeciążeniu łatwo coś sobie uszkodzić. Zresztą po powrocie będziemy mieli na to mnóstwo czasu.

— Racja. — Jeśli wrócimy. Nie odważył się jednak powiedzieć tego na glos.

Wtedy właśnie rozległ się alarm. Dopiero po sekundzie otrząsnęli się z zaskoczenia.

— Wskakuj na fotel! — ryknął Peter, kiedy raptownie wzrosło przyspieszenie okrętu.

Alkad za wszelką cenę starała się oderwać stopy od podłogi. Wydawały się zrobione z uranu, nieprawdopodobnie ciężkie.

Mięśnie i ścięgna prężyły się, kiedy próbowała wykonać jakikolwiek ruch.

No, dalej. Zrób to. To tylko twoje nogi. Matko Boska, przecież tyle razy podnosiłaś nogi! Ciągnij!

Impulsy nerwowe obejść nanosystemowych pobudzały mięśnie ud do wytężonej pracy. Zdołała wciągnąć jedną nogę na fotel. W tym czasie przyspieszenie sięgnęło 7 g. Lewa noga pozostawała wciąż poza fotelem, stopa ślizgała się po podłodze pokładu, kiedy ogromny ciężar uda groził uszkodzeniem stawu kolanowego.

Doszło do spotkania dwóch wrogich rojów os bojowych; atakujące i broniące się myśliwce bezpilotowe pękały, rozsyłając grad podpocisków. Strumienie skoncentrowanej energii krzyżowały się chaotycznie w przestrzeni. Impulsy z przyrządów do prowadzenia walki radioelektronicznej rozbiegały się we wszystkich kierunkach, szalejąc w całym spektrum fal elektromagnetycznych, próbując odchylić, popędzić, oszukać, wprowadzić zamęt w szykach nieprzyjaciela. Sekundę później przyszła kolej na rakiety oraz kule kinetyczne, które rozbłyskiwały niczym wystrzały antycznych strzelb. Wystarczyło minimalne draśnięcie, a przy tak zawrotnych prędkościach zarówno pocisk, jak i trafiony obiekt detonował wśród postrzępionych pióropuszy plazmy. Dochodziło do eksplozji paliwa termojądrowego, intensywnych rozbłysków niebieskobiałego światła z fioletowymi grzywami wyładowań koronowych.

Konflikt zaogniała dodatkowo antymateria, powodując jeszcze większe wybuchy w tej jonowej nawałnicy.

Szeroka na trzysta kilometrów mgławica eksplozji następujących między „Beezlingiem” a jego prześladowcami miała soczewkowate kształty; rozpierana przez gęste cykloniczne zagęszczenia, buchała na krawędziach gigantycznymi słupami ognia. Nie zbudowano dotąd sensora, który zdołałby zorientować się w takim chaosie.

„Beezling” zakręcił gwałtownie. Cewki odchylające silników pokazywały, na co je stać, gdy okręt zmieniał kurs, żeby zdążyć wlecieć w strefę chwilowo wolną od wybuchów. Z wyrzutni umieszczonych w dolnym kadłubie krążownika wystrzeliła druga gromada os bojowych, by zaraz napotkać na swej drodze formację odpaloną z czarnego jastrzębia.

Zaledwie Peter stoczył się z fotela amortyzacyjnego i grzmotnął o podłogę kabiny, poczuł olbrzymie przyspieszenie. Patrzył bezradnie, jak lewa noga Alkad poddaje się z wolna miażdżącej sile ciężkości; jej jęk wzbudzał w nim poczucie winy. Kompozytowe pokrycie pokładu napierało na jego plecy, szyja cierpiała potworne katusze. Połowę gwiazd, które widział, stanowiły iskierki bólu, resztę — datawizyjny stek bzdur. Komputer pokładowy sprowadzał arenę działań bitewnych do zgrabnych, uporządkowanych rysunków, które walczyły o lepsze z seriami metabolicznych ostrzeżeń. Nie potrafił nawet skupie na nich myśli. Miał na głowie ważniejsze problemy… na przykład jak, do cholery, dźwignąć klatkę piersiową i złapać oddech.

Nagle zmienił się kierunek siły ciężkości. Peter oderwał się od pokładu i uderzył o ścianę kabiny. Zęby przebiły wargę, nos pękł z obrzydliwym chrupnięciem. Przeraził się, gdy ciepła krew zalała mu usta. Jaka rana zagoi się w takich warunkach? Jeśli nic się nie zmieni, pewnie wykrwawi się na śmierć.

Po chwili siła ciężkości znów wróciła do normalnego stanu, rzucając nim o pokład. Wrzasnął, wstrząśnięty i obolały. Przekaz datawizyjny z komputera pokładowego przeistoczył się w dziwnie spokojny, powleczony morą deseń czerwonych, zielonych i nie bieskich linii. Po brzegach wdzierała się ciemność.

Drugie starcie os bojowych odbyło się już na szerszym froncie.

Po obu stronach czujniki i procesory dostawały zadyszki, zdezorientowane wyładowaniami w mgławicy i ogromem wypromieniowywanej energii. Wciąż nowe eksplozje rozbłyskiwały na tle tej scenerii zniszczenia. Kilka os bojowych przeciwnika przedarło się przez kordon obronny. Trzecia grupa obrońców opuściła „Beezlinga”.

Sześć tysięcy kilometrów dalej, gdzie „Chengho” opędzała się od roju os bojowych wystrzelonych przez swego jedynego prześladowcę, wybuchy nuklearne powołały do życia drugą mgławicę.

Gorzej było z „Gombari”; nadlatujące pociski roztrzaskały komory utrzymania antymaterii fregaty. Gdy zabiysła efemeryczna gwiaz da, filtry czujników „Beezlinga” zabrały się gorączkowo do pracy. Kyle Prager utracił datawizyjny obraz połowy wszechświata. Nie widział jeszcze czarnego jastrzębia, który zaatakowałby fregatę, otwierając równocześnie wlot tunelu czasoprzestrzennego, aby w nim zniknąć i tym sposobem uciec przed bąblem śmiercionośnego promieniowania.

A tymczasem osa bojowa zbliżająca się do „Beezlinga” z przyspieszeniem 46 g przeanalizowała formację mechanicznych obrońców, która pędziła jej na spotkanie. Do boju przystąpiły rakiety i urządzenia zakłócające działanie systemów teleelektrycznych, prowadząc przez dziesiątą część sekundy strategię zmiennych uników i zasadzek. Napastnik się przebił, tylko jeden obrońca pozostał między nim a okrętem kosmicznym; leciał wprawdzie w jego kierunku, lecz wolno: dopiero co opuścił prowadnicę wyrzutni, jego przyspieszenie wynosiło zaledwie 20 g.

Kyle Prager uzyskał dane dotyczące rozwoju sytuacji. Pozycje czarnych jastrzębi i trajektorie ich lotu. Rezultaty działań myśliwców bezpilotowych. Ewentualne rezerwy. Wszystko to brał pod uwagę jego umysł wspomagany programem taktycznym. Dowódca powziął decyzję: połowę pozostających w odwodzie os przeznaczył do zadań ofensywnych.

Huknęło jak w dzwonie, kiedy wystrzeliły.

W odległości stu pięćdziesięciu kilometrów od upatrzonej zdobyczy procesory sterujące nacierającej osy bojowej obliczyły, że zanim dopadnie okręt, zostanie jednak przechwycona. Dokonała więc szybkiego przeglądu dostępnych opcji i jedną z nich wybrała.

W odległości stu dwudziestu kilometrów wydała polecenie odcięcia zasilania swoich siedmiu komór utrzymania antymaterii.

W odległości dziewięćdziesięciu kilometrów wyłączyło się pole magnetyczne pierwszej z nich. Olbrzymie przyspieszenie zrobiło swoje: bryła zamarzniętej antymaterii uderzyła w tylną ściankę.

Na długo przed tym, jak doszło do zetknięcia, wyłączyło się pole magnetyczne drugiej komory. W ciągu stu pikosekund wszystkie zostały odłączone od zasilania, co dało w efekcie falę uderzeniową o z góry założonym kształcie.

W odległości osiemdziesięciu ośmiu kilometrów bryły antymaterii unicestwiły w procesie anihilacji równoważną ilość materii i nastąpiło wyzwolenie tytanicznej energii. Wytworzona w ten sposób włócznia plazmy, tysiąckroć gorętsza niż wnętrze gwiazdy, pędziła w kierunku „Beezlinga” z prędkością relatywistyczną.

Kiedy strumień zdysocjowanych jonów ugodził w okręt, zespoły czujników i panele termozrzutu momentalnie wyparowały.

Generatory sił wiążących molekuły robiły, co mogły, aby nie dopuścić do uszkodzenia krzemowego kadłuba okrętu, lecz wobec tak dzikiej napaści ich wysiłek okazał się daremny. Przebicie nastąpiło jednocześnie w kilkunastu miejscach. Do wnętrza wlała się plazma, przetaczając się po złożonych, delikatnych systemach niczym płomień lampy lutowniczej po kryształkach śniegu.

Okrutny los nie oszczędził tego dnia „Beezlinga”. Jeden ze strumieni plazmy trafił w zbiornik z deuterem, stopił piankę izolacyjną i tytanową powłokę. Ciecz kriogeniczna, poddana działaniu wysokiego ciśnienia, przeszła do swego naturalnego stanu gazowego, rozrywając zbiornik i rozrzucając na wszystkie strony odłamki. Ośmiometrowy fragment kadłuba odgiął się na zewnątrz, a pomiędzy zdartymi krzemowymi strzępami trysnął ku gwiazdom wulkaniczny gejzer deuteru.

Eksplozje os bojowych nadal zalewały najbliższą przestrzeń powodzią światła i cząstek elementarnych. Niczym ranny ptak, „Beezling” kręcił się bezwładnie z dziurawym kadłubem i uszkodzonym napędem w samym centrum coraz szerszego obłoku zniszczeń.

Dowódcy trzech atakujących czarnych jastrzębi obserwowali, jak ostatnia gromada os bojowych „Beezlinga” obiera kurs na ich okręty i przecina przestrzeń w akcie zemsty. Tysiące kilometrów dalej ich towarzysz zaliczył decydujące trafienie, unieruchamiając „Chengho”. A tymczasem osy „Beezlinga” pokonały już połowę dystansu dzielącego je od celu.

Komórki modelowania energii wywarły ogromny nacisk na strukturę przestrzeni i czarne jastrzębie wśliznęły się w otwarte tunele, domykając za sobą wloty. Osy bojowe „Beezlinga” zgubiły ślad swoich niedoszłych ofiar; procesory sterujące skanowały przestrzeń w coraz większym promieniu, na próżno starając się odnaleźć zaginione sygnały. Myśliwce bezpilotowe mknęły więc dalej i dalej, pozostawiając za sobą unieruchomiony okręt wojenny.

* * *

Powrót do rzeczywistości nie byt aż taki przyjemny, nawet jeśli oznaczał, że doktor Alkad Mzu ciągle żyła. Ból lewej nogi przyprawiał o mdłości. Pamiętała trzask pękającej kości, gdy staw kolanowy wreszcie nie wytrzymał. Potem nastąpiły gwałtowne zmiany sił bezwładności, równie męczące co wymyślne tortury zadawane przez kata. Neuronowy nanosystem w znacznej mierze uśmierzył ból, lecz ostatnie wstrząsy „Beezlinga” sprawiły, że wokół niej zamknęła się błogosławiona pustka.

Matko Boska, jakim cudem udało się nam przetrwać?

A przecież była świadoma tego, że jeśli misja zakończy się fiaskiem, to śmierć się o nią upomni. Dzięki pracy na garissańskim uniwersytecie wiedziała, jak wielkie energie wchodzą w grę podczas wykonywanego przez statek skoku ZTT i z czym wiązałaby się jakakolwiek niestabilność w węzłach modelujących. Doświadczona załoga nie wydawała się tym szczególnie przejmować… albo też potrafiła lepiej skrywać swe uczucia. Wiedziała również, że jest raczej mało prawdopodobne, aby zostali przechwyceni przez okręt omutańskiej floty, kiedy już „Beezling” wynurzy się przy docelowej gwieździe. Jednakże nawet to nie byłoby aż takie złe: gdyby osa bojowa przedarła się przez pole obronne „Beezlinga”, koniec nastąpiłby błyskawicznie. Liczyła się nawet z ewentualnością, że „Alchemik” ulegnie awarii… Ale coś takiego? Osaczona w bezkresnej pustce, nie przygotowana fizycznie ani psychicznie, by jednak o włos uniknąć śmierci. Jakżeż Matka Boska mogła pozwolić na taką okropność? Chyba że i ona lękała się „Alchemika”…

Szczątkowe wykresy wdzierały się z uporem w jej skołatane myśli. Odcinki wektorów schodziły się w odległości trzydziestu siedmiu tysięcy kilometrów w punkcie o współrzędnych zakładanego skoku. Omuta była maleńką, trudną do zauważenia gwiazdką, dokładnie w jednej linii z punktem skoku. Jeszcze dwa takie przemieszczenia i dotarliby do obłoku Oorta miejscowego układu — sfery wypełnionej chmurami pyłu lodowego i jądrami drzemiących komet, która wyznacza granicę oddziaływania pola grawitacyjnego słońca. Zbliżali się z kierunku galaktycznej północy, daleko od płaszczyzny ekliptyki, aby uniknąć zdemaskowania.

Pomagała zaplanować tę misję. Wygłaszała swoje uwagi w sali pełnej wysokich rangą oficerów, którzy wyraźnie okazywali zdenerwowanie w jej towarzystwie. Ten syndrom dotykał coraz szersze grono ludzi w tajnej bazie wojskowej, w miarę jak postępowały jej prace.

Alkad dała Konfederacji całkiem nowy powód do strachu — coś, co pod względem siły rażenia dystansowało nawet antymaterię: pogromcę gwiazd. Świadomość tego w równym stopniu przygnębiała, co przerażała. Musiała pogodzić się z myślą, że po wojnie miliardy mieszkańców planet będą zerkać w gwiazdy w oczekiwaniu na moment, kiedy migoczące światełko zwane Omutą zgaśnie na nocnym niebie. Przypominając sobie jej imię — imię osoby przeklętej na wieki.

Wszystko dlatego, że w swej głupocie nie przywiązywałam wagi do błędów popełnianych w przeszłości. Podobnie jak ci wszyscy naiwni marzyciele na przestrzeni dziejów zamotani w swe kuszące, zgrabne równania, których prostota, wyodrębniona z chaosu elegancja, nie daje wyobrażenia o perfidnych, krwawych zastosowaniach, będących ich końcowym urzeczywistnieniem. Jakbyśmy nie mieli dość broni. Nic jednak nie zmieni ludzkiej natury, zawsze chcemy wybić się ponad innych, powiększyć trwogę o kolejny stopień. Tylko po co?

Trzysta osiemdziesiąt siedem dorad: ogromnych asteroid o wnętrzach wypełnionych niemal czystym metalem. Krążyły wokół czerwonego karła dwadzieścia lat świetlnych od Garissy i dwadzieścia dziewięć od Omuty. Statki zwiadowcze z obydwu zamieszkanych układów natknęły się na nie prawie równocześnie. Nikt nigdy się nie dowie, kto rzeczywiście był pierwszy. Oba rządy uznały je za swoją własność: bogactwo nagromadzone w samotnych bryłach metalu stanowiłoby nie lada gratkę dla planety, której przedsiębiorstwa dałyby sobie radę z urobkiem tak wielkiej ilości rudy.

Początkowo zdarzały się drobne zatargi, dochodziło do incydentów. Wysyłane ku doradom statki badawcze i poszukiwawcze padały ofiarą „piratów”. Konflikt, którego nie dało się uniknąć, przybierał na sile. Już nie tylko statkom groziło niebezpieczeństwo, ale też ich macierzystym portom na asteroidach. Z czasem zbyt dużą pokusą okazały się miejscowe zakłady przemysłowe.

Zgromadzenie Ogólne Konfederacji podjęło próbę mediacji, jednak nadaremnie.

Obie strony wezwały pod broń wszystkie swoje rezerwy. Zaczął się werbunek niezależnych przewoźników wraz z ich szybkimi okrętami wyposażonymi w wyrzutnie os bojowych. Aż wreszcie, przed miesiącem, Omutanie użyli bomby z ładunkiem antymaterii przeciwko osiedlu przemysłowemu na jednej z asteroid w układzie Garissy. Zginęło pięćdziesiąt sześć tysięcy ludzi, kiedy pękła kopuła biosfery i zostali wyssani w przestrzeń. Ci, co ocaleli — osiemnaście tysięcy cierpiących z powodu zgniecionych i napełnionych wodą płuc, raptownej dekompresji naczyń włoskowatych i obrażeń skóry — postawili na nogi całą służbę medyczną planety. Ponad siedem tysięcy poszkodowanych odesłano na dysponujący trzema tysiącami łóżek wydział medycyny uniwersytetu.

Alkad miała okazję zobaczyć zamęt i ogrom bólu; jęki i rzężenia zdawały się nie mieć końca.

I oto wybiła godzina zemsty. Wszyscy bowiem wiedzieli, że następnym etapem będzie bombardowanie planety. Alkad Mzu, zgoła nieoczekiwanie, odkryła w sobie skłonność do skrajnego szowinizmu, który wyparł akademicką powściągliwość, jaką dotąd kierowała się w życiu. Grożono przecież jej światu.

Jedyną skuteczną metodą obrony mógł być atak na Omutę, i to atak totalny. Dowództwo Floty poparło jej działania, pełne hipotetycznych założeń, co w końcu doprowadziło do powstania sprawnego urządzenia.

„Chciałbym coś zrobić, żebyś nie musiała się tak zamartwiać” — powiedział Peter w dniu odlotu, kiedy oboje oczekiwali w mesie oficerskiej kosmodromu na podstawienie wahadłowca.

„A ty byś nie miał wyrzutów sumienia?” — burknęła z irytacją.

Nie miała ochoty na rozmowę, ale nie chciała też milczeć.

„Owszem, choć mniejsze niż ty. Obwiniasz się za cały ten konflikt. A nie powinnaś. Tobie i mnie, nam wszystkim, każdemu mieszkańcowi tej planety taki los przypadł po prostu w udziale”.

„Ciekawe, ilu despotów i wodzów żądnych łupu wypowiedziało już podobne słowa?”

Udało mu się przybrać minę po części smutną, po części współczującą.

Alkad ujęła jego dłoń z uczuciem ulgi.

„Tak czy inaczej, dziękuję, że ze mną lecisz. Wątpię, czy zniosłabym sama obecność tych żołnierzy”.

„Wszystko pójdzie dobrze, zobaczysz — rzekł cicho. — Rząd nie wyjawi żadnych szczegółów, a zwłaszcza nazwiska wynalazcy”.

„To znaczy, że będę mogła spokojnie wrócić do pracy? — zapytała z goryczą w głosie. — Jakby nigdy nic?” — Wiedziała, że to niemożliwe. Agencje wywiadowcze działające z ramienia połowy rządów w Konfederacji dowiedzą się, kim jest, o ile już nie wiedziały. O jej losie nie zadecyduje byle minister na niewiele znaczącej politycznie Garissie.

„»Nic«to za dużo powiedziane — odparł. — Ale uniwersytet przetrwa. Studenci. Przecież dla nich żyjemy, prawda? Musimy to wszystko ochronić, wywiązać się z naszego prawdziwego powołania”.

„Tak — rzekła, jakby ten argument przesądzał sprawę. Wyjrzała przez okno. Przebywali blisko równika, gdzie słońce Garissy powlekało niebo nieskazitelną bielą. — Mają tam teraz październik. W kampusie ludzie brną po kolana w pierzynkach. Zawsze uważałam, że to cholernie kłopotliwe nasiona. Komu przyszło do głowy zakładać rdzennie afrykańską kolonię na świecie, który w trzech czwartych znajduje się w strefie umiarkowanej?”

„Ejże, nikt już dzisiaj nie twierdzi, że musi nam być najlepiej w tropikalnym piekle, ten mit dawno się zestarzał. Liczy się tylko nasza społeczność. Poza tym lubię zimę. A ty byś się nie wściekała, gdyby i tam przez okrągły rok panowały tak dokuczliwe upały?”

„Racja”. Zaśmiała się półgębkiem.

Westchnął, patrząc na nią uważnie.

„Alkad, naszym celem nie jest sama Omuta, ale ich gwiazda. Będą mieli szansę. Dużą szansę”.

„Na Omucie mieszka siedemdziesiąt pięć milionów ludzi. Zabraknie im światła i ciepła”.

„Konfederacja pomoże. Do diabła, kiedy Wielkie Rozproszenie osiągało pułap, deportowano z Ziemi ponad dziesięć milionów ludzi tygodniowo”.

„Tamte wielkie statki kolonizacyjne wyszły już z użycia”.

„Nawet dzisiaj Rząd Centralny na Ziemi co tydzień daje kopa milionowi ludzi. Nie zapominaj też o tysiącach wojskowych transportowców. To się da zrobić”.

Pokiwała głową w milczeniu, zdając sobie sprawę z beznadziejności całej sytuacji. Konfederacja nie zdołała nawet doprowadzić do podpisania porozumienia pokojowego między dwiema podrzędnymi planetami, kiedy tego chcieliśmy. Czy Zgromadzenie Ogólne jest w stanie skoordynować zbiórkę skąpo użyczanych środków od ośmiuset sześćdziesięciu autonomicznych układów słonecznych?

Promienie słońca wlewające się przez okno mesy przybrały mdły czerwony odcień i zaczęły gasnąć. Oszołomiona Alkad pomyślała, czy to aby nie sprawka „Alchemika”. Programy stymulacyjne pomagały jej otrząsnąć się z szoku. Uświadomiła sobie, że znajduje się w stanie nieważkości, a kabina tonie w wątłej różowawej poświacie lampek alarmowych. Wokół niej unosili się ludzie. Załoga „Beezlinga” szeptała przyciszonymi, stroskanymi głosami. Coś ciepłego i wilgotnego przywarło do jej policzka.

Uniosła instynktownie rękę. W jej polu widzenia przepływał rój połyskujących w świetle ciemnych plamek. Krew!

— Peter? — Miała wrażenie, że krzyczy, lecz jej głos był prawie niesłyszalny. — Peter!

— Spokojnie, spokojnie — odezwał się jeden z członków załogi. Menzul? Chwycił ją za ramiona, aby nie uderzyła o coś w ciasnej przestrzeni.

Dostrzegła Petera. Wisiało nad nim dwóch członków załogi.

Całą twarz miał obłożoną nanoopatrunkiem, przypominającym grubą zieloną warstwę polietylenu.

— Matko miłosierna!

— Wyliże się — uspokoił ją szybko Menzul. — Mogło być gorzej. Pakiet opatrunkowy da sobie z tym radę.

— Co się właściwie stało?

— Dopadł nas dywizjon czarnych jastrzębi. Eksplozja antymaterii wyrąbała dziurę w kadłubie. Dostaliśmy mocno po dupie.

— Co z „Alchemikiem”?

Menzul wzruszył beznamiętnie ramionami.

— W jednym kawałku. Chociaż to teraz bez znaczenia.

— Jak to? — Mimo że zadała to pytanie, wcale nie chciała poznać odpowiedzi.

— Przez tę dziurę w kadłubie straciliśmy trzydzieści procent węzłów modelujących. Jesteśmy okrętem wojennym, możemy skoczyć przy dziesięcioprocentowym ubytku, ale trzydzieści procent… Ugrzęźliśmy na dobre. Siedem lat świetlnych od najbliższego zamieszkanego układu.

* * *

W tym czasie znajdowali się dokładnie trzydzieści sześć i pół lat świetlnych od Garissy, ich ojczystej gwiazdy typu G3. Gdyby skierowali ocalałe czujniki optyczne „Beezlinga” na nikłe, mrugające w oddali diamentowe światełko i gdyby te czujniki miały wystarczającą zdolność rozdzielczą, to po trzydziestu sześciu latach, sześciu miesiącach i dwóch dniach zobaczyliby krótkotrwały rozbłysk obserwowanego punktu — znak, że omutańskie okręty najemnicze zrzuciły na ich rodzimą planetę piętnaście bomb z ładunkiem antymaterii. Siła każdej z nich odpowiadała w przybliżeniu uderzeniu meteorytu, który zmiótł niegdyś dinozaury z powierzchni Ziemi. Atmosfera Garissy uległa nieodwracalnym zniszczeniom. Zerwały się potężne huragany, zdolne pustoszyć świat przez wiele tysiącleci. Same w sobie nie niosły jeszcze zagłady; na Ziemi od z górą pięciu wieków zamknięte arkologie chroniły ludzi przed zabójczym klimatem rozregulowanym wskutek efektu cieplarnianego. Jednak w odróżnieniu od uderzenia meteorytu, gdzie uwolniona energia ma charakter czysto termiczny, bomby wyemitowały ilość promieniowania porównywalną z niewielkim rozbłyskiem słonecznym. Radioaktywny opad, jaki w ciągu ośmiu godzin rozniosły po planecie szalejące burze, zniszczył wszelkie formy życia. Po dwóch miesiącach zginęły ostatnie organizmy.

2

Ojczysta ziemia Lisylfów krążyła w galaktyce znacznie oddalonej od tej, która nosiła w sobie zarodek przyszłej ludzkiej Konfederacji. Nie była to bynajmniej planeta, ale księżyc, jeden z dwu dziestu dziewięciu satelitów obiegających gazowego nadolbrzyma: potężną kulę niedoszłej gwiazdy, brązowego karła o średnicy dwustu tysięcy kilometrów. Gdy przestał wychwytywać materię, wciąż brakowało mu masy do zainicjowania syntezy termojądrowej, aczkolwiek na skutek kontrakcji grawitacyjnej wypromieniowywał znaczne ilości ciepła. Ta strona, która powinna być właściwie pogrążona w mroku, fluoryzowała blisko dolnej granicy widma widzialnego; mętna bursztynowa poświata ulegała waha niom na rozległych przestrzeniach, które przysłaniały raz po raz gęste zwały chmur rozdmuchiwanych nad globem przez szalejące cyklony. Natomiast tam, gdzie panował dzień i padały cytrynowe promienie słońca typu K4, pasma burzowe uzyskiwały łagodne, łososiowe lśnienie.

Dużych księżyców było pięć, przy czym księżyc Lisylfów — czwarty z kolei, jeśli liczyć od górnych warstw powłoki gazowej otaczającej nadolbrzyma — jako jedyny posiadał atmosferę. Pozostałe dwadzieścia cztery były jałowymi skałami: przechwyconymi asteroidami, śmieciami wytworzonymi podczas formowania się układu słonecznego; średnica największego z nich liczyła siedemset kilometrów. Pierwszy z księżyców, glob o spieczonej powierzchni, którego rudy metali wyparowały niczym lotne składniki komety, szybował już tysiąc kilometrów nad chmurami, podczas gdy ostatni — okryta lodową skorupą asteroida — krążył po orbicie wstecznej w odległości pięciu i pół miliona kilometrów.

W najbliższej przestrzeni panowały skrajnie niekorzystne warunki do życia. Rozległa magnetosfera nadolbrzyma więziła i kierowała strumienie naładowanych cząstek w taki sposób, że powstał zabójczy pas promieniowania, w którym na częstotliwościach radiowych panował jednostajny szum. Trzy wielkie księżyce, poruszające się bliżej nadolbrzyma niż ojczysty świat Lisylfów, znajdowały się wewnątrz obszaru wysokiej radiacji i były całkowicie jałowe. Najbliższy z nich łączyła z jonosferą planety gigantyczna rura strumienia magnetycznego, wzdłuż której pulsowały kolosalne energie. Ten utworzył na swej ścieżce również torus plazmy, najgęstszy pierścień cząstek w rozległych objęciach magnetosfery. Natychmiastowa śmierć dla żywej tkanki.

Związany siłami pływowymi ze swą macierzystą planetą, świat Lisylfów zataczał kręgi siedemdziesiąt tysięcy kilometrów nad rubieżami jej magnetosfery, poza zasięgiem zgubnego promieniowania. Gdy sporadyczne zakłócenia pola magnetycznego nadolbrzyma skutkowały bombardowaniem wierzchnich warstw atmosfery księżyca elektronami i protonami, wstęgi jaskrawych zórz ślizgały się i wiły w milczeniu po rdzawym firmamencie.

W skład atmosfery wchodziła mieszanka azotowo — tlenowa z dodatkiem licznych związków zawierających siarkę, przy niespotykanie wysokiej wilgotności. Gęste mgły i wielowarstwowe układy chmur były zjawiskiem codziennym. Dzięki bliskości silnego źródła promieniowania podczerwonego rozwinął się klimat tropikalny. Nagrzane, wilgotne masy powietrza parły nieustannie od półkuli jaśniejszej ku ciemniejszej, gdzie się ochładzały, wypromieniowując w przestrzeń nadmiar ciepła. Potem powracały w postaci burz, omiatających oba bieguny. Warunki atmosferyczne nigdy się nie zmieniały: bezustannie wiało i padało, aczkolwiek siła podmuchów i deszczów ulegała pewnym wahaniom w zależności od położenia ciała na orbicie. Noc zapadała tylko w jednym miejscu i o jednym czasie: po ciemniejszej stronie, kiedy nadolbrzym znajdował się w dolnej koniunkcji, a powłoka piekielnie czerwonych chmur zasłaniała na jaśniejszej półkuli krótkotrwały przebłysk słońca.

Cykl ten ulegał zachwianiu tylko raz na dziewięć lat, gdy innego rodzaju siła wywierała wpływ na zrównoważony stan rzeczy. Następowała wówczas koniunkcja czterech księżyców, przez co na powierzchni globu szerzył się chaos, dotykały go ogromne zniszczenia, pustoszyły nawałnice o biblijnym wręcz okrucieństwie. Ciepło i światło rozdmuchały iskrę życia na tym świecie, podobnie jak na minadach innych, rozrzuconych po całym kosmosie.

Nie było tu jednak żadnych mórz ani oceanów, gdy pierwszy wędrujący wśród gwiazd zarodek spadł na dziewiczą glebę i wrył się w bulgoczące, muliste wody, bogate w różnorodne związki chemiczne. Szalejące żywioły wygładziły powierzchnię planety, krusząc góry, miażdżąc wszelkie wypukłości. Ziemię pokrywały parujące jeziora, rzeki i zalewiska powodziowe, stale zasilane ulewnymi deszczami. Na razie brakowało wolnego tlenu: powiązany był z węglem. Zwarta warstwa białych chmur sprawiała, że promieniowanie podczerwone niełatwo umykało w przestrzeń, nawet pośrodku ciemnej strony globu. Panowały nader wysokie temperatury.

Jak zwykle, pierwsze narodziły się glony: rozpędzane w powietrzu przez niestrudzone prądy konwekcyjne, tworzyły na wodzie gęste zawiesiny, spływając korytami rzek i strumieni, aby zainfekować jeziora. W czasie kilku epok geologicznych glony przeobrażały się i adaptowały do środowiska, z czasem wykorzystując docierające do nich światło jako dodatkowe źródło energii.

Sukces, kiedy już został osiągnięty, wywołał istną lawinę zdarzeń, gdyż rozegrały się na przestrzeni zaledwie tysiącleci. Tlen zaczął być wydzielany do atmosfery, a węgiel pochłaniany. Spadła temperatura. Nasiliły się deszcze, zrzedły więc zwały chmur i pokazało się niebo. Rozpoczął się proces ewolucji.

W ciągu milionów lat różne formy życia radziły sobie z dziewięcioletnim cyklem rządzącym planetą. Burze i huragany w żaden sposób nie zagrażały jednokomórkowym amebom, które pływały niemrawo w rzekach i jeziorach; nie przejmowały się też nimi prymitywne, wpełzające na kamienie porosty. Jednakże komórki dryfujące w wodzie zaczęły się z wolna formować w symbiotyczne kolonie i specjalizować do odrębnych zadań. W jeziorach pojawiły się galaretowate twory, bezrozumne, kierowane instynktem, o nieefektywnym metabolizmie, coś na kształt zdolnych do ruchu porostów. Jednakże to był dopiero początek. Narodziny i śmierć zastępowały stopniowo podział komórkowy jako podstawową formę rozmnażania. Organizmy zaczęły podlegać mutacjom, co czasem wychodziło im na dobre, lecz znacznie częściej skutkowało różnego rodzaju ułomnościami. Bezlitosna natura prędko eliminowała nieudane osobniki. Nastąpiła wreszcie dywergencja rozwoju, początek dla milionów gatunków. Wydłużały się łańcuchy DNA, chemiczne receptury dalszego przeobrażania się i ślepych uliczek ewolucji. Stworzenia potrafiące już pełzać wychodziły na brzegi jezior — szybko jednak je uśmiercały obecne w powietrzu trujące związki chemiczne. Ale okazały się uparte.

Życie kształtowało się harmonijnie, zgodnie z powszechnym wzorcem, chociaż dostosowanym do miejscowych warunków. Nie zdarzały się epoki lodowcowe, mogące odmienić kierunki rozwoju, jakie wytyczyły sobie tutejsze istoty, żadne zaburzenia nie powodowały radykalnych zmian klimatycznych. Jedynie okresowe burze, pojawiające się nieodmiennie w dziewięcioletnich odstępach, wpływały istotnie na życie planety. Uwzględniały je cykle rozrodcze zwierząt, z ich nadejściem kończyła się wegetacja roślin.

Na planecie rozpleniła się dżungla. Krajobraz wypełniły mokradła i bujna zieleń, olbrzymie paprocie porastały świat od bieguna do bieguna, same oplecione i duszone w objęciach pnączy, które z determinacją sięgały ku otwartemu niebu. Pływające wodorosty przeobraziły pomniejsze jeziora w rozległe trzęsawiska.

Kwiaty o wyzywających kolorach zwracały uwagę ptaków i owadów, słupki z zalążkami w osłonkach ze stwardniałych płatków fruwały w powietrzu jak latawce. Nie rosły oczywiście drzewa, które potrzebowałyby dziesięcioleci, by osiągnąć dojrzałość.

Wykształciły się dwie zasadniczo różniące się od siebie linie rozwojowe roślin, dla których terminator stanowił nieprzekraczalną granicę, będącą zarazem swoistym polem bitwy. Rośliny z zaciemnionej strony globu przystosowały się do żółtego światła słońca, uodpornione na towarzyszące koniunkcjom długie noce i niskie temperatury. Cieplejsza półkula była krainą wiecznie skąpaną w czerwonym świetle, lecz porastające ją rośliny o czarnych liściach — choć wyższe, silniejsze i bardziej żywotne — nie umiały opanować drugiej strony globu. Noc je zabijała, samo żółte światło nie wspomagało w sposób wystarczający ich intensywnej fotosyntezy, a rozproszone w gęstej atmosferze wątłe czerwone promienie nie docierały daleko, gasły całkowicie już kilkaset kilometrów za terminatorem.

Zwierzęta, mniej wrażliwe od roślin, wędrowały swobodnie po świecie. Nie pojawiły się nigdy odpowiedniki dinozaurów, gdyż dorastanie tak ogromnych stworzeń musiałoby trwać bardzo długo. Jeśli nie liczyć odpowiedników ptaków — jaszczurkowatych stworzeń o błoniastych skrzydłach — większość zwierząt osiągała niewielkie rozmiary, przypominając wyglądem o swym wodnym pochodzeniu.

Wszystkie były zmiennocieplne, czuły się najlepiej w mulistych strumieniach i bajorach pełnych wodorostów. Nie bez powodu zachowały po przodkach tę cechę, jako że tam właśnie składały jaja, grzebiąc je bezpiecznie w mule, aby w ten sposób mogły przetrwać furię burzy. Gdy huragany nawiedzały ziemię, życie trwało ukryte w nasionach, jajach i sporach, a kiedy po kilku tygodniach znowu nastawał spokój, było już przygotowane do natychmiastowego wzrostu.

W tak nieprzyjaznym świecie życie może ewoluować dwojako. Istnieją przegrani: rozrzucone po niezliczonych planetach kosmosu, słabe i anemiczne stworzenia, nie wychylające się ze swych kryjówek i wąskich nisz ekologicznych, zatrzymane na wczesnym etapie ewolucji; sam niedorozwój zapewnia im przetrwanie. Istnieją również stworzenia niepokorne, nie znoszące myśli o porażce, walczące zębami, pazurami i mackami z każdą przeciwnością losu; stworzenia, na które nieprzyjazne środowisko działa niczym ewolucyjna ostroga. Linia podziału jest cienka. Mogłoby się zdarzyć, że niszczycielski żywioł, dotykający świat raz na osiem lat, przywiódłby życie do ruiny. Ale dziewięć lat… Czas ten okazał się wystarczający nie tylko do zapewnienia przetrwania, ale i wyzwolenia w mieszkańcach bagien bojowego ducha, pragnienia dalszych osiągnięć.

Lisylfy marzyły o sukcesie. Upłynęło zaledwie osiemdziesiąt milionów lat, odkąd życie poczęło się na ich ziemi, a one już stanęły na szczycie drabiny ewolucyjnej, zdolne wyjść poza własne ciało.

Ich dziewięcioletni cykl rozwoju rozpoczyna się od stadium ryby, gdy wykluwają się z czarnego skrzeku, którego pakiety ukryte są w mule. Jeden lęg dostarcza milionów dwucentymetrowych, oślizgłych istot, dryfujących powoli w wodzie. Większość z nich pada ofiarą szybszych, bezwzględnych drapieżników, same z kolei żerują na gnijących szczątkach roślin, których w bród znajdują w szlamie. W ciągu trzech lat rosną i zmieniają kształty; tracą ogon, uzyskując w zamian czepny organ umożliwiający im przylgnięcie do dna jeziora. Z jajowatych ciał, dochodzących teraz do wysokości dziewięćdziesięciu centymetrów, wyrasta u góry dziesięć macek. Sześćdziesięciocentymetrowe macki są gładkie, pozbawione przyssawek, z ostrymi zakrzywionymi rożkami na końcu; są również szybkie, zdolne eksplodować niczym kłębowisko rozwścieczonych pytonów, aby zaskoczyć i pochwycić ofiarę.

Dorosłe osobniki, gdy wypełzną z wody, przemierzają wzdłuż i wszerz dżunglę. Skrzela przystosowują się do oddychania ciężkim, odurzającym powietrzem, macki stają się lepiej umięśnione, zdolne udźwignąć ciężar ciała poza przytulnym środowiskiem wodnym. I jedzą, przetrząsając splątane podszycie ruchliwymi mackami w poszukiwaniu czarnych, pomarszczonych, przypominających orzechy bulw, które leżą rozsiane po ziemi od czasu huraganów. Bulwy składają się z komórek nasączonych chemiczną matrycą pamięci, zawierają ogromne ilości informacji, całą wiedzę zebraną przez Lisylfy w ciągu minionych wieków. Przynoszą zrozumienie, natychmiastowy przeskok do stanu samoświadomości, uaktywniają telepatyczne centra ich mózgów. Obecnie, skoro już wykroczyły poza prymitywny, zwierzęcy poziom egzystencji, Lisylfy mają sobie wiele do powiedzenia.

Charakter gromadzonej przez nie wiedzy jest w głównej mierze filozoficzny, tym niemniej rozwinięte są również gałęzie matematyki. Wszystko, co sobie przyswoiły, pochodzi z obserwacji i gruntownych rozważań, a każde pokolenie jest bogatsze o nowe doświadczenia. Ciemniejsza strona świata działa na nie jak magnes, tam też się zbierają, żeby patrzeć w gwiazdy. Połączone telepatyczną więzią oczy i umysły pełnią funkcję gigantycznego, wielosegmentowego teleskopu. Technologia i ekonomia to pojęcia nieznane. Nie wytwarza się urządzeń mechanicznych, nie gromadzi dóbr materialnych; bogactwem jest wiedza. Moc obliczeniowa połączonych mózgów dalece wykracza poza potencjał jakiegokolwiek elektronicznego systemu komputerowego, ponadto ich zdolności percepcyjne nie ograniczają się jedynie do skromnego zakresu widzialnego fal elektromagnetycznych.

Po przebudzeniu podejmują naukę. Taki jest cel ich istnienia.

W swej cielesnej powłoce przebywają bardzo krótko, jeśli wziąć pod uwagę ogrom wszechświata, którego są cząstką, i wspaniałość gazowego nadolbrzyma z jego różnorodnymi satelitami. Natura obarczyła je zadaniem zdobywania wiedzy. Jeżeli życie ma sens, utrzymywały, to musi on się przejawiać w dążeniu do osiągnięcia całkowitego zrozumienia. W tym względzie bodźce natury i racje rozumowe stworzyły harmonijną całość.

W dziewiątym roku od wyklucia cztery najbliższe księżyce układają się ponownie w jednej linii, przez co w magnetosferze nadolbrzyma powstaje zakłócenie, swoiste przedłużenie rury strumienia magnetycznego. Pobudzone cząstki jonosfery, które tą drogą docierają do torusa plazmy pierwszego księżyca, mogą teraz ulecieć dalej, do drugiego satelity, a potem do trzeciego, jeszcze dalej, opuszczając na dobre magnetosferę. Niektóre padają na świat Lisylfów.

Nie jest to zwarty, ukierunkowany strumień; w koronie o kształcie grzyba protony, elektrony i neutrony nie mają już tej energii, jaką posiadały, kiedy wzburzone siły wyrzucały je poza pierwszy księżyc, lecz w obszarze wpływów gazowego nadolbrzyma wszystko odbywa się na ogromną skalę. Gdy w ciągu dziesięciu godzin świat Lisylfów przedziera się przez niewidzialną chmurę jonów rozproszonych poza liniami sił pola magnetycznego, docierająca do atmosfery energia wystarcza, aby naruszyć równowagę krążących spokojnie prądów konwekcyjnych.

Pod koniec wspólnego dla całej przyrody sezonu godowego glob dotyka wielka powódź. Lisylfy wraz ze swymi mniej rozwinięty krewniakami zdążyły złożyć jaja i ukryć je w mule na dnie jezior. Rośliny zakwitły i rozrzuciły nasiona po świecie. Powstała już tylko perspektywa śmierci.

Kiedy w górze rozbrzmiewa łoskot pierwszych błękitnych wyładowań, Lisylfy zaprzestają analiz i dociekań, ładując zdobytą wiedzę do pustych komórek bulw, które niczym wielkie krosty wyrosły im u podstawy macek.

Wycie nawałnicy to jakby wrzask cierpiącego świata. Metrowej grubości łodygi drzewiastych paproci pękają w potężnych podmuchach wichury. Gdy jedna paproć pada, pozostałe niby kostki domina podążają w jej ślady. Z góry kręgi zniszczeń przypominają skutki bombardowania. Żywioł rozrywa chmury, których puszyste strzępy miotają się szaleńczo w kleszczach małych, dzikich trąb powietrznych. Beztrosko hasają minitajfuny, równając dżunglę z ziemią.

Przez cały ten czas Lisylfy pozostają niewzruszone, przytwierdzone do podłoża dzięki czepnym organom, choć wokoło fruwają chmary połamanych liści i gałązek. Bulwy, nareszcie wypełnione ich bezcennym dziedzictwem, odpadają jak dojrzałe owoce. Przeleżą trzy lata ukryte wśród traw i korzeni.

Jaśniejsza półkula jest świadkiem cudownych zjawisk świetlnych. Wysoko nad rozbitymi chmurami zorza polarna tworzy welon na niebie, mgiełkę z błyszczącej — rzecz by można — masy perłowej, przetykanej tysiącami długich, feerycznych scyntylacji, co przypomina rój olbrzymich meteorytów. Dochodzi do koniunkcji, trzy księżyce ustawiają się w jednej linii, skąpane w niesamowitej luminescencji, będącej efektem działalności monstrualnych cyklonów omiatających powierzchnię nadolbrzyma.

Strumień cząstek osiągnął maksymalny pułap. Fale energii wdzierają się w niższe warstwy umęczonej atmosfery. Lisylfy z utęsknieniem czekały na tę chwilę. Moc pobudza umysły, umożliwia przejście kolejnej metamorfozy. Niegdyś bulwy wyrwały je ze świata zwierząt, teraz nadmiar energii nadolbrzyma pozwala im przekroczyć próg transcendencji. Porzucają skorupę materialnego ciała, wypuszczając się z prędkością światła wzdłuż strumienia cząstek z nadzieją na wieczne podróżowanie gwiezdnymi szlakami.

Wyzwolone umysły przez kilka dni oblatują gromadnie opuszczony świat. Obserwują, jak ustają burze, łączą się rozpierzchnięte chmury, a prądy konwekcyjne zaczynają się toczyć zwyczajnymi ścieżkami. Lisylfy pozbyły się cielesnej powłoki, aczkolwiek w ich ideologii, skrystalizowanej w ciągu ziemskiej egzystencji, mc się nie zmieniło. Za cel swojego istnienia obrały sobie zdobywanie doświadczeń i tak też pozostało, z tą jednak różnicą, że teraz nie muszą się ograniczać do jednego świata i pobieżnych spojrzeń w gwiazdy. Skoro otworzył się przed nimi cały wszechświat, chcą poznać wszystkie jego tajemnice.

Zaczynają oddalać się od dziwnego świata, który był ich kolebką, z początku ostrożnie, później coraz pewniej, rozchodząc się w przestrzeni niczym gromada pełnych entuzjazmu duchów.

Pewnego razu powrócą w to miejsce — wszystkie pokolenia Lisylfów, które kiedykolwiek wywędrowały. Do tego czasu wypali się, oczywiście, główna gwiazda układu, będą bowiem podróżować, póki nie osiągną granic kurczącego się już wtedy kosmosu, podążając wraz z supergromadami galaktyk w kierunku czarnej zagęszczonej masy pośrodku wszechświata — kosmicznego jaja, które upomni się o wszystko, co kiedyś utraciło. Wówczas znowu będą razem: odbędzie się wiec wokół wypalonych resztek gwiazdy, wspólna dyskusja nad zebraną wiedzą i poszukiwanie nieuchwytnego ostatecznego zrozumienia. Kiedy już je osiągną, objawi im się to, co wciąż na nich czeka, a zarazem — być może — sposób przeskoczenia na jeszcze wyższy poziom egzystencji.

Lisylfy będą prawdopodobnie jedynymi istotami, które przetrwają końcową rekonfigurację obecnego wszechświata.

Nim to jednak nastąpi, zdecydowane są wyłącznie patrzeć i wyciągać wnioski. Ingerencja w niezliczone dramaty życia i przeobrażenia materii, które zamierzają poznawać dzięki wyostrzonym zmysłom, byłaby przecież sprzeczna z ich naturą.

Tak im się przynajmniej wydaje.

3

„Iasius” raz jeszcze odwiedził Saturna, tym razem po to, aby umrzeć.

Trzysta pięćdziesiąt tysięcy kilometrów ponad blado — beżową powłoką chmur gazowego olbrzyma otworzył się terminal tunelu czasoprzestrzennego, skąd do rzeczywistej przestrzeni wypadł jeden jastrząb. Czujniki rozmieszczone na strategiczno — obronnych platformach satelitarnych patrolujących strefę dozwolonego wyjścia statków kosmicznych błyskawicznie wykryły jarzący się w podczerwieni korpus „Iasiusa”, omiatając go falami radarowymi. Gdy statek przedstawił się i przywitał afinicznie z najbliższym habitatem, sensory satelitarne przestały się nim interesować, podejmując swoją wachtę.

Załoga na czele z kapitanem korzystała z wyczulonych zmysłów technobiotycznego statku, podziwiając ozdobioną cudownymi pierścieniami planetę, choć wszystkim było ciężko na sercu na myśl o tym, co wkrótce miało nastąpić. Przelatywali akurat nad szerokim sierpem oświetlonej półkuli gazowego olbrzyma.

Pierścienie rozciągały się z przodu i nieco niżej, z pozoru nieruchome, a jednak drgające, jakby między dwie szyby dostały się drobinki pyłu. Gdy tak migotały w blasku słońca, ich majestatyczne piękno zaprzeczało smutnemu powodowi, dla którego tutaj wrócili.

Afiniczna refleksja „Iasiusa” dotknęła ich umysłów.

— Nie smućcie się — rzekł bezgłośnie technobiotyczny statek — ponieważ ja się nie smucę. Będzie, co ma być. Pomogliście mi znaleźć sens w życiu. Za to wam dziękuję.

Sama w swojej kabinie kapitan Athene płakała już nie tylko w duchu: czuła łzy także na policzkach. Była wysoka — jak każda z kobiet wywodzących się z owych stu rodzin, w których genetycy skoncentrowali się na zwiększeniu siły i odporności ciała, tak aby nowe generacje mogły sprostać niemałym wymaganiom lotów kosmicznych. Drobiazgowo zaplanowana ewolucja obdarzyła ją ładną, pociągłą twarzą (teraz pooraną zmarszczkami) oraz grzywą kasztanowych włosów, które straciły już młodzieńcze lśnienie na rzecz matowej siwizny. W swej nieskazitelnie błękitnej oficjalnej tunice promieniowała iście królewską pewnością siebie, co zjed nywało jej całkowite zaufanie załogi. Jednakże teraz opuścił ją spokój ducha, wyraziste fiołkowe oczy odzwierciedlały wzbiera jące w sercu cierpienie.

— Athene, proszę, nie.

— Nic na to nie poradzę — załkała w myślach. — To takie niesprawiedliwe. Powinniśmy wspólnie z tym skończyć, powinni nam pozwolić.

Dreszczem przejęła ją czuła, słodka pieszczota, jaką nie mógłby obdarzyć nawet najbardziej zmysłowy kochanek. Doświadczała jej każdego dnia w ciągu tych wszystkich stu osiemdziesięciu lat.

Jedyna prawdziwa miłość. Z żadnym z trzech mężów nie łączyły jej tak bliskie więzi emocjonalne jak z „Iasiusem”, ani też — musiała przyznać, choć zakrawało to wręcz na bluźnierstwo — z żadnym z ośmiorga dzieci, a przecież trójkę nosiła we własnym łonie.

Pozostali edeniści rozumieli ją i okazywali współczucie; połączeni jedną wspólną więzią afiniczną, nie mogli taić swoich uczuć czy prawdy. Serdeczna zażyłość łącząca jastrzębie i ich kapitanów była w stanie pokonać każdą przeszkodę, jaką napotkaliby we wszechświecie. Z wyjątkiem śmierci, dobiegł ją szept gdzieś z głębin umysłu.

— Mój czas nadszedł — rzekł filozoficznie „Iasius”. Można było wyróżnić pewien cień ukontentowania w jego niemym głosie.

Gdyby jastrząb miał płuca, pomyślała Athene, pewnie teraz by westchnął.

— Wiem — odparła melancholijnie. W ciągu ostatnich tygodni stawało się to coraz bardziej oczywiste. Wszechpotężne niegdyś komórki modelowania energii teraz ostatnim wysiłkiem otwierały wlot tunelu czasoprzestrzennego. Podczas gdy pół wieku temu doświadczali uczucia, jakby jednym zręcznym manewrem mogli przemierzyć galaktykę, teraz oboje cieszyli się skrycie, jeżeli planowany skok na odległość piętnastu lat świetlnych przeniósł ich w miejsce oddalone o rok świetlny bliżej niż punkt o wyznaczonych współrzędnych. — Cholerni genetycy. Czy zrównanie życia jastrzębia i człowieka jest dla nich aż takie trudne?

— Może pewnego dnia sprawią, że statek będzie żył tak długo jak jego dowódca, choć dostrzegam pewną prawidłowość w losie, jaki nam przypadł. Ktoś przecież musi być matką dla naszych dzieci. Będziesz równie dobrą matką, jak byłaś kapitanem. Wiem to na pewno.

Niezachwiane przekonanie, jakie dało się wyczuć w tym mentalnym glosie, przywołało uśmiech na jej twarz. Lepkie rzęsy strząsnęły nieco wilgoci.

— Wychowywać dziesięć szkrabów w moim wieku. Kto to widział?

— Poradzisz sobie. Będzie im się dobrze wiodło. Jestem szczęśliwy.

— Kocham cię, „Iasiusie”. Gdybym mogła powtórnie przeżyć życie, nie zmieniłabym w nim ani jednej sekundy.

— A ja tak.

— Niby co? — zapytała zaskoczona.

— Przez jeden dzień chciałbym być człowiekiem. Zobaczyć, jak to jest.

— Możesz mi wierzyć, że zarówno przyjemności, jak i cierpienia są grubo przesadzone.

„lasius” zachichotał. Światłoczułe komórki sterczące z kadłuba statku na kształt pęcherzy zlokalizowały habitat Romulus; o jego masie powiedziały „Iasiusowi” delikatne zaburzenia w przestrzennym polu dystorsyjnym, generowanym przez komórki modelowania energii. Świadomość jastrzębia zarejestrowała zwartą konstrukcję habitatu, pokaźny pyłek umieszczony na zewnętrznej krawędzi pierścienia F. Pokaźny, lecz w środku wydrążony — technobiotyczny cylinder z polipa długości czterdziestu pięciu kilometrów i szerokości dziesięciu. Stanowił jedną z pierwszych baz dla jastrzębi, zawiązany wspólnym wysiłkiem stu rodzin jeszcze w roku 2225. Obecnie wokół Saturna krążyło sześćdziesiąt podobnych habitatów wraz z pomocniczymi stacjami przemysłowymi, których liczba stanowiła przekonywający dowód na to, jak ważną rolę w ekonomii edenistów pełniły technobiotyczne statki.

Jastrząb ożywił komórki modelowania, ogniskując energię w nieskończoności; miejsca geometryczne tak wybierał, aby przestrzeń poza kadłubem uległa dystorsji, lecz nie otworzył się wlot tunelu. Płynęli na fali dystorsyjnej w kierunku habitatu niczym pędzący do brzegu żeglarz, szybko przyspieszając do 3 g. Drobna manipulacja polem spowodowała pojawienie się wewnątrz statku siły skierowanej przeciwnie do siły ciężkości, dzięki czemu załodze mogło się wydawać, że przyspieszenie wynosi 1 g. Wygodna i bezproblemowa podróż, nie to, co w statkach adamistów z ich termojądrowymi napędami.

Athene wiedziała, że nigdy już nie będzie czuć się tak dobrze na pokładzie innego jastrzębia. Z „Iasiusem” mogła niemal namacalnie doświadczyć otaczającej ich nicości, kiedy mknęli przez próżnię; podobnych wrażeń doświadczał zapewne wioślarz na wiejskiej rzeczce, zanurzając dłoń w spokojnej wodzie. Pasażerowie nie mogli liczyć na takie doznania. Pasażerowie byli mięsem.

— Na co czekasz? — zwróciła się do statku. — Wołaj.

— W porządku.

Uśmiechnęła się, wyczuwając jego zapał.

I „Iasius” zawołał. Wykorzystał cały swój potencjał afiniczny, wydając okrzyk radości i smutku, którym objął sferyczną przestrzeń o promieniu trzydziestu jednostek astronomicznych. Witał się z przyjaciółmi.

Jak w przypadku każdego jastrzębia, żywiołem „Iasiusa” były kosmiczne otchłanie; z trudnością manewrował w zasięgu silnego pola grawitacyjnego. Miał kształty dwuwypukłej soczewki: sto dziesięć metrów średnicy i pośrodku trzydzieści metrów grubości. Ciemnogranatowy kadłub zbudowany był z twardego polipa; w próżni warstwa zewnętrzna stopniowo wyparowywała, zastępowana na bieżąco nowymi komórkami z kariokinetycznej warstwy wewnętrznej, gdzie zachodził podział komórek. Dwadzieścia procent masy statku stanowiły wyspecjalizowane organy: zespół pęcherzy pokarmowych, pompy sercowe obsługujące rozległą sieć naczyń włoskowatych, komórki neuronowe — a wszystko to starannie umieszczone w cylindrycznej komorze pośrodku ciała. Pozostałe osiemdziesiąt procent organizmu jastrzębia tworzyły gęste plastry komórek modelowania energii, zdolne wygenerować przestrzenne pole dystorsyjne wykorzystywane w obu sposobach pokonywania odległości. Właśnie owe komórki podlegały najszybszemu obumieraniu. Podobnie jak ludzkie neurony, nie potrafiły się w pełni zregenerować, co determinowało długość życia statku.

Wiek jastrzębi rzadko przekraczał sto dziesięć lat.

Zarówno górna, jak i dolna powierzchnia kadłuba miała szerokie, umiejscowione w połowie między środkiem a krawędzią statku koliste wgłębienie, gdzie wbudowano urządzenia mechaniczne. Dolne wgłębienie wyposażone było głównie w konstrukcje kratowe dla zabezpieczenia ładunku; w sieci składanych tytanowych prętów widniały gdzieniegdzie szczelnie zamknięte moduły systemów pomocniczych. Pomieszczenia załogi rozlokowano we wgłębieniu górnej powierzchni kadłuba; srebrzystobiały toroid wypełniały kajuty wypoczynkowe, kabiny, niewielki hangar dla aeroplanu, generatory termonuklearne, zbiorniki paliwowe, urządzenia regulacji składu powietrza. Wszystko, co niezbędne dla ludzi.

Athene po raz ostatni spacerowała głównym korytarzem toroidu. W towarzystwie obecnego męża Sinona spełniała swoją świętą powinność, zapoczątkowując wzrost dzieci mających w przyszłości kapitanować na statkach następnego pokolenia. Zygot było dziesięć: gamety Athene zapłodnione plemnikami trzech mężów i dwóch niezapomnianych kochanków. Od momentu poczęcia zarodki przebywały w kapsule zerowej, chronione przed entropią, czekając na ten właśnie dzień.

Sinon dał nasienie tylko dla jednego dziecka. Gdy jednak szedł obok Athene, nie czuł wcale żalu. Wywodził się z pierwszych stu rodzin, więc kilku jego przodków było kapitanami, podobnie jak dwójka przyrodniego rodzeństwa. To, że jedno z jego własnych dzieci dostąpiło tego przywileju, w zupełności mu wystarczało.

Gładkie, bladozielone ściany korytarza o sześciokątnym przekroju lśniły od wewnątrz. Athene i Sinon kroczyli na czele milczącej procesji, którą tworzyła siedmioosobowa załoga. Ciszę mącił jedynie szum powietrza nawiewanego z góry przez kratki. Dotarli wreszcie do tego fragmentu korytarza, gdzie kompozytowy pas dolnej płaszczyzny ściany łączył się bezszwowo z kadłubem, odsłaniając owalny skrawek granatowego polipa. Athene przystanęła naprzeciwko.

— Nadaję temu jaju imię „Oenone” — oznajmił „Iasius”.

Polip wybrzuszał się w środku, pęczniejąca powłoka stawała się cieńsza i przezroczysta. Pod spodem ukazała się świeża czerwona tkanka, zwieńczenie łodygi o grubości ludzkiej nogi, która wnikała do samego rdzenia statku. Nabrzmiały wierzchołek pękł i na posadzkę korytarza wyciekła gęsta, żelowa maź. Mięsień zwierający na czubku czerwonej łodygi rozszerzył się, zaskakująco podobny do otwartych bezzębnych ust. Ciemna wewnętrzna rura pulsowała wolno.

Athene uniosła kulisty, bladoróżowy technobiotyczny sustentator o średnicy pięciu centymetrów, utrzymujący wewnątrz stałą temperaturę. Zgodnie z danymi wskaźników kapsuły zerowej, przechowywana w niej zygota wykazywała cechy żeńskie. Ojcem był właśnie Sinon. Pochyliła się i wepchnęła ją delikatnie do otworu.

— Nadaję temu dziecku imię Syrinx.

Sustentator został połknięty z cichym siorbnięciem. Zwieracz się zacisnął, a łodyga cofnęła i wkrótce zniknęła im z oczu. Sinon poklepał Athene po ramieniu. Uśmiechnęli się do siebie z dumą.

— Będą razem dorastać — stwierdził radośnie „Iasius”.

— Tak.

Athene ruszyła dalej. Należało zapoczątkować wzrost jeszcze czterech zygot, a sylwetka Romulusa powiększała się nieubłaganie.

Habitaty Saturna wyrażały swój żal, usłyszawszy zawołanie „Iasiusa”. Jastrzębie z całego układu słonecznego odpowiadały z szacunkiem i przyjacielską pociechą; te, które nie wybierały się w rejs handlowy, porzucały dotychczasowe zajęcia, gromadząc się w napięciu wokół Romulusa.

„Iasius” zakręcił łagodnie wokół nieobrotowego doku przy północnej czapie biegunowej habitatu. Athene zamknęła oczy; obraz z pęcherzy sensorowych jastrzębia rozwinął się w jej umyśle z ponadludzką wyrazistością. Niebawem poza krawędzią kadłuba statku wyrosła czapa biegunowa. Niczym ściana urwiska zbliżała się rozległa, delikatnie fakturowana połać brunatnego polipa z czterema koncentrycznie ułożonymi półkami, jakby przed wiekami rozbiegły się tu fale i zamarzły w ruchu.

Jastrząb doganiał drugą półkę, oddaloną o dwa kilometry od osi, naśladując ruch obrotowy habitatu. Statkom adamistów zaopatrzonym w tradycyjne silniki brakowało zwrotności, aby wylądować na takiej półce, więc siadały tutaj tylko jastrzębie.

„Iasius” przeleciał ponad krawędzią i na chwilę zawisł nad długim szeregiem przypominających grzyby cokołów cumowniczych, zanim wypatrzył wolne miejsce. Mimo swoich gabarytów lądował z gracją kolibra.

Kiedy rozproszyło się pole dystorsyjne, przeciążenie zmalało do 0,5 g. Athene przyglądała się wielkiemu autobusowi na spłaszczonych oponach, który toczył się wolno w stronę technobiotycznego statku, unosząc na podobieństwo słoniowej trąby rękaw przewodu śluzowego.

— Chodź już — ponaglił ją Sinon, walcząc ze wzruszeniem.

Dotknął jej łokcia, zdając sobie doskonale sprawę, że pragnęłaby odbyć razem z „Iasiusem” ten ostatni lot.

Kiwnęła niechętnie głową.

— Masz rację — powiedziała na głos.

— Przykro mi, że to ci nie ulży w bólu.

Smutny uśmiech zadrżał na jej ustach, gdy pozwalała mu się wyprowadzić z kajuty. Autobus zatrzymał się przy krawędzi jastrzębia. Rękaw śluzy wydłużał się, sunąc po górnym kadłubie w stronę toroidu załogi.

Sinon przeniósł uwagę z żony na stado jastrzębi dostosowujących swą prędkość do obrotów habitatu. Czekało ich tam już blisko siedemdziesiąt, przy czym w polu widzenia pojawiały się wciąż nowe, spóźnione trochę statki, które porzuciły swoje załogi na innych półkach. Nie dało się odfiltrować fal emocji, jakie napływały od czekających jastrzębi — Sinon czuł, jak krew szumi mu w żyłach.

Dopiero jednak, gdy wraz z Athene dotarł do przejścia prowadzącego bezpośrednio do komory śluzowej, zauważył pewną nieprawidłowość w stadzie. „Iasius” zainteresował się usłużnie ekscentrycznym statkiem.

— Ależ to czarny jastrząb! — zdumiał się Sinon.

Wśród soczewkowatych kształtów przyciągał wzrok swą dziwną nieforemnością. Spłaszczona łza, nieco asymetryczna, z grzbietową wypukłością górnego kadłuba grubszą niż ta na podbrzuszu.

Od tego, co wydawało się Sinonowi dziobem, mierzył do rufy pełne sto trzydzieści metrów. Błękitny polipowy korpus pocięty był zwichrowanymi, purpurowym pręgami.

Rozmiary wyróżniające czarne jastrzębie oraz ich nietypowe konfiguracje, które tak odbiegały od standardów zwyczajnych jastrzębi (czasami nazywano to ewolucją) brały się z tego, że kapitanowie wymagali od nich jak największej sprawności. Zależało im zwłaszcza na ich zwiększonej wartości bojowej, pomyślał Sinon z goryczą. Ceną było zazwyczaj krótsze życie statku.

— A, to ten „Udat” — stwierdził „Iasius” beznamiętnie. — Jest szybki i potężny. Godny kandydat.

— Wybór należy do ciebie — odparła Athene używając trybu jednokanałowej rozmowy afinicznej, aby nie usłyszał jej nikt z załogi. Miała szkliste oczy, kiedy się zatrzymali przy wewnętrznej grodzi komory śluzowej.

Sinon przybrał cierpiętniczą minę, po czym wzruszył ramionami i ruszył przez rękaw do autobusu, zostawiając ją po raz ostatni sam na sam ze statkiem.

W korytarzu wzmógł się szum, jakiego nigdy wcześniej nie słyszała, odgłos świadczący o podnieceniu „Iasiusa”. Kiedy jednak położyła dłoń na lśniącej kompozytowej ścianie, nie wyczuła niczego, żadnego drżenia ani wibracji. Czyżby wyobraźnia płatała jej figla? Odwróciła się i rzuciła okiem na wnętrze toroidu, swojskie korytarze i kabiny. Na ich cały świat.

— Żegnaj — wyszeptała.

— Zawsze będę cię kochał.

* * *

Autobus toczył się ślamazarnie po półce w stronę ściany polipowego urwiska, by u jego podstawy wpiąć swój nochal do metalowej śluzy. W publicznym zakresie afinicznym rozbrzmiał gromki śmiech „Iasiusa”: statek czuł dziesięć jaj, które w jego ciele płonęły chęcią do życia, z niecierpliwością oczekując narodzin. Bez ostrzeżenia poderwał się z cokołu, prosto ku gromadzie swoich pobratymców. Rozpierzchły się, zaskoczone i podniecone.

Tym razem nie musiał zmniejszać przeciążenia w toroidzie załogi, przejmować się wrażliwymi ludźmi. Żadnych sztucznych granic bezpieczeństwa. „Iasius” z łatwością osiągnął 9 g podczas ostrego zakrętu, następnie wyrównał trajektorię lotu, śmigając pomiędzy czapą habitatu a gigantycznym metalowym ramieniem przeciwbieżnego doku. Kiedy wyszedł z cienia półki, mdłe szarobiałe promienie słońca oświetliły kadłub. Przed nim wisiał Saturn, pocięty na części ostrą jak brzytwa linią pierścieni. Z przyspieszeniem 12 g technobiotyczny statek kierował się ku opasującym planetę wstęgom lodowych kryształków i prymitywnych drobin; fala czołowa pola dystorsyjnego odgarniała na boki wszelki pył. Z tyłu pędziły rozentuzjazmowane jastrzębie — w świetle przypominały kropkowany warkocz komety.

W pomieszczeniach załogi metal wyginał się, poddawany niespotykanym naprężeniom. W opuszczonych kajutach i korytarzach rozlegały się przeciągłe zgrzyty, kompozytowe umeblowanie łamało się i przewracało; każdy jego fragment uderzał z siłą młota, pozostawiając głęboką wklęsłość. Woda tryskająca z popękanych rur zalewała kuchnię i kabiny, marszcząc się osobliwie, kiedy „Iasius” dokonywał drobnych korekt kursu.

Wleciał wreszcie w obszar pierścieni; pole widzenia narządów optycznych kurczyło się gwałtownie, w miarę jak gęstniała otaczająca statek zamieć. „Iasius” zakręcił, dostosowując kurs do kierunku, w jakim krążyły po orbicie cząsteczki, wciąż jednak trzymał się pod kątem, wciąż się przybliżał do masywnej sylwety gazowego olbrzyma. Była to pyszna zabawa — omijanie większych kawałków, sztyletowatych fragmentów lodu błyszczących zimnym światłem, matowych głazów, czarnych jak sadza brył niemal czystego węgla. Technobiotyczny statek śmigał zwinnie, wykonując spirale, nurkując, opasując wielkie pętle, nie zwracając w swym zapale uwagi na przeciążenia i nadwerężenie bezcennych komórek modelowania. W pierścieniu było pod dostatkiem energii — dostarczały mu jej silne podmuchy wiatru słonecznego, promieniowanie kosmiczne, tętniący strumień magnetyczny planety. „Iasius” wchłaniał to wszystko swym polem dystorsyjnym, skoncentrowane w potężny, zwarty strumień, który komórki modelowania absorbowały i kierowały w dowolną stronę.

Kiedy dotarł do przerwy Enckego, nadmiar energii pozwalał mu już wzbudzić pierwsze jajo. „Iasius” wydał dziki okrzyk triumfu. Odpowiedziały mu pozostałe jastrzębie. Podążały za nim wytrwale, próbując naśladować nagłe, zygzakowate zwroty „Iasiusa”, usiłując nie zboczyć ze ścieżki, jaką dla nich utworzył w materii pierścienia, zaciekle odbijając cząsteczki wirujące po jego przejściu. Przywódca stada ciągle się zmieniał, nikt bowiem nie mógł dorównać „Iasiusowi” prędkością ani beztroską odwagą. Jastrzębie często dawały się zaskoczyć furiackim manewrom — spóźnione z zakrętem, błąkały się we mgle nie poruszonych cząsteczek. Odbywał się sprawdzian zręczności i siły. Nawet szczęście odgrywało tu pewną rolę: było cechą wartą przekazania następnemu pokoleniu.

Kiedy „Iasius” zawołał po raz pierwszy, najbliżej znajdował się „Hyale”, zaledwie dwieście kilometrów z tyłu. Przyśpieszył, a „Iasius” dał mu szansę: nieco zwolnił i trzymał się stałego kursu. Nastąpiło spotkanie, „Hyale” zwinnie przybliżył się na odległość dziesięciu metrów. Oba kadłuby idealnie do siebie pasowały. Materia pierścienia rozbiegała się na boki jak śnieg przed czubami nart.

Za pomocą więzi afinicznej „Hyale” rozpoczął przekazywanie swego strukturalnego wzorca, software’owe DNA napełniło „Iasiusa” rozkosznym uczuciem spełnienia. „Iasius” uwzględnił dane „Hyale’a” w matrycy energetycznej, którą wstrzyknął do pierwszego jaja.

„Acetes” ocknął się przepełniony zdumieniem i radością, ożywiony wzburzonymi strumieniami mocy. Każda komórka doznawała zachwytu, marząc już o dorosłości.

„Iasius” wysłał w przestrzeń falę zadowolenia.

„Acetes” został wystrzelony w zimną próżnię. Roztrzaskane odłamki kadłuba „Iasiusa” wirowały w przestrzeni, ciemnoczerwona dziura w granatowej powłoce kurczyła się z oszałamiającą prędkością.

— Wolność! — zaśpiewało jajo. — Jestem wolny!

Wisiał nad nim olbrzymi ciemny korpus. Siły, jakich nie potrafił zrozumieć, choć je wyczuwał, zaprzestawały z wolna dzikich harców. Wszechświat wydawał się złożony z drobnych odprysków materii, przenikanych przez świecące wstęgi energii. Nieopodal z przerażającą prędkością przelatywały jastrzębie.

— Tak, jesteś wolny — oznajmił „Hyale”. — Witam w życiu.

— Co to za miejsce? Kim jestem? Czemu nie mogę ruszać się jak ty? — „Acetes” usiłował połączyć w swoim rozstrojonym umyśle strzępy wiedzy, będące ostatnim darem „Iasiusa”.

— Cierpliwości — doradził mu „Hyale”. — Będziesz rósł, będziesz się uczył. Informacje, które posiadasz, z czasem się zintegrują.

„Acetes” otworzył z ostrożnością kanały więzi afinicznej, zdolny teraz odbierać sygnały z całej strefy Saturna. Natychmiast powitały go chóralnie habitaty; jeszcze gorętszą falą napłynęły pozdrowienia dorosłych edenistów, przemieszane z piskami podnieconych dzieci. Dodawali mu również otuchy jego krewniacy: niedorosłe, dojrzewające wewnątrz pierścieni jastrzębie.

Przestał się miotać w przestrzeni i zawisł przy dolnym kadłubie „Hyale’a”, chłonąc otoczenie niewprawnymi zmysłami. „Hyale” zaczął zmieniać trajektorię ich lotu, aby przemieścić jajo na stałą orbitę wokół gazowego olbrzyma, gdzie przez osiemnaście lat miało dorastać do pełnych rozmiarów.

A „Iasius” gnał już dalej w stronę powłoki chmur, żłobiąc ciemną bruzdę w pierścieniach, wielce wymowną dla każdej istoty zaopatrzonej w odpowiednie narządy optyczne. Zanim jeszcze opuścił pierścień A, zgromadził dość energii do ożywienia następnych dwóch jaj, „Briseisa” i „Epopeusa”. „Hesperus” wyszedł na świat jeszcze w przerwie Cassiniego. „Graeae”, „bcion”, „Laocoón” i „Merope” przebudzili się w pierścieniu B, a odprowadziły je te jastrzębie, które użyczyły im swoich wzorców strukturalnych.

„Udat” dopędził „Iasiusa” niedaleko wewnętrznej krawędzi pierścienia B. Był to długi, morderczy lot, zdolny nadwątlić rezerwy mocy nawet czarnego jastrzębia, najtrudniejsza z możliwych próba zręczności. „Iasius” wszakże znowu zawołał, pragnąc raz jeszcze połączyć się w parę. „Udat” pokonał szybko dzielącą ich odległość, aż naszły na siebie oba pola dystorsyjne, a kadłuby się niemal zetknęły. Kanałem więzi afinicznej przesłał własny wzorzec strukturalny, doznając przy tym uczucia błogiego zadowolenia.

— Dziękuję — rzekł „Iasius” na koniec. — Mam przeczucie, że ten będzie szczególny. Wydaje się powołany do wielkich rzeczy.

Jajo wystrzeliło jak z katapulty wśród licznych odprysków polipa. Gdy „Iasius” się oddalił, „Udat” wyhamował swym polem dystorsyjnym lot zaintrygowanego, pełnego entuzjazmu maleństwa. Skonsternowany czarny jastrząb nie zdążył nawet zapytać, co miało oznaczać to ostatnie tajemnicze stwierdzenie.

— Witam w życiu — rzekł „Udat” oficjalnie, gdy udało mu się wreszcie powstrzymać ruch wirowy siedmiometrowej bryłki.

— Dziękuję — odparł „Oenone”. — Dokąd teraz?

— Na wyższą orbitę. Tu jest za blisko planety.

— Aha! — Nastąpiła pauza, gdy młodzik zaczął badać niewprawnie najbliższą okolicę. Po chwili zdołał wprowadzić niejaki ład w splątane myśli. — A co to takiego planeta?

Ostatnie jajo, „Priam”, wyskoczyło poniżej wąskiego obrzeża pierścienia B. Około trzydziestu jastrzębi, które towarzyszyły dotąd „Iasiusowi” w jego eskapadzie, teraz zawróciło. I tak zbliżyły się niebezpiecznie blisko warstwy chmur wypełniających trzecią część nieba. Na tej wysokości zaznaczał się już destruktywny wpływ grawitacji wichrzącej obrzeża pól dystorsyjnych i ograniczającej tym samym ich możliwości manewrowe.

„Iasius” niezmiennie opadał; na niższej, szybszej orbicie dystansował pozostałe statki. Jego pole dystorsyjne zaczęło szwankować, ostatecznie rozproszone przez siły grawitacyjne pięćset kilometrów od powierzchni gazowego olbrzyma.

Wreszcie ukazał się terminator, gdzie czarne zaciemnienie pożerało błąkające się w ciszy chmury. Blade widmowe cętki przepływały przez zawirowania i wierzchołki, nikły w gęstszych warkoczach amoniaku; światełka to gasły, to znów chwiejnie rozbłyskiwały. „Iasius” wleciał w strefę nocy, mrok rozprzestrzeniał się wkoło niczym groźny żywioł. Saturn przestał być planetą, obiektem astronomicznym: wielki glob rozrastał się z każdą chwilą. Technobiotyczny statek parł w dół pod coraz ostrzejszym kątem. Z przodu błyszczała pojedyncza ognista smuga, wyraźna w czujnikach optycznych. Przebiegający przez zaciemnioną półkulę równik, owo zamarznięte i jałowe pustkowie, promieniał majestatycznym pięknem.

„Iasius” spadał w gęstym, ciemnym deszczu cząsteczek pierścienia wyłapywanych przez pajęcze macki jonosfery — zdradziecko namiętna pieszczota, gdyż pozbawiała je prędkości, możliwości ucieczki, a na koniec życia. Kiedy wlatywały w objęcia jonosfery, wokół nich płonęły lodowate obłoki wodorowe, emitując sztandary spektralnego światła. W miarę jak zniżały swój lot, narastał opór atmosfery, sprawiając, że początkowo błyszczące niczym węgle w palenisku, stopniowo uzyskiwały rozżarzoną koronę; słoneczne iskry ciągnęły za sobą stukilometrowe warkocze smug kondensacyjnych. Lot trwający miliony lat kończył się pięknym spektaklem, gdy siła olśniewającego uderzenia rozrzucała grad migocących, szybko gasnących odłamków. Wszystko, co pozostawało, to cienki ślad czarnej sadzy, natychmiast zamazywany przez rozhukane cyklony.

„Iasius” dotarł do górnych warstw jonosfery. Błyski ginących cząsteczek pierścienia oświetlały dolny kadłub. Przy krawędziach pojawiła się drżąca poświata. Polip zaczął się zwęglać i łuszczyć, pomarańczowe płatki uciekały w dal. Wskutek przegrzania wyspecjalizowanych komórek receptorowych technobiotyczny statek tracił zewnętrzne sensory. Coraz gęstsze chmury wodoru tłukły o kadłub. Statkiem zaczęło trząść, uderzyły w niego szalejące ponaddźwiękowe wichry. „Iasius” obrócił się górnym kadłubem do dołu. Ten nagły zwrot wpłynął niekorzystnie na ptasi lot jastrzębia: kiedy tępe czoło statku nurzało się w wodorze, zadziałały potężne siły hamujące. Na całej powierzchni kadłuba wybuchały dzikie, niebezpieczne płomienie, wykruszały się szerokie płaty polipa. „Iasius” spływał bezradnie w stronę palącej rzeki światła.

Orszak jastrzębi patrzył na to w skupieniu ze swej bezpiecznej orbity tysiąc kilometrów wyżej, śpiewając cichą pieśń żałobną.

Uhonorowały odejście „Iasiusa” pojedynczym okrążeniem planety, po czym rozszerzyły swe pola dystorsyjne i ruszyły w drogę powrotną do Romulusa.

* * *

Załoga „Iasiusa” oraz kapitanowie jastrzębi biorących udział w locie godowym spędzili ten czas w okrągłej, przeznaczonej tylko do tego celu sali. Kojarzyła się Athene ze średniowiecznymi kościołami, które zwiedzała podczas krótkich wycieczek na Ziemię, były tu podobne wysklepione stropy i ozdobne kolumny, panował nastrój dostojeństwa — pomimo śnieżnobiałych ścian z polipa i antycznej marmurowej Wenus w fontannie zamiast ołtarza.

Stojąc w otoczeniu swej załogi, wciąż miała w pamięci rozpaloną rysę równika i ostatnią łagodną emanację spokoju, którą odebrała w momencie, gdy powłoka plazmy zamykała „Iasiusa” w swym morderczym uścisku.

Skończyło się.

Kapitanowie przystawali niedaleko jeden po drugim i składali gratulacje, dotykając jej umysłu, okazując zrozumienie i pewne współczucie. W żadnym razie ubolewanie; takie spotkania miały być afirmacją życia, świętowaniem narodzin młodego pokolenia.

A „Iasius” ożywił wszystkie dziesięć jaj; niektóre jastrzębie, wciąż nosząc w sobie kilka jaj, ginęły przedwcześnie na równiku.

O tak, „Iasiusowi” należało się uznanie.

— Patrz, kto tu idzie — rzekł Sinon z pewną niechęcią.

Athene odwróciła wzrok od dowódcy statku „Pelion” i dostrzegła Meyera, który lawirował w tłumie w jej kierunku. Dowódca „Udata” był barczystym, dobiegającym czterdziestki mężczyzną z czarnymi, krótko przystrzyżonymi włosami. W odróżnieniu od jedwabistych, błękitnych tunik kapitanów jastrzębi miał na sobie praktyczny szarozielony, jednoczęściowy kombinezon i buty w tym samym kolorze. Kiwał lekko głową w odpowiedzi na formalne pozdrowienia zgromadzonych.

— Jeśli nie możesz powiedzieć nic miłego, to lepiej się nie odzywaj — napomniała Athene Sinona w trybie jednokanałowym.

Nie chciała, żeby coś zakłóciło żałobną ceremonię, poza tym czuła odrobinę sympatii do kogoś, kto, jak Meyer, musiał czuć się tu obco.

Stu rodzinom nie stanie się żadna krzywda, jeżeli pojawi się ktoś odmienny w ich gronie. Wolała jednak schować tę myśl w najgłębszych pokładach swego umysłu, zdając sobie doskonale sprawę, jak ta sfora tradycjonalistów zareagowałaby na podobną herezję.

Meyer zatrzymał się przed nią i szybkim ruchem pochylił głowę. Przewyższała go o dobre pięć centymetrów, a przecież sama należała do najniższych edenistów na sali.

— Kapitanie… — zaczęła. Odchrząknęła z zażenowaniem.

Ależ strzeliła głupstwo: więź afiniczna łączyła go tylko z „Udatem”. Pojedynczy symbiont neuronowy, zintegrowany z rdzeniem kręgowym, zapewniał mu niezakłócony kontakt z bliźniaczym symbiontem „Udata”, co jednak nie mogło się równać z dziedzicznymi zdolnościami afinicznymi edenistów. — Kapitanie Meyer, gratuluję statku. Wykonał wspaniały lot.

— Dziękuję za miłe słowa, kapitanie. Czuję się zaszczycony, że wziąłem w tym udział. Masz powody do dumy: wszystkie jaja zostały ożywione.

— Owszem. — Uniosła kielich białego wina, pijąc jego zdrowie. — Co cię zatem sprowadza do Saturna?

— Handel. — Zerknął podejrzliwie na rzeszę edenistów. — Przywiozłem z Kulu partię sprzętu elektronicznego.

Athene miała ochotę wybuchnąć głośnym śmiechem; jego świeżość była środkiem tonicznym, jakiego właśnie potrzebowała.

Lekceważąc zdumione spojrzenia ludzi, wsunęła mu dłoń pod ramię i razem odeszli na bok.

— Przecież widać, że wśród nich czujesz się nieswojo. A ja już jestem za stara, żeby się przejmować, ile wyroków za naruszenie regulaminu lotów ciąży nad twoją głową. „Iasius” i ja dawno już z tym skończyliśmy.

— Służyłaś w Siłach Powietrznych Konfederacji?

— Tak. Większość z nas otarła się o służbę we Flocie. Nam, edenistom, wszczepiono silne poczucie obowiązku.

Uśmiechnął się szeroko, wpatrzony w swój kieliszek.

— Stanowiliście pewnie przerażający duet. Cóż to był za lot godowy!

— Stare dzieje. A co z tobą? Chcę usłyszeć wszystko o życiu na krawędzi noża. O zuchwałych eskapadach niezależnego przewoźnika, pokątnych układach, szaleńczych lotach. Jesteś bajecznie bogaty? Mam kilka wnuczek, które chętnie wydałabym za mąż.

Meyer parsknął śmiechem.

— Nie masz żadnych wnuczek. Jesteś zbyt młoda.

— Bzdura. Nie musisz być taki szarmancki. Niektóre z dziewcząt są starsze od ciebie. — Cieszyła się, że zdołała naciągnąć go na zwierzenia. Z przyjemnością słuchała jego opowieści, gdy mówił o swych kłopotach ze spłatami kredytu zaciągniętego na zakup „Udata” i złościł się na kartele właścicieli statków. Był niczym analgetyk na czarną, pustą szczelinę, jaka otworzyła się w jej w sercu i co do której miała pewność, że nigdy się nie zasklepi.

A kiedy odszedł — po zakończeniu ceremonii i pożegnaniu gości — położyła się na łóżku w swoim nowym domu i wczuła w obecność dziesięciu młodych gwiazdek, płonących jasno na dnie jej świadomości. „Iasius” miał rację: nadzieja będzie żyć wiecznie.

* * *

Przez następne osiemnaście lat „Oenone” unosił się biernie wewnątrz pierścienia B, gdzie pozostawił go „Udat”. Pływające wkoło cząstki podlegały niekiedy nagłym zakłóceniom — podczas interakcji z magnetosferą gazowego olbrzyma ziarenka pyłu układały się w niezwykłe wzory, podobne do szprych potężnego koła.

Najczęściej jednak były posłuszne prostszym prawom mechaniki nieba i wirowały potulnie, bez odchyleń, wokół swego grawitacyjnego pana. „Oenone” wcale się tym wszystkim nie przejmował, nigdy bowiem nie brakowało mu pokarmu.

Zaraz po odlocie czarnego jastrzębia jajo zaczęło wchłaniać fale energii i drobiny materii, które omiatały jego skorupę. W ciągu pięciu miesięcy najpierw się wydłużało, a później pęczniało, gdy z ciała wykształcały się dwie bulwy. Jedna z nich spłaszczyła się w zwyczajny soczewko waty kształt jastrzębia, druga pozostała sferyczna, choć wklęśnięta w miejscu, gdzie w przyszłości miał się rozwinąć dolny kadłub technobiotycznego statku. Wyrastały delikatne wici przewodów organicznych, działające na zasadzie mechanizmu indukcyjnego; w magnetosferze przepływał przez nie silny prąd elektryczny, zasilając wewnętrzne narządy trawienne.

Ziarenka lodu i węglowe okruchy wraz z całą gromadą innych minerałów były wsysane w pory rozsiane na powierzchni skorupy i przetwarzane na gęste, bogate w proteiny płyny, które odżywiały mnożące się komórki głównego kadłuba.

W samym rdzeniu kuli produkującej pokarm zaczęła się rozwijać zygota o imieniu Syrinx, umieszczona w analogicznym do łona organie, oplatana pękiem narządów krwiotwórczych.

Człowiek i jastrząb dorastali razem przez rok, kiedy umacniała się między nimi więź silniejsza nawet od tej łączącej edenistów.

Przekazane im przez „Iasiusa” fragmenty pamięci oraz instynkty nawigacyjne stanowiły ich wspólne dziedzictwo. W ciągu życia każde będzie wiedzieć, gdzie w danym momencie przebywa drugie. Intuicja zawsze im podpowie tę samą trajektorię lotu czy strategię wykonania skoku.

Dokładnie rok po ostatnim locie „Iasiusa” „Volscen” odwiedzi! niedorosłego jastrzębia, który krążył z zadowoleniem w pierścieniu. Z kuli produkującej pokarm wykluło się — wraz z całym zespołem peryferyjnych organów — zgrabnie zapakowane egzołono, które odebrała załoga „Volscena”.

Athene czekała z niecierpliwością w komorze śluzowej na organiczny pakunek. Ciemna, pofałdowana muszla miała rozmiary ludzkiego torsu; miejscami była oszroniona, tam gdzie podczas krótkotrwałego pobytu w otwartej przestrzeni zamarzły płyny.

W atmosferze „Volscena” szybko zaczęły topnieć, tworząc na zielonym kompozytowym pokładzie kleiste kałuże.

Athene wyczuwała w środku umysł dziecka, cichy i zadowolony, do pewnego stopnia zaciekawiony. Przysłuchała się szmerom w paśmie afinicznym w poszukiwaniu owadzich sygnałów technobiotycznego procesora nadzorującego stan pakunku. Rozkazała mu otworzyć powłokę łona.

Powłoka podzieliła się na pięć segmentów, które rozchyliły się na kształt płatków kwiatu. Na zewnątrz wylał się płyn pomieszany ze śluzem. Pośrodku znajdował się mlecznobiały worek połączony z resztą organów za pomocą lepkich przewodów. Pulsował rytmicznie. Niemowlak był niczym cień; poruszył się nerwowo, gdy po raz pierwszy padło na mego światło. Płyny owodniowe wylały się z bulgotem i worek zaczął się kurczyć. Błona płodowa odpadała płatami.

— Jak się czuje? — zapytał „Oenone” z niepokojem. Ton tej myśli obudził w wyobraźni Athene wizerunek dziesięcioletniego chłopca z wytrzeszczonymi oczami.

— Po prostu doskonale — odparł Sinon łagodnie.

Syrinx uśmiechnęła się na widok pochylających się nad nią ciekawskich dorosłych, po czym kopnęła nóżkami w powietrzu.

Athene nie mogła ukryć rozbawienia, patrząc na pogodnego dzieciaka. W ten sposób wszystko jest prostsze, pomyślała. Gdy mają jeden rok życia, o wiele łatwiej im znieść zmianę otoczenia.

I żadnego bólu, krwi — zupełnie tak, jakbyśmy same nie były powołane do rodzenia.

— Oddychaj — pouczyła dziewczynkę.

Synnx przeżuła i wypluła z ust kleistą masę. Zwiększywszy maksymalnie wrażliwość afiniczną, Athene poczuła, jak do płuc niemowlaka wpływa chłodne powietrze. Było dla niego dziwne i nieprzyjemne, a światła i kolory napawały strachem po sennych, pastelowych obrazach pierścieni, do których był przyzwyczajony.

Malec zaniósł się płaczem.

Athene, pocieszając dziecko słowami i myślami, odłączyła od pępka technobiotyczną pępowinę i dźwignęła je ze śliskich pozostałości worka. Sinon kręcił się naokoło z ręcznikiem do wytarcia dziewczynki, promieniał dumą i troską. Załoga „Volscena” zaczęła porządkować pokład, szykując się do wyrzucenia za śluzę lepkich resztek pakunku. Athene zakołysała niemowlakiem i ruszyła korytarzem w stronę kajuty mającej tymczasowo pełnić funkcję pokoju dziecinnego.

— Jest głodna — stwierdził „Oenone”. Syrinx natychmiast podchwyciła tę myśl.

— Nie marudźcie — odrzekła Athene. — Zostanie nakarmiona, ale najpierw trzeba ją ubrać. Poza tym jest jeszcze sześć dzieciaków do odebrania. Będzie musiała nauczyć się czekać na swoją kolej.

Syrinx wydała przeciągły mentalny jęk sprzeciwu.

— Oj, czuję, że będzie z ciebie niezłe ziółko.

* * *

I tak też się stało, choć to samo można byłoby powiedzieć o każdym z jej rodzeństwa. Athene zamieszkała w okrągłym, jednokondygnacyjnym domu, w którym pomieszczenia otaczały pierścieniem główny dziedziniec. Ściany zrobiono z polipa, a gięty dach z jednego wielkiego arkusza przezroczystego kompozytu, który dało się w każdej chwili uczynić matowym. Całość powstała na zamówienie emerytowanego kapitana przed dwustu laty, kiedy panowała moda na krągłości i łuki. W skład domu nie wchodził ani jeden płaski element.

Dolina, gdzie go wybudowano, nosiła w sobie cechy typowe dla wnętrza Romulusa: miała niskie, pofałdowane zbocza, bujną tropikalną roślinność, strumyk zasilający kilka jezior. Wśród gałęzi oplecionych lianami starych drzew pomykały kolorowe ptaszki, a powietrze przesycał zapach kwitnących łąk. Dolina była niczym ukryta w dziczy rajska enklawa, nasuwała skojarzenia z Puszczą Amazońską sprzed epoki industrializacji, chociaż — jak w przypadku wszystkich habitatów edenistów — każdy centymetr kwadratowy był tu drobiazgowo zaplanowany i utrzymany.

Syrinx oraz jej bracia i siostry mogli do woli hasać po dolinie, jak tylko nauczyli się chodzić. Nic złego nie mogło się przytrafić dzieciom (właściwie nikomu), skoro przez cały czas nad wszystkim czuwała osobowość habitatu. Athene i Sinon mieli, rzecz jasna, pomoc — zarówno ludzi najętych do opieki nad dziećmi, jak i wywodzące się z małp technobiotyczne serwitory. Mimo to czuli się zmęczeni pracą.

Gdy Syrinx podrosła, odziedziczyła po matce kasztanowe włosy i nieco skośne, szmaragdowe oczy, po ojcu natomiast wzrost i długie ramiona. Żadne z rodziców nie czuło się odpowiedzialne za jej impulsywność. Sinon starał się ze wszystkich sił nikogo nie faworyzować, jednakże całe potomstwo wkrótce odkryło (i wykorzystywało do swych chytrych celów), że nie potrafi niczego odmówić swej córce ani długo się na nią gniewać.

W wieku pięciu lat po raz pierwszy usłyszała we śnie szepty.

Nie wypowiadane przez „Oenone”, ale Romulusa odpowiedzialnego za jej edukację. Osobowość habitatu pełniła rolę nauczyciela, kierując nieprzerwany strumień informacji do jej uśpionego mózgu; proces odbywał się interaktywnie, co pozwalało habitatowi zadawać nieme pytania i powtarzać wszystko, czego nie przyswoiła sobie za pierwszym razem. Poznała różnicę między edenistami i adamistami, ludźmi wyposażonymi w gen więzi afinicznej i tymi zwyczajnymi, „oryginałami”, których kod genetyczny został zmodyfikowany, ale nie rozszerzony. Nadmiar wiedzy rozbudzał w mej wielką ciekawość. Romulus nie narzekał; okazywał bezbrzeżną cierpliwość swej półmilionowej populacji.

— Głupia różnica — zwierzyła się pewnej nocy, leżąc w łóżku. — Wszyscy adamiści mogliby mieć więź afiniczną, gdyby tylko chcieli. Pustka w głowie, jakie to musi być straszne! Nie mogłabym żyć bez ciebie.

— Jeśli ktoś nie chce czegoś zrobić, nie wolno go przymuszać — odpowiedział „Oenone”.

Przez chwilę podziwiali wspólnie panoramę pierścieni. Tej nocy „Oenone” krążył wysoko nad oświetloną półkulą szafranowego olbrzyma, który ukazywał się w kształcie półksiężyca spod mglistych obłoków cząsteczek, co zawsze fascynowało Syrmx. Niekiedy całymi nocami obserwowała, jak olbrzymie armie chmur toczą z sobą wojnę.

— Jakie to głupie z ich strony — upierała się.

— Pewnego dnia odwiedzimy światy adamistów, wtedy zrozumiemy.

— Och, gdybyśmy tak mogli zaraz wyruszyć. Szkoda, że jeszcze nie dorosłeś.

— Już niedługo, Syrinx.

— Ale ten czas się dłuży.

— Osiągnąłem już szerokość trzydziestu pięciu metrów.

Trudniej było o cząsteczki w tym miesiącu. Jeszcze tylko trzynaście lat.

— Jejku, to przecież cała wieczność — odparła z żalem sześciolatka.

Z założenia edeniści mieli tworzyć w pełni egalitarną społeczność. Każdy posiadał swój udział w zasobach przemysłowych, technicznych i kapitałowych habitatu, każdy też (dzięki więzi afinicznej) miał prawo głosu przy podejmowaniu kluczowych decyzji. Innego rządu me było. Jednakże we wszystkich habitatach Saturna dowódcy jastrzębi należeli do swego rodzaju elity, wybrańców losu. Zwykłe dzieci nie okazywały im wrogości — nie dopuściliby do tego ani dorośli, ani osobowość habitatu, każdą zaś wrogość łatwo było wytropić w afinicznej wspólnocie. Odbywały się wszakże pewne podchody; bądź co bądź, dowódcy mieli dobrać sobie kiedyś członków załogi spośród najlepszych przyjaciół. Dlatego też grupy dzieciaków skupiały się nieodmiennie wokół osób niedorosłych kapitanów.

W wieku sześciu lat Syrinx była najlepszą pływaczką spośród rodzeństwa; długie pająkowate ramiona dawały jej bez wątpienia przewagę w wodzie. Grupa dzieci, której przewodziła, większość czasu spędzała w dolinie wokół strumieni i jezior na pływaniu lub budowaniu tratw i czółen. Wtedy to odkryli, jak zmylić wiecznie czujnego Romulusa: nadużywając więzi afinicznej, generowali urojone, sielankowe obrazy w komórkach sensytywnych, które pokrywały każdą odsłoniętą powierzchnię polipa.

Rok później Syrinx wyzwała brata Thetisa na zawody mające być sprawdzianem ich nowo nabytych zdolności. Obie dziecięce drużyny popłynęły na prymitywnych tratwach przecinającym dolinę strumieniem. Synnx i jej młodociane kohorty dotarły aż do wielkiego słonowodnego zbiornika, otaczającego dolne krawędzie południowej czapy biegunowej. Drągi stały się zbędne na stumetrowej głębinie. Dryfowali tak w błogiej konspiracji, póki nie przygasła osiowa tuba świetlna. Dopiero wtedy odpowiedzieli na rozpaczliwe afiniczne wezwania rodziców.

— Nie powinnaś była tego robić — napomniał ją „Oenone” poważnie. — Nawet nie mieliście z sobą kamizelek ratunkowych.

— Przynajmniej było zabawnie. A jak później pędziliśmy łodzią oficerską Służb Ratowniczych! Tryskały fontanny wody, wiatr dmuchał w oczy!

— Zamierzam porozmawiać z Romulusem na temat cech twojej moralnej odpowiedzialności. Wątpię, czy się poprawnie zintegrowały. Wiedz, że Athene i Sinon bardzo się o ciebie martwili.

— Przecież wiedziałeś, że nic mi się nie stanie. A więc i mama musiała wiedzieć.

— Jest coś takiego, co się nazywa dobre wychowanie.

— Wiem. I przykro mi, naprawdę. Jutro będę grzeczna, słowo. — Przetoczyła się na plecy, podciągając kołderkę pod brodę. Sufit był przezroczysty, co pozwalało jej dostrzec za chmurami wątłą, srebrzystą księżycową poświatę tuby świetlnej habitatu. — Wyobrażałam sobie, że kieruję tobą, a nie tą głupią tratwą.

— Naprawdę?

— Tak. — Ogarnęła ich wyjątkowa radość, kiedy ich myśli pocałowały się na wszystkich poziomach świadomości.

— Po prostu próbujesz przeciągnąć mnie na swoją stronę — oskarżył ją „Oenone”.

— Jasne, że tak. Inaczej nie byłabym sobą. Myślisz, że jestem okropna?

— Myślę, że będę się cieszył, kiedy już dorośniesz i nauczysz się odpowiedzialności.

— Przepraszam. Od dzisiaj żadnych wycieczek na tratwach. Poważnie. — Zachichotała. — Ale przynajmniej był ubaw!

Sinon umarł, gdy dzieci miały po jedenaście lat. Sam dożył stu sześćdziesięciu ośmiu. Synnx płakała wiele dni, mimo że uczynił wszystko, aby przygotować ją na taką ewentualność.

„Nigdy was nie opuszczę — powiedział rozżalonej gromadce zebranej wokół łóżka. Syrinx i Pomona zerwały na łące świeże anielskie trąbki i włożyły je do wazonów. — My, edeniści, trwamy dalej. Stanę się cząstką osobowości habitatu… Będę patrzył, co się z wami dzieje, w każdej chwili możemy porozmawiać. A zatem nie smućcie się i nie bójcie. Śmierć nie jest czymś, czego można by się bać, nie dla nas. Popatrzę też z przyjemnością, jak dorastasz i obejmujesz dowództwo statku — zwrócił się prywatnie do Syrinx. — Jeszcze zostaniesz najlepszym kapitanem w historii, spryciarko, zobaczysz”.

Uśmiechnęła się nieznacznie, po czym wtuliła w jego kruche ciało, czując gorącą, mokrą od potu skórę i słysząc w myślach, jak stęka bezdźwięcznie przy zmianie ułożenia.

Tamtej nocy wysłuchiwała wraz z „Oenone” wspomnień uciekających z jego obumierającego mózgu — oszałamiającego zestawu obrazów, zapachów i bodźców emocjonalnych. To wtedy po raz pierwszy dowiedziała się o jego tajonym, związanym z „Oenone” zmartwieniu, okruchu nie rozstrzygniętej wątpliwości co do niezwykłego rodzica młodego jastrzębia. Troska ojca zdawała się unosić w przyciemnionej sypialni niby jedna z owych zjaw, dzięki którym wyprowadzała w pole komórki receptorowe habitatu.

— Widzisz, spryciarko, mówiłem ci, że nigdy cię nie opuszczę. Nie ciebie.

Uśmiechnęła się w pustce, gdy usłyszała w głowie charakterystyczny ton jego myśli. Oprócz tatusia nikt jej tak nigdy nie nazywał. W tle pobrzmiewał osobliwy gwar, jakby gdzieś daleko za nim tysiące osób prowadziły ściszone rozmowy.

Jednakże następnego ranka widok jego owiniętego białym całunem ciała, wynoszonego z domu na pogrzeb w gaju, przytłoczył ją tak, że nie umiała powstrzymać łez.

— Jak długo będzie żył we wspólnocie habitatu? — zapytała matkę po krótkiej uroczystości pogrzebowej.

— Jak długo zechce — odpowiedziała wolno Athene. Nigdy nie okłamywała dzieci, lecz zdarzały się chwile, kiedy żałowała, że musi być tak cholernie szlachetna. — W większości ludzie we wspólnocie zachowują swoją integralność przez kilka stuleci, potem stopniowo wtapiają się w wieloskładnikową osobowość habitatu. A zatem nawet wtedy coś po nich pozostaje. Tak czy inaczej, to o wiele lepszy los od zbawienia w niebie, które religie adamistów proponują swoim wyznawcom.

— Opowiedz mi o religii — poprosiła Syrinx osobowość habitatu jeszcze tego samego dnia. Siedziała przy ogrodzie, zajęta obserwowaniem żwawych, brązowych rybek, które dostrzegała wśród lilii w toni otoczonego kamieniami stawu.

— To zorganizowana forma oddawania czci bóstwu, mająca zwykle swe źródło wśród pierwotnych kultur. Większość religii postrzega Boga jako mężczyznę, ponieważ wszystkie one wywodzą się z czasów sprzed emancypacji kobiet. Co daje wyobrażenie o ich pokrętności.

— Ale ludzie wyznają je do dzisiaj?

— Owszem, większość adamistów zachowała swoje wierzenia. W ich kulturze obecnych jest kilka religii, lecz dominują obrządki chrześcijańskie i sekty muzułmańskie. Wszyscy jednak wyznają pogląd, jakoby w zamierzchłej przeszłości na Ziemi żyli prorocy, obiecując pewną formę wiecznego zbawienia dla tych, którzy będą postępować zgodnie z naukami tychże proroków.

— Aha. W takim razie dlaczego edeniści w to nie wierzą?

— Nasza kultura niczego nie zabrania, pod warunkiem, że nie krzywdzi większości. Możesz oddawać cześć dowolnemu bóstwu, jeśli sobie tego życzysz. Najważniejszym powodem, dla którego żaden edenista nie wybiera tej drogi, jest nasza doskonale stabilna osobowość. Rozpatrujemy koncepcję Boga i spirytualizmu z punktów widzenia opartych na logice i zasadach fizyki.

Poddana rygorystycznej, naukowej analizie religia nie wytrzymuje próby argumentów. Nasza wiedza w dziedzinie kosmologii kwantowej jest dziś na tyle ugruntowana, że możemy zdecydowanie odrzucić wiarę w istnienie Boga. Wszechświat to wyłącznie naturalne zjawisko, chociaż niebywale złożone. Nie powstał pod wpływem żadnego zewnętrznego aktu woli.

— A więc nie mamy duszy?

— Koncepcja duszy również jest ułomna. Pogańscy kapłanie żerowali na ludzkim strachu przed śmiercią, obiecując im życie wieczne, w którym otrzymają nagrodę, o ile będą wiedli cnotliwe życie na ziemi. Wobec powyższego wiara w duszę także jest indywidualnym wyborem każdego człowieka. Ponieważ jednak edeniści po śmierci trwają nadal jako część osobowości habitatu, żaden z nich nie był skłonny uznać tego szczególnego aspektu wiary za słuszny. Edeniści wiedzą, że ich istnienie nie kończy się z chwilą fizycznej śmierci. Techniczne założenia naszej kultury poniekąd wyparły religię.

— A co z tobą? Masz duszę?

— Nie. Mój umysł jest przecież sumą wielu indywidualności. Nigdy też nie byłem stworzeniem bożym. Jestem całkowicie sztuczny.

— Ale żyjesz.

— Owszem.

— Gdyby więc były dusze, też byś ją chyba miał?

— Celna uwaga. A czy ty wierzysz, że są dusze?

— No, niezupełnie. To wydaje się trochę dziwne. Ale rozumiem, dlaczego adamiści tak łatwo wierzą. Gdybym sama nie miała możliwości przenieść wspomnień do habitatu, też chciałabym wierzyć, że mam duszę.

— Świetne spostrzeżenie! Właśnie zdolność do transferu wspomnień spowodowała, że w roku 2019 papież Eleonora obłożyła zbiorową klątwą chrześcijańskich edenistów. Nasz protoplasta WingCit Czong był pierwszym człowiekiem, który przekazał swoje wspomnienia warstwie neuronowej habitatu, a wtedy papież potępiła jego czyn i ogłosiła świętokradztwem, próbą uniknięcia sądu bożego. W następstwie tego uznano gen więzi afinicznej winnym zbrukania boskiego dziedzictwa; Watykan bał się wystawienia wiernych na zbyt dużą pokusę. Rok później muzułmanie wydali dekret o podobnej treści, zakazując wiernym wszczepiania dzieciom wspomnianego genu. To wtedy powstały pierwsze zręby kultur edenistów i adamistów.

Ci ostatni wyrzekli się stosowania naszych wynalazków. Bez afinicznej kontroli pożytek z technobiotycznych organizmów jest niewielki.

— Twierdzisz, że są różne religie. Ale czy może być wielu bogów? Chyba musi istnieć tylko jeden stwórca? Jest w tym jakaś sprzeczność.

— Znowu trafna uwaga. Kilka wielkich wojen na Ziemi toczyło się z powodu tejże niejasności. Każda religia mówi, że to ona jest tą właściwą. A w gruncie rzeczy wszystkie uzależnione są całkowicie od siły przekonań wyznawców.

Syrinx dała za wygraną i wsparła głowę na rękach, przyglądając się rybkom przepływającym pod różowymi liliami. Wszyst ko, co usłyszała, wydawało jej się nieprawdopodobne.

— Co ty na to? — zapytała „Oenone”. — Wyznajesz jakąś religię?

— Nie widzę potrzeby modlić się do bóstwa. Wiem, czym jestem. Wy, ludzie, wręcz uwielbiacie komplikować sobie życie.

Syrirw wstała i wygładziła czarną sukienkę żałobną. Wystraszone ryby zanurkowały w głębinę.

— Wielkie dzięki.

— Kocham cię — rzekł „Oenone”. — Przykro mi, że czujesz smutek z powodu Sinona. Zawsze dbał, abyś była szczęśliwa.

Bądź taka dalej.

Koniec ze smutkiem, postanowiła. Tatuś ze mną porozmawia, kiedy tylko zechcę. Rany, to musi oznaczać, że mam już w pełni zintegrowaną osobowość. Świetnie.

Gdyby jeszcze nie czuła tak bolesnego ucisku w piersi… mniej więcej tam, gdzie biło jej serce.

* * *

Kiedy skończyła piętnaście lat, jej nauka skoncentrowała się głównie na przedmiotach związanych z dowodzeniem statkiem.

Poznawała inżynierię systemów napędowych, prawo kosmiczne Konfederacji, astronawigację, technobiotyczne organy podtrzymania życia, mechanikę, dynamikę płynów, nadprzewodnictwo, termodynamikę, fizykę jądrową. Wraz z „Oenone” wysłuchiwała długich wykładów na temat zdolności i ograniczeń jastrzębi. Uczestniczyła też w zajęciach praktycznych, jak: wkładanie kombinezonów, drobne naprawy w warunkach słabej grawitacji, wycieczki aklimatyzacyjne na zewnętrzne półki jastrzębi, żmudne powtarzanie procedur obowiązujących na pokładzie statku.

W stanie nieważkości czuła się jak ryba w wodzie. Modyfikacje genetyczne zwiększyły umiejętność poruszania się w takich warunkach wszystkich edenistów, a członkowie stu rodzin poszli nawet krok dalej, wzmacniając i pogrubiając swe błony wewnętrzne, aby mogły wytrzymać duże przyspieszenia. Edeniści niechętnie się godzili na nanoniczne suplementy, chyba że nie mieli innego wyjścia.

W tym czasie zaczęła tracić zbędny tłuszcz (choć nikt jej nigdy nie uważał za grubą) i wyraźnie nabierać kształtów dorosłej osoby.

II Starannie zmodyfikowane geny przodków obdarzyły ją pociągłą twarzą z lekko wklęsłymi policzkami, podkreślającymi silnie zaznaczone kości, oraz szerokimi ustami, na które w dowolnej chwili mógł wypłynąć najbardziej czarujący uśmiech. Wzrostem dorównywała prawie wszystkim braciom, figura nabierała kobiecych kształtów. Pozwalała włosom opadać do połowy pleców, wiedząc, że to ostatnia ku temu okazja: gdy zaczną się loty operacyjne, będzie musiała ostrzyc się na krótko. Na statku długie włosy stanowiły w najlepszym przypadku przeszkodę, w najgorszym zali grożenie.

W wieku siedemnastu lat przeżyła trwającą miesiąc przygodę miłosną z Auliem, mężczyzną czterdziestoczteroletnim, co nie wróżyło dobrze ich związkowi, lecz zarazem było niezwykle romantyczne. Bez najmniejszych skrupułów oddawała się uciechom; nic sobie nie robiła z plotek i oburzenia przyjaciół i rodziny, doświadczając nowych, upajających doznań w ramionach pomysłowego kochanka. A był to ktoś, kto naprawdę umiał korzystać z dobrodziejstw nieważkości.

Owiane legendą dokonania seksualne nastoletnich edenistów były czymś, czego najbardziej im zazdrościli adamiści. Albowiem ci pierwsi dzięki ulepszonym systemom immunologicznym nie musieli obawiać się chorób, a więź afiniczna skutecznie zapobiegała scenom zazdrości czy przemocy psychicznej. Naturalna żądza nie była niczym wstydliwym; dorastająca młodzież chciała się wyszumieć, choć zdarzały się też nierzadko autentyczne zauroczenia.

Skoro zaś nawet kandydaci na pilotów mieli dziennie tylko pięć godzin zajęć z inżynierii i technologii, a nocą ich młode organizmy zadowalały się sześcioma godzinami snu, resztę czasu spędzali na poszukiwaniu wrażeń miłosnych, jakie zadziwiłyby nawet starożytnych Rzymian.

* * *

Wreszcie nadszedł dzień jej osiemnastych urodzin. Syrinx nie mogła się przemóc, aby tego ranka wyjść z domu. Athene miała jak zwykle pogodny wyraz twarzy i nawet najbardziej wytężone podsłuchiwanie nie mogło wyjawić dziewczynie uczuć matki. Syrinx dobrze jednak wiedziała, jak bardzo musi cierpieć na widok wszystkich dziesięciorga dzieci przygotowujących się do odejścia.

Po oficjalnym śniadaniu długo się wahała, lecz Athene ponagliła ją do wyjścia z kuchni, całując przelotnie.

— To cena, którą wszyscy płacimy — powiedziała. — A wierz mi, że warto.

Całe rodzeństwo wdziało kombinezony i wyszło na wewnętrzną półkę północnej czapy, przemieszczając się długimi skokami w czterokrotnie słabszym polu grawitacyjnym. Przed śluzami kręciło się mnóstwo ludzi, przeważnie z obsługi technicznej i załóg jastrzębi usadowionych na cokołach. Wszyscy niecierpliwie oczekiwali przybycia nowych statków. Nagły zalew domysłów — również osób, które pozostały w habitacie — zaskoczył Syrinx, lecz pozwolił jej przynajmniej przezwyciężyć własne zdenerwowanie.

— To ja powinienem się denerwować — żachnął się „Oenone”.

— Niby czemu? Tobie wszystko przychodzi naturalnie.

— Ha!

— Jesteś gotów?

— A gdybyśmy tak się wstrzymali? Może jeszcze trochę urosnę?

— Nie rośniesz od dwóch miesięcy. Jesteś już wystarczająco duży.

— Tak, Syrinx — odparł statek potulnie, aż się uśmiechnęła.

— Daj spokój i pamiętaj, że też miałam wątpliwości przed związkiem z Hazatem. Później okazało się, że jest fantastycznie!

— Wątpię, czy można porównywać seks z lotem kosmicznym. Poza tym nie nazwałbym tego wątpliwościami, bardziej już niecierpliwością. — Dał się wyróżnić ton urazy w mentalnym głosie jastrzębia.

Synnx wsparła ręce na biodrach.

— Bierz się do roboty.

Przez ostatni miesiąc „Oenone” czerpał energię elektryczną z kuli produkującej pokarm; gdy faza wzrostu nareszcie dobiegła końca, obciążenie kabli indukcyjnych przez narządy kuli pokarmowej zmniejszyło się zasadniczo, co pozwoliło statkowi rozpocząć długi proces ładowania komórek modelujących. Teraz poziom energii wzrósł w nich na tyle, że mogły już wzbudzić pole dystorsyjne umożliwiające jastrzębiowi pobieranie energii bezpośrednio z przestrzeni. Gdyby pole dystorsyjne okazało się defektywne, komórki straciłyby moc i trzeba byłoby podjąć akcję ratunkową. W przeszłości kilka takich akcji skończyło się niepowodzeniem.

Pewność Syrinx i jej pełne zachęty myśli dodawały otuchy jastrzębiowi, który zaczął oddzielać się od kuli pokarmowej. Włókniste rurki pękały wzdłuż linii naprężeń. Ciepłe płyny tryskające w przestrzeń, działając jak prymitywne silniki odrzutowe, przyczyniały się do wzrostu ciśnienia w pozostałych rurkach. Przewody organiczne rwały się i zaraz zasklepiały, ich końce miotały się w obłoku parujących płynów. Gdy zerwała się ostatnia rurka, kula wystrzeliła w dal jak przekłuty balon.

— Widzisz? To łatwe — rzekła Syrinx. Oboje wspólnie przypomnieli sobie, podobne do miraży, wspomnienia jastrzębia zwanego „Iasiusem”. Ażeby wygenerować pole dystorsyjne, należało po prostu zainicjować przepływ energii przez komórki modelujące… o, właśnie w ten sposób. Energia zaczynała płynąć w labiryntowym plastrze komórek, ulegając zagęszczeniu, w ciągu nanosekund osiągając niewyobrażalne wartości.

Rozwinęło się pulsujące dziko pole dystorsyjne.

— Tylko spokojnie — napomniała łagodnie Syrinx. Fluktuacje pola wyraźnie się zmniejszyły. Ustabilizowało się, zmieniło kształt, koncentrując promieniowanie z lokalnej przestrzeni w jeden życiodajny strumień, absorbowany przez komórki modelowania. Ku gwiazdom pomknęły fale niebiańskiego uczucia radości.

— Tak! Udało się! — Uścisnęli się w myślach. Edeniści i jastrzębie składali im serdeczne gratulacje. Syrinx zorientowała się w sytuacji: wszystkie statki rodzeństwa wygenerowały stabilne pole dystorsyjne. Jakby dzieci Athene mogły się nie spisać!

„Oenone” i Syrinx zaczęli eksperymentować, modyfikować kształt pola, zmieniać jego natężenie. Jastrząb wykonał pierwsze ruchy. Wynurzył się spomiędzy pierścieni w pustą przestrzeń, zdolny wreszcie zobaczyć czystą sferę gwiazd. Syrinx odniosła wrażenie, jakby wiatr dmuchał jej w twarz, targając włosy. Była starożytnym żeglarzem — stała na drewnianym pokładzie okrętu, który pruł fale bezkresnego oceanu.

Trzy godziny później „Oenone” wśliznął się w lukę między północną czapą Romulusa a przeciwbieżnym dokiem. Ruszył łukiem, ścigając półkę.

Syrinx dostrzegła, jak wyłania się znienacka na tle przesuwających się w tle gwiazd.

— Widzę cię! — Nareszcie się doczekała.

— A ja ciebie — odparł czule „Oenone”.

Skoczyła z radości trzy metry ponad półkę.

— Uważaj — ostrzegł jastrząb.

Tylko się roześmiała.

Statek minął krawędź i zawisł nad najbliższym cokołem. Kiedy usiadł, puściła się ku niemu szalonym biegiem, krzycząc dziko i wymachując rękami dla zachowania równowagi. Smukły granatowy korpus jastrzębia pokrywała delikatna purpurowa siatka.

4

Pierścień Ruin tworzył wąskie, lecz gęste halo grubości trzech kilometrów i szerokości siedemdziesięciu, a znajdował się w odległości pięciuset osiemdziesięciu kilometrów od gazowego olbrzyma Mirczusko. Większość jego cząsteczek składowych, wskutek przygnębiająco niskiego albedo, miała smutną szarą barwę. Mgiełki drobinek — przeważnie pyłu rozrzucanego podczas zderzeń większych okruchów — napotykało się na płaszczyźnie ekliptyki w odległości najwyżej stu kilometrów od głównego pasma. Tak skromne wymiary czyniły Pierścień Ruin obiektem zgoła nieistotnym w skali astronomicznej, a jednak wywarł doniosły wpływ na historię ludzkości. Samym swoim istnieniem doprowadził najbogatsze królestwo w dziejach niemalże do granicy politycznego przewrotu, a ponadto postawił wszystkie koła naukowe Konfederacji przed tajemnicą, której po stu dziewięćdziesięciu latach od odkrycia Pierścienia nadal nie udało się zgłębić.

Łatwo mógł go przeoczyć „Ethlyn”, statek zwiadowczy Królewskiej Floty Powietrznej Kulu, który odwiedził ten układ w roku 2420.

Organizowanie misji badawczych kosztowało wszakże tak wiele, że nawet jeśli stwierdzano poza wszelką wątpliwość, iż wokół gwiazdy nie krąży żadna terrakompatybilna planeta, to nie ograniczano się do powierzchownych oględzin. Poza tym kapitanów statków badawczych wybierano spośród ludzi o dociekliwej naturze.

Robot pomiarowy wystrzelony z „Ethlyna” na orbitę Mirczuska wykonał standardowe przeloty rozpoznawcze w pobliżu siedmiu księżyców o średnicach przekraczających sto pięćdziesiąt kilometrów (obiekty mniejsze zostały sklasyfikowane jako asteroidy), po czym rozpoczął analizę dwóch pierścieni opasujących gazowego olbrzyma. Ów wewnętrzny nie zawierał niczego nadzwyczajnego czy bodaj ciekawego: szeroki na dwadzieścia tysięcy kilometrów, rozpięty na orbicie oddalonej od planety o trzysta siedemdziesiąt tysięcy kilometrów — zwyczajne skupisko lodu, węgla i skalnych okruchów. Jednakże w widmie spektralnym pierścienia zewnętrznego pojawiło się kilka zaskakujących linii emisyjnych, na dodatek zajmował on podejrzanie wysoką orbitę.

Kiedy achromatyczne obrazy przesyłane z optycznych sensorów robota zaczęły się rozszczepiać, wszelki ruch na pokładzie „Ethlyna” gwałtownie ustał: załoga porzuciła rutynowe zajęcia, aby przyjrzeć się odkryciu. Pierścień o całkowitej masie równej średniej wielkości księżycowi składał się wyłącznie z roztrzaskanych habitatów obcej rasy. W celu gruntownego przeszukania układu wysłano natychmiast wszystkie rezerwowe roboty. Rezultaty okazały się jednak deprymująco negatywne. Nie znaleziono żadnego innego habitatu, żadnych ocalałych ofiar katastrofy. Następne poszukiwania, przeprowadzone przez niewielką flotyllę statków badawczych Kulu, również nie przyniosły spodziewanych efektów. Nie natrafiono na najdrobniejszy ślad ojczystego świata ksenobiotycznej rasy; z pewnością nie zamieszkiwała żadnej z planet tutejszego układu słonecznego ani układów sąsiednich. Jej początki i śmierć stanowiły nierozwikłaną zagadkę.

Budowniczowie rozbitych habitatów zostali nazwani Laymilami, choć nawet tę nazwę odkryto dopiero po sześćdziesięciu siedmiu latach. Wydawać by się mogło, że tak wielka ilość szczątków zarzuci archeologów i specjalistów od obcych kultur nadmiarem materiału badawczego, lecz przeszło siedemdziesiąt tysięcy habitatów — na tyle szacowano ich liczbę — uległo totalnemu zniszczeniu, od którego to zdarzenia upłynęło w dodatku dwa tysiące sześćset lat. Po pierwszej, niemal równoczesnej detonacji nastąpiła seria mniejszych zderzeń, reakcja łańcuchowa trwała dziesięciolecia. Kamyki i głazy rozbijały w proch ogromne fragmenty powłok, co dopełniało dzieła zagłady. Dekompresja wybuchowa rozerwała żywą tkankę roślin i zwierząt, pozostawiając paskudnie wypatroszone trupy na pastwę ostrych rupieci, które ćwiartowały ciała. I nawet po tym, jak sto lat później nastał względny spokój, próżnia wciąż bezlitośnie wysysała materię, z powierzchni przedmiotów parowały cząsteczki, aż pozostały jedynie chude, widmowe szkielety dawnych kształtów.

Jeszcze tysiąc lat rozpadu, a szukanie jakichkolwiek szczątków po Laymilach nie miałoby sensu. Ale póki co, odzyskiwano cenne artefakty, choć było to niebezpieczne, frustrujące i zazwyczaj słabo opłacalne zajęcie. Program badania Laymilów uruchomiony w Tranquillity — technobiotycznym habitacie krążącym siedem tysięcy kilometrów nad Pierścieniem Ruin — uzależniony był od zbieraczy wykonujących całą brudną robotę.

A zbieraczami, którzy zapuszczali się w Pierścień Ruin, kierowały rozmaite pobudki; byli tacy (zwykle żółtodzioby), co szukali przygód, drudzy nie mieli wyboru, jeszcze inni uważali to za swą ostatnią szansę na zgarnięcie dużej forsy. Wszyscy łudzili się nadzieją, że trafi im się kiedyś wielkie znalezisko. Nienaruszone artefakty Laymilów osiągały wysokie ceny na kolekcjonerskim rynku: źródło unikatowych przedmiotów obcej rasy było ograniczone i kurczyło się, więc muzea i prywatni zbieracze wychodzili ze skóry, aby je zdobyć.

Nie opracowano żadnej technologii wydobywczej, mogącej pomóc w przeszukiwaniu zawartości Pierścienia, odsiewać klejnoty od plew. Zbieracz musiał wdziać kombinezon, wyjść pomiędzy fruwające odłamki i badać je drobiazgowo rękami i oczami. Większość z nich zarabiała dosyć, by się utrzymać z tego interesu. Niektórym powodziło się lepiej niż innym. Szczęściarze, mawiano. Co roku znajdowali parę naprawdę intrygujących okazów — dzięki nim przez kilka miesięcy mogli pławić się w luksusie. Niektórym dopisywało wyjątkowe szczęście, raz po raz powracali ze szczątkami, jakie kolekcjonerzy czy naukowcy po prostu musieli mieć.

Niektórzy mieli szczęście wręcz niepojęte.

* * *

W razie konieczności Joshua Calvert przyjąłby członkostwo drugiej kategorii, chociaż miał o sobie dużo lepsze mniemanie. W ciągu ostatnich ośmiu miesięcy wydobył z Pierścienia sześć przyzwoitych artefaktów: dwie rośliny w całkiem dobrym stanie, dwie płytki obwodu drukowanego (kruche, ale się sprzedały), połowę niewielkiego zwierzaka oraz — prawdziwa zdobycz — nietknięte jajo wysokości siedmiu centymetrów. Wszystko to przyniosło mu siedemset pięćdziesiąt tysięcy fuzjodolarów (waluta edemstów wymienialna w całej Konfederacji). Większości zbieraczy taka suma pozwoliłaby wycofać się z interesu. W Tranquinity ludzie potrząsali głowami, dziwiąc się, dlaczego on ciągle wraca do Pierścienia. Mimo dwudziestu jeden lat dzięki takim pieniądzom Joshua mógłby hulać do końca życia.

Dziwili się, gdyż nie rozumieli, że nienasycona żądza spala go od wewnątrz, tętni w jego żyłach niczym wartki prąd wody, pobudza do działania każdą komórkę ciała. Gdyby mieli pojęcie o tej przepotężnej sile, może dostrzegliby rąbek jego niespokojnej natury, przyczajonej sposobem drapieżnika za maską czarującego uśmiechu i chłopięcego uroku. On pragnął dużo, dużo więcej niż trzy czwarte miliona. Prawdę mówiąc, dopiero pięć milionów dałoby mu względne zadowolenie.

Nie obchodził go tak naprawdę wysoki standard życia. Dni upływające na próżniactwie, czuwaniu nad miesięcznym budżetem, ograniczone dywidendami z rozsądnych inwestycji? Dla niego to brzmiało jak przedwczesna śmierć, trwanie w marazmie, los totalnych nieudaczników.

Joshua dobrze wiedział, ile uroków życie ma do zaoferowania.

Jego ciało było doskonale przystosowane do warunków nieważkości, a to dzięki kombinacji pożytecznych cech fizjologicznych, jakie przypadły mu w dziedzictwie dzięki zapobiegliwości przodków rozmiłowanych w kosmicznych wojażach. Ale najważniejszy był umysł, sprzężony z najbardziej buntowniczą cechą człowieka: tęsknotą do niezbadanych przestrzeni. Wczesne dzieciństwo upłynęło mu na wysłuchiwaniu wielokrotnie powtarzanych opowieści ojca o przygodach dowódcy statku: szmuglowaniu kontrabandy, wyprowadzaniu w pole dywizjonów Sił Powietrznych Konfederacji, potyczkach, najmowaniu się do działań wojennych na rzecz zwaśnionych rządów i korporacji, przemierzaniu otchłani kosmosu, a także o dziwnych planetach, baśniowych ksenobiontach, chętnych kobietach w portach rozrzuconych po wszystkich skolonizowanych zakątkach galaktyki. Nie było takiej planety, księżyca czy zamieszkanej asteroidy, której by nie zbadali i zaludnili zmyślonymi społecznościami, zanim staruszek dobrał wreszcie właściwą mieszaninę alkoholu i narkotyków, zdolną przedrzeć się przez oblężone umocnienia jego organów. Każdej nocy, odkąd skończył cztery lata, Joshua śnił, że sam wiedzie takie życie. Życie, które Marcus Calvert schrzanił, skazując syna na nudną egzystencję gdzieś w prowincjonalnym habitacie. Chyba żeby…

Pięć milionów fuzjodolarów — tyle kosztowałaby naprawa statku ojca… aczkolwiek mogłaby kosztować więcej, zważywszy na to, w jakim zaniedbaniu pozostawała „Lady Makbet” przez te wszystkie lata. Tyle kosztowałoby opuszczenie tego cholernego zacofanego habitatu. Odzyskanie prawdziwego życia, swobody i niezależności.

Zbieranie rupieci wydało mu się dobrą drogą, alternatywą do zaprzedania duszy bankierom. Pieniądze czekały na niego tutaj, w Pierścieniu; wystarczyło sięgnąć. Czuł delikatne, natarczywe łaskotanie na dnie świadomości — tak wzywały go artefakty Laymilów.

Niektórzy mówili o szczęściu.

Joshua mógłby się z nimi spierać. Wiedział jednak w dziewięciu przypadkach na dziesięć, kiedy trafia mu się większy łup.

Tak było i tym razem. Już od dwóch dni przebywał w Pierścieniu, brnąc ostrożnie przez bezkresną szarą zamieć, przetaczającą się za przednią szybą kosmolotu, przyglądając się poszczególnym odłamkom i odrzucając je jeden po drugim. Szukał niestrudzenie.

Habitaty Laymilów były zaskakująco podobne do Tranquillity i habitatów edenistów; stanowiące owoc inżynierii biologicznej polipowe cylindry długości pięćdziesięciu kilometrów i średnicy dwudziestu były tylko bardziej pękate niż konstrukcje projektowane przez ludzi. Dowód na to, że technologiczne rozwiązania nie różniły się, jak kosmos długi i szeroki. Także dowód na to, że Laymilowie byli, przynajmniej na tym etapie, zupełnie zwyczajną rozwiniętą rasą. Jednakże nawet najdrobniejsza przesłanka nie wyjaśniała, co doprowadziło do jej nagłego końca. Wszystkie te cudowne habitaty uległy zniszczeniu w ciągu zaledwie kilku godzin. Narzucały się tylko dwa logiczne wyjaśnienia: zbiorowe samobójstwo albo czyjś’ atak. Żadna z tych opcji nie nastrajała do miłych przemyśleń; rodziły się różne ponure wizje, zwłaszcza wśród zbieraczy, którzy raz po raz zanurzali się w Pierścień Ruin, gdzie otaczały ich namacalne świadectwa tamtych nieznanych wydarzeń sprzed przeszło dwóch i pół tysiąca lat. Poszukiwanie trzeciego rozwiązania stanowiło ulubiony temat pogawędek w gronie zbieraczy, lecz Joshua nie zaprzątał sobie tym głowy.

Osiemdziesiąt metrów przed nim wisiał jeden z większych odłamów skorupy habitatu; z grubsza owalny, w najszerszym miejscu miał ćwierć kilometra. Obracał się wolno wzdłuż swej dłuższej osi, przy czym każdy obrót zajmował mu siedemnaście godzin.

Z jednej strony osłonięty był brudnożółtą zewnętrzną pokrywą, twardą krzemową powłoką przypominającą kadłuby statków adamistów. Naukowcy z Tranquillity nie potrafili wydedukować, czy była to wydzielina wewnętrznych polipowych warstw habitatu; jeśli tak, inżynieria biologiczna Laymilów stała na jeszcze wyższym poziomie niż technobiotyka edenistów. Ponad krzemem przekładały się czterdziestopięciometrowe pokłady różnorodnego polipa, wyblakłe i pociemniałe pod wpływem próżni. Na wierzchu zalegała sześciometrowa warstwa gleby, zamarznięta i stopiona na twardą jak beton masę. Cała porastająca ją niegdyś roślinność została wytargana z podłoża w chwili pęknięcia skorupy habitatu; ryczące tajfuny porwały trawę i drzewa, szerząc zagładę przez kilka sekund swego istnienia. Każdy centymetr kwadratowy powierzchni znaczyły ślady maleńkich kraterów uderzeniowych — rezultat trwającego tysiąclecia bombardowania kamykami i ziarnami pyłu.

Joshua przypatrywał się bryle w zamyśleniu poprzez piaskową mgiełkę, która rozmywała jej kontury. W swej trzyletniej karierze zbieracza widział setki podobnych fragmentów skorupy, jałowych i bezwładnych. Ale ten bezsprzecznie coś w sobie chował.

Przełączył implanty wzrokowe na najwyższą rozdzielczość, zawęził pole widzenia i przyjrzał się uważnie powierzchni gleby.

Piksel po pikselu neuronowy nanosystem tworzył kartograficzne odwzorowanie obiektu.

Z gleby sterczały jakieś fundamenty. Konstrukcje architektoniczne Laymilów miały zawsze geometryczne formy, wyłącznie płaszczyzny i kąty proste. Nikt jeszcze nie trafił na okrągłą ścianę.

I w tym przypadku nic nie odbiegało od normy, jeśli jednak wziąć pod uwagę kontury najniższej kondygnacji, budynek musiał być większy od wszystkich pomieszczeń mieszkalnych, jakie Joshua do tej pory przebadał.

Odwołał teraz kartograficzną projekcję i przesłał komputerowi pokładowemu datawizyjne instrukcje. Zespoły odrzutowych silników sterujących w ogonie kosmolotu bluznęły gorącymi strugami jonów i lśniący pojazd zaczął posuwać się ostrożnie w stronę fundamentów. Joshua wyśliznął się z fotela pilota, gdzie od pięciu godzin siedział wpięty w pasy. Przeciągnął się wolno, po czym przeszedł leniwie z kabiny pilota do głównej kajuty.

Kiedy jeszcze kosmolot pełnił wyznaczoną mu funkcję wahadłowca kursującego na orbitę, kajuta mieściła piętnaście foteli. Obecnie Joshua wykorzystywał pojazd wyłącznie do wypadów w Pierścień Ruin, usunął więc fotele, a zamontował prowizoryczny, dostosowany do warunków nieważkości prysznic, kuchnię i zestaw przyrządów gimnastycznych. Choć miał genetycznie zmodyfikowany organizm, potrzebował jakiejś formy ćwiczeń; jego mięśnie nie uległyby atrofii w nieważkości, ale na pewno by osłabły.

Zaczął zdejmować jednoczęściowy kombinezon. Miał smukłe i dobrze umięśnione ciało, klatkę piersiową trochę szerszą od przeciętnej (wskutek pogrubionych błon wewnętrznych) oraz taką przemianę materii, że mógł pić i jeść be żadnych problemów żołądkowych. Modyfikacje genetyczne w jego rodzinie skupiły się głównie na usprawnieniach przydatnych w stanie nieważkości, została mu więc twarz nieco koścista i o zbyt wysuniętej szczęce, aby mogła uchodzić za przykład klasycznego piękna. Brązowe włosy zapuścił za kark, czego nie powinien robić astronauta. Implanty wzrokowe miały ten sam szaroniebieski kolor co jego oryginalne tęczówki.

Gdy już rozebrał się do naga i wysikał do specjalnej rurki, włożył skafander, próbując uniknąć bolesnych potłuczeń podczas wyciągania ekwipunku z rozmaitych szafek. Pełna trudno dostępnych zakamarków kajuta miała tylko sześć metrów długości. Każde poruszenie zdawało się wprawiać coś w ruch; potrącone folie do owijania jedzenia trzepotały się niczym gigantyczne srebrne motyle, okruszyny naśladowały roje pszczół. Po powrocie na kosmodrom będzie musiał przeprowadzić gruntowne porządki, filtry systemu regulacji składu powietrza nie zostały przecież zaprojektowane do zmagania się z taką ilością brudu.

W stanie nieaktywnym programowalny amorficzny skafander z silikonu, wykonany w Państwowym Instytucie Przemysłowym (Sil) na Lunie, składał się z grubego kołnierza wysokości siedmiu centymetrów, wewnętrznej rurki respiratora oraz przymocowanej z dołu czarnej kuli wielkości piłki futbolowej. Joshua nałożył kołnierz na szyję i wsunął w usta końcówkę rurki, żując ją, aż wreszcie leżała wygodnie. Upewniwszy się, że niczego nie dotyka, puścił uchwyt poręczy i przesłał kod aktywacji do procesora sterującego skafandrem.

Skafander kosmiczny Sil był standardowym wyrobem przemysłu kosmonautycznego jeszcze przed narodzeniem Joshuy. Ten owoc myśli technicznej jedynego czysto komunistycznego społeczeństwa w Konfederacji produkowany był w lunarnych zakładach i na licencji w każdym uprzemysłowionym systemie planetarnym. Idealnie chronił ludzką skórę przed wrogą próżnią, umożliwiał wydalanie potu i w rozsądnych granicach zabezpieczał właściciela przed promieniowaniem. Pozostawiał również pełną swobodę ruchów.

Kula zaczęła zmieniać kształt. Lgnęła do skóry niby lepka, gumowa rękawiczka, przeistaczając się w oleistą ciecz i opływając ciało. Joshua zamknął oczy, kiedy ślizgała się po głowie. Rozmieszczone na kołnierzu sensory optyczne przekazywały datawizyjny obraz bezpośrednio do neuronowego nanosystemu.

Pancerz, który osłaniał nową skórę Joshuy, teraz czarną i lśniącą, zdolny wytrzymać dosłownie każde kinetyczne uderzenie, jakie mu groziło w Pierścieniu Ruin, był matowym egzoszkieletem z węgla monolitycznego z wbudowanym plecakiem manewrowym na ciekły gaz. Skafander Sil nie pękłby bez względu na to, co by w niego trafiło, lecz ciało mogłoby odczuć boleśnie siłę ciosu.

Przypinając narzędzia do pasa, Joshua raz jeszcze sprawdził stan skafandra i pancerza. Nie dopatrzył się żadnej usterki.

Zaraz po wyjściu z kosmolotu przesłał zewnętrznej grodzi datawizyjny rozkaz aktywacji kodów ryglujących. Nic nie zabezpieczało komory śluzowej przed bombardowaniem cząsteczkami, a przecież wewnątrz działało kilka stosunkowo delikatnych urządzeń. Prawdopodobieństwo nieszczęścia było znikome, lecz co roku znikało w Pierścieniu pięciu czy sześciu zbieraczy artefaktów.

Znał kilku takich, w tym nawet pilotów statków kosmicznych, którzy machali ręką na procedury, wiecznie utyskując na wymogi bezpieczeństwa ustanowione przez Komisję Astronautyczną Konfederacji.

Nie musiał się martwić o resztę kosmolotu. Gdy złożyły się skrzydła, wyglądał niczym opływowa piętnastometrowa igła, zaprojektowany z myślą o zajmowaniu minimum miejsca w hangarze statku kosmicznego. Kadłub z karbotanu był twardy, lecz do prac w Pierścieniu Ruin Joshua powlókł go grubą warstwą kremowej pianki. Wyżłobiło się już w niej kilkadziesiąt długich rys, gdzieniegdzie widniały małe poczerniałe kratery.

Joshua skierował się teraz w stronę fragmentu skorupy i strzelił strumieniem z dysz plecaka manewrowego. Sylwetka kosmolotu zaczęła się kurczyć z tyłu. Tutaj, w otwartej przestrzeni, błyszczący kształt wydawał się zbyt kruchy, lecz on nie miał do dyspozycji innego środka transportu. Umocowane wokół ogona i pokryte pianką dodatkowe zbiorniki z materiałem pędnym i wysokowydajne ogniwa z matrycą elektronową wyglądały jak dziwaczne narośle rakowe.

Prochy Pierścienia Ruin dryfowały leniwie niczym burza śnieżna w zwolnieniu, średnio dwie lub trzy drobiny na metr sześcienny.

Były to przeważnie resztki gleby i polipa — łamliwe, skamieniałe odłamki. Jedne odskakiwały od pancerza, drugie na nim pękały.

Spotykało się również inne obiekty: poskręcane kawałki metalu, kryształki lodu, gładkie zaokrąglone kamienie, kłęby wyginających się miarowo kabli. Nic jednak nie świeciło; najbliższa gwiazda typu F3, oddalona o miliard siedemset milionów kilometrów, zapewniała co najwyżej blady, monochromatyczny obraz, niewiele polepszony przez układy wzmacniające sensorów. Mirczusko jawiło się jako nieciekawy szarozielony kolos, niewyraźny niczym słońce wschodzące ponad warstwą chmur.

Za każdym razem, gdy wychodził w pustkę, Joshuę uderzała absolutna cisza. W kosmolocie zawsze coś dźwięczało: szumiały i buczały urządzenia regulujące skład powietrza, dobiegały nagłe trzaski od zwijanych lub rozwijanych osłon dysz silników sterujących czy bulgoty z prowizorycznej instalacji wodnej. Głosy te były jego nieodłącznymi, dodającymi otuchy towarzyszami. Tutaj wszakże zagłębiał się w nicość. Skóra skafandra zatkała mu uszy, wytłumiając nawet odgłos oddychania. Gdyby się skoncentrował, mógłby dosłyszeć bicie własnego serca niczym fale uderzające o odległe brzegi. Walczył z uczuciem duszności, z wrażeniem kurczącego się wszechświata.

Pięć metrów dalej na lewo dryfowało wśród rupieci coś większego, długi kształt podobny do pióra. Joshua zmienił ogniskową sensorów skafandra, zadowolony z tej zmiany. Był to kompletny konar drzewa. Widlaste gałęzie w najciemniejszym odcieniu szarości zwężały się do patyczków obrośniętych wydłużonymi, trójkątnymi listkami. Koniec, gdzie konar odłamał się od pnia, najeżony był ostrymi płatami drewna.

Joshua przekazał datawizyjne polecenie do plecaka manewrowego i zatoczywszy łuk, pochwycił gałąź. Złapał ją opancerzoną dłonią pośrodku, ale równie dobrze mógłby próbować pochwycić wyschniętą rzeźbę z piasku. Drewno rozsypało się w palcach na maleńkie cząstki. Dreszcz przebiegł po gałęziach, poruszając kanciastymi liśćmi, jakby nagle dmuchnął wiatr. Wytężył odruchowo słuch, chcąc złowić szelest listowia, szybko jednak znalazł się w samym centrum rozszerzającej się chmury popiołu. Patrzył z żalem na to zdarzenie, póki nie uprzytomnił sobie, że należy odpiąć od pasa pojemniczek na próbki i upolować kilka płatków.

Dysze znowu bluznęły; skotłowały chmurę i przeniosły go w mniej zanieczyszczony obszar. Do fragmentu skorupy pozostało dwadzieścia metrów. Zląkł się nagle, gdyż zdało mu się, że spada z nieba na ziemię. Na pół sekundy odłączył się od danych napływających z sensorów kołnierza, przedefiniowując w myślach swoje położenie w przestrzeni. Kiedy obraz powrócił, odłam skorupy był już pionową ścianą urwiska, a on zbliżał się do niej z boku. Od razu poczuł się lepiej.

Podłoże tonęło w głębokim cieniu, aczkolwiek dzięki rozproszonemu światłu Mirczuska żaden skrawek bryły nie był całkowicie czarny. Joshua widział teraz wyraźnie fundamenty — ściany z czarnego szkła ułamane na wysokości metra nad zamarzniętym bagniskiem matowej gleby. Największe pomieszczenie wyłożone było niegdyś mozaikową posadzką, lecz zachowała się jedynie czwarta część płytek. Zatrzymał się siedem metrów przed mroczną powierzchnią skorupy, potem ruszył w bok. Kiedy włączył światła pancerza, białe punktowe snopy wydobyły z ciemności skomplikowany deseń zielonych, szkarłatnych i liliowoniebieskich płytek.

Z jego miejsca przypominały gigantyczną łapę z ośmioma pazurami. W blasku dwóch bliźniaczych promieni skrzyły się zakrzepnięte na nich strużki wody.

Joshua zapisał obraz do pliku w wolnej komórce pamięci neuronowego nanosystemu. Zgarnąłby za tę mozaikę, jak oceniał, ze trzydzieści tysięcy fuzjodolarów, jeśli zdołałby wydłubać setki płytek i przy tym ich nie uszkodzić. Mało prawdopodobne. A wodę, czy cokolwiek to było, należałoby wpierw zeskrobać lub odparować. Ryzykowne. Gdyby nawet opracował wygodną metodę, praca zajęłaby tydzień. Nie tego dotyczył ów dzwonek alarmowy, który wcześniej podświadomie usłyszał.

Dysze znów zapłonęły.

Ślizgając się nad kikutami ścian, zaczął odtwarzać w pamięci wygląd budowli: kiedyś musiał to być swego rodzaju gmach publiczny. Pomieszczenie z mozaiką pełniło zapewne funkcję sali recepcyjnej; jedną ze ścian dzieliły cztery przerwy rozmieszczone w równych odległościach, gdzie dawniej zapewne były drzwi wejściowe. Od pozostałych trzech ścian odbiegały korytarze, każdy z dziesięcioma niedużymi przyległymi pomieszczeniami. Na końcu się rozwidlały — dalsze korytarze, dalsze przyległe pomieszczenia. Czyżby biura? Nie dało się tego określić po tym, jak budynek poderwał się do lotu i umknął w kosmos. Ale gdyby miał to być wytwór człowieka, Joshua nazwałby go biurowcem.

Podobnie jak większość zbieraczy, Joshua wyrobił sobie osobisty pogląd na Laymilów. Na dobrą sprawę, nie różnili się aż tak bardzo od ludzi. Dziwne trój symetryczne kształty: trzy ręce, trzy nogi, trzy sękate, wężowe głowy. Nieco niżsi od ludzi. Osobliwa fizjologia: trzy płcie, samica składająca jajo i dwa zapładniające ją samce. W najważniejszych aspektach przypominali jednak człowieka: jedli i wydalali, wychowywali potomstwo, budowali maszyny i stworzyli cywilizację techniczną, może nawet przeklinali szefów i wychodzili po pracy na drinka. Wszystko odbywało się zupełnie normalnie, aż pewnego dnia napotkali coś, z czym nie mogli sobie poradzić. Coś, co miało dość siły, aby zniszczyć ich w ciągu paru godzin lub sprawić, że zniszczyli samych siebie.

Joshua zadrżał wewnątrz perfekcyjnie wyregulowanego skafandra SIL Oto jak wpływał na człowieka zbyt długi pobyt w Pierścieniu Ruin: skłaniał go do rozmyślań. Dobrze więc, nazwijmy zlepek kwadratowych pomieszczeń biurami i pomyślmy, czym się charakteryzują biura człowieka. Przepłacani, bezkompromisowi biurokraci ślęczą bez końca nad stertami informacji.

Ależ tak, centralny bank informacji!

Joshua przerwał swą chaotyczną wędrówkę wokół wystrzępionych fundamentów i zbliżył się do pierwszego lepszego „biura”.

Niskie, czarne ściany wyznaczały kwadrat o boku pięciu metrów.

W odległości dwóch metrów od podłoża Joshua zatrzymał się i zawisł nieruchomo. Gaz z dysz manewrowych wzbudzał maleńkie zawirowania pyłu nad siatką delikatnych szczelinek pokrywającą nierówną powierzchnię polipa.

Rozpoczął poszukiwania od kąta; tam nastawił sensory, aby każdorazowo obejmowały pół metra kwadratowego, po czym uruchomił plecak manewrowy i przemieścił się w bok. Neuronowy nanosystem czuwał w trybie podrzędności nad modułem inercjalnego naprowadzania, pozwalając mu skupić uwagę na starożytnym kawałku polipa. Program poszukiwania przenosił go z miejsca na miejsce, przy czym każdy badany wycinek zachodził na pięć centymetrów na poprzedni.

Wciąż musiał przypominać sobie o skali, inaczej miałby wrażenie latania samolotem nad szarymi pustynnymi wydmami. Głębokie, wyschnięte wąwozy były w rzeczywistości rysami, muliste oazy oznaczały miejsca, w które trafiły cząsteczki błota roztopione pod wpływem energii kinetycznej i natychmiast zamarzały.

Większą część jego pola widzenia zajął okrągły otwór o średnicy centymetra. Wewnątrz błysnęło coś metalowego… spiralna, wiodąca w dół pochylnia. Otwór na sworzeń. Natrafił na drugi podobny; tym razem sworzeń tkwił w środku, choć został urwany u góry. Jeszcze dwa otwory, oba z ułamanymi sworzniami. I wtedy znalazł to, czego szukał. Otwór o średnicy pięciu centymetrów.

Strzępiaste końce kabli kiwały się niczym liście wodorostów. Z łatwością rozpoznał włókna światłowodowe; tolerancje wymiarowe różniły się od tych, do jakich przyzwyczaiły go standardy określone przez Kulu Corporation, lecz gdyby nie to, równie dobrze mogłyby stanowić produkt człowieka. Dowodziły istnienia zbudowanego pod ziemią systemu telekomunikacyjnego, który musiał być, rzecz jasna, połączony z centralnym bankiem informacji. Tylko gdzie go szukać?

Joshua uśmiechnął się wokół rurki respiratora. Hol wejściowy umożliwiał dostęp do wszystkich części budynku, więc czemu nie do kanałów konserwacyjnych? Rzecz tak oczywista, że nie musiał nawet myśleć. Przeznaczenie… albo coś w tym rodzaju. Zatrząsł się ze śmiechu i podniecenia. To było to, wielkie znalezisko. Przepustka do prawdziwego wszechświata. W klubach i barach Tranquillity, gdzie zwykle przesiadywali zbieracze artefaktów, przez długie lata będzie się opowiadać z zazdrością i respektem o Joshui i jego odkryciu. Nareszcie mu się powiodło!

Datawizyjne polecenie przesłane plecakowi manewrowemu oddaliło Joshuę od fundamentu „biura”. Sensory skafandra zmniejszyły stopień powiększenia, przywracając mu po serii szybkich migawek normalne pole widzenia. Plecak obrócił go o dziewięćdziesiąt stopni, tak że miał przed sobą mozaikę. Z dysz trysnęły kremowe wstęgi gazu.

Wtedy to zobaczył. Plamę podczerwieni wynurzającą się spoza pierścienia Ruin. Niemożliwe, a jednak. Kolejny zbieracz. Przypadek wykluczony.

Początkowe zaskoczenie ustąpiło złości połączonej z obawą.

Zapewne go namierzyli. Co wcale nie musiało być takie trudne, jeśli się nad tym zastanowić. Wystarczyło wejść na orbitę dwadzieścia kilometrów nad płaszczyzną Pierścienia i stamtąd obserwować, czy nie ukaże się w podczerwieni ślad silników odrzutowych zwiastujący zbliżanie się zbieraczy do pilnowanych sektorów. Niezbędne były oczywiście najnowocześniejsze czujniki, z jakich korzysta wojsko, aby dostrzec cokolwiek poprzez zwały rupieci. Prowadziło to do wniosku, że ktoś działał z zimną krwią według z góry ułożonego planu. Ktoś, kto był zdecydowany dopiąć swego bez względu na przeszkody, nie wzdragałby się przed wyeliminowaniem zbieracza po przechwyceniu jego kosmolotu.

Joshua powoli otrząsnął się ze złości.

Ciekawe, ilu zbieraczy nie powróciło do bazy w ciągu ostatnich lat?

Skierował czujniki kołnierza na rosnącą sylwetkę statku. Powiększył obraz. Różowa plama w otoczeniu jaśniejszej mgiełki spalin z napędu odrzutowego. Dało się jednak rozróżnić kontury.

Standardowa dwudziestometrowa, sześciokątna kratownica międzyorbitalnego holownika z kulistym modułem mieszkalnym z tyłu oraz zbiornikami i ogniwami zasilającymi, rozmieszczonymi w przedziałach ładunkowych wokół części silnikowej.

Nie istniały dwa jednakowe statki zbieraczy. Składano je z możliwie najtańszych komponentów, jakie akurat wpadły pod rękę.

To pomagało w identyfikacji. Każdy znał statki przyjaciół, więc i Joshua nie miał problemów z rozpoznaniem „Madeeira”, którego pilotowali Sam Neeves i Octal Sipika. Obaj byli od niego dużo starsi; od dziesięcioleci przetrząsali Pierścień, tworząc jeden z nielicznych dwuosobowych zespołów.

Sam Neeves: rumiany, jowialny, sześćdziesięciopięcioletni mężczyzna, któremu retencja płynów w sposób znaczny wypięła tułów — efekt lat spędzonych w stanie nieważkości. W przeciwieństwie do Joshuy jego ciało nie zostało poddane genetycznym zabiegom przystosowującym je do długotrwałego przebywania w warunkach zerowej grawitacji, aby więc zahamować postęp atrofii, musiał dozbroić się w mnóstwo wewnętrznych suplementów nanonicznych. Joshua mile wspominał wieczory spędzone z Samem jeszcze w czasach, kiedy wprawiał się do zbierania artefaktów i słuchał z przejęciem wszelkich wskazówek i niestworzonych historii. Ostatnio wręcz podziwiał Sama, ten zaś traktował go jak swego protegowanego. Zaczęły jednak padać niezbyt uprzejme pytania. Jak to się dzieje, że tak często trafia w dziesiątkę? Tyle artefaktów w krótkim czasie. Ile naprawdę za nie dostał? Gdyby kto inny w ten sposób go nagabywał, kazałby mu się odwalić. Ale Sam to co innego. Nie można przecież traktować w ten sposób starego, dobrego Sama.

Starego, dobrego, pieprzonego Sama.

„Madeeir” dostosował szybkość do poruszającego się fragmentu skorupy. Migotliwy welon spalin rozwiał się z wolna, kiedy przestał pracować główny napęd. Obraz zaczął się wyostrzać, przybywało szczegółów. Następowały topazowe rozbłyski silników korekcyjnych, gdy statek zbliżał się ostrożnie. Znajdował się już tylko trzysta metrów za kosmolotem.

Plecak manewrowy chlusnął gazem i zatrzymał Joshuę tuż nad mozaiką, stale w cieniu skorupy.

Neuronowy nanosystem poinformował o wychwyceniu fali nośnej o częstotliwości komunikacyjnej. Joshua zdążył jeszcze przesłać datawizyjny zakaz odzewu do transpondera w skafandrze, nim został nadany sygnał wywoławczy. Na razie nie mogli go zobaczyć, lecz niebawem czujniki wykryją w podczerwieni ślad jego skafandra, tym bardziej że wyłączyli główny napęd statku.

Obrócił się tak, aby żeberka odprowadzające ciepło z plecaka manewrowego były skierowane na skorupę, a nie na „Madeeira”. Zastanawiał się, co mu pozostało. Pognać do kosmolotu? Jeżeli się do nich zbliży, w mig go zlokalizują ich czujniki. Schować się za załomem skorupy? Jedynie odwlecze w czasie nieunikniony koniec; skrzela regeneratora pobierałyby dwutlenek węgła z wydychanego powietrza jeszcze przez dziesięć dni, zanim ogniwa zasilające wymagałyby doładowania, lecz Sam i Octal wreszcie by go schwytali — wiedzieli, że nie może sobie pozwolić na dalekie spacery w przestrzeni. Dzięki Bogu, że śluza była zamknięta i zaryglowana. Bez względu na to, jak dobrym sprzętem do cięcia dysponowali, wdarcie się do środka powinno zająć im sporo czasu.

— Joshua, synku, jesteś tam? — Na skutek zakłóceń przekaz datawizyjny Sama był bardzo niewyraźny, pełen upiornych jęków i trzasków. — Twój transponder nie odpowiada. Masz jakieś kłopoty? Hej, Joshua! Mówi Sam! Co z tobą?

Chcieli ustalić jego lokalizację, nadal go jednak nie widzieli.

Ale to już długo nie potrwa. Musiał się gdzieś schować, wyjść poza zasięg ich czujników. Wtedy pomyśli, co dalej. Przełączył sensory skafandra z powrotem na podgląd mozaiki. Na dendrytowych wąsach lodu błyskały czasem iskierki, refleksy płomieni korekcyjnych silników odrzutowych „Madeeira”. Omiotło go koherentne promieniowanie mikrofalowe; radiolokacja rzadko zdawała egzamin w Pierścieniu Ruin, cząstki zachowywały się tutaj jak staroświeckie plewy. To, że sięgali po urządzenia, które miały minimalne szansę go wykryć, dowodziło, jak sprawa jest poważna.

Po raz pierwszy w życiu strach zajrzał mu w oczy. A to pobudziło mózg do tytanicznego wysiłku.

— Joshua? Odezwij się, Joshua, tu mówi Sam. Gdzie jesteś?

Wstążki wody zamarzniętej na płytkach przypominały rozbudowany system rzeczny. Joshua zajrzał w pośpiechu do przechowywanego w nanosystemie pliku wizyjnego, aby prześledzić uważnie deseń na mozaice. Brudny lód najgrubszą warstwą zalegał w jednym z kątów, w strefie wierzchołków, pęknięć i dolin zasłoniętych nieprzejrzanym cieniem. Polecił plecakowi przenieść go ostrożnie właśnie w to miejsce, starając się zużyć jak najmniej gazu i nie kierować żeberek na „Madeeira”.

— Joshua, zaczynamy się martwić. Co z tobą? Możemy ci jakoś pomóc?

„Madeeir” zbliżył się do kosmolotu na odległość stu metrów.

Płomienie bluzgające z zespołów korekcyjnych unieruchomiły statek na tej pozycji. Joshua dotarł do poszarpanych, strzelających na kilka metrów w górę krystalicznych „stalagmitów”. Był przeświadczony o swej słuszności; trysnęła tu kiedyś woda, wyciekając z rur, kanałów czy z czegokolwiek, co biegło w podziemnych czeluściach. Złapał za jeden ze stalagmitów. Pancerna rękawica okręciła się niebezpiecznie na śliskim, twardym jak stal lodzie, lecz udało mu się zmniejszyć impet ciała.

Pełzanie wokół smukłych stożków w poszukiwaniu dużej rozpadliny było ciężką i powolną pracą. Ilekroć chciał ruszyć ręką albo nogą, musiał się czegoś mocno chwycić. Chociaż przełączył sensory na najwyższą rozdzielczość, podłoże uparcie strzegło swej tajemnicy. Był zmuszony obmacywać rękami powierzchnię, metr po metrze, korzystając ze wskazań systemu inercjalnego naprowadzania przy posuwaniu się w stronę środka, gdzie — jak wskazywała logika — powinno być pęknięcie. Jeśli w ogóle było. Jeśli dokądś prowadziło. Jeśli, jeśli, jeśli…

Zanim znalazł szparę na tyle głęboką, że ręka nie sięgała do dna, musiały upłynąć trzy męczące minuty, w ciągu których spodziewał się lada moment usłyszeć rechotliwy, szyderczy śmiech Sama i poczuć palący żar laserowego promienia. Badał palcami krawędzie, czekając, aż neuronowy nanosystem złoży zrozumiały obraz z wrażeń dotykowych. Wizualizacja zmaterializowana w jego umyśle pokazała mu jamę długą zaledwie na trzy metry, na czterdzieści centymetrów szeroką, z pewnością jednak ciągnącą się gdzieś głębiej. Wejście do środka, lecz zbyt małe, aby mógł z niego skorzystać.

Wyobraźnia podsuwała mu obrazy pościgu, jaki pośpiesznie organizowali Sam i Octal. A z ośrodka, gdzie rodziły się zwykle jego osobliwe przeczucia, dobiegało teraz ostrzeżenie, że nie ma czasu błądzić w poszukiwaniu szerszej szczeliny. To było to, jego jedyna nadzieja.

Odepchnął się z powrotem nad samą gardziel i wpełzł bezpiecznie między pomarszczone skiby lodu. Odpiął od pasa induktor termiczny. Był to ciemnopomarańczowy walec długości dwudziestu centymetrów, idealnie pasujący kształtem do jego rękawicy. Podobnych używali wszyscy zbieracze artefaktów: dzięki regulowanemu polu indukcyjnemu narzędzie świetnie się nadawało do uwalniania przedmiotów uwięzionych w lodzie lub przytwierdzonych do fragmentów skorupy.

Joshua czuł, jak szybko bije mu serce, gdy przesyłał datawizyjnie profil pola procesorowi sterującemu induktorem oraz polecał nanosystemowi wpłynąć na węzeł zatokowy i złagodzić działanie adrenaliny. Skierował induktor na środekjamy, wziął głęboki oddech, napiął mięśnie i uruchomił program, który wcześniej zapisał w neuronowym nanosystemie.

Światła pancernego skafandra zalały intensywnie białym blaskiem niewielkie zlodowaciałe zagłębienie. Dostrzegł mroczne, bezkształtne zjawy przyczajone w ciemnym lodzie. Zamarznięte zwały, ułożone w prostych płaszczyznach, odwzajemniały się sensorom kołnierza tęczowymi smugami. Snop światła wdarł się głęboko do wnętrza skorupy, lecz mimo swej mocy nie dotarł do dna.

Równocześnie ze światłami włączył się induktor termiczny, pobudzając do fluoryzowania lodowy szyb metrowej szerokości, zamieniony natychmiast w przymglony, czerwony walec. Joshua nastawił urządzenie na tak dużą moc, że lód w niecałe dwie sekundy przeszedł ze stanu stałego w ciekły i gazowy. Koło niego przetoczył się słup gęstej pary, wyrzucając w przestrzeń mnóstwo twardych odłamków. Joshua z trudem utrzymał się w miejscu, kiedy krawędź strumienia szarpnęła pancerzem skafandra.

— Widzę cię, Joshua! — zadudnił mu w głowie drwiący śmiech Sama.

Induktor termiczny skończył pracę. Sekundę później pęd pary na tyle zmalał, aby ukazać mu wycięty w lodzie tunel. Błyszczące ściany odbijały światło skafandra jak pofalowany chrom. Tunel kończył się dziesięć metrów niżej polipową pieczarą. Joshua obrócił się wokół swego środka bezwładności i zanurkował głową naprzód, okładając pięściami wciąż bulgoczący lód, szukając rozpaczliwie jakichkolwiek wypukłości na śliskiej powierzchni.

Gdy jego buty znikały w czeluści, laserowa wiązka z „Madeeira” uderzyła w skorupę. Stalagmity rozsypały się od razu pod wpływem olbrzymiej energii, lód wyparował na przestrzeni dziesięciu metrów kwadratowych. Buchnęła podobna do grzyba chmura sinej pary, pędząc przed sobą rój stopionych szczątków. Czerwony promień lasera zgasł po chwili.

— Dostałem gówniarza! — rozeszło się w eterze triumfalne zawołanie Sama Neevesa.

Chmara odłamków oprószyła powleczony pianką kadłub kosmolotu, a chwilę później dotarła do „Madeeira”, odbijając się niemrawo od alitynowych prętów. Momentalnie zapłonęły silniki korekcyjne, stabilizując pozycję statku.

Kiedy rozproszyła się skłębiona para, „Madeeir” ponownie zogniskował komplet czujników na drżącym fragmencie skorupy.

Wśród fundamentów budynku nie został bodaj skrawek lodu; palący promień lasera rozsypał także mozaikę, nawet część niskich resztek ścian uległa unicestwieniu pod wpływem fali podmuchowej. Kolista połać polipa mieniła się wątłym cynobrem. Właśnie siła lasera ocaliła Joshuę. Pierwszy strumień fotonów trafił w podeszwy pancerza, topiąc buty z węgla monolitycznego i wrzynając się w twardą błonę skafandra SIL Nawet cudowna lunarna technologia nie mogła się oprzeć takiemu naporowi. Skóra uległa zwęgleniu, ciało spieczeniu, kości się osmaliły. Jednakże para, która tak gwałtownie wybuchła, znacznie osłabiła niszczycielską moc lasera. Rozszalały gaz zniekształcił również wiązkę, a oprócz tego wdarł się w głąb tunelu, oczyszczając go z wszelkich przeszkód.

Joshua wyleciał z dziury w stropie polipowej pieczary, rąbnął o podłoże i odbił się, młócąc bezradnie rękami. Pod wpływem bólu w stopach omal nie stracił przytomności. Blokada analgetyczna, jaką nanosystem utworzył w korze mózgowej, pękała pod naporem impulsów nerwowych. Krew ciekła po podeszwach, wypływając z arterii, których nie skauteryzowało ciepło. Skafander Sil przemieszczał molekuły, opływał spalone nogi, zatykał pęknięte naczynia krwionośne. Joshua znów uderzył o strop. Obwody nanosystemowe wizualizowały schemat fizjologiczny ciała, pozbawioną skóry postać z intensywnie czerwonymi stopami. Składnie zestawione informacje — nie będące ani dźwiękiem, ani obrazem — trafiały prosto do jego świadomości, powiadamiając o rozległości obrażeń. Właściwie to wolałby tego nie widzieć: straszne szczegóły działały prawie jak środek wymiotny.

Para ciągle przenikała do wnętrza, podnosząc ciśnienie. Teraz już słyszał bolesny skowyt zawieruchy. Chwiejne, żrące macki czerwonego światła dźgały na oślep poprzez dziurę w stropie. Ponownie grzmotnąwszy o polip, Joshua stłukł sobie łokieć. Siniaki, wirowanie i ból wywoływały torsje. Żołądkiem targały spazmy, lecz skafander Sil błyskawicznie odprowadzał kwasowe płyny. Wrzasnął z rozpaczą, gdy gorzkie wymiociny wypełniły mu usta; w tych warunkach nie mógł racjonalnie myśleć. Nanosystem zorientował się jednak w sytuacji: wytłumił wszystkie zewnętrzne sygnały nerwowe, polecił procesorowi sterującemu skafandrem podać mu duży haust chłodnego, czystego tlenu oraz wykorzystał całą moc plecaka manewrowego, aby położyć wreszcie kres wariackim oscylacjom.

Warunki zmieniły się po dziesięciu sekundach. Kiedy powtórnie zwrócił uwagę na obrazy z sensorów, czerwone światło nie rozjaśniało już pieczary, a para pędziła z powrotem do góry. Prądy uniosły go wolno pod sam strop. Wyciągnął rękę, aby się czegoś uchwycić. Palce zacisnęły się automatycznie na metalowej rurce podpiętej do polipa.

Joshua szybko oprzytomniał, po czym omiótł wnętrze jaskini sensorami kołnierza. Nie dostrzegł jej krańców. W gruncie rzeczy, nie była to wcale jaskinia, a raczej lekko zakręcony korytarz. Pod stropem biegł pęk dwudziestu jednakowych rurek. Wszystkie urywały się blisko dziury swojskim wachlarzem postrzępionych kabli światłowodowych.

Neuronowy nanosystem domagał się jego uwagi, dane medyczne szturmowały synapsy. Przejrzał je pobieżnie, walcząc z nawrotem mdłości. Podeszwy stóp spłonęły do samej kości. Nanosystemowy program medyczny proponował kilka opcji dalszego postępowania. Joshua wybrał najprostszą: odłączył nerwy poniżej kolan, wstrzyknął do organizmu dawkę antybiotyków z apteczki przy skafandrze oraz przełączył program uspokajający w tryb nadrzędności, aby uporządkować myśli.

Czekając, aż lekarstwa zaczną działać, przyjrzał się baczniej korytarzowi. Polip popękał w wielu miejscach, woda i kleista ciecz wlała się do środka, by zamarznąć na ścianach w długich strugach, co nadało wnętrzu wygląd zimowej groty. Teraz wrzały; na skutek działania uciekającej pary krucha powierzchnia przeszła na moment w stan płynny, pieniąc się jak kiepskie piwo. Kiedy kierował światła skafandra w głąb szczelin, dostrzegał rury biegnące równolegle z korytarzem. Instalacje wodne, arterie pokarmowe, ciągi kanałowe — cokolwiek to było, przypominało wyposażenie habitatów. Habitaty edenistów były oplecione siecią takich właśnie przewodów.

Przywołał przed oczy odczyty inercjalnego systemu naprowadzania, żeby uwzględnić korytarz w konstruowanym na bazie danych modelu skorupy. Gdyby krzywizna korytarza zachowała dotychczasową miarę, wylot nastąpiłby już po trzydziestu metrach.

Joshua ruszył zatem w przeciwną stronę, obserwując rurki. Innej drogi nie miał.

Tunel dwukrotnie się rozgałęział. Dalej dochodziło się do zbiegu pięciu korytarzy. Większość ścian skuły lody, zwykle pełne gładkich wybrzuszeń. Kilka razy przejście było całkowicie zablokowane, a raz musiał nawet użyć induktora. Rurki niejednokrotnie chowały się pod oszronionymi falami. Tutaj, na dole, zniszczenia były nie mniejsze niż gdzie indziej w habitacie. Powinien uważać.

Półkulista komora mogła niegdyś mieścić centralny bank informacji dla znajdujących się powyżej biur, lecz dzisiaj nie dało się tego stwierdzić z całą pewnością. Rurki, które doprowadziły go aż tutaj, wpełzały do środka poprzez otwarte sklepione przejście, potem rozdzielały się w najwyższym punkcie, trzy metry nad jego głową, by zbiec następnie na dół wzdłuż okrągłych ścian niczym srebrne wręgi. Swego czasu zgromadzono tu wielką ilość sprzętu elektronicznego, wiele szarych kolumn mniej więcej metrowej wysokości z rzędami żeberkowych radiatorów — odpowiedników budowanych przez człowieka regałów z modułami procesorowymi. Niektóre z nich były jeszcze widoczne, choć mocno wyżarte przez próżnię, a ich delikatna, skomplikowana zawartość — nieodwracalnie zdruzgotana, zważywszy na żałosne szczątki sterczące z rumowiska. Zapadła się tutaj niemal połowa stropu, a zwał polipowych odłamków zakrzepł w kształcie niepokojąco wypukłej ściany, jakby lawina wstrzymała się w połowie zejścia.

Gdyby przywrócono tu kiedyś grawitację, całość natychmiast by runęła. Jakiekolwiek siły szalały w tej komorze, gdy rozlatywał się habitat, dokonały potwornych zniszczeń.

Może tego właśnie chcieli, dumał. Doprowadzić do całkowitej ruiny. Zatrzeć wszelkie dowody.

Plecak manewrowy obracał go dookoła, umożliwiając dokładne zbadanie otoczenia. Nad łukiem wejścia pełznął jęzor lepkiej, brunatnej cieczy, skradając się po ścianie, póki spadek temperatury nie zamienił go w twardą, półprzeźroczystą masę. Pod szorstką powierzchnią widoczne były miejscami regularne kontury.

Joshua podfrunął bliżej, próbując nie zwracać uwagi na fale słabości, jakie promieniowały na resztę ciała od zmaltretowanych stóp. Kiedy wędrował korytarzem, dręczył go, mimo programu uspokajającego, rwący ból głowy, czasem też znienacka drżały mu kończyny. Neuronowy nanosystem powiadamiał, że ciepłota kory mózgowej spadła o jeden stopień. Doznał chyba lekkiego szoku. Po powrocie do kosmolotu będzie musiał bezzwłocznie skorzystać z nanonicznych pakietów medycznych. Uśmiechnął się gorzko. Po jakim powrocie? Prawie zapomniał o Samie i Octalu.

Miał wszakże rację w kwestii zamarzniętej cieczy. Patrząc z bliska przy włączonych światłach skafandra, mógł rozróżnić wyraźny kształt jednej z szarych kolumn z układami elektronicznymi. To właśnie na niego tam czekała; czekała cierpliwie od przeszło dwóch i pół tysiąca lat, odkąd Chrystus został przybity do krzyża na prymitywnej, nie oświeconej Ziemi — wspaniale zabezpieczona w brudnym lodzie przed podstępnym rozpadem, który nękał Pierścień Ruin. Tyle układów scalonych, tyle kryształów pamięci, a wszystko to uśpione w oczekiwaniu na strumień elektronów.

Jego wielkie znalezisko!

Teraz już musiał tylko wrócić do Tranquillity.

Nikt nie przesyłał żadnych danych w paśmie komunikacyjnym, kiedy Joshua przycupnął przy końcu korytarza; blok nadawczo — odbiorczy skafandra wyłapywał jedynie zwyczajne trzaski i szumy emitowane przez Mirczusko. Po wycofaniu się z polipowej komory Joshua doświadczył dziwnego uczucia radości, mogąc znów zobaczyć Pierścień Ruin. Wnet jednak zaczął tracić nadzieję. Zamiast niej czuł, jak mimo programów uspokajających, które wprawiały umysł w lekkie otępienie, narasta w nim rozpaczliwa determinacja.

Z tego miejsca nie dało się dojrzeć kosmolotu ani „Madeeira”: czternaście metrów dzieliło zakończenie korytarza od wierzchniej warstwy glebowej. Patrząc w dół tej robaczej jamki w ścianie urwiska, Joshua widział trzydzieści pięć metrów niżej żółtobrunatną krzemową powłokę. Wolał nie myśleć o sile, która zdołała wyrwać kawał tej grubości z tą samą łatwością, z jaką on odgryzał kęs bułki.

Na tę część powierzchni bryły padały promienie słońca. Blado — cytrynową poświatę ożywiały migotliwe, ruchliwe cienie, rzucane przez gromady przelatujących cząsteczek. System inercjalnego naprowadzania wyświetlił mu przed oczami wektor kierunkowy w postaci jasnego, pomarańczowego tunelu, rozciągniętego do jakiegoś niewidocznego punktu w Pierścieniu Ruin. Joshua przesłał charakterystykę trajektorii plecakowi manewrowemu; zapaliły się natychmiast dysze, odrzucając go delikatnie od wylotu korytarza, pchając w ciszy wzdłuż wyimaginowanego tunelu.

Dopiero gdy oddalił się na półtora kilometra od swej kryjówki w popękanej skorupie, zmienił kierunek i pod dużym kątem względem dotychczasowego kursu ruszył w stronę słońca. Plecak działał bez przerwy, Joshua więc coraz szybciej oddalał się od Mirczuska.

Wyższa orbita wiązała się z dłuższym czasem obiegu wokół planety. Kiedy się zatrzymał, nadal znajdował się w tym samym położeniu kątowym co „Madeeir” i odłam skorupy, lecz pięć kilometrów wyżej. Na niższej, szybszej orbicie statek i skorupa zaczęły go wyprzedzać.

Nawet ich nie widział. Pięciokilometrowa warstwa cząsteczek tworzyła dla sensorów równie skuteczną przeszkodę co emisja z wojskowych urządzeń zakłócających. Neuronowy nanosystem wyświetlał mu graficzną nakładkę, na której czerwone kółeczko oznaczało bryłę skorupy — gdyby nie ona, przepadłby z kretesem.

Nigdy jeszcze nie oddalił się tak od kosmolotu, nigdy tak boleśnie nie doskwierała mu samotność.

Blok nadawczo — odbiorczy opancerzonego skafandra zaczął odbierać pierwsze strzępy datawizyjnej rozmowy Sama i Octala, niezrozumiałe serie kodu cyfrowego z osobliwym efektem pogłosu.

Ucieszony z tej miłej odmiany, Joshua spróbował odszyfrować sygnały. Jego wszechświat wydawał się zapełniać liczbami, ulegającymi nagłym przeobrażeniom konstelacjami bezbarwnych cyfr, gdy jeden po drugim ładował kolejne programy porównawcze, szukając prawidłowości.

— …niemożliwe. Zostały wzmocnione dla bezpieczeństwa przy lądowaniu, trudno powiedzieć… na planecie. Induktor termiczny tylko by wyżarzył… — Był to przekaz datawizyjny Octala, rejestrowany w bloku nadawczo — odbiorczym skafandra. Octal miał pięćdziesiąt dwa lata, a więc był młodszy od Neevesa, który pewnie siedział sobie wygodnie na statku, kierując pracą kolegi zabierającego się do splądrowania kosmolotu.

Dreszcz przebiegł po piersi Joshuy. Chłód panujący w otoczeniu gazowego olbrzyma zaczynał przenikać powłokę skafandra SIL.

Przekaz Sama:

— …na ogonie, gdzie zbiorniki… wszystko większe będzie musiało…

Przekaz Octala:

— Już jestem. Widzę jakąś platformę załadunkową, której… nie może być…

To cichli, to przebijali się przez zakłócenia, wymieniając opinie, czasem się sprzeczając. Sam sprawiał wrażenie przekonanego, że Joshua chowa na pokładzie jakieś cenne znalezisko. On tymczasem słuchał tego oszołomiony, gdy „Madeeir” dryfował w dal.

Wszystko toczyło się tak wolno, jakby czas się rozciągnął.

Opodal przesunęła się gruda czystego lodu wielkości dłoni. Wewnątrz zakrzepła pomaranczowoturkusowa rybka o trzech oczach i trójkątnym, podobnym do dzioba pyszczku. Patrzyła zdumiona, jak gdyby świadoma strasznego losu, płynąc wzdłuż swej wiekuistej drogi migracyjnej. Po chwili zniknęła z pola widzenia Joshuy — był zbyt odrętwiały, aby spróbować ją pochwycić. Przepadła na zawsze.

Zapadł w drzemkę, z której wyrwał go dopiero program inercjalnego naprowadzania, ostrzegając, iż „Madeeir” wysunął się już znacznie do przodu. Dysze plecaka manewrowego zaczęły wyrzucać długie, poskręcane smugi gazu, hamując Joshuę i przesuwając go na niższą orbitę, tak by mógł łukiem opaść za ogon „Madeeira”.

Przekaz Sama:

— …odpowiedź komputera pokładowego… fotonowy punkt sprzężenia…

Przekaz Octala:

— …nic tu po nożu rozszczepieniowym. Powtarzam ci, że ta pieprzona grodź jest z węgla monolitycznego… Czemu nie chcesz mnie słuchać, debilu…

Przekaz Sama:

— …cholernego gnojka… znajdę jego ciało… poćwiartuję na…

Plecak manewrowy przemieścił Joshuę bezpośrednio za „Madeeira”; z odległości kilometra statek jawił mu się w rozmazanych, różowych zarysach. Chwilę patrzył na jego obraz, przesłaniany raz za razem chmurami cząsteczek, potem zszedł na niższą orbitę, tym razem opadając tylko kilkaset metrów. Prawidła mechaniki nieba pchały go w stronę statku irytująco wolno.

Zbliżał się wyłącznie w strefie martwej dla czujników — w stożku stanowiącym przedłużenie obrysu napędu odrzutowego. Aby uniknąć zdemaskowania, wystarczyło mu — szczególnie wśród śmieci Pierścienia Ruin — odgrodzić się korpusem maszynowni silnikowej od sensorów sterczących z modułu mieszkalnego. Miał jeszcze tę przewagę, że uważali go za trupa. Na pewno nie będą się rozglądać za czymś tak niepozornym jak plamka skafandra.

Najgorzej było pokonać ostatnie sto metrów. Zdecydowanie przyspieszył, gnając na złamanie karku w stronę bliźniaczych wylotów dysz napędu odrzutowego. Gdyby teraz uruchomili silniki…

Joshua wskoczył pomiędzy dwa pękate, dzwonowate kształty i zakotwiczył się w labiryncie ciągu napędowego. Silniki rakietowe „Madeeira”, choć nie znał ich marki, niewiele się różniły od napędu jego własnego kosmolotu. Ciecz robocza (zazwyczaj związek węglowodorowy) pompowana była do komory aktywatora, gdzie kolosalne wyładowanie ogniw zasilających podgrzewało ją do temperatury około siedemdziesięciu pięciu tysięcy stopni Kelvina. Był to prosty układ z nielicznymi częściami ruchomymi, rzadko ulegający awarii i łatwy do naprawy. Zbieracze nie potrzebowali niczego lepszego, w Pierścieniu Ruin nie musieli rozwijać dużych prędkości. Joshua nie znał nikogo, kto by używał silników termojądrowych.

Z najwyższą ostrożnością zaczął się przesuwać koło krzyżakowych przegubów, uważając, aby nie zawadzić o nic stopami.

Przewody zasilające od razu rzucały się w oczy: kable nadprzewodzące miały grubość ludzkiego ramienia. Wyciągnął zza pasa nóż rozszczepieniowy. Dziesięciocentymetrowe ostrze zabłysło widmową żółcią, niezwykle jasną w ponurej maszynowni. Kable łatwo się poddały.

Kolejna krótka wspinaczka doprowadziła Joshuę do kanciastych zbiorników okrytych płaszczem izolacyjnym z nultermu. Zatrzymał się przy jednym z nich i zdarł spory płat warstwy izolacyjnej. U spodu gładka, srebrzysta powierzchnia zbiornika łączyła się bezszwowo z obudową turbopompy. Wetknął induktor termiczny w szczelinę pręta wspornikowego, posmarował go żywicą epoksydową, aby się nie ześliznął, po czym przekazał datawizyjnie procesorowi ciąg instrukcji.

* * *

Po dziesięciu minutach induktor włączył pole termoindukcyjne. Joshua zaprogramował go do wytworzenia wąskiego strumienia dziesięciocentymetrowej szerokości i trzymetrowej długości.

Strumień przebiegał głównie wewnątrz zbiornika, gdzie zaczął zamieniać w parę płynny gaz węglowodorowy. Rosnące ciśnienie szybko osiągnęło wartość krytyczną.

Metalowa powłoka zbiornika nie mogła się długo opierać takiej energii. Jej struktura molekularna zachowywała spójność przez blisko dwadzieścia sekund, zanim ogromny wzrost temperatury na tak małej powierzchni zaczął rozrywać wiązania walencyjne.

Metal stał się elastyczny, wybrzuszał się rozpierany bezlitosnym ciśnieniem wewnątrz zbiornika.

W ciasnej kabinie „Madeeira” Sam Neeves wytrzeszczył oczy z przerażenia, kiedy datawizyjne syreny alarmowe rozbrzmiały w jego głowie. Ujrzał skomplikowane schematy statku z pulsującymi czerwienią sekcjami paliwowymi. Programy awaryjne przesłały strumienie binarnych poleceń do maszynowni silnikowej, co jednak nie zahamowało wzrostu ciśnienia.

Zdawał sobie sprawę, że każda usterka powinna już być naprawiona. Miał wszakże do czynienia z czymś innym, zbiornik został przecież poddany działaniu olbrzymiej energii. Kłopoty przyszły z zewnątrz, nosiły znamiona sabotażu.

— Joshua! — ryknął w bezsilnej wściekłości.

Po dwudziestu pięciu sekundach maksymalnego wydatkowania energii wyczerpała się matryca elektronowa induktora termicznego. Zanikło pole. Zniszczeń już jednak nic nie mogło naprawić.

Wybrzuszenie na zbiorniku żarzyło się intensywną czerwienią.

W końcu pękło. Maszynownię ogarnęła tryskająca fontanna wzburzonego gazu. Po całym wnętrzu fruwały skrawki płaszczy termoizolacyjnych, topiły się konstrukcje kompozytowe i elektroniczne moduły, pryskał deszcz ognistych kropel. „Madeeir” przechylił się raptownie, obracając równocześnie wokół swej dłuższej osi, kiedy o ścianę kadłuba uderzył iście rakietowy wystrzał ze zbiornika.

— Cholera jasna! — warknął Sam Neeves. — Octal! Octal, na miłość boską, wracaj tu natychmiast!

— Co się dzieje?

— Joshua nas wyruchał! Lepiej się pospiesz! System kontroli reakcji nie da rady ustabilizować statku!

Mówiąc to, odbierał datawizyjne informacje, z których jasno wynikało, że zespoły korekcyjne przegrywają bój o utrzymanie „Madeeira” w nieruchomej pozycji. Spróbował włączyć główny napęd, jedyne silniki zdolne skompensować dziki impuls z uszkodzonego zbiornika. Nadaremnie.

Medyczny program monitorujący neuronowego nanosystemu zadziałał na węzeł zatokowy Neevesa, uspokajając strwożone serce. Adrenalina wręcz szumiała mu w głowie.

Czujniki i kable sterujące wysiadały w niewiarygodnym tempie. Rozległe obszary na schemacie Sama powlekły się złowieszczą czernią. Rozmieszczone na przedzie statku sensory rejestrowały coraz większy obraz zbliżającego się fragmentu skorupy.

Joshua obserwował całe zdarzenie ze względnie bezpiecznego schronienia za oddalonym o trzysta metrów głazem. „Madeeir” spadał na powierzchnię skorupy niczym największa we wszechświecie pałeczka perkusisty, z której końca wylewał się mrugający iskrami gaz, nakreślając w przestrzeni rozedrgany łuk.

— Zaraz uderzymy! — przekazał datawizyjnie Sam Neeves.

Joshua przeżył chwilę grozy, kiedy „Madeeir” przelatywał obok kosmolotu. Teraz zmierzał na spotkanie z odłamem skorupy habitatu.

Joshua wstrzymał oddech. Powinien uderzyć, pomyślał, naprawdę powinien. Jednakże rotacja, którą nabył statek, ocaliła go od katastrofy. „Madeeir” okręcił się wokół brzegu polipowego urwiska niczym obiekt zamocowany na niewidzialnym zawiasie; moduł mieszkalny zaledwie o pięć metrów minął krawędź skorupy. Przy tej prędkości rozbiłby się na kawałki jak szkło.

Joshua westchnął, kiedy ustąpiło zdenerwowanie napinające każde ścięgno w jego ciele. Zasłużyli na śmierć, lecz ta sprawa mogła jeszcze poczekać. Teraz musiał dobrze pomyśleć, jak się wykaraskać z tej kabały. Gdzieś na dnie jego świadomości czuł stłumiony ból nóg. Neuronowy nanosystem informował o obecności toksyn we krwi, przypuszczalnie źródłem zanieczyszczeń były właśnie spalone stopy.

„Madeeir” zagłębiał się tymczasem w gęstsze warstwy Pierścienia Ruin, teraz dwieście metrów za bryłą skorupy. Pióropusz spalin wyraźnie zmalał.

W pościgu za statkiem zza krawędzi krzemowego urwiska wychynęła maleńka perłowoszara plamka. Octal bał się pozostać sam na sam z kosmolotem Joshui. Gdyby jednak spokojnie pomyślał, mógłby dopuścić się sabotażu na pojeździe, do którego nie umiał się wedrzeć.

Mimo wszystko powinieneś dziękować losowi, pocieszył się Joshua.

Plecak manewrowy wypchnął go poza głaz. Rezerwa gazu spadła do pięciu procent. Akurat wystarczy, żeby dotrzeć do kosmolotu.

Choć tak czy inaczej, Joshua znalazłby jakiś sposób, gdyby pojemnik okazał się pusty. Dzisiaj był przecież dzieckiem szczęścia.

5

Quinn Dexter czekał jak ostatni głupiec na wstrząs i widok zimnej pustki — po tym zamierzał poznać, że jego podróż naprawdę się zaczyna. Tak się oczywiście nie stało. Zawleczono go do kapsuły zerowej o wymiarach trumny, jednej z tysięcy umieszczonych w trójwymiarowej sieci w przestronnym module mieszkalnym międzygwiezdnego transportowca kolonizacyjnego. Nienawykły do nieważkości, wściekły na deprymującą chwiejność przy każdym poruszeniu, Quinn pozwalał się popychać, jakby był jakąś paczką. Kłujący w szyję kołnierz paralizatora kory mózgowej sprawiał, że wszelkie myśli o ucieczce należały do sfery fantazji.

Aż do chwili, kiedy bezszelestnie zatrzasnęło się nad nim wieko kapsuły, nie przyjmował do wiadomości, iż wszystko to dzieje się naprawdę. Łudził się, że Banneth użyje swoich wpływów i wyciągnie go z kłopotów. Banneth wniknęła w struktury administracyjne Kanadyjskiego Stanu Rządu Centralnego niczym najwyższy kapłan w dziewicę. Jedno jej słowo, jedno kiwnięcie głową i znów odzyskałby wolność. Ale stało się inaczej. Wychodziło na to, że i bez Quinna dadzą sobie radę. Wielu tak zwanych młodych wykolejeńców z arkologii Edmonton pewnie już teraz współzawodniczyło o schedę po Quinnie, zabiegając o uwagę Banneth, jej łóżko i uśmiech tudzież wysoką pozycję w hierarchii sekty Nosiciela Światła. Młodzieńcy z ikrą, lepiej od niego trzymający fason. Młodzieńcy, którzy będą raczej kroczyć dumnym krokiem, niż pocić się ze strachu przy wwożeniu do Edmonton przesyłki Banneth z niesamowitymi nanoukładami do sekwestrowania ludzi.

Którzy nie będą na tyle tępi, aby rzucać się do ucieczki, gdy na stacji kolejki wakacyjnej zatrzyma ich patrol policji.

Nawet gliniarze uznali Quinna za wariata: pękali ze śmiechu, wlokąc jego ogłuszone, wstrząsane drgawkami ciało do Gmachu Sprawiedliwości w Edmonton. Kartonowe pudełko uległo oczywiście samozniszczeniu, gwałtownie uwolniona energia zamieniła nanoukłady w nierozpoznawalne grupy rozpadających się molekuł. Uniknął zarzutu szmuglerstwa, lecz oskarżenie o stawianie oporu podczas aresztowania wystarczyło sędziemu, aby skazać go na zesłanie.

Quinn próbował nawet pokazać jednemu z członków załogi znak rozpoznawczy sekty, odwrócony krzyż, zaciskając palce, aż pobielały mu knykcie. „Pomóż mi!” Facet jednak nie zauważył albo nie zrozumiał. Czy tam, między gwiazdami, zakładano w ogóle sekty Jasnego Brata?

Zamknęło się wieko kapsuły.

Banneth miała go w nosie, uzmysłowił sobie z goryczą. Na Bożego Brata, po tylu latach wiernej służby! I jak ohydnych seksualnych ekscesów od niego żądała! „Moje małe słoneczko — mruczała, kiedy pieprzył i jego pieprzono. Ile bólu zniósł z dumą podczas inicjacji, zanim został starszym akolitą. Pomagał rekrutować swoich przyjaciół, potem wydawał ich w ręce Banneth. Te wszystkie nużące godziny, spędzone na załatwianiu najbanalniejszych spraw sekty. Nawet ta cisza po tym, jak go aresztowano, nawet cięgi zebrane na komisariacie. Banneth wypięła się na niego i tyle. A nie powinna.

Po latach włóczęgostwa, jako zwyczajny wykolejony dzieciak, potrzebował dopiero sekty, aby się przekonać, kim jest w istocie: prostym, stuprocentowym zwierzęciem. To, co z nim zrobili — to, co robili ze wszystkimi — było wyzwoleniem, spuszczeniem ze smyczy wężowej bestii, która czaiła się w duszy każdego człowieka. Cóż za wspaniałe uczucie poznać samego siebie! Gdy można dać komukolwiek wycisk tylko dlatego, że ma się na to ochotę.

Życie od razu nabiera smaku.

Z tej właśnie przyczyny niżsi rangą członkowie sekty okazywali mu ślepe posłuszeństwo — przepełnieni strachem, szacunkiem i podziwem. Był kimś więcej niż tylko przywódcą zgromadzenia. Był zbawcą. Za kogoś takiego on uważał Banneth.

Teraz jednak Banneth uważała go za słabeusza i opuściła w potrzebie. A jeżeli Banneth znała prawdziwą siłę Quinna, jego niezłomną wiarę we własne możliwości? Tylko nieliczni w sekcie z taką jak on żarliwością czcili Noc. Czyżby dostrzegła w nim zagrożenie?

Całkiem prawdopodobne, to mogło tłumaczyć jej zachowanie.

Wszyscy się go bali, tej jego czystości. I, na Bożego Brata, mieli słuszność.

Uniosło się wieko kapsuły.

— Jeszcze cię dostanę — syknął przez zaciśnięte zęby. — Nie spocznę, póki mi nie zapłacisz. — Już to sobie wyobrażał: Banneth zgwałcona za pomocą jej własnych nanoukładów do sekwestracji; czarne, połyskliwe włókna wgryzają się w korę mózgową jak robaki, z obsceniczną zapalczywością szturmują nagie synapsy.

A Quinn będzie w posiadaniu kodów dostępu, sprowadzi potężną Banneth do roli marionetki z krwi i kości. Ale świadomej! Zawsze świadomej tego, co każe się jej wykonywać. O, tak!

— Marudny? — prychnął ktoś ochrypłym głosem. — A co powiesz na to, koleś?

Quinn poczuł, jak głęboko do kręgosłupa wbija mu się rozpalona do czerwoności igła. Krzyknął bardziej z zaskoczenia niż z bólu. Plecy wygięły się konwulsyjnie, wypychając go z kapsuły.

Roześmiany człowiek złapał Quinna, zanim ten wyrżnął o znajdującą się trzy metry dalej przegrodę kratową. Nie był to ten sam mężczyzna, który zamykał go przed kilkoma sekundami. A może dniami? Tygodniami?…

Na Jasnego Brata, pomyślał Quinn, jak długo leciałem? Chwycił się kraty spoconymi rękami i przycisnął czoło do zimnego metalu. Nadal byli w stanie nieważkości. Jego żołądek trząsł się jak galareta.

— Będziesz się stawiał, zesłańcu? — zapytał nadzorca.

Quinn potrząsnął przecząco głową, zrezygnowany.

— Nie. — Na samo wspomnienie niedawnej męczarni drżały mu dłonie. Na Jasnego Brata, ależ zabolało! Lękał się, czy neuronowe bombardowanie nie uszkodziło implantów. Cóż by to była za ironia losu, gdyby po pokonaniu tylu przeszkód teraz zwyczajnie wysiadły. Dwa otrzymane od sekty nanowszczepy były najlepsze w swoim rodzaju, najbardziej niezawodne i niezwykle kosztowne. Oba przemycił niezauważenie mimo rutynowej kontroli na Ziemi. I musiał, już bowiem samo posiadanie układu podrabiania bioelektrycznego modelu człowieka załatwiłoby mu natychmiastowy przydział na planetę więzienną.

Fakt, iż został mu w ogóle powierzony, tylko potwierdzał, jak wielką wiarę sekta pokładała w nim i w jego zdolnościach. Skopiowanie bioelektrycznego modelu po to, by móc opróżnić czyjś dysk kredytowy, oznaczało w dłuższej perspektywie konieczność pozbycia się ofiary. Młodsi członkowie sekty mogliby mieć skrupuły. Ale nie Quinn. W ciągu ostatnich pięciu miesięcy załatwił siedemnaście osób.

Pobieżne sprawdzenie stanu układów pokazało jednak, że wszczepy wciąż działają poprawnie.

— Grzeczny chłopczyk. A teraz idziemy. — Mężczyzna złapał go za ramię i zaczął frunąć wzdłuż kraty, machając nonszalancko wolną ręką.

Mijali przeważnie opuszczone kapsuły. Kontury jeszcze innych Quinn dostrzegał po drugiej stronie przegrody. W wątłym świetle kładły się długie, szare cienie. Rozglądając się bacznie wokół siebie, Quinn zaczynał rozumieć, jak musi czuć się mucha, jeśli wpadnie nieopatrznie do instalacji klimatyzacyjnej.

Po opuszczeniu głównego modułu mieszkalnego przebyli kilka długich korytarzy o okrągłym przekroju. Spotykali kolonistów i członków załogi. Jedna z rodzin skupiła się dokoła czteroletniej dziewczynki, która zaciskała kurczowo palce na obręczy uchwytu.

Żadne namowy rodziców nie umiały jej skłonić do ustąpienia.

Przeszli przez śluzę do długiego, cylindrycznego pomieszczenia, gdzie w rzędach stało kilkaset foteli, przeważnie już zajętych.

Kosmolot, zgadywał Quinn. Opuścił Ziemię na brazylijskiej wieży orbitalnej, gdzie wysiadł po dziesięciogodzinnej podróży zatłoczonym wahadłowcem w kompanii pozostałych dwudziestu pięciu skazańców. Wtem przyłapał się na myśli, że nic nie wie o miejscu swego wygnania. Podczas trwającej pięćdziesiąt sekund rozprawy sądowej słowem nie wspomniano o jego docelowej planecie.

— Gdzie my właściwie jesteśmy? — spytał swego stróża. — Co to za planeta?

Mężczyzna zmierzył go ironicznym spojrzeniem.

— Lalonde. A co, nikt cię nie uprzedził?

— Nie.

— Aha. Ale wierz mi, że mogłeś trafić gorzej. Lalonde to świat kolonizowany przez eurochrześcijańskie grupy etniczne, otwarty trzydzieści lat temu. Zdaje mi się, że jest tu mała społeczność Tyrataków, lecz większość osadników to ludzie. Jakoś się urządzisz. Tylko weź sobie do serca moją dobrą radę: nie wkurzaj nadzorcy zesłańców.

— Rozumie się. — Bał się zapytać, kim są ci Tyratakowie.

Pewnie jakieś ksenobionty. Myśl o nich napawała go nieokreśloną obawą, bądź co bądź nie wyściubiał dotąd nosa poza arkologię i stacje wakacyjnej kolejki. A teraz od niego wymagano, aby zamieszkał na otwartej przestrzeni pod bokiem gadających zwierzaków. Jasny Bracie!

Mężczyzna zaciągnął Quinna na tyły kosmolotu, gdzie zdjął mu kołnierz i kazał poszukać wolnego miejsca. W ostatniej sekcji siedziała grupa mniej więcej dwudziestu osób, wśród których przeważali nieopierzeni młodzieńcy, wszyscy w podobnych stalowoszarych jednoczęściowych kombinezonach roboczych, jaki i jemu wydano. Na rękawach jasnymi, szkarłatnymi literami wypisano IVT, co oznaczało transport skazańców. Wykolejeńcy. Quinn z miejsca ich rozpoznał — wydało mu się, że spogląda w lustro odzwierciedlające jego własną przeszłość. Ujrzał siebie, jaki był przed rokiem, zanim wstąpił do sekty Jasnych Braci — zanim jego życie nabrało sensu.

Quinn zbliżył się do reszty z palcami ułożonymi od niechcenia w znak odwróconego krzyża. Żadnej reakcji. Trudno. Zapiął się pasem obok mężczyzny o bladym obliczu i krótko przystrzyżonych płowych włosach.

— Jackson Gael — odezwał się jego sąsiad.

Quinn kiwnął nieznacznie głową i wymruczał swoje imię. Jackson Gael wyglądał na dziewiętnaście, najwyżej dwadzieścia lat; szczupłe ciało i wzgardliwa mina znamionowały ulicznego zawadiakę, twardego i nieskomplikowanego. Quinn zastanawiał się przez chwilę, co takiego przeskrobał, że tu trafił.

Włączyły się głośniki i pilot oświadczył, iż za trzy minuty nastąpi rozłączenie, co zajmujący przednie rzędy koloniści przyjęli z ogromnym aplauzem. Ktoś zaczął grać na mikrosyntezatorze; skoczna melodia denerwowała Quinna.

— Ale jaja — rzekł Jackson Gael. — Patrz na nich, jak się garną. Naprawdę uwierzyli w ten kit o wytyczaniu nowych granic, który wcisnęła im spółka założycielska. I pomyśleć, że przyjdzie nam spędzić resztę życia z tymi patałachami.

— Mów za siebie — stwierdził Quinn pod wpływem impulsu.

— Co ty powiesz? — Jackson wyszczerzył zęby. — Skoro jesteś taki bogaty, to czemuś nie dał w łapę kapitanowi, żeby cię wysadził w Nowej Kalifornii lub w Kulu?

— Nie jestem bogaty. Ale tu nie zostaję.

— Kapuję. Gdy już odbędziesz karę, wypłyniesz jako gruba ryba, może w branży kupieckiej. Wierzę ci. Co do mnie, nie będę się wychylał. Postaram się, żeby przydzielili mnie na jakąś farmę, gdzie doczekam końca robót. — Mrugnął okiem. — Wśród tych gamoni przyuważyłem parę fajnych laleczek. Jakież będą samotne w tej dziczy w swoich kruchych domeczkach. Ludzie po pewnym czasie zaczynają widzieć w lepszym świetle takich jak my. Może się jeszcze nie zorientowałeś, ale wśród skazańców jest bardzo mało kobitek.

Quinn gapił się na niego z konsternacją.

— Końca robót?

— A jak, końca robót. Nie wiesz, człowieku, na co cię skazali?

Myślałeś, że puszczą nas samopas, gdy dolecimy na planetę?

— Nic mi nie powiedzieli — rzekł Quinn. Czuł, jak otwiera się w nim czarna otchłań rozpaczy. Dopiero teraz zaczął sobie uświadamiać skalę swej ignorancji w kwestii wszechświata otaczającego arkologię.

— Facet, musiałeś komuś nieźle zaleźć za skórę — powiedział Jackson. — Dałeś się podejść jakiemuś politykowi?

— Nie. — Nie był to polityk, ale ktoś znacznie gorszy i działający z nieskończenie większym wyrachowaniem. Patrzył, jak ostatnia rodzina kolonistów wynurza się ze śluzy, ta z przerażoną czteroletnią dziewczynką, która głośno płakała z rękoma zarzuconymi na szyję ojca. — Mówiłeś coś o robotach?

— Słuchaj, kiedy już zejdziemy na ląd, dla mnie, dla ciebie i dla reszty zesłańców rozpocznie się dziesięć lat ciężkich robót.

Sam rozumiesz, Towarzystwo Rozwoju Lalonde zapłaciło za nasz przelot z Ziemi i teraz chce zwrotu kosztów. Z tego powodu najlepsze lata życia upłyną nam na przerzucaniu gówna za tych kolonistów. Służba dla społeczności, tak to się ładnie nazywa.

W gruncie rzeczy jesteśmy tylko bandą skazańców, Quinn, co tu dużo gadać. Budujemy drogi, wycinamy drzewa, kopiemy latryny.

Każdą bez wyjątku parszywą pracę, którą trzeba będzie wykonać, zwalą na nasze karki. Rób, co ci każą, jedz, co ci rzucą na talerz, i noś, co ci włożą na plecy, a wszystko za piętnaście franków miesięcznie, czyli mniej więcej pięć fuzjodolarów. Witaj w raju pionierów, Quinn.

* * *

Kosmolot McBoeing BDA-9008 nie był luksusową maszyną, zaprojektowano go bowiem do operacji na planetach rolniczych w początkowym stadium zasiedlenia, odludnych i prymitywnych koloniach, gdzie niełatwo o części zamienne, a konserwacją zajmują się nieudacznicy i żółtodzioby na swym pierwszym kontrakcie. Mocna, zwarta konstrukcja typu delta, zaprojektowana w jednym z osiedli asteroidalnych Nowej Kalifornii, miała długość siedemdziesięciu pięciu metrów i sześćdziesięciometrową rozpiętość skrzydeł. Nie było żadnych okien dla pasażerów, jedynie wąski pas przezrocza w kabinie pilota. Kadłub z żaroodpornego stopu berylu i boru migotał w ostrym świetle słońca — oddalonej o sto trzydzieści dwa miliony kilometrów gwiazdy typu F.

Kiedy odłączyły się uszczelnienia, małe strumyczki szarego gazu trysnęły z komory śluzowej. Zaczepy cofające się do wnętrza statku gwiezdnego uwolniły kosmolot.

Pilot włączył silniki sterujące i odsunął maszynę od ogromnej bryły statku. Z daleka McBoeing przypominał ćmę odlatującą od balonika. Gdy odległość wzrosła do pięciuset metrów, wówczas drugie, dłuższe już odpalenie silników sterujących skierowało kosmolot w stronę planety.

Lalonde było światem, który ledwo co zasługiwał na miano terrakompatybilnego. Ze względu na niewielkie nachylenie osi obrotu do płaszczyzny orbity i uciążliwą bliskość jasnego słońca, na planecie dominował gorący i wilgotny klimat, wieczne tropikalne lato. Spośród sześciu kontynentów tylko Amarisk na półkuli południowej został oddany pod osadnictwo przez spółkę założycielską. Człowiek nie mógł zapuszczać się do strefy równikowej bez stosownych kombinezonów z regulacją temperatury. Przez leżący na północy Wyman, jedyny kontynent w polarnej strefie klimatycznej, nieustannie przewalały się straszliwe burze, gdy gorące i chłodne masy powietrza ścierały się z sobą wokół jego brzegów. Skarlałe czapy lodowe pokrywały mniej niż piątą część tej powierzchni, jaka była normą dla terrakompatybilnej planety.

Gdy kosmolot przecinał gładko atmosferę, krawędzie natarcia jarzyły się mdłą czerwienią. W dole błyszczał spokojny lazurowy przestwór oceanu, upstrzonego gdzieniegdzie malutkimi atolami i łańcuchami wysp wulkanicznych. Niemal połowę pola widzenia zasłaniały bielutkie, skłębione obłoki powstające wskutek niemiłosiernego upału. Na Lalonde prawie każdego dnia padało. Między innymi dlatego spółce założycielskiej udało się zebrać potrzebne fundusze: ciepłe powietrze w połączeniu z dużą wilgotnością powietrza stwarzało idealne warunki do uprawy wielu odmian roślin, dzięki czemu farmerzy mogli liczyć na szybkie ich dojrzewanie i obfite plony.

McBoeing wyhamował do prędkości poddźwiękowej, zszedł z pułapu gęstych chmur i zakręcił w stronę zachodniego wybrzeża Amariska. Kontynent o powierzchni przeszło ośmiu milionów kilometrów kwadratowych rozciągał się od podmokłych równin na zachodzie do długiego pasma gór fałdowych na wschodzie. Owa kraina dżungli ustępującej stepom jedynie na południu, gdzie panowały niższe, subtropikalne temperatury, mieniła się szmaragdowo w promieniach południowego słońca.

W dole pod kosmolotem morze było zamulone aż na osiemdziesiąt kilometrów od bagnistego wybrzeża, dokąd sięgała brudna, brązowa plama; wskazywała na ujście Juliffe, której źródła znajdowały się prawie dwa tysiące kilometrów w głębi lądu, u podnóża gór czuwających nad wschodnim wybrzeżem. Pod względem rozległości dorzecza śmiało mogłaby rywalizować z ziemską Amazonką. Wyłącznie z tego powodu spółka założycielska postanowiła na jej południowym brzegu zbudować stołeczne (i na razie jedyne) miasto planety — Durringham.

McBoeing przeleciał nisko ponad nadbrzeżnymi trzęsawiskami, wysuwając podwozie i ustawiając się stożkowatym nosem w stronę odległego o trzydzieści kilometrów pasa startowego. Jedyny kosmodrom na Lalonde położony był w odległości pięciu kilometrów od Durringham, gdzie na wyciętej w puszczy polanie ułożono pojedynczy pas z prefabrykowanych metalowych krat, zbudowano centrum kontroli ruchu lotniczego oraz hangary z wyblakłych ezystakowych paneli.

Kosmolot lądował wśród pisku opon. Spod kół buchnął gęsty dym, gdy komputer pokładowy włączył hamulce. Nos opadł i maszyna się zatrzymała. Potem zaczęła cofać się ku hangarom.

* * *

Obcy świat. Nowy początek. Wynurzywszy się z dusznego wnętrza kabiny kosmolotu, Gerald Skibbow popatrzył z podziwem na okolicę. Widok zwartej ściany dziewiczej dżungli, próbującej wedrzeć się na teren lotniska, umocnił go tylko w przeświadczeniu, że podjął słuszną decyzję. Zanim zszedł po schodkach, uścisnął gorąco swoją żonę Loren.

— O rany, tylko popatrz! Drzewa, najprawdziwsze drzewa!

Miliony, tryliony drzew! Cały świat porośnięty drzewami. — Kiedy zaczerpnął głęboko oddechu, mina trochę mu zrzedła. Tutejsze powietrze było tak gęste, że można by je ciąć nożem. Na oliwkowym kombinezonie pojawiały się duże plamy potu. I jeszcze ten zapach zgnilizny, jakby nieco siarkowy. Ale do diabła z nim, przynajmniej oddychał naturalnym powietrzem, nie skażonym siedmioma wiekami zanieczyszczeń przemysłowych. I to się naprawdę liczyło. Lalonde było krainą spełniających się marzeń, światem niezbrukanym, na którym dzieci mogły dzięki pracy osiągnąć właściwie wszystko.

Zaraz za nim dreptała po schodkach Marie z lekko nadąsaną piękną buzią; marszczyła nos, wdychając zapach dżungli. Ale on się tym nie przejmował, miała wszak siedemnaście lat — młodzieży wszystko wydaje się w życiu nie na miejscu. Po dwóch latach wyrośnie z tego.

Paula, jego najstarsza, dziewiętnastoletnia córka, rozglądała się z zadowoleniem. Stała u boku niedawno poślubionego męża, Franka Kavy, który położył jej rękę na ramionach opiekuńczym gestem i z uśmiechem podziwiał krajobraz. Oboje napawali się tą szczególną chwilą pierwszego kontaktu z nowym światem. Frankowi niczego nie brakowało: był idealnym zięciem, nie stronił od ciężkiej pracy. Każde gospodarstwo, które Frank pomagałby prowadzić, musiałoby dobrze prosperować.

Płytę ze stłuczonych i ubitych kamieni przed hangarem pokrywały kałuże. Obok schodów sześciu urzędników LDC, Towarzystwa Rozwoju Lalonde, odbierało od pasażerów karty podróżne, sprawdzając je w blokach procesorowych. Po zweryfikowaniu danych imigrant dostawał kartę obywatelstwa i dysk kredytowy z walutą Rządu Centralnego zamienioną na miejscowe franki — pieniądz lokalny, nie uznawany nigdzie indziej w Konfederacji.

Gerald przewidział, że tak właśnie się stanie, ukrył więc w zanadrzu dysk kredytowy Banku Jowiszowego z trzema i pół tysiącem fuzjodolarów. Kiwnął z podziękowaniem po otrzymaniu nowej karty i nowego dysku, a wtedy urzędnik wskazał mu drogę do mamuciego hangaru.

— Trochę tu organizacja szwankuje — mruknęła Loren, sapiąc ciężko. Musieli odstać piętnaście minut, zanim dostali swoje karty.

— A co, chcesz już wracać? — zakpił Gerald. Uniósł kartę obywatelstwa, szczerząc zęby.

— Nie, bo nie poleciałbyś ze mną. — Oczy jej się śmiały, lecz w głosie brakowało przekonania.

Gerald nie zwrócił na to uwagi.

W hangarze dołączyli do oczekujących tam ludzi, którzy zabrali się z orbity wcześniejszym kursem. Tam też urzędnik LDC nadał całej gromadzie nazwę Grupy Przesiedleńczej nr 7. Ich opiekunka z Biura Alokacji Gruntów oznajmiła, że za dwa dni wyruszą statkiem na przydzielony im kawałek ziemi. Do czasu wypłynięcia będą spać w przejściowej sypialni w Durringham. Ponadto udadzą się do miasta piechotą, choć dla najmłodszych dzieci zostanie podstawiony autobus.

— Tato! — syknęła Marie przez zęby, kiedy wśród tłumu dały się słyszeć głośne utyskiwania.

— Co znowu? Nie masz nóg? Przecież większość czasu spędzałaś w sali gimnastycznej w dziennym klubie.

— To było tylko kształtowanie mięśni — odparła. — Nie harówka w saunie.

— Przywykniesz.

Marie zamierzała już ostro odpowiedzieć, lecz dostrzegła wyraz jego oczu. Wymieniła nieco stroskane spojrzenie z matką, po czym wzruszyła ramionami.

— Dobra.

— A co z naszym bagażem? — zapytał ktoś opiekunkę.

— Zesłańcy wyładują wszystko z kosmolotu — odpowiedziała. — Już czeka ciężarówka, która zawiezie wasz dobytek do miasta, a potem prosto na statek.

Gdy koloniści wymaszerowali do Durringham, jeden z członków obsługi naziemnej kosmodromu zagonił do pracy Quinna i pozostałych więźniów. Tak więc jego pierwszym doświadczeniem na Lalonde było trwające dwie godziny taszczenie zaplombowanych kompozytowych pojemników z ładowni kosmolotu i układanie ich na ciężarówkach. Była to męcząca praca, toteż zesłańcy szybko rozebrali się do spodenek. Quinn prawie nie odczuł zmiany, pot zdawał się oblepiać jego skórę nieścieralną warstwą.

Ktoś’ im powiedział, że przyciąganie ziemskie na Lalonde jest tylko minimalnie słabsze od standardowego. Tego również miał nie odczuć.

Mniej więcej po kwadransie pracy zauważył, że naziemna obsługa kosmodromu rozsiadła się w cieniu hangaru. Tylko zesłańcami nikt się nie przejmował.

Wylądowały jeszcze dwa McBoeingi BDA-9008, przywożąc kolejną grupę kolonistów z parkującego na orbicie statku. Jeden z kosmolotów wystartował, zabierając do zwolnionych pomieszczeń transportowca pracowników LDC. Wracali do domu, skończyły im się kontrakty. Quinn przystanął, żeby popatrzeć, jak ciemny, kanciasty kształt szybuje w niebo, by zniknąć na wschodzie. Ten widok wzbudził gniewną zazdrość w jego sercu. I nadal nikt nie zwracał na niego najmniejszej uwagi. Mógłby rzucić się do ucieczki, tutaj i zaraz, w stronę tej zatrważającej połaci nieujarzmionej puszczy poza obrębem portu. Ale przecież to kosmodrom był miejscem, dokąd chciałby uciekać. Wyobrażał też sobie, jak osadnicy traktują zbiegłych zesłańców. Może i wykazał się głupotą, dając się wywieźć na tę planetę, ale nie był naiwny.

Przeklinając pod nosem, wywlókł z ładowni McBoeinga kolejną skrzynię z narzędziami stolarskimi i zaniósł ją do ciężarówki.

Gdy zesłańcy uporali się z wyładunkiem i rozpoczęli długą wędrówkę do Durringham, z zachodu napłynęły chmury, przynosząc ciepły, rzęsisty deszcz. Quinn wcale się nie zdziwił, gdy stwierdził, że jego szary kombinezon nie jest nieprzemakalny.

* * *

Biuro kierownika Działu Rejestracji Imigrantów mieściło się w budynku administracyjnym przylegającym do centrum kontroli ruchu lotniczego na kosmodromie. Była to wydłużona, prostokątna budowla z płaskim dachem, zmontowana z ezystakowych paneli nałożonych na metalowy szkielet. Powstała przed dwudziestu pięciu laty, kiedy przybyli pierwsi osadnicy. Ojej wieku świadczyły smętne, surowe wykończenia. Pomieszczenia biurowe na Lalonde nie znały nawet konstrukcji z programowalnego silikonu, pomyślał Darcy posępnie; zaprojektowane na Lunie struktury dawały przynajmniej namiastkę komfortowego życia. Jeśli kiedykolwiek oszczędzano przy zakładaniu kolonii, to na pewno na Lalonde.

W biurze działała jednak zasilana z ogniw słonecznych klimatyzacja. Temperatura była tu na szczęście niższa, lecz wilgotność powietrza pozostawała bez zmian.

Darcy siedział na kanapie, zajęty przeglądaniem kart podróżnych, których pozbyła się najświeższa tura kolonistów w zamian za nowe obywatelstwo i dyski kredytowe. Statek przywiózł pięć i pół tysiąca ludzi z Ziemi — pięć i pół tysiąca straceńców, marzycieli i kryminalistów rozpuszczonych po świecie, aby mogli zniszczyć kolejną planetę w imię szczytnych ideałów. Po sześćdziesięciu latach w służbach wywiadowczych edenistów Darcy nie umiał myśleć o adamistach inaczej. I tacy się upierają, że to oni są normalni, pomyślał zgryźliwie. Co i rusz wymawiają ci bezbożne zdziwaczenie.

Wprowadził zapis kolejnej karty do bloku procesorowego, zerkając przelotnie na hologram. Dość przystojny dwudziestojednoletni mężczyzna o kamiennej twarzy i oczach pałających nienawiścią i strachem. Quinn Dexter, zesłaniec. Chwiejący się na kolanie Darcy’ego blok procesorowy nie rozpoznał imienia.

Odrzucił kartę na rosnący stos jej podobnych. Sięgnął po następną.

— Nigdy mi tego nie wytłumaczyłeś — odezwał się Nico Fnhagen zza biurka. — Czego wy właściwie szukacie?

Darcy podniósł wzrok. Nico Frihagen pełnił na Lalonde funkcję registratora, choć był to zbyt szumny tytuł jak dla osoby zatrudnionej w dziale administracji cywilnej, która przez większość czasu grzebie w papierkach. Zbliżał się już do sześćdziesiątki, miał klasyczne słowiańskie rysy, obwisłe policzki i przerzedzone włosy z łysiną na czole. Darcy podejrzewał, że jego przodkowie dość wstrzemięźliwie korzystali z dobrodziejstw genetycznych modyfikacji. Rozleniwiony służbista popijał z puszki piwo, które na pewno nie było rozlewane na tej planecie, a więc zostało skradzione z bagażu któregoś niczego nie podejrzewającego kolonisty.

Personel kosmodromu robił złote interesy, grabiąc mienie nowych osadników. Nico Frihagen był ważnym ogniwem tego szwindlu: karty podróżne kolonistów zawierały listę wszystkiego, co z sobą przywozili.

Owa gorliwość, z jaką wpychał nos do koryta, czyniła z registratora idealnego partnera dla agentów edenistów. Za okrągłe pięćset fuzjodolarów miesięcznie Darcy i jego współpracowniczka Lori przeglądali personalia imigrantów bez potrzeby szukania dostępu do cywilnych banków danych kolonii.

Szczegóły dotyczące imigrantów były dość ubogie; Towarzystwo Rozwoju Lalonde nie przejmowało się, kto zasiedla planetę, byleby pokrył koszty przelotu i uiścił opłatę rejestracyjną. Towarzystwo miało określić wysokość dywidendy nie wcześniej niż za sto lat, kiedy liczba ludności osiągnie sto milionów, a rozwinięte ośrodki przemysłowe zastąpią dominujące na początku rolnictwo. Planety zawsze wymagały długoterminowych inwestycji.

Jednakże Darcy i Lori wytrwale przekopywali się przez zwały informacji. Rutynowa procedura. Poza tym ktoś mógłby stać się nieostrożny.

— Skąd to nagłe zainteresowanie? Pytano cię o to? — zabrała głos Lori z drugiego końca kanapy. Siedemdziesięciotrzyletnia kobieta z prostymi, kasztanowymi włosami wyglądała na znacznie młodszą od Frihagena. Nie miała wysmukłej figury, tak charakterystycznej dla większości edenistów, w czym też przypominała Darcy’ego, dzięki czemu oboje świetnie się nadawali do tajnych działań operacyjnych.

— Nie. — Nico Frihagen potrząsnął puszką. — Ale siedzicie w tym już od trzech lat, do licha, pewnie nawet dłużej, niż przypuszczam. Nie o forsę wam chodzi, dla takich jak wy pieniądze niewiele znaczą. Czas jest dla was cenniejszy. A to znaczy, że musicie szukać kogoś naprawdę ważnego.

— Niezupełnie — odparła Lori. — Nie poszukujemy konkretnej osoby, ale człowieka o pewnych cechach.

— Niezły wykręt — pochwalił ją Darcy bezgłośnie.

— I oby to mu wystarczyło — odpowiedziała.

Nico Frihagen pociągnął głęboki haust piwa.

— Jakich cechach?

Darcy uniósł swój osobisty blok procesorowy.

— Tutaj zapisane są wszystkie parametry. Dostępne dla każdego, kto chce się zapoznać ze szczegółami. Myślisz, Nico, że chcesz się z nimi zapoznać?

— Nie. Tak tylko się zastanawiałem. Krążą pewne pogłoski, to wszystko.

— Jakie pogłoski, Nico?

Nico Frihagen wyjrzał przez okno, aby popatrzeć na brygadę zesłańców zajętych rozładunkiem McBoeinga BDA-9008.

— Chodzi o jakichś osadników, którzy zaginęli bez śladu w górze rzeki. Kilka rodzin z hrabstwa Schuster. Szeryfowie bezskutecznie przetrząsali okolicę; żadnych śladów walki, żadnych ciał.

Tylko opuszczone domy.

— Gdzie leży to całe hrabstwo Schuster? — zdziwiła się Lori.

Darcy wysłał pytanie do technobiotycznego procesora w swym bloku, zaraz też ujrzał przed oczami błyszczącą mapę dorzecza Juliffe. Hrabstwo Schuster lśniło bursztynową poświatą — zajmowało rozległy obszar ziemi o kształcie zbliżonym do prostokąta; granica hrabstwa na pewnym odcinku przebiegała wzdłuż rzeki Quallheim, jednego z setek dopływów Juliffe.

— Jak już powiedział Nico, daleko w górze rzeki. Ponad tysiąc kilometrów stąd. To ziemie niedawno przekazane pod osadnictwo.

— Może jakieś wielkie zwierzę? Krokolew lub nawet coś, czego nie odkryła ekipa dokonująca analizy ekosystemu?

— Może. — Darcy jednak w to nie wierzył. — A więc jakie słyszałeś pogłoski, Nico? Co mówią ludzie?

— Niewiele, na razie mało kto o tym wie. Gubernator wolałby wyciszyć całą sprawę, żeby nie wybuchły zamieszki wokół wsi Tyrataków. Założyli osiedla po drugiej stronie sawanny graniczącej z hrabstwem Schuster. Szeryf okręgowy nie złożyła oficjalnego doniesienia ze strachu, żeby nie obarczono ich winą. Gospodarstwa zaklasyfikowano jako opuszczone.

— Kiedy to się stało? — spytała Lori.

— Ze dwa tygodnie temu.

— Trudno cokolwiek stwierdzić — powiedziała Lori.

— To wystarczająco odludne miejsce. Mógłby tam się zaszyć.

— Przyznaję. Ale na co mu garstka prymitywnych farmerów?

— Nie sposób zgadnąć.

— Przekonamy się na miejscu?

— Niby o czym? Że gospodarstwa naprawdę są opuszczone? Nie możemy wałęsać się po dżungli w poszukiwaniu kilku rodzin, które złamały warunki kontraktu. A niech to, gdybyś mnie zapędził w środek tej dziczy, pewnie też chciałabym dać nogę.

— Nadal twierdzę, że to dziwne. Jeżeli użalali się na swój los, miejscowy szeryf powinien o tym wiedzieć.

— Owszem. Ale nawet jeśli zaraz wyruszymy, podróż do hrabstwa Schuster zajmie nam dwa lub trzy tygodnie. A po miesiącu wszelkie ślady będą już zatarte. Czyżbyś był aż tak dobrym tropicielem w dżungli?

— Można wyciągnąć z kapsuły zerowej Abrahama i Catlin.

Niech przeprowadzą zwiad.

Darcy rozważał poszczególne opcje. Abraham i Catlin, ich orły, miały udoskonalone zmysły, mimo to jednak posyłanie ich bez chociażby podstawowej znajomości terenu, na którym przebywać mogliby zaginieni, wydawało się pozbawione sensu. Przetrząśnięcie samego tylko hrabstwa Schuster potrwałoby z pół roku. Dysponując większą liczbą agentów, pewnie by się zgodził, ale nie w przypadku, gdy mogli liczyć tylko na siebie. Inwigilacja przybywających na Lalonde imigrantów była kontrowersyjnym działaniem, opartym na nie potwierdzonym meldunku sprzed blisko czterdziestu lat, jakoby Laton zakupił kopię oryginalnego raportu ekipy badającej tutejsze warunki ekologiczne. Zapuszczanie się na tej jednej podstawie na dzikie tereny nie wchodziło w rachubę.

— Nie — odmówił niechętnie. — Jak znajdziemy świeży trop, wtedy je wypuścimy. Za miesiąc przylatuje statek gwiezdny z Jospoola. Poproszę kapitana o wykonanie szczegółowych zdjęć hrabstwa Schuster.

— W porządku, ty tu jesteś szefem.

Przesłał mentalny wizerunek uśmiechu. Tak długo już z sobą pracowali, że rangi miały dla nich jedynie symboliczne znaczenie.

— Dzięki za informację — zwrócił się Darcy do Frihagena.

— Przyda wam się na coś?

— Możliwe. Twoją przysługę na pewno docenimy.

— Dziękuję. — Nico Frihagen uśmiechnął się blado i łyknął piwa.

— Odrażająca szumowina — zauważyła Lori.

— Będziemy ci jeszcze bardziej wdzięczni, jeśli dasz nam znać o dalszych zaginięciach — rzekł Darcy.

Nico Frihagen przechylił puszkę w jego stronę.

— Będę się starał.

Darcy wybrał kolejną kartę podróżną. Na górze widniało nazwisko Marie Skibbow; atrakcyjna nastolatka uśmiechała się do niego wyzywająco z hologramu. Rodziców czeka więc kilka piekielnych lat, pomyślał. Za przybrudzonym oknem gęste, szare chmury zbierały się nad zachodnim widnokręgiem.

* * *

Szeroki pas drogi łączącej Durringham z kosmodromem, wysypanej bladoróżowymi okruchami skalnymi, przecinał na przestrzał zwartą dżunglę. Ojciec Horst Elwes maszerował w stronę stolicy na tyle raźno, na ile mu pozwalały opuchnięte stopy; podejrzewał, że całe pięty ma już pokryte pęcherzami. Raz po raz kierował badawcze spojrzenie na chmury gromadzące się ponad rozkołysanymi wierzchołkami drzew, mając nadzieję, że deszcz się wstrzyma, póki nie dotrą do przejściowej sypialni.

Spośród kamyków unosiły się wiotkie pasemka pary. Panował nieznośny upał, wąska szczelina w puszczy zdawała się zachowywać jak soczewka dla promieni słońca. Na skraj drogi wdzierał się kobierzec krzaczastej trawy. Wegetacja przebiegała na Lalonde w iście zawrotnym tempie. Powietrze wypełniały trele ptaków, ich dźwięczne szczebiotanie nigdy nie milkło. To pewnie gniazdółki, pomyślał, szperając w pamięciowym leksykonie miejscowych stworzeń, w który wyposażył go kościół, nim opuścił Ziemię. Miały rozmiary zbliżone do ziemskich bażantów i jaskrawe, szkarłatne upierzenie. Jadalne, lecz nie polecane — informowała Horsta owa sztuczna pamięć.

Na drodze panował słaby ruch. Wysłużone ciężarówki przetaczały się w obu kierunkach, wożąc drewniane klatki i staroświeckie kompozytowe skrzynie wyładowane najczęściej sprzętem kolonistów.

Pracownicy kosmodromu jeździli na motorowerach o szerokich oponach z głębokim bieżnikiem, piszcząc klaksonami i pokrzykując do dziewcząt. Także kilka furmanek minęło ich z turkotem.

Horst patrzył z nie ukrywanym podziwem na rosłe zwierzęta. Nigdy me odwiedził zoo w arkologii na Ziemi. Czyż to nie dziwne, że spotykał je po raz pierwszy na planecie odległej o ponad trzysta lat świetlnych od ich miejsca narodzin? I jak udawało im się wytrzymać w tym skwarze mimo grubej sierści?

Grupa numer 7, do której należał, liczyła pięćset osób. Wszyscy wyruszyli jednocześnie zwartą gromadą pod przewodnictwem urzędniczki LDC, gawędząc wesoło. Teraz jednak, po przejściu pierwszych kilometrów, rozciągnęli się markotni w wydłużoną linię. Horst człapał w ogonie. Stawy zaczynały protestować i trzeszczeć, czuł olbrzymie pragnienie, jakkolwiek powietrze było przesycone wilgocią. Większość mężczyzn pościągała koszule i bluzy kombinezonów, zawiązując je w pasie. Podobnie zrobiło kilka kobiet. Zauważył, że wszyscy tubylcy na motorowerach noszą szorty i cieniutkie podkoszulki. Również ich opiekunka nosiła lekką odzież.

Przystanął, przez chwilę zdumiony tym, ile krwi odpływa mu z policzków, a następnie przekręcił o pełne dziewięćdziesiąt stopni zaczep uszczelniający pod szyją. Przód bluzy otworzył się natychmiast, odsłaniając cienki, niebieskawy podkoszulek, teraz zabarwiony przez pot na ciemniejszy odcień. Ten lekki, delikatny jak jedwab ubiór zdawał egzamin na pokładzie statku lub nawet w arkologii, ale zapewniał śmiesznie mizerną ochronę przed działaniem dziewiczej przyrody. Gdzieś na łączach telekomunikacyjnych musiały wystąpić usterki, bo koloniści nie przybywali tu w takim ubraniu chyba przez dwadzieścia pięć lat!

Przyglądała mu się uważnie dziewczynka w wieku około jedenastu lat. Miała charakterystyczną dla dzieci twarz aniołka i jasne włosy opadające na ramiona, zebrane w dwa spięte czerwonymi kokardkami warkocze. Spostrzegł z zaskoczeniem, że nosi solidne, sięgające nad kostki buty traperskie, luźne żółte szorty i białą bawełnianą koszulkę. Kark dziewczynki osłaniał zielony filcowy kapelusz o szerokim rondzie. Horst obdarzył ją odruchowym uśmiechem.

— Cześć, co u ciebie? Czemu nie wsiadłaś w porcie do autobusu? — zapytał.

Wykrzywiła twarz, oburzona.

— Nie jestem małym dzieckiem!

— Tego nie powiedziałem. Ale mogłaś zbajerować urzędnika spółki założycielskiej, żeby cię podrzucili. Ja przynajmniej, mając okazję, tak właśnie bym postąpił.

Pobiegła oczami w stronę białego krzyżyka na rękawie jego koszulki.

— Ale pan jest księdzem.

— Ojcem Horstem Elwesem, twoim księdzem, jeśli należysz do grupy numer 7.

— Tak, ale proszenie o miejsce w autobusie byłoby nieuczciwe — upierała się.

— Byłoby rozsądne. I jestem pewien, że Jezus by cię zrozumiał.

Dzień wydał się Horstowi piękniejszy, gdy uśmiechnęła się szeroko.

— Pan nie jest w ogóle podobny do ojca Varhoosa, którego pamiętam z domu.

— Czy to dobrze?

— O, tak. — Pokiwała głową energicznie.

— Gdzie twoja rodzina?

— Jestem tylko ja i mama. — Dziewczynka wskazała na idącą w ich kierunku kobietę, która miała ponad trzydzieści lat, czerstwą twarz i włosy tego samego koloru co córka. Na widok jej krzepkiej figury Horst westchnął za tym, co nigdy nie mogło się ziścić. Nie to, żeby Zunifikowany Kościół Chrześcijański zabraniał kapłanom wstępowania w związki małżeńskie, lecz nawet w kwiecie wieku, przed dwudziestu laty, Horst dźwigał na sobie zbędne kilogramy.

Obecnie koledzy nazywali go pieszczotliwie misiem, mimo że każdą kalorię traktował jak niebezpiecznego wirusa.

Przedstawiła się szybko jako Ruth Hilton, jej córka nosiła imię Jay. Słowem nie wspomniała o mężu czy kochanku. Już w trójkę ruszyli w dalszą drogę.

— Miło spotkać kogoś, kto praktycznie podchodzi do rzeczy — powiedział Horst. — To się nazywa pionierskie życie!

Ruth także ubrała się odpowiednio do pogody: w szorty, płócienny kapelusz i lekki bezrękawnik. Nosiła buty będące większą wersją obuwia Jay, na plecy zarzuciła sporych rozmiarów plecak, a za szeroki, skórzany pas powtykała rozmaite narzędzia. Horst nie znał ich przeznaczenia.

— Leciałeś na tropikalną planetę, ojcze — rzekła Ruth. — Czyżby Kościół nie dał ci przed podróżą dydaktycznej pamięci o Lalonde?

— Dał, ale skąd mogłem przypuszczać, że zaraz po przylocie czekają mnie forsowne marsze? Zgodnie z moim osobistym rozkładem zajęć upłynęło dopiero piętnaście godzin, odkąd opuściłem opactwo w arkologii.

— To kolonia pierwszego stadium zasiedlania — przypomniała mu Ruth bez cienia współczucia. — Myślisz może, że mają czas albo ochotę cackać się z pięcioma tysiącami mieszkańców arkologii, którzy nigdy wcześniej nie widzieli otwartego nieba?

Bez przesady!

— Nadal uważam, że powinni nas uprzedzić, żebyśmy mogli przebrać się zawczasu w jakiś stosowniejszy ubiór.

— Trzeba było zabrać trochę rzeczy do kapsuły zerowej. Ja tak właśnie zrobiłam. W kontrakcie dopuszczają dwadzieścia kilogramów podręcznego bagażu.

— Za mój przelot płacił Kościół — odparł Horst nieśmiało.

Widział, że Ruth ma wszystko, czego potrzeba do przeżycia w tym nowym, obfitującym w wyzwania świecie; jeśli jednak nie popracuje nad swoim zgryźliwym usposobieniem, pewnie trzeba będzie któregoś dnia, wyobrażał sobie, powstrzymywać tłum żądny linczu. Stłumił w sobie uśmiech. O tak, tutaj mógł wykazać się swymi zdolnościami.

— Wiesz, ojcze, na czym polega twój problem? — zapytała Ruth. — Masz w sobie zbyt dużo wiary.

Wprost przeciwnie, pomyślał Horst, sporo mi jeszcze brakuje.

Dlatego właśnie znalazłem się w najodleglejszym zakątku ludzkiego dominium, gdzie nie mogę zdziałać nic złego. Biskup okazał nadzwyczajną uprzejmość, ujmując to w ten sposób.

— Co zamierzasz robić, gdy już dotrzemy na miejsce? — zapytał. — Prowadzić gospodarstwo? A może łowić ryby w Juliffe?

— Co to, to nie! Oczywiście, będziemy samowystarczalne, zabrałam w tym celu dosyć nasion. Ale jestem też wykwalifikowaną opiekunką dydaktyczną. — Uśmiechnęła się łobuzersko. — Zamierzam zostać wiejską belferką. Kto wie, może nawet jedyną taką w hrabstwie, zważywszy na bałagan, jaki tu wszędzie panuje.

Mam z sobą laserowy imprinter i właściwie każdy przydatny kurs dokształcający. — Poklepała plecak. — To wystarczy, abym się tu z Jay wygodnie urządziła. Nie masz wyobrażenia, ile tizziy musi wiedzieć ten, kogo pakują do leśnej głuszy.

— Chyba masz rację — odparł bez zbytniego entuzjazmu. Czy również w serca innych kolonistów wkradało się teraz zwątpienie, gdy stanęli oko w oko z przygnębiającą rzeczywistością Lalonde?

Omiótł wzrokiem najbliższych ludzi. Wszyscy człapali jak w letargu. Minęła go prześliczna nastolatka z nosem spuszczonym na kwintę i wargami ściśniętymi w udręce. I ona górę kombinezonu owinęła wokół talii; pomarańczowa koszulka bez rękawów z głębokim wycięciem odsłaniała sporo gładkiej skóry, teraz pokrytej warstwą kurzu i potu. Cicha męczennica, skonstatował Horst. Odkąd w arkologii poświęcił się pracy w przytułku, często się spotykał z podobnymi przypadkami. Żaden z mężczyzn nie zwracał na nią jakiejkolwiek uwagi.

— A żebyś wiedział — rzekła tym samym gromkim, zdecydowanym głosem. — Weźmy dla przykładu buty. Wziąłeś pewnie z sobą dwie albo trzy pary.

— Dwie pary, zgadza się.

— Mądrze. Ale w dżungli nie wytrzymają nawet pięciu lat, choćby z nie wiem jak mocnego kompozytu je zrobili. Potem będziesz musiał postarać się o nowe. A wtedy przyjdziesz do mnie z prośbą o kurs szewstwa.

— Rozumiem. Dobrze to sobie wszystko przemyślałaś, co?

— Inaczej by mnie tu nie było.

Jay uśmiechnęła się do matki z głębokim podziwem.

— Nie jest ci ciężko taszczyć ten imprinter? — zapytał Horst z ciekawością.

Ruth zarechotała głośno i przetarła czoło wierzchem dłoni w teatralnym geście.

— Jasne, że sporo waży. Ale to cenna rzecz, zwłaszcza najnowsze kursy techniczne, o jakich na tym świecie jeszcze nie słyszano. Czegoś takiego nie zostawię w rękach ludzi z lotniska. Nie ma głupich.

Przebiegł po nim dreszcz zgrozy.

— Chyba nie myślisz, że oni…

— A czemu by nie? Ja na ich miejscu robiłabym to samo.

— Dlaczego wcześniej nic nie powiedziałaś? — zapytał z irytacją. — Mam w pojemnikach katechizmy, lekarstwa, wino mszalne. Ktoś z nas mógł popilnować bagaży.

— Posłuchaj, ojcze, ani myślę być przywódcą grupy, niech tę godność sprawuje jakiś rosły facet z jajami, ja dziękuję. Wątpię też, czy ktoś mi przyklaśnie, jeśli stanę przed opiekunką i powiem, że ktoś powinien zostać i dopilnować, aby jej przyjaciele nie rozkradli naszych rzeczy. Ty byś tak postąpił, z tą swoją bezinteresowną życzliwością?

— Nie, na pewno nie publicznie — odrzekł Horst. — Ale są inne sposoby.

— W takim razie lepiej zacznij o nich myśleć, bo nasze cenne pojemniki mają leżeć na kupie w miejskim magazynie jeszcze przez dwa dni, póki nie wsiądziemy na statek. A będziemy potrzebować tego, co jest w środku, oj, będziemy. Komu się ubzdurało, że do przetrwania w dżungli wystarczy jedynie determinacja i ciężka, uczciwa praca, tego życie nauczy jeszcze moresu!

— Czy zawsze musisz mieć we wszystkim rację?

— Słuchaj no, ojcze, masz tu za zadanie dbać o nasze duszyczki. Dasz sobie radę, widać po tobie, że jesteś z natury człowiekiem opiekuńczym. Choć się z tym głęboko kryjesz. Ale troska o to, żebym nie rozstała się z duszą, to już moja działka. Dlatego me zamierzam zaniedbywać żadnych środków ostrożności.

— W porządku. Myślę, że powinienem wieczorem pogadać z całą grupą. Może zorganizujemy jakąś straż w magazynie.

— Nie wadziłoby też zażądać rekompensaty za rzeczy, które gdzieś się zawieruszyły. Poskładają w jednym miejscu mienie wielu grup, więc nie powinno być z tym większych problemów.

— Inne wyjście to pójść do biura szeryfa i poprosić, aby poszukali wszystkiego, co nam ukradziono — rzekł Horst niepewnie.

Ruth parsknęła głośnym śmiechem. Przez kilka minut szli w milczeniu.

— Ruth? — zapytał w końcu. — Dlaczego tu przyleciałaś?

Kobieta wymieniła z Jay żałosne spojrzenie; obie wyglądały teraz na słabe i zalęknione.

— Ja? Uciekam — odpowiedziała. — A ty?

* * *

Durringham założono w roku 2582, kilka lat po tym, jak zespół badawczy działający z ramienia Konfederacji potwierdził wyniki analiz dokonanych przez ekipę ekologów spółki założycielskiej, oświadczając, iż fauna i flora Lalonde nie stanowi nadmiernego zagrożenia dla ludzi — bez takiego certyfikatu żadna planeta nie mogła marzyć o ściągnięciu osadników. W następnych latach spółka — po wykupieniu praw osiedleńczych od statku zwiadowczego, który odkrył planetę — szukała partnerów, przeobrażając się stopniowo w Towarzystwo Rozwoju Lalonde. Gdy zgromadzono kapitał umożliwiający wybudowanie kosmodromu, położenie podwalin pod cywilną administrację oraz doprowadzenie do umowy z edenistami na zawiązanie technobiotycznego habitatu na orbicie Murory, największego gazowego olbrzyma w układzie planetarnym, rozpoczęto wielkie dzieło sprowadzania kolonistów.

Wziąwszy pod uwagę uwarunkowania kulturowe innych planet pierwszego stadium zasiedlania, a także procedury ściągania osadników, wywodzących się w tym sektorze głównie z południowo-wschodniej Azji, zarząd LDC postanowił skoncentrować się na ludności o eurochrześcijańskim rodowodzie, aby zapewnić sobie odpowiednio wysoki napływ imigrantów. Powstała ze wszech miar demokratyczna konstytucja, mająca wejść w życie jeszcze w pierwszym stuleciu rozwoju planety; Towarzystwo zobowiązało się przekazać uprawnienia administracji cywilnej wybranym w drodze elekcji radom, a władzę, po upływie stu lat, kongresowi i prezydentowi.

Teoria zakładała, że zanim ten proces dobiegnie końca, na Lalonde rozwinie się wielkoprzemysłowa technika, a LDC będzie największym udziałowcem we wszystkich komercyjnych przedsięwzięciach na planecie. Dopiero wtedy Towarzystwo zacznie osiągać prawdziwe dochody.

W fazie wstępnej frachtowce gwiezdne dostarczyły na niską orbitę trzydzieści pięć kontenerów zrzutowych: przysadzistych, stożkowatych obiektów przeznaczonych do wejścia w atmosferę, wyładowanych po brzegi ciężką maszynerią, prowiantem, paliwem, pojazdami naziemnymi i prefabrykowanymi sekcjami pasa startowego. Kontenery, wyhamowane do prędkości mniejszej niż pierwsza prędkość kosmiczna, zaczęły po kolei spadać ku dżungli długim, płomienistym łukiem. Sygnały naprowadzające skierowały je na południowy brzeg Juliffe, gdzie wylądowały w linii długiej na piętnaście kilometrów.

Każdy kontener zrzutowy miał trzydzieści metrów wysokości i piętnaście szerokości u podstawy, a ważył z ładunkiem trzysta pięćdziesiąt ton. Niewielkie stateczniki kierunkowe przeprowadzały je przez atmosferę z rozsądną dokładnością, póki nie znalazły się siedemset metrów nad ziemią, poruszając się teraz z prędkością poddźwiękową. Ostatnie kilkaset metrów przebywały zawieszone na pękach ośmiu gigantycznych spadochronów, dzięki którym lądowanie przypominało kontrolowane zderzenie w oczach nielicznego personelu obsługi lotów, który obserwował z bezpiecznej odległości przebieg całej operacji. Kontenery zaprojektowano do podróży w jedną stronę: gdzie wylądowały, tam zostały.

Brygady montażowe dotarły do nich małymi kosmolotami i rozpoczęły wyładunek. Po opróżnieniu mogły już pełnić funkcję szczelnych pomieszczeń dla rodzin montażystów i biur urzędników administracji cywilnej gubernatora.

Otaczającą kontenery dżunglę natychmiast zrównano z ziemią; strategia palenia i wycinania dała w efekcie szeroki pokos zmaltretowanej roślinności i zwęglonych zwierząt. W podobny sposób zdobyto miejsce na przyszły kosmodrom. Kiedy powstały pasy startowe, na pokładzie McBoeingów przybyła druga tura robotników, a z nimi dodatkowy sprzęt. Ci musieli budować mieszkania od podstaw, do czego wykorzystali pnie drzew gęsto porozrzucane przez swoich poprzedników. Wokół kontenerów wyrastały jak grzyby po deszczu pierścienie prymitywnych drewnianych chat, przypominających tratwy na morzu błota. Odarta z zarośli czarnoziemna gleba wskutek nieustającego ruchu ciężkich pojazdów i codziennych deszczów przekształciła się w cuchnącą maź, grubą miejscami na ponad pół metra. Kruszarki harowały bez wytchnienia, miażdżąc kamienie dwadzieścia sześć godzin na dobę, nie nadążały jednak z dostarczaniem tłucznia potrzebnego do utwardzania błotnistych dróg rozrastającego się miasta.

Widok z podrapanego i umazanego glonami okna w biurze Ralpha Hiltcha, na drugim piętrze kontenera mieszczącego ambasadę Kulu, ukazywał mu skąpane w promieniach słońca dylowe dachy Durringham, rozrzucone po lekko falistym terenie nad rzeką. Przy rozbudowie miasta nie uwzględniano żadnego sensownego rozmieszczenia ulic. Durringham wyrósł jak wrzód, zamiast powstać w zgodzie z logicznym planem. Podejrzewał, że nawet osiemnastowieczne miasta na Ziemi miały w sobie więcej uroku.

Lalonde było już czwartą planetą, na której objął placówkę, lecz nigdy dotąd nie widział czegoś tak prymitywnego. Poplamione korpusy kontenerów zrzutowych wznosiły się nad niechlujną okolicą niby tajemnicze świątynie, połączone z ruderami miasta pajęczą siecią czarnych kabli rozpiętych od słupa do słupa. Wewnętrzne generatory termojądrowe kontenerów zaspokajały dziewięćdziesiąt procent zapotrzebowania planety na energię elektryczną, wobec czego miasto było od nich całkowicie uzależnione.

Ponieważ Królewski Bank Kulu wykupił dwuprocentowy pakiet udziałów w LDC, gdy tylko zakończył się pierwszy etap kolonizacji, Ministerstwo Spraw Zagranicznych Kulu otrzymało kontener dla swoich urzędników, przejmując pomieszczenia po pracownikach Wydziału Klasyfikacji Owoców Autochtonicznych.

Ralph Hiltch był wdzięczny za tamten zręczny manewr polityczny sprzed dwudziestu lat; dzięki niemu otrzymał gabinet z klimatyzacją, a obok malutkie dwupokojowe mieszkanko. Jako attache handlowemu, przysługiwało mu wygodniejsze mieszkanie w rezydencjalnym budynku ambasady, ale że pełnił równocześnie funkcję kierownika działającej na Lalonde placówki ESA, Agencji Bezpieczeństwa Zewnętrznego, potrzebował bezpiecznego lokum, jakie zapewnić mu mogła tylko karbotanowa konstrukcja starego kontenera. Poza tym, jak wszystko w Durringham, budynek rezydencjalny zbudowany był z drewna, a więc gnił i przeciekał.

Obserwował nieprzeniknioną, srebrzystoszarą kurtynę deszczu, która zbliżała się od strony morza. Wąska linia zieleni oznaczająca skraj dżungli bladła stopniowo nad dachami domostw. Już druga ulewa tego dnia. Naprzeciwko biurka jeden z pięciu ekranów ściennych pokazywał w czasie rzeczywistym obraz satelitarny Amanska wraz ze skrawkiem oceanu zasnutym spiralnymi ramionami chmur. Oceniał okiem znawcy, że deszcz ustanie nie prędzej niż za półtorej godziny.

Ralph odchylił się na oparcie krzesła i przyjrzał człowiekowi, który siedział skupiony po drugiej stronie biurka. Maki Gruter nawet nie drgnął pod jego twardym spojrzeniem. Był dwudziestoośmioletnim menadżerem trzeciego stopnia, zatrudnionym w Biurze Transportu. Miał na sobie szarobrązowe szorty i zieloną koszulkę, cytrynowy sztormiak przewiesił przez oparcie krzesła. Jak niemal każdego w administracji cywilnej na Lalonde, i jego można było kupić, albowiem wszyscy bez wyjątku urzędnicy uważali swój pobyt na tym odludnym świecie jako okazję do żerowania zarówno na LCD, jak i kolonistach. Ralph zwerbował Grutera przed dwu i pół laty, miesiąc po swoim przylocie. I nie musiał zarzucać jakichś specjalnych sieci, wystarczyło po prostu wybrać kogoś z chmary gorliwych ochotników. Bywało, że tęsknił za spotkaniem z urzędnikiem odpornym na zapach wszechpotężnego fuzjodolara. Kiedy za trzy lata skończy się jego praca na Lalonde, będzie musiał przejść wiele kursów odświeżających. Tak łatwo było tutaj zatracić człowieczeństwo.

Czasami wręcz się zastanawiał, dlaczego Agencja przystąpiła do operacji na planecie, która stawała się dżunglą zaludnioną przez psychopatycznych neandertalczyków. Jednakże Lalonde znajdowało się w odległości zaledwie dwudziestu dwóch lat świetlnych od księstwa Ombey — układu słonecznego, który królestwo Kulu objęło niedawno swoją władzą, a który sam dopiero co przeszedł drugie stadium rozwoju. Rządząca dynastia Saldanów chciała mieć pewność, że Lalonde nie przystąpi do wrogich jej frakcji. Ralph i jego współpracownicy zostali przydzieleni do obserwowania politycznych przeobrażeń w kolonii, a w razie potrzeby potajemnego wspierania aspirantów o zbieżnych poglądach — pieniędzmi bądź faktami obciążającymi rywali, czymkolwiek, o co by poprosili.

We wczesnym okresie samorządności krystalizowała się scena polityczna na następne wieki, toteż Agencja starała się ze wszystkich sił, ażeby pierwsi wybrani przywódcy byli ideologicznie spokrewnieni z politykami Królestwa. Słowem, miał powstać rząd marionetkowy.

Sensowna strategia, jeśli rozważyć długofalowe konsekwencje: zestawić kilka milionów funtów wydanych teraz z miliardami, jakie pochłonęłaby ewentualna akcja zbrojna przeciwko rozwiniętemu technologicznie i ekonomicznie światu, zdolnemu zbudować własną flotę wojenną. Saldanowie podchodzili do każdego problemu pod tym właśnie kątem — mając przed sobą długie lata życia, podejmowali działania zakrojone na szeroką skalę.

Ralph uśmiechnął się uprzejmie do Makiego Grutera.

— Jakieś podejrzane ptaszki w tej ostatniej grupie?

— Nie sądzę — odparł urzędnik. — Sami rodowici Ziemianie.

Wśród więźniów wyłącznie wykolejeńcy, młodzi i na tyle głupi, żeby dać się złapać. Żadnych politycznych zesłańców, a przynajmniej tych z listy. — Za jego głową ekran przedstawiający mizerny ruch na orbicie Lalonde pokazywał kosmolot cumujący do kolejnego transportowca z kolonistami.

— Dobrze. Chcę to jeszcze sprawdzić, ma się rozumieć — rzekł Ralph, po czym zawiesił głos z wyczekiwaniem.

— W porządku. — Maki Gruter wykrzywił wargi w niepewnym uśmiechu. Wyciągnął blok procesorowy i przekazał datawizyjnie odpowiednie pliki.

Ralph nadzorował przepływ informacji do swego neuronowego nanosystemu, wypełniając nimi wolne komórki pamięci. Programy detekcyjne porównały pięć i pół tysiąca nazwisk z podstawową listą najbardziej kłopotliwych ziemskich agitatorów politycznych, jakich znała Agencja. Żadne nie pasowało. W wolnej chwili cały wykaz zostanie jeszcze przesłany do jego bloku procesorowego i tam nastąpi szczegółowe ich porównanie z obszernym katalogiem zawierającym nazwiska recydywistów, zdjęcia twarzy, a w pewnych przypadkach również próbki DNA, wszystko to wyłowione przez Agencję z najdalszych zakątków Konfederacji.

Wyjrzał ponownie przez okno, żeby popatrzeć na gromadę nowo przybyłych kolonistów: wlekli się grząską drogą przechodzącą obok porośniętego trawą i rzadkimi kępami róż skweru, który uchodził za ogród ambasady. Spadł deszcz i w ciągu paru sekund przemoczył ich do suchej nitki. Kobiety, dzieci i mężczyźni z ociekającymi wodą włosami, w kombinezonach przylepionych do ciała na podobieństwo ciemnej, pomarszczonej jaszczurczej skóry — wszyscy sprawiali równie żałosne wrażenie. Być może łzy płynęły po niektórych twarzach, lecz z powodu deszczu nie sposób było ich dostrzec.

A przecież pozostały im jeszcze trzy kilometry do rzeki, gdzie niedaleko brzegu zbudowano przejściową sypialnię.

— Chryste, co za widok — mruknął. — I tacy mają współtworzyć wspaniałą przyszłość tej planety? Nawet nie umieli zorganizować sobie przyzwoicie wędrówki z kosmodromu, żaden nie pomyślał o zabraniu odzieży przeciwdeszczowej.

— Był pan kiedyś na Ziemi? — zapytał Maki Gruter.

Ralph odwrócił się od okna, zaskoczony tym pytaniem. Zazwyczaj Maki ulatniał się pospiesznie po zgarnięciu pieniędzy.

— Nie.

— A ja tak. Cała ta planeta to jedna gigantyczna wylęgarnia nieudaczników. Nasze szlachetne korzenie, dobre sobie. W porównaniu z Ziemią tutejsza przyszłość może się wydać całkiem sympatyczna.

— Być może. — Ralph wysunął szufladkę i wyciągnął dysk kredytowy Banku Jowiszowego.

— Jest jeszcze ktoś, kto popłynie w górę rzeki z tą grupą osadników — oświadczył Maki. — Mam dla niego zorganizować kajutę, tyle wiem na pewno.

Ralph zatrzymał się w połowie zatwierdzania przelewu na zwykłą sumę trzystu fuzjodolarów.

— Kto taki?

— Komisarz z biura szeryfa. Nie znam imienia, ale wysyłają go do hrabstwa Schuster, żeby rozejrzał się w sytuacji.

Ralph słuchał wywodu Makiego o zaginięciu rodzin farmerskich, myśląc z niepokojem, jakie konsekwencje mogą z tego wyniknąć. Ktoś w biurze gubernatora musiał nadać tej sprawie duże znaczenie, na planecie było bowiem tylko pięciu komisarzy, wyszkolonych do walki, znakomicie uzbrojonych fachowców o polepszonej przemianie materii. Gubernatorzy kolonii odsyłali ich do rozwiązywania poważnych problemów, wyłapywania bandytów bądź tłumienia rozruchów — wszędzie tam, gdzie należało natychmiast przywrócić porządek.

Jednym z obowiązków Ralpha było wypatrywanie w układzie słonecznym śladów pirackiej działalności. Bogate Kulu ze swoją flotą handlową prowadziło nieustanną wojnę ze statkami najemników. Niezdyscyplinowane, słabo patrolowane planety kolonialne z kulejącą siecią telekomunikacyjną stanowiły idealny rynek zbytu dla skradzionych ładunków, tym bardziej że większość imigrantów miała choć tyle rozumu w głowie, by przywieźć z sobą dysk płatniczy pełen fuzjodolarów. Kontrabandę sprzedawano zawsze na obrzeżach zamieszkanych terenów; tam marzenia rozwiewały się po kilku tygodniach, kiedy było już wiadomo, jak trudno przeżyć poza ostoją zamkniętej arkologii. Nikogo tam też nie obchodziło, skąd pochodzą skomplikowane urządzenia techniczne i palii kiety opatrunkowe.

Może zaginieni pytali zbyt natarczywie o pochodzenie towarów?

— Dzięki za wiadomość — powiedział, po czym zwiększył wypłatę do pięciuset fuzjodolarów.

Maki Gruter uśmiechnął się z wdzięcznością, kiedy jego dysk kredytowy potwierdził przyjęcie premii pieniężnej.

— Drobiazg.

Minutę po wyjściu kierownika Biura Transportu weszła Jenny Harris, trzydziestoletnia pracowniczka Agencji w randze porucznika, wykonująca swą drugą planetarną misję. Miała płaską twarz, haczykowaty nos, krótkie ciemnorude włosy i szczupłą figurę, która jakby zaprzeczała jej sile. W ciągu dwóch lat pobytu na Lalonde udowodniła, że jest kompetentnym oficerem, chociaż w każdej sytuacji trochę zbyt gorliwie odwoływała się do przepisowych procedur.

Przysłuchiwała się z uwagą, kiedy Ralph powtarzał słowa Makiego Grutera.

— Nie doszły mnie żadne słuchy, żeby w górze rzeki pojąwiały się urządzenia niewiadomego pochodzenia — stwierdziła.

— Notujemy tylko zwyczajne czarnorynkowe interesy, jak sprzedaż sprzętu, który personel kosmodromu kradnie kolonistom.

— Czy dysponujemy dużą siatką w rejonie Schuster?

— Raczej niewielką — odparła z wahaniem. — Polegamy głównie na kontaktach w biurze szeryfa, to oni nam ślą raporty o kontrabandzie. Swoje dorzucają też załogi statków. Największe kłopoty, jak zawsze, mamy z łącznością. Moglibyśmy rozdać bloki nadawczoodbiorcze naszym ludziom w górze rzeki, ale satelity Sił Powietrznych Konfederacji przechwycą każdą transmisję, choćby najlepiej zaszyfrowaną.

— Dobra. — Ralph pokiwał głową. Odwieczny dylemat: z jednej strony pilna potrzeba, z drugiej ryzyko wpadki. Tylko że na tym etapie rozwoju Lalonde pośpiech nie był konieczny. — Ktoś z naszych wypływa w górę rzeki?

Jenny Harris zwlekała z odpowiedzią, gdy jej neuronowy nanosystem przeglądał rozkład rejsów.

— Owszem. Zgodnie z planem, za dwa dni kapitan Lambourne wypływa z nową grupą kolonistów. Będą się osiedlać zaraz za Schuster. To dobra kurierka, zbiera dla mnie meldunki od naszych konfidentów w terenie.

— Dobrze. Każ jej zasięgnąć języka w sprawie zaginionych rodzin i niech się dowie, czy nie pokazały się tam ostatnio jakieś podejrzane urządzenia. Póki co, skontaktuję się z Solankim. Zobaczymy, czy wie już coś na ten temat. — Kelven Solanki pracował w małym biurze Sił Powietrznych Konfederacji w Durringham. Zgodnie z polityką Konfederacji, nawet najnędzniejszej z planet kolonialnych przysługiwała nie mniejsza ochrona niż rozwiniętym światom, a biuro miało być widomym tego dowodem.

Aby nikt w to nie wątpił, dwa razy do roku odwiedzała Lalonde fregata 7 Floty, bazująca na co dzień na odległym o czterdzieści dwa lata świetlne Roherheimie. Między tymi wizytami nad układem słonecznym czuwało nieustannie stado satelitów obserwacyjnych typu ELINT, przekazując wyniki swoich obserwacji bezpośrednio do centralnego biura Sił Powietrznych.

Ich drugorzędna rola, podobnie jak Ralpha i Agencji, polegała na wypatrywaniu wszelkich oznak piractwa.

Komandor porucznik Solanki przyjął Ralpha zaraz po jego przybyciu na planetę. Saldanowie zawsze popierali poczynania Konfederacji, tak więc nawiązanie współpracy w zakresie ścigania piractwa obaj uznali za rozsądny pomysł. Z komandorem układało się Ralphowi w miarę dobrze, do czego poniekąd przyczyniała się mesa, gdzie serwowano niezaprzeczalnie najlepsze posiłki w mieście; poza tym żaden z nich nie wspominał nigdy o pozostałych obowiązkach Ralpha.

— Doskonały pomysł — rzekła Jenny Harris. — Jeszcze dzisiaj spotkam się z Lambourne i wytłumaczę jej, na czym nam zależy. Będzie chciała zapłaty — dodała ostrożnym tonem.

Ralph sięgnął do nanosystemu po plik z informacjami o Lambourne i potrząsnął głową, widząc, jak drogie są usługi tej kobiety.

Mógł przypuszczać, ile zażąda za swą misję zbierania informacji w górze rzeki.

— Trudno, zapłacimy. Ale proszę, spróbuj zejść poniżej tysiąca.

— Postaram się.

— Kiedy się z nią dogadasz, uruchom wtyczkę w biurze gubernatora i dowiedz się, dlaczego czcigodny Colin Rexrew uważa za konieczne wysłać komisarza do zbadania sprawy zaginionych farmerów, o których nikt wcześniej nie słyszał.

Po wyjściu Jenny przesłał datawizyjnie listę nowych kolonistów do analizy w bloku procesorowym, potem usiadł wygodnie i zaczął się zastanawiać, co powinien powiedzieć komandorowi Solankiemu.

Przy odrobinie szczęścia przeciągnie spotkanie i wprosi się na obiad w mesie.

6

Dwadzieścia dwa tysiące kilometrów przed „Oenone” międzygwiezdna noc pochłonęła błękitne strużki jonów z silników manewrowych statku adamistów „Dymasio”. Za pośrednictwem sensorów optycznych jastrzębia Syrinx patrzyła, jak jaskrawa kropka światła rozpływa się w nicość. Na obrzeżu jej umysłu zamrugały wektory kierunkowe, efekt machinalnych obliczeń dokonanych na podstawie instynktu przestrzennego „Oenone”. „Dymasio” ustawił się w kierunku odległego o osiem lat świetlnych układu planetarnego Honeck; parametry ustawienia zostały odczytane z bezbłędną precyzją.

— Myślę, że nam nie zwieją — zwróciła się do Thetisa. „Graeae”, jastrząb jej brata, dryfował tysiąc kilometrów obok „Oenone”. Oba jastrzębie zmniejszyły do minimum pola dystorsyjne.

Działały w trybie pełnej niewykrywalności, przy znikomym poborze mocy. Nawet w toroidzie znikła grawitacja. Załoga nie jadła gorących posiłków, nie było spalania odpadków, potrzeby fizjologiczne załatwiano do woreczków sanitarnych. Nikt nie marzył o ciepłej wodzie. Korpus „Oenone” razem z toroidem załogi oplótł sieciowy płaszcz kabli odprowadzających ciepło, pokryty gęstą, pochłaniającą światło pianką izolacyjną. Całe wydzielane przez statek ciepło gromadziło się w płaszczu, następnie wypromieniowywał je pojedynczy panel termozrzutu, zawsze skierowany przeciwnie do tropionej ofiary. P ›zostawiono otwory dla pęcherzy sensorowych „Oenone”, lecz to było wszystko. Statek ciągle narzekał na swędzenie, co wydawało się śmieszne. Syrinx na razie zachowywała spokój.

— Też tak myślę — odpowiedział Thetis.

Syrinx poczuła dreszcz niepokoju, pomieszany z pełnym wyczekiwania napięciem. Przez siedemnaście dni podążali za „Dymasiem”, trzymając się od dwudziestu do trzydziestu tysięcy kilometrów z tyłu, kiedy lawirował całkowicie przypadkowym kursem między nie zamieszkanymi układami planetarnymi, chcąc namierzyć bądź zgubić ewentualny pościg. A pościg tego rodzaju zawsze był trudny i uciążliwy, wpływał nużąco nawet na psychikę edenistów, a cóż dopiero mówić o rekrutowanym wśród adamistów dwudziestoosobowym oddziale komandosów, który mieli na pokładzie. A jednak mimo nie sprzyjających warunków kapitan Larry Kouritz podczas trwania misji utrzymywał dyscyplinę wśród swoich żołnierzy, czym zdobył sobie szacunek Syrinx, jakim darzyła niewielu adamistów.

Wyobrażała sobie, jak po dokonaniu ostatniej korekty współrzędnych „Dymasio” chowa swoje czujniki i składa panele termozrzutu, przygotowując się do skoku z naładowanymi węzłami modelowania energii.

— Gotów? — zapytała „Oenone”.

— Jak zawsze — odparł cierpko jastrząb.

O tak, odetchnie z ulgą, kiedy skończy się ta operacja.

To Thetis namówił ją do podpisania siedmioletniego kontraktu na służbę w Siłach Powietrznych Konfederacji — Thetis z tym swoim silnym poczuciem obowiązku i odpowiedzialności, porwany fanatycznym zapałem. Syrinx zawsze myślała o zaciągnięciu się do Floty: Athene opowiadała często niesfornym dzieciom o swojej służbie, roztaczała przed ich oczami urokliwą wizję rycerzy kosmosu związanych duchem braterstwa. Synnx po prostu nie przypuszczała, że nastąpi to tak szybko, zaledwie trzy lata po pierwszych lotach „Oenone”.

Ze względu na swą siłę i zwinność, jastrzębie stanowiły zasadniczy składnik Sił Powietrznych, najmowane przez admirałów Floty jako idealne okręty pościgowe. „Oenone” i „Graeae”, gdy najpierw zostały wyposażone w ofensywne i obronne systemy bojowe oraz w bogaty zestaw czujników elektronicznych, a potem przeszły trzymiesięczne przeszkolenie, dostały przydział do 4 Floty, prowadzącej operacje z baz w Oshanko, stolicy Imperium Japońskiego.

Aczkolwiek Siły Powietrzne Konfederacji tworzyły z założenia organizację ponadnarodową, to jednak załogi jastrzębi zawsze składały się z edenistów. Także załoga Syrinx wyglądała jak dawniej: Cacus, inżynier odpowiedzialny za moduły mieszkalne; Edwin, nadzorujący mechaniczne i elektryczne układy toroidu; Oxley, operator wielofunkcyjnego pojazdu serwisowego i pilot aeroplanu z polem jonowym; Tulą, specjalistka od wszystkiego oraz oficer medyczny. No i oczywiście Ruben, ekspert od generatorów termojądrowych, który został kochankiem Syrinx w miesiąc po zaokrętowaniu się na „Oenone”. Mając sto dwadzieścia pięć lat, był od niej starszy dokładnie o stulecie.

Czuła się znowu jak beztroska dziewczyna u boku Auliego, choć jawnie temu przeczyły jej kapitańskie obowiązki. Spali razem, kiedy tylko pozwalał im na to harmonogram zajęć, a będąc na przepustce, buszowali po planecie, habitacie czy osiedlu asteroidalnym — gdziekolwiek zdarzyło im się zawinąć. Chociaż Ruben był już w podeszłym wieku, zachował — podobnie jak większość edenistów — doskonałą sprawność fizyczną, dzięki czemu w ich stosunkach miłosnych nigdy nie wiało nudą. Oprócz tego łączyła ich wspólna radość z poznawania różnorodnych kultur kwitnących w Konfederacji, jakże cudownie odmiennych. Za sprawą Rubena i jego niewyczerpanej — zdawałoby się — cierpliwości, Syrinx nauczyła się tolerować adamistów i ich dziwactwa.

Dlatego też przyjęła zlecenie Sił Powietrznych.

Dochodził jeszcze ów swojski, perfidny dreszczyk zadowolenia, o jaki przyprawiał ją fakt, że wszyscy uważali jej związek za nieco skandaliczny. Duże różnice wie! u między partnerami zdarzały się często wśród edenistów, zważywszy na długość ich życia, ale sto lat… to wykraczało poza granicę przyzwoitości. Tylko Athene nie wyrażała zastrzeżeń, zbyt dobrze znała własną córkę. Bądź co bądź, ich związek nie był aż tak poważny: Ruben jej odpowiadał, ponieważ miał nieskomplikowaną i skłonną do zabawy naturę.

Do załogi dokooptował jeszcze Chi, przydzielonego im przez wojsko speca od broni — oficera, który swą karierę związał z Siłami Powietrznymi Konfederacji, mimo że od oficerów sztabowych dowództwo wymagało wyrzeczenia się dotychczasowego obywatelstwa (warunek mało praktyczny w przypadku edenistów).

„Oenone” i „Graeae” przez cztery lata patrolowały nie zamieszkane układy słoneczne oraz zapewniały eskortę statkom handlowym w nadziei, że dojdzie do spotkania z piratami. Jastrzębie brały też udział w wielkich manewrach taktycznych, gdzie poligonami były całe układy planetarne, uczestniczyły w nalocie na stację przemysłową podejrzewaną o produkcję os bojowych z napędem na antymaterię tudzież składały niezliczone wizyty grzecznościowe w całym sektorze podległym 4 Flocie. Przez ostatnie osiemnaście miesięcy z polecenia admiralicji wykonywały niezależne zadania pościgowe pod dowództwem CNISu, Służb Wywiadowczych Sił Powietrznych. To już była ich trzecia samodzielna misja. Pierwszy statek okazał się pusty, gdy go przechwycili. Drugi, czarny jastrząb, zdołał się wymknąć, wydłużając skok, co wprawiło Syrinx w nastrój przygnębienia. Jednakże „Dymasio” zdecydowanie miał coś na sumieniu; Służby Wywiadowcze od dłuższego już czasu podejrzewały go o przewożenie antymaterii i teraz to się potwierdzało. Statek sposobił się właśnie do wejścia w granice zamieszkanego układu planetarnego, gdzie na asteroidzie miał umówione spotkanie z pewnym ugrupowaniem separatystycznym. Tym razem dokonają aresztowania! Nareszcie! Perspektywa sukcesu wydawała się zagęszczać atmosferę w kabinie „Oenone”.

Nawet Eileen Carouch, oficerowi łącznikowemu Służb Wywiadowczych w randze porucznika, udzielała się niecierpliwość edenistów. Siedziała obok Syrinx z zapiętymi pasami — kobieta w średnim wieku z nieprzeniknioną, trudną do zapamiętania twarzą, co pomagało jej zapewne w pracy agenturalnej. Za tą maską ukrywała się jednak osoba spontaniczna i zaradna — bądź co bądź, wpadła na trop nielegalnego transportu „Dymasia”.

W tym momencie zaciskała mocno powieki, korzystając z datawizyjnych informacji, które „Oenone” przekazywał poprzez technobiotyczne procesory sprzężone z ich mechanicznymi odpowiednikami, tak aby wszyscy adamiści mogli wiedzieć, co się dzieje.

— „Dymasio” wykona zaraz skok — oznajmiła Syrinx.

— I całe szczęście. Moje nerwy już dłużej by tego nie wytrzymały.

Uśmiech pojawił się na ustach Syrinx. Czuła się zawsze trochę niezręcznie podczas indywidualnych kontaktów z adamistami; oni i te ich emocje zatrzaśnięte wewnątrz nieprzeniknionej czaszki — nigdy nie było wiadomo, co im naprawdę chodzi po głowie, a to deprymowało edenistów przyzwyczajonych do emfatycznych wyznań. Okazało się jednak, że Eileen wyraża swoje opinie bez owijania w bawełnę. Synnx lubiła jej towarzystwo.

„Dymasio” zniknął. Syrinx poczuła ostre zwichrowanie przestrzeni, kiedy węzły modelujące statku zakrzywiły wokół kadłuba materię rzeczywistości; dla „Oenone” dystorsja była niczym błysk.

Taki, którego parametry mógł określić w stu procentach. Jastrząb instynktownie poznał współrzędne wynurzenia.

— W drogę! — zakomenderowała Syrinx.

Przez komórki modelujące statku przepłynęła energia. Otworzyło się wejście tunelu czasoprzestrzennego i wlecieli w jego szeroką gardziel. Syrinx miała jeszcze świadomość, że „Graeae” generuje własny tunel, gdy szczelina się zwarła, zamykając ich w bezczasowej pustce. Wyobraźnia w parze z rzeczywistymi informacjami z ośrodków czuciowych jastrzębia wprawiła ją w;tan tępego oszołomienia na tych kilka uderzeń serca, kiedy podróżowali przez tunel. W nieokreślonej odległości otworzył się terminal — odmienna postać pustki — który na pozór wyginał się w ich stronę. Do środka zaczął się wlewać blask słońca, tworząc filigranową pajęczynę niebiesko — białych linii wokół kadłuba. „Oenone” wypadł w przestrzeń kosmiczną. Gwiazdy znowu błyszczały jak diamenty.

Horyzont zdarzeń zniknął wokół korpusu „Dymasia”, statek wynurzył się w odległości pięciu lat świetlnych od słońca układu Honeck. Zespoły sensorów i panele termozrzutu wypełzały z kadłuba z nieśmiałością zimującego zwierzęcia, które wiosennego dnia opuszcza norę. Jak w przypadku wszystkich statków adamistów, tak i temu trochę czasu zabrała weryfikacja pozycji i przebadanie najbliższej okolicy w poszukiwaniu przelatujących komet czy skalnych okruchów. Ta charakterystyczna zwloką nie pozwoliła mu dostrzec potężnych zawirowań przestrzeni w miejscach, gdzie otwierały się terminale jastrzębi.

Nie zdając sobie sprawy z obecności niewidocznych prześladowców, kapitan „Dymasia” uruchomił termojądrowy silnik napędowy i skierował się na nowe współrzędne skoku.

— Znowu się przemieszcza — powiedziała Syrmx. — Zechce wejść w głąb układu. Mamy go teraz przechwycić? — Przerażała ją myśl, że statek wwoził antymaterię do zamieszkanego układu.

— Dokąd się kieruje? — zapytała Eileen Carouch.

Synnx zasięgnęła informacji w leksykonie przechowywanym w komórkach pamięci „Oenone”.

— Chyba na Kirchola, jednego z gazowych olbrzymów.

— Jakieś osiedla na orbicie? — Eileen słabo sobie radziła z uzyskiwaniem wiadomości od „Oenone”, wolałaby pewnie korzystać ze sprzętowych układów pamięci.

— Żadnego z listy.

— W takim razie dojdzie do spotkania w przestrzeni. Nie przechwytujcie, ale idźcie jego tropem.

— Mamy znowu go wpuścić do zamieszkanego układu?

— Jasne. Niech pani posłucha. Gdyby chodziło nam tylko o antymaterię, weszlibyśmy na pokład w dowolnej chwili w ciągu tych trzech miesięcy. Bo od dawna już wiemy, co mają w ładowni.

„Dymasio” odwiedził siedem zamieszkanych układów słonecznych, odkąd zaczęliśmy go monitorować, a mimo to żadnemu z nich nie zagroził. Mój agent mnie zapewnił, że kapitan znalazł kupca wśród tutejszych buntowników i ja chcę go dorwać. W ten sposób za jednym zamachem zgarniemy dostawców i odbiorców. Może nawet poznamy lokalizację stacji produkującej antymaterię. Gratulacjom nie będzie końca, więc niech pan zachowa cierpliwość.

— W porządku. Słyszałeś wszystko? — zapytała Thetisa.

— Co do joty. Ona ma rację.

— Wiem, ale… — Przesłała mu emocjonalną wiązankę zapału i obawy.

— Tylko spokojnie, siostrzyczko. — Mentalny śmiech. Thetis zawsze wiedział, jak ją podejść. Wprawdzie „Graeae” narodził się przed „Oenone”, lecz rozmiarami odstawał od swego krewniaka; z kadłubem o średnicy stu pięćdziesięciu metrów „Oenone” był największym z dzieci „Iasiusa”. Dopiero hormony wzrostu wieku młodzieńczego pozwoliły Thetisowi dorównać Syrinx w siłowych zapasach. Zawsze jednak dzieliła ich najmniejsza różnica, zawsze z sobą rywalizowali.

— Nie spotkałem jeszcze nikogo, kto by się mniej nadawał na kapitana — zakpił Ruben. — Brak opanowania i dziewczęca beztroska to twoje stabe strony, młoda damo. Kiedy będzie po wszystkim, zmieniam statek. Pal licho warunki kontraktu.

Zaśmiała się głośno, lecz szybko spoważniała i ze względu na Eileen udała kaszel. Mimo że przywykła do bezwzględnej szczerości, jaką narzucała więź afiniczna, Ruben zdumiewał ją zawsze dogłębną znajomością jej stanów emocjonalnych.

— Jakoś nie narzekasz na inne atrybuty mojej młodości — odcięła się, pokazując przy tym wymowny gest.

— Zaczekaj tylko, moja damo, aż będziemy po służbie.

— Trzymam cię za słowo.

Mila perspektywa skróciła jej czas żmudnego oczekiwania.

Z powodu konieczności dokładniejszego wyboru trajektorii lotu w przypadku skoku w pobliże planety „Dymasio” przez dobre pięćdziesiąt minut ustawiał kurs. Kiedy wreszcie nowy wektor orbitalny przeciął się z Kircholem, statek przekonfigurował się do skoku.

— Proszę o sprawdzenie stanu uzbrojenia — zarządziła Synnx, kiedy światło silników „Dymasia” zaczęło przygasać.

— Myśliwce bezpilotowe i systemy obrony zbliżeniowej w pełnej gotowości — zameldował Chi.

— Uwaga, zarządzam alarm pierwszego stopnia. Nie wiemy, jakimi siłami rozporządza nieprzyjaciel w sąsiedztwie Kirchola, musimy więc zachować maksymalne środki ostrożności.

Admirał chce, żebyśmy nałożyli areszt na ten statek, nie chce jego zniszczenia, lecz gdy wróg zaatakuje przeważającymi siłami, odpalimy osy bojowe i szybko się wycofamy. Miejmy nadzieję, że to gniazdo bandytów.

Przechwyciła czyjeś niewyraźne, mentalne sarkanie.

— Proszę, tylko nie następny skok dla zmylenia.

Ze znużonego tonu wywnioskowała, że musiał to być Oxley, mężczyzna jeszcze starszy od Rubena, liczący już sobie sto pięćdziesiąt lat. Sinon polecał go jej uwadze, kiedy kompletowała swoją pierwszą załogę. Gdy wstąpiła do Floty, pozostał z nią głównie z poczucia lojalności. Czy powinien?

„Dymasio” wykonał skok.

Brunatna kula Kirchola wisiała trzysta siedemdziesiąt tysięcy kilometrów pod kadłubem „Oenone” w towarzystwie księżyców słabo migoczących w mętnym świetle odległego słońca. Gazowy olbrzym nie miał nic z majestatyczności Saturna, był ponury i nieciekawy. Nawet pasmom burzowym brakowało wigoru.

„Dymasio” wraz z dwoma jastrzębiami wynurzył się nad południowym biegunem — w tej jakże ogromnej skali jeden szary punkcik i dwie czarne kropki ściągane z niezauważalną powolnością przez pole grawitacyjne planety.

Syrinx otworzyła przed Chi swój umysł, scalając percepcyjne zdolności „Oenone” z wiedzą specjalisty od uzbrojenia na temat potencjału os bojowych. Jej impulsy nerwowe przebyły długi dystans, sprawiając, że oddalony od niej człowiek drgnął w odpowiedzi.

„Dymasio” zaczął wysyłać prosty kod radiowy w kierunku gazowego olbrzyma. Tak się przy tym ustawił, aby zbędny sygnał nie popłynął w stronę zaludnionego wnętrza układu — aby nikt nie wykrył jego źródła nawet po kilku godzinach, kiedy fale radiowe pokonają dzielącą je przestrzeń.

Nadeszła odpowiedź, lecz sygnały z orbity Kirchola emitowało coś, czego nie obejmowały na razie swym zasięgiem detektory mas „Oenone”. Punkt źródłowy zaczął się poruszać, wychylając się łukiem ze swojej orbity z przyspieszeniem 5 g. „Oenone” nie zauważył żadnego śladu w podczerwieni, me byio też spalin silnika odrzutowego. Urwał się sygnał radiowy.

— Czarny jastrząb. — Tętniąca zawiścią mysi połączyła edenistów na obu jastrzębiach.

— Jest mój — upomniała Syrinx brata w trybie jednokanałowym. Dobrze pamiętała tego ostatniego czarnego jastrzębia, który im się wymknął. Zawrzała złością.

— Odpuściłabyś sobie — zaprotestował.

— Mój — powtórzyła chłodno. — Na ciebie spadnie chwała tego, kto przechwyci antymaterię. Czego ci więcej potrzeba?

— Ale następnego czarnego jastrzębia, na którego się natkniemy, już ci nie odstąpię.

— Oczywiście — zapewniła.

Thetis wycofał się i wnet przestało ją dochodzić jego narzekanie. Wiedział, że próżno polemizować z siostrą, kiedy jest w takim nastroju.

— Lecimy za nim? — zapytał „Oenone”.

— A co myślałeś? — uspokoiła swój statek.

— I dobrze. Denerwuje mnie, że ten ostatni nam uciekł.

Też mogłem skoczyć tak daleko.

— Nie, nie mogłeś. Nie dziewiętnaście lat świetlnych. Podczas takiej próby uszkodziłbyś tylko komórki modelujące. Piętnaście lat świetlnych to nasza górna granica.

Choć „Oenone” nie odpowiedział, wyczuwała jego oburzenie.

Sama miała wtedy wielką ochotę spróbować dłuższego niż zwykle skoku, lecz powstrzymał ją strach przed uszkodzeniem jastrzębia.

Strach i perspektywa utknięcia wraz z załogą gdzieś na mieliźme wszechświata.

— Nigdy bym nie skrzywdził ciebie ani załogi — stwierdził czule „Oenone”.

— Wiem. Ale to było wkurzające, prawda?

— Jeszcze jak!

* * *

Czarny jastrząb przeciął płaszczyznę ekliptyki długim, pełnym wdzięku łukiem. Nawet kiedy zwolnił, żeby spotkać się z „Dymasiem”, dwa przyczajone jastrzębie nie mogły ocenić jego kształtu ani rozmiarów. Ich przyrządy optyczne posiadały zbyt małą zdolność rozdzielczą, aby zobaczyć coś z odległości trzydziestu tysięcy kilometrów, a pierwsza próba użycia pola dystorsyjnego natychmiast by je zdradziła.

Gdy zbliżyły się do siebie na pięć tysięcy kilometrów, oba statki ustanowiły połączenie radiowe, wymieniając strumienie zaszyfrowanych informacji. Namierzanie ich teraz było sprawą absurdalnie łatwą, zespół pasywnych czujników elektronicznych „Oenone” określił metodą triangulacji ich położenie z dokładnością do pół metra.

Syrinx poczekała, aż statki zbliżą się na odległość dwóch tysięcy kilometrów, i wtedy wydała rozkaz przechwycenia.

— Zachowaj swoją pozycję! — zagrzmiał „Oenone” w paśmie afinicznym. Dał się wyczuć mentalny przestrach czarnego jastrzębia. — Zredukuj przyspieszenie, nie próbuj inicjować skoku. Przygotuj się do spotkania. Wejdziemy na pokład.

W toroidzie załogi zaczęła rosnąć grawitacja, osiągając prędko uciążliwe dla ludzi wartości. „Oenone” i „Graeae” wypuściły się z przyspieszeniem 8 g w stronę upatrzonych ofiar. „Oenone” potrafił wytworzyć przeciwnie skierowaną siłę ciężkości o wartości 3 g, lecz różnica 5 g i tak dawała się mocno we znaki Syrinx.

Jej wzmocnione błony wewnętrzne ledwo sobie radziły z tak dużym przeciążeniem, lecz zachodziła obawa, że czarny jastrząb spróbuje ratować się ucieczką. Członkowie załóg czarnych jastrzębi prawie zawsze używali nanonicznych suplementów, dzięki czemu wytrzymywali o wiele większe przyspieszenia. Jeżeli dojdzie do gwałtownej pogoni, załoga „Oenone” na pewno ucierpi, a zwłaszcza Ruben i Oxley.

Niepotrzebnie się bała. Okrzyk „Oenone” sprawił, że czarny jastrząb zwinął swoje pole dystorsyjne. Wściekłość odbiła się w myślach obcego statku, prawdopodobnie odzwierciedlała samopoczucie kapitana. Syrinx dostrzegła także imię, a raczej błysk czyjejś tożsamości: „Yermuden”.

„Graeae” nadawał wiadomość radiową dla „Dymasia”, rozkazując mu zrezygnować z prób ucieczki. W przypadku statku adamistów należało poprzeć żądanie argumentem siły. Jastrząb rozszerzył pole dystorsyjne, zakłócając stan energetyczny przestrzeni wokół kadłuba „Dymasia”. Gdyby teraz szmugler spróbował skoku, deformacje pola spowodowałyby niestabilność węzłów modelujących, co z kolei doprowadziłoby do implozji miejsc rozstrojonej energii i spektakularnej zagłady statku.

„Oenone” i „Graeae” odsuwały się od siebie w miarę zbliżania do celów. „Vermuden” jawił się teraz wyraźnie w myślach Syrinx: miał spłaszczony, cebulowaty kształt średnicy stu pięciu metrów, centralna iglica zwężała się do cienkiego jak włos zakończenia sześćdziesiąt metrów nad obrzeżem korpusu. Nie było żadnego toroidu załogi, zamiast niego w równych odległościach wokół górnego kadłuba rozmieszczono trzy srebrzyste mechaniczne kopuły. Jedna zawierała kabinę mogącą pomieścić pięciu lub sześciu ludzi, druga była hangarem dla małego kosmolotu, trzecia natomiast ładownią.

Pod kadłubem kotłowały się strumienie energii; widmowe, opalizujące zawirowania świadczyły o gniewnym wzburzeniu statku.

— Kapitanie Kouritz, pan i pana oddział do śluzy, proszę — powiedziała Syrinx, kiedy zaczęli zwalniać przed spotkaniem. — Weźcie też pod uwagę, że kabina czarnego jastrzębia ma w przybliżeniu czterysta metrów sześciennych.

„Vermuden” wisiał w przestrzeni w odległości trzystu kilometrów — blady półksiężyc o lekko rdzawym odcieniu. Chi kierował na czarnego jastrzębia lasery systemów obrony zbliżeniowej; zintegrowany zespół technobiotycznych i elektronicznych czujników nastawiał ogniskową.

— Pójdę z nimi — oznajmiła Eileen Carouch, naciskając klamerkę przy pasie bezpieczeństwa.

— Proszę przypilnować, żeby przyprowadzili tu natychmiast kapitana czarnego jastrzębia — rzekła Syrinx. — Poślę z panią jednego z moich ludzi, który będzie pilotował „Vermudena” do sztabu Floty. — Pozbawiony swojego kapitana, „Vermuden” musiał okazać posłuszeństwo edeniście.

Podlatując do „Vermudena”, „Oenone” odwrócił się w przestrzeni, tak iż opadał teraz pionowo na górny kadłub czarnego jastrzębia. Z toroidu załogi wysunął się rękaw śluzy powietrznej.

W pełni uzbrojony oddział piechoty czekał już w komorze z gotową do użycia bronią. Grawitacja w toroidzie nareszcie powróciła do ziemskiej normy.

Syrinx rozkazała kapitanowi „Vermudena” wysunąć śluzę powietrzną.

Raptem eksplodował „Dymasio”.

Dowódca, mając absolutną pewność, że czeka go pranie mózgu w trakcie sesji dochodzeniowej i w konsekwencji pluton egzekucyjny, uznał, że opłaci mu się poświęcić statek i załogę dla zniszczenia „Graeae”. Zaczekał, aż jastrząb znajdzie się w odległości zaledwie jednego kilometra i zacznie wykonywać pierwsze manewry cumowania. Wówczas wyłączył zasilanie komór utrzymania antymaterii.

Pięćset gramów antymaterii zerwało się z uwięzi, ażeby pochłonąć równą co do masy ilość materii.

Z oddalonego o dwa tysiące kilometrów miejsca, gdzie przebywał „Oenone”, czoło elementarnej energii rozłupało wszechświat na dwie części. Po jednej stronie gwiazdy świeciły z filozoficznym spokojem, po drugiej nieskończona dal znikła, zastąpiona płaską taflą szalejących fotonów.

Syrinx czuła, jak palący blask zalewa „Oenone”, wysmażając na skwarki receptory sensorów optycznych statku. Kanał afiniczny pełnił rolę przewodnika dla purpurowo — białego światła, które mogło tą drogą wdzierać się wprost do jej umysłu; nawałnica fotonów zdawała się przyprawiać o obłęd. W głębinach blasku pojawiały się również szczeliny ciemności, trzepoczące jak ptaki porwane przez wichurę. Wołały do niej rozpaczliwie; były to czasem okrzyki lub słowa, czasem wizerunki osób i miejsc, także ulotne zapachy, strzępy śmiechu, muzyki, gorąca, chłodu, wrażenia dotyku czy wilgoci. Zawartość umysłów przemieszczająca się do komórek neuronowych „Oenone”. Wykoślawiona i niekompletna, ułomna.

— Thetis! — wykrzyknęła Syrinx.

Nie mogła go odnaleźć w tak wielkim chaosie, tym bardziej że światło przeszywało ją nieznośnym bólem. Zawyła z rozpaczliwej wściekłości.

Pole dystorsyjne „Vermudena” rozdęło się, wzmocniło, wywarło nacisk na ciągłą strukturę rzeczywistości. Uchylił się wlot tunelu.

Chi strzelił strumieniem promieniowania gamma, lecz trafił w pustkę. Wlot już się zamykał.

Nim upłynęły dwie sekundy od eksplozji „Dymasia”, fala podmuchowa cząsteczek osaczyła kadłub „Oenone”. Płaszcz piankowy, już wcześniej poddany niszczycielskiemu działaniu promieniowania elektromagnetycznego, ulegał teraz dodatkowym uszkodzeniom. Jastrząb sięgnął zmysłami poza otaczający go zamęt, dostrzegł otwierający się wylot tunelu prowadzącego przez puste wymiary. Ocenił jego wielkość i długość, określoną przez pobór energii uciekającego statku. „Oenone” znał dokładne współrzędne terminalu… położonego w odległości dwudziestu jeden lat świetlnych, na granicy możliwości czarnego jastrzębia.

— Za nim! — wykrzyknął „Oenone” żywiołowo, wypełniając energią własne komórki modelowania.

— Nie! — sprzeciwiła się Syrinx. Ze strachu zapomniała o smutku.

— Jest inny sposób. Zaufaj mi.

Syrinx poddała się bezradnie losowi, gdy domykał się za nimi wlot; jakiś zdradziecki, spragniony zemsty pierwiastek jej podświadomości musiał widocznie dać pozwolenie jastrzębiowi. Szybko się jednak otrząsnęła ze strachu, okazało się bowiem, że tunel ma długość zaledwie trzynastu lat świetlnych. Kiedy jednak terminal zaczął się otwierać, poczuła, iż komórki modelowania energii znów się uaktywniają. Momentalnie zdała sobie sprawę, co to oznacza, śmiejąc się jadowicie na myśl o odwecie.

— A nie mówiłem? — mruknął „Oenone” z dumą.

Po rozpaczliwym skoku na odległość dwudziestu jeden lat świetlnych zdolność „Vermudena” do ponownego naładowania węzłów modelujących zmalała właściwie do zera. Statek czuł, jak kapitan leży przyciśnięty do fotela amortyzacyjnego z usztywnionymi mięśniami, wygiętym grzbietem, podzielając jego wysiłek. Quasimateria tunelu czasoprzestrzennego opływała kadłub; nie wywierała nań fizycznego nacisku, tym niemniej była wyczuwalna. Ostatecznie ukazał się zarys terminalu. Blask gwiazd sączył się do wewnątrz, malując dziwne kształty.

„Vermuden” z niemałą ulgą wyskoczył w czystą próżnię normalnej przestrzeni.

— Dobra robota — pochwalił kapitan. „Vermuden” poczuł odprężenie mięśni ramion i klatki piersiowej oraz wdech powietrza.

Wtem potężne światło lasera opromieniło kadłub, zalewając komórki receptorowe różowym blaskiem. Soczewkowaty kształt o średnicy stu pięćdziesięciu metrów wisiał w odległości osiemdziesięciu metrów od czubka centralnej iglicy „Vermudena” po stronie demonicznego czerwonego lśnienia Betelgeuse.

— A to co za diabelstwo?! Jakim cudem?… — warknął kapitan.

— To tylko wiązka naprowadzająca — oświadczył „Oenone”. — Jeśli wyczuję najmniejszą zmianę strumienia energii w twoich komórkach modelujących, przełączę laser na promieniowanie gamma i przetnę cię na dwie części. A teraz wysuń śluzę powietrzną. Mam tu na pokładzie paru ludzi, którzy chcą koniecznie poznać cię z bliska.

— Nie wiedziałam, że jastrzębie zdolne są do czegoś podobnego — powiedziała Eileen Carouch kilka godzin później.

Henry Siclari, kapitan „Vermudena”, siedział wraz z pozostałymi dwoma członkami załogi czarnego jastrzębia w areszcie „Oenone”. W tym czasie zwycięska załoga zapoznawała się pod przewodnictwem Cacusa z systemami „Vermudena”. Cacus przewidywał, że już na drugi dzień zabiorą statek do bazy na Oshanko.

— Skoki sekwencyjne? — odparła Syrinx. — Proszę bardzo, potrzeba tylko jastrzębia ze znakomitym wyczuciem przestrzeni.

Takiego jak ty.

— Kocham cię — odparł „Oenone”, nie speszony naprzemiennymi pochwałami i przyganami, jakimi edeniści bombardowali go od chwili wykonania karkołomnego manewru.

— Masz odpowiedź na wszystko, co? — rzekła, lecz bez radości w głosie.

Thetis. Jego szeroka, uśmiechnięta twarz, pokryta chłopięcymi piegami. Zmierzwione, rudawoblond włosy, drobne ciało.

I wszystkie te godziny spędzone na włóczęgach wokół Romulusa.

Wspólne wyprawy, frustracje i osiągnięcia. Stanowił, jak i „Oenone”, część jej osobowości. Był jej bratnią duszą, tak wiele ich łączyło. A teraz odszedł. Wyrwany od niej, wyrwany z niej na zawsze.

— I ja go opłakuję — szepnął „Oenone” w myślach Syrinx, także przejęty żalem.

— Dziękuję. Ale przepadło również potomstwo „Graeae”. Jak można było zrobić coś tak strasznego i odrażającego? Nienawidzę adamistów.

— Nie godzi się tak mówić. Zobacz, Eileen i żołnierze podzielają nasze zmartwienie. Nie chodzi o adamistów, tylko o jednostki. Zawsze się liczą jednostki. Nawet edeniści popełniają błędy, nie uważasz?

— Tak, masz rację — odparła, bo była to prawda. Wciąż jednak czuła pustkę w pewnym zakamarku umysłu, gdzie kiedyś gościła radość.

* * *

Gdy tylko „Oenone” wynurzył się w pobliżu Saturna, Athene zrozumiała, że zdarzyła się jakaś potworna rzecz. Siedziała akurat przed altanką ogrodową, karmiąc dwumiesięczną Clymene z technobiotycznej przystawki sutkowej, kiedy tknęło ją złowieszcze przeczucie. Przytuliła praprawnuczkę, drżąc ze strachu przed tym, czego niebawem się dowie. Niemowlak zaprotestował płaczem, gdy oderwano go od sutka i przyciśnięto tak mocno. Przekazała prędko Clymene w ręce prawnuka, który spróbował uspokoić dziewczynkę mentalnymi słowami pociechy. Raptem osobliwie przygnębione myśli Syrinx dotarły do umysłu Athene i wtedy poznała okrutną prawdę.

— Zostało coś po nim? — zapytała cicho.

— Trochę — odpowiedziała Synnx. — Bardzo mało. Wybacz, mamo.

— Jedna myśl by mi wystarczyła.

Zaledwie „Oenone” zbliżył się do Romulusa, niezwłocznie oddał przechowywane fragmenty wspomnień osobowości habitatu.

Bezcenną, nienamacalną resztką życia, całe dziedzictwo po Thetisie i jego załodze.

Dawni przyjaciele, kochankowie i mężowie Athene wyłonili się teraz z wieloskładnikowej osobowości Romulusa, aby dodać jej otuchy, pomóc znieść ów bolesny cios.

— Zrobimy, co tylko w naszej mocy — zapewniali.

I rzeczywiście: czując, jak poszarpane szczątki syna zszywane są powoli w bardziej spójną całość, doświadczała pewnego rodzaju ulgi.

Chociaż zaznajomiona z obliczem śmierci, Athene nie potrafiła jednak pogodzić się z tak nagłą stratą. Dotąd w jej podświadomości tliła się wiara, że jastrzębie i ich kapitanowie są poniekąd nieśmiertelni, a przynajmniej niepodatni na tak nieszczęśliwe wypadki. To absurdalne, naiwne niemal przekonanie brało się może stąd, że ponad wszystko ceniła swoje dzieci, będące ostatnim ogniwem łączącym ją z „Iasiusem”. Ich potomstwem.

Pół godziny później, ubrana w prostą, smoliście czarną tunikę, Athene stała w holu recepcyjnym kosmodromu — wyniosła, samotna postać z siecią zmarszczek na twarzy, które jak nigdy przed tem pokazywały każdy rok spośród jej stu trzydziestu pięciu lat życia. Przeniosła wzrok nad półkę, kiedy „Oenone” wychynął z ciemności wraz ze smutną eskortą dwóch jastrzębi z dywizjonu obrony Saturna. „Oenone” opadł na wolny cokół z bardzo ludzkim westchnieniem ulgi. Węże pokarmowe poruszyły się niczym ślepe, niezgrabne macki, szukając żeńskich otworów w podbrzuszu jastrzębia; różnorodne zwieracze otwarły się i zacisnęły, tworząc mocne złącza. „Oenone” pochłaniał zsyntetyzowany przez Romulusa płyn odżywczy, napełniał wewnętrzne pęcherze i gasił pragnienie, które obniżało wydajność każdej komórki statku. W Oshanko nie zabawili długo, przekazali tylko władzom portowym załogę Siclariego, a potem pomogli grupie specjalistów od więzi afinicznej przejąć dowodzenie nad „Vermudenem”. Syrinx nalegała na szybki powrót do Saturna.

Athene z coraz głębszą troską spoglądała na wielkiego jastrzębia.

Bo też „Oenone” przedstawiał sobą żałosny widok: pianka kadłuba popalona i odpadająca płatami, na toroidzie stopione panele termozrzutu, układy elektronicznych czujników zamienione w strumyki zakrzepłego żużlu, obumarłe komórki spalonych pęcherzy sensorowych, które w feralnej chwili były skierowane na „Dymasia”.

— Nic mi nie dolega — zapewnił ją „Oenone”. — Uszkodzeniom uległy głównie mechaniczne systemy. Biotechnicy wyposażą mnie w nowe pęcherze sensorowe. Nigdy już nie będę narzekał, że powleczono mnie pianką — dodał ze zgryzotą.

Gdy Syrinx wynurzyła się ze śluzy powietrznej, w oczy rzucały się jej głęboko zapadnięte policzki, włosy oplatające w nieładzie głowę i sztywny chód, jakby szła na stracenie. Athene nie mogła już dłużej opanować łez, otoczyła ramionami swą rozżaloną córkę i ukołysała jej przygnębiony umysł empatycznym współczuciem — matczynym balsamem.

— To nie twoja wina.

— Gdybym nie…

— Przestań — nakazała jej ostro Athene. — Thetis i „Graeae” nie chcieliby przecież, żebyś oddawała się niepotrzebnym wyrzutom sumienia. Jesteś na to za silna, o wiele za silna.

— Tak, mamo.

— Zrobił to, co chciał. Zrobił to, co do niego należało. Jak myślisz, ile milionów ludzi poniosłoby śmierć, gdyby tę antymaterię zrzucono na powierzchnię zamieszkanej planety?

— Mnóstwo — odparła Syrinx w otępieniu.

— A on ich uratował. Mój syn. Dzięki niemu będą żyć, będą mieć dzieci, będą się śmiać.

— Ale to boli!

— Dlatego, że jesteśmy istotami ludzkimi, i to w o wiele większym stopniu aniżeli adamiści. Nasza empatia oznacza, że nie możemy nigdy ukryć tego, co czujemy, z czego powinniśmy się cieszyć. Zawsze jednak musisz szukać w sobie równowagi, Syrinx. Równowaga to pokuta za to, że jesteśmy ludźmi, niebezpieczeństwo związane z naszą umiejętnością współodczuwania. Stąpamy po wąskim moście nad skalistą przepaścią. Po jednej stronie mamy upadek w otchłań zezwierzęcenia, po drugiej głębię boskości. Tu i tam coś nas ciągnie, coś nas kusi.

Gdyby jednak te siły nie oblegały twojej psychiki, rozpalając w niej wewnętrzne konflikty, nigdy nie mogłabyś kochać. One nas budzą — rozumiesz? — te przeciwstawne strony, one wyzwalają w nas pasję. A zatem niech będzie ci nauką ta nieszczęsna przygoda; naucz się czerpać dumę z dokonania Thetisa, a zwyciężysz smutek. Wiem, że to trudne, zwłaszcza dla kapitanów. Bo to my naprawdę otwieramy swe dusze na potrzeby innych, to my najintensywniej czujemy i najbardziej cierpimy. Wiedząc to wszystko, mając świadomość, co cię czeka w przyszłości, powołałam cię jednak do istnienia, ponieważ można w życiu doświadczyć też tak wielu radości.

Okrągły dom wciśnięty w objęcia urokliwej dolinki wcale się nie zmienił, wciąż był tym samym hałaśliwym przybytkiem podekscytowanych dzieci, nieco zmęczonych dorosłych i zapracowanych technobiotycznych serwitorów. Syrinx odniosła wrażenie, jakby nigdy go nie opuściła. Mając osiemnaścioro dzieci, czterdzieścioro dwoje wnuków, jedenaścioro prawnuków i dwie latorośle czwartego pokolenia, Athene prowadziła rodzinę, która nie dawała jej nigdy chwili wytchnienia. Dziewięćdziesiąt procent dorosłych w taki czy inny sposób zajmowało się lotami kosmicznymi, a więc często wyruszało w długie podróże. Ale kiedy wracali, zawsze w pierwszej kolejności odwiedzali dom i Athene, zatrzymując się na dłużej bądź oglądając tylko pobieżnie kąty — w zależności od upodobania.

— Pensjonat, burdelik i plac zabaw dla dzieci w jednym — powtarzał czasami stary ekskapitan Ruben.

Młodsze pociechy z radością witały się z Syrinx, krążyły wokół niej z dzikimi okrzykami, żądając całusów i opowieści o planetach, które odwiedziła. Starsi w tym czasie oferowali stonowane wyrazy współczucia. Gdy była z nimi razem, czując i wiedząc, że podzielają jej smutek, wstępowała w nią maleńka otucha.

Po kolacji Syrinx udała się do swojego dawnego pokoju, prosząc, aby przez kilka godzin nikt jej nie przeszkadzał. Ruben i Athene nie mieli nic przeciwko temu, rozsiedli się w patio na białych metalowych krzesłach, gdzie prowadzili rozmowę w trybie jednokanałowym. Zasępione twarze świadczyły o ich trudnym do jkrycia zmartwieniu.

Syrinx położyła się na łóżku, patrząc poprzez przezroczysty dach na falujące leniwie zbocza dolin, oblewane mdłym blaskiem mroczniejącej już tuby świetlnej. W ciągu tych siedmiu lat, jakie upłynęły, odkąd „Oenone” osiągnął dojrzałość, drzewa podrosły i krzaki nabrały pełniejszych kształtów, przez co zmieniły się układy zielonych wzorów, jakie pamiętała z dzieciństwa.

Czuła obecność jastrzębia na półce, gdzie oczyszczano z pianki jego kadłub, a ruchome ramiona suwnic umożliwiały technikom pełny dostęp do potrzaskanego toroidu załogi. Gdy przyswajanie pokarmu dobiegło końca, ton przekazów myślowych „Oenone” powrócił do normy. Statek cieszył się z tego, że jest w centrum zainteresowania, dyskutując żywiołowo z ekipami remontowymi nad drobnymi szczegółami naprawy. Biotechnicy z przenośnymi wziernikami nachylali się nad zniszczonymi pęcherzami sensorowymi, pobierając próbki.

— Tato?

— Jestem tu, spryciarko. Mówiłem ci, że zawsze będę przy tobie.

— Dziękuję. Nigdy w to nie wątpiłam. Co z nim?

— Czuje się szczęśliwy.

Od razu zrobiło jej się lżej na sercu.

— Jest gotowy?

— Tak, choć z ostatnich lat wiele rzeczy bezpowrotnie zaginęło. Zintegrowaliśmy, co tylko się dało. Rdzeń osobowości jest nienaruszony, lecz brak w nim treści. Pozostało w chłopcu to, co dziecięce, może ta część, którą najbardziej w nim kochałaś.

— Mogę z nim porozmawiać?

— Owszem.

Stalą boso w gęstej, chłodnej trawie na brzegu szerokiego strumienia, osiowa tuba świetlna lśniła wysoko jak nić z uwięzionym w niej blaskiem słońca. Otaczały ją wysokie drzewa, przygięte ciężarem pnączy zwisających strąkami z gałęzi. Deszcz kwiecia sypał się na ziemię, płatki spływały nurtem czystej wody. W nieruchomym powietrzu trzepotały się leniwie motyle, rywalizując z pszczołami o miejsca na kwiatach. Ptaki szczebiotały wesoło. Znajdowała się na położonej opodal trawnika polanie, którą tak lubiła odwiedzać w dzieciństwie. Spojrzawszy w dół, zauważyła na sobie lekką, bawełnianą sukienkę w drobną biało — niebieską kratkę. Wokół kościstych bioder falowały długie, rozpuszczone włosy. Miała trzynaście lat, a dlaczego — zrozumiała, słysząc krzyki i śmiechy dzieci. Była jeszcze dość młoda, by uważać się za część dziecięcej ferajny, a zarazem wystarczająco duża, żeby ją szanowano, żeby mogła się zachowywać wyniośle, nie będąc przy tym wyśmiewaną.

Sześciu dziesięciolatków wypadło na polanę, jedni w szortach i koszulkach z krótkim rękawkiem, drudzy jedynie w kąpielówkach.

Rozradowane twarze, zdrowe ciała lśniące w ciepłym świetle.

„Syrinx!” — Był pośrodku grupki. Rudawe włosy w nieładzie, na ustach szeroki uśmiech.

„Cześć, Thetis” — odpowiedziała.

„Płyniesz z nami?” — zapytał z nadzieją.

Na brzegu, na wpół zanurzona w wodzie, leżała tratwa ze starych krzemowych arkuszy, aluminiowych dwuteowników pokrytych pianką i pustych plastikowych butelek. Ten znajomy widok sprawił, że łzy napłynęły jej do oczu.

„Nie mogę, Thetis. Przyszłam tylko, żeby sprawdzić, czy z tobą wszystko w porządku”.

„Jasne, że w porządku! — Spróbował zrobić gwiazdę na trawie, lecz wywróci) się i wybuchnął śmiechem. — Płyniemy do samego zbiornika ze słoną wodą, ale będzie ubaw! Nikomu nic nie mówimy, a osobowość niczego nie zobaczy. Kto wie, co nas tam spotka, może piraci i potwory? A jak znajdziemy skarb? Wydobędę go i zostanę najsławniejszym kapitanem w całym habitacie.

— Zerwał się na nogi z roziskrzonym spojrzeniem. — Płyń z nami, Syrinx. Proszę”.

„Innym razem, obiecuję”.

Dzieci przekrzykiwały się nawzajem, spychając tratwę w rwący nurt strumienia. Przez kilka sekund mocno nią kołysało, lecz uspokoiła się stopniowo. Chłopcy zaczęli ładować się na tratwę.

Thetis spoglądał to na Syrinx, to znowu na wodę, najwidoczniej w głębokiej rozterce.

„Obiecujesz? Naprawdę obiecujesz?”

„Naprawdę”. — Podeszła, ujęła w obie dłonie głowę Thetisa i ucałowała go delikatnie w czoło.

„Syrinx!” — pisnął z oburzeniem, rumieniąc się, gdy pozostali chłopcy ryknęli szyderczym śmiechem.

„To dla ciebie. — Zdjęła z szyi wiotki, srebrny łańcuszek z pięknie rzeźbionym nefrytem wielkości winogrona. — Noś go, a będzie tak, jakbym była przy tobie. Następnym razem, kiedy przyjdę, o wszystkim mi opowiesz”.

„Dobra! — Ruszył biegiem ku tratwie, rozbryzgując stopami wodę i niezręcznie próbując zapiąć łańcuszek. — Nie zapomnij wrócić. Obiecałaś”.

— Jak daleko dopłynie? — zapytała Sinona, kiedy przyjaciele wciągnęli na tratwę przemoczonego Thetisa.

— Jak daleko zechce.

— Ile to potrwa?

— Ile sobie zażyczy.

— Ależ, tato!

— Nie chciałem, żeby to zabrzmiało nonszalancko, przepraszam. Może dziesięć, może piętnaście lat. Widzisz, nawet dzieciństwo z czasem zaczyna nużyć. Zabawy, podczas których rywalizuje się z dorosłymi i przyjaciółmi, to fajna rzecz, lecz sporą część świadomości dziesięciolatka stanowi marzenie o dorośnięciu. Jego przedsięwzięcia są ledwie cieniem dokonań dorosłych ludzi. Jest takie stare powiedzenie, że każdy chłopiec to ojciec mężczyzny. Kiedy więc będzie miał dość przygód i uzmysłowi sobie, że takim mężczyzną nigdy już nie będzie, że jest skazany na wieczne dzieciństwo, jego tożsamość przeleje się z wieloskładnikowej warstwy Romulusa do ujednoliconej osobowości. Ten los czeka nas wszystkich, spryciarko, nawet ciebie.

— Chcesz powiedzieć, że straci nadzieję?

— Nie. Śmierć to strata nadziei, cała reszta jest zwyczajną rozpaczą.

Chłopcy machali wiosłami, przystosowując się do ruchów tratwy. Thetis siedział na przedzie i wykrzykiwał rozkazy, całkowicie w swoim żywiole. Obejrzał się, uśmiechnął i pomachał ręką. Syrinx uniosła dłoń w odpowiedzi.

— Adamiści tracą nadzieję — powiedziała. — Kapitan „Dymasia” stracił wszelką nadzieję. Dlatego postąpił tak, a nie inaczej.

— Adamiści są niekompletni. My mamy tę świadomość, że będziemy egzystować nawet po śmierci ciała. Jakaś cząstka naszego jestestwa przetrwa w pewnym sensie setki tysiącleci. Jeśli chodzi o mnie, nawet sobie nie wyobrażam, że mógłbym kiedyś opuścić swój segment wieloskładnikowej osobowości, mając pod opieką ciebie oraz resztę dzieci i wnuków. Może po upływie dziesięciu lub piętnastu pokoleń, gdy przeminie ostatnie uczucie przywiązania, poszukam pełni zjednoczenia z osobowością habitatu i podzielę się sobą z wszystkimi edenistami. Ale to odległa przyszłość.

— Adamiści mają swoje religie. Myślałam, że ich bogowie dają im nadzieję.

— Owszem, lecz tylko tym pobożnym. Weź jednak pod uwagę, w jak niewygodnej sytuacji znajduje się przeciętny adamista. Mityczne królestwo, którego nigdy nie pozna, oto, czym jedynie może być to jego niebo. Na dłuższą metę niezwykle trudno wytrzymać w takiej wierze nieszczęsnym, grzesznym śmiertelnikom. Tymczasem nasze drugie życie jest namacalne, rzeczywiste. My nie grzęźniemy w dogmatach, ale trzymamy się faktów.

— Gorzej, gdy jest się na miejscu Thetisa.

— Nawet on przetrwa.

— Jego część, i to w ograniczonej egzystencji. Płynie rzeką, która nie ma końca.

— Kochany, niezapomniany, szanowany, wieczny.

Tratwa zniknęła za zakolem, kępa wierzb przesłoniła dalszy jej widok. W powietrzu niosły się piskliwe glosy. Syrinx opuściła rękę.

„Jeszcze cię odwiedzę, mój ty duży braciszku — mruknęła w stronę bulgoczącego strumienia. — Wiele, wiele razy, zawsze gdy wrócę z podróży. Sprawię, że będziesz czekał z niecierpliwością na moje opowieści. Dam ci nadzieję. Obiecuję”.

Leżąc w swoim pokoju, patrzyła na mroczny, niewyraźny krajobraz. Osiowa tuba świetlna roztaczała teraz księżycową poświatę, choć nachodziły już na nią pierwsze tego wieczoru chmury deszczowe.

Syrinx zatrzasnęła swój umysł przed resztą edenistów, zamknęła go przed szybującymi w górze jastrzębiami, zamknęła przed osobowością habitatu. Został tylko ukochany „Oenone” — on ją zrozumie, byli wszakże jednością.

Z gmatwaniny zwątpienia i niedoli wyłoniła się raptem ostrożna nadzieja, że adarmści mają jednak rację, że istnieje ktoś taki jak Bóg oraz życie po śmierci i dusze. Bo jeśli tak, Thetis nie zginął na zawsze.

Jakże słaba to jednak była nadzieja.

Dosięgną! ją „Oenone” swymi myślami, uspokoił i pocieszył.

Jeżeli jest gdzieś Bóg i jeżeli gdzieś dusza mojego brata jest nienaruszona, niechaj się nim zaopiekuje. Bo taka tam będzie samotna.

7

Przeszło tysiąc dopływów zasilało zachłanny nurt Juliffe, tworząc pogmatwaną sieć rzek i strumieni zbierających opad na obszarze półtora miliona kilometrów kwadratowych. Przez wszystkie dwieście dziewięćdziesiąt pięć dni, ponieważ tyle trwał rok na Lalonde, wlewały się do głównej rzeki niezmiennie obfite masy wody, a z nimi potężne ilości mułu, gnijących szczątków roślin i połamanych kłód. Gwałtowność i siła prądu rzecznego były tak wielkie, że na odcinku ostatnich pięciuset kilometrów woda przybierała kolor i konsystencję kawy z mlekiem. Parcie rzeki dopełnianej na dwóch tysiącach kilometrów było rzeczywiście olbrzymie: przed samym wybrzeżem koryto rozdymało się na szerokość siedemnastu kilometrów. Samo ujście wyglądało tak, jakby jedno morze przelewało się do drugiego.

Już w odległości stu kilometrów od morza północny brzeg się rozmywał, a trzęsawiska wdzierały na sto pięćdziesiąt kilometrów w głąb lądu. Bagno Hultaina, zawdzięczające swą nazwę pierwszemu nierozważnemu członkowi ekipy zwiadu ekologicznego, który próbował zbadać obrzeża rozlewiska, okazało się niegościnnym królestwem szuwarów, glonów i ostrozębnych, jaszczurkowatych stworzeń przeróżnych rozmiarów. Żaden podróżnik nie zdołał go przemierzyć, a zwiad ekologiczny musiał się zadowolić zdjęciami satelitarnymi i powierzchownym raportem Hultaina. Kiedy wiatr wiał od północy, do Durringham niósł się ponad rzeką okropny fetor rozkładu. W umysłach mieszkańców miasta Bagno Hultaina urastało do rangi mitycznej krainy nieszczęścia i odrażających straszydeł.

Tymczasem południowy brzeg Juliffe wznosił się dwanaście metrów nad wartkimi, brązowymi wodami. Zbudowane wyzywająco na tym brzegu miasto nie obawiało się wiosennych wylewów rzeki. Położone między kosmodromem a korytem Juliffe, stanowiło klucz do kolonizacji całego dorzecza.

Juliffe zapewniała Towarzystwu Rozwoju Lalonde najwygodniejszą naturalną drogę prowadzącą do wnętrza kontynentu. Dopływy ułatwiały dostęp do każdej doliny na tym rozległym lądzie, nie było więc potrzeby wycinać dżungli dla kosztownych w utrzymaniu szlaków. Obfitość drewna sprzyjała budowie przeróżnych jednostek pływających, które były tu najprostszym i najtańszym środkiem transportu. Przemysł budowy statków rzecznych rozwijał się najszybciej w stolicy, gdzie byt czwartej części mieszkańców uzależniony był od kondycji stoczni.

Kapitanowie związani umowami z LDC zabierali w górę rzeki nowych kolonistów, a z założonych tam gospodarstw sprowadzali nadwyżkę plonów, którą kupowało miasto. Dziennie kilkaset jednostek wypływało w rejs lub zawijało do portu. Port ze swoimi nabrzeżami, magazynami, targowiskami i stoczniami tak się rozrastał, że z czasem odgraniczył od rzeki całe miasto. Było to także miejsce, gdzie logika nakazywała wybudować sypialnie dla kolonistów.

* * *

Sypialnia przejściowa wręcz urzekła Jay Hilton — tak bardzo się różniła od wszystkiego, co dziewczynka dotąd widziała. Na konstrukcji z metalowych prętów osadzony był prosty, dwuspadowy dach z paneli ezystakowych, długi na osiemdziesiąt metrów.

Brakowało ścian — urzędnik LDC powiedział, że w przeciwnym razie nikt nie wytrzymałby panującego w środku zaduchu. Na betonowej podłodze ustawiono rzędy twardych drewnianych pryczy.

Pierwszą noc Jay przespała w śpiworze pośrodku sypialni, gdzie ułożyły się dzieci należące do grupy numer 7. Długo nie mogła zasnąć, gdyż ludzie gadali i gadali, a rzeka za skarpą płynęła z głośnym szumem. Wątpiła też, czy kiedykolwiek przywyknie do tak dużej wilgotności powietrza; odkąd wysiadła z kosmolotu, jej ubranie ani razu nie wyschło.

Za dnia, gdy w sypialni panował tłok, przejścia między pryczami świetnie się nadawały do gonitw i tym podobnych zabaw.

Pod trzeszczącym dachem toczyło się sielankowe życie; dzieci nie miały zorganizowanego czasu, mogły więc robić, co im się żywnie podobało. Drugi dzień upłynął Jay na poznawaniu innych dzieciaków z grupy. Rankiem niemiłosiernie dokuczały dorosłym, po obiedzie zaś całą gromadą zeszły nad rzekę, aby popatrzeć na statki. Jay nie mogła wyjść z podziwu. Tereny portowe wyglądały jak żywcem wzięte z historycznego programu AV — niczym fragment ziemskiego średniowiecza wskrzeszony na odległej planecie. Wszystko tu robiono z drewna, a statki były wprost cudowne z tymi swoimi kołami po obu stronach i wysokimi, żelaznymi kominami, które wyrzucały w górę długie kłęby szarobiałego dymu.

Dwukrotnie w ciągu tego dnia niebo się zachmurzało i lał rzęsisty deszcz. Dzieci chroniły się pod dach sypialni, patrząc w niemym zachwycie, jak szary welon przysłania Juliffe, a nad głowami przelatują ogromne błyskawice.

Nigdy nie przypuszczała, że dzikie kraje mogą być aż tak dzikie. Ale skoro matka się nie bała, i ona panowała nad strachem.

Bezczynność me sprawiała jej nigdy takiej radości. Wyobrażała sobie, jak fantastycznie musi wyglądać podróż rzeką. Jednego dnia i kosmolot, drugiego statek kołowy! Życie było wspaniałe.

Dostawali dziwne jedzenie, lecz choć tutejsze owoce miały niespotykane kształty i były nieco cierpkie w smaku, to przynajmniej nie musieli spożywać tego mięsa z puszek, które kupowali w arkologii. Po herbatce wydanej dzieciakom w kantynie na końcu sypialni wróciła nad rzekę, chcąc wypatrzyć jakieś miejscowe zwierzę. Pamiętała, że występują tutaj pnączaki, coś jakby skrzyżowanie jaszczurki z małpą. Ich zdjęcie widniało wyraźnie w pamięci dydaktycznej, którą przed opuszczeniem Ziemi zaimportowali jej ludzie z poradni dla emigrantów na stacji w wieży orbitalnej. Unoszący się w głowie dziewczynki fantom sprawiał całkiem miłe wrażenie. Marzyła po kryjomu, że będzie mogła jednego oswoić, gdy już dotrą na przydzielony im teren w górze rzeki.

Skarpa była zwartą ścianą technobiotycznego polipa o bladym, morelowym kolorze. Dzięki mej przerażająco wielka rzeka nie mogła już wyżerać żyznych czarnoziemów. Tak rozległe zastosowanie technobiotyki budziło w niej mieszane uczucia; Jay nie spotkała nigdy żadnych edenistów, aczkolwiek ojciec Varhoos przestrzegał w arkologii całą parafię przed ich bezduszną technologią wypaczania życia. A jednak użycie w tym miejscu polipa było dobrym pomysłem: zalążki niewiele kosztowały, a sam koral nie potrzebował tak częstych napraw jak beton. Nie widziała w polipie nic zdrożnego. W tym tygodniu cały jej wszechświat wywracał się do góry nogami.

Ześliznęła się nad samą wodę stromym zboczem skarpy i ruszyła wzdłuż brzegu z nadzieją, że zobaczy ksenobiotyczną rybę.

Rzeka była tutaj niemalże czysta. Małe fale, uderzające o polipową zaporę, spryskiwały jej gołe nogi; nadal miała na sobie szorty i koszulkę, które z polecenia matki włożyła przed wejściem do kapsuły zerowej. Wielu kolonistów z grupy numer 7 spędziło ranek na przetrząsaniu bagaży w jednym z magazynów, szukając stosowniejszej odzieży.

Zeszłego dnia Jay i jej matka budziły we wszystkich kolonistach zazdrość i podziw. To było miłe. Nie to co w arkologii, gdzie nimi pogardzano. Szybko jednak otrząsnęła się z tych myśli.

Buty chlapały po mieliznach, z błyszczących cholewek skapywały kropelki wody. Do rzeki uchodziło mnóstwo szerokich rur ściekowych oraz kanałów odwadniających, które przypominały średniej wielkości strumienie, wobec czego musiała przemykać pod wylotami rur z największą ostrożnością, aby nie ochlapały jej brudy. Powyżej zobaczyła jeden z okrągłych portów; miał średnicę sześciuset metrów i także był zrobiony z polipa. Dawał schronienie łodziom, które mogły kotwiczyć na spokojnych wodach.

Takie porty spotykało się co kilometr wzdłuż brzegu, zawsze otoczone skupiskiem składów i tartaków. Pomiędzy portami sterczały nad wodą szeregi drewnianych pomostów, przy których cumowały łódki rybaków i drobnych handlarzy.

Niebo znów pociemniało. Nie wróżyło bynajmniej deszczu, po prostu słońce chyliło się ku zachodowi. Dziewczynce dawało się we znaki zmęczenie, a tutejszy dzień trwał niemiłosiernie długo.

Weszła pod pomost, gładząc ręką czarne drewniane paliki. Majopi, podpowiedziała jej ejdetyczna pamięć, najtwardsze drewno w całej Konfederacji. Drzewa te miały duże szkarłatne kwiatki.

Celem sprawdzenia, potarła palcami powierzchnię drewna. Naprawdę było twarde — jak metal albo kamień.

A po rzece płynął akurat jeden z tych olbrzymich kołowców; niezmordowanie prując dziobem fale, pozostawiał po sobie długą smugę spienionej wody. Wszyscy stłoczeni przy relingu koloniści zdawali się na nią patrzeć. Uśmiechnęła się i pomachała im ręką.

Grupa numer 7 wypływała nazajutrz. Wtedy dopiero się rozpocznie prawdziwa przygoda. Tęsknym wzrokiem odprowadzała statek sunący w górę rzeki.

I wtedy właśnie dostrzegła tę rzecz unoszącą się na wodzie przy podporze następnego pomostu. Brudny, żółtoróżowy przedmiot, może metrowej długości — aczkolwiek dalsza jego część była zanurzona, co wywnioskowała ze sposobu, w jaki kołysał się na wodzie. Popędziła naprzód z radosnym okrzykiem na ustach, wzbijając nogami fontanny wody. Z pewnością zobaczyła ksenobiotyczną rybę lub płaza, w każdym razie coś ciekawego, co ugrzęzło tam i czekało na zbadanie. Rozliczne nazwy i kształty przewijały się przez jej głowę, pamięć dydaktyczna próbowała rozpoznać na wpół zanurzoną rzecz.

A może to coś zupełnie nieznanego? — pomyślała. Może zostanie nazwane od mojego nazwiska? Będę sławna!

Biegnąc co sił w nogach, zbliżyła się na odległość pięciu metrów, kiedy zobaczyła głowę. Ktoś leżał w wodzie, rozebrany do naga. Twarzą w dół! Nogi poplątały jej się z przerażenia. Krzyknęła, uderzając kolanem o szorstki, twardy polip. Przy otarciu nogi poczuła ostry ból. Przylgnęła plackiem do skarpy z nogami częściowo w rzece, zdrętwiała ze zgrozy i ogarnięta mdłościami. Otarcie zaczynało krwawić. Zagryzła wargi i załzawionym wzrokiem patrzyła na ranę, robiąc wszystko, aby się nie rozpłakać.

Fala uniosła trupa i uderzyła nim o podporę pomostu. Chociaż łzy napływały jej do oczu, Jay poznała, że to mężczyzna, cały napuchnięty. Odwrócił do niej głowę. Wzdłuż jednego policzka biegła długa, purpurowa pręga. W twarzy ziały puste oczodoły, skóra się marszczyła. Jay zamrugała powiekami. Gnijącym ciałem pożywiały się długie, białe robaki o milionach nóg. Jeden wychynął z półotwartych ust niczym wąski, anemiczny język; czubek kołysał się wolno, jakby badał powietrze.

Odwróciła z odrazą głowę i wrzasnęła.

Trzy księżyce Lalonde połączyły swe siły, oblewając okryte nocą miasto jasną, nieziemską poświatą, dlatego deszcz, który spadł godzinę po zachodzie słońca, bardzo pomógł Qumnowi Dexterowi. Normalnie ludzie snujący się grząskimi alejkami całkiem wyraźnie widzieliby drogę, lecz przepływające po niebie gęste obłoki zdecydowanie zmniejszały widoczność. W Durringham nie powstało uliczne oświetlenie, tylko przed wejściami do spelunek kładły się kręgi światła, a na werandach co bogatszych chat wisiały latarnie. Poza tymi odosobnionymi wysepkami iluminacji mrok rozjaśniały jedynie mizernie rozproszone fotony. Wśród wielkich zabudowań fabrycznych portu, gdzie myszkował Quinn, nie było nawet tego, a tylko posępne i nieprzeniknione cienie.

Z sypialni kolonistów wymknął się zaraz po kolacji, znajdując sobie kryjówkę w przejściu między dwiema parterowymi dobudówkami, przystawionymi na końcu długiego magazynu. Po drugiej stronie dróżki Jackson Gael kucał za beczkami. Z tyłu majaczyła sylwetka wysokiego młyna, którego ściany z desek pięły się w górę jak zbocze urwiska.

O tak później porze rzadko kto się zapuszczał do tej części portu, co najwyżej osadnicy oczekujący na wypłynięcie z miasta.

Dwieście metrów na północ znajdowała się kolejna przejściowa sypialnia.

Quinn doszedł do wniosku, że koloniści stanowią doskonały cel Każdy stróż prawa zwróci większą uwagę na zabójstwo stałego mieszkańca Durringham niż na zaginięcie nowo przybyłego cudzoziemca, którego los i tak nikogo nie obchodził. LDC traktowało osadników jak bydło, a jeśli te cholerne bęcwały jeszcze tego nie wykapowały, tym gorzej dla nich. A jednak Jackson co do jednej rzeczy miał rację: koloniści, mimo wszystko, byli w lepszej sytuacji niż on, jako że najpodlejsze życie na Lalonde wiedli zesłańcy.

Stało się to oczywiste już pierwszego wieczoru. Kiedy nareszcie dotarli do przejściowej sypialni, zapędzono ich natychmiast do zdejmowania skrzyń z ciężarówek, które wcześniej załadowali na kosmodromie. Po ułożeniu bagaży grupy numer 7 w przyportowym magazynie wyruszyli w kilka osób na miasto. Byli bez grosza przy duszy, ale nie dbali o to, wszak należała im się chwila wytchnienia. Wówczas się dowiedzieli, że szary kombinezon zesłańca ze szkarłatnymi literami IVT działa jak neonowy szyld z napisem: „Srajcie na nas!” Zaledwie oddalili się od portu na kilkaset kroków, a już musieli podwinąć ogon i zmykać w pośpiechu do sypialni. Opluto ich, zelżono ordynarnie, dzieciaki szydziły, kamienie fruwały, a w końcu ktoś nawet spuścił ze smyczy ksenobiotyczne zwierzę. To najbardziej przeraziło Quinna, choć nie dał nic po sobie poznać. Stwór wyglądał jak kot rozdęty do rozmiarów psa, miał smoliście czarne łuski, pysk w kształcie klina i paszczę zaopatrzoną w ostre jak igły zębiska. Błoto wcale nie przeszkadzało pędzącemu w ich kierunku stworzeniu, nic więc dziwnego, iż paru zesłańców przewróciło się na kolana, gdy cała grupa rzucała się do panicznej ucieczki.

Ale najgorsze były dźwięki wydawane przez bestię, takie przeciągle skowyty, w których zawierały się słowa — osobliwie zniekształcone w ksenobiotycznej krtani, ale jednak słowa: „miejskie męty”, „pojebańcy” oraz inne, zdeformowane nie do zrozumienia, lecz wyrażające tę samą myśl. Stwór ich nienawidził, podobnie jak jego pan, który parskał śmiechem, gdy potężne szczęki zwierza kąsały łydki uciekających.

Po powrocie do sypialni Quinn usiadł i po raz pierwszy od chwili, gdy jeszcze na Ziemi ogłuszyli go policjanci, zaczął poważnie rozmyślać. Musiał wydostać się z tej planety, której wyrzekłby się nawet Boży Brat. Ale żeby tego dokonać, potrzebował więcej informacji. Tylko człowiek znający miejscowe układy mógł się tu jakoś ustawić. Pewnie wszyscy zesłańcy marzyli o opuszczeniu Lalonde, w przeszłości musiały zdarzać się próby ucieczki.

Działanie w pośpiechu byłoby jednak grubym błędem. A paradując w tym swoim okazałym kombinezonie, nie zdoła nawet rozeznać się w najbliższym otoczeniu.

Pochwyciwszy wówczas spojrzenie Jacksona Gaela, kiwnął głową w stronę aksamitnej kurtyny nocy, jaka otaczała sypialnię.

Obaj wyślizgnęli się po kryjomu i wrócili dopiero o świcie.

Czekał teraz skulony pod ścianą magazynu, rozebrany do szortów, drżąc z podniecenia na myśl o powtórzeniu tamtej eskapady.

* * *

Deszcz hałasował, bębniąc o dachy i ściekając z pluskiem na błoto i kałuże. Woda z głośnym bulgotem gnała w dół pobliskiego kanału burzowego. Quinn, wprawdzie przemoknięty, cieszył się, że przynajmniej krople są ciepłe.

Mężczyzna w kanarkowym sztormiaku zdążył się prawie zrównać ze szczeliną między dwiema przybudówkami, kiedy Quinn go usłyszał. Ciapał w rozmiękłym błocku, mrucząc i podśpiewując sobie pod nosem. Dexter wyjrzał zza narożnika. Lewe oko udoskonalone klastrem nanonicznym pozwalało mu widzieć w podczerwieni. Był to jego pierwszy implant — w arkologii dzięki niemu zdobywał po zmroku przewagę nad przeciwnikiem. Banneth wpoiła mu jedną elementarną zasadę: walcz tylko wtedy, kiedy z góry znasz wynik.

Implant siatkówkowy ukazał mu czerwoną, widmową postać, która w czasie marszu kiwała się chwiejnie na boki. Deszcz wyglądał jak ziarnista ciemnoróżowa mgiełka, budynki jak bordowe turnie.

Quinn ruszył się dopiero wtedy, gdy mężczyzna minął szczelinę. Wyszedł na ścieżkę, ściskając w ręku kawał deski. Przechodzień nadal nie zdawał sobie sprawy z jego obecności, deszcz i czerń nocy zapewniały doskonały kamuflaż. Quinn postąpił trzy kroki, uniósł wysoko prymitywną broń i zdzielił nią mężczyzną w tył głowy. Materiał sztormiaka pękł pod wpływem ciosu. Siła uderzenia wprawiła w drżenie rękę Quinna, aż zabolały go stawy.

Jasny Bracie! Nie chciał, żeby człowiek umarł, nie od razu.

Ofiara zacharczała i padła twarzą w błoto.

— Hej, Jackson! — zawołał Quinn. — Gdzie ty się podziewasz, na Jasnego Brata? Sam go stąd nie wyciągnę. Ruszże się prędzej!

— Quinn? O rany, ciemno tu jak w dupie.

Dexter obejrzał się na Jacksona, który wychynął spoza beczek.

W podczerwieni jego ciało przybrało kolor ciemnej wiśni, żyły i arterie przy powierzchni skóry ukazywały się jako jaśniejsze, szkarłatne wężyki.

— Tutaj jestem. Podejdź trzy kroki do przodu i skręć w lewo.

— Naprowadzał Jacksona na ciało, upajając się poczuciem władzy. Jackson pójdzie za nim posłusznie, a i pozostali dołączą prędko do szeregu.

Wspólnymi siłami zaciągnęli ofiarę do wnętrza dobudówki.

Quinn podejrzewał, że przed laty mieściło się tu coś na kształt biura, po którym zostały cztery gołe ściany z desek i dziurawy dach. Drewno pokrywały wstęgi jakiegoś paskudztwa, a w szczelinach pieniły się grzybowe porosty. Ostra, nieprzyjemna woń przesycała powietrze. Na niebie chmury odsuwały się z wolna w głąb lądu. Wzeszedł księżyc Beriana, rzucając na miasto mętną, cytrynową poświatę. Wątłe promienie sączyły się przez świetlik.

Dzięki nim Jackson mógł już coś zobaczyć.

Obaj zbliżyli się do sterty łachów, którą wcześniej spiętrzyli na połamanej kompozytowej skrzyni. Quinn patrzył, jak Jackson wyciera się do sucha. Młodzieniec miał silne ciało, szerokie ramiona.

— Zapomnij o tym, Quinn — odezwał się Jackson obojętnym tonem, dobrze jednak słyszalnym w ciszy, jaka nastąpiła po deszczu. — Mnie to nie bierze. Wyłącznie hetero, kapujesz? — Zabrzmiało to jak wyzwanie.

— Spokojnie, wyluzuj się — odparł Dexter. — Co prawda ktoś mi wpadł w oko, ale to nie jesteś ty. — Nie był w stu procentach pewien, czy dałby sobie tak od razu radę z tym kościstym młodzieńcem. Poza tym potrzebował Jacksona. Do czasu.

Zaczął wkładać ubranie należące do jednej z wczorajszych ofiar: zieloną koszulkę z krótkim rękawkiem, workowate niebieskie szorty i nieprzemakalne buty, tylko nieznacznie za duże na jego stopę. Trzy pary skarpet chroniły przed powstaniem pęcherzy. Kusiło go, żeby zabrać buty w górę rzeki; wolał nie myśleć, co się stanie z jego stopami w lekkim obuwiu zesłańców.

— No, dobra. Zobaczmy, co tu mamy — powiedział. Zdarli z nieprzytomnego mężczyzny sztormiak, po którym ściekła strużka szczyn. Szorty miał całe w błocie. Jęknął słabo.

Bez wątpienia nowy kolonista, wywnioskował Quinn, wąchając smród ze zmarszczonym nosem. Ubranie mężczyzny było świeże, buty nowe, zarost zgolony. Pewna otyłość wskazywała na emigranta z arkologii. Miejscowi przeważnie byli szczupli, zapuszczali długie włosy i gęste brody.

U pasa znaleźli nóż rozszczepieniowy, miniaturowy induktor termiczny i blok odtwarzacza nagrań mood fantasy.

Quinn odpiął nóż i induktor.

— Weźmiemy to w górę rzeki. Bez tego tam ani rusz.

— Będą nas przeszukiwać — powątpiewał Jackson. — Chcesz czy nie, na pewno cię obszukają.

— I co z tego? Schowamy wszystko w bagażu kolonistów. My go będziemy ładować na statek i my go będziemy znosić na ląd.

— Racja.

Quinn miał wrażenie, że słyszy nutkę respektu w głosie młodzieńca. Zaczął wywracać kieszenie nieprzytomnego, mając nadzieję, że nie od szczyn materiał jest taki mokry. Znalazł kartę obywatelstwa wystawioną na nazwisko Jerry’ego Bakera oraz dysk płatniczy z miejscowymi frankami. Aż nagle trafił na to, czego szukał.

— Boży Bracie! — Wyciągnął dysk kredytowy Banku Jowiszowego ze srebrzystym hologramem po jednej stronie i królewską purpurą po drugiej. — Uwierzysz? Nasz zacny pionier wolał nie zdawać się w tej dziczy na łut szczęścia. Planował kupić sobie bilet powrotny, gdyby w górze rzeki ciężko było wytrzymać. Cwana sztuka. Miał pecha, że wpadł na nas.

— Da się z tego skorzystać?

Quinn obrócił głowę Bakera, któremu z piersi wyrwał się cichy, bolesny jęk. Jego powieki trzepotały, rwał się oddech, z ust wypłynęła kropelka krwi.

— Przymknij się — mruknął Quinn w zamyśleniu. — Cholera, za mocno go walnąłem. Zaraz zobaczymy. — Docisnął kciuk prawej dłoni do kciuka Bakera i uruchomił swój drugi implant.

Bał się, że jeśli system nerwowy Jerry’ego Bakera pochrzanił się podczas uderzenia, zniekształceniu mógł ulec także bioelektryczny wzorzec jego komórek, który aktywował dysk kredytowy.

Kiedy sygnał z nanoukładu zawiadomił o zapamiętaniu wzorca, Quinn uniósł dysk kredytowy Banku Jowiszowego i dotknął kciukiem sam środek. Na srebrzystej stronie pojawiły się zielone cyfry.

Jackson Gael wydał entuzjastyczny okrzyk triumfu i poklepał Quinna po plecach. Dexter miał rację: Jerry Baker wylądował na Lalonde doskonale przygotowany na to, aby za tysiąc pięćset fuzjodolarów wybawić się z kłopotów.

Obaj powstali.

— Do licha, teraz nie musimy nawet płynąć z osadnikami — rzekł Jackson. — Możemy urządzić się w mieście. Chryste, będziemy tu żyli jak królowie!

— Odbiło ci czy co? Poczekaj tylko, aż wpłynie oficjalny raport o zaginięciu. A to się stanie już z samego rana. — Trącił butem postać leżącą nieruchomo na mokrej podłodze.

— No to kupmy coś za tę forsę. Złoto, diamenty, tkaniny.

Quinn spojrzał spode łba na uśmiechniętego młodzieńca, zastanawiając się, czy go ocenił właściwie.

— To nie nasze miasto. Nie wiemy, kto tu jest godny zaufania, komu można dać w łapę. Ten sam gość, który zamieni nam taką sumę pieniędzy, z miejsca się połapie, że zostały zwędzone, i przy pierwszej lepszej okazji poda szeryfowi nasze rysopisy. Pewnie każdy tu pilnuje, żeby nikt mu nie bruździł w interesach.

— No to co zrobimy z tym szmalem?

— Część wydamy. Franki też mają swoją siłę nabywczą. Zacznijmy szastać kasą na lewo i prawo. Miejscowi z wielką ochotą będą wydawać dwom durnym kolonistom swoje śmieszne franki zamiast prawdziwych pieniędzy. Potem kupimy sobie parę fajnych rzeczy, które uproszczą nam życie w dżungli, takie jak dobra spluwa. A później… — Przysunął dysk do oczu. — Później wrzucimy to w błoto. Żadnych śladów, rozumiesz?

Jackson zmarkotniał i na znak zgody kiwnął smętnie głową.

— Skoro tak mówisz, Quinn. Chyba nie przemyślałem tego zbyt dobrze.

Baker stęknął, jak gdyby dręczył go jakiś koszmarny sen. Quinn kopnął go od niechcenia.

— Już ty się o nic bój. Najpierw pomożesz mi wrzucić Jerry’ego do kanału burzowego, niech spłynie do rzeki. Potem pomyślimy nad tym, gdzie by tu można z fasonem wydać trochę forsy. — Zaczął rozglądać się za jakąś dechą, żeby raz na zawsze uciszyć jęki Bakera.

Po odwiedzeniu paru spelunek zawinęli do lokalu zwanego „U Donovana”. Tutaj, kilka kilometrów od terenów portowych, nie musieli już się obawiać, że napotkają jakichś znajomych kolonistów, chcących przebalować swoją ostatnią noc w dużym mieście. Tak czy owak, nie była to tego rodzaju knajpa, w której porządnickie typy z grupy numer 7 mogłyby się dobrze bawić.

Podobnie jak większość budynków w Durringham, również ten miał jedną kondygnację oraz ściany z twardego, czarnego drewna. Kamienne słupy dźwigały domostwo metr nad ziemię, wzdłuż frontu biegła weranda. Nad poręczą garbili się piwosze ze szklanymi kuflami w rękach, obserwując nowo przybyłych mętnym wzrokiem. Drogę wysypano grubą warstwą tłucznia, dzięki czemu buty Quinna po raz pierwszy nie zapadały się po kostki w błocie.

Ich ubranie, uszyte maszynowo z syntetycznych tkanin, dawało ludziom do zrozumienia, że są kolonistami. Miejscowi ubierali się w materiały utkane na krosnach, koszulki i szorty ręcznej roboty oraz wysokie do kolan buciory, zwykle oblepione ziemią. Gdy jednak wychodzili po schodkach, nikt ich nie wyzywał. Quinn poczuł się prawie jak w domu, co mu się nie zdarzyło ani razu, odkąd wysiadł z kosmolotu. Otaczali go ludzie, których rozumiał, spracowani robotnicy mający prawo robić po zmroku wszystko, na co im przyjdzie ochota. Zanim jeszcze przekroczyli próg, doszły ich odgłosy ksenobiotycznych zwierząt. Był to ten sam dziwaczny skowyt, jaki słyszeli zeszłego wieczoru, tym razem jednak wydawany jednocześnie przez pięć czy sześć osobników tego samego gatunku. Quinn porozumiał się wzrokiem z Jacksonem, po czym weszli do środka.

Blat bufetu był litą dechą biegnącą po jednej stronie pomieszczenia, szeroką na metr i długą na piętnaście. Przed nim ustawił się podwójny szereg ludzi; sześć barmanek z trudem nadążało z obsługą.

Quinn poczekał, aż przyjdzie jego kolej, po czym wyciągnął dysk kredytowy Banku Jowiszowego.

— Przyjmujecie takie?

Dziewczyna spojrzała przelotnie.

— Jasne.

— Świetnie, dwa piwa.

Zaczęła nalewać z beczki.

— To moja ostatnia noc, jutro odpływam. Nie wiesz przypadkiem, gdzie mógłbym się trochę rozerwać? Trzeba korzystać z życia, póki czas.

— Na zapleczu. — Nawet nie podniosła wzroku.

— Super, dzięki. Nalej też sobie ode mnie.

— Dwa jasne. Proszę. — Postawiła półlitrowe kufle w kałuży na bufecie. — Sześć fuzjodolarów.

Zdaniem Quinna, potrójnie przepłacił, chyba że tutejsze jasne kosztowało niczym słynne „Norfolskie Łzy”. O tak, miejscowi wiedzieli, jak drzeć skórę z zaglądających tu kolonistów. Uaktywnił dysk kredytowy, przelewając pieniądze do stojącego opodal bloku rachunkowego.

Czarne, zadziorne, podobne z wyglądu do kotów zwierzęta nazywane tutaj sejasami były odpowiednikiem psów, choć pod względem inteligencji górowały nad swoimi ziemskimi kuzynami. Quinn i Jackson zobaczyli je od razu po rozsunięciu kotary w drzwiach i przepchaniu się na zaplecze lokalu Donovana. Mieściła się tam arena walk; trzy rzędy ławek otaczały dziurę w ziemi o średnicy pięciu i głębokości trzech metrów, wyłożoną warstwą ciosanych kamieni. U krokwi wisiały reflektory punktowe, zalewając centrum wydarzeń jasnym, białym światłem. Na ławach trudno byłoby znaleźć jeden wolny centymetr. Zlani potem kibice wyli i krzyczeli z wypiekami na twarzy. W izbie było niezwykle gorąco, jeszcze cieplej niż w południe na płycie kosmodromu. Wzdłuż tylnej ściany stały rzędem potężne klatki, wewnątrz których kręciły się sejasy, szarżując czasem z jękliwym skowytem i w wielkim wzburzeniu na pręty z wszechobecnego tu czarnego drewna.

Na ten widok rozjaśniło się oblicze Quinna. Tego mu właśnie było trzeba!

Z trudem zdołali się wcisnąć na ławkę. Quinn zapytał sąsiada, kto przyjmuje stawki.

Okazało się, że bukmacher nazywa się Baxter i jest to chudzielec o orientalnych rysach twarzy z paskudną blizną biegnącą od kącika łewego oka, a znikającą pod kołnierzykiem brudnej czerwonej koszulki.

— Wypłacam jedynie we frankach — burknął.

U boku Baxtera stała góra mięsa z czarną brodą, przeszywając Quinna spojrzeniem kanibala.

— Pasuje — zapewnił Dexter potulnie. Postawił na faworyta sto fuzjodolarów.

Walki robiły wrażenie, były gwałtowne, okrutne, krwawe i krótkie. Właściciele stawali po przeciwnych stronach dziury, trzymając zwierzęta i wykrzykując rozkazy do płaskich, szpiczastych uszu. Kiedy wściekłość doprowadzała sejasy do szaleństwa, spychano je do środka. Czarne opływowe ciała ścierały się z sobą w kotłowaninie kłapiących szczęk i wymachujących łap o sześciu pazurach; sznury mięśni wybrzuszały i rozciągały błyszczącą skórę niczym stalowe tłoki. Utrata kończyny nawet nie spowalniała zwierzęcia. Quinn patrzył, jak odgryzają sobie nawzajem nogi, szczęki, wydłubują oczy, rozrywają podbrzusza. Dno jamy stało się śliskie od krwi, płynów organicznych i kłębów wnętrzności.

Zmiażdżenie czaszki zazwyczaj kończyło walkę; przegrywające sejasy uderzane były raz po raz o kamienną ścianę, aż pękały kości i wylewał się mózg. Miały zaskakująco czerwoną krew.

Quinn stracił pieniądze na trzech pierwszych walkach, na czwartej zaś zgarnął sześćset franków, ekwiwalent stu pięćdziesięciu fuzjodolarów. Trzecią część pieniędzy wręczył Jacksonowi, po czym znowu postawi! w zakład dwieście fuzjodolarów.

Po siedmiu walkach był osiemset fuzjodolarów do tyłu, ale za to z dwoma i pół tysiącami franków w kieszeni.

— Hej, znam ją — powiedział Jackson w pewnej chwili, kiedy przed jamą doprowadzano do szału następną parę sejasów. Jeden z nich był starym samcem o ciele poznaczonym gmatwaniną blizn.

Na niego zdecydował się postawić Quinn. Ufaj zawsze wielokrotnym zwycięzcom.

— Kogo?

— Tamtą dziewczynę. Jest z grupy numer 7.

Quinn podążył za jego spojrzeniem. Dostrzegł bardzo atrakcyjną nastolatkę z gęstwą ciemnych włosów opadających na ramiona. Miała na sobie bluzeczkę bez rękawów z głębokim dekoltem, niewątpliwie nową, z lśniącego, z pewnością syntetycznego materiału. Na jej twarzy malowało się zdumienie i podniecenie, smak zakazanego owocu wydaje się przecież najsłodszy. Siedziała między dwoma bliźniakami w wieku około trzydziestu lat, o jasnych, dopiero co zaczynających rzednąć włosach. Ubrani w niezgrabnie skrojone koszulki z kraciastej bawełny, mieli tę opaleniznę, jaka znamionuje ludzi pracujących długie godziny na słońcu.

— Skąd wiesz? — Przy tym oświetleniu nie mógł rozpoznać twarzy.

— To proste. Takich cycków się nie zapomina. Ma na imię Mary, Mandy czy coś w tym rodzaju.

Sejasy wskoczyły do jamy, tłum ryczał. Dwa mocarne, prężne ciała zwarły się w zapasach, wirując obłąkańczo, tnąc powietrze zębami i pazurami.

— Zastanawiam się, kto jej pozwolił tu przyjść — mruknął Quinn. Zaczynał się denerwować, nie potrzebował komplikacji w osobie jakiejś dziewczyny. — Pogadam teraz z Baxterem. Pamiętaj, żeby cię nie zauważyła. Nie może wiedzieć, żeśmy tu byli.

Jackson uniósł kciuk i pociągnął łyk z kufla.

Baxter stał na pochylni prowadzącej z dołu do klatek. Obserwował pilnie przebieg walki, obracając głowę to w jedną, to w drugą stronę. Na widok Quinna kiwnął nieznacznie głową.

Gejzer krwi trysnął z jamy, ochlapując siedzących najniżej ludzi. Gdy jeden z sejasów zacharczał głośno, Quinnowi zdało się, że słyszy wołanie o pomoc.

— Dobrze ci się dziś wiodło — rzekł Baxter. — Wyszedłeś na zero. Cóż, początkujący zawsze mają fart. Jak chcesz, przyjmę wyższą stawkę.

— Odpada, potrzebuję pieniędzy. Wkrótce odpływam.

— W takim razie zbuduj dla rodziny ładny domek. Życzę szczęścia.

— Tam, w górze rzeki, będę potrzebował czegoś więcej niż szczęście. Bo co się stanie, jeśli napatoczę się na takiego bydlaka?

— Wskazał palcem arenę. Stary samiec zwarł szczęki na gardle młodszego sejasa i uderzał jego głową o kamienie, nie przejmując się pazurami przeciwnika, które żłobiły mu w bokach głębokie bruzdy.

— Sejasy rzadko zapuszczają się nad rzekę, wilgoć im nie służy — odrzekł Baxter. — Dasz sobie radę.

— Sejas lub jeden z jego krewniaków. Potrzebowałbym czegoś porządnego, tak żeby raz palnąć i zabić.

— Zwozicie tu z Ziemi całą górę sprzętu.

— Spółka nie pozwala nam wwieźć wszystkiego, co by nam się przydało. Chciałbym też dostać coś dla odprężenia. Myślałem, że zaopatrzę się gdzieś w mieście. Myślałem, że może ty byś wiedział, z kim powinienem pogadać.

— Trochę za dużo myślisz.

— Za to sypię pieniędzmi.

Tymczasem w jamie głowa sejasa rozpadła się niemal na kawałki, uderzona po raz ostatni o kamienną ścianę. Papkowate strzępy mózgu spadły jak deszcz na widzów.

Quinn uśmiechnął się, kiedy stary samiec uniósł głowę w stronę swego uradowanego pana i dobył z gardła bulgoczący, świdrujący w uszach skowyt.

— Jesteś mi winien jeszcze tysiąc franków — powiedział do Baxtera. — Połowę możesz sobie zatrzymać jako prowizję pośrednika.

Głos Baxtera zniżył się o oktawę:

— Bądź tu za dziesięć minut. Pokażę ci człowieka, który może ci pomóc.

— Rozumiem.

Kiedy Quinn wrócił do Jacksona, stary samiec obwąchiwał arenę. Niebieski jęzor zaczął chłeptać posokę spływającą obficie po kamieniach.

Jackson przypatrywał się ponuro widowisku.

— Już wyszła. Razem z bliźniakami, zaraz po walce. Chryste, żeby tak się puszczać… Jeszcze dzień nie upłynął, jak tu przyjechała.

— Tak? No to sobie pomyśl, że przez dwa tygodnie będzie uziemiona razem z tobą na jednym pokładzie statku. Wtedy się postarasz, żeby twoje było na wierzchu.

Jackson wyraźnie się ucieszył.

— Racja.

— Chyba zdobędę, czego nam potrzeba. Choć Boży Brat wie, jaką broń sprzedają w tej dziurze. Pewnie kusze.

Jackson popatrzył mu prosto w oczy.

— Nadal myślę, że powinniśmy tu zostać. Co zamierzasz robić w górze rzeki? Chcesz zdobyć osadę?

— Jeśli będę musiał. Nie tylko Jerry Baker przywiózł tu z sobą dysk kredytowy Banku Jowiszowego. Jak zbierzemy dość forsy, kupimy sobie wolność i opuścimy tę kupę gówna.

— Chryste, nie żartujesz? Możemy stąd prysnąć? Tak całkiem, na zawsze?

— Pewnie. Ale najpierw musimy uzbierać sporo gotówki, co oznacza, że przyjdzie nam odebrać dyski kredytowe wielu kolonistom. — Przeszył młodzieńca tego rodzaju spojrzeniem, jakim Banneth świdrowała nowych rekrutów. — Wchodzisz w to, Jackson? Szukam ludzi, którzy zdecydują się wspierać mnie od początku do końca, lecz nie ścierpię nikogo, kto chowa głowę w piasek, gdy pojawiają się pierwsze kłopoty.

— Możesz na mnie liczyć. Do końca. Chryste, Quinn, przecież wiesz. Udowodniłem to wczoraj i dzisiaj.

Pewna nuta desperacji wkradła się w ton jego głosu. Jackson nalegał, żeby Quinn dopuścił go do swej gry. Fundamenty zostały położone.

A więc niech gra się zacznie, pomyślał Quinn Dexter. Największa możliwa rozgrywka, którą Boży Brat prowadzi od zarania świata. Czas zemsty się zbliża.

— Dobra, chodźmy — powiedział. — Zobaczymy, co ten Baxter ma dla nas.

* * *

Horst Elwes badał procesy fizjologiczne organizmu, sprawdzając na wyświetlaczu odczyty bloku procesorowego. Na koniec spojrzał w twarz pogrążonej we śnie Jay Hilton. Zwinęła się w kłębek w śpiworze, jej rysy ułożyły się w wyraz ulgi i spokoju. Oczyścił paskudne otarcie na nodze dziewczynki, podał jej antybiotyk i obłożył ranę okładem nabłonkowym. Mocna tkanka ochronna miała za zadanie przyspieszyć proces regeneracji komórek skóry.

Takie okłady nie nadawały się, niestety, do wielokrotnego użytku. Horst zaczynał żałować, że tak skąpo wyposażył swą walizę z medykamentami. Zgodnie z dydaktycznym kursem medycyny, uszkodzona skóra człowieka łatwo gnije wystawiona na ciągłe działanie wilgotnego powietrza. A gdzie było wilgotniej niż w dorzeczu Juliffe?

Odpiął od szyi Jay podkładkę czujnika i wsunął ją w szczelinę bloku medycznego.

Ruth Hilton mierzyła go pełnym napięcia wzrokiem.

— I jak?

— Dałem jej środek uspokajający. Będzie teraz spać bite dziesięć godzin. Byłoby dobrze, gdyby cię zobaczyła, kiedy się obudzi.

— Oczywiście, że będę przy niej czuwać — obruszyła się.

Horst kiwnął głową. Ruth okazywała wielką troskę i współczucie przez cały czas, odkąd zapłakana dziewczynka weszła chwiejnym krokiem do sypialni. Nie pozwalała sobie na żadną słabość. Trzymała dłoń córki, kiedy Horst dezynfekował ranę, a szeryf zadawał pytania. Dopiero teraz puszczały jej nerwy.

— Przepraszam — powiedziała.

Horst pocieszył ją uśmiechem i zabrał blok medyczny. Urządzenie było większe od standardowych bloków procesorowych, długie na trzydzieści pięć centymetrów, na dwadzieścia pięć szerokie i na trzy grube. Przechowywało w swej pamięci wzorce symptomatyczne i terapie zwalczania wszelkich znanych ludzkich dolegliwości, ponadto dało się do niego podłączyć kilka dodatkowych układów sensorycznych. Z nim też wiązały się dalsze obawy Horsta; zdrowie osiedleńców z grupy numer 7 miało być całkowicie uzależnione od tego przyrządu przez wiele następnych lat. Powoli zaczynał odczuwać brzemię odpowiedzialności. Krótki pobyt w arkologicznym przytułku unaocznił mu, jak niewielki jest pożytek z teoretycznej znajomości medycyny, gdy ma się do czynienia z rzeczywistymi obrażeniami. Co prawda dość szybko nabrał wprawy w udzielaniu pierwszej pomocy i był w stanie pomóc zapracowanym lekarzom, lecz każdy wypadek poważniejszy niż rozcięcie czy złamanie kości mógł w górze rzeki skończyć się tragicznie.

Dobrze, że przynajmniej znalazł blok w swym bagażu, bo przecież wiele innych przedmiotów przepadło gdzieś w drodze między kosmodromem i magazynem. Do licha, czemuż Ruth musiała mieć rację? Żaden z szeryfów nie okazał zbytniego zainteresowania, kiedy doniósł o zniknięciu lekarstw. I znowu stało się tak, jak przepowiedziała.

Westchnął i położył dłoń na ramieniu Ruth, która siedziała na skraju pryczy, głaszcząc Jay po głowie.

— Jest o wiele dzielniejsza ode mnie — powiedział. — Wyjdzie z tego. W tym wieku straszne obrazy bardzo szybko się zacierają. No i niebawem wypłyniemy w górę rzeki. Dziewczynka na pewno poczuje się lepiej z dala od miejsca, gdzie to się wszystko stało.

— Dziękuję, Horst.

— Czy twoi przodkowie korzystali z inżynierii genetycznej?

— Owszem, co nieco. Nie jesteśmy wprawdzie Saldanami, lecz jednemu z moich świętej pamięci przodków całkiem dobrze się w życiu powodziło, przez co sześć czy siedem pokoleń temu stać nas było na parę podstawowych ulepszeń. A co?

— Myślałem o infekcji. Spotyka się tu swego rodzaju zarodniki grzybowe, które mogą żyć w ludzkiej krwi. Ale jeśli w twojej rodzinie wzmacniano kiedykolwiek układ odpornościowy, to nie ma powodu do strachu.

Wstał i rozprostował kości, krzywiąc się, kiedy strzyknęło go w kręgosłupie. W sypialni zapanował spokój; w środkowej części, gdzie ułożyła się do snu reszta dzieci z grupy numer 7, pogasły już światła. Wokół długich paneli świetlnych, których nie wyłączano na noc, zbierały się rojnie pszczelej wielkości owady o dużych, szarych skrzydełkach. Pozostali koloniści opuścili Horsta i Ruth, gdy szeryf wyruszył obejrzeć ciało nad rzeką. W kantynie odbywał się jakiś wiec, brała w nim udział większość dorosłych.

W rogu po przeciwnej stronie sypialni zbili się w ciasną gromadkę wyjątkowo markotni zesłańcy. I wystraszeni, przypuszczał Horst.

Wykolejona młodzież, która zapewne nigdy przedtem nie widziała otwartego nieba, nie mówiąc już o pierwotnej dżungli. Przez cały dzień skazańcy nie ruszali się z sypialni. Horst wiedział, że powinien próbować się z nimi zapoznać, przerzucić most między więźniami a kolonistami, zjednoczyć społeczność. Bądź co bądź, mieli spędzić razem resztę życia. Brakowało mu jednak odwagi.

Jutro, obiecał sobie w duchu. Przez dwa tygodnie będziemy wszyscy płynąć jednym statkiem, nadarzy się mnóstwo okazji.

— Powinienem uczestniczyć w wiecu — rzekł. Przyglądał się z daleka, jak dwaj mężczyźni stoją twarzą w twarz, próbując się przekrzyczeć.

— A niech sobie gadają — burknęła Ruth. — Przynajmniej nic w tym czasie nie nabroją. I tak żadne rozstrzygnięcia nie są możliwe, póki nie zjawi się nadzorca.

— Miał przyjść rano. Każdy chce wiedzieć, jak budować domy, a nikt nam jeszcze nie powiedział, na jakich terenach zamieszkamy.

— Wkrótce się dowiemy. Nadzorca będzie mógł w czasie rejsu pouczać nas do woli. Coś mi się zdaje, że drań hula teraz po mieście. I nic dziwnego, skoro ma cackać się z nami przez całe osiemnaście miesięcy.

— Czy zawsze musisz mieć o ludziach złe zdanie?

— Ja na jego miejscu tak właśnie bym zrobiła. Ale nie to mnie dziś dręczy.

Horst zerknął ukradkiem w stronę wiecu. Odbywało się głosowanie, ręce poszły w górę. A on siedział na pryczy i patrzył na Ruth.

— Co cię dręczy?

— Morderstwo.

— Jeszcze nie wiadomo, czy to było morderstwo.

— Pomyśl logicznie. Ten człowiek został rozebrany. Cóż innego wchodzi w rachubę?

— Może się upił? — Chociaż, na Boga, komu się chciało pić, gdy gapił się na tę rzekę?

— Był pijany i chciał sobie popływać? W Juliffe? Zejdź na ziemię, Horst!

— Dopiero autopsja wykaże, czy… — Zająknął się pod spojrzeniem Ruth. — Raczej wątpliwe, żeby odbyła się autopsja, no nie?

— Na pewno wrzucili go do wody. Szeryf powiedział, że rano żony dwóch osadników z grupy numer 3 doniosły o zaginięciu mężów. Pete Cox i Ałun Reuther. Stawiam dziesięć do jednego, że w wodzie pływał kolonista.

— Całkiem możliwe — przyznał Horst. — To straszne, że i tutaj dochodzi do rozbojów. Aż trudno sobie wyobrazić takie rzeczy na planecie w pierwszym stadium zasiedlania. Chociaż, z drugiej strony, Lalonde nie jest tym światem, jaki sobie wymarzyłem. Na szczęście niedługo opuścimy Durringham. W naszej małej społeczności wszyscy będą znali się zbyt dobrze, żeby coś takiego uszło bezkarnie.

Ruth przelana oczy z ponurą miną.

— Horst, kiedy ty wreszcie zaczniesz myśleć? Dlaczego trup był nagi?

— Nie wiem. Ktoś pewnie potrzebował ubrania, butów.

— Otóż to. A teraz powiedz, który łotrzyk zabija dla pary butów? Dwa razy, i to z zimną krwią? Boże, ludzie tutaj są biedni, nie przeczę, lecz ich położenie nie jest aż tak rozpaczliwe.

— A więc kto?

Przeniosła wzrok nad jego ramieniem. Horst odwrócił się nerwowo.

— Zesłańcy? Czy wszyscy od razu muszą ich podejrzewać? — zapytał z wyrzutem.

— Sam widziałeś, jak traktują ich w mieście, a i my nie obchodzimy się z nimi lepiej. Niechby tylko wytknęli nos z portu, zaraz dostaliby wycisk. Każdy ich rozpozna, póki noszą te swoje kombinezony, a innej odzieży nie mają. A zatem kto najprędzej się połasi na zwyczajne ubranie? Kto nie cofnie się przed niczym, żeby tylko je zdobyć? I jeszcze jedno: morderca zabija na terenie portu, niebezpiecznie blisko tej sypialni.

— Chyba nie myślisz, że to jeden z naszych?

— Powiedzmy, że się modlę, aby to był ktoś inny. Ale sądząc po tym, jak nam się tu powodzi, za bardzo na to nie liczę.

* * *

Na nocnym niebie pozostał już tylko Diranol, najmniejszy i najdalszy z trzech naturalnych satelitów Lalonde, powleczony warstwą ochrowego regolitu skalisty glob średnicy dziewięciuset kilometrów, krążący w odległości pół miliona kilometrów od swej macierzystej planety. Wisiał właśnie nad wschodnim widnokręgiem, ubarwiając Durringham bladą różowawą poświatą, kiedy motorower wyhamował gwałtownie tuż poza obrębem światła sączącego się z wnętrza olbrzymiej przejściowej sypialni osadników. Marie Skibbow nie musiała już tak kurczowo trzymać się Furgusa. Jazda przez pogrążone w mroku miasto była fantastycznym przeżyciem, napełniała każdą sekundę radością i podnieceniem. Ściany umykały wstecz, wyczuwalne raczej niż widoczne, snop światła z reflektora ukazywał koleiny i kałuże błota niemal w tej samej chwili, gdy na nie najeżdżali, wiatr rozwiewał włosy, pęd powietrza wyciskał łzy z oczu. Przezwyciężała strach przed niebezpieczeństwem związanym z każdym zakrętem, żyła pełną piersią.

— No i dojechaliśmy, to twój przystanek — oświadczył Furgus.

— Zgadza się. — Przełożyła nogę nad siodełkiem i stanęła obok młodzieńca. Powoli ogarniało ją zmęczenie; zastygła w bezruchu fala zniechęcenia tylko czekała, aby runąć z wysoka i przygnieść ją brzemieniem tego wszystkiego, z czym wiązała się przyszłość.

— Jesteś najlepsza, Marie. — Gdy całowali się na pożegnanie, pieścił jej prawą pierś poprzez materiał bluzeczki. A potem odjechał, światełko tylnego reflektora zgasło szybko w ciemnościach.

Ruszyła do sypialni z obwisłymi ramionami. Prycze przeważnie były już pozajmowane, ludzie chrapali, kasłali, przewracali się z boku na bok. Miała ochotę odwrócić się i uciec z powrotem do Furgusa i Hamisha, z powrotem do zakazanej rozkoszy ostatnich kilku godzin. Jeszcze huczało jej w głowie po przeżytych doświadczeniach: dzikim bestialstwie szczutych sejasów, szaleństwach tłumu u Donovana, rozpalającym zmysły widoku krwi.

A potem nastąpiły upojnie nieprzyzwoite chwile w spokojnej chatce bliźniaków na drugim końcu miasta, kiedy ich muskularne ciała obejmowały ją najpierw pojedynczo, a następnie razem. I ta zwariowana jazda w cynobrowej poświacie księżyca. Marie pragnęła, aby każdy dzień był taki sam, bez końca.

— Gdzieś ty się, do cholery, włóczyła?

Ojciec stanął przed nią z mocno zaciśniętymi zębami, co znaczyło, że naprawdę się wkurzył. Ale tym razem miała to w nosie.

— Po mieście.

— Mów jaśniej!

— Zabawiałam się. Robiłam dokładnie to, czego twoim zdaniem nie powinnam robić.

Uderzył ją w policzek, aż echo odbiło się od wysokiego dachu.

— Nie będziesz mi tu, cholera, pyskować! Zadałem pytanie.

Co robiłaś?

Marie patrzyła mu hardo w oczy. Choć piekł ją policzek, nawet go nie potarła.

— I co dalej, tato? Pogonisz mnie z pasem? A może po prostu walniesz mnie pięścią?

Zdumienie odebrało mowę Geraldowi. Ludzie z sąsiednich pryczy odwracali się w ich stronę, przecierając zaspane oczy.

— Patrz, która godzina! Co w ciebie wstąpiło? — syknął.

— Jesteś pewien, że chcesz poznać prawdę, tato? Naprawdę, jesteś pewien?

— Ty bezwstydna lisico. Matka przez całą noc się o ciebie zamartwiała. Czy to cię nic nie obchodzi?

Marie wydęła wargi.

— A jaka tragedia może mi się przytrafić w tym raju, do którego nas sprowadziłeś?

Przez chwilę bała się, że znowu ją uderzy.

— Dwie osoby zginęły w porcie w tym tygodniu.

— Tak? To mnie wcale nie dziwi.

— Marsz do łóżka! — warknął przez zaciśnięte zęby. — Rano porozmawiamy.

— Porozmawiamy? — zapytała zgryźliwie. — To znaczy, że i ja będę miała prawo coś powiedzieć?

— Szlag jasny trafił, Skibbow, zamknij się wreszcie!krzyknął ktoś. — Ludzie chcą spać.

Odprowadzana bezradnym spojrzeniem matki, Marie ściągnęła buty i wolnym krokiem podeszła do swej pryczy.

* * *

Quinn drzemał jeszcze w śpiworze, borykając się ze skutkami żłopania mocnego piwa w budzie Donovana, kiedy ktoś złapał za krawędź pryczy i przechylił ją gwałtownie o dziewięćdziesiąt stopni. Lecąc na ziemię, wywijał w swym śpiworze rękami i nogami, lecz nic mu to nie pomogło. Najpierw wyrżnął biodrem o beton, aż coś mu zgrzytnęło w miednicy, potem wylądowała jego szczęka. Wrzasnął z bólu i zaskoczenia.

— Wstawaj, skazańcze! — usłyszał.

Stał nad nim mężczyzna ze zbójeckim uśmiechem, trochę po czterdziestce, wysoki i barczysty, z grzywą czarnych włosów i bujną brodą. Chropawa, ogorzała skóra rąk i twarzy pokryta była iście księżycowym reliefem blizn po ospie i czerwonych siateczek popękanych naczynek. Ubranie miał uszyte z naturalnych tkanin: grubą bawełnianą koszulę w czarno — czerwoną kratę z oderwanymi rękawami, zielone spodnie dżinsowe, sznurowane buty po kolana oraz pas, w którym tkwiły rozmaite elektryczne gadżety i straszliwa maczeta o stalowym ostrzu blisko metrowej długości. Na cienkim łańcuszku pod szyją błyszczał srebrny krzyżyk.

Buchnął tubalnym śmiechem, kiedy Dexter jęknął na skutek bólu, jaki przeszył jego biodro. Przebrała się miarka. Ten gnój dostanie zaraz za swoje! Quinn złapał za klamerkę, chcąc otworzyć śpiwór. Rozpiąwszy go, wyrzucił na zewnątrz ręce i kopnął nogami, żeby strząsnąć z siebie nakrycie. Kątem oka dostrzegł, jak pozostali zesłańcy krzyczą w panice i zeskakują z pryczy. Wielka, wilgotna paszcza zwarła się dokoła jego prawej ręki, i to dosłownie dokoła. Ostre zęby przekłuły delikatną skórę nadgarstka, ich końce ocierały się o ścięgna. Na krótką chwilę struchlał z przerażenia. Nie był to pies, ale potwór, pieprzona bestia z piekła rodem.

Nawet sejas dwa razy by się namyślił, zanimby wszedł mu w drogę. Stwór musiał mierzyć metr w kłębie. Miał krótką, szarą sierść i obły pysk w kształcie młota; z czarnej paszczęki ściekała lepka ślina. Gdy z cicha powarkiwał, wwiercając w swą ofiarę wielkie szkliste ślepia, Quinn czuł wibracje w całym ramieniu. Czekał potulnie, aż szczęki się zacisną i zacznie się cierpienie. Pies jednak tylko patrzył.

— Nazywam się Powel Manani — oznajmił brodacz. — Nasz przesławny przywódca, gubernator Colin Rexrew, wyznaczył mnie na nadzorcę Grupy Przesiedleńczej numer 7. A to oznacza, zesłańcy, że należycie do mnie ciałem i duszą. I żeby nie było żadnych niedomówień: nie znoszę zesłańców. Ten świat byłby o wiele lepszym miejscem do życia bez was, śmierdzących degeneratów, którzy tylko myślą o rozróbie. Ale cóż, skoro zarząd LDC postanowił narzucić nam wasze towarzystwo, dołożę wszelkich starań, abyście odpracowali każdego cholernego franka, którego wydano na wasz przelot. A więc kiedy powiem: liżcie gówno, będziecie je zlizywać. Żreć będziecie, co wam podam. Nosić, co się wam każe. A ponieważ jesteście z natury leniwymi łotrami, przez pierwsze dziesięć lat nie zaznacie czegoś takiego jak dzień wolny od pracy.

Kucnął przed Quinnem i wyszczerzył szyderczo zęby.

— Twoje imię, dupku!

— Quinn Dexter… sir.

Powel uniósł brwi, zadowolony.

— I tak trzymaj. Bystry jesteś, Quinn, prędko się uczysz.

— Dziękuję, sir. — Psi jęzor naciskał na jego palce, ślizgał się ohydnie po knykciach. Nigdy nie słyszał o tak świetnie ułożonym zwierzęciu.

— Cwaniaki lubią sprawiać kłopoty, Quinn. Będziesz mi sprawiał kłopoty?

— Nie, sir.

— Będziesz wstawał rano jak należy, Quinn?

— Tak, sir.

— Dobrze. Widzę, że się rozumiemy. — Powel wstał, a pies puścił rękę Dextera i cofnął się o krok.

Quinn przyjrzał się dłoni: błyszczała od śliny, czerwone ślady wokół nadgarstka przypominały wytatuowaną bransoletkę, zebrały się też dwie duże krople krwi.

Powel pogłaskał czule głowę psa.

— To mój przyjaciel, Vorix. Jest połączony ze mną więzią afiniczną, dzięki czemu mogę dosłownie wywąchać każde szai chrajstwo, jakie byście tu, czubki, obmyślali. Nie próbujcie więc żadnych sztuczek, bo ja już je wszystkie poznałem. Jeśli się dowiem, że któryś wychyla się z szeregu, Vorix się z nim porachuje.

I wcale nie ręce zechce mu odgryźć następnym razem. On wyżre mu jaja. Wszyscy zrozumieli?

Zesłańcy odpowiadali potakująco z opuszczonymi smętnie głowami, unikając wzroku Powela.

— Cieszę się, że odebrałem wam złudzenia. No, dobrze, pora przejść do dzisiejszych obowiązków. Nie będę się powtarzał.

Grupa numer 7 wyrusza w górę rzeki na trzech statkach: „Swithland”, „Nassier” i „Hycell”. Teraz cumują w porcie trzecim, skąd wypływają za cztery godziny. Tyle macie czasu, żeby załadować sprzęt kolonistów. Jeśli jakieś skrzynie zostaną pominięte, poniesiecie je na własnych grzbietach do osady w górze rzeki. Nie sądźcie, że będę was bez przerwy niańczył, zorganizujcie się i do roboty. Podróżować będziecie ze mną i z Vorixem na pokładzie „Swithlanda”. No, jazda!

Vorix zaszczekał i obnażył kły. Powel patrzył, jak Quinn cofa się strachliwie niczym rak, potem podnosi się i goni za resztą zesłańców. Wiedział, że Dexter przysporzy mu jeszcze kłopotów; pomagał już w rozbudowie pięciu osad i myśli zesłańców były dlań równie czytelne co urzędowe raporty. Młodzieniec taił w sobie sporo gniewu, do tego był sprytny. Nie przypominał innych wykolejonych dzieciaków, prawdopodobnie dał się wciągnąć do jakiejś podziemnej organizacji, zanim go przetransportowali. Powel zastanawiał się, czy nie odpłynąć bez niego, niechby zajęli się nim szeryfowie w Durringham. Niestety, w Biurze Alokacji Gruntów wiedzieliby, że to jego sprawka, dostałby wpis do akt, które i tak już zawierały listę wielu niechlubnych incydentów.

— Do diabła — mruknął pod nosem. Zesłańcy opuścili sypialnię i maszerowali dróżką w stronę magazynu. I wyglądało na to, że gromadzą się wokół Quinna, czekając na jego polecenia.

Cóż, jeśli nie będzie innego wyjścia, Quinnowi przytrafi się wypadek w dżungli.

Horst Elwes, obserwujący całe zajście wraz z innymi osadnikami z grupy numer 7, podszedł teraz do Powela. Pies nadzorcy odwrócił łeb, żeby mu się przyjrzeć. Boże, ależ to było bydlę!

Lalonde wymagało od kapłana rzeczywiście wielkiego wysiłku.

— Czy naprawdę trzeba aż tak okrutnie obchodzić się z tymi chłopcami? — zwrócił się do Powela Mananiego.

Zapytany zmierzył go od stóp do głów, zawieszając dłużej spojrzenie na krzyżyku.

— Tak, ojcze, i mówię to z całym przekonaniem. Z nimi inaczej nie można. Już na samym początku muszą mieć świadomość, kto tu rządzi. Wierz mi, że oni czują respekt tylko przed siłą.

— Nie pozostaną też obojętni na życzliwość.

— Doskonale, ojcze, okazuj jej więźniom, ile możesz. Na dowód dobrej woli pozwalam im uczestniczyć we mszy.

Horst musiał przyspieszyć kroku, ażeby nie zostać w tyle.

— A ten pies? — zapytał ostrożnie.

— Co chcesz wiedzieć?

— Mówisz, że łączy was więź afiniczna?

— To prawda.

— Jesteś więc edenistą?

Vorix wydał odgłos podejrzanie podobny do chichotu.

— Nie, ojcze. Jestem po prostu praktycznym człowiekiem. Gdybym dostawał fuzjodolara za każdego księdza, który mnie o to pyta, byłbym dzisiaj milionerem. Potrzebuję Vorixa w górze rzeki, gdzie poluje, tropi i utrzymuje zesłańców w karności. Kontrolę nad nim dają mi symbionty neuronowe. Używam ich, bo są tanie i sprawdzone. W czym nie różnię się od innych nadzorców osad i połowy szeryfów okręgowych. Dziś jedynie wywodzące się z Ziemi religie szerzą te swoje uprzedzenia wobec technobiotyki. Tutaj jednak, na Lalonde, nie możemy sobie pozwolić na wasze górnolotne teologiczne dyskusje. Używamy, czego trzeba i kiedy trzeba. Jeśli chcesz pożyć na tyle długo, aby zarażać drugie pokolenie osadników z grupy numer 7 swoją szlachetną bigoterią i opowiadać o jednym chromosomie, który czyni z ludzi świętokradców, to postąpisz, jak nakazuje rozum. A teraz przepraszam, mam na głowie wyprawę osadniczą. — Ruszył raźno w stronę portu.

Gerald Skibbow i reszta kolonistów z grupy numer 7 poszła w ślady nadzorcy, niektórzy zerkali ukradkiem na poruszonego księdza. Gerald patrzył, jak Rai Molvi zbiera się na odwagę, żeby zabrać glos. Molvi narobił sporo szumu podczas wczorajszej narady, miał aspiracje do przewodzenia grupie. Wyraził mnóstwo sugestii co do powołania oficjalnego komitetu i wybrania jego rzecznika. To pomogłoby grupie w kontaktach z władzami, argumentował. Gerald przypuszczał, że nim minie sześć miesięcy, Rai Molvi popędzi do Durringham z podkulonym ogonem. Facet był urodzonym prawnikiem, nie nadawał się na farmera.

— Miał pan przyjść wczoraj i zapoznać nas ze szczegółami — rzekł Rai.

— Zgadza się — odparł Powel, nawet nie zwalniając. — Przepraszam. Jeśli zechce pan złożyć oficjalną skargę, to Biuro Alokacji Gruntów, z którym podpisałem umowę, mieści się w kontenerze zrzutowym w zachodniej części miasta. Nie więcej niż sześć kilometrów stąd.

— Nie, nie, nikt nie zamierzał się skarżyć — dodał spiesznie Molvi. — Musimy tylko ustalić pewne fakty, aby się właściwie przygotować. Wielka szkoda, że pan nie uczestniczył.

— W czym miałbym uczestniczyć?

— We wczorajszym zebraniu rady.

— Jakiej znowu rady?

— Rady grupy numer siedem.

Powel o mało się nie zakrztusił. Zawsze powtarzał, że spośród kolonistów przybyłych na Lalonde połowa powinna była zostać w domu. Spółka musiała prowadzić na Ziemi niezwykle agresywną kampanię promocyjną.

— Co takiego chciałaby wiedzieć rada?

— No… Przede wszystkim, dokąd płyniemy.

— W górę rzeki. — Powel rozmyślnie przeciągał milczenie, aby jego rozmówca poczuł się zakłopotany. — Konkretnie do hrabstwa Schuster w dorzeczu Quallheimu. Choć jestem pewien, że jeśli wybraliście sobie jakiś inny zakątek, kapitan statku chętnie was tam zabierze.

Rai Molvi poczerwieniał.

Gerald przepchnął się do przodu, gdy cała gromada wychodziła spod trzeszczącego dachu sypialni. Powel skręcił w kierunku odległego o dwieście metrów okrągłego portu; Vorix dreptał za nim ochoczo. Przy drewnianych nabrzeżach w sztucznej lagunie cumowało kilka kołowców. Nad głowami fruwały jasnoczerwone, wszędobylskie gniazdółki. Całe to miejsce roztaczało wokół siebie nieodparty czar wielkiej przygody, który przyspieszał bicie serca.

— Jest coś, co powinniśmy wiedzieć o tych statkach kołowych? — zapytał.

— Raczej nie — odparł Powel. — Każdy z nich zabiera na pokład około stu pięćdziesięciu ludzi, na Quallheim wpłyniemy dopiero za dwa tygodnie. Posiłki macie wliczone w opłatę przewozową, a ja wygłoszę wam parę mów, żebyście choć trochę zrozumieli, czym jest życie w puszczy i jak tu się buduje domy. Niech każdy znajdzie sobie pryczę i cieszy się podróżą, bo druga taka już wam się nie zdarzy. Po dotarciu na miejsce rozpocznie się ciężka harówka.

Gerald kiwnął głową w podzięce i zawrócił do sypialni. Niechże inni naprzykrzają się nadzorcy nieistotnymi pytaniami, on każe się rodzinie spakować i bez zwłoki wsiądzie na statek. Długi rejs rzeczny z pewnością udobrucha Marie.

* * *

Konstrukcja „Swithlanda” mieściła się w granicach normy obowiązującej dla większych kołowców kursujących po Juliffe. Płytki, szeroki kadłub z drewna majopi miał dwadzieścia metrów szerokości i sześćdziesiąt od dzioba do rufy. Lustro wody znajdowało się zaledwie metr poniżej pokładu statku, przez co ktoś mógłby wziąć go za dobrze wyposażoną tratwę, gdyby nie masywna nadbudówka, która przypominała prostokątną szopę. To karykaturalne połączenie staroświeckiej i nowoczesnej technologii było kolejnym świadectwem tego, na jakim stadium rozwoju znajdowała się planeta. Dokładnie pośrodku długości kadłuba rozmieszczono dwa koła łopatkowe, jako że były łatwiejsze w produkcji i utrzymaniu niż bardziej wydajne śruby. Musiały też wystarczyć zwykłe silniki elektryczne, ponieważ urządzenia przemysłowe do ich wytwarzania kosztowały mniej niż maszyny produkujące części do turbiny czy wytwornic pary. Silniki elektryczne wymagały jednak źródła zasilania, które im zapewniały importowane z Oshanko kotły parowe na paliwo stałe. Mimo kosztów importu zamierzano je sprowadzać, póki niewielka liczba kołowców nie zapewniała opłacalności fabrykom produkującym turbiny i wytwornice pary. Wiadomo było, że kiedy wzrośnie ich liczba, wszechwładne kalkulacje ekonomiczne zapewne także się — odmienia. Kołowce odejdą do lamusa, wyparte przez jakiś inny, równie dziwaczny środek transportu. W ten sposób dokonywał się postęp na Lalonde.

Sam „Swithland” miał tylko siedemnaście lat i jeszcze przez pięćdziesiąt czy sześćdziesiąt mógł z powodzeniem pływać. Jego kapitan, Rosemary Lambourne, zaciągnęła kredyt w spółce, który spłacać miały zacząć jej wnuki. Chętnie skorzystała z tak wyśmienitej okazji. Siedemnaście lat wożenia nieszczęsnych osadników w górę rzeki, gdzie pryskały wszelkie marzenia, przekonało ją, że postąpiła właściwie. Kontrakt na przewóz kolonistów, który zawarła z Biurem Transportu, przynosił niemały dochód, zagwarantowany na dwadzieścia następnych lat, nadto wszystko, co zwoziła w dół rzeki na rozrastający się rynek handlowy w Durnngham, dawało wymierne zyski w twardej walucie.

Pokochała życie na rzece, wyrzucając z pamięci wspomnienia ze swej egzystencji na Ziemi, gdzie pracowała w rządowym biurze konstrukcyjnym nad ulepszaniem wagonów kolejki wakacyjnej.

Już dawno się odcięła od tamtych czasów.

Kwadrans przed planowanym wypłynięciem Rosemary stała na otwartym mostku, zajmującym przednią ćwiartkę górnego pokładu nadbudówki. Dołączył do niej Powel Manani, wprowadziwszy po trapie wierzchowca, który stał teraz spętany na pokładzie rufowym; oboje patrzyli, jak koloniści ładują się na „Swithlanda”

Dzieci i dorośli rozchodzili się powoli po statku. Dzieci zbierały się głównie wokół konia, dotykając go delikatnie i głaszcząc. Na ciemne deski pokładu rzucano bezładnie chlebaki i większe toboły. Odgłosy kilku burzliwych sprzeczek dolatywały aż na mostek kapitański. Nikt nie pomyślał, żeby liczyć ludzi wchodzących na statek. Aby nie przeciążyć kołowca, spóźnialscy musieli, chcąc nie chcąc, poszukać sobie miejsca na pozostałych jednostkach.

— Twoi zesłańcy chodzą jak w zegarku — pochwaliła nadzorcę. — Nie pamiętam, żeby kiedykolwiek załadowano sprzęt osadników tak profesjonalnie. Uporali się z tym już godzinę temu.

Dyrektor portu powinien przejąć ich pod swoją komendę i przyuczyć na tragarzy.

— Hm… — mruknął Powel. Vonx, który leżał nieco z tyłu, zawarczał niespokojnie.

Rosemary uśmiechnęła się szeroko. Czasami nie wiedziała, kto jest z kim połączony afinicznie.

— Coś nie tak? — zagadnęła.

— Ktoś, jeśli chodzi o ścisłość. Wybrali sobie przywódcę. Będzie sprawiał kłopoty, Rosemary. Jestem o tym przekonany.

— Już ty umiesz wymusić posłuch. Przecież nadzorowałeś pięć osad i wszystkie wyszły na prostą. Jeśli tobie się nie uda, to komu?

— Dzięki. Sama masz tu na statku piękny porządeczek.

— Tym razem miej oczy szeroko otwarte, Powel. Ostatnio w hrabstwie Schuster zaginęli ludzie. Mówi się, że gubernator nie jest zachwycony.

— No, no.

— Komisarz płynie „Hycellem” w górę rzeki. Rozejrzy się w terenie.

— Ciekawe, czy wyznaczyli nagrodę za ich odnalezienie. Gubernator nie lubi, jak osadnicy wyściubiają nosy poza swoje osady, to daje zły przykład innym. Co by było, gdyby wszyscy wrócili, aby zamieszkać w Durnngham?

— Z tego, co słyszałam, nie chcą ich znaleźć, ale dowiedzieć się, jaki los ich spotkał.

— Co ty powiesz.

— Oni po prostu zniknęli. Żadnych śladów walki. Porzucili sprzęt i zwierzęta.

— Cóż, w takim razie będę miał się na baczności. — Z pakunku pod nogami wyciągnął kapelusz o szerokim rondzie, żółto — zielony i bardzo poplamiony. — Będziemy spać na jednej koi podczas rejsu, Różyczko?

— Mowy nie ma. — Przechyliła się nad barierką, aby wypatrzyć na pokładzie dziobowym czwórkę swoich dzieci, które wraz z palaczami tworzyły całą załogę jej statku. — Wystarałam się o świeżutkiego zesłańca, jest moim drugim palaczem. Barry MacArple, dziewiętnaście lat, naprawdę utalentowany mechanik, od którejkolwiek strony spojrzeć. Myślę, że to będzie wstrząs dla mojego najstarszego syna. Choć sam nie przestaje podrywać córek kolonistów.

— Trudno.

Vorix zaskowyczał smętnie i opuścił łeb na przednie łapy.

— Kiedy wrócisz do Schuster? — spytał Powel.

— Za dwa, góra trzy miesiące. Po tobie zabieram grupę do hrabstwa Colane nad dopływem Dibowa. Potem zjawię się znowu na twoim terenie. Chciałbyś, żebym cię odwiedziła?

Wetknął kapelusz na głowę, przeglądając w myślach harmonogramy.

— Nie, to za wcześnie. Trzeba zaczekać, aż pokończy im się sprzęt. Powiedzmy… dziewięć lub dziesięć miesięcy. Niech zaczną cierpieć niedostatek, wtedy wyciśniemy z nich pięćdziesiąt fuzjodolarów za głupią kostkę mydła.

— A więc umowa stoi.

Uścisnęli sobie dłonie i odwrócili się, żeby popatrzeć na skłóconych kolonistów.

* * *

„Swithland” odcumował mniej więcej o czasie. Karl, najstarszy syn Rosemary, krzepki piętnastolatek, biegał wzdłuż pokładu, wykrzykując rozkazy osadnikom, którzy pomagali przy linach. Pasażerowie wydali zgodny okrzyk radości, kiedy łopatki kół zaczęły się obracać i statek nareszcie odbił od nabrzeża.

Rosemary stała sama na mostku. Basen portowy nie był zbyt rozległy, a „Swithland” zatracił zwrotność, wyładowany drewnem opałowym, kolonistami, ich bagażem oraz prowiantem, który miał im wystarczyć na trzy tygodnie podróży. Prowadziła statek najpierw wzdłuż nabrzeża, potem odbiła na środek sztucznej laguny.

W palenisku głośno huczał ogień i z dwóch bliźniaczych kominów wylatywały kłęby szarobłękitnego dymu. Karl stanął na dziobie i uniósł kciuk, śmiejąc się w jej stronę. Pewnie złamie w życiu niejedno niewieście serce, pomyślała z dumą.

Na niebie, wyjątkowo, nie było widać żadnej chmury deszczowej, a przedni detektor mas pokazywał, że kanał jest pusty. Rosemary dała pojedynczy sygnał syreną i przesunęła do przodu oba lewarki sterujące prędkością kół łopatkowych. Po chwili wyszła z portu, wpływając w nurt swej ukochanej, nieujarzmionej rzeki, która wiła się hen, w nieznane. Czyż życie mogło być piękniejsze?

Przez pierwsze sto kilometrów koloniści z grupy numer 7 musieli podzielać jej zdanie, „Swithland” przemierzał bowiem teraz najwcześniej zasiedlone tereny Amariska (nie licząc samego Durringham), gdzie już przed ćwierćwieczem zamieszkali ludzie. Wyrąbane zostały wielkie połacie puszczy, ustępując miejsca polom uprawnym, sadom i pastwiskom. Stłoczeni przy relingu osadnicy podziwiali stada zwierząt pasące się luzem na rozległych wygonach, sady i plantacje pełne zbieraczy odstawiających na sterty wiklinowe kosze z owocami i orzechami. W tej idyllicznej krainie wzdłuż południowego brzegu Juliffe biegł łańcuch wiosek; solidne, jaskrawo pomalowane domy z drewna stały pośrodku zadbanych ogrodów, bogatych w kwiaty i rzędy wysokich, zielonych drzew, których liście rzucały miły cień. Dróżki między pniami porastała gęsta, krótko przystrzyżona trawa, lśniąca szmaragdowo w promieniach słońca. Tutaj, gdzie ludzie mogli w dowolnym miejscu zakładać domostwa, ożywiony ruch pieszy czy kołowy nie niszczył ziemi, nie zamieniał jej w tego rodzaju odpychające błoto, jakie zalegało na drogach w Durringham. Konie ciągnęły wozy z sianem lub jęczmieniem. Wiatraki tworzyły rzędy wież na tle nieba, stały wiaterek obracał leniwie ich skrzydłami. Nad lekko wzburzone, żółtopomarańczowe wody Juliffe wysuwały się daleko długie pomosty cumownicze — dwa lub trzy takie przypadały na każdą wioskę. Małe barki kołowe przybywały po plony z gospodarstw i zatrzymywały się przy pomostach. Na ich końcach siadywały dzieci, maczając w rzece patyki i sznurki, czasem machając rękami na widok nieskończonej procesji rozpędzonych statków. Rankiem łódki żaglowe rybaków wyruszały na połów i „Swithland” przesuwał się statecznie środkiem flotylli trójkątnych, płóciennych żagli łopoczących w porywach rześkiej bryzy.

A wieczorem, kiedy niebo nad zachodnim widnokręgiem zalewały pomarańczowe blaski i pojawiały się pierwsze gwiazdy, wśród zieleni ogródków ludzie rozpalali ogniska. Tej pierwszej nocy, gdy tak lśniły ognie, oparty o reling Gerald Skibbow przeżywał chwile niewysłowionej tęsknoty. Na czarnej wodzie kładły się od ognisk długie czerwone smugi, z dala dolatywały strzępy piosenek mieszkańców, którzy zbierali się przed wspólnym posiłkiem.

— Nigdy nie myślałem, że może tu być jak w raju — rzekł do Loren.

Uśmiechnęła się, gdy otoczył ją ramieniem.

— Przepiękna okolica. Jakbyśmy wpłynęli do baśniowej krainy.

— I my możemy wieść podobne życie. Czeka na nas gdzieś tam w górze rzeki. Za dziesięć lat będziemy tańczyć wokół ogniska i patrzeć na przepływające łodzie.

— A nowi osadnicy będą nam się przyglądać i marzyć!

— Wybudujemy sobie dom, istny pałac z drewna. Tak, tak, Loren. Miniaturowy pałacyk, którego pozazdrości nam nawet król Kulu. A ty będziesz pielęgnować ogródek z kwiatami i warzywami. Ja będę wtedy zwiedzał sady lub pilnował stad. W sąsiedztwie zamieszkają Paula i Marie, wprost trudno będzie się opędzić od wnuków.

Loren przytuliła się mocniej do męża, a on uniósł głowę i z piersi wyrwał mu się okrzyk uniesienia:

— Boże, jak to się stało, że zmarnowaliśmy tyle lat na Ziemi?

Tu jest nasze miejsce, Loren, nas wszystkich. Powinniśmy zrezygnować z arkologii i statków kosmicznych i żyć jak Pan Bóg przykazał. Naprawdę powinniśmy.

Ruth i Jay stały razem przy relingu rufowym. Patrzyły, jak słońce ginie za horyzontem, okrywając szeroką rzekę na jedną krótką, magiczną minutę aurą purpurowozłotego światła.

— Słuchaj, mamo, śpiewają — odezwała się Jay. Twarz miała spokojną, wręcz pogodną. Okropny widok trupa dawno już uleciał z jej pamięci; przebywając przy uwiązanym do słupka beżowym koniku, cała promieniowała zadowoleniem. Wielkie, czarne oczy były tak śliczne i kochane, a łaskoczące dotknięcie wilgotnego nosa, kiedy dawała zwierzęciu cukierka, wprawiło ją w zachwyt.

Nie mogła uwierzyć, że coś tak dużego może być zarazem takie delikatne. Pan Manani pozwolił jej co rano oprowadzać konia po pokładzie, obiecał też, że pokaże, jak go pielęgnować. Jay czuła się na statku niczym w siódmym niebie. — O czym śpiewają?

— To mi wygląda na jakiś hymn pochwalny — odparła Ruth.

Po raz pierwszy, odkąd wylądowali na tej planecie, zaczynała czuć, że dokonała właściwego wyboru. Bądź co bądź, wioski wyglądały bardzo malowniczo i dostatnio. Ale sam fakt, że odniesienie sukcesu było tu możliwe, jeszcze nie przesądzał sprawy.

Im dalej od stolicy, tym trudniejsze początki, jednakże wszystko dało się przezwyciężyć. — I wcale im się nie dziwię.

Wiatr ucichł i płomienie ognisk strzelały prosto w rozgwieżdżone niebo, lecz aromat jedzenia niósł się ponad wodą do „Swithlanda” i jego dwóch siostrzanych jednostek. Zapach świeżo wypieczonego chleba i gęstych, korzennych sosów wyczyniał diabelskie harce z żołądkiem Quinna. Zesłańcom dano zimne mięso i owoce podobne z wyglądu do pomarańczy, mające jednak purpurową skórkę i lekko słonawy smak. Koloniści dostali za to gorący posiłek. Łajdaki. Ale pozostali zesłańcy zaczynali okazywać mu posłuszeństwo, a to już coś znaczyło. Siedział na pokładzie obok nadbudówki i patrzył w kierunku północnym, żeby nie widzieć tych wszystkich pieprzonych średniowiecznych ruder, przy których koloniści tak lubili harować. Na północy panowały ciemności i to mu odpowiadało. Ciemność potrafiła przybrać wiele form, w sferze psychicznej i fizycznej, a w końcu to jej przypadało zwycięstwo. Dowiedział się o tym w sekcie: ciemność to siła, a ci, co zawierzają jej swój los, zawsze triumfują.

Wargi Quinna poruszały się bezdźwięcznie.

— Po ciemności nadejdzie Pan Światła. Nagrodzi tych, co idą jego ścieżką do otchłani Nocy. Albowiem ci żyją w zgodzie z samymi sobą i z naturą człowieka, mianowicie z bestią. Zasiądą po jego prawicy i strącą w przepaść wszystkich, co pławią się w zakłamaniu i szukają opieki jego brata.

Czyjaś dłoń dotknęła ramienia Quinna. Uśmiechał się do niego tłusty księżulek.

— Za kilka minut odprawiam mszę na pokładzie rufowym.

Poprosimy o błogosławieństwo dla naszej wyprawy. Będzie nam miło, jeśli się przyłączysz.

— Nie, ojcze, dziękuję — odparł Quinn beznamiętnie.

Horst obdarzył go smutnym uśmiechem.

— Rozumiem. Ale pamiętaj, że drzwi Pana zawsze stoją przed tobą otworem. — Ruszył dalej w stronę rufy.

— Twojego pana — szepnął Quinn, gdy ksiądz się odwrócił.

— Nie mojego.

Jackson Gael dostrzegł dziewczynę, którą spotkali w knajpie Donovana. Opierała się o reling lewej burty tuż za kołem łopatkowym, wspierając brodę na rękach. Miała na sobie pomiętą granatową koszulkę wpuszczoną w czarne szorty, na gołe stopy włożyła białe tenisówki. Zrazu sądził, że spogląda na rzekę, po chwili jednak zauważył dopięty do paska przenośny odtwarzacz nagrań mood fantasy i srebrzyste okulary od kompletu. Wystukiwała piętą rytm o deski pokładu.

Strząsnął z ramion bluzę szarego kombinezonu i obwiązał rękawy wokół talii, żeby nie zobaczyła szkarłatnych liter skazańca.

Nie doznał prawie żadnej ochłody, gdy wilgotne powietrze owiało mu skórę. Czyżby na tej planecie nie było ani jednej molekuły chłodnego powietrza?

Poklepał ją po ramieniu.

— Cześć.

Po jej twarzy przemknął wyraz rozdrażnienia. Ślepe lustrzane tęczówki obróciły się w jego stronę, gdy dziewczyna przebierała palcami przy regulatorach odtwarzacza. Srebrzysta powłoczka zniknęła, ukazując pod spodem ciemne, wyraziste oczy.

— Tak?

— Jakaś lokalna stacja?

— Tutaj? Chyba żartujesz. Płyniemy łajbą, bo na tej planecie jeszcze nie wynaleźli koła.

Jackson parsknął śmiechem — Racja. Co miałaś na wizji?

— „Life Kinetic”, ostatni album Jezzibelli.

— Hej, Jezzibella jest super.

— Jasne, że tak. — Na chwilę się wypogodziła. — Robi z facetów galaretę. Pokazuje kobietom, do czego mogłyby dojść, gdyby tylko chciały. Sama zapracowała na swój sukces.

— Raz ją widziałem na żywo.

— Boże, naprawdę? Kiedy?

— Rok temu dawała koncert w mojej arkologii. Pięć nocy z rzędu, stadion pękał w szwach.

— I jak?

— Fantastycznie. — Rozłożył ramiona z ożywieniem. — Te podwórkowe kapele, co grają mood fantasy, nawet się do niej nie umywają. To był prawie czysty seks, a ona przez te wszystkie godziny trzymała równe tempo. Cale ciało ci plonie, tańczysz jak w transie. Podejrzewali, że jej kolumny głośnikowe emitują nielegalne kody pobudzania zmysłowego. Ale kto by się tym przejmował? Na pewno by ci się spodobało.

Marie ponownie zmarkotniała.

— Teraz to mogę sobie tylko pomarzyć, nie? Cholerna, prymitywna planeta!

— A co, nie chciałaś tu przylatywać?

— Nie.

Zdziwiła go jej gniewna, impulsywna odpowiedź. Osadnicy wydawali mu się dotąd stadem baranów, z których każdy jeden dał się omamić wątpliwym urokom wieśniaczego życia, jakie kwitło wzdłuż brzegu rzeki. Nie przyszło mu do głowy, że nie są zjednoczeni we wspólnym celu. W osobie Marie mógł znaleźć cennego sprzymierzeńca.

Wtem dostrzegł syna kapitana, Karla, który schodził po schodkach z nadbudówki. Chłopak ubrany był w białe płócienne szorty i lekkie buty na gumowej podeszwie. „Swithlandem” akurat zdrowo kołysało, lecz Karl zachowywał idealną równowagę ciała, przewidywał najdrobniejszy przechył statku.

— A, tutaj jesteś — zwrócił się do Marie. — Wszędzie cię szukałem. Myślałem, że uczestniczysz we mszy odprawianej przez księdza.

— Nie będę pomagać w błogosławieniu tej podróży — odparła żartobliwie.

Karl skwitował te słowa promiennym uśmiechem, błyskając zębami w gęstniejącym mroku. Był o głowę niższy od Jacksona, a nawet o kilka centymetrów od Marie, lecz jego umięśniony tors nadawał się na ilustrację do artykułu medycznego. Jego rodzina musiała dokonać w przeszłości wielu genetycznych modyfikacji, ponieważ zbudowany był aż nazbyt idealnie. Jackson patrzył z rosnącym zdumieniem, jak Karl wyciąga rękę do dziewczyny.

— Chcesz już iść? — zapytał niedwuznacznie chłopak. — Moja kajuta jest z przodu, zaraz pod mostkiem.

Marie podała mu dłoń.

— Jasne.

Karl mrugnął kpiąco do Jacksona, nim poprowadził Marie wzdłuż pokładu. Zanim oboje zniknęli w czeluściach nadbudówki, Jacksonowi wydało się, że słyszy chichot dziewczyny. Nie mógł się temu nadziwić. Wolała Karla? Ten chłopiec był pięć lat młodszy od niego! Zacisnął pięści ze złości. Chodziło o to, że jest zesłańcem, wiedział to na pewno. Wredna suka!

Kabina Karla była całkowicie zabudowanym pomieszczeniem nad dziobem statku, gdzie na pewno mieszkał nastolatek. Na stole leżały bloki procesorowe, kilka mikronarzędzi i na wpół rozkręcony moduł elektroniczny, wymontowany z któregoś urządzenia na mostku. Na ścianach wisiały hologramy przedstawiające widoki gwiazd i planet. Po podłodze walały się buty, ręczniki i ubrania.

Było tu chyba z dziesięć razy więcej miejsca niż w maleńkiej kajutce, do której wtłoczono rodzinę Skibbowa i Kavy.

Drzwi zatrzasnęły się za plecami Marie, tłumiąc odgłosy mszy dobiegające z pokładu rufowego. Karl natychmiast strząsnął z nóg buty i odczepił szerokie łóżko złożone płasko do ściany.

On ma tylko piętnaście lat, pomyślała Marie, ale też cudowne ciało, no i ten uśmiech… Boże, nie powinnam była dać się tu zaciągnąć, nie mówiąc już o tym, żeby iść z nim do łóżka. Ale takie myśli tylko ją rozgrzewały.

Zebrani na mszy zaczęli śpiewać hymn pochwalny, łącząc z powolną melodią pełne entuzjazmu głosy. Pomyślała o ojcu i jego skruszonej minie tego ranka, kiedy tłumaczył, że podróż rzeką na pewno jej unaoczni, ile prawdziwego zadowolenia daje spokojniejsza strona życia i uczciwa praca. Proszę, kochanie, spróbuj zrozumieć, że Lalonde to teraz nasza przyszłość, i do tego piękna przyszłość.

Marie rozpięła bluzeczkę, a potem zaczęła ściągać szorty. Karl pożerał ją lubieżnym spojrzeniem.

* * *

Czwartego dnia podróży wygląd nadrzecznych osad uległ niejakiej odmianie. „Swithland” zostawił wreszcie za sobą Bagno Hultaina i wsie zaczęły się pojawiać również na dalszym, północnym brzegu Juliffe. Zaginęła gdzieś jednak elegancja mijanych wcześniej domostw, zauważało się mniej zwierząt i pól uprawnych. Karczowiska nie sięgały aż tak daleko w głąb puszczy, a drzewa rosnące blisko chat budziły teraz o wiele większy respekt.

Dotarli do rozwidlenia rzeki, lecz „Swithland” trzymał się głównego nurtu. Stopniowo malał ruch na Juliffe. Mieszkańcy tutejszych wiosek mieli dosyć kłopotów z poskramianiem dżungli, żeby jeszcze zajmować się budową łodzi żaglowych. W dół rzeki przepływały z terkotem wielkie barki, wypełnione przeważnie drewnem majopi, które nowi osiedleńcy wycinali i sprzedawali stoczniom w mieście. Jednakże pod koniec pierwszego tygodnia rejsu nawet te barki przestały się pojawiać. Przewóz drewna do stolicy z tak odległych zakątków był po prostu nieopłacalny.

Rzeka rozgałęziała się teraz co godzina, zwężona do zaledwie dwóch kilometrów, tocząc rwące, niemal czyste wody. Zdarzało się, że płynęli pięć lub sześć godzin i nie widzieli ani jednej wioski.

Horst czuł, że ludzie na pokładzie popadają w coraz większe przygnębienie. Modlił się, aby po dotarciu na miejsce otrząsnęli się z apatii. Bezczynnym rękom diabeł znajduje zajęcie, co tutaj mogło znaleźć swoje straszne potwierdzenie. Gdy zakrzątną się przy budowie domów i karczowaniu ziemi, nie będą mieli czasu na próżne rozmyślania. Drugi tydzień wydawał się wszakże ciągnąć w nieskończoność, tym bardziej że codzienne deszcze powróciły z nową zaciętością. Ludzie zaczynali zadawać sobie pytanie, dlaczego kazano im się osiedlić tak daleko od miasta.

Na obu brzegach panowała niepodzielnie dżungla, zdawała się wręcz dusić rzekę w swoich kleszczach. Drzewa i podszycie tworzyły zwartą masę, nieprzebytą barykadę splątanej roślinności nad samą tonią Juliffe. Dwupłatek, czepna słodkowodna roślina, dawał im się mocno we znaki. Od jednego do drugiego brzegu długie, brązowe liście płożyły się jak wstęgi tuż pod powierzchnią wody.

Rosemary z łatwością omijała największe kępy, lecz liście i tak utykały w łopatkach. „Swithland” raz po raz przystawał, żeby Karl i jego młodsza siostra mogli porozcinać twarde, śliskie dwupłatki za pomocą żółtych ostrzy noży rozszczepieniowych.

Trzynastego dnia po opuszczeniu Durringham pożegnali Juliffe, wpływając na wody Quallheimu. Rzeka w tym miejscu liczyła trzysta metrów szerokości i płynęła wartkim nurtem; na obu brzegach wznosiły się na podobieństwo palisady trzydziestometrowe, porośnięte pnączami drzewa. Na południu majaczyły mgliście purpurowe i szare wierzchołki odległego łańcucha gór. Koloniści z niedowierzaniem patrzyli na skrzące się w słońcu śnieżne czapy; lód wydawał się należeć do jakiejś obcej planety, na pewno nie do Lalonde.

Wczesnym rankiem czternastego dnia podróży, po raz pierwszy od trzydziestu sześciu godzin, oczom pasażerów sunącego wolno statku ukazała się wioska. Zabudowania stały na półkolistej polanie, która wgryzała się blisko kilometr w głąb dżungli. Gdziekolwiek spojrzeć, wszędzie leżały powalone drzewa. Wąskie smugi dymu ulatywały z nielicznych jam z paleniskami. Szopy nieudolnie parodiowały domostwa spotykane w wioskach w dole rzeki — prowizoryczne szkielety, których ściany i dachy wykonano z powiązanych płatów liści palmowych. Samotny pomost wyglądał nader zdradziecko, a cumowały do niego trzy liche dłubanki.

Strumyczek spływający do rzeki środkiem polany pełnił rolę kanału ściekowego. Uwiązane do palików kozy skubały krótką trawę, wychudzone kurczęta grzebały łapkami w błocie i trocinach.

Mieszkańcy stawali apatycznie i odprowadzali przepływającego „Swithlanda” tępym, przygasłym wzrokiem. Większość z nich nosiła jedynie szorty i buty. Skóra mieszkańców była ciemnobrązowa — czy to ze słońca czy z brudu, trudno było ocenić. Nawet wszechobecne szczebioty leśnych stworzeń zdawały się tutaj wyciszone.

— Miasteczko Schuster wita — rzekła Rosemary ze szczyptą szyderstwa. Stała na mostku, popatrując często na przedni detektor mas, zawsze na baczności przed dwupłatkiem i zanurzonymi kłodami.

Powel Manani wraz z członkami rady grupy nr 7 schronił się za nią do zbawczego cienia.

— Co to ma być? — zapytał Rai Molvi, wstrząśnięty.

— Stolica hrabstwa, cóż by innego? — odparł Powel. — Ci już rok tutaj siedzą.

— Nie martwcie się — powiedziała Rosemary. — Ziemia, którą wam przydzielono, znajduje się jeszcze dwanaście kilometrów w górę rzeki. Nie będziecie musieli spotykać się często z tymi tutaj. Za co powinniście być wdzięczni, jeśli chcecie wiedzieć.

Widziałam już nieraz podobne społeczności, zarażają sąsiadów.

Lepiej już, że zaczniecie wszystko od zera.

Rai Molvi skinął tylko głową, bojąc się drążyć temat.

Trzy kołowce płynęły ospale, zostawiając w tyle nędzne miasteczko i jego odrętwiałych mieszkańców. Gdy łódź pokonywała zakole rzeki, koloniści zebrani na pokładzie rufowym „Swithlanda” w milczeniu i zadumie patrzyli na znikające chaty.

Horst uczynił znak krzyża, mrucząc słowa litanii. Może jednak stosowniej byłoby zacząć od rekwiem? — pomyślał.

Jay Hilton zwróciła się do matki:

— My też musimy tak żyć, mamusiu?

— Nie — odpowiedziała zdecydowanie. — Nigdy.

Po dwóch godzinach, kiedy koryto rzeki zwęziło się do dwustu pięćdziesięciu metrów, Rosemary dostrzegła, że cyfry bloku inercjalnego naprowadzania pokrywają się ze współrzędnymi podanymi jej przez Biuro Alokacji Gruntów. Gdy „Swithland” posuwał się żółwim tempem, Karl stał na dziobie, kierując bystry wzrok na nieprzejrzaną ścianę zielonej roślinności południowego brzegu.

Dżungla parowała po niedawnym deszczu, białe kosmyki unosiły się z koron drzew, a potem dalej, spiralami, w rozpalone lazurowe niebo. Z gałęzi na gałąź przeskakiwały kolorowe ptaszki, ćwierkając wrzaskliwie.

Chłopak podskoczył nagle i pomachał w stronę matki. Wskazał na brzeg. Rosemary dostrzegła zmatowiały, srebrny słup z sześciokątnym znakiem na górze. Wbity w ziemię, sięgał pięć metrów nad poziom wody. Pnącza o dużych purpurowych kwiatach oplotły go już do połowy.

Zatrąbiła triumfalnie w syrenę.

— Koniec trasy — wyśpiewała. — Oto Aberdale. Ostatni przystanek.

— W porządku — rzekł Powel, unosząc ręce, aby zaprowadzić spokój. Stał na beczce, zwracając się do kolonistów zbitych w gromadę na przednim pokładzie. — Widzieliście, do czego można dojść przy odrobinie determinacji i ciężkiej pracy, widzieliście także, jak łatwo jest ponieść porażkę. Którą drogą pójdziecie, zależeć będzie wyłącznie od was. Jestem tu po to, żeby pomagać wam przez osiemnaście miesięcy. W tym czasie zdecyduje się wasza przyszłość. Albo się pniecie, albo gnijecie. Chcę teraz usłyszeć: zrobicie tu porządek?

Odpowiedziały mu gardłowe, entuzjastyczne okrzyki.

— Doskonale — podjął. — Nasze pierwsze zadanie to budowa nabrzeża, żeby „Swithland” i pozostałe dwie łodzie mogły zacumować. Dzięki temu rozładujemy odpowiednio wasz sprzęt, nic się nie zamoczy. Wiedzcie o tym, że nabrzeże to najważniejsza część każdej wioski nad rzeką. Informuje gościa, jaką społeczność chcecie tutaj stworzyć. Zauważyliście chyba, że nasza zacna pani kapitan nie zamierzała zatrzymywać się w Schuster. Nic dziwnego, prawda? Dobre nabrzeże to takie, przy którym wszystkie łodzie chcą cumować, nawet w tych stronach. To jakby oświadczenie, że pragniecie wziąć udział w tym, co ta planeta ma do zaoferowania. Że chcecie handlować i się bogacić. Że drzemią tu możliwości dla zaradnych kapitanów. Ono połączy was z cywilizacją.

A więc byłoby chyba dobrze zacząć tak, jak mamy zamiar ciągnąć, to znaczy zbudować solidne, przyzwoite nabrzeże, które przetrwa wasze wnuki. Takie jest moje zdanie. Zgadzacie się ze mną?

— Tak! Tak! — rozległ się ogłuszający ryk.

Powel klasnął w dłonie i zeskoczył z beczki.

— Quinn! — Skinął na młodzieńca, który wraz z grupą spokojnych zesłańców nie wychylał się z cienia nadbudówki.

Quinn podbiegł do nadzorcy.

— Tak, sir?

Uprzejmy ton nie zwiódł Powela nawet na sekundę.

— Silniki pracują, aby nie zniósł nas prąd rzeki. Zużywają energię, więc musimy uwiązać „Swithlanda”, jeżeli chcemy, żeby został tu trochę dłużej. Masz pociągnąć linę do brzegu i umocować ją do dużego drzewa, które nie złamie się pod naporem. Dasz sobie radę?

Quinn przeniósł spojrzenie na ciemnozielone kłębowisko roślinności, potem znów popatrzył na nadzorcę.

— Jak mam się tam dostać?

— Popłyniesz, chłopcze! I tylko mi nie wmawiaj, że nie umiesz pływać. To tylko trzydzieści pięć metrów.

Zbliżył się do nich Karl, rozwijając linę.

— Gdy ją przymocujesz, ściągniemy „Swithlanda” na mieliznę i wtedy pomyślimy, jak go bezpieczniej zacumować — rzekł młodzieniec. — Stamtąd każdy może już dostać się do brzegu.

— Wspaniale — mruknął Quinn z przekąsem. Zdjął buty i zaczął zwlekać z siebie kombinezon. Vorix węszył głośno wokół jego obuwia.

Już w samych szortach, Quinn usiadł na pokładzie, żeby włożyć z powrotem buty.

— Czy mógłbym zabrać z sobą Vorixa? — zapytał.

Pies obejrzał się, wywieszając długi jęzor z boku wielkiej paszczęki.

— A na jaką cholerę on ci jest potrzebny? — zdziwił się Powel.

Quinn wskazał na dżunglę rozbrzmiewającą chórem zwierzęcych odgłosów.

— Żeby w razie czego zajął się dzikim sejasem.

— Przestań marudzić, Quinn, i właź do wody. W tej okolicy nie ma dzikich sejasów. — Powel patrzył, jak młodzieniec przechyla się nad burtą i zeskakuje do wody. Jackson Gael leżał plackiem na pokładzie, aby podać mu linę. Ciągnąc jej koniec, Quinn popłynął na boku w stronę brzegu, odpychając się potężnymi uderzeniami ramienia.

— W tej okolicy krokolwy wygryzły wszystkie sejasy! — krzyknął za nim Powel, po czym z rubasznym śmiechem ruszył na rufę, aby zebrać brygadę do budowy nabrzeża.

8

Tranquillity: polipowy cylinder z półkulistymi czapami biegunowymi i powłoką koloru wypalonej, nieszkliwionej gliny, mający sześćdziesiąt pięć kilometrów długości i siedemnaście średnicy, największy ze wszystkich technobiotycznych habitatów zawiązanych w Konfederacji. Z wyglądu posępny i nieciekawy, a ponadto słabo widoczny z daleka; nawet to mizerne światło, jakie docierało tu z odległej o miliard siedemset milionów kilometrów gwiazdy typu widmowego F3, wydawało się — okazując dziwną niechęć — omijać raczej zaokrągloną powłokę, niż padać na jej powierzchnię. Było to jedyne ludzkie osiedle w tym układzie gwiezdnym, krążące siedem tysięcy kilometrów nad Pierścieniem Ruin.

Za całe towarzystwo miało jedynie potrzaskane szczątki owych bardzo dalekich ksenobiotycznych kuzynów człowieka, które nieustannie przypominały, że mimo swych rozmiarów i potęgi w każdej chwili spotkać je mogła zagłada. Osiedle samotne, izolowane i politycznie bezsilne — któż chciałby żyć na tym odludziu?

A jednak…

Statki gwiezdne i kosmoloty zbieraczy artefaktów dostrzegały na swej trajektorii zbliżania ziarnistą mgiełkę światła zawieszoną wokół czapy biegunowej skierowanej ku galaktycznej północy.

W jej pobliżu unosił się rój stacji przemysłowych. Należące do jednego z największych towarzystw astroinżynieryjnych w Konfederacji, działały stale na pełnych obrotach, świadcząc usługi chmarom odlatujących i przylatujących statków. Holowniki, tankowce, jednostki pasażerskie i wielofunkcyjne pojazdy serwisowe krążyły od stacji do stacji, a silniki termojądrowe rozświetlały przestrzeń błękitnymi smugami rozgrzanych jonów.

Trzykilometrowe ramię łączyło północną czapę Tranquillity z nieobrotowym kosmodromem — stalowym szkieletem w kształcie dysku o średnicy czterech i pół kilometra. Gmatwanina porozrzucanych z pozoru bezładnie urządzeń pomocniczych, cystern i przedziałów dokowych przypominała gigantyczną metalową pajęczynę, w którą zaplątały się setki fantastycznych, cybernetycznych owadów. Ruch panował tu nie mniej ożywiony niż w jakimkolwiek habitacie edenistów — statki adamistów napełniały i opróżniały ładownie, uzupełniały paliwo, okrętowały pasażerów.

Poza wyblakłym srebrzystobiałym dyskiem z czapy biegunowej sterczały dumnie trzy okrągłe półki — przystanie dla technobiotycznych statków, które lądowały i odlatywały z niedościgłą, pełną wdzięku zręcznością. Różnorodność ich kształtów fascynowała cały kosmodrom i większość mieszkańców habitatu; apartamenty z widokiem na półki cieszyły się dużą popularnością nie tylko wśród młodzieży. Mirczusko — tam czarne jastrzębie dobierały się w pary, tam umierały i dorastały. Dzięki temu jedna z ich nielicznych legalnych baz macierzystych powstała właśnie w Tranquillity. Tutaj można było kupić jajo czarnego jastrzębia, płacąc pośrednikowi najmniej dwadzieścia milionów fuzjodolarów i powstrzymując się od jakichkolwiek pytań.

Dookoła obrzeża czapy biegunowej wyciągały się w przestrzeń setki kabli organicznych; nieustannie narażone na pyłowe otarcia i bombardowania większych okruchów, zostały na stałe podłączone do wyspecjalizowanych gruczołów, które uzupełniały codzienne ubytki. Rotacja habitatu sprawiała, że idealnie wyprostowane kable rozchodziły się promieniście wokół powłoki na podobieństwo ołowianoszarych szprych jakiegoś kosmicznego koła rowerowego. Gdy przenikały rozległą magnetosferę Mirczuska, wytwarzał się w nich prąd elektryczny o gigantycznym natężeniu, zaspokajający zapotrzebowanie wszystkich procesów biologicznych warstwy kariokinetycznej habitatu, osiowej tuby świetlnej i samych mieszkańców. Każdego roku Tranquillity pochłaniało tysiące ton minerałów z asteroid w celu regeneracji struktury polipowej i odświeżenia biosfery, lecz same reakcje chemiczne nie dostarczyłyby nawet ułamka tej energii, jakiej potrzebowała do przetrwania ludzka populacja.

Poniżej czapy i grzywy przewodów indukcyjnych, dokładnie w środku cylindra, było miasto, dom dla przeszło trzech milionów ludzi, pierścień drapaczy gwiazd owinięty wokół linii równikowej.

Pięćsetmetrowe wieże pięły się ku powłoce pociętej długimi, krętymi, przezroczystymi pasami, przez które wylewało się w przestrzeń jasnożółte światło. Widok z luksusowych apartamentów zapierał dech w piersiach; to pokazywało się wygwieżdżone niebo, to znów targany burzami gazowy olbrzym i jego małe imperium pierścieni i księżyców — pejzaże wieczne, lecz wciąż się zmieniające, w miarę jak obracał się cylinder, aby zapewnić ziemską wartość przyspieszenia grawitacyjnego u podstawy wieżowców.

Adamiści mogli tu cieszyć oczy panoramą, jaka należała się z urodzenia każdemu edeniście.

Nic więc dziwnego, że Tranąuilhty ze swoim liberalnym prawem bankowym, niskimi stawkami podatków dochodowych, szeroką ofertą czarnych jastrzębi do wynajęcia i bezstronną osobowością habitatu, która dzięki posiadaniu policyjnych uprawnień skutecznie przeciwdziałała przestępczości (co zapewniało spokój ducha tutejszym milionerom i miliarderom) — świetnie prosperowało, stając się jednym z najważniejszych autonomicznych ośrodków finansowo — handlowych w Konfederacji.

Nie projektowano jednak Tranquillity, by stało się rajem dla podatników, inne były jego początki; to przyszło później, wynikło z nieubłaganej konieczności. Habitat zawiązano w roku 2428 z rozkazu Michaela Saldany, wówczas jeszcze księcia Kulu, jako zmodyfikowaną wersję habitatów edenistów, rozszerzoną o wiele unikatowych właściwości, na które książę położył szczególny nacisk. Zamierzał uczynić z niego główny ośrodek badawczy, gdzie najwybitniejsi w królestwie specjaliści od gatunków ksenobiotycznych mogliby zgłębiać tajemnicę cywilizacji Laymilów i określić, jaki los spotkał ich rasę. Powyższe działania księcia ściągnęły na niego srogi gniew królewskiej rodziny.

Kulu wyrosło na chrześcijańskich korzeniach i słynęło z pobożności swych mieszkańców. Król Kulu był naczelnym strażnikiem wiary w królestwie. Technobiotyka wiązała się nieodłącznie z edenistami, dlatego adamiści (zwłaszcza przykładni chrześcijanie) całkowicie odrzucili tę szczególną dziedzinę wiedzy. Księciu Michaelowi prawdopodobnie uszłoby na sucho powołanie do istnienia Tranquillity: samowystarczalny technobiotyczny habitat stanowił rozsądne schronienie dla wyizolowanej grupy badaczy, a umiejętna propaganda zażegnałaby skandal. Życie rodów królewskich zawsze budziło kontrowersje, a te względnie nieszkodliwe wytwarzały jeszcze wokół nich aurę tajemniczości.

Do wyciszenia sprawy nigdy jednak nie doszło, albowiem dopiero po zawiązaniu habitatu książę Michael popełnił swą prawdziwą „zbrodnię” (w mniemaniu Kościoła i, co ważniejsze, Rady Królewskiej), każąc sobie wszczepić symbionty neuronowe, dzięki czemu połączył się więzią afiniczną z młodym habitatem.

Ostatni jego akt niesubordynacji, uznany przez zgromadzenie biskupów Kulu za herezję, miał miejsce w roku 2432 — roku śmierci króla Jamesa, jego ojca. Michael polecił wszczepić swojemu pierwszemu synowi, Maurice’owi, zmodyfikowany gen więzi afinicznej, aby i on mógł się porozumiewać z owym najnowszym i zarazem najniezwyklejszym poddanym królestwa.

Obaj zostali obłożeni klątwą… choć Maurice przebywał jeszcze w egzołonie jako trzymiesięczny embrion. Michael abdykował przed ceremonią koronacji, przekazując władzę bratu, księciu Lukasowi. Ojciec i syn zostali bez zbędnych ceremonii wygnani do Tranquillity, które przyznano im w wieczyste posiadanie.

Jeden z najambitniej szych programów badań istot ksenobiotycznych, jakie kiedykolwiek podjęto — próba odtworzenia całego gatunku, począwszy od chromosomów, a skończywszy na szczytowych zdobyczach cywilizacji — upadł dosłownie z dnia na dzień, kiedy skarbiec królewski odmówił funduszy i odwołano zespół badawczy.

Jeśli chodzi o Michaela, to z prawowitego władcy siedmiu najbogatszych układów gwiezdnych w Konfederacji stał się de facto właścicielem niedojrzałego jeszcze technobiotycznego habitatu.

Wcześniej dowodził flotą złożoną z siedmiuset okrętów wojennych, trzecią co do potęgi siłą militarną, teraz musiał się zadowolić pięcioma dość starymi, wycofanymi ze służby transportowcami.

Niegdyś pan życia i śmierci prawie dwóch miliardów lojalnych poddanych, teraz przyszło mu nadzorować gromadę siedemnastu tysięcy porzuconych, nieudolnych techników wraz z rodzinami, narzekających na swą beznadziejną sytuację. Dawniej główny zarządca skarbca, czuwający nad wynoszącym bilion funtów budżetem, obecnie zmuszony do napisania konstytucji z liberalnym prawem podatkowym, w nadziei przywabienia rekinów finansjery i życia z nadwyżek ich dochodów.

Z tejże przyczyny Michaelowi Saldanie nadano przydomek Lorda Ruin.

* * *

— Cena wywoławcza za ten wspaniały okaz wynosi trzysta tysięcy fuzjodolarów. Panie i panowie, macie przed sobą doprawdy niezwykły okaz. Nie dość na tym, że pozostało pięć nienaruszonych listków, to jeszcze nikt wcześniej nie widział takiej rośliny, nigdzie jej nie sklasyfikowano. — Znalezisko leżało na stole licytatora w szklanej bańce próżniowej. Ciemnoszara łodyga, z której wyrastało pięć wydłużonych, obwisłych, przypominających paproć liści o postrzępionych brzegach. Zgromadzeni przyglądali się jej w milczeniu i z pewnym zniechęceniem. — Proszę zauważyć, że to zgrubienie na czubku może być pąkiem kwiatowym. Jakże prostą sprawą będzie klonowanie, patent genomowy pozostanie wyłączną własnością nabywcy, może mu przynieść niewyobrażalne bogactwa.

Ktoś datawizyjnie podbił sumę o dziesięć tysięcy fuzjodolarów.

Joshua Calvert nawet nie spojrzał kto. Tłum składał się ze znawców. Ich twarze nasuwały tu skojarzenie z pokerzystą, który faszeruje się jeszcze programem uspokajającym. Sala była dziś wypełniona do ostatniego krzesła. Ludzie obstawili ściany w poczwórnych szeregach, tarasowali przejścia: przypadkowi gapie, miliarderzy szukający rozrywki, poważni kolekcjonerzy, nawet paru wysłanników przedsiębiorstw przemysłowych z nadziejami na zdobycie wzorców technologicznych.

Wszyscy obecni tu ze względu na mnie.

Chociaż Barrington Grier nie był właścicielem największego domu aukcyjnego w Tranquillity, a zajmował się nie tyle artefaktami Laymilów, ile dziełami sztuki, to jednak nie zdzierał skóry i grał uczciwie. Kiedy dziewiętnastoletni jeszcze Joshua Calvert powrócił ze swego pierwszego wypadu do Pierścienia, Barrington potraktował go jak równego sobie partnera, zawodowca. Z szacunkiem. Od tamtej pory Joshua nie zmienił domu aukcyjnego.

Sala przetargowa znajdowała się na piętnastym piętrze wieżowca Matki Boskiej. Polipowe ściany obito tu boazerią z ciemnego orzecha, po obu stronach sklepionych wejść zawieszono aksamitne bordowe portiery, na podłodze rozesłano gruby granatowy dywan.

Wspaniałe kryształowe żyrandole oblewały wnętrze jasnym blaskiem. Joshui zdawało się, że to salon w wiktoriańskim Londynie.

Barrington Grier tłumaczył kiedyś, że zależało mu na stworzeniu nastroju wyciszenia i podniosłości, aby obudzić zaufanie gości.

Wrażenie przebywania w innej epoce psuło szerokie okno za plecami licytatora: na zewnątrz przemieszczały się leniwie gwiazdy; na ich tle Falsia, szósty księżyc Mirczuska, sunęła po niebie niczym kawałek akwamaryny.

— Trzysta pięćdziesiąt tysięcy po raz pierwszy. — Tors licytatora zaćmił Falsię. — Trzysta pięćdziesiąt tysięcy po raz drugi.

— Uniósł się zabytkowy drewniany młoteczek. Falsia wychyliła się zza ramienia mężczyzny. — I po raz trzeci. — Młoteczek opadł z trzaskiem. — Sprzedano pani Melissie Strandberg.

W sali wzmógł się szmer głosów, kiedy odniesiono szklaną bańkę. Wokół panowała atmosfera podniecenia i niecierpliwości.

Usadowiony z napiętymi nerwami w drugim rzędzie Joshua poczuł duszności, wiercąc się na krześle — robił to ostrożnie, żeby nie trącić nóg sąsiadów. Wciąż przeszywał go ból, ilekroć zbyt szybko poruszył stopami. Nanoopatrunki obejmowały obie nogi aż po kolana, wyglądały jak dziwaczne buty z zielonej skóry, za duże o pięć numerów. Gąbczasta struktura opatrunków sprawiała, że chodził z konieczności śmiesznie sprężystym krokiem.

Trzech asystentów licytatora ustawiło na stole nową bańkę, tym razem półtorametrowej wysokości, z koroną bladozłotych żeberek radiatorów, dzięki którym temperatura wewnątrz utrzymywała się zawsze poniżej temperatury zamarzania. Szkło zmatowiła delikatna warstewka pary. Ucichły raptownie wszelkie głosy.

Joshua popatrzył na stojącego obok podwyższenia Barringtona Griera, mężczyznę w średnim wieku z pełnymi, rumianymi policzkami i rudym wąsem. Miał na sobie stonowany niebieski garnitur, złożony z luźnych spodni i zapinanej pod szyją marynarki o rozszerzanych rękawach; na satynie wiły się spiralkami wąziutkie pomarańczowe pasemka. Mrugnął do Joshuy, pochwyciwszy jego spojrzenie.

— A teraz, panie i panowie, przechodzimy do ostatniego punktu dzisiejszego programu, pozycji 127 w katalogu. Mogę śmiało powiedzieć, że z czymś podobnym nie spotkałem się w całej mojej karierze. Oto elektroniczny moduł Laymilów, zachowany w lodzie od czasu kataklizmu. Zidentyfikowaliśmy wewnątrz dwa mikroprocesory oraz znaczną ilość pamięci krystalicznych w nienaruszonym stanie. Ten jeden cylinder zawiera pięciokrotnie więcej kryształów, niż znaleziono ich od chwili odkrycia Pierścienia Ruin. Możecie państwo sobie wyobrazić, jak wielkie bogactwo informacji ukrywa się w tej bańce. To niezaprzeczalnie największe znalezisko, odkąd przed stu laty wydobyto w całości pierwsze ciało Laymila. Uważam się za wyróżnionego, mogąc otworzyć tę licytację skromną sumą dwóch milionów fuzjodolarow.

Joshua obawiał się tego, co teraz mogło nastąpić, lecz nikt z tłumu nawet nie mruknął słowa sprzeciwu.

Cenę wywoławczą podbijano szybko i nerwowo, dokładając po pięćdziesiąt tysięcy fuzjodolarow. Znowu wzmogły się rozmowy. Obracały się głowy, licytanci próbowali zaglądać w oczy swoim przeciwnikom, aby wyczuć poziom ich determinacji.

Joshua zaczął zgrzytać zębami, gdy stawki przekroczyły cztery miliony. Dalej, nie kończcie. Cztery miliony trzysta tysięcy. Może znajdziecie odpowiedź, co się przydarzyło Laymilom. Cztery i pół.

Poznacie największy sekret, jaki fascynował naukę, odkąd złamaliśmy granicę prędkości światła. Cztery miliony osiemset tysięcy.

Będziecie sławni. Nie od mojego, ale od waszego imienia nazwą znalezisko. Dalej, łajdaki. Podbijajcie!

— Pięć milionów — oznajmił spokojnie licytator.

Joshua osunął się na oparcie krzesła, cichy jęk ulgi wydarł mu się z gardła. Gdy spojrzał w dół, zauważył, że ma spocone dłonie i zaciska pięści.

Udało się. Mogę rozpocząć naprawę „Lady Makbet”, skompletować załogę. Z Układu Solarnego trzeba będzie sprowadzić nowe węzły modelowania energii. Jeśli wynajmę czarnego jastrzębia, zajmie to jakiś miesiąc. Dziesięć tygodni i ruszę w kosmos własnym statkiem! Jezu!

Kiedy suma przekroczyła sześć milionów, powtórnie skupił uwagę na licytatorze. Przez moment sądził, że się przesłyszał, lecz nie, Barnngton Gner szczerzył doń zęby, jakby przepuszczał przez neuronowy nanosystem jakiś zwariowany program stymulacyjny Siedem milionów.

Joshua przeżywał sen na jawie. Teraz już mógł sobie pozwolić nie tylko na wymianę węzłów modelujących i niezbędne naprawy.

„Lady Makbet” otrzyma kompletne wyposażenie, najlepsze systemy bez względu na koszty, także nowe generatory termonuklearne, może nowy kosmolot — nie, jeszcze lepiej aeroplan jonowy z Kulu albo Nowej Kalifornii. O, tak!

— Siedem milionów czterysta pięćdziesiąt tysięcy po raz pierwszy. — Licytator rozglądał się z wyczekiwaniem, zaciskając pulchną dłoń na rękojeści młotka.

Bogaty. Jestem cholernie bogaty!

— Po raz drugi.

Joshua zamknął oczy.

— Siedem milionów czterysta pięćdziesiąt tysięcy. Pytam po raz ostatni: czy ktoś da więcej?

Spadający młotek uderzył z hukiem pioruna. Dla Joshuy Calverta obwieszczał początek nowego życia. Już wkrótce miał zostać kapitanem własnego niezależnego statku.

Wtem rozbrzmiał głęboki dźwięk dzwonka. Joshua otworzył szybko oczy. Zaległa głucha cisza, wszyscy wpatrywali się w mały wszechkierunkowy projektor AV na pulpicie przed licytatorem, wąską kryształową kolumnę metrowej wysokości. Pod powierzchnią rozkwitały abstrakcyjne kolorowe prążki. Barrington uśmiechnął się od ucha do ucha, gdy ciepły męski głos wypełnił salę aukcyjną:

— Tranquillity rezerwuje sobie prawo ostatniego przebicia w przypadku pozycji 127 w katalogu.

— O, do jasnej cholery… — wyrwało się komuś siedzącemu na lewo od Joshuy. Zwycięskiemu licytantowi? Umknęło mu jakoś jego nazwisko.

Rozpętała się chaotyczna wrzawa. Barrington jak obłąkany unosił kciuk w jego stronę. Trzej asystenci zaczęli wynosić bańkę wraz z jej cenną — siedem i pół miliona! — zawartością do przyległego pomieszczenia.

Joshua czekał, aż sala się opróżni. Długo docierały doń zgiełkliwe odgłosy przepychających się i plotkujących ludzi, rozmawiających wyłącznie o przysługującym Tranquillity prawie ostatniego przebicia.

Joshui było wszystko jedno, jego zarobek zwiększył się po prostu o dodatkowe pięć procent. Układy elektroniczne trafią teraz w ręce zespołu badającego cywilizację Laymilów, gdzie zostaną poddane analizie przez najwybitniejszych w Konfederacji specjalistów w dziedzinie ksenobiotyki. Nawet się cieszył, że jego znalezisko posłuży tak szczytnej sprawie.

Gdy minęły pierwsze, najeżone trudnościami lata jego zesłania, Michael Saldana zaczął z mozołem ściągać naukowców i odbudowywać dawny zespól badawczy na podstawie nowej polityki ekonomicznej prowadzonej w Tranquillity i gwałtownie rosnących możliwości finansowych habitatu. Obecnie nad rozwiązaniem zagadki głowiło się siedem tysięcy specjalistów, włączając w to grupę ksenobiotycznych członków Konfederacji, których alternatywny punkt widzenia często pomagał ludziom wyjść ze ślepego zaułka, kiedy przychodziło im zgłębiać przeznaczenie co bardziej kuriozalnych artefaktów.

Po śmierci Michaela w roku 2513 Maurice odziedziczył z dumą tytuł Lorda Ruin, kontynuując dzieło ojca. Uważał, iż najważniejszym powodem istnienia Tranquillity jest poznawanie okoliczności, które doprowadziły do zagłady Laymilów. Patronował pracom z wielkim zaangażowaniem, aż i on zmarł przed dziewięcioma laty, w roku 2601.

Od tamtej chwili jednak program badawczy rozwijał się bez przeszkód. Zdaniem Tranquillity, spadkobierca Maurice’a, trzeci z rzędu Lord Ruin, trzymał się wytyczonego przez poprzedników kursu, lecz nie szukał popularności. Swego czasu krążyły różnorakie plotki, a to że osobowość habitatu przywłaszczyła sobie naczelną władzę, a to że królestwo Kulu próbuje odzyskać habitat, a to że edeniści planują wcielić go do swej kultury i wypędzić adamistów (dawniejsze pogłoski mówiły, jakoby Michael ukradł im jajo habitatu). Wszystkie te przypuszczenia okazały się błędne. Przecież osobowość zawsze zastępowała administrację cywilną i służby policyjne, wykorzystując serwitory do utrzymania porządku, nic więc w tym względzie nie mogło się zmienić. Nadal pobierano dwuprocentowe podatki, czarne jastrzębie nie przerywały lotów godowych, stwarzano warunki do inwestowania i tolerowano spekulacje finansowe. Któż by się przejmował, dopóki stan ten nie ulegał zmianie, jakie neurony sprawują władzę, ludzkie czy technobiotyczne?

Człapiąc w stronę wyjścia, Joshua poczuł nagle, jak czyjaś ręka spada twardo na jego ramię… przez co noga musiała udźwignąć większy ciężar.

— Aj!

— Joshua, mój przyjacielu, mój bardzo bogaty przyjacielu.

Cudowny dzień, prawda? Dzień twojego triumfu. — Barrington Grier wpatrywał się w niego rozgorączkowanym spojrzeniem. — Co zrobisz z taką kupą szmalu? Kobiety? Wykwintne życie? — Oczy zaszły mu lekką mgiełką, z pewnością włączył jakiś program stymulacyjny. I miał do tego pełne prawo: dom aukcyjny zarabiał trzy procent ostatecznej kwoty sprzedaży.

Joshua odwzajemnił uśmiech z pewnym zażenowaniem.

— Raczej nie. Wyruszam w kosmos. Obudziła się we mnie żyłka podróżnicza i chcę zobaczyć na własne oczy kawałek Konfederacji.

— O tak, gdybym miał znowu swoje młode lata, zrobiłbym to samo. Wygodne życie jest jak więzienie, zmarnowany czas, szczególnie w twoim wieku. Inni balują co noc do utraty przytomności, ale co w końcu będą z tego mieli? Dzięki tym pieniądzom powinieneś wydostać się stąd i dokonać czegoś wielkiego.

Z przyjemnością stwierdzam, że nie brak ci oleju w głowie. Ale, ale, nie chciałbyś kupić jaja czarnego jastrzębia?

— Nie. Zamierzam wywlec z hangaru moją „Lady Makbet”.

Barrington Grier wydął usta z nie tajonym podziwem.

— Pamiętam ten dzień, kiedy twój ojciec tu przyleciał. Sporo po nim odziedziczyłeś. Tak samo działasz na kobiety, z tego co słyszałem.

Joshua uśmiechnął się łobuzersko.

— Chodźmy — zaproponował Barrington. — Postawię ci drinka. Co tam drinka, cały posiłek.

— Może jutro, Barrington, dzisiaj zamierzam balować do utraty przytomności.

* * *

Dom nad brzegiem jeziora należał do ojca Dominique, który twierdził, że niegdyś, zanim drapacze gwiazd dorosły do pełnych rozmiarów, mieszkał w nim sam Michael Saldana. Składał się z szeregu półkolistych fragmentów wetkniętych w ścianę urwiska, które wznosiło się nad jeziorem w pobliżu północnej czapy biegunowej. Ściany zewnętrzne wyglądały jak wyrzeźbione przez wiatr. Wewnątrz przeważał symplistyczny, choć drogi wystrój, właściwy takiemu wakacyjnemu i rozrywkowemu piedaterre, gdzie nie mieszkało się na co dzień; style z różnych epok komponowały się tu z sobą w niezwykłej harmonii, a w kątach kwitły rośliny z kilku planet, dobrane ze względu na swą uderzającą kontrastowość.

Poza szerokimi, oszklonymi drzwiami okiennymi z widokiem na rozległą taflę wody osiowa tuba świetlna habitatu już przygasała, tworzył się półmrok pełen opalizujących cieni. W środku o tej porze rozpoczynało się przyjęcie. Bloki procesorowe naładowane ekstrawaganckimi programami stymulacyjnymi czekały w gotowości, oktet muzyków grał ragi z dwudziestego trzeciego wieku, przygotowywano też bufet z owocami morza — specjałami świeżo sprowadzonymi z Atlantydy.

Joshua leżał na długiej kanapie w głównym pomieszczeniu, ubrany w parę szerokich, szaroniebieskich spodni i zieloną chińską marynarkę, wymieniając pozdrowienia zarówno ze znajomymi, jak i z obcymi. Dominique obracała się w kręgu ludzi młodych, beztroskich i, nawet jak na tutejsze standardy, bardzo bogatych. A tacy umieli się bawić. Wydawało mu się, że ściany z surowego polipa wibrują od dzikiego hałasu, jaki tańczący wszczynali na prowizorycznym parkiecie.

Pociągnął kolejny łyk „Norfolskich Łez”; jasna, klarowna ciecz spływała do żołądka niczym najlżejsze wino, lecz rozgrzewała wnętrzności jak wrząca whisky. Działała wprost cudownie. I pięćset fuzjodolarów za butelkę. Jezu!

— Joshua! Właśnie mi powiedzieli. Gratuluję. — Parris Vasilkovsky, ojciec Dominique, uścisnął jego rękę. Miał okrągłą twarz i falistą szopę błyszczących, srebrnoszarych włosów. Skórę tylko gdzieniegdzie poorały maleńkie zmarszczki, co dowodziło licznych modyfikacji genetycznych u przodków, albowiem Vasilkovsky liczył sobie co najmniej dziewięćdziesiąt lat. — A więc dołączyłeś do nas, próżnych bogaczy? Boże, już całkiem zapomniałem, jak to było na początku. Pamiętaj, że najtrudniej jest zarobić pierwsze dziesięć milionów. Później… żadnych problemów.

— Dzięki. — Przez cały wieczór przyjmował gratulacje. Był gwiazdą, bohaterem dnia, główną atrakcją na tym przyjęciu. Kiedy jego matka wyszła powtórnie za mąż, tym razem za wiceprezesa banku Brandstad, zamieszkał na obrzeżach dominium plutokratów, których apartamenty mieściły się w samym sercu Tranquillity. Nie skąpili mu bynajmniej swojej gościnności, zwłaszcza córki lubiące uważać się za cząstkę miejscowej bohemy; za sprawą rozgłosu, jaki przyniosły Joshui udane łowy w Pierścieniu, mógł korzystać z ich ciał i patronatu. Zawsze jednak był kimś z zewnątrz. Do dzisiaj.

— Słyszałem od Dominique, że widziałbyś się w branży handlowej — rzekł Parris Vasilkovsky.

— Zgadza się. Zamierzam wyposażyć „Lady Makbet”, stary statek ojca, w nowe urządzenia. Znowu będzie latać.

— Chcesz mnie wygryźć z interesu? — Parris Vasilkovsky był właścicielem przeszło dwustu pięćdziesięciu statków gwiezdnych, zaczynając od małych korwet handlowych, a kończąc na ogromnych masowcach o ładowności dziesiątków tysięcy ton, ogólnie siódmej co do wielkości prywatnej floty handlowej w Konfederacji. Posiadał nawet kilka transportowców kolonizacyjnych.

Joshua spojrzał mu prosto w oczy bez cienia uśmiechu.

— Owszem.

Parris pokiwał głową, nagle poważny. On też startował od zera przed siedemdziesięciu laty.

— Wyjdziesz na swoje, Joshua. Wpadnij przed odlotem do mojego apartamentu, zapraszam cię na obiad. Zrobisz mi przyjemność.

— Oczywiście.

— Świetnie.

— Gęsta, biała brew uniosła się znacząco. — Będzie też Dominique. Mogłoby ci się trafić o wiele gorzej, to bombowa dziewczyna. Czasem buja w obłokach, lecz byle co jej nie złamie.

— Aa, tak… — Joshua uśmiechnął się blado. Parris Vasilkovsky swatem! A ja jestem godny, żeby wejść do tak znakomitej rodziny! Jezu!

Ciekawe, jak by zareagował, gdyby się dowiedział, co jego kochana córeczka robiła zeszłego wieczoru? Chociaż przypuszczał, znając to towarzystwo, że pewnie zechciałby się przyłączyć.

Joshua przechwycił spojrzenie Zoe, kolejnej ze swych dawniejszych sympatii; biała sukienka bez rękawów kontrastowała wyraźnie z jej czarną jak węgiel skórą. Spojrzała w jego stronę i przesłała mu uśmiech, unosząc kieliszek. Obok niej rozpoznał jeszcze jedną nastoletnią dziewczynę, niższą, krótko obciętą blondynkę, ubraną w błękitny sarong i luźną bluzeczkę w podobnym kolorze. Miła, piegowata buzia, ciemnoniebieskie oczy oraz wąski nosek u końca mocno zaokrąglony w dół. Spotkał ją wcześniej ze dwa razy, wymienili zdawkowe „cześć” — taka znajoma znajomej. Neuronowy nanosystem Joshuy wygrzebał z pliku jej obraz wizualny i podpowiedział imię: Ione.

Dominique lawirowała w tłumie w jego stronę. Pociągnął odruchowo łyk „Norfolskich Łez”. Ludzie wydawali się teleportować na boki ze strachu przed dotkliwymi potłuczeniami, których mogliby doznać w zetknięciu z jej rozkołysanymi biodrami. Dwudziestosześcioletnia Dominique niemal dorównywała mu wzrostem; mając bzika na punkcie sportu, osiągnęła nad podziw atletyczną figurę. Jasne, proste włosy opadały jej do połowy pleców. Włożyła na siebie kusą purpurową bluzeczkę odsłaniającą plecy oraz rozciętą spódniczkę z jakiegoś lśniącego, srebrzystego materiału.

— Cześć, Josh. — Zwaliła się na skraj kanapy, wyrwała mu szklankę z odrętwiałych palców i upiła łyczek. — Zobacz, co udało mi się zdobyć. — Uniosła blok procesorowy. — Dwadzieścia pięć możliwości, ile tylko damy radę, biorąc pod uwagę twoje obolałe stopy. Będzie zabawnie. Jeszcze dzisiaj zaczniemy je testować.

Na powierzchni bloku zamrugały jakieś ciemne obrazy.

— W porządku — odparł Joshua machinalnie. Nie miał zielonego pojęcia, o co jej chodzi.

Poklepała go po udzie i skoczyła na równe nogi.

— Nigdzie nie odchodź. Ja muszę jeszcze zająć się gośćmi, ale potem wrócę, żeby cię stąd zabrać.

— Ee, tak. — Co więcej miał powiedzieć? Wciąż się zastanawiał, kto kogo uwiódł tamtego dnia, gdy powrócił z Pierścienia Ruin, lecz każdą następną noc spędził w obszernym łożu Dominique, a i mnóstwo czasu za dnia na dokładkę. W sprawach seksu wykazywała się nie mniejszym wigorem niż Jezzibella, była niesforna i przerażająco energiczna.

Spojrzawszy na blok procesorowy, zażądał datawizyjnie uruchomienia pliku. Był to program analizujący wszelkie możliwe pozycje partnerów w stanie nieważkości, podczas których stopy mężczyzny nie odgrywały żadnej roli. Wyświetlacz bloku pokazywał dwie humanoidalne postaci, splecione z sobą w coraz to innej kombinacji.

— Witaj.

Joshua odsunął wyświetlacz bloku z miną winowajcy, nakazując datawizyjnie wyłączenie programu i zakodowanie pliku.

Ione stała przy kanapie z przekrzywioną lekko głową i niewinnym uśmiechem.

— O, Ione. Cześć.

Uśmiechnęła się szerzej.

— Pamiętałeś, jak mam na imię.

— Trudno zapomnieć taką dziewczynę.

Usiadła w dołku wygniecionym przez Dominique. Było w niej coś tajemniczego, sugerującego istnienie jakiejś niezbadanej głębi.

Ogarniał go ten sam dziwny nastrój, którego doświadczał w czasie ropienia pozostałości po Laymilach — nie całkiem podniecenie, lecz coś w tym rodzaju.

— Wybacz, ale zapomniałem, czym się zajmujesz — dodał.

— Jak każdy tutaj, odziedziczyłam milionowy spadek.

— Nie jak każdy.

— Nie? — Niepewny uśmieszek zadrżał na jej ustach.

— Nie, bo ja tu jestem wyjątkiem. Niczego nie odziedziczyłem. — Joshua zatrzymał spojrzenie na obrysie jej postaci pod ieniutką bluzeczką. Figurę miała zgrabną, skórę jedwabistą i opaloną. Zastanawiał się, jak wyglądałaby nago. Doszedł do wniosku, ponętnie.

— Jeśli nie liczyć twojego statku „Lady Makbet”.

— Teraz moja kolej powiedzieć: pamiętałaś.

— Nie — zaśmiała się. — Po prostu wszyscy o tobie mówią, tobie i twoim znalezisku. Wiesz, co zawierają te kryształy palięci Laymilów?

— Nie mam pojęcia. Ja je tylko znajduję, nie interesuje mnie ich przeznaczenie.

— A myślałeś kiedyś, czemu to zrobili? Dlaczego się pozabijali? Pewnie były ich miliony. Dzieci, niemowlęta. Nie wierzę, żeby popełnili zwyczajne samobójstwo, jak to się powszechnie uważa.

— Wewnątrz Pierścienia Ruin człowiek próbuje myśleć o czymś innym. Zbyt wiele duchów tam krąży. Byłaś może w Pierścieniu?

Pokręciła głową.

— To straszne miejsce, lone. Mówię ci, ludzie drwią z tego, ale bywa, że zjawy wyłażą z cienia i trzeba się mieć na baczności.

A cieni tam nie brakuje. Czasem mam wrażenie, że Pierścień składa się wyłącznie z nich.

— I dlatego nas opuszczasz?

— Niezupełnie. Pierścień Ruin traktowałem podrzędnie, dał mi pieniądze na remont „Lady Makbet”. Od dawna planowałem wyruszyć na gwiezdne szlaki.

— Nie podoba ci się w Tranquillity?

— Nie, ale to sprawa ambicji. Chcę zobaczyć, jak „Lady Makbet” znów opuszcza dok. Doznała poważnych uszkodzeń podczas wyprawy ratunkowej. Mój ojciec miał szczęście, że wrócił żywy do Tranquillity. Staruszka zasłużyła sobie na jeszcze jedną szansę.

Nie sprzedałbym jej za żadne skarby. Dlatego zacząłem zbierać artefakty, choć to ryzykowne zajęcie. Szkoda, że ojciec nie doczekał chwili, kiedy wreszcie mi się powiodło.

— Wspomniałeś o wyprawie ratunkowej? — Wciągnęła dolną wargę, zaintrygowana. Ujęła go za serce tą miną, dzięki której wyglądała jeszcze młodziej.

Dominique gdzieś przepadła, a muzyka dudniła, aż w uszach huczało: muzycy wpadli wreszcie na swój ulubiony rytm. Dziewczyna najwyraźniej leciała na jego historię… i może na niego.

Mogliby poszukać sobie gdzieś sypialni i kochać się parę godzin do utraty zmysłów. Był dopiero wczesny wieczór, ludzie zaczną się zwijać z przyjęcia nie prędzej niż za pięć, sześć godzin. Zdąży jeszcze wrócić na swoją noc z Dominique.

Jezu, to się nazywa świętowanie sukcesu!

— To długa opowieść — rzekł, zataczając ręką koło. — Znajdźmy jakiś spokojniejszy kącik.

SkapHwie skinęła głową.

— Znam jeden.

* * *

Nie uśmiechała mu się ta podróż wagonikiem kolejki tunelowej, skoro w domku nad jeziorem było tyle pustych pokoi, które mógł zaryglować szyfrem. Ione okazała się wszakże nad wyraz uparta, kiedy stwierdziła, odsłaniając rąbek swej nieuchwytnej stalowej natury:

„W żadnym apartamencie w Tranquillity nie jest ciszej niż u mnie, tam możesz mi wszystko opowiedzieć i nikt nas nie podsłucha. — Przerwała, mierząc go roziskrzonym wzrokiem. — Nikt nam też nie przeszkodzi”.

I to przesądziło sprawę.

Wsiedli do wagonika na stacji podziemnej, która służyła wszystkim rezydencjom w okolicy jeziora. Podobnie jak windy wieżowców, kolejka tunelowa była systemem mechanicznym, zmontowanym dopiero wtedy, gdy Tranquillity osiągnęło pełne rozmiary.

Technobiotyka otwierała przed człowiekiem olbrzymie możliwości, ale nawet jej dobrodziejstwa miały swoje ograniczenia; transport wewnętrzny leżał całkowicie poza zasięgiem genetyków. Tunele tworzyły regularną sieć w cylindrze, zapewniając dostęp do wszystkich bez wyjątku sektorów. Wagony nie trzymały się rozkładu jazdy, zabierały pasażerów w dowolne miejsce, a całym systemem kierowała osobowość habitatu, podłączona na każdej stacji do bloków procesorowych. W Tranquillity nie istniał prywatny przewóz osób, w związku z czym wszyscy przemieszczali się za pomocą kolejki, począwszy od miliarderów, a skończywszy na najmarniej zarabiającym tragarzu z kosmodromu.

Joshua i Ione weszli do czekającego na nich dziesięcioosobowego wagonika i usiedli naprzeciwko siebie. Na polecenie Ione wagonik natychmiast ruszył, przyspieszając łagodnie. Joshua podał dziewczynie świeżą butelkę „Norfolskich Łez”, którą sprzątnął z barku Parrisa Vasilkovsky’ego, a następnie zaczął opowiadać o wyprawie ratunkowej, błądząc wzrokiem po jej nogach zarysowanych delikatnie pod cieniutkim sarongiem.

Otóż swego czasu na orbicie wokół gazowego olbrzyma znalazł się pewien statek badawczy, który ucierpiał wskutek awarii systemów regulacji składu powietrza. Ojciec Joshui zabrał na pokład dwudziestu pięciu członków załogi uszkodzonego statku, chociaż systemy regulacji powietrza „Lady Makbet” musiały przez to pracować niebezpiecznie blisko granicy wydolności. A ponieważ kilku rannych naukowców potrzebowało natychmiastowej pomocy medycznej, statek wykonał skok, mimo że wciąż był w zasięgu pola grawitacyjnego planety. Wysiadła część węzłów modelowania energii, co podczas następnego skoku nałożyło większe wymagania na pozostałe węzły. Statek zdołał doskoczyć w pobliże Tranquillity, lecz przy pokonywaniu odległości ośmiu lat świetlnych następne czterdzieści procent węzłów uległo zniszczeniu.

— Sprzyjało mu szczęście — stwierdził Joshua. — Węzły mają wbudowany układ kompensacji na wypadek, gdyby kilka odpadło, ale tak dalekim skokiem naprawdę kusił los.

— Teraz rozumiem, czemu jesteś z niego taki dumny.

— Cóż, tak to było… — Wzruszył ramionami.

Pędzący w głąb habitatu wagonik zwolnił i przystanął. Rozsunęły się drzwi. Joshua po raz pierwszy widział tę stację: była mała, niewiele szersza od długości pojazdu, przypominała białą polipową bańkę. Szerokie pasy komórek elektroforescencyjnych emitowały z góry silne światło, a w ścianie u końca wąskiego peronu widniały półkoliste drzwi z błony mięśniowej. Z pewnością nie prowadziły do holu wieżowca.

Tymczasem drzwi wagonika zamknęły się i zaraz bezdźwięcznie szary cylinder pomknął do tunelu po magnetycznej szynie. Gdy znikał, powiew suchego powietrza szarpnął sarongiem Ione.

Dreszcz przebiegł Joshui po plecach.

— Gdzie my jesteśmy? — zapytał.

— W domu — odparła dziewczyna z promiennym uśmiechem.

Niezbadane głębie. Wciąż dręczył go niepokój.

Drzwi z błony mięśniowej rozsunęły się niczym kamienne zasłony i kiedy Joshua zajrzał do apartamentu, od razu poczuł się lepiej. W drapaczach gwiazd nie trzeba było wydawać specjalnych pieniędzy na luksusowy wystrój mieszkania; z biegiem czasu polip rozrastał się do kształtów dowolnych mebli, ale to…

Apartament był dwupoziomowy: szeroki, wydłużony westybul kończył się żelazną poręczą, która biegła naprzeciwko drzwi, albowiem za nią, cztery metry niżej, znajdowała się komnata mieszkalna. Poręcz rozdzielała się w środkowej części, gdzie wchodziło się na trzymetrowej długości górny podest schodów, rozwidlony dalej na dwie symetrycznie przeciwstawne pętle. Wszystkie ściany obłożono marmurem: w westybulu kremowym i zielonym, w komnacie mieszkalnej rubinowym i purpurowym (po bokach) oraz orzechowym i szafirowym (ściana pod schodami). Stopnie były śnieżnobiałe. Westybul obwiedziono w równych odstępach głębokimi niszami, przy których stały czarne, żłobkowane kolumny.

Jedna z owych nisz mieściła w sobie starożytny pomarańczowy skafander kosmiczny, opisany rosyjską grażdanką. Artystyczne, masywne meble wykonane z drewna tekowego i różanego błyszczały politurą, ciesząc oko cudownymi wklęsłymi rzeźbieniami, pociemniałymi z upływem lat. Stanowiły dzieło mistrzów snycerki sprzed wielu wieków. Gęsty, żywy dywan z mchu w brzoskwiniowym kolorze wyciszał każdy krok.

Joshua podszedł bez słowa do szczytu schodów, próbując ogarnąć spojrzeniem całe pomieszczenie. Przeciwległa ściana, długa na mniej więcej trzydzieści metrów i na dziesięć wysoka, była właściwie jednym wielkim oknem. Widział za nim dno morskie.

Południowy biegun Tranquillity, jak to miało miejsce we wszystkich habitatach edenistów, oblany był zewsząd zbiornikiem słonej wody. Dostosowany do rozmiarów habitatu, miał około ośmiu kilometrów szerokości, a pośrodku dwieście metrów głębokości.

Przypominał bardziej morze niż jezioro. Linię brzegową tworzyły piaszczyste zatoczki i wysokie klify, nad toń wyrastały gdzieniegdzie wysepki i małe atole.

Joshua doszedł do wniosku, że apartament położony jest u podnóża jednego z nadbrzeżnych urwisk. Przyglądał się połaciom piasku ginącym w ciemnoniebieskiej dali, na wpół zagrzebanym kamieniom obleganym przez skorupiaki, długim i rozkołysanym wstęgom czerwonych lub zielonych liści. Gdzieniegdzie przemykały ławice wielobarwnych rybek, upodobnionych do szlachetnych klejnotów w wylewających się z okna szerokich smugach światła. Joshua myślał nawet, że dostrzega, jak coś wielkiego i ciemnego przepływa tuż za granicą widoczności.

— Skąd masz to mieszkanie? — wyszeptał ze zdumieniem.

Nie otrzymał odpowiedzi.

Gdy się odwrócił, Ione stała za nim z przymkniętymi oczami i lekko przekrzywioną głową, jakby pogrążona w głębokiej kontemplacji. W końcu westchnęła przeciągle i z enigmatycznym uśmiechem uniosła powieki, ukazując ciemnoniebieskie źrenice.

— Zostało mi przydzielone przez Tranquillity — odparła zdawkowo.

— Nie wiedziałem, że można o takie poprosić. Poza tym te wszystkie meble…

Figlarny uśmiech prześliznął się po jej ustach. Znów go zachwyciła jej dziewczęca uroda. Pewnie z powodu tych włosów, pomyślał: wszystkie znane mu dziewczęta w Tranquillity nosiły długie, idealnie ułożone włosy, podczas gdy ona ostrzygła się krótko, przy czym nieporządna fryzura nadawała jej wygląd uroczego, niezwykle pociągającego kociaka.

— Powiedziałam ci przecież, że odziedziczyłam spadek.

— Zgoda, ale to…

— Podoba ci się?

— Aż się boję. Mam wrażenie, jakbym zbierał artefakty w zakazanym miejscu.

— Chodź. — Wyciągnęła rękę.

Uchwycił lekko jej palce.

— Dokąd teraz?

— Tam, gdzie weźmiesz to, po co tu przyszedłeś.

— Czyli co?

Obdarzyła go szerokim uśmiechem i odciągnęła od schodów w stronę bocznej ściany westybulu. W jednej z nisz rozsunęły się błony mięśniowe.

— Mnie — powiedziała.

Była to okrągła sypialnia z półkolistym, wydłużonym oknem z widokiem na morze oraz polipowym sufitem zasłoniętym przez szkarłatne tapisene. Na samym środku pokoju wydłubano w posadzce oczko pełne przezroczystej galarety, nakryte cienką elastyczną powłoką i wyłożone po brzegach jedwabnymi poduszeczkami. Tuż przy nim stanęła Ione. Pocałowali się. Tuląc ją w ramionach, czuł, jak dziewczyna drży z lekka. Żar ogarniał powoli jego ciało.

— Wiesz, dlaczego ciebie wybrałam? — zapytała.

— Nie. — Całował ją po szyi, wodząc rękami po bluzce w stronę piersi.

— Obserwowałam cię — wyszeptała Ione.

— Co? — Joshua przestał pieścić jej piersi i spojrzał na nią z wyrazem konsternacji.

— Ciebie i te wszystkie piękne, bogate dziewczyny. Jesteś niezrównanym kochankiem, Joshua. Wiedziałeś o tym?

— Tak. Dzięki. — Jezu. Gapiła się na mnie? Kiedy? Przedwczorajsza noc miała dość dziki przebieg, ale nie pamiętał, żeby ktoś do nich dołączył. Chociaż, znając Dominique, było to wysoce prawdopodobne. Cholera, musiałem być nieźle nabuzowany.

Ione pociągnęła za tasiemkę i rozpięła jego marynarkę.

— Masz zwyczaj czekać, aż dziewczyna osiągnie orgazm.

Chcesz, żeby czuła się naprawdę dobrze. Sprawiasz, że tak się czuje. — Pocałowała go w mostek, muskając językiem krawędzie mięśni piersiowych. — To bardzo rzadkie, bardzo śmiałe.

Jej zachowanie i słowa działały na niego niczym jakiś diabelny program stymulujący, który wszystkimi włóknami nerwowymi rozsyła iskrowe fantomy ognia, szturmuje pachwiny i przyspiesza bicie serca. Dyszał ciężko, czując równocześnie, jak jego członek uzyskuje niebywałą twardość.

Niecierpliwie rozpiął bluzeczkę Ione i zsunął ją zręcznie z jej ramion. Piersi miała uniesione i ładnie zaokrąglone, z dużymi otoczkami tylko troszkę ciemniejszymi od smagłej skóry. Przywarł ustami do sutka, przesuwając dłonie po gładkich konturach jej brzucha, gdy ona ze świstem łapała oddech. Czuł na karku palce Ione, natarczywe i wpijające się w ciało. Wykrzyknęła jego imię w ekstazie.

Kiedy runęli spleceni na łóżko, galaretowata substancja zatrzęsła się gwałtownie. Kołysali się na wzburzonych falach, którym dodawały wigoru ich gorączkowe ruchy.

Wejście w nią było czystą doskonałością. Miała rozkosznie wrażliwe ciało, a przy tym silne i sprężyste. Musiał skorzystać z neuronowego nanosystemu, jeśli chciał zachować kontrolę nad swoimi reakcjami. Jego tajna broń. W ten sposób mógł przeczekać dramatyczne, błagalne okrzyki dziewczyny. Czekać, gdy ona prężyła się pod nim i wiła zmysłowo. Czekać i prowokować, i przedłużać… Dopiero gdy zaczęły ją wyginać orgazmowe konwulsje i okrzyk najwyższego uniesienia wydarł się z jej piersi, Joshua odwołał sztuczne ograniczenia, aby i jego ciało mogło się oddać obłędnej rozkoszy. Napawał się zdumioną, pełną niedowierzania miną dziewczyny, wtryskując w nią nasienie w długim, triumfalnym spełnieniu.

Spoglądali na siebie milcząco, gdy rozbujane łoże powoli się uspokajało. Na krótką chwilę pogrążyli się w cichej kontemplacji, potem oboje rozchylili usta w szerokim uśmiechu.

— Chyba nie byłam gorsza od innych, Joshua?

Pokręcił głową energicznie.

— A czy wystarczająco dobra, żebyś zechciał zostać w Tranquillity? Pamiętaj, że miałbyś mnie na każde skinienie.

— Ee… — Stoczył się na bok, zaskoczony błyskiem w jej oczach. — To nie fair i wiesz o tym.

— Wiem. — Zachichotała.

Oglądając jej błyszczące od potu, wyciągnięte ciało, na ramiona odrzucone beztrosko nad głowę, zadawał sobie pytanie, jak to się dzieje, że dziewczyny wydają się dużo bardziej pociągające zaraz po stosunku. Czy dlatego, że są tak wyzywająco nieskrępowane?

— Prosisz, żebym został? Każesz mi wybierać: ty albo „Lady Makbet”?

— Nie, żebyś został, nie. — Położyła się na boku. — Ale mam inne potrzeby.

Teraz nalegała, aby usiąść na nim okrakiem. Tak było wygodniej dla jego stóp, mógł też przez cały czas bawić się jej piersiami, póki jazda nie skończyła się ich obopólnym orgazmem.

Przed trzecim numerem ułożył poduszki w stos, aby wspierały Ione rozpostartą na czworakach. Wtedy ją dosiadł od tyłu.

Po piątym podejściu Joshua już nie żałował, że ominęło go przyjęcie. Pewnie i Dominique znalazła sobie kogoś na tę noc.

— Kiedy chcesz nas opuścić? — spytała Ione.

— Naprawa „Lady Makbet” zabierze mi dwa, najwyżej trzy miesiące. Zaraz po aukcji złożyłem zamówienie na węzły modelujące. Wiele zależy od tego, kiedy mi je dostarczą.

— Wiesz, że Sam Neeves i Octal Sipika jeszcze się nie pojawili?

— Wiem — odparł ponuro. Odkąd wrócił z wyprawy, po dziesięć razy dziennie opowiadał tamtą przygodę, zwłaszcza zbieraczom i pracownikom kosmodromu. Wieści już się rozeszły. Zdawał sobie sprawę, że łotry wszystkiego się wyprą, może nawet oskarżą go o napaść, skoro on nie był w stanie poprzeć swych słów żadnym konkretnym dowodem. To jednak jego wersja najpierw się rozniosła, to jego wersję przyjęto do wiadomości, to ona miała największą siłę przebicia. A jakby tego było mało, mógł teraz szastać pieniędzmi. Niezwłocznie po swoim powrocie doniósł osobowości habitatu o popełnionej próbie morderstwa; habitat nie wymierzał kary śmierci, lecz Sam i Octal powinni dostać po dwadzieścia lat. Osobowość nie zakwestionowała jego wersji, co znacznie podniosło go na duchu.

— Nie popełnij jakiegoś głupstwa, kiedy się pojawią — napomniała go Ione. — Zostaw sprawę sierżantom.

Sierżanci stanowili boczną gałąź plemienia serwitorów służących pospolicie w habitatach; były to rosłe humanoidy w zbroi z egzoszkieletu, przysposobione do pełnienia funkcji policjantów.

— Jasne — żachnął się. Nieprzyjemna myśl przyszła mu do głowy. — Chyba nie przypuszczasz, że to ja ich zaatakowałem?

Na jej policzkach pojawiły się dołeczki, gdy się uśmiechnęła.

— Pewnie, że nie. Wszystko dokładnie sprawdziliśmy. W ciągu ostatnich pięciu lat zaginęło ośmiu zbieraczy. W sześciu przypadkach Neeves i Sipika przebywali akurat w Pierścieniu, a ponadto zawsze wtedy przywozili więcej niż zwykle szczątków po Laymilach.

Chociaż ocierało się o niego gorące ciało Ione, znów ten sam zimny dreszcz przebiegł mu po skórze. Powiedziała to wszystko przecież tak od niechcenia, z nutą absolutnej pewności w głosie.

— Kto sprawdził? O kim mówisz?

Ponownie zachichotała.

— Ech, Joshua! Czyżbyś jeszcze tego nie rozszyfrował? Może jednak myliłam się co do ciebie, jakkolwiek muszę przyznać, że odkąd tu przyszedłeś, inne rzeczy zaprzątały twoją uwagę.

— Co miałbym rozszyfrować?

— Mnie. Kim jestem, oczywiście.

Poczucie zagrożenia wezbrało w nim niby morska fala.

— Nie — przyznał się chłodno. — Tego nie wiem.

Uśmiechnęła się, uniosła na łokciach, lecz usta zatrzymała prowokująco dziesięć centymetrów od jego twarzy.

— Jestem Lordem Ruin.

Najpierw się zaśmiał, potem zakrztusił i umilkł.

— Jezu, ty mówisz serio.

— Jak najbardziej. — Musnęła go nosem po twarzy. — Popatrz na mój nos, Joshua.

Popatrzył. Był to wąski nos z zakrzywionym w dół koniuszkiem. Nos Saldanów, sławna oznaka królewskiej dynastii Kulu, pieczołowicie zachowana w ostatnich dziesięciu pokoleniach pomimo różnorodnych zabiegów genetycznych. Zdaniem niektórych, genetycy z rozmysłem dołączyli ten wyróżnik do cech dominujących w królewskim rodzie.

Joshua wiedział, że Ione nie żartuje. Przeczucie wręcz ściskało jego serce, równie silne jak w dniu, kiedy znalazł urządzenia elektroniczne Laymilów.

— Jasny gwint.

Pocałowała go, usiadła i położyła ręce na kolanach z ironiczną miną.

— Ale dlaczego? — zapytał.

— Dlaczego co?

— Jezu! — Zatrzepotał rękami ze zniecierpliwieniem. — Dlaczego ludzie nie wiedzą, że ty tu wszystkim rządzisz? Pokaż im, kim jesteś. Dlaczego… dlaczego prowadzisz ten dziwaczny program badawczy? Twój ojciec nie żyje. Kto się tobą opiekował przez osiem lat? I dlaczego ja? Czemu powiedziałaś, że chyba pomyliłaś się co do mnie?

— To istny potok pytań. Chociaż wszystkie są z sobą powiązane, zacznę od samego początku. Jestem osiemnastoletnią dziewczyną, Joshua. Ale też pochodzę z dynastii Saldanów, a przynajmniej otrzymałam po nich w spadku ponadprzeciętne genetyczne dziedzictwo. Dzięki niemu będę z pewnością żyła blisko dwieście lat, mam o wiele wyższy od średniego iloraz inteligencji i te same co ty wewnętrzne wzmocnienia, nie wspominając o innych ulepszeniach. O tak, Saldanowie to niezwykle rozwinięta rasa. Po to, żeby rządzić wami, gromadą zwykłych śmiertelników.

— Dlaczego więc nie rządzisz? Dlaczego włóczysz się tylko po przyjęciach i szukasz sobie kochanków?

— Na razie siedzę jak mysz pod miotłą, bo tu chodzi o wizerunek władcy. Zapewne nie zdajesz sobie sprawy, jak szerokie są uprawnienia osobowości habitatu w Tranquillity. Ona jest wszechwładna, Joshua, rządzi całym tym kramem, nie potrzeba więc sądów ani administracji, dopóki z całkowitą bezstronnością przestrzega konstytucji. Zapewnia najbardziej stabilne środowisko polityczne w Konfederacji, jeśli odliczyć posiadłości edenistów i królestwo Kulu. Dlatego właśnie mamy tu raj pod względem nie tylko podatkowym, ale też finansowym i ekonomicznym. Życie w Tranquillity zawsze będzie bezpieczne. Habitatu nie zdołasz przeciągnąć na swoją stronę, nie zdołasz go skorumpować, nie możesz zmienić prawa nawet logicznymi argumentami. Ty nie możesz. Ja mogę. Bo on przyjmuje ode mnie rozkazy. Tylko ode mnie, od Lorda Ruin. Tego właśnie chciał mój dziadek, absolutny władca oddany jednej sprawie: rządzeniu. Mój ojciec miał z różnymi kobietami spore stadko dzieci wyposażonych w gen więzi afinicznej, lecz wszystkie opuściły habitat i są teraz edenistami.

Wszystkie oprócz mnie, ponieważ ja rozwijałam się w egzołonie, podobnie jak jastrzębie i ich kapitanowie. Jesteśmy połączeni więzią, taka mała istotka jak ja i sześćdziesięciopięciokilometrowa bestia w koralowym pancerzu. Zjednoczeni na całe życie.

— Nadal nie pojmuję, czemu nie chcesz pokazać się publicznie. Ludzie powinni wiedzieć, że istniejesz. Przez osiem lat dochodziły do nas jedynie pogłoski.

— I bardzo dobrze. Mam osiemnaście lat, jak już powiedziałam. Powierzyłbyś takiej osobie władzę nad trzema milionami ludzi? Osobie mogącej wprowadzać zmiany do konstytucji, bawić się z ulgami inwestycyjnymi, podnieść cenę helu, który tankują statki gwiezdne, między innymi „Lady Makbet”? Wszystko to mogę zrobić, nie ma dla mnie rzeczy niemożliwych. Widzisz, Joshua, w odróżnieniu od edenistów z tym ich społecznym konsensusem i Kulu, gdzie rozwinęła się władza sądownicza, ja nie mam nikogo, kto by mnie przekonywał, czy też, co ważniejsze, powstrzymywał.

Jak powiem, tak ma być, a jeśli komuś coś się nie podoba, to fora ze dwora. Tak stanowi prawo, moje prawo.

— Chodzi o zaufanie — rzekł, nareszcie przekonany. — Nikt by ci nie zaufał. Wszystko idzie gładko, bo każdy myśli, że osobowość habitatu kontynuuje politykę twojego ojca.

— Otóż to. Żaden miliarder tej miary co Parris Vasilkovsky, który siedemdziesiąt lat budował swoje imperium, nie ulokuje dorobku życia w społeczności, gdzie absolutną władzę sprawuje naiwna nastolatka. Wystarczy, że pomyśli o brewenach córki, a przecież ona jest ode mnie dużo starsza.

Joshua wyszczerzył zęby.

— Przyjąłem do wiadomości. — Przypomniał sobie o całej tej hecy z podglądaniem. To oczywiste: dzięki więzi afinicznej Ione mogła odbierać obrazy sensoryczne habitatu, oglądać każdego i o każdej porze. Lekki rumieniec wystąpił mu na policzki.

— A więc dlatego wciąż ładujesz pieniądze w te badania cywilizacji Laymilów: aby ludzie myśleli, że interes kręci się jak dawniej. Nie to, żebym się skarżył. Jezu! Ta ostatnia przebitka, siedem i pół miliona fuzjodolarów! — Uśmiech szybko znikł z jego twarzy, gdy rysy dziewczyny ściągnęły się w wyrazie dezaprobaty.

— Nie mogłeś bardziej rozminąć się z prawdą, Joshua. Uważam badanie cywilizacji Laymilów za najważniejszy cel mojego życia.

— Nie przesadzaj! Sam grzebię się od lat w Pierścieniu Ruin i wiem, że wiąże się z nim jakaś tajemnica. Dlaczego to zrobili?

Ale dzisiaj to już bez znaczenia, nie rozumiesz tego? Zespół badawczy nie musi aż tak bardzo przejmować się swoją rolą. Laymilowie byli ksenobiontami, na miłość boską! Kogo obchodzi ich rozwój psychiczny czy to, że spodobała im się jakaś zwariowana religia z kultem śmierci?

Ione westchnęła, kręcąc głową ze smutkiem.

— Niektórzy ludzie wolą sobie wmawiać, że nie ma problemu.

Cóż, trzeba się z tym pogodzić, ale naprawdę nie sądziłam, że jednym z nich będziesz ty.

— Jakiego niby problemu?

— Czasem tak to już bywa, że kiedy coś wielkiego, strasznego rzuca cień na człowieka, on woli po prostu zasłonić twarz ręką. Na planetach ludzie mieszkają w strefach wysokiej aktywności sejsmicznej lub na zboczach wulkanów, a mimo to nie widzą w tym nic zdrożnego, nie dostrzegają swojego szaleństwa. Przede wszystkim rozwaga, Joshua, ona jest najważniejsza. Jak sądzisz, czemu mój dziadek zrobił to, co zrobił?

— Nie mam pojęcia. Ludzie uważają to za drugą największą we wszechświecie tajemnicę.

— Nie, Joshua, to żadna tajemnica. Michael Saldana uruchomił program badań cywilizacji Laymilów, bo uważał to za swój obowiązek, nie tylko wobec królestwa, ale i całej ludzkości. Przewidział, że realizacja planu potrwa długie lata. Udał się z rodziną na wygnanie i ściągnął na siebie gniew Kościoła Chrześcijańskiego, byle tylko dopilnować rozwoju Tranąuilhty. Aby zawsze był ktoś, kto zrozumie wagę problemu, dysponując środkami na kontynuowanie badań. Owszem, mógł zlecić szukanie wyjaśnienia instytutom zajmującym się ksenobiotyką w Kulu. Tylko jak długo by go szukały? Do końca trwania jego rządów, to na pewno. I rządów Maurice’a. Może nawet rządów najstarszego syna Maunce’a.

Jemu jednak sen z oczu spędzał strach, że to nie wystarczy. Przecież stał przed kolosalnym wyzwaniem, tobie chyba nie muszę tego tłumaczyć. Nawet królowie Kulu nie mogliby uszczuplać w ten sposób budżetu dłużej niż przez dwieście, trzysta lat. Michael musiał oderwać się od rodzinnych korzeni i dotychczasowych zobowiązań, jeśli nie chciał dopuścić, ażeby naj ambitniejsze przedsięwzięcie w dziejach ludzkości, tracąc stopniowo na znaczeniu, na koniec nie upadło.

Joshua mierzył ją badawczym spojrzeniem, przypominając sobie dawny kurs dokształcający na temat więzi afinicznej i kultury eden i stów.

— Rozmawiasz z nim, nie zaprzeczaj. Z dziadkiem. Przekazał swoje wspomnienia osobowości habitatu, a one trafiły do ciebie, zanim jeszcze wyszłaś z egzołona. Dlatego wygadujesz te brednie.

On cię zaraził, Ione.

Przez chwilę dziewczyna wydawała się urażona, lecz zdołała przywołać na usta żałosny uśmiech.

— I znowu pudło, Joshua. Ani Michael, ani Maurice nie przekazał swych wspomnień w chwili śmierci. Saldanowie to przecież przykładni chrześcijanie, moi krewni w Kulu rządzą ponoć mocą boskiego prawa, zapomniałeś?

— Michael Saldana został wyklęty.

— Nie przez papieża w Rzymie, ale przez biskupa z Nova Kongu. Przeważyły względy polityczne. Sąd w Kulu bez skrupułów wymierzył karę. Rozwijając Tranquillity, Michael wstrząsnął rodem aż po sam jego trzon, a przecież nic dotąd nie mąciło ohydnej idylli. Głównym filarem władzy Saldanów jest ten prosty fakt, że nikt ich nie może przekupić ani namówić do zdrady, opływają bowiem w bogactwa i liczne przywileje. Nie schodzą choćby na krok z obranego kursu, oddani wyłącznie służbie, gdyż każda ich materialna zachcianka jest natychmiast spełniana. Nie pozostaje im nic innego, tylko rządzić. I muszę przyznać, że wywiązują się z tego wyśmienicie: Kulu to królestwo bogate, silne, niezależne, mogące się pochwalić najwyższym wskaźnikiem socjoekonomicznym poza społecznością edenistów. Zawdzięcza to Saldanom i ich stuletnim programom badawczo — rozwojowym. W Kulu ludzie trzymający ster władzy rozumieją, że interes narodu jest rzeczą zasadniczą. A to rzadki przypadek, wręcz unikatowy. Za to są otaczani czcią; niektórzy bogowie otrzymują mniej uwielbienia od Saldanów. A mimo to Michael przypisywał pewnemu intelektualnemu problemowi tak wielką wagę, że cała reszta przestała go interesować. Nic dziwnego, że strach ogarnął rodzinę, no i wielki gniew. Okazało się bowiem możliwe sprowadzenie potężnego Saldany na złą drogę i odwrócenie jego uwagi od codziennych spraw królestwa. Dlatego właśnie biskup zrobił to, co mu kazano. Mimo to mój dziadek do śmierci wytrwał w chrześcijaństwie. Jak i ja wytrwam.

— No cóż. — Joshua wychylił się w stronę sterty ubrań, z której wygrzebał małą, gruszkowatą butelkę „Norfolskich Łez”. Pociągnął spory haust. — Lepiej zacznij się wczuwać w swoją rolę, Ione.

— Wiem. A teraz przemnóż sobie w wyobraźni swoją reakcję przez trzy miliony. Wybuchłyby zamieszki.

Joshua podał jej butelkę. Gdy Ione przechyliła ją lekko nad ustami, kilka kropel cennego, importowanego trunku spłynęło po jej wargach. Kiedy odrzuciła do tyłu głowę, podziwiał sposób, w jaki jej skóra naprężyła się w okolicach brzucha, a piersi wypięły. Pogłaskał delikatnie zarysowane żebra, badając niewinnie jej ciało. Otrząsał się już z początkowego zdumienia niczym z sennej fantazji. Pragnął dowodu, że Ione wciąż jest tą samą napaloną nastolatką, która tak go podkręciła na przyjęciu.

— A więc jeśli nie jest to prenatalna indoktrynacja ideologiczna, co cię przekonało, że cały ten program warto kontynuować? — zapytał.

Ione opuściła butelkę, zbierając myśli. Joshua miał rozliczne wady, między innymi bywał denerwująco cyniczny.

— Zwyczajna bliskość Pierścienia. Jak już wspomniałam, łączy mnie więź afiniczna z Tranquillity. Widzę wszystko to, co widzą technobiotyczne sensory. Pierścień Ruin zawsze na wyciągnięcie ręki, tuż pod nami. Siedemdziesiąt tysięcy habitatów niewiele różniących się od Tranquillity rozsypało się w proch. I było to samobójstwo, Joshua. Zespół badawczy podejrzewa, że żywe komórki habitatów Laymiłów dostały swego rodzaju spazmów, wskutek czego pękła zewnętrzna powłoka z krzemu. Musiały otrzymać wyraźny rozkaz, może nawet zostały przymuszone. Wątpię, czy Tranquillity zgodziłoby się na coś podobnego, gdybym po prostu grzecznie poprosiła.

— Owszem — odezwał się habitat w jej myślach. — Ale musiałabyś wymyślić bardzo dobry powód.

— A gdyby groził mi los gorszy od śmierci?

— Wtedy tak.

— Daj jakiś przykład.

— O nie, tu ważne są twoje odczucia.

Uśmiechnięta, znów napiła się z butelki. Zadziwiający napój.

Czuła, jak przenika ją na wskroś ciepło. Poza tym obejmowała udami dolną część tułowia Joshui. Ta podstępna kombinacja rozbudzała w niej ochotę na miłość.

Spoglądał na nią podejrzliwie.

— Tranquillity twierdzi, że to mało prawdopodobne — oświadczyła.

— Aha. — Odebrał jej butelkę. — Ale ta ciągła świadomość, że przebywa się w pobliżu Pierścienia Ruin, to dla mnie trochę nienaturalna motywacja. Martwisz się, bo Tranquillity się martwi.

— To działa jak delikatna przestroga; podobnie krzyż przypomina nam, co wycierpiał Chrystus i dlaczego. W ten sposób nie brakuje mi wiary w sensowność prac zespołu badawczego.

Wiem, że musimy znaleźć przyczynę.

— Ale dlaczego? O co naprawdę chodziło twojemu ojcu i dziadkowi? Po co to wszystko robicie?

— Rzecz w tym, że Laymilowie byli zwyczajną rasą. — Zauważyła poruszenie Joshui. Zmarszczki pobruździły mu czoło pod zlepionymi kosmykami brązowych włosów. — No tak, mieli diametralnie odmienną strukturę chemiczną, trzy płcie i szkaradne ciała, lecz ich umysły działały na zasadach zbliżonych do tych, jakie nami kierują. To pozwala zrozumieć ich zachowanie. To sprawia, że jesteśmy do siebie tak niebezpiecznie podobni, tym bardziej że pod względem technologicznym mogli być od nas bardziej rozwinięci. I nam pewnego dnia może przyjść się zmierzyć z tym, czemu oni musieli stawić czoło. Jeśli dowiemy się, co to było, będziemy mogli się zabezpieczyć, a nawet obronić. Zakładając, że coś nas w porę ostrzeże. I to uświadomił sobie Michael, to mu się właśnie objawiło. Chyba już rozumiesz, że tak naprawdę nigdy nie zaniechał swoich obowiązków wobec Kulu. Nie miał po prostu innego wyboru, jeżeli pragnął zapewnić królestwu spokojną przyszłość, nawet tę najodleglejszą. Chwycił się dość niekonwencjonalnych sposobów, ale dzieło rozpoczął.

— Macie już jakieś sukcesy? Czy twój sławny zespół badaczy podejrzewa, co się wydarzyło?

— Niezupełnie. Czasem się boję, że jest już na to za późno, że zatarło się zbyt wiele śladów. Wiemy tak dużo o ich budowie fizycznej, ale prawie nic o kulturze. Dlatego też przechwyciliśmy twoje moduły elektroniczne. Taka ilość niezniszczonych danych może mieć przełomowe znaczenie. Nie trzeba nam wiele, po prostu wskazówki. Bo w grę wchodzą tylko dwie możliwości.

— To znaczy?

— Spotkali się z czymś, co ich do tego skłoniło. Naukowcy Laymilów odkryli jakieś fundamentalne prawo fizyki albo grupa kapłanów doznała przerażającego religijnego objawienia, związanego może z kultem śmierci, o którym wspomniałeś. Druga ewentualność jest o wiele gorsza: to oni zostali odkryci przez coś tak strasznego, że uznali zagładę całej rasy za racjonalne rozwiązanie, byle nie ulec przemocy. Jeśli coś ich rzeczywiście zaatakowało, to nadal gdzieś się czai i w każdej chwili może nam zagrozić.

— A ty w co wierzysz?

Opasała go nogami odrobinę ciaśniej: obecność Joshui dodawała jej teraz otuchy. Zawsze, kiedy głębiej się nad tym zastanawiała, posępne rozważania wydawały się kruszyć jej wolę. Ponieważ nawet dumni ze swych osiągnięć ludzie musieli przyznać, że Laymilowie byli bardzo rozwinięci i potężni…

— Osobiście uważam, że zmierzyli się z wrogiem zewnętrznym. Przemawiają za tym tajemnicze początki cywilizacji Laymilów, która nie rozkwitła z pewnością na tej planecie czy gdziekolwiek w naszym układzie słonecznym. Nie przybyli tu też z żadnej pobliskiej gwiazdy. A z badań nad szczątkami statków kosmicznych jasno wynika, że nie posiadali naszej technologii ZTT, musieli więc podróżować w wielopokoleniowych arkach międzygwiezdnych. Ale takie statki nadają się jedynie do kolonizacji najbliższych układów planetarnych, położonych w promieniu piętnastu, dwudziestu lat świetlnych. Kto by zresztą przemierzał kosmos, żeby budować zwyczajne habitaty? Po co opuszczać rodzimy układ, jeśli nie ma się większych ambicji? Nie, ja myślę, że Laymilowie przebyli długą drogę w rzeczywistej przestrzeni z bardzo ważnego powodu. Oni uciekali. Tak samo jak Tyratakowie, którzy porzucili macierzystą planetę, kiedy ich gwiazda zaczęła się przeistaczać w rozdętego czerwonego olbrzyma.

— I tak nie uszli przed boginią zemsty.

— Na to wygląda.

— Znaleziono kiedykolwiek fragment arki gwiezdnej?

— Nie. Jeśli Laymilowie przybyli do Mirczuska statkiem poruszającym się z prędkością podświetlną, musiało to się zdarzyć około siedmiu, ośmiu tysięcy lat temu. Przy założeniu, że dotarło tu nawet dziesięć statków transportowych, musiało upłynąć przynajmniej trzy tysiące lat, zanim populacja Laymilów zasiedliła siedemdziesiąt tysięcy habitatów. Wyniki badań mówią, że rozmnażali się wolniej od ludzi. Taka arka transportowa byłaby bardzo stara w chwili dotarcia do Mirczuska. Prawdopodobnie została porzucona. Jeśli w momencie katastrofy wisiała na tej samej orbicie co habitaty, wtórne kolizje rozbiły ją na kawałki.

— Szkoda.

Gdy pochyliła się, żeby go pocałować, ręce Joshuy zacisnęły się przyjemnie wokół jej talii. Przymglone, sine obrazy, wykradzione z komórek sensytywnych Tranquillity, zmysłowe okrzyki, podsłuchane dzięki więzi afinicznej — wszystko to stało się teraz jej udziałem. Joshuabył najbardziej żywiołowym kochankiem, jakiego znała. Delikatny i zaborczy — iście wybuchowa mieszanka.

Gdyby jeszcze nie działał jak bezduszny automat. Fakt, że straciła nad sobą wszelką kontrolę, sprawiał mu trochę za dużo przyjemności. Ale taki już był Joshua, człowiek nienawykły się dzielić.

A zniechęcało go do tego życie, jakie wiódł: łatwy, przygodny seks, na który mógł liczyć u dziewcząt pokroju Dominique, oraz fałszywe poczucie niezależności, które dawały mu wyprawy do Pierścienia. Joshua nie ufał ludziom.

— Jeszcze tylko ja — powiedział. Czuła na policzku jego gorący oddech. — Dlaczego mnie wybrałaś, Ione?

— Bo nie jesteś całkiem normalny.

— Co?

Prysnął intymny nastrój. Ione siliła się na uśmiech.

— Ile cennych znalezisk przywiozłeś w tym roku, Joshua?

— Szło mi dosyć dobrze — odparł wymijająco.

— Szło ci fenomenalnie, Joshua. Łącznie z modułami elektronicznymi znalazłeś dziewięć artefaktów, co przyniosło ci piękną sumkę przeszło ośmiu milionów fuzjodolarów. Odkąd przed stu osiemdziesięciu laty zawiązano Tranquillity, żaden zbieracz nie dorobił się takiej fortuny w jednym roku. Właściwie to nikt tyle nigdy nie zarobił. Sprawdzałam. W 2532 roku pewna kobieta zgarnęła sześćset tysięcy fuzjodolarów za znalezienie nienaruszonego ciała Laymila, lecz zaraz po tym wycofała się z interesu. Albo jesteś wyjątkowym szczęściarzem, Joshua, albo… — Zawiesiła głos, nie kończąc frapującej kwestii.

— Albo co? — zapytał śmiertelnie poważnym tonem.

— Myślę, że masz zdolności parapsychiczne.

Przelotny wyraz zaskoczenia utwierdził ją w przekonaniu, że utrafiła w sedno. Później kazała Tranquillity odtwarzać ten moment niezliczoną ilość razy; komórki receptorów wzrokowych, rozmieszczone w ścianach z mchu i marmuru, zapewniały idealnie ostre zbliżenie płaszczyzn i konturów, które tworzyły jego twarz.

Przez ułamek sekundy po tym, jak mu odpowiedziała, Joshua wyglądał na gniewnego i wystraszonego. Oczywiście, momentalnie nad sobą zapanował, udając śmiech.

— Nie wygłupiaj się! — prychnął.

— W takim razie jak to wytłumaczyć? Bo wierz mi, że twoje wyczyny nie uszły uwagi twych kompanów zbieraczy, i nie mam tu na myśli jedynie szanownych panów Neevesa i Sipiki.

— Sama powiedziałaś: jestem zadziwiającym szczęściarzem.

Zgodnie z rachunkiem prawdopodobieństwa, gdybym teraz wrócił do Pierścienia, nie znalazłbym niczego wartościowego przez pięćdziesiąt lat.

Pogładziła palcem gładką skórę jego podbródka. Nie musiał się golić, ponieważ z zarostem twarzy, będącym jedną z niewygód w stanie nieważkości, również poradziły sobie genowe modyfikacje.

— Jestem pewna, że coś byś jednak znalazł.

Założył ręce na kark i uśmiechnął się łobuzersko.

— Już nigdy się tego nie dowiemy.

— Nie.

— I przez taką błahostkę nie mogłaś mi się oprzeć? Przez mój rentgen w oczach?

— Coś w tym stylu. Mógłby się przydać.

— Przydać? Jak to?

— Normalnie.

— Ejże, czego ty się po mnie spodziewasz?

— Że dasz mi dziecko.

Tym razem strach dłużej gościł w jego oczach.

— Co?! — Wyglądał wręcz na przerażonego.

— Że dasz mi dziecko. Szósty zmysł byłby wielce przydatną cechą u następnego Lorda Ruin.

— Nie mam żadnych zdolności parapsychicznych — stwierdził kategorycznie.

— To twoje zdanie. Ale nawet jeśli masz rację, stanowisz bardziej niż pożądanego dawcę materiału genetycznego dla dziecka.

A tymczasem na mnie ciąży ważny obowiązek zapewnienia habitatowi następcy.

— Uważaj, bo się rozczulę.

— Nie spadną na ciebie żadne ojcowskie powinności, jeśli to cię gryzie. Do końca moich dni zygota przeleży w kapsule zerowej. Dziecko zostanie wychowane przez Tranquillity i serwoszympansy.

— Miła przyszłość czeka tego dzieciaka.

Usiadła prosto, przeciągnęła się i przesunęła ręce w górę brzucha, aby objąć piersi. Był to chwyt zdecydowanie poniżej pasa, tym bardziej że on leżał nagi, przyciśnięty jej ciałem.

— A co? Uważasz, że czegoś mi brakuje? Wymień choć jedną moją niedoskonałość, Joshua.

— Jezu. — Poczerwieniał jak burak.

— A więc się zgadzasz? — Ione podniosła prawie pustą butelkę „Norfolskich Łez”. — Jeśli cię nie kręcę, to w wieżowcu świętej Anny mamy klinikę, gdzie przeprowadzają zabiegi zapłodnienia in vitro. — Zwilżyła kropelką trunku jeden sztywny sutek, potem zawiesiła butelkę nad drugim. — Wystarczy, że powiesz „nie”, Joshua. Możesz to zrobić? Powiedz „nie”. Powiedz, że masz już mnie dosyć. Śmiało.

Przylgnął wargami do jej lewej piersi, kłując ją boleśnie zębami, i zaczął ssać.

* * *

— I co powiesz? — zapytała Tranquillity kilka godzin później, kiedy Joshua wreszcie się nią nasycił. Spał, obmywany drżącymi, turkusowymi pręgami światła, które sączyło się przez okno. Wysoko nad wodą osiowa tuba świetlna napełniała sawannę habitatu jasnym, porannym blaskiem.

— A to, że pewnie coś ci odcięło dopływ krwi do mózgu, kiedy rosłaś w zewnętrznym organie łonowym. Widać, że uszkodzenia są nieodwracalne.

— Masz mu coś do zarzucenia?

— Łże jak najęty, żeruje na przyjaciołach, kradnie zawsze, gdy myśli, że nikt na niego nie patrzy, używa programów stymulujących zakazanych na większości planet w Konfederacji, nie okazuje szacunku dziewczętom, z którymi sypia, zeszłego roku próbował nawet wymigać się od obowiązków podatkowych, twierdząc, że można sobie odliczyć od podatku koszty naprawy statku.

— Znalazł jednak tyle artefaktów.

— To dziwna sprawa, przyznaję.

— Myślisz, że zaatakował Neevesa i Sipikę?

— Nie. Joshua przebywał poza obszarem Pierścienia, gdy zniknęli tamci zbieracze.

— Zatem musi mieć zdolności parapsychiczne.

— Nie umiem logicznie obalić tej hipotezy. Ale sam też jakoś nie mogę w to uwierzyć.

— A to dopiero! Kierujesz się intuicją?

— Gdy rzecz dotyczy ciebie, Ione, kieruję się uczuciami.

Dorastałaś wewnątrz mnie, a ja cię karmiłem. Twój los musi mnie obchodzić.

Uśmiechnęła się sennie w stronę sufitu.

— Tak czy inaczej, ja uważam, że on ma te zdolności. Wyróżnia się spośród innych, to pewne. Ma w sobie tyle ikry, nie spotkałam jeszcze nikogo z takim pędem do życia.

— Niczego podobnego nie zauważyłem.

— Bo to coś, czego ty zobaczyć nie możesz.

— Załóżmy, że istotnie ma ten tak zwany szósty zmysł. Skąd wiesz, że odziedziczy go twoje dziecko? Przecież żaden z rozpracowanych dotychczas genów nie odpowiada za intuicję.

— Magia przechodzi z pokolenia na pokolenie tak samo jak rude włosy czy zielone oczy.

— Nie prowadzimy dyskusji, w której mogą zwyciężyć moje racje, zgadza się?

— To prawda. Przykro mi.

— Niech i tak będzie. Czy mam cię umówić na wizytę w procesorze administracyjnym kliniki?

— Po co?

— Zapłodnienie in vitro, zapomniałaś?

— Nie, dziecko zostanie poczęte naturalnie. Dopiero później udam się do kliniki, żeby wyciągnęli zygotę i przygotowali ją do przechowania.

— Jest jakiś szczególny powód, żeby robić to w ten sposób?

In vitro to znacznie prostsze rozwiązanie.

— Możliwe, ale ten Joshua jest naprawdę świetny w łóżku.

Tak będzie o wiele zabawniej.

— Ech, ci ludzie!

9

Ciepły deszcz zaczął padać w Durringham w środę wczesnym rankiem i dotąd, choć było już czwartkowe południe, ani na moment się nie wypogodziło. Z obrazów satelitarnych wynikało, że nagromadzone nad oceanem chmury dadzą im jeszcze przynajmniej pięć godzin ulewy. Nawet mieszkańcy, przyzwyczajeni do zwyczajnych burz, poznikali z ulic. Brudna woda szumiała wokół kamiennych podpór dźwigających drewniane konstrukcje, przesączając się przez szpary w podłogach, a w północno — wschodniej części miasta kilkakrotnie obsunęła się ziemia. Miejska brygada techniczna (raptem osiem osób) wyraziła obawę, że lawiny błota mogą zepchnąć do Juliffe całe dystrykty Durringham.

Colin Rexrew, gubernator Lalonde, z właściwą sobie flegmą odbierał datawizyjny raport. Szczerze mówiąc, nie zmartwiłoby go specjalnie, gdyby nagle przestała istnieć połowa stolicy. Żałowałby, że nie więcej.

W wieku sześćdziesięciu lat dochrapał się drugiego pod względem rangi stanowiska w obranej przez siebie profesji. Urodzony w ziemskim Halo 0’Neilla, podjął pracę dla astroinżynieryjnego giganta Miconia Industrial, ukończywszy z wyróżnieniem studia na uniwersytecie, gdzie wybrał kierunek finansów i bankowości, a jako specjalizację — zarządzanie agenturalne, niezwykle zaawansowaną dziedzinę wiedzy o sposobach pomagania na wpół niezależnym ekspozyturom przedsiębiorstw, nawet tym oddalonym o setki lat świetlnych od Ziemi, w zachowaniu integralności z firmą macierzystą. Ze względu na rozrzucone po galaktyce filie korporacji co trzy lata przeskakiwał na kolejne zamieszkane układy słoneczne, stale powiększając swój ogromny bagaż doświadczeń i kwalifikacji, przy czym zawsze przedkładał pracę nad życie osobiste.

Korporacja Miconia Industrial posiadała dziesięć procent udziałów w Towarzystwie Rozwoju Lalonde, ustępując w tym względzie tylko dwóm inwestorom. Colina mianowano gubernatorem przed dwoma laty. Niech wytrzyma jeszcze osiem lat na tej placówce, a będzie miał prawo ubiegać się o fotel w zarządzie firmy. Wprawdzie kończył w tym roku sześćdziesiąt osiem lat, lecz dzięki pewnym genetycznym modyfikacjom u przodków spodziewał się dożyć jakichś stu dwudziestu. Dobiegając ledwie siedemdziesiątki, wejdzie na same szczyty. Gdy już sprawdzi się na posadzie gubernatora, jego członkostwo w zarządzie będzie wysoce prawdopodobne, jeśli wręcz nie przesądzone.

Aczkolwiek, o czym przekonał się na własnej skórze, sukces na Lalonde był koncepcją niełatwą do zdefiniowania. Po dwudziestu pięciu latach inwestycji planeta nie samofinansowała się nawet w dwudziestu procentach. Rexrew myślał niekiedy, że stanie się cud, jeśli Lalonde przetrwa jeszcze osiem lat.

Biura gubernatora zajmowały drugie piętro kontenera zrzutowego u wschodnich granic miasta. Umeblowanie było dziełem tutejszych stolarzy, wykonane wyłącznie z drewna majopi, jedynego naprawdę użytecznego budulca na Lalonde. Poprzednik pozostawił to miejsce w stanie trochę zbyt surowym, jak na jego gust.

Gęsty, jasnozielony dywan z kilianowego włosia pochodził z Mulkbeth, natomiast systemy komputerowe — z Kulu. W przeszklonym barku znajdował się szeroki wybór trunków, z czego trzecia część, zamknięta w chłodziarce, składała się z miejscowych win, którymi raczył się z coraz większym upodobaniem. Za półokrągłymi oknami roztaczał się okazały widok na zagospodarowane tereny wiejskie, dużo przyjemniejsze dla oka niż samo miasto, zaniedbane i nieciekawe. Dziś jednak nawet te zgrabne, białe domki z desek tonęły w ulewie, sprawiając wrażenie zapuszczonych i odciętych od świata, a gdzie zwykle zieleniły się uprawy, tam teraz stały szeroko rozlane bajora. Nieszczęsne zwierzęta cisnęły się na pagórkach, pobekując żałośnie.

Colin siedział za biurkiem, ignorując pilne doniesienia na ekranach, zajęty obserwowaniem potopu. Jak wszyscy na Lalonde, i on nosił szorty, co prawda uszyte przez krawca w londyńskiej arkologii. Klimatyzator nie potrafił zapobiec pojawianiu się mokrych plam pod pachami jego cytrynowej jedwabnej koszulki; bladoniebieska marynarka wisiała na oparciu jednego z krzeseł konferencyjnych.

Próżno byłoby szukać na Lalonde siłowni, a nie mógł się jakoś zmusić, by co rano pokonywać biegiem odległość ze swojej oficjalnej rezydencji do biura, skutkiem czego w zastraszającym tempie zaczął przybierać na wadze. Na okrągłej twarzy zaznaczyły się wyraźniej policzki i wyodrębnił się trzeci podbródek; w promieniach tutejszego słońca policzki i czoło pokryła drobna siateczka zmarszczek. Niegdyś bujne, rudobrązowe włosy zaczynały z wolna rzednąć i przybierać srebrzysty odcień. Ten z jego przodków, który zapłacił za genetyczne ulepszenia przemiany materii, poskąpił widocznie pieniędzy na kosmetykę ciała.

Z nieprzejrzanych zwałów chmur wystrzeliwały kolejne błyskawice. Doliczył do czterech i usłyszał huk pioruna. Jeśli to się wkrótce nie skończy, pomyślał posępnie, nawet na kałużach zaczną się tworzyć kałuże.

Brzęczek u drzwi zasygnalizował gościa. Neuronowy nanosystem Colina doniósł mu o przybyciu jego pełnomocnika Terrance’a Smitha.

Colin okręcił się na krześle w stronę pulpitu biurka. Terrance Smith miał trzydzieści pięć lat był wysokim, eleganckim mężczyzną z gęstwą czarnych włosów i masywną szczęką. Dzisiaj włożył sięgające kolan szare szorty i zieloną koszulkę. Zawsze trzymał tę samą wagę. Jeśli wierzyć plotce krążącej wśród personelu, Smith zaciągnął do łóżka połowę kobiet z działu administracyjnego.

— Meteorolodzy twierdzą, że po deszczach czeka nas suchy tydzień — rzekł Terrance, siadając naprzeciwko gubernatora.

— Chociaż nie powiedzieli, że będzie tak długo lało — odparł Colin zgryźliwie.

— To prawda. — Terrance sięgnął do nanosystemowego pliku. — Ekspedycja geologiczna na Kenyonie przeprowadziła wstępne pomiary. Geolodzy gotowi są dokonać głębszych odwiertów i rozpocząć drążenie komory biosferycznej. — Przekazał datawizyjnie raport Colinowi.

Kenyon był żelazokamienną asteroidą o średnicy dwunastu kilometrów, przemieszczoną na odległość stu dwudziestu tysięcy kilometrów od Lalonde serią nuklearnych wybuchów. Plan zakładał, że kiedy zakończy się pierwsze stadium rozwoju planety, ajej gospodarka zacznie funkcjonować bez pomocy zewnętrznych inwestycji, LDC rozbuduje zespół kosmicznych stacji przemysłowych. Dopiero w pełni uprzemysłowione światy dawały nadzieję na krociowe zyski. A najniezbędniejszą rzeczą dla każdej zawieszonej w próżni stacji przemysłowej było obfite źródło tanich surowców, które mogła zapewnić asteroidą. Ekipy górnicze miały więc wydobywać rudę, a przy okazji drążyć dla siebie nadającą się do zamieszkania komorę biosferyczną.

Cóż jednak z tego, że Kenyon zakończył swoją piętnastoletnią wędrówkę z lokalnego pasa planetoid, skoro Colin powątpiewał, czy wystarczy mu środków w budżecie choćby do opłacenia ekspedycji geologicznej, nie mówiąc już o pracach eksploatacyjnych.

Transport kolonistów do wnętrza kontynentu pochłaniał fundusze w zawrotnym tempie, a przecież osiedle asteroidalne potrzebowało finansowego oparcia w stabilnym rynku wewnętrznym, jeżeli chciało konkurować na rynkach międzygwiezdnych.

— Później się z tym zapoznam — powiedział. — Na razie nie zamierzam niczego obiecywać. Ktoś tu chce o dwadzieścia lat za wcześnie dzielić skórę na niedźwiedziu. Program rozwoju przemysłu na asteroidzie w corocznych raportach wygląda całkiem nieźle. Przesunięcie jej na określoną orbitę to coś, czym można się pochwalić przed radą nadzorczą. Wszyscy wiedzą, że nie ma z niej żadnej korzyści, póki jest w drodze. Ale kiedy tylko znalazła się na orbicie, rada pewnie zaczęła oczekiwać natychmiastowych dochodów. Na moją głowę spadł cały ten cholerny ciężar, gdy tymczasem mój przygłupi poprzednik pobiera standardową pensję wraz z premią za operatywność. Ktoś odpowiedzialny za to powinien dostać solidną reprymendę. Przecież minie jeszcze pięćdziesiąt lat, zanim ci pożałowania godni farmerzy uciułają dość gotówki, aby wesprzeć rozwój wysokich technologii. Tutaj nie ma na nie żadnego popytu.

Terrance pokiwał głową, rysy jego foremnej twarzy przybrały posępny wyraz.

— W ciągu dwóch ostatnich miesięcy zatwierdziliśmy pożyczki dla następnych ośmiu rozwijających się zakładów przemysłowych. Sprzedaż motorowerów w mieście rośnie, a za pięć lat powinniśmy już mieć własnego jeepa z napędem na cztery koła. Zgadzam się jednak, że masowa produkcja na szeroki rynek to wciąż daleka przyszłość.

— Ech, dajmy już temu spokój — westchnął Colin. — Nie ty przecież zatwierdziłeś ten projekt z Kenyonem. Gdyby choć na sześć miesięcy przestali nam przysyłać osadników, może złapalibyśmy drugi oddech. Nowy statek co dwadzieścia dni to stanowcza przesada, a pieniądze, jakie koloniści płacą za przewóz, nie pokrywają nawet połowy kosztów wysłania ich w górę rzeki.

Ale zarząd ma to gdzieś, byle statki transportowe dostały swoją dolę. Co tu zrobić, żeby przesunąć fundusze na rozwój podstawowej infrastruktury, zamiast udzielać ciągłych subwencji kapitanom statków rzecznych? Przecież oni i tak na tym nieźle wychodzą.

— O tym właśnie chciałem porozmawiać. Zapoznałem się właśnie z nowym terminarzem zarządu. W ciągu najbliższych siedemdziesięciu dni możemy się spodziewać pięciu transportowców kolonizacyjnych.

— Typowe. — Colin nie miał już nawet siły protestować.

— Pomyślałem sobie, że moglibyśmy poprosić kapitanów statków rzecznych o zabieranie na pokład większej liczby pasażerów.

Bez trudu upchają dodatkowych pięćdziesięciu, jeśli sklecą nad odsłoniętym pokładem jakieś zadaszenia. Prawdę mówiąc, sypialnie przejściowe nie zapewniają wcale lepszych warunków.

— Sądzisz, że się zgodzą?

— Czemu nie? Przecież to my zapewniamy im utrzymanie.

Poza tym mówimy tylko o doraźnych zmianach. Jeżeli nie zechcą ich zabierać, proszę bardzo, niech czekają w porcie i tracą pieniądze. Statki kołowe nie nadają się do przewozu dużych ładunków. W razie czego przejmiemy je i rozdamy tym kapitanom, którzy prędzej wyrażą zgodę.

— Chyba że wspólnie wyrażą sprzeciw. Ci kapitanowie połączyli się w klany. Pamiętasz incydent z Cromptonem? Połamał log, a potem nas obwinił, że posłaliśmy go na rzekę, której nie miał na mapie. Musieliśmy pokryć koszty naprawy. Tego tylko brakowało, żeby zaczęły nam się tworzyć pod bokiem związki zawodowe.

— W takim razie co robić? Sypialnie przejściowe pomieszczą najwyżej siedem tysięcy kolonistów.

— Do cholery z tym wszystkim! Oznajmisz kapitanom, że odtąd zabierają na pokład więcej pasażerów, i basta! Nie chcę, żeby osadnicy koczowali w Durringham dłużej niż to konieczne. — Wolał nie myśleć, jaka rozpęta się awantura, jeśli kiedykolwiek jeden ze statków zatonie na Juliffe. Lalonde nie doczekało się jeszcze własnych służb ratunkowych; szpital przykościelny dysponował co prawda pięcioma czy sześcioma ambulansami, które wyjeżdżały do wypadków w mieście, lecz katastrofa tysiąc kilometrów w górę rzeki… Na domiar złego koloniści wywodzili się przeważnie z arkologii, połowa z nich nie umiała pływać. — Z czasem trzeba będzie zwiększyć liczbę statków. Bo prędzej włosy mi na dłoni wyrosną, nim zmniejszą nam dostawy kolonistów.

A wiem skądinąd, że na Ziemi znów odnotowano przyrost ludności, w ciągu roku liczba nielegalnych urodzeń zwiększyła się o trzy procent. A to są tylko dane oficjalne.

— Na dodatkowe statki trzeba będzie zaciągnąć dodatkowe pożyczki — zauważył Terrance.

— Dziękuję, ale jeszcze sobie radzę z prostymi rachunkami.

Naczelnik działu finansowego przesunie środki z pozostałych budżetów i wszystko się wyrówna.

Terrance już miał zapytać, o które konkretnie budżety chodzi, gdyż każdy dział administracji narzekał na chroniczny brak funduszy. Powstrzymał go jednak wyraz twarzy gubernatora.

— W porządku, zajmę się tym. — Umieścił notatkę w nanosystemowym pliku ogólnych spraw do załatwienia.

— Należałoby kiedyś pomyśleć o zwiększeniu bezpieczeństwa podróży kołowcami. Można by je na przykład wyposażyć w pasy ratunkowe.

— Nikt w Durringham nie produkuje pasów ratunkowych.

— A zatem otwiera się szansa na doskonały interes dla rzutkiego biznesmena. I dobrze wiem, że konieczne będą następne pożyczki. Do licha, nie rosną tu przypadkiem odpowiedniki dębu korkowego? Niechby strugali je z korka. Wszystko na tej cholernej planecie wykonane jest z drewna.

— Lub z błota.

— Boże, nawet mi nie przypominaj. — Colin znów wyjrzał przez okno. Chmury wisiały nisko, jakieś czterysta metrów nad ziemią. Dante wyszedł z mylnego założenia: w piekle nie panuje palące gorąco, tam odbywa się wiekuiste namaczanie. — Coś jeszcze?

— Owszem. Komisarz, którego posłałeś do hrabstwa Schuster, nadesłał raport. Postarałem się, żeby nie trafił do biurowej sieci danych.

— Bardzo mądrze. — Colin zdawał sobie sprawę, że agenci CNISu monitorują stale ich łącza satelitarne. Był również Ralph Hiltch, zagnieżdżony wygodnie w ambasadzie Kulu, który niczym jakiś ziemnowodny głowonóg pakował swoje przeklęte macki do niemal każdego biura, wysysając informacje. Bóg wie, czym tak bardzo przejmowało się Kulu, choć może paranoja należała do cech, które Saldanowie dodali do swoich supergenów. Doszła też jego uszu absolutnie nieoficjalna pogłoska, jakoby edeniści dysponowali na planecie aktywnym biurem wywiadowczym, co wprost przechodziło granice absurdu.

— I co stwierdził? — zapytał Terrance’a.

— Niczego się nie dowiedział.

— Nic a nic?

— Potwierdziło się tylko doniesienie szeryfa, cztery rodziny rozpłynęły się w powietrzu. Wszystkie mieszkały na sawannie dość daleko od miasteczka Schuster. Komisarz przyjrzał się ich domom. Podobno wyglądało to tak, jakby pewnego ranka wyszli i już nie wrócili. Gdy dokonywał oględzin, cały sprzęt był już oczywiście rozgrabiony, lecz pytani twierdzili, że w jednym z domów czekało nawet na stole gotowe śniadanie. I żadnych oznak walki, żadnych śladów sejasów czy krokolwów. Nic. Blady strach padł na osadników.

— Dziwne. Nie działa tam przypadkiem jakaś szajka bandycka? Mieliśmy raporty w tej sprawie?

— Nie, ale czemu bandyci mieliby poprzestać na kilku rodzinach? Tacy rozrabiają, dopóki nie wpadną. Rodziny zaginęły dziewięć tygodni temu i nic podobnego już się nie powtórzyło.

Cokolwiek tam się stało, był to odosobniony wypadek.

— Poza tym bandyci ograbiliby domy ze wszystkiego, co ma jakąkolwiek wartość — dumał głośno Colin. — A co słychać na farmach Tyrataków? Wiedzą, co się stało?

— Komisarz wypuścił się na ich terytorium. Twierdzą, że po opuszczeniu Durringham nie mieli żadnych kontaktów z ludźmi.

Raczej mówili prawdę, ponieważ nic nie wskazywało, aby kiedykolwiek przyjmowali u siebie obcych. Pies komisarza, połączony z nim więzią afiniczną, daremnie węszył po całej okolicy.

Colin omal się nie przeżegnał. W Halo otrzymał dosyć tradycyjne wychowanie. Nie mógł się oswoić z myślą, że tutejsi nadzorcy i szeryfowie posługują się więzią afiniczną.

— W każdej z tych rodzin były córki w wieku od kilkunastu do dwudziestu kilku lat — oznajmił Terrance. — Sprawdzałem w archiwum.

— I co z tego?

— Niektóre dziewczęta były całkiem ładne. Mogły przeprowadzić się w dół rzeki do którejś z większych osad i założyć tam burdel. Zdarzały się już takie rzeczy. Każdy wie, że w Schuster ludzie żyją w skrajnej nędzy.

— Dlaczego nie zabrali z sobą sprzętu?

— Nie wiem. To jedyne wyjaśnienie, jakie przychodzi mi do głowy.

— Dajmy już temu spokój. Jeśli nie ma kolejnych zniknięć i nie wybucha rebelia, cóż mnie to wszystko może obchodzić?

Zanotuj w aktach, że zwierzęta porwały zaginionych na żer dla młodych i odwołaj komisarza. Koloniści znają ryzyko związane z wyprawą na obcą planetę. Jeśli są tak nierozsądni, żeby osiedlać się w puszczy i bawić w troglodytów, to proszę bardzo. Ja mam dość problemów na tym końcu rzeki.

* * *

Quinn Dexter słyszał o zaginięciach, w całej wiosce Aberdale huczało od plotek tego dnia, kiedy goście z Schuster złożyli grupie numer 7 oficjalną wizytę. Siedemnastu ludzi zapadło się nagle pod ziemię, cztery pełne rodziny. To go zaintrygowało, a zwłaszcza treść domysłów. Bandyci, ksenobionty (szczególnie Tyratakowie z domostw u podnóży gór), tajemniczy metamorficzni tubylcy — wszystko to brano pod uwagę i wszystko kłóciło się z faktami.

Najbardziej urzekły Quinna historie o metamorfach. Opowiedział mu jeden ze skazańców z Schuster, że nieraz ich widywano, gdy przybył tu przed rokiem.

— Pewnego dnia jeden mi się pokazał — zapewniał Sean Pallas, dwa lata starszy od Quinna, choć wyglądał, jakby stuknęła mu trzydziestka. Oblicze miał wychudłe, żebra wystające, ramiona pokryte czerwonymi pręgami i bąblami od ukąszeń owadów. — W dżungli. Wyglądał zupełnie jak człowiek, tylko był cały czarny.

Brr, okropność.

— Ej, ty! — obruszył się Scott Williams. Był jedynym przedstawicielem afrokaraibskiej grupy etnicznej wśród osiemnastu zesłańców w Aberdale. — Co w tym złego?

— Nie wiesz, człowieku, o co mi chodzi. To nie miało żadnej twarzy, tylko czarną skórę. Ani ust, ani oczu, zupełnie nic.

— Jesteś pewien? — zapytał Jackson Gael.

— Tak. Stałem dwadzieścia metrów od niego. Wiem, co widziałem. Krzyknąłem i pokazałem palcem, ale to zaraz znikło, dało susa za krzak czy coś w tym rodzaju. A kiedy podeszliśmy bliżej…

— …barek był pusty — wpadł mu w słowo Quinn.

Buchnęły śmiechy.

— Nie kpij, człowieku! — odparł Sean porywczo. — To naprawdę tam było, przysięgam. I w żaden sposób nie mogło umknąć niepostrzeżenie. Zmieniło kształt, przemieniło się w drzewo albo coś podobnego. I jest ich więcej. Chodzą po dżungli, kolego, wściekli, że kradniemy im planetę.

— Skąd wiedzą, że kradniemy im planetę, skoro są tacy prymitywni? — zapytał Scott Williams. — Skąd wiedzą, że to nie my jesteśmy prawdziwymi tubylcami?

— Ja wcale nie żartuję. Nie będzie ci do śmiechu, jak jeden z nich wyjdzie z drzewa i capnie cię za kark. Zaciągną cię potem pod ziemię, gdzie żyją w wielkich jaskiniowych miastach. Wtedy pożałujesz.

Tego wieczoru Quinn roztrząsał z kamratami słowa Seana. Doszli do wniosku, że był niedożywiony, przypuszczalnie histeryzował, a na pewno coś mu się przywidziało w upale. Wizyta gości z Schuster wpłynęła niezwykle przygnębiająco na samopoczucie mieszkańców Aberdale, dobitnie przypominając, jak blisko czyha tu niepowodzenie. Po odpłynięciu „Swithlanda” obie grupy utrzymywały z sobą raczej symboliczny kontakt.

Quinn jednak wielokrotnie ważył w myślach słowa Seana, pilnie też nadstawiał ucha na krążące po wiosce pogłoski. Czarny humanoid, pozbawiony twarzy, mogący zniknąć w dżungli bez śladu (i to niejeden, sądząc po liczbie spotkań). Quinn przypuszczał, że zna odpowiedź: człowiek ubrany w kameleonowy kombinezon maskujący. Nikt inny w Aberdale nie brał pod uwagę takiej możliwości. Ludziom nie mieściłoby się w głowie, że ktoś może się ukrywać w dziewiczej puszczy najbardziej wrednej planety w Konfederacji. I to właśnie dodawało całej sprawie pikanterii, medytował Quinn. Bo kto zaszywa się na Lalonde, gdzie nikt a nikt nie będzie go szukał? Chyba tylko najusilniej poszukiwany zbrodniarz we wszechświecie. Cała grupa, poprawił się.

Dobrze zorganizowana, dobrze wyposażona. Niewykluczone, że dysponująca własnym kosmolotem.

Po pewnym czasie odkrył, że wszystkie zaginione rodziny mieszkały w zagrodach na sawannie, na południowy wschód od Schuster. Na wschód od Schuster leżało Aberdale.

Czy implant wzrokowy czuły na promieniowanie podczerwone mógł namierzyć kombinezon kameleonowy? Jeśli tak, to przed Quinnem otwierały się zupełnie nowe perspektywy.

* * *

Dwa tygodnie po tym, jak „Swithland” wysadził osadników z grupy numer 7 w ich nowym domu nad brzegiem Quallheimu, jastrząb „Niobe” wynurzył się nad Lalonde. W związku z tym, że edeniści posiadali pięć procent udziałów w LDC, dość regularnie pojawiali się z wizytą wysłannicy Banku Jowiszowego.

Przybywające jastrzębie dostarczały zaopatrzenia i świeżego personelu dla stacji umieszczonej na orbicie Murory, największego spośród pięciu gazowych olbrzymów w układzie. Personel miał za zadanie nadzorować Aethrę, technobiotyczny habitat zawiązany w roku 2602 jako część wkładu edenistów w szeroko pojmowany rozwój Lalonde.

Zaledwie jastrząb wszedł na orbitę równikową, Darcy poprosił kapitana statku o przeprowadzenie szczegółowych oględzin hrabstwa Schuster. „Niobe” zboczył z dotychczasowego toru, aby przelecieć na wysokości dwustu kilometrów nad wskazanym terytorium. Zielone, faliste sklepienie dżungli przetaczało się pod pęcherzami sensorowymi jastrzębia, który zaprzągł każdą wolną komórkę neuronową do analizy obrazów. Rozdzielczość wynosiła dziesięć centymetrów, co wystarczało do rozróżnienia poszczególnych ludzi.

Po pięciu dziennych przelotach jastrząb oznajmił, że w promieniu stu kilometrów od miasteczka Schuster nikt nie wybudował bezprawnie żadnego domostwa, a wszystkich zaobserwowanych na tym obszarze ludzi zidentyfikowano — na podstawie danych dostarczonych przez Darcy’ego i Lori — jako legalnych imigrantów. Populacja miejscowych zwierząt mieściła się w normie, co sugerowało, że nawet jeśli tajemnicza grupa ukrywała się gdzieś w jaskiniach lub zamaskowanych szałasach, to nie polowała w celu zdobycia pożywienia. Nie trafiono na żaden ślad siedemnastu zaginionych osiedleńców.

* * *

Po sześciu miesiącach Aberdale zaczęło wreszcie przypominać wieś, a nie skład drzewny.

Już tamtego pierwszego dnia siódma grupa dobrnęła przez wodę do brzegu z piłami rozszczepieniowymi i niezłomną wiarą w powodzenie całego przedsięwzięcia. Ścięli rosnące nad brzegiem drzewa majopi, oczyścili pnie z gałęzi, wbili pale głęboko w żwirowe dno rzeki. Potem pocięli konary na grube dechy na pokrycie pomostu. Ostrza rozszczepieniowe z łatwością radziły sobie z zadaniem, tnąc zgęszczoną celulozę niczym laser masło.

Piłowali jak mechanoidy, w pocie czoła przenosili kloce i stukali młotkami, dopóki nie została godzina do zachodu słońca. Mieli już wtedy trzymetrowej szerokości pomost, sięgający dwadzieścia pięć metrów od brzegu i opatrzony pachołkami, do których mógł bezpiecznie cumować tuzin kołowców.

Następnego dnia utworzyli łańcuch ludzi, aby wyładować skrzynie ze sprzętem i pomniejsze bagaże, kiedy statki jeden po drugim dobijały do pomostu. Niezłomna wola i przyjacielska atmosfera ułatwiały pracę. A gdy nazajutrz statki odpływały w dół rzeki, osiedleńcy stali na pochyłym brzegu i śpiewali swój hymn:

„Naprzód, żołnierze Chrystusa!” Głośne, dumne śpiewy niosły się daleko nad krętymi wodami Quallheimu.

Powstałe w ciągu dwóch tygodni karczowisko miało kształt szerokiego półkola rozciągniętego kilometr wzdłuż rzeki, z pomostem nadbrzeża pośrodku. Jednak w odróżnieniu od Schuster tutaj obciosywano każde powalone drzewo, odnosząc pnie i użyteczne konary na zgrabny stos; nieprzydatne gałęzie przeznaczano na ognisko.

W pierwszym rzędzie powstał budynek publiczny, mniejsza drewniana wersja sypialni przejściowej z dachem z desek i metrowej wysokości ściankami ze splecionych liści palm. Wszyscy pomagali i wszyscy poznawali praktyczne zastosowanie klinów, legarów, wręg i wypustów, z czym nie mógłby ich oswoić nawet najlepszy kurs dokształcający ciesielstwa. Pożywienie zapewniały im częste wyprawy myśliwskie do puszczy, gdzie laserowe i elektromagnetyczne strzelby zbierały bogate żniwo. Szybko też doceniono wartość dzikich dębów czereśniowych, rodzących jadalne owoce o smaku orzechów, oraz pnączy acyllusowych z kiśćmi małych „jabłuszek”. Dzieci codziennie przetrząsały skraj puszczy w poszukiwaniu główek tutejszych odpowiedników ziemskich sukulentów. Obok przepływała rzeka z pełzającymi po dnie myszokrabarm oraz ławicami burogrzbietek, które smakowały podobnie jak pstrągi. Zapewniały skąpą dietę, zwłaszcza na początku, często urozmaicaną czekoladą i liofilizowaną żywnością z przywiezionych zapasów, lecz w przeciwieństwie do Schuster nigdy nie wisiało nad nimi widmo głodu.

Musieli nauczyć się przygotowywać posiłki przy ogniskach dla grup złożonych z setki ludzi, doskonaląc technikę budowania glinianych pieców, które się nie waliły, oraz mocowania na rożnach tusz złowionych sejasów i dandenlów (odpowiedników gazel). Opanowali też umiejętność gotowania wody w dwudziestopięciolitrowych pojemnikach.

Należało zapoznać się z rozmaitymi gryzącymi owadami, ciernistymi roślinami, trującymi jagodami, a wszystko to prawie zawsze wyglądało trochę inaczej niż na obrazach w pamięci dydaktycznej. Poznawali sposoby wiązania drewna i takiego wypalania gliny, ażeby nie pękała. Liście niektórych palm nadawały się do wyplatania, inne się natychmiast kruszyły — musieli je rozróżniać.

Przesuszone pnącza mogły posłużyć na sznury i sieci. Zesłańcy z czasem opanowali sztukę kopania latryn, tak żeby nikt me wpadł do jamy. Lista praktycznych umiejętności, tych niezbędnych i tych po prostu przydatnych, była bardzo długa. Z czasem, w większości przypadków, osadnicy doszli we wszystkim do wprawy.

Po budynku publicznym przyszła kolej na domy — wyrastały w pasie o kształcie półksiężyca na obrzeżu polany. Były to głównie dwuizbowe chałupy z dachami wysuniętymi nad werandę, stawiane pół metra nad ziemią, w czym pomagały rozważnie pozostawione pniaki. Konstruowano je w taki sposób, aby w przyszłości można było dobudować nowe pomieszczenia.

Wśród dwustu osiemdziesięciu rodzin czterdzieści dwie wybrały życie z dala od wioski, na rozległej sawannie mającej swój początek na południe od rzeki, gdzie dżungla przechodziła w krzewiaste zarośla, a one trochę dalej ustępowały morzu zielonych, falujących traw, ciągnących się hen, ku podnóżom odległych łańcuchów górskich; jednostajny krajobraz sawanny urozmaicały jedynie sylwetki rzadkich, samotnych drzew i srebrzyste, migotliwe nitki strumieni. Owe rodziny przybyły tu wraz z cielętami, jagniętami, koźlętami i źrebakami — zwierzętami poddanymi genetycznym modyfikacjom, aby — nafaszerowane lekami i umieszczone w torbach marsupialnych — mogły przetrwać miesiące w stanie hibernacji. Wszystkie zwierzęta były samicami i miały zostać poddane zabiegom inseminacyjnym, dlatego też w drodze z oddalonej o trzysta lat świetlnych Ziemi towarzyszył im zapas zamrożonego nasienia.

Rodzina Skibbowa i Kavy należała do tych, którym marzyło się zapełnienie niezmierzonych pustkowi olbrzymimi stadami sytych zwierząt. Przez pięć tygodni spali w namiocie na skraju puszczy, kiedy Gerald i Frank budowali swój nowy dom: czteroizbową chatę z bali, wyposażoną w kamienne palenisko i umieszczone na dachu baterie słoneczne do zasilania świetlówek i lodówki. Na zewnątrz dostawili niewielką stodółkę i wszystko ogrodzili palisadą. Potem na pobliskim strumieniu usypali groblę z szarych kamyków; w tak powstałym stawie mogli się myć i kąpać.

Trzeciego dnia piątego miesiąca od odpłynięcia „Swithlanda” otworzyli siedemnaście toreb marsupialnych (trzy skradziono im na kosmodromie). Zwierzęta leżały zwinięte w kłębek w otulającej ciało gąbce, zupełnie jakby przebywały w łonach — tyle tylko, że z kablami i rurkami wpuszczonymi do naturalnych otworów ciała. Piętnaście przeżyło proces rewitalizacji: trzy źrebięta z rasy szajrów, trzy cielęta, jedna żubrzyca, trzy kozy, cztery jagnięta i szczenię owczarka alzackiego. Choć był to dobry odsetek, Gerald żałował, że zabrakło mu pieniędzy na kapsuły zerowe dla zwierzaków.

Od rana do wieczora cała pięcioosobowa rodzina pomagała oszołomionym zwierzętom stać i chodzić, karmiąc je specjalnym, bogatym w witaminy mlekiem, aby prędzej doszły do siebie. Marie, która nigdy w życiu nie pogłaskała żywego zwierzęcia, a tym bardziej żadnym się nie opiekowała, teraz została przez nie pokąsana, obsikana, poobijana, a na spodnie wylało jej się żółtawe mleko.

O zmroku rzuciła się na łóżko z płaczem i próbowała zasnąć: tego dnia skończyła osiemnaście lat, lecz nikt o tym nie pamiętał.

* * *

Wymieniając pozdrowienia z kilkoma dorosłymi, Rai Molvi przemierzał polanę w stronę nabrzeża, gdzie czekał stateczek obwoźnego handlarza. Duma rozsadzała mu pierś na widok solidnych budynków, zgrabnych sągów drewna, ryb wędzących się nad ogniskami, rozpiętych na ramach skór danderilów, które schły w słońcu. Dobrze zorganizowana społeczność, zjednoczona we wspólnym celu. Aberdale mogłoby z powodzeniem wystąpić w kampanii promocyjnej LDC, stanowiło wzór dla innych wiosek.

Już od miesiąca trwała druga faza wycinki drzew, wokół polany wżynały się w głąb puszczy prostokątne wyrąbiska. Wieś z lotu ptaka przypominała fragment koła zębatego o wyjątkowo długich zębach. Osadnicy zaczynali przygotowywać ziemię pod uprawę: wykopywać pniaki, zakładać ogródki warzywne i sady owocowe, orać glebę za pomocą kultywatorów rotacyjnych ładowanych z baterii słonecznych. Zieleniły się już rządki niziutkich pędów, przepychających się przez żyzny czarnoziem; farmerzy musieli organizować patrole, aby odganiać stada zgłodniałych ptaków, które obsiadały pobliskie drzewa.

Nie wszystkie przywiezione z Ziemi nasiona puszczały zdrowe pędy — rzecz dość dziwna, gdyż zostały poddane zabiegom genetycznym i powinny być przystosowane do warunków panujących na Lalonde. Rai Molvi nie wątpił jednak, że wioska będzie rozkwitać. Dzisiejsze poletka przekształcą się kiedyś w plantacje.

W ciągu pół roku osiągnęli więcej niż Schuster w osiemnaście miesięcy. Czuł, że wszystko zawdzięczają sprawnemu zarządzaniu. Założenie przez niego rady okazało się aktem zbawiennej przezorności, dzięki temu już w sypialni przejściowej tworzyli dobrze zorganizowaną grupę.

Minąwszy budynek publiczny, zszedł na chwilę z dróżki, aby dać przejście gromadce dzieciaków niosących pęki tłustych ptaków, polotek, które dostały się w pułapki. Pomimo podrapanej skóry i ubłoconych nóg dzieci śmiały się i żartowały. O tak, Rai Molvi był w wyśmienitym nastroju.

Dotarł do nabrzeża i wszedł na pomost. W rzece pracowało dwóch zesłańców, Irley i Scott, ciągnąc więcierze klatkowe do połowu myszokrabów. Więcierze przypominały kosze do poławiania homarów i były jednym z pomysłów Quinna.

Rai pomachał młodzieńcom, na co odpowiedziały mu uśmiechy i podniesione kciuki. Dobre stosunki z zesłańcami uważał za swoje największe osiągnięcie. Już pod koniec pierwszego miesiąca Quinn Dexter poprosił go o rozmowę.

„Zwracać się do Powela, to jak mówić do ściany, ale wiemy, że pan nas sprawiedliwie osądzi, panie Molvi”.

Jakże słuszne słowa. To przecież jemu przypadała rola rozjemcy, a czy to się komu podobało, czy też nie, zesłańcy stanowili nieodłączną cząstkę Aberdale. Musiał zachować całkowitą bezstronność.

„Chcemy się zorganizować — ciągnął Quinn bez ogródek. — Dotychczas pracowało dla was osiemnastu skazańców, ale musieliście dawać im jedzenie i umieszczać na noc w budynku publicznym. To nie jest najlepszy układ, bo wypruwamy tu z siebie żyły i nic z tego nie mamy. Chłopcy nie dają z siebie wszystkiego, taka już jest ludzka natura. Nikt z nas nie zabiegał o wycieczkę do Aberdale, ale skoro już tu jesteśmy, to chcemy się jakoś urządzić. Gdybyśmy tak sporządzili listę kolejności i każdego dnia trzynastu naszych pomagałoby wam w ogólnych pracach, to pozostałych pięciu mogłoby zbudować coś dla siebie, coś takiego, z czego człowiek byłby dumny. Chcemy mieć własną chatę, możemy też sami łapać i hodować zwierzęta. W zamian przestaniecie nas utrzymywać, a my będziemy z dużo większą ochotą pomagać osadnikom przy ścinaniu drzew i budowie domów”.

„Sam nie wiem” — odparł Rai, choć trudno było oprzeć się logice argumentów. Niepokoił go tylko ten Quinn. W arkologii dość często miał do czynienia z wykolejeńcami, teraz więc krzepki wygląd zesłańca i jego wyniosła postawa budziła w nim niezbyt przyjemne wspomnienia. Rai nie chciał jednak uchodzić za człowieka stronniczego, a młodzieniec zwracał się z uczciwą propozycją, która mogła przynieść korzyści całej społeczności.

„Wypróbujmy ten system w czasie trzech tygodni — podsunął Quinn. — Co wam szkodzi? Tylko Powel Manani może wam się sprzeciwić”.

„Pan Manani jest tu po to, aby nam pomagać — odrzekł Rai chłodnym tonem. — Jeżeli rada zaaprobuje układ, on musi się postarać, żeby wszedł w życie”.

Powel Manani rzeczywiście nie chciał się zgodzić, co zdaniem Mol viego stanowiło zamach na autorytet rady, jak też jego własny.

Podczas sesji, na którą nie zaproszono nadzorcy, rada postanowiła przychylić się do prośby zesłańców. Okres próbny miał pokazać, czy potrafią być samowystarczalni.

Po wschodniej stronie wielkiej polany zesłańcy wybudowali sobie długą (i świetnie skonstruowaną, przyznawał Rai z zawiścią) chatę ze spadającym do ziemi trójkątnym dachem. Łapali w więcierze mnóstwo myszokrabów, które wymieniali na inną żywność z pozostałymi mieszkańcami. Założyli ogrodzenie dla kur, uprawiali własny ogródek warzywny (osadnicy użyczyli im trzech kokoszek i nieco sadzonek z własnych zapasów). Dołączali do wypraw łowieckich i nawet powierzano im broń ręczną, aczkolwiek mieli obowiązek zdać ją z końcem dnia. Ekipy z entuzjazmem wykonywały przydzielane im zadania. Zesłańcy destylowali też jakieś mocniejsze trunki, czego Rai nie pochwalał, ale i nie mógł już zakazać.

Rai Molvi zjednał sobie powszechne uznanie. Zapewne już niebawem Aberdale stanie przed oficjalnym wyborem burmistrza.

A potem… potem będzie można pomyśleć o hrabstwie. Miasteczko Schuster natomiast rozwijało się marnie, kilku jego mieszkańców wyraziło nawet chęć przeprowadzki do Aberdale. Kto wie, co mógłby osiągnąć zdecydowany, przedsiębiorczy człowiek tutaj, gdzie kładziono fundamenty tego świata?

Rai Molvi dotarł do końca pomostu przepełniony uczuciem zadowolenia. I pewnie dlatego tylko trochę zdeprymował go widok, jaki z bliska przedstawiał sobą „Coogan”. Dwudziestometrowa łódź stanowiła przedziwne połączenie tratwy i katamaranu. Unosiła się na wodzie za sprawą wydrążonych pni jakiegoś czerwonego, bardzo włóknistego drzewa, na których zamocowano pokład z niechlujnie ociosanych desek. Środkiem pokładu, niemal przez całą jego długość, biegła przykryta palmową strzechą kabina. Część rufową zajmowała maszynownia z małym staroświeckim kotłem parowym oraz dwoma wysłużonymi, zabranymi z kosmodromu silnikami elektrycznymi, które pracowały kiedyś w siłownikach klap skrzydłowych McBoeingów. Nad kotłownią górowała sterówka z dachem wyłożonym ogniwami baterii słonecznej, kambuz i kajuta sypialna.

Pozostałą część kabiny przeznaczono na ładownię.

Przy sterówce stał Len Buchannan, kapitan „Coogana”, kościsty człowiek po pięćdziesiątce, ubrany w wyświechtane szorty i ciasną niebieską czapeczkę. Rai podejrzewał, że jego rodzina niewiele miała wspólnego z genetykami; wysuwające się spod czapeczki mocno kręcone włosy dawno już posiwiały, ciemnobrązowa skóra ukazywała napięte mięśnie i nieco zgrubiałe stawy, próchnica zżarła kilka zębów.

Buchannan zaprosił Molviego na pokład.

— Chciałbym się zaopatrzyć w parę rzeczy — rzekł Rai.

— Nie idę na żadną wymianę — oświadczył handlarz na wstępie, wydymając policzki dla podkreślenia wagi swoich słów. — Chyba że macie na zbyciu urządzenia elektryczne. Tych wszystkich przetworów owocowych, wyprawionych skór i piklowanych warzyw mam już po dziurki w nosie. I nie chcę nawet słyszeć o rybach. Wychodzą mi uszami. W dole rzeki nie ma na nie zbytu.

Rai wysupłał z kieszeni garść plastikowych franków. Buchannan był trzecim handlarzem, który pojawił się ostatnio w Aberdale.

Wszyscy żądali zapłaty w gotówce, dokonując jedynie symbolicznych zakupów.

— Rozumiem. Szukam tkanin. Głównie bawełny, ale wezmę też dżins albo płótno.

— To kosztuje sporo franków. Masz pan jakąś twardszą walutę?

— Być może — odparł Rai z posępną rezygnacją. Czy nikt na Lalonde nie używał franków? — Ale najpierw chcę zobaczyć towar.

W sterówce siedziała Gail Buchannan z szerokim kapeluszem na głowie i w workowatej sukience koloru khaki. Była to otyła, pięćdziesięcioletnia kobieta z długimi, spłowiałymi włosami i nogami jak dwa bukłaki z wodą; jeśli w ogóle chodziła, to niezgrabnym, kaczym krokiem. Większość życia spędziła na pokładzie „Coogana”, patrząc, jak świat przesuwa się obok niej. Podniosła wzrok znad cerowanych łachów i pokiwała przyjaźnie głową.

— Potrzebujesz tkanin, kochanieńki, co?

— Zgadza się.

— Mamy tu całą górę tkanin. Wszystkie utkane w Durringham. I barwione. Nigdzie lepszych nie znajdziesz.

— Też tak myślę.

— Na razie żadnych wzorków. Ale i na to przyjdzie czas.

— Na pewno.

— Twoja żona umie szyć?

— Ja… Tak, raczej tak. — W arkologii otrzymywało się doskonale skrojone syntetyki; wpisz swoje rozmiary do sieci towarowej i po sześciu godzinach masz dostawę. Jeśli zaczną wyglądać na znoszone, do recyklera z nimi. Tylko wykolejone dzieciaki włóczą się w połatanych i postrzępionych ubraniach, nigdy przyzwoici obywatele.

— Jeśli nie, przyślij ją do mnie.

— Dziękuję.

— To samo z robotą na drutach. Żadna z kobiet, które tu przybywają, nie potrafi dziać. Daję lekcje. Najlepsze lekcje na wschód od Durringham. A wiesz dlaczego, kochanieńki?

— Nie — odparł Rai bezradnie.

— Bo są jedyne. — Gail Buchannan klepnęła się w udo z rozbawieniem, aż zatrzęsły się fałdy jej skóry.

Rai obdarzył ją mdłym uśmiechem i umknął do ładowni, zastanawiając się, ile razy w ciągu minionych lat padł ten żart.

Na długich regałach Lena Buchannana nie brakowało niczego, co mogłoby się przydać w gospodarstwie osadnika. Rai Molvi sunął wąskim przejściem, rozglądając się z podziwem i zazdrością.

Widział narzędzia elektryczne w pudełkach, ogniwa baterii słonecznych (Molviemu skradziono połowę w Durringham), lodówki, kuchenki mikrofalowe, kriostaty z zamrożonym nasieniem zwierząt, odtwarzacze albumów mood fantasy, strzelby laserowe, nanoopatrunki, lekarstwa i przeróżne trunki w butelkach. Rodzime produkty Lalonde także robiły wrażenie: gwoździe, garnki, patelnie, szkło (Rai jęknął na widok szyb: wiele by dał za oszklone okna), szklanki, obuwie, sieci, sadzonki, płaty suszonego mięsa, mąka, ryż, piły, młotki i niezliczone bele tkanin.

— Co chciałby pan wziąć w dół rzeki? — zapytał Rai, kiedy Len rozwinął przed nim jedną z rolek bawełny.

Len zdjął czapeczkę i podrapał się po łysiejącej głowie.

— Szczerze mówiąc, niewiele. Bo co wy tu produkujecie?

Głównie żywność. Ludzie jej potrzebują, owszem, lecz koszty transportu są wysokie. Jeśli chcę zarobić na owocach, nie mogę wozić ich dalej niż sto kilometrów.

— Rzeczy małe i cenne?

— Otóż to, masz pan coś takiego?

— Może mięso?

— Boja wiem? Niektórym wioskom nie powodzi się tak dobrze jak wam. Wezmą żywność, tylko czym zapłacą? Jeśli zechcą kupować jedzenie bez ograniczeń, to wnet skończą im się pieniądze i czym będą wtedy płacić za towary, zwłaszcza te najbardziej potrzebne, jak sadzonki i zwierzęta? Widziałem już takie obrazki. Bieda z nędzą.

— Naprawdę?

— Weź pan dla przykładu hrabstwa nad Arklow. To taki dopływ Juliffe dalej na północy. Wszystkie wsie padły tam jakieś sześć, siedem lat temu. Zabrakło żywności, zabrakło pieniędzy na jej zakup. Mieszkańcy ruszyli ławą w dół rzeki. W stronę wiosek, którym wiodło się lepiej.

— I co się stało?

— Jeśli wierzyć temu, co ludzie gadają, gubernator posłał w teren komisarzy razem z grupą najemników z innych planet. Głodni wieśniacy dostali tęgie lanie. Niektórzy pochowali się w dżungli, ponoć wciąż tam siedzą. Do dziś bandyci grasują na północy. Ale większość z nich wystrzelano. Każdy z ocalałych dostał po dwadzieścia lat robót.

Gubernator porozdzielał ich po innych wioskach, gdzie harują jak zesłańcy. Rozbite rodziny, dzieci na zawsze oddzielone od rodziców.

— Wciągnął policzki, zasępiony. — O tak, bieda z nędzą.

Rai znalazł materiał, który go interesował, i dodatkowo kupił jeszcze paczkę cukrowej kukurydzy dla swej żony Skyby. Znów wyciągnął miejscowe banknoty.

— W ten sposób płacisz pan podwójnie — rzekł Len Buchannan. — Ci z LDC, co pracują na kosmodromie, nie wymienią mi tego po uczciwym kursie.

Rai chwycił się ostatniej deski ratunku:

— A może kurczaki?

Len wskazał mu regał przeznaczony na kriostaty; maleńkie zielone diody mrugały wesoło w mrocznej ładowni.

— Patrz pan na to. Dwie komory pełne jajek. Są tam kurczęta, kaczki, gęsi, bażanty, indyki i strusie. Nawet trzy łabędzie. Po co żywe kurczaki mają mi srać na pokładzie?

— Trudno. — Rai miał już tego dosyć. Choć czuł się podle, sięgnął za pazuchę, skąd wyciągnął dysk Banku Jowiszowego. Ludzie powinni ufać walucie obowiązującej na ich własnej planecie.

Jeśli… kiedy hrabstwo Schuster stanie się ważnym regionem gospodarczym, dołoży wszelkich starań, aby każdą transakcję przeprowadzano w tutejszych frankach. Tak patriotyczna postawa powinna mu przysporzyć zwolenników wśród głosujących.

Len stał obok żony, kiedy Rai przemierzał z powrotem pomost.

— Pomyśleć, że każdej sekundy rodzi się takich dziesięć tysięcy — mruknął.

Gail zachichotała.

— I wszyscy chcą tu mieszkać.

Obserwujący z rzecznej łachy przebieg zdarzenia Irley i Scott pomachali radośnie Molviemu, gdy ten niósł na brzeg zakupione tkaniny. Następny, który dysponował dyskiem płatniczym Banku Jowiszowego, co oznaczało, że znali już takich siedemdziesięciu ośmiu. Quinn będzie z nich zadowolony.

Molviego minęła u końca pomostu Marie Skibbow z wypchanym chlebakiem. Omiotła go tylko obojętnym spojrzeniem, śpiesząc w kierunku „Coogana”.

A ta czego tu szuka? — zastanawiał się Rai. Gerald prowadził na sawannie wzorowe gospodarstwo, ale ten nadęty pyszałek grał już wszystkim na nerwach.

* * *

Horst Elwes stał przy drewnianym narożnym słupie kościoła ze szmacianym woreczkiem gwoździ w garści, a mimo to nadal czuł się niepotrzebny. Nikt właściwie nie musiał podawać Lesliemu tych gwoździ, lecz Horst nie mógł pozwolić, aby ekipa zesłańców budowała kościół bez jego udziału czy chociażby pozoru, że i on wnosi swój wkład w to dzieło.

Kościół powstawał jako jeden z ostatnich budynków w Aberdale. Jemu to nie przeszkadzało. Ludzie harowali jak woły, kładąc podwaliny miasteczka i karczując pola. Nie mogli marnować czasu na gmach, którego będą używać tylko raz czy dwa razy w tygodniu (choć łudził się, że w przyszłości będzie się odprawiać więcej mszy). Poza tym, nie godziło się tego od nich wymagać. Horst wiedział przecież, jak wznoszono katedry średniowiecznej Europy, kamienne pałace wyrosłe wśród gnijących, cuchnących chałup z drewna. Wiedział, jak Kościół żądał od ówczesnych ludzi, aby dawali, dawali, coraz więcej dawali. Jak pospólstwu wszczepiano w serca bojaźń bożą i ten strach pieczołowicie w nich pielęgnowano. A ponieważ byliśmy tacy w sobie zadufani, wyniośli niczym sam Stwórca, w przyszłych wiekach zapłaciliśmy za to straszną cenę. Cenę sprawiedliwą, albowiem za ciężkie przewinienia należy się surowa kara.

A zatem odprawiał nabożeństwa w budynku publicznym i nigdy się nie uskarżał, że uczestniczy w nich trzydziestu, najwyżej czterdziestu wiernych. Kościół nie powinien pełnić roli barona domagającego się haraczu, ale stanowić ognisko jedności, miejsce, gdzie ludzie mogliby się zbierać i dzielić swoją wiarą.

Teraz jednak, kiedy kultywatory wyrównały pola, obsiano rolę i obudzono zwierzęta ze stanu hibernacji, Aberdale mogło wreszcie odetchnąć. Horstowi przydzielono trzech zesłańców na dwa tygodnie. Zbudowali długą, podobną do tratwy platformę, ustawili ją pół metra nad ziemią na pniakach po ściętych drzewach, potem rozmieścili czterometrowe słupy do podtrzymywania spadzistego dachu.

W chwili obecnej konstrukcja przypominała szkielet jakiegoś kanciastego dinozaura. Leslie Atciiffe tłukł młotkiem w belki przytrzymywane przez Daniela, gdy tymczasem Ann wycinała gonty z płatów kory zdartych z powalonych drzew kaltukowych. Sam kościół miał zajmować jedną z trzech części gmachu, na zapleczu bowiem zamierzano urządzić małą lecznicę, a pośrodku pokoik Horsta.

Wszystko szło całkiem sprawnie, lecz prawdopodobnie szłoby lepiej, gdyby Horst nie pytał na okrągło, w czym mógłby jeszcze pomóc.

Kościół przedstawiał się okazale, ustępując jedynie chacie zesłańców, a przyćmiewając swą konstrukcją budynek publiczny i domy osadników. Horst popierał Molviego, gdy ten przemawiał podczas narady, aby dać zesłańcom pewne poczucie niezależności i godności osobistej. A teraz Quinn dokonywał w Aberdale prawdziwych cudów. Odkąd budynek o schodzącym do ziemi dachu przykryły długie gonty z kory, także inni osiedleńcy poprawiali swoje domy, dodając narożne wzmocnienia, wstawiając okiennice.

I żaden z nas nie weźmie przykładu z konstrukcji zesłańców — pomyślał Horst. Ach, cóż za niemądra duma! Wszystkich zauroczyły staroświeckie, białe domki, które widzieli na początku podróży rzeką, więc myślą, że wzorując się na nich, stworzą sobie równie błogie życie. I tak oto najbardziej praktyczna metoda budowy stała się swego rodzaju tabu. Bo gdybyśmy ją naśladowali, przyznalibyśmy zarazem, że skazańcy wiedzą lepiej. A ja nie mogę nawet wznieść kościoła w ten rozsądny sposób, gdyż uraziłbym ludzi. Nie okazywaliby tego głośno, lecz w sercu chowaliby żal.

Dobrze, że mogę chociaż wykorzystać gonty z kory zamiast desek, które się skręcają i przeciekają, jak to widać na przykładzie domów zbudowanych najwcześniej.

Leslie, zwinny dwudziestodwuletni młodzieniec w szortach przeszytych ze starego kombinezonu, zszedł po drabinie. Miał specjalnie wykonany pas z pętelkami na cały ciesielski ekwipunek.

Z początku Powel Manani zbierał pod wieczór narzędzia, lecz teraz zesłańcy nie musieli się z nimi rozstawać. Niektórzy odkryli w sobie spore umiejętności stolarskie; do nich zaliczał się Leslie.

— Przyniesiemy teraz dwie ramy poprzeczne, ojcze — rzekł młodzieniec. — Powinniśmy je dźwignąć do przerwy, potem zabierzemy się za łaty i gonty. Chyba wyrobimy się do końca przyszłego tygodnia. Gorzej z ławkami. Trudno będzie wystrugać na czas tak wiele jaskółczych wczepów, nawet nożami rozszczepieniowymi.

— Tym się akurat nie przejmujcie — odpowiedział Horst. — Moje msze nie gromadzą aż tak wielu wiernych, żeby mogło im zabraknąć miejsca. Grunt to dach nad głową, reszta może poczekać. Nasz Pan rozumie, że pierwsze muszą powstać gospodarstwa.

— Uśmiechnął się, zdając sobie sprawę, jak smętnie musi wyglądać w poplamionej pomarańczowożółtej koszulinie i przydługich, sięgających za kolana szortach. Jakże się różnił od tych schludnie ubranych młodzieńców.

— Tak, ojcze.

Horst ubolewał, że zesłańców wyrzuca się poza margines, chociaż pracują ciężej niż większość osadników. Swój sukces Aberdale w niemałej mierze zawdzięczało właśnie ich wysiłkom. A Powel Manani wciąż narzekał, że pozostawia im się za dużo swobody.

To rzecz niespotykana w innych osadach, utyskiwał. Z drugiej jednak strony, inne osady nie miały Quinna Dextera. Myśl ta nie poprawiała mu wcale nastroju. Quinn był zimny jak głaz. Horst znał wykolejonych dzieciaków, ich motywacje i niewygórowane pragnienia, lecz chłodne, jasne oczy Quinna kryły w sobie jakąś niezgłębioną tajemnicę, której on wolał nie dociekać.

— Kiedy dach będzie gotowy, dokonam uroczystego poświęcenia kościoła — zwrócił się do dwójki robotników. — Mam nadzieję, że wszyscy przyjdziecie.

— Zastanowimy się jeszcze — odparł Leslie uprzejmie. — Dziękujemy za zaproszenie, ojcze.

— Rzadko się pokazujecie na moich mszach. A wszyscy są mile widziani. Nawet pan Manani, choć wątpię, czy cieszy się z tego, co robię. — Próbował nadać tej wypowiedzi żartobliwy ton, lecz oni zachowali kamienne twarze.

— Nie jesteśmy zanadto religijni — stwierdził Leslie.

— Z każdym chętnie porozmawiam o niejasnych aspektach chrześcijaństwa. Niewiedza nie jest przestępstwem, tylko przypadłością. Nie wyniknie z tego nic gorszego niż spór, nie musicie się bać, że mnie zszokujecie. Ho, ho, pamiętam te dysputy, gdy odbywałem nowicjat. Nieraz daliśmy popalić biskupowi. — I nagle zrozumiał, że ich stracił. Dotychczasowa wielkoduszność ustąpiła powściągliwej rezerwie, rysy twarzy skostniały, iskierki zniecierpliwienia pojawiły się w oczach. Horst przypomniał sobie, jak złowieszczą atmosferę mogą roztaczać wokół siebie ci młodzieńcy.

— My mamy Jasnego Brata… — zaczął Daniel, lecz umilkł pod karcącym spojrzeniem Lesliego.

— Jasnego Brata? — powtórzył Horst spokojnie. Niewątpliwie słyszał już kiedyś to określenie.

— Jeszcze coś, ojcze? — spytał Leslie. — Chcielibyśmy teraz pójść po poprzeczne ramy.

Horst wiedział, kiedy trzeba przycisnąć; teraz nie była na to odpowiednia pora.

— No tak, oczywiście. A co ja mam robić? Pomóc wam je przynieść?

Leslie rozejrzał się niecierpliwie po kościele.

— Można by przyszykować gonty, porozkładać je na podłodze, żeby były gotowe, kiedy skończymy kłaść łaty — rzekł z ociąganiem. — W stosach po dwadzieścia sztuk przy każdym słupie.

— Świetnie, już się robi.

Podszedł do warsztatu, przy którym stała Ann, tnąc korę piłą rozszczepieniową. Miała na sobie szorty i bluzeczkę, ręcznie uszyte z pociętego szarego kombinezonu. Obok niej piętrzyła się ogromna sterta gontów. Rysy jej pociągłej twarzy ułożyły się w wyrazie wytężonej uwagi, ciemnokasztanowe włosy wisiały w wilgotnych kędziorach.

— Nie potrzeba nam od razu aż tylu gontów — oświadczył Horst beztrosko. — Na pewno nie poskarżę się panu Mananiemu, jeśli troszkę zwolnisz.

Ręka Ann poruszała się z mechaniczną precyzją, prowadząc wąskie ostrze po obwodzie prostokąta na wielkim płacie połyskliwej, rdzawej kory kaltuka. Nie trudziła się rysowaniem kształtu, a mimo to każdy egzemplarz wychodził niemal identyczny z poprzednim.

— Dzięki temu nie muszę myśleć — powiedziała.

Horst zabrał kilka gontów.

— Przysłano mnie właśnie po to, żebym zachęcał ludzi do myślenia. To im wychodzi na dobre.

— Nie mnie. Dzisiaj mam Irleya i wolę o tym nie myśleć.

Irley był jednym ze skazańców. Horst znał tego szczupłego, w miarę spokojnego młodzieńca.

— Masz go? Co to znaczy?

— Jego kolej.

— Kolej?

Ann poderwała głowę, uniesiona nagłym gniewem.

— Będzie się ze mną pieprzyć. Dzisiaj jest jego kolej. Mam ci dać to na piśmie, ojcze?

— Ja… — Horst czuł, jak rumieniec zalewa mu policzki. — Ja nie wiedziałem.

— A wyobrażasz sobie, że co my tam robimy nocą w tej wielkiej chacie? Wyplatamy koszyki? Na piętnastu chłopów przypadają trzy kobiety. A chłopy bardzo tego potrzebują, nie wystarcza im co noc okładać się pięściami, więc dajemy im po kolei, po równo. Quinn sporządził uczciwą, bezstronną listę i się jej trzymamy. Pilnuje, by nikt nie czuł się pokrzywdzony, ale też nie uszkodził towaru. Ale Irley tak się do tego zabiera, żeby to sprawiało ból, a jednocześnie nie bolało i mc nie było widać. Chcesz wiedzieć, ojcze, jak mu się to udaje? Chcesz poznać szczegóły?

Jego sztuczki?

— Dziecko drogie, to się musi skończyć, natychmiast. Porozmawiam z Powelem, poruszę ten temat na radzie.

Ann zaskoczyła go, wybuchając przeraźliwym, wzgardliwym śmiechem.

— Boży Bracie. Teraz rozumiem, czemu cię tu wygnali, ojcze.

Musiałeś być na Ziemi cholernym niedołęgą. Chcesz, żeby chłopcy mnie nie rżnęli, co? Ani Jemimy, ani Kay? Gdzie będą wtedy tego szukać? Ha? Wielu twoich zacnych parafian ma córki. Ucieszą się, że nocą zesłańcy kręcą im się pod oknami? Zresztą sam powiedz, ojcze, czy chciałbyś, aby Leslie i Daniel puszczali oczka do twojej słodziutkiej przyjaciółki Jay? Chciałbyś? Bo tak się stanie, jeśli ja im nie dogodzę. Na jakim świecie ty żyjesz, ojcze?

— Odwróciła się w stronę płata kory.

Jakże definitywne, przerażające rozstrzygnięcie. Nic, co Horst mógł w tej sytuacji zaproponować, nie naprawiłoby zła. Nic…

* * *

Wciąż tam była, na samym dnie pudła, gdzie przeleżała sześć i pół miesiąca. Nietknięta, niepotrzebna, ponieważ świat był pełen godnych wyzwań, świeciło słońce, wieś się rozwijała, rośliny kwitły, a dzieci śmiały się i tańczyły.

Horst wyciągnął butelkę i napełnił kubek. Szkocka, aczkolwiek ten gęsty, bursztynowy trunek nigdy nie leżakował w dębowych beczkach Kaledonii. Pochodził prosto z filtra molekularnego, zaprogramowanego na smak dawno minionego ideału. Piekł jednak w przełyku, wolno rozpalając umysł i żołądek, do czego został stworzony.

Jakże wielka głupota. Chyba tylko ktoś niespełna rozumu mógłby pomyśleć, że wąż nie przybędzie z nimi do nowego świata.

On, ksiądz, wykazał się szczególną krótkowzrocznością, nie dostrzegając plugawego ścieku pod błyszczącą powierzchnią wspaniałych dokonań.

Dolał sobie szkockiej. Między łykami łapał gorące powietrze.

Boże, cóż za ulga oderwać się na chwilkę od codziennych niepowodzeń. Skryć się w owym ciepłym, cichym, oferującym przebaczenie sanktuarium.

Boży Bracie, tak się wyraziła. I miała rację. Szatan również tutaj sięga szponami do naszych serc.

Zdjęty strachem, Horst wpatrywał się w napełniony po brzegi kubek. Szatan, Lucyfer, Nosiciel Światła. Jasny Brat.

— O, nie… — wyszeptał. Łzy naszły mu do oczu. — Byle nie to, nie tutaj. Byle nie sekty, które kalają czystość tego świata.

Dobry Boże, to ponad moje siły. Popatrz na mnie. Jestem tu, bo do niczego się nie nadaję. — Zaszlochał.

I teraz, jak zwykle, Bóg zbył go milczeniem. Sama wiara nie wystarczała Horstowi Elwesowi. Ale przecież zawsze o tym wiedział.

* * *

Ptak znowu wrócił: długi na trzydzieści centymetrów, o jasnobrązowym upierzeniu w złociste cętki. Krążył dwadzieścia metrów nad Quinnem, na wpół schowany wśród powykręcanych gałęzi drzew, w zawiły sposób trzepocząc skrzydłami dla zachowania pozycji.

Quinn przyglądał mu się kątem oka. Na Lalonde ptaki wyglądały inaczej, ich skrzydła zdawały się złożone z błoniastych łusek. Kiedy ustawił implant wzrokowy na najwyższą rozdzielczość, dostrzegł zwyczajne pióra, tak więc przodkowie tego ptaka z pewnością wywodzili się z Ziemi.

Skinął ręką i wszyscy trzej wyszli wolno z zarośli, z jednej strony Jackson Gael, z drugiej Lawrence Dillon. Lawrence był najmłodszym zesłańcem, siedemnastolatkiem o smukłej sylwetce, chudych ramionach i płowej czuprynie. Lawrence’a dostali chyba w darze od samego Bożego Brata. Quinn złamał go dopiero po miesiącu. Było faworyzowanie, dodatkowe racje żywnościowe, uśmiechy i ochrona przed zaczepkami pozostałych. Potem doszły narkotyki kupione od Baxtera: delikatne odloty, które pozwalały zapomnieć o Aberdale, całym tym gnoju i wiecznej harówie, zamazując obraz świata, aż życie znowu wydawało się znośne.

I wreszcie pewnego razu o północy dzieło zwieńczył gwałt dokonany na oczach wszystkich; chłopiec leżał na podłodze, obrysowany pięciobokiem z krwi danderila i odurzony narkotykami.

Teraz Lawrence do niego należał — cały, wraz ze swym delikatnym tyłeczkiem, niesamowitym fiutem i umysłem. Jego oddanie dla Quinna przerodziło się w pewną formę kultu.

Seks unaocznił reszcie, jaką moc posiada Quinn. Pokazał im, jak bliskie więzi łączą go z Bożym Bratem. Udowodnił, ile radości daje wyzwolenie wężowej bestii uwięzionej w sercu każdego człowieka. Pokazał, co się stanie, jeśli go zawiodą.

Dał im nadzieję i siłę. W zamian żądał jedynie posłuszeństwa.

Z pozytywnym skutkiem.

Gdy zbliżał się teraz do upatrzonej zdobyczy, szerokie, gąbczaste liście oplatających drzewa pnączy ocierały się o jego wilgotną skórę, którą po miesiącach pracy w prażących promieniach słońca okryła brązowa opalenizna. Miał na sobie tylko szorty wycięte z kombinezonu i buty skradzione w Durringham. Odkąd zesłańcy zaczęli sami przygotowywać dla siebie posiłki, dobrze się odżywiał, a podczas robót w zagrodach osadników wyrobiły mu się mięśnie.

Liany zwisały między pniami niczym sieć, jaką puszcza utkała, aby chwytać w nią swoich mniejszych lokatorów. Denerwowały go swoim chrzęstem, gdy odtrącał je na boki, gniotąc przy okazji twardymi podeszwami kruchy mech, który porastał dno dżungli.

Ptaki skrzeczały i gdakały, śmigając w gęstwinie gałęzi. Quinn dostrzegał w górze ruchy pnączaków snujących się po konarach jak trójwymiarowe cienie.

Światło sączące się poprzez baldachim listowia powoli ciemniało. Zauważył, że wśród zwyczajnych drzew pojawia się coraz więcej młodych gigantei. Przypominały wydłużone stożki, okryte czymś, co nie wyglądało na korę, ale raczej na twardą, purpurowo — brązową szczecinę. Konary odrastały od pnia rozłożonymi w równych odstępach pierścieniami; wszystkie opadały w dół pod kątem pięćdziesięciu stopni, stanowiąc szkielet dla podobnych do wachlarzy gąszczy gałązek, splątanych niczym ptasie gniazda.

Górną ich powierzchnię porastał ciemny kobierzec zielonych liści.

Gdy Quinn zobaczył po raz pierwszy dorosłą giganteę, pomyślał, że ma halucynacje. Miała dwieście trzydzieści metrów wysokości i czterdzieści pięć metrów średnicy u podstawy, wyrastając ponad dżunglę niby zabłąkana góra. Rozmaite pnącza owijały się naokoło niższych gałęzi, cętkując bladozielone listowie wielobarwnym kwieciem. Ale nawet dziarskie liany nie były w stanie oplatać całej gigantei.

Jackson pstryknął palcami i wskazał przed siebie. Quinn zaryzykował, wysuwając głowę spoza metrowej wysokości zarośli i wrzecionowatych, spragnionych światła drzewek.

Sejas, którego tropili, skradał się wśród skąpego poszycia w odległości dziesięciu metrów. Był to dorodny okaz, samiec o czarnej, pokrytej bliznami skórze, miejscami upstrzonej błękitnymi cętkami. Uczestniczył w wielu zwycięskich walkach, o czym świadczyły wytargane uszy.

Quinn uśmiechnął się z zadowoleniem i dał sygnał Lawrence’owi. Jackson pozostał na swoim stanowisku, mierząc w głowę zwierzęcia z laserowej strzelby. Zabezpieczał myśliwych na wypadek, gdyby łowy przybrały niekorzystny obrót.

Przygotowania do wyprawy zabrały im trochę czasu. Tego dnia dżunglę przetrząsało trzydziestu mieszkańców Aberdale, wszyscy jednak znacznie bliżej rzeki. Przy pierwszej sposobności Quinn, Jackson i Lawrence zboczyli na południowy wschód, głębiej w puszczę, byle dalej od rzeki i wilgotnego powietrza — do krainy, gdzie bytowały sejasy. Skoro świt, Powel Manani wyruszył pomagać w poszukiwaniu owiec, które wyrwały się z pewnsj zagrody na sawannie, gdy zawaliła się palisada. Co ważniejsze, zabrał z sobą Vorixa do tropienia śladów. Nikt nie wiedział, że to Irley zatroszczył się zeszłej nocy, aby powstała wyrwa w palisadzie.

Quinn odłożył kupiony od Baxtera karabin wielostrzałowy i odpiął od pasa bolę. Zaczął kręcić nią wokół głowy, wrzeszcząc opętańczo. Na prawo od niego w stronę sejasa biegł Lawrence, wywijając bolą szalonego młynka. Zesłańcy nie zdradzili nikomu, jaką posiadają broń. A wykonać ją było dość łatwo, wystarczyło uwiązać do wysuszonych pnączy trzy kamienie. Mogli udawać, że z pnączy wyrabiają pasy, więc nikt niczego nie podejrzewał.

Sejas odwrócił się, rozwarł szeroko paszczę i wydobył z gardła ów szczególny, żałosny skowyt. Ruszył prosto na Lawrence’a.

Z dzikim okrzykiem, gdy adrenalina szumiała mu w żyłach, młodzieniec wyrzucił w powietrze bolę. Kamienie owinęły się wokół przednich łap zwierzęcia, zataczając z niebywałą prędkością coraz ciaśniejsze koła. Sekundę później bolą Quinna trafiła ofiarę w prawy bok i unieruchomiłajej tylną nogę. Sejas upadł, wijąc się w trawie i błocie i rzucając ciałem jak w epileptycznym szale.

Quinn, zanim podbiegł do zdobyczy, ściągnął z ramienia lasso.

Sejas miotał się w furii, wyjąc i próbując ostrymi jak brzytwa zębami dosięgnąć sznurów krępujących mu nogi. Qumn coraz szybciej obracał lassem, śledząc ruchy zwierzęcia. Rzucił. Pętla spadła sejasowi na pysk, gdy na chwilę zwarł szczęki. Quinn szarpnął z całej siły. Drapieżnik próbował otworzyć paszczę, lecz sznur z włókna krzemowego (skradziony jednemu z osadników) trzymał mocno. Zesłańcy słuchali, jak wściekłe, obłąkańcze wręcz wycie cichnie do urywanego charkotu.

Lawrence przydusił szamoczącego się sejasa, usiłując spętać ostatnią wolną nogę zwierzęcia. Quinn wsparł go w jego wysiłkach: objął ramionami twardą, guzowatą skórę drapieżnika i spróbował zarzucić drugą pętlę na jego przednie łapy.

Całkowite pokonanie i spętanie sejasa zajęło im jeszcze trzy minuty. Quinn i Lawrence zmagali się z nim na ziemi, podrapani, posiniaczeni i umazani błotem. W końcu jednak, drżąc ze zmęczenia, powstali i przyjrzeli się swej zdobyczy, związanej i leżącej bezradnie na boku. Zielonkawe oko łypało na nich złowrogo.

— Pora przejść do drugiego etapu — oznajmił Quinn.

* * *

Jay znalazła Horsta późnym popołudniem. Padała mżawka, a on siedział bezwładnie pod drzewem kauczukowym w stanie bliskim śpiączki. Rozbawił ją ten widok i potrząsnęła go za ramię.

Horst wybełkotał coś niezrozumiale, po czym kazał jej się odwalić.

Jay popatrzyła na niego przerażona, wargi jej zadrżały. Pobiegła natychmiast po matkę.

— Ejże, przyjacielu, weź się w garść — rzekła Ruth, gdy przybyła na miejsce.

Horst czknął.

— Dalej, wstawaj. Odprowadzę cię do domu.

Stęknęła, uginając się pod Horstem, kiedy wsparł się na niej całym ciałem. Markotna Jay dreptała dwa kroki za nimi, gdy przemierzali chwiejnie polanę w stronę chatki księdza.

Ruth rzuciła go na łóżko i patrzyła beznamiętnie, jak próbuje zwymiotować na drewnianą podłogę. Z ust wyciekło mu zaledwie kilka kropel gorzkich, żółtawych treści żołądkowych.

Jay stała w kącie i szarpała nerwowo futerko białego królika Drusilli. Przestraszone zwierzątko próbowało się wyrwać.

— Nic mu się nie stanie?

— Nie — odparła Ruth.

— Myślałam, że to atak serca.

— Upił się i tyle.

— Ale on jest księdzem — zdziwiła się dziewczynka.

Ruth pogłaskała po głowie córkę.

— Wiem, kochanie. Ale to nie oznacza, że jest świętym.

Jay pokiwała poważnie głową.

— Rozumiem. I nikomu nie powiem.

Ruth odwróciła się do Horsta i zmierzyła go badawczym spojrzeniem.

— Dlaczego to zrobiłeś, Horst? Dlaczego właśnie teraz? Szło ci przecież tak dobrze.

Zamrugał przekrwionymi oczami.

— Źli… — wychrypiał. — Om są źli.

— Kto taki?

— Zesłańcy. Wszyscy co do jednego. Diabelski pomiot. Trzeba spalić kościół. Nie mogę go teraz poświęcić. Oni go zbudowali. Zło go zbudowało. Haryt… heryt… heretycy. Trzeba go spalić do cna.

— Horst, niczego nie będziesz podpalał.

— Zło! — mruknął.

— Sprawdź, czy matryce elektronowe jego ogniw są naładowane i mogą zasilić kuchenkę mikrofalową — poleciła Ruth córce.

— Zagotujemy trochę wody. — Zaczęła rozglądać się po izbie w poszukiwaniu opakowanych w srebrzystą folię torebek kawy.

* * *

Dopiero warkot silników elektrycznych przekonał Marie Skibbow, że to się dzieje naprawdę. O nie, nie śniła: śruba napędowa „Coogana” pieniła wodę, powiększał się odstęp między łodzią a nabrzeżem.

— Udało się — wyszeptała.

Rozklekotany stateczek wypłynął na środek Quallheimu, kierując się dziobem w dół rzeki. Stopniowo nabierał szybkości. Marie przestała wrzucać drwa przez prostokątny otwór paleniska i parsknęła śmiechem.

— Pieprzę was — pożegnała wioskę, której rąbek ukazał się za rufą. — Pieprzę was wszystkich. Gnijcie sobie tutaj. Już mnie więcej nie zobaczycie. — Potrząsnęła pięścią, lecz nikt na nią nie patrzył, nawet zesłańcy pracujący w wodzie. — Nigdy, przenigdy.

Aberdale znikło za zakolem rzeki. Śmiech Marie zabrzmiał podejrzanie podobnie do łkania. Ktoś nadchodził od sterówki, więc zaczęła szybko ładować drewno do paleniska.

Była to Gail Buchannan, która z trudem mieściła się na wąskim pasie pokładu między kabiną a półmetrowym nadburciem. Przez chwilę sapała głośno, oparta o ścianę kabiny z twarzą czerwoną i spoconą pod szerokim kapeluszem.

— Już ci lepiej, kochanieńka?

— Pewnie! — Marie błysnęła rozradowanym uśmiechem.

— Taka jak ty dziewuszka nie powinna żyć w dziczy. Twój świat jest w dole rzeki.

— Nie musi mi pani tego mówić. Boże, to było straszne! Nienawidziłam tej dziury. Nie cierpię zwierząt, nie cierpię warzyw, nie cierpię drzew owocowych, nie cierpię dżungli. I nie cierpię drewna!

— Nie będziesz nam sprawiać problemów, co, kochanieńka?

— O nie, obiecuję. Nie podpisałam kontraktu z LDC, bo kiedy opuszczaliśmy Ziemię, byłam niepełnoletnia. Ale skończyłam już osiemnaście lat, więc mogę opuścić dom, jeśli mam na to ochotę.

Na chwilę wyraz konsternacji pomarszczył tłuste fałdy skóry na nalanej twarzy Gail.

— Dobra, nie musisz już dokładać do kotła, starczy tego drewna na resztę dnia. Popłyniemy jeszcze ze dwie godziny, a potem Lennie zacumuje na noc gdzieś za Schuster.

— W porządku. — Marie wyprostowała się; ramiona jej opadły, serce tłukło się w piersi. Dopięła swego!

— Na razie zajmij się kolacją — rzekła Gail.

— Tak, oczywiście.

— Myślę, że najpierw chciałabyś wziąć prysznic, kochanieńka. Opłukać się co nieco.

— Prysznic? — Marie miała wrażenie, że się przesłyszała.

Gail jednak pokazała jej maleńką klitkę wciśniętą między kambuz a koje, odgrodzoną zasłonką i dość szeroką, aby zmieściła się tam tęga żona kapitana. Patrząc pod nogi, Marie widziała rzekę przez szpary w podłodze. Kocioł parowy zasilał w prąd pompę i grzejnik, dzięki czemu z miedzianego sitka mogła trysnąć ciepła woda. Marie doznała większej przyjemności niż sybaryta w jacuzzi. Po raz ostatni brała prysznic jeszcze na Ziemi. Brud był nieodłącznym towarzyszem człowieka w chatach Aberdale czy zagrodach na sawannie. Wnikał w pory ciała, wpychał się pod paznokcie i oblepiał włosy. I nigdy całkiem nie schodził. Bo i nie mógł — w chłodnym strumieniu, bez mydła czy żelu.

Pierwsza struga wody z sitka była czymś zanieczyszczona i wywołała w niej obrzydzenie. Gail dała jej jednak kostkę bezwonnego, zielonego mydła, a także — do włosów — mydło w płynie. Marie zaczęła się zawzięcie szorować, podśpiewując sobie głośno.

* * *

Gwyn Lawes nawet nie podejrzewał, że może się natknąć na zesłańców, póki nie oberwał pałką w potylicę. Ból zamroczył go na dłuższą chwilę. Nie pamiętał, jak padał na ziemię. Dopiero co mierzył do danderila ze strzelby elektromagnetycznej, ciesząc się na myśl o spodziewanej pochwale pozostałych myśliwych, aż tu nagle czuł ziemię w ustach, brakowało mu tchu, a kręgosłup zdawał się płonąć. Mógł jedynie cicho charczeć.

Złapano go za ramiona i przewrócono na plecy. Po kręgosłupie przeszła kolejna fala ognia. Świat przyprawiał o mdłości swoim kołysaniem.

Quinn, Lawrence i Jackson stali nad nim z wyszczerzonymi zębami. Ich włosy spadały w lepkich kędziorach na umorusane twarze, postrzępione brody błyszczały od śliny, ze świeżych zadrapań płynęły strużki czerwonej, przemieszanej z błotem krwi.

Podobizny dzikusów, jacy o świcie dziejów przemierzali Ziemię.

Gwyn jęknął z trwogi.

Jackson pochylił się, obnażając zęby w jadowitym uśmiechu, po czym zakneblował mu usta kawałkiem szmatki. Teraz oddychanie przychodziło Gwynowi z jeszcze większym trudem; rozchylał szeroko nozdrza, wciągając życiodajny tlen. A potem znów go przewrócono twarzą do mokrej ziemi. Widział jedynie brudną trawę. Czuł też, jak cienki, twardy sznurek wiąże mu kostki i nadgarstki. Zaczęto go obszukiwać, macać po ubraniu, wywracać kieszenie. Czyjeś palce zatrzymały się niepewnie na schowku w nogawce spodni roboczych, rozpoznając kształt dysku kredytowego.

— Mam, Quinn! — wykrzyknął Lawrence triumfalnie.

Ktoś bez ceregieli odgiął prawy kciuk Gwyna.

— Skopiowałem wzór — odezwał się Quinn. — Zobaczmy, ile miał przy sobie. — Nastąpiła krótka pauza, a potem gwizdnięcie. — Cztery tysiące trzysta fuzjodolarów. Hej, Gwyn, gdzie twoja wiara w szczęśliwą przyszłość na nowej planecie? — Rozległy się szydercze śmiechy. — W porządku, przelew dokonany.

Lawrence, wsuń mu dysk z powrotem do spodni. Nikt go nie uaktywni, gdy facet będzie sztywny. Kto pozna, że został opróżniony?

Sztywny. Słowo to przedarło się przez gąszcz otępiałych myśli Gwyna. Stęknął, usiłując się podźwignąć. Wtedy ktoś kopnął go butem w żebra. Wrzasnął, a właściwie spróbował. Knebel dławił go tak, że tracił oddech.

— Ma przy sobie trochę przydatnego sprzętu, Quinn — rzekł Lawrence.

— Nóż rozszczepieniowy, zapalniczkę, a tutaj nawet osobisty blok naprowadzający. I zapasowe ładunki do strzelb.

— Zostawcie — rozkazał Quinn. — Jeśli będzie czegoś brakowało, mogą nabrać podejrzeń. Na razie musimy być ostrożni.

W końcu i tak wszystko będzie nasze.

Dźwignęli Gwyna i ponieśli na plecach niby łowieckie trofeum. To tracił przytomność, to ją odzyskiwał, w miarę jak nim potrząsano, a gałązki i pnącza chłostały go po twarzy.

Kiedy wreszcie grzmotnął o ziemię, wokoło było ciemniej.

Rozglądając się, dostrzegł w odległości kilku metrów gładki hebanowy pień starego deirara, którego ogromny parasolowaty liść rzucał szeroki krąg cienia. Uwiązany do drzewa sejas naciągał nierozerwalną linę z włókna krzemowego, drapiąc ziemię przednimi łapami, usiłując dopaść swoich dręczycieli. Z kłapiącej paszczęki ściekały długie strugi śliny. Raptem Gwyn uzmysłowił sobie, jaki los go czeka. Oddał mocz.

— Zdenerwujcie porządnie to bydlę — zarządził Quinn.

Jackson i Lawrence zaczęli rzucać kamieniami w sejasa. Zwierzę miotało się w bezsilnej wściekłości, wyginając konwulsyjnie ciało, jakby ktoś porażał je prądem elektrycznym.

Czyjeś buty zatrzymały się dwadzieścia centymetrów od nosa Gwyna. Quinn przykucnął przed swoją ofiarą.

— Chcesz wiedzieć, Gwyn, co tu się będzie dalej działo? Przydzielą nas do pomocy wdowie. Wszyscy zajęci są przecież własnymi kawałkami raju. Dodatkowe obowiązki spadną na zesłańców.

Jak zwykle. Postaram się być jednym z nich, Gwyn. Postaram się odwiedzać regularnie twoją biedną, rozpaczającą Rachel. Polubi mnie, już moja w tym głowa. Wszystkim wam się wydaje, że na Lalonde życie płynie jak w bajce. Wmówiliście sobie, że jesteśmy grupką zwyczajnych chłopaków ze splamioną przeszłością. Nie chcecie obudzić się ze snu, żeby nie zajrzała wam w oczy brutalna rzeczywistość. Złudzenia przychodzą łatwo. Złudzenia to sposób na życie ludzi przegranych. Twój sposób. Twój i tych wszystkich, co ryją w błocie i na deszczu. W tym samym łóżku i pod tym samym dachem, które skleciłeś w pocie czoła, już niebawem zerżnę twoją Rachel. Będzie kwiczeć jak maciora w rui.

Mam nadzieję, Gwyn, że to cię przeraża. Mam nadzieję, że robi ci się niedobrze. Bo to jeszcze nie wszystko. Nie, nie. Kiedy z nią skończę, wezmę się za Jasona. Za twojego ślicznego syneczka o błyszczących oczach. Będę jego nowym ojcem. Będę jego kochankiem. Jego właścicielem. Dołączy do nas, Gwyn, do mnie i do zesłańców. Zwiążę go z Nocą, pokażę mu, gdzie w człowieku ukrywa się wężowa bestia. Nie pójdzie na dno jak jego dupowaty tatuś. Ty jesteś dopiero pierwszy, Gwyn. Z czasem dorwę was wszystkich, jednego po drugim, i tylko niewielu dostanie szansę pójść za mną do Ciemności. Nie minie sześć miesięcy, a cala ta wiocha, z którą wiążecie tyle nadziei na przyszłość, przejdzie na własność Bożego Brata. Budzę w tobie odrazę, Gwyn? Oby. Bo chcę, żebyś nienawidzi! mnie z równą mocą, z jaką ja nienawidzę ciebie i wszystkiego, co uważasz za cenne. Wtedy zrozumiesz, że mówię prawdę. Upadniesz przed swoim żałosnym Panem Jezusem i zaskomlisz z trwogi. Lecz pocieszenia nie znajdziesz, ponieważ Nosiciel Światła odniesie na końcu zwycięstwo. Przegrasz po śmierci, jak przegrałeś za życia. Dokonałeś niewłaściwego wyboru, Gwyn. Trzeba było podążyć moją ścieżką. Ale teraz już na to za późno.

Gwyn natężył siły, próbując wypchnąć knebel. Płuca zdawały się pękać z wysiłku. Nadaremnie: wrzask nienawiści i wszystkie te pomsty i złorzeczenia, którymi skazywał Dextera na wiekuiste męki, pozostały uwięzione w jego głowie.

Quinn chwycił Gwyna za koszulę i postawił na nogi, a wtedy Jackson złapał go za nogawki. Obaj rozhuśtali nieszczęśnika i z całym impetem rzucili pod drzewo. Ciało zatoczyło płaski łuk, po czym spadło wprost na grzbiet rozwścieczonej bestii. Gwyn pacnął nosem w błoto z twarzą wykrzywioną panicznym strachem. Sejas skoczył.

Quinn położył ręce na ramionach Lawrence’a i Jacksona. Razem patrzyli, jak zwierzę maltretuje człowieka, zdzierając zębami wielkie pasy ciała. Moc przynosząca śmierć równała się mocy dawania życia. Quinn obserwował w zachwycie, jak gorąca, czerwona krew wsiąka w ziemię.

— A po życiu śmierć — powiedział. — A po ciemności światło.

Zadarł głowę i odszukał wzrokiem brązowego ptaka. Siedział na gałęzi dębu czereśniowego, przypatrując się rzezi z przekrzywionym łebkiem.

— Widzieliście, czym jesteśmy! — zawołał Quinn. — Widzieliście, co w nas siedzi. Widzieliście, że się nie boimy. Powinniśmy pogadać. Myślę, że możemy sobie nawzajem wiele zaoferować. Co wam szkodzi?

Ptak zamrugał, jakby zaskoczony, po czym wzbił się w powietrze.

* * *

Laton poczekał, aż cudownie wyraźne sensorium sokoła rozwieje się w nicość. Jeszcze przez kilka chwil napawał się pieszczotą przepływającego po skrzydłach powietrza. Fruwanie dzięki więzi afinicznej w skórze drapieżnika było jego ulubionym zajęciem, nic nie mogło się równać ze swobodą daną stworzeniom latającym.

Odnalazł się nagle w zwyczajnym świecie. Znowu przebywał w swoim gabinecie, siedząc w pozycji lotosu na czarnej aksamitnej poduszeczce. Pomieszczenie miało osobliwie jajowaty kształt i ściany z wygładzonego do połysku drewna. Plaster umieszczonych w suficie komórek elektroforescencyjnych wypełniał wnętrze szafirową poświatą. Jedynie poduszeczka w dołku burzyła symetrię; niełatwe do wypatrzenia były nawet drzwi, których zarys zlewał się ze słojami drewna.

Skromny gabinet oczyszczał umysł z niepotrzebnych myśli.

Tutaj, gdzie ciało mogło spoczywać w bezruchu, a więź afiniczna z technobiotycznymi procesorami i zniewolonymi mózgami przesuwała progi postrzegania — tutaj zdolności jego umysłu wzrastały o rząd wielkości. Nikła namiastka tego, co mógł jeszcze osiągnąć. Blady cień celu, do którego dążył przed swoją ucieczką.

Laton nadal siedział, rozmyślając o Quinnie Dexterze i popełnionej przez niego okropności. Gdy bezbronny kolonista padał na zwierzę, w oczach Dextera pojawił się upiorny błysk zadowolenia.

A jednak był on kimś więcej niż tylko bezmózgim, brutalnym sadystą. Najdobitniej świadczył o tym fakt, że rozpoznał prawdziwą naturę sokoła i odgadł, co się za tym kryje.

— Kim jest Nosiciel Światła? — zadał Laton pytanie półświadomej, technobiotycznej sieci procesorowej.

— To Szatan. Diabeł w chrześcijańskich wierzeniach.

— Czy to pospolite określenie?

— Popularne wśród wykolejonej ludności na Ziemi. W wielu arkologiach rozwinęły się sekty, opierając się na kulcie tego bóstwa. Hierarchia kapłanów i akolitów odpowiada standardowym podziałom na oficerów i żołnierzy w organizacjach przestępczych. Ci na górze kontrolują tych na dole za pomocą nibyreligijnej doktryny, a status jednostki określają specyficzne rytuały inicjacyjne. Zgodnie z ich teologią, kiedy zostanie stoczona bitwa na równinie Armageddon, a wszechświat porzucony potępionym duszom, nadejdzie Szatan, niosąc światło. Sekty różnią się między sobą wyłącznie stopniem okrucieństwa, z jakim wymuszają dyscyplinę w swych szeregach. Ze względu na trwałość więzów łączących poszczególnych członków sekty władze rzadko odnoszą sukcesy w ich zwalczaniu.

To wyjaśniało niektóre zachowania Quinna, medytował Laton.

Do czego jednak potrzebował pieniędzy z dysku kredytowego?

Jeżeli uda mu się przejąć władzę w Aberdale, nie zawiną tam już żadne statki handlowe, a wtedy nic nie kupi. Co więcej, gdy tylko wieść o tym się rozniesie, gubernator z całą pewnością pośle oddział szeryfów z rekrutami do zduszenia w zarodku buntu zesłańców. Quinn nie był głupi, musiał o tym wiedzieć.

Tylko tego brakowało, żeby uwaga świata skierowała się na hrabstwo Schuster. Jeden węszący komisarz nie stanowił poważniejszego zagrożenia, o czym dobrze wiedział, porywając kolonistów z ich domostw. Ale jeśli cały ich zastęp zacznie przeczesywać dżunglę w poszukiwaniu czcicieli diabła, sytuacja może wymknąć się spod kontroli.

Musiał poznać bliżej plany Dextera, spotkać się z nim, co sugerował sam skazaniec. Jednakże myśl o zgodzie na propozycję Quinna napawała go dziwnym niepokojem.

* * *

„Coogan” przycumował na niewielkim piaszczystym cyplu oddalonym o godzinę drogi od miasteczka Schuster. Dzięki dwóm umocowanym do drzew linom z włókna krzemowego nurt nie miał szans porwać statku.

Marie Skibbow siedziała na dziobie. Ciepły wieczorny wietrzyk suszył jej włosy i nawet wilgotne powietrze przestało być dokuczliwe. Rennison, największy księżyc Lalonde, wschodził pomału nad poszarzałymi koronami drzew, nadając zmierzchowi lekko różowe zabarwienie. Opierała się plecami o wątłą ścianę kabiny i cieszyła oczy jego widokiem.

Fale ochlapywały leniwie bliźniacze kadłuby „Coogana”. Niekiedy przepływające ryby tworzyły kręgi na pustej tafli wody.

Pewnie już się zorientowali, że mnie nie ma. Mama się rozpłacze, ojciec wpadnie w szał, Paula się zasmuci, a Frank uda obojętność, choć wszyscy będą się martwić, że zabraknie im pary usłużnych rąk do pracy w domu i przy zwierzętach. Nikt nie pomyśli, czego ja chcę i co jest dla mnie dobre.

Usłyszawszy wołanie Gail Buchannan, ruszyła z powrotem do sterówki.

— A już myśleliśmy, że wypadłaś za burtę, kochanieńka — stwierdziła żona kapitana. W wylewającym się z kambuza świetle na jej pulchnych ramionach błyszczały krople potu. Na kolację zjadła ponad połowę z tego, co Marie przygotowała dla nich trojga.

— Patrzyłam tylko, jak wschodzi księżyc.

Gail spojrzała na nią spod oka.

— To bardzo romantyczne. Pewnie wprowadziło cię w dobry nastrój.

Mrowie przeszło Marie po plecach. Mimo gorącego oddechu dżungli poczuła chłód.

— Naszykowałam ci już strój na noc — rzekła Gail.

— Strój na noc?

— Bardzo gustowny. Sama robiłam koronki. Len lubi przyglądać się dziewczętom w ładnych ciuszkach. A ładniejszych nie znajdziesz po tej stronie Durringham — oznajmiła wielkodusznie.

— Ta twoja koszulka jest ładna, obcisła, ale raczej nie podkreśla uroków ciała, sama powiedz.

— Zapłaciłam wam — odparła Marie łamiącym się głosem.

— Za podróż do samego Durringham.

— Ależ to nie pokryje kosztów, kochanieńka. Chyba cię uprzedzaliśmy, że podróżowanie statkiem jest drogie? Musisz zapracować na bilet.

— Nie.

Tęga kobieta zrezygnowała nagle z apodyktycznego zachowania.

— Jak chcesz, to cię wysadzimy na tym odludziu.

Marie pokręciła głową.

— Nie mogę.

— Ależ możesz. Taka z ciebie miła dziewczyna. — Gail owinęła tłustą dłonią nadgarstek Marie. — Daj spokój, kochanieńka — nalegała. — Staruszek Lennie wie, jak traktować dziewczęta.

Marie postąpiła jeden krok do przodu.

— Otóż to, kochanieńka. Zejdź na dół. Tam już wszystko przygotowane, sama zobaczysz.

Na stoliku w kambuzie leżała biała bawełniana bielizna damska.

— Po prostu włóż to na siebie. I niech już nie słyszę żadnych bzdurnych gadek, że czegoś tam nie możesz. — Uniosła majteczki.

— Hej, będziesz w tym wyglądać jak na obrazku, mam rację?

Marie patrzyła osowiałym wzrokiem.

— Mam rację? — powtórzyła Gail Buchannan.

— Tak.

— Dobra dziewczynka. A teraz zakładaj.

— Gdzie?

— Tutaj, kochanieńka. Tu, gdzie stoisz.

Marie odwróciła się tyłem do grubej kobiety i zaczęła ściągać przez głowę koszulkę.

Gail zachichotała ochryple.

— Oho, kochanieńka, śliczny z ciebie aniołek. A to ci będzie zabawa.

Dolny brzeg haleczki sięgał jej ledwie za pośladki, lecz gdyby chciała ją nieco obciągnąć, piersi wypadłyby z dekoltu. Nawet w dżungli ochlapana błotem czuła się czystsza.

Nie przestając chichotać i szturchając ją lekko w plecy, Gail zeszła z Marie to kabiny, gdzie Len czekał już ubrany w bursztynowy szlafrok frotte. Wisząca u sufitu lampa elektryczna rzucała mdłe, żółte światło. Na widok Marie Len wyszczerzył szczerbate zęby.

Gail opadła z westchnieniem ulgi na szeroki stołek.

— No, kochanieńka, nie zwracaj na mnie uwagi. Ja lubię sobie tylko popatrzeć.

Marie miała nadzieję, że dzięki pluszczącej wodzie i drewnianym ścianom kabiny zdoła sobie wyobrazić, że to „Swithland” z Karlem.

Nie zdołała…

Po wędrówce trwającej przeszło pięć miliardów lat Lisylf dotarł do galaktyki, gdzie w przyszłości miała zawiązać się Konfederacja — dominującą formą życia na Ziemi były wówczas dinozaury. Połowę swego istnienia spędził na przemierzaniu międzygalaktycznej pustki. Umiał korzystać z tuneli czasoprzestrzennych, skoro bowiem był stworzeniem złożonym z czystej energii, fizyczna struktura kosmosu nie kryła przed nim tajemnic. Natura obarczyła go misją obserwowania i zapamiętywania, gnał więc z szybkością bliską prędkości światła, obejmując swym polem percepcji wszelkie zbłąkane atomy wodoru, które podejmowały zakrojoną na eony podróż ku jasnym skupiskom odległych gwiazd. Każda z nich była jedyna w swoim rodzaju, bytem zasługującym na uwiecznienie, poszerzającym horyzonty wiedzy, wobec czego jej historia trafiała do śródwymiarowej matrycy pamięciowej, gdzie ogniskowała się tożsamość Lisylfa. Zajmował on bowiem pewien obszar przestrzeni, w którym owa matryca przemieszczała się narażona na mniejsze zakłócenia niż neutrino. Podobnie jak kwantowa czarna dziura, miała znikome wymiary fizyczne, choć zawierała w sobie cały wszechświat. Starannie posegregowany wszechświat czystej informacji.

W ciągu pierwszych milionów lat po dotarciu do obrzeża galaktyki Lisylf żeglował od jednej gwiazdy do drugiej, indeksując parametry fizyczne różnorodnych układów słonecznych, systematyzując formy życia, które rozkwitały i więdły na planetach.

Obserwował, jak międzygwiezdne imperia dochodzą do szczytu i gasną, a cywilizacje przykute do swych światów pochłania ostateczna noc w miarę stygnięcia ich macierzystych gwiazd. Napotkał kultury pokojowych, niemalże świętych istot, lecz również najbardziej bestialskich barbarzyńców. Wyniki wszystkich obserwacji zawarte były w nieskończonym wnętrzu Lisylfa.

Posuwał się nieregularnym torem w stronę skrzącego się jądra galaktyki. Po drodze wleciał w rejon przestrzeni zamieszkany przez istoty zrzeszone w Konfederacji. Lalonde, nowo odkryta przez ludzi planeta na rubieżach tego terytorium, było pierwszym ich światem, z jakim się zetknął.

* * *

Lisylf dotarł do miejscowego obłoku Oorta w roku 2610. Kiedy minął chmarę uśpionych komet, w granice jego pola percepcji wtargnęły sporadyczne emisje mikrofalowe i laserowe. Były to słabe, przypadkowe fragmenty przekazów telekomunikacyjnych, które wysyłały statki wchodzące na orbitę Lalonde.

Po wstępnych oględzinach Lisylf znał już dwa ośrodki świadomego życia w układzie: samo Lalonde, zamieszkane przed osadników z ras ludzi i Tyrataków, oraz Aethrę, młody habitat edenistów samotnie okrążający Murorę.

Zgodnie z typową procedurą badania nowego życia, Lisylf dokonał najpierw analitycznych opracowań jałowych planet. Zaczął od Calcotta, globu o spieczonej powierzchni, następnie przeszedł do kolosalnego Gatleya o zabójczej, gęstej atmosferze. Pominąwszy Lalonde, przyjrzał się nagiemu Plewisowi i podobnemu do Marsa mroźnemu Coumowi. W dalszej kolejności zajął się pięcioma gazowymi olbrzymami: Murorą, Bullusem, Achilleą, Tolem i odległym Puschkiem z jego niespotykaną kriosferą. Wszystkie one posiadały własne księżyce i indywidualne otoczenie wymagające wnikliwego zbadania. Przez piętnaście miesięcy Lisylf klasyfikował ich skład i osobliwości, po czym zawrócił ku Lalonde.

* * *

Przetrząsanie dżungli trwało osiem godzin. Swoją pomoc zaoferowała większość dorosłych mieszkańców Aberdałe. Piętnaście minut po tym, jak Rennison zaszedł za horyzont, znaleziono Gwyna, a właściwie to, co z niego pozostało.

Po pierwsze, zabił go sejas; po drugie, oprawcy ściągnęli mu sznury z kostek i nadgarstków oraz usunęli z ust knebel; po trzecie wreszcie, znaleziono przy nim strzelbę elektromagnetyczną i wszystkie rzeczy osobiste — każdy więc zgadzał się z tym, że była to, choć potworna, to jednak naturalna śmierć.

Wykopanie grobu zlecono zesłańcom.

10

„Udat” sunął nad powierzchnią nieobrotowego kosmodromu w Tranquillity jak po niewidzialnym sznurze. Pod błękitno — purpurowym kadłubem mrugały plastry głębokich przedziałów dokowych; wewnątrz w światłach reflektorów iluminacyjnych pobłyskiwały mętnie sferyczne korpusy statków adamistów. Meyer patrzył poprzez sensory czarnego jastrzębia, jak pięćdziesięciopięciometrowa korweta handlowa manewruje w stronę wysuniętej z przedziału platformy, bluzgając pomarańczowymi obłoczkami spalin z silników korekcyjnych. Na części dziobowej statku dostrzegł dwa wyraźne, przeplecione z sobą koła, fioletowe i zielone — wszechobecne tu logo przedsiębiorstwa Vasilkovsky Lines. Ledwie korweta dotknęła platformy, cylindryczne zatrzaski wpięły się w gniazda rozmieszczone wokół jego kadłuba. Zewsząd oplotły go przewody serwisowe podłączone do obwodów chłodzeniowych i programowych kosmodromu. Gdy złożyły się panele termozrzutu, platforma zaczęła opadać do przedziału.

— Ile ceregieli przy zwykłym lądowaniu — zauważył „Udat”.

— Nie tak głośno, bo zranisz uczucia ludzi — napomniał go Meyer ciepłym tonem.

— Szkoda, że nie ma wielu takich statków jak ja. Twoja rasa powinna zerwać z przeszłością. A te mechaniczne jednostki należałoby włączyć do zbiorów muzealnych.

— Moja rasa, powiadasz? I w tobie są ludzkie chromosomy, nigdy o tym nie zapominaj.

— Jesteś pewien?

— Chyba czytałem o tym w którymś rdzeniu pamięciowym. Na pewno są w jastrzębiach.

— Aha. Jasne.

Meyer uśmiechnął się przy nieco wzgardliwej odpowiedzi „Udata”.

— Zdawało mi się, że lubisz jastrzębie.

— Owszem, niektóre tak. Ale myślą jak ich kapitanowie.

— A jak myślą kapitanowie jastrzębi?

— Nie lubią czarnych jastrzębi. Uważają, że sprawiamy kłopoty.

— Różnie to z nami bywa.

— Kiedy brakuje pieniędzy, ale to inna sprawa — stwierdzi! „Udat” z niejakim wyrzutem.

— Chciałbyś więcej czarnych jastrzębi, a mniej statków adamistow? Wtedy byłoby jeszcze trudniej o zarobek. A ja muszę opłacić ludzi.

— Przynajmniej spłaciliśmy kredyt, który zaciągnąłeś, żeby mnie kupić.

— To prawda. — I odłożyłem gotówkę na zakup nowego czarnego jastrzębia, gdy ciebie już nie będzie. Nie pozwolił jednak, by ta myśl umknęła z jego umysłu. „Udat” miał teraz pięćdziesiąt siedem lat, a przecież czarne jastrzębie żyły zazwyczaj od siedemdziesięciu pięciu do osiemdziesięciu. Meyer nie był do końca przekonany, czy po „Udacie” zechce pilotować drugi statek.

W każdym razie czekało ich jeszcze ćwierćwiecze wspólnych przygód, a na brak pieniędzy ostatnio nie musiał narzekać. Płacił jedynie za serwis urządzeń regulacji składu powietrza i czteroosobowej załodze. Mógł sobie pozwolić na przebieranie w zamówieniach. Nie to, co w ciągu pierwszych dwudziestu lat. Z obecnej perspektywy tamte dni wydawały mu się niezwykle szalone. Na szczęście moc zawarta w wielkim asymetrycznym kształcie „Udata” dawała im niezrównaną szybkość i zręczność. Bywało, że tylko dzięki temu wychodzili cało z opresji. Pewne tajne misje wiązały się z wielkim niebezpieczeństwem. Nie wszyscy jego koledzy powrócili z wypraw.

— I tak wolę rozmawiać z moimi krewniakami — oświadczył „Udat”.

— Rozmawiasz z Tranquillity?

— O tak, bez przerwy. Jesteśmy dobrymi przyjaciółmi.

— O czym rozmawiacie?

— Pokazuję mu miejsca, gdzie podróżowaliśmy. W zamian mogę zwiedzać jego wnętrze i popatrzeć, co tam wyprawiają ludzie.

— Naprawdę?

— Tak, to bardzo ciekawe. Ten Joshua Calvert, który nas wynajął, to według Tranquillity recydywista najgorszego gatunku.

— Tranquillity ma rację. Dlatego tak bardzo polubiłem Joshuę. Przypomina mi moje dni młodości.

— O, nie. Aż taki zdeprawowany to ty nigdy nie byłeś.

Dziób „Udata” z lekka się obrócił, wślizgując się zgrabnie pomiędzy dwa dozwolone korytarze lotów, zablokowane teraz przez cysterny z helem i statki lokalnego przewozu personelu. Dysk mamuciego kosmodromu zawierał w tej części większe przedziały dokowe, ponieważ tutaj dokonywano napraw i przeglądów technicznych. Tylko połowa z nich była zajęta.

Olbrzymi czarny jastrząb zawisł tuż nad przedziałem MB 0-330, po czym obrócił się wolno wokół swej dłuższej osi, tak by górny kadłub skierował się prosto w studnię doku. W odróżnieniu od zwykłych jastrzębi, u których ładownia w dolnym kadłubie nie miała połączenia z toroidem załogi w kadłubie górnym.

„Udat” wszystkie swoje mechaniczne sekcje zawierał w podkowiastym module wrośniętym w grzbietową wypukłość. Mostek nawigacyjny i kajuty załogi mieściły się z przodu, podczas gdy dwie ładownie ulokowano w skrzydłach tej swoistej podkowy. W małym hangarze w lewej burcie krył się aeroplan.

Do sterówki weszła Cherri Barnes. Odpowiadała na „Udacie” za sprawy związane z załadunkiem towaru, dbała też o systemy mechaniczne statku. Miała czterdzieści pięć lat, śniadą karnację i szeroką twarz, na której często gościł wyraz zadumy. Dla Meyera pracowała od trzech lat.

Po przesłaniu serii datawizyjnych poleceń procesorom konsoli otrzymała obrazy z zamontowanych na kadłubie czujników elektronicznych. Trójwymiarowa wizualizacja, która pojawiła się w jej umyśle, pokazywała „Udata” zawieszonego nieruchomo trzydzieści metrów nad dokiem remontowym.

— Możesz nadawać — rzekł Meyer.

— Dzięki. — Otworzyła połączenie z siecią informatyczną doku. — MB 0-330, tu „Udat”. Zamówiony towar gotowy do odbioru. Czekamy na instrukcje wyładunku. Jak się za to zabierzesz, Joshua? Czas to pieniądz.

— To ty, Cherri? — zapytał Joshua datawizyjnie.

— Nikt inny nie zniżyłby się do rozmowy z tobą.

— Spodziewałem się was dopiero za tydzień, szybko się uwinęliście.

Meyer przesłał konsoli polecenie dostępu.

— Wynajmujesz najlepszy statek, więc najszybciej dostajesz towar.

— Zapamiętam to sobie — odparł Joshua. — Następnym razem, kiedy będę miał trochę szmalu, postaram się o jakiś przyzwoity statek.

— Zawsze możemy zabrać węzły gdzie indziej, kapitanie Mądralo, który nigdy nie wyściubił nosa poza Pierścień Ruin.

— To są moje węzły, genetyczny dziwolągu, zbyt strachliwy, żeby zarabiać na życie w Pierścieniu Ruin.

— Nie boję się Pierścienia Ruin, ale tego, jak Lord Ruin karze śmiałków, którzy zmykają poza układ, nie racząc zarejestrować w Tranquillity swoich znalezisk.

Nastąpiło niezwyczajnie długie milczenie. Meyer i Cherri wymienili zdziwione spojrzenia.

— Wyślę Ashly’ego w wielofunkcyjnym pojeździe serwisowym — powiedział w końcu Joshua. — I wszystkich was zapraszam dziś wieczór na przyjęcie.

* * *

— A więc to jest ta sławna „Lady Makbet”? — zapytał Meyer dwie godziny później. Towarzyszył Joshui w ciasnym centrum kontrolnym doku 0-330; z lewą stopą zakotwiczoną na czepniku, rozglądał się ciekawie po wnętrzu przez szklaną bańkę ściany. Pośrodku na platformie spoczywał siedemdziesięciometrowy statek, nagi w próżni kosmosu. Zdarto z niego płyty kadłubowe, odsłaniając instalacje, zbiorniki i silniki — fantastycznie powikłane, srebrzystobiałe trzewia. Wszystkie urządzenia zawierały się w obrębie heksagonalnej konstrukcji nośnej. Nad każdym skrzyżowaniem żeber umieszczono węzeł modelujący. Od węzłów w stronę środka statku pełzły wiązki czerwono — zielonych kabli nadprzewodnikowych, podłączonych bezpośrednio do generatorów termonuklearnych. Meyer nie pomyślał o tym wcześniej, ale soczewkowate węzły swym kształtem do złudzenia przypominały jastrzębie.

Inżynierowie w czarnych skafandrach Sil przeskakiwali z plecakami manewrowymi z miejsca na miejsce po obnażonym szkielecie nośnym, przeprowadzając testy i wymieniając podzespoły.

Inni stali na podestach u końców wieloczłonowych wysięgników wyposażonych w ciężkie narzędzia do prac przy większych urządzeniach. Żółte światła błyskające na ruchomych maszynach w doku rzucały na każdą powierzchnię ostre, bursztynowe kręgi w zwariowanych deseniach.

Między rozmieszczonymi wokół platformy pięcioma gniazdami interfejsowymi a statkiem ciągnęły się setki kabli sygnałowych, co dawało wrażenie, jakby „Lady Makbet” uwiązano do podłoża siecią światłowodów. Zaraz pod centrum kontrolnym harmonijkowy rękaw śluzy o średnicy dwóch metrów pozwalał mechanikom dotrzeć do kapsuł mieszkalnych schowanych w samym sercu statku. Na ściennych wspornikach czekały na zamontowanie przeróżne podzespoły. Meyer nie miał pojęcia, gdzie mogłyby pasować. Kosmolot z wyposażenia „Lady Makbet” wisiał na ścianie doku niczym gigantyczna naddźwiękowa ćma z płatami skrzydeł w skosie ujemnym; usunięto z niego dodatkowe zbiorniki i baterie, które służyły Joshui podczas wypraw do Pierścienia Ruin, a cybermonter i dwie postaci w skafandrach próbowały usunąć z kadłuba grubą warstwę pianki, opryskując ją rozpuszczalnikiem. We wszystkich kierunkach fruwały szare pokruszone płatki.

— A czego się spodziewałeś? — zapytał Joshua. — Saturna 5?

— Siedział opięty pasami przed konsolą monitorującą prace cybermonterów. Kanciaste roboty przemieszczały się wzdłuż szyn wijących się spiralnie po ścianach doku, dających im dostęp do każdej części statku. Trzy skupiły się akurat przy zapasowym generatorze termonuklearnym, opuszczanym na oprawę na długich, białych, zdalnie kierowanych wysięgnikach. Naokoło fruwali inżynierowie: nadzorowali dokonujących instalacji cybermonterów, łączyli kable, elementy systemu chłodzenia, węże paliwowe. Joshua śledził ich postępy dzięki rozmieszczonym przy konsoli wszechkierunkowym projektorom AV.

— Cóż to ma być, krążownik liniowy? — dziwił się Meyer.

— Przeglądałem dane znamionowe tych węzłów, Joshua. Przeskoczysz piętnaście lat świetlnych, jeśli doładujesz do pełna te potwory.

— Coś w tym stylu — odparł w zamyśleniu.

Meyer chrząknął i przesunął wzrok z powrotem na statek. Z kolejnej wycieczki do „Udata” powracał wielofunkcyjny pojazd serwisowy: bladozielona, prostokątna skrzynia długości trzech metrów z małymi, kulistymi zbiornikami u spodu i trzema wieloczłonowymi wysięgnikami opatrzonymi gęstwą manipulatorów.

Pojazd przenosił zapakowany węzeł, kierując się w stronę jednej ze śluz warsztatowych.

Cherri Barnes zmarszczyła brwi, spoglądając podejrzliwie na „Lady Makbet”.

— Ile to cudo ma silników odrzutowych? — spytała. Zdawało się, że do tylnej części statku dołączono przesadną wręcz liczbę przewodów doprowadzeniowych. Na ściennych wspornikach dostrzegła dwie rury od napędu termojądrowego: grube dziesięciometrowe cylindry otoczone iniektorami wiązek jonowych, zwojami cewek magnetycznych, inicjatorami wiązań cząsteczkowych.

Joshua przekręcił nieco głowę, włączając dodatkowy projektor AV. Nowa kolumna wystrzeliła kanonadę fotonów wzdłuż swych nerwów optycznych, dając mu wgląd pod innym kątem na dodatkowy generator termojądrowy. Przyglądał się przez chwilę, po czym przesłał jednemu z cybermonterów datawizyjne instrukcje.

— Są cztery silniki napędowe — rzekł na głos.

— Cztery? — Statki adamistów wyposażone były z reguły w jeden silnik termojądrowy i dwa indukcyjne w charakterze rezerwy na wypadek sytuacji awaryjnej.

— Pewnie. Trzy termonukleame i jeden na antymaterię.

— Ty chyba żartujesz! — wykrzyknęła Cherri Barnes. — Za to grozi kara śmierci!

— Mylisz się!

Joshua i Meyer wyszczerzyli zęby z doprowadzającą do furii wyższością. Także pięciu pozostałych operatorów konsol skwitowało uśmiechem tę wymianę zdań.

— Kara śmierci grozi za posiadanie antymaterii — wyjaśnił Joshua. — Ale prawo kosmiczne Konfederacji nie wspomina o posiadaniu napędu na antymaterię. Dopóki nie napełnisz komór i nie uruchomisz napędu, jesteś czysty.

— Jasny gwint.

— A jak cię wszyscy szanują, kiedy wybuchnie wojna. Można samemu wypisać sobie bilet. Tak przynajmniej słyszałem.

— Założę się, że masz naprawdę potężny maser telekomunikacyjny. Taki, który mógłby wywiercić dziurę w kadłubie statku swoją wiadomością.

— Niezupełnie. „Lady Makbet” ma ich osiem. Tato był strasznym pedantem, jeśli chodzi o niezawodność systemu.

* * *

Bar Harkeya mieścił się na trzydziestym pierwszym piętrze wieżowca świętej Marty. Na malutkiej scence występował prawdziwy zespół, mechanicznie odgrywając jazzowe numery przeplatane raz po raz jękliwym zawodzeniem trąbek. Piętnastometrowy dębowy bufet pochodził — jak zapewniał właściciel — prosto z dwudziestowiecznego paryskiego burdelu. Oferta trunków uwzględniała trzydzieści osiem rodzajów piwa i trzykrotnie więcej mocniejszych napojów wyskokowych, łącznie z „Norfolskimi Łzami” dla tych, którzy mogli sobie na nie pozwolić. Wnęki ścienne ze stolikami zasłaniało się w razie potrzeby przed wzrokiem pozostałych gości. Na uwagę zasługiwały także długie stoły do przyjęć, parkiet taneczny, oświetlenie emitujące fotony tuż przy dolnej granicy żółtego spektrum. Ponadto serwowano tu doskonałe posiłki przygotowywane przez szefa kuchni, który, jeśli wierzyć Harkeyowi, pracował niegdyś w królewskich kuchniach w księstwie Jerez. A kelnerki były młode, ładne i nosiły czarne, skąpe fartuszki.

Szczypta elegancji w zestawieniu z niezbyt drogimi napojami przyciągała tutaj liczne załogi statków dokujących w porcie Tranquillity. Nocą przeważnie panował w barze ścisk. Joshua zawsze tu przychodził: najpierw jako nieopierzony wyrostek po codzienną porcję kosmicznych opowieści, potem jako zbieracz artefaktów, aby kłamać, ile zarobił i jakie to niewyobrażalne znalezisko przeleciało mu właśnie koło nosa — teraz zaś jako człowiek z najszacowniejszych elit, kapitan własnego statku gwiezdnego, w dodatku jeden z najmłodszych w historii.

— Nie wiem, Joshua, jaki diabeł kazał ci wysmarować kosmolot tą pianką — skarżył się Warlow z goryczą. — Draństwo wcale nie chce złazić.

Kiedy Warlow coś mówił, wszyscy go słuchali. Bo też nie mieli wyboru, przynajmniej ci w promieniu ośmiu metrów. Był kosmonikiem, urodził się w przemysłowym osiedlu asteroidalnym.

Miał siedemdziesiąt dwa lata i przeszło dwie trzecie życia spędził w stanie nieważkości, przy czym nie odziedziczył po przodkach tego rodzaju genetycznych ulepszeń co Joshua czy edeniści.

Po pewnym czasie jego narządy zaczęły ulegać degeneracji, kości wskutek odwapnienia upodobniły się do kruchych porcelanowych patyków, doszła atrofia mięśni, płyny zbierające się w tkankach uszkodziły płuca i doprowadziły do niewydolności układu limfatycznego. Początkowo walczył z tym za pomocą lekarstw i nanonicznych suplementów, potem suplementy ustąpiły na rzecz bardziej zaawansowanych przeróbek. Szkielet z włókna węglowego wyparł stare kości, pobór energii elektrycznej zastąpił przyjmowanie pokarmu. Ostatecznie wymieniono mu również niszczony przez egzemę naskórek — na gładką ochrowo — żółtą błonę silikonową. Warlow nie potrzebował skafandra, gdy wychodził w próżnię, mógł przeżyć ponad trzy tygodnie bez uzupełniania zapasów tlenu i energii. Rysy jego twarzy nabrały czysto kosmetycznego znaczenia, stanowiąc, niczym u manekina, karykaturę ludzkiej fizjonomii, aczkolwiek przez zastawkę wlotową gardła mógł pobierać płyny. Nie miał owłosienia i nie przejmował się czymś takim jak ubranie. Swą płeć zatracił gdzieś przed sześćdziesiątką.

Wprawdzie daleko posunięte przeobrażenia nadawały wielu kosmonikom wygląd małych pojazdów serwisowych z mózgiem w środku, to jednak Warlow wolał zachować swój humanoidalny kształt. Jedynym rzucającym się w oczy udziwnieniem były jego ręce, rozwidlone w łokciach na dwie pary przedramion. Pierwsza z nich zachowała ludzki rozkład palców i dłoni, druga kończyła się przystosowanymi do wielorakich narzędzi tytanowymi gniazdami.

Joshua uśmiechnął się łobuzersko i kiwnął kieliszkiem szampana w stronę dwumetrowego odmieńca, który dominował nad stolikiem.

— Dlatego cię zatrudniłem. Jeśli ty tego nie zedrzesz, to już nikomu się nie uda. — Uważał się za szczęśliwca, że kosmonik dołączył do jego załogi. Niektórych kapitanów Warlow zniechęcał swoim wiekiem, lecz Joshua szanował go za jego doświadczenie.

— A nie lepiej będzie, jak Ashly przeleci się po orbicie kołowej skrajem atmosfery Mirczuska? Pianka spłoniejak pancerz ablacyjny.

Jedna runda i problem z głowy. — Warlow uderzył w blat stolika swą półludzką dłonią. Zatrzęsły się szklanki i butelki.

— Jest też inne rozwiązanie — odciął się Ashly Hanson. — Podłącz sobie pompę do brzucha i użyj dupy jako odkurzacza.

Możesz odessać tę piankę. — Wciągnął policzki, naśladując odgłos siorbania.

Pilot był wysokim, sześćdziesięciosiedmioletnim mężczyzną, któremu genetyka dała krzepką posturę, miękkie brązowe włosy i uśmiech zdumionego dzieciaka. Urzekały go wszelkie dziwy wszechświata. Utrzymywał się dzięki swoim zdolnościom, umiał bowiem przesuwać w atmosferze tony żelastwa z iście ptasią gracją. Choć licencja wydana przez Komisję Astronautyczną, nadająca Ashly’emu uprawnienia do pilotażu zarówno w atmosferze, jak i w przestrzeni kosmicznej… straciła ważność przed trzystu dwudziestu laty. Ashly Hanson przemieszczał się w czasie; urodzony w dość zamożnej rodzinie, w roku 2229 oddal cały swój majątek w powiernictwo Bankowi Jowiszowemu w zamian za możliwość dożywotniego korzystania z kapsuły zerowej (już wtedy uważano edenistów za najlepszych opiekunów takich kapsuł). Naprzemiennie to zapadał w pięćdziesięcioletni letarg, to się budził na pięć lat „galaktycznego włóczęgostwa”.

„Jestem futurologiem — powiedział Joshui przy ich pierwszym spotkaniu. — Odbywam podróż do wieczności. Czasem tylko wysiadam z wehikułu czasu, żeby się rozejrzeć”.

Joshua przyjął go do załogi nie tylko przez wzgląd na jego umiejętności, lecz i opowieści, jakie można było od niego usłyszeć.

— Dzięki, ale usuniemy piankę, jak każe podręcznik — rzekł do skłóconej dwójki.

Z membrany syntezatora mowy, umieszczonego na piersi Warlowa tuż powyżej skrzelowych wlotów powietrza, wydobyło się metaliczne westchnięcie. Podsunął do ust pękaty kieliszek i wlał nieco szampana przez zastawkę. Nie był w stanie wyrzec się alkoholu, chociaż dzięki filtrom krwi mógł w razie konieczności zadziwiająco szybko wytrzeźwieć.

Meyer pochylił się nad stołem.

— Co z Neevesem i Sipiką? — zapytał cicho Joshuę. — Masz jakieś wieści?

— A, tak. Zapomniałem, że wy nic nie wiecie. Wrócili do portu na drugi dzień po waszym odlocie na Ziemię. Mało brakowało, a ludzie zlinczowaliby drani. Sierżanci musieli ich ratować.

Siedzą w pudle i czekają na orzeczenie sądowe.

Meyer zmarszczył czoło.

— Skąd to czekanie? Myślałem, że Tranquillity z marszu feruje wyroki.

— Wielu tu oskarża Neevesa i Sipikę o śmierć swoich krewnych, którzy zaginęli w Pierścieniu. Dochodzi jeszcze sprawa odszkodowań. „Madeeir” wciąż jest wart półtora miliona fuzjodolarów, choć mu popaliłem bebechy. Osobiście mam to wszystko w nosie, ale rodzinom zabitych coś się chyba należy.

Meyer sięgnął po kieliszek.

— Parszywa sprawa.

— Chodzą słuchy o przymusowym wyposażaniu statków zbieraczy w sygnalizatory alarmowe.

— Nigdy się na to nie zgodzą, zanadto cenią sobie niezależność.

— Owszem, ale cóż, ja już w tym nie robię.

— Święta prawda — odezwała się Kelly Tirrel. Siedziała wciśnięta w bok Joshuy z nogą przewieszoną przez jego kolano, zarzucając mu rękę na szyję.

W takiej pozycji było mu nad wyraz wygodnie. Kelly włożyła dziś ametystową sukienkę z szerokim, wyciętym w kwadrat dekoltem, który ukazywał jej ponętne wdzięki, przynajmniej komuś siedzącemu tak blisko. Miała dwadzieścia cztery lata, drobną postać, czerwonobrązowe włosy i delikatną twarz. Przez ostatnie dwa lata była korespondentką na etacie w tutejszej filii konsorcjum prasowego Collinsa.

Spotkali się przed osiemnastu miesiącami, kiedy robiła reportaż o zbieraczach artefaktów, mający ukazać się w całej Konfederacji. Lubił ją, gdyż była niezależna i nie urodziła się w rodzinie milionerów.

— To miłe, że się o mnie troszczysz — powiedział.

— Wcale nie, ale chodzi o to, że my tu cierpimy na brak informacji, a ty zamierzasz rozbijać się po kosmosie tym swoim gruchotem. — Odwróciła się do Meyera. — Uwierzysz, że on nie chce mi dać namiarów na ten zamek, który znalazł?

— Jaki zamek? — zdziwił się zapytany.

— Znalazł w nim moduły elektroniczne Laymilów.

Na czerstwej twarzy Meyera pojawił się uśmiech.

— Ach, zamek. Nie opowiadałeś mi o tym, Joshua. Spotkałeś w nim rycerzy albo czarodziejów?

— Nie — odparł chłodno kapitan. — To była wielka sześcienna struktura. Nazwałem ją zamkiem ze względu na sprzęt bojowy.

Dostać się do środka to nie lada wyczyn, jeden fałszywy ruch i… — Zmarszczki poorały mu czoło.

Kelly przysunęła się odrobinę bliżej.

— Broń była sprawna? — Meyer dobrze się bawił.

— Nie.

— No to czemu mówisz, że tak tam niebezpiecznie?

— Niektóre systemy ciągle były zasilane z naładowanych ogniw.

Weźcie pod uwagę rozpad cząsteczkowy, któremu uległy w Pierścieniu. Jedno nierozważne trącenie i mamy krótkie spięcie. A potem piękną reakcję łańcuchową.

— Moduły elektroniczne i jeszcze działające ogniwa. Naprawdę, Joshua, niesamowite znalezisko.

Joshua spojrzał na niego posępnie.

— A on nie chce mi zdradzić, gdzie to jest — żaliła się Kelly.

— To przecież oczywiste, że jeśli tak duża rzecz przetrwała katastrofę, to może stanowić klucz do rozwiązania zagadki Laymilów. Puszczenie czegoś takiego w sensywizji ustawiłoby mnie na całe życie. Urzędowałabym w biurze u Collinsa. Cholera, miałabym własne biuro.

— Mogę ci sprzedać informację — rzekł Joshua. — Wszystko mam tu zapisane. — Postukał się po głowie. — Mój neuronowy nanosystem potrafi określić parametry orbitalne zamku z dokładnością do jednego metra. Mogę zlokalizować go dla ciebie w każdej chwili w ciągu najbliższych dziesięciu lat.

— Ile sobie liczysz? — zapytał Meyer.

— Dziesięć milionów fuzjodolarów.

— Dzięki, ja pasuję.

— I nie gryzie cię to, że wstrzymujesz postęp? — indagowała Kelly.

— Nie. Poza tym co się stanie, jeśli odpowiedź nie przypadnie nam zbytnio do gustu?

— Otóż to. — Meyer uniósł kieliszek.

— Ależ, Joshua! Ludzie mają prawo poznać prawdę. I nie trzeba za nich podejmować decyzji, tacy jak ty nie muszą ich bronić przed faktami. Tajemnice rodzą poczucie niepewności.

Joshua wywrócił oczy.

— Jezu. Wydaje ci się, że Bóg dal prawo reporterom wtykać nosy w nie swoje sprawy?

Kelly przytknęła Joshui kieliszek do ust, zachęcając go do picia szampana.

— Nie inaczej.

— Pewnego dnia dostaniesz za swoje, zobaczysz. Ale prędzej czy później i tak wyjdzie na jaw, co spotkało Laymilów. Tranąuillity ściągnęło tu liczną rzeszę naukowców, tylko patrzeć rezultatów.

— Oto cały ty, Joshua. Wieczny optymista. Bo tylko optymista myślałby poważnie o lataniu twoim statkiem.

— „Lady Makbet” niczego nie potrzebuje — żachnął się Joshua. — Zapytaj Meyera, to ci powie, że lepszych przyrządów nigdzie nie dostaniesz.

Kelly zatrzepotała długimi, ciemnymi rzęsami w stronę Meyera.

— O tak, absolutnie — poświadczył.

— A ja nadal nie chcę, żebyś się stąd ruszał — rzekła półszeptem, całując Joshuę w policzek. — Twój ojciec też posługiwał się dobrymi przyrządami, a ponadto statek był młodszy. I proszę, jak skończył.

— To co innego. Gdyby nie „Lady Makbet”, tamte sieroty ze stacji szpitalnej nigdy by tu nie dotarły. Tato musiał zdecydować się na skok mimo bliskości gwiazdy neutronowej.

Meyer jęknął boleśnie i wysączył drinka.

* * *

Joshua stał akurat przy bufecie, kiedy podeszła do niego nieznajoma kobieta. Wcale jej nie zauważył, póki się nie odezwała: jego uwaga skierowana była gdzie indziej. Barmanka nazywała się Helen Vanham, miała dziewiętnaście lat i fartuszek wycięty głębiej, niż to się zwykle zdarzało u Harkeya. Z ochotą usługiwała Joshui CaWertowi, kapitanowi statku gwiezdnego. Powiedziała, że kończy pracę o drugiej nad ranem.

— Kapitan Calvert?

Odwrócił oczy od przyjemnego widoku piersi i ud. Jezu, jakże podobał mu się ten tytuł!

— We własnej osobie.

Kobieta była czarna, i to bardzo. Przypuszczał, że genetyczne modyfikacje w jej rodzinie należały do rzadkości, chociaż tak ciemny kolor skóry budził w nim podejrzenia. Była niższa od niego o jakieś dwie głowy, a jej krótkie włosy przyprószyła siwizna.

Na oko mogła mieć sześćdziesiąt lat i starzała się chyba naturalnie.

— Jestem doktor Alkad Mzu.

— Dobry wieczór, pani doktor.

— Rozumiem, że szykuje pan statek do wyjścia w kosmos?

— Zgadza się, „Lady Makbet”. Najlepszy niezależny transportowiec po tej stronie królestwa Kulu. Chciałaby go pani wyczarterować?

— Niewykluczone.

Joshua wolał na razie nie drążyć tematu. Raz jeszcze przyjrzał się niskiej kobiecie. Alkad Mzu ubrała się w kostium z szarego materiału, wokół szyi wywinęła wąski kołnierz żakietu. Sprawiała wrażenie niezwykle poważnej osoby, rysy jej twarzy zastygły w wyrazie zimnej obojętności. Na obrzeżach podświadomości Joshua usłyszał coś jakby dzwoneczek alarmowy.

Jesteś nadwrażliwy, zganił siebie w duchu. Czy ona musi od razu stanowić zagrożenie, skoro się nie uśmiecha? W Tranquillity nic nie grozi człowiekowi, taka już jest uroda tego miejsca.

— W dzisiejszych czasach można chyba nieźle zarobić w medycynie — zagaił.

— Uzyskałam doktorat z fizyki.

— Pomyliłem się, przykro mi. Ale w fizyce też można chyba nieźle zarobić.

— Różnie bywa. Wchodzę w skład zespołu badającego szczątki po Laymilach.

— Tak? W takim razie musiała pani o mnie słyszeć. To ja znalazłem te moduły elektroniczne.

— Owszem, słyszałam, chociaż kryształy pamięciowe to nie moja dziedzina. Zajmuję się przede wszystkim ich napędem termojądrowym.

— Naprawdę? Czego się pani napije?

Alkad Mzu zmrużyła oczy i wolno rozejrzała się po otoczeniu.

— No tak, to przecież bar, prawda? W takim razie napiję się białego wina, dziękuję.

Joshua skinął na Helen Vanham, by podała mu wino. Uraczyła go w zamian bardzo przyjacielskim uśmiechem.

— Czego właściwie miałby dotyczyć kontrakt? — zapytał.

— Muszę odwiedzić pewien układ planetarny.

Mocno podejrzane, pomyślał Joshua.

— Właśnie do tego najlepiej się nadaje „Lady Makbet”.

A który system planetarny ma pani na myśli?

— Garissę.

Joshua ściągnął brwi; zdawało mu się, że zna większość układów planetarnych. Skonsultował się z plikiem kosmologicznym nanosystemu. I wtedy na dobre opuścił go dobry humor.

— Garissa została porzucona trzydzieści lat temu.

Alkad Mzu wzięła od barmanki smukły kieliszek i skosztowała wina.

— Nie została porzucona, kapitanie, tylko unicestwiona. Rząd omutański zgładził dziewięćdziesiąt pięć milionów ludzi. Po bombardowaniu Flota Konfederacji zdołała ewakuować pewną część, około siedmiuset tysięcy ocalałych. Wykorzystano frachtowce i statki kolonizacyjne. — Jej spojrzenie stało się mgliste. — Akcję ratunkową przerwano po miesiącu. Uznano ją za bezcelową.

Wszystkich, którzy przeżyli sam wybuch, dosięgnął opad radioaktywny, a także potop, fale tsunami i trzęsienia ziemi. Siedemset tysięcy spośród dziewięćdziesięciu pięciu milionów.

— Przykro mi, nie wiedziałem.

Wargi kobiety drżały wokół brzegu kieliszka.

— I nic dziwnego. Mówimy o odległej planetce, która umarła, zanim pan przyszedł na świat. Z politycznych racji, które już wtedy nikogo nie przekonywały. Dlaczego ktoś miałby o niej pamiętać?

Gdy barmanka przyniosła na tacce butelki szampana, Joshua przelał fuzjodolary z dysku płatniczego do barowego bloku rachunkowego. Na drugim końcu bufetu siedział mężczyzna o orientalnych rysach twarzy, ukradkiem obserwując doktor Mzu znad kufla z piwem. Joshua zmusił się, aby na niego nie patrzeć.

Uśmiechnął się do Helen Vanham i dodał hojny napiwek.

— Doktor Mzu, będę z panią szczery. Mogę polecieć do układu Garissy, lecz lądowanie, biorąc pod uwagę okoliczności, nie wchodzi w rachubę.

— Rozumiem, kapitanie. I doceniam pańską szczerość. Nie chcę tam lądować, chcę tylko odwiedzić to miejsce.

— Ee… Cóż, w porządku. Garissa to pani ojczyzna?

— Tak.

— Przykro mi.

— Już po raz trzeci słyszę to od pana.

— Cóż, zdarzają się takie chwile.

— Ile by mnie to kosztowało?

— Jedna pasażerka i lot w obie strony. Musiałaby pani wysupłać jakieś pięćset tysięcy fuzjodolarów. Wiem, że to fura pieniędzy, lecz zużycie paliwa wyniesie tyle samo bez względu na to, czy polecę z jedną osobą czy z pełną ładownią. A i załoga musi być w całym składzie, i wszystkim trzeba zapłacić.

— Wątpię, czy zdołam od razu zebrać pełną sumę. Moje uposażenie związane z pracą badawczą uważam za przyzwoite, ale nie jest ono aż tak wysokie. Zapewniam jednak, że po przybyciu na miejsce będę dysponować odpowiednimi funduszami. Czy to pana interesuje?

Joshua zacisnął palce na tacce, z trudem poskramiając ciekawość.

— Zapewne doszlibyśmy do jakiegoś porozumienia, lecz nie obędzie się bez stosownej zaliczki. Moje stawki nie są wcale wygórowane, niższych nigdzie pani nie znajdzie.

— Dziękuję, kapitanie. Czy mogłabym prosić o zestawienie parametrów pilotażowych pańskiego statku i jego zdolności przeładunkowych? Muszę wiedzieć, czy „Lady Makbet” jest w stanie spełnić moje dość specyficzne oczekiwania.

Jezu. Jeśli chce znać pojemność ładowni, co zamierza stamtąd sprowadzić? Cokolwiek to było, musiało przeleżeć w ukryciu przez trzydzieści lat.

Otworzyła kanał łączności, o czym go poinformował neuronowy nanosystem.

— Nie ma sprawy. — Przekazał jej datawizyjnie tabelę osiągów „Lady Makbet”.

— Będę w kontakcie, kapitanie. Dziękuję za wino.

— Cała przyjemność po mojej stronie.

Na drugim końcu barku Onku Noi, porucznik na służbie w Cesarskiej Flocie Oshanko, przydzielony do piątej sekcji wywiadu (Dział Rozpoznania Zagranicznego), dopił piwo i uregulował rachunek. Nanosystemowe programy filtrowania dźwięku pozwoliły mu wyodrębnić z gwaru i muzyki rozmowę, jaką Alkad Mzu odbyła z młodym, przystojnym kapitanem statku kosmicznego. Wstał teraz i otworzył kanał łączności z siecią telekomunikacyjną Tranquillity, prosząc o dostęp do komercjalnego podręcznego rdzenia pamięciowego kosmodromu. Plik z informacjami o „Lady Makbet” i Joshui Calvercie został przesłany datawizyjnie do neuronowego nanosystemu. Ledwie go zaczął przeglądać, wargi zadrżały mu z przejęcia. „Lady Makbet” była statkiem nieomalże wojennym, dysponującym napędem na antymaterię i wyrzutniami os bojowych, wyposażanym właśnie w najnowocześniejsze przyrządy. Zawahał się tylko na chwilę, aby mieć pewność, że wizualny profil Joshuy Calverta zostanie bez przeszkód przypisany do komórki pamięciowej nanosystemu, po czym wyszedł z baru Harkeya w ślad za doktor Mzu, trzymając się zawsze o pół minuty z tyłu.

Joshuę już wcześniej dręczyła ciekawość, lecz teraz jak urzeczony obserwował spod oka trzech mężczyzn śledzących niepozorną doktor Mzu, którzy prawie wpadli na siebie w drzwiach baru. A więc i tym razem nie zawiodła go intuicja.

Chryste, kim ona była?

Tranquillity wie, to pewne. Wie ponadto, że jest szpiegowana i kim są ci szpiedzy. A to znaczyło, że i Ione będzie wiedziała.

Wciąż łamał sobie głowę, jakie właściwie uczucia żywi wobec Ione. W całym wszechświecie nie znajdzie pewnie nikogo lepszego w łóżku, lecz świadomość, że tymi czarującymi, modrymi oczętami spogląda na niego Tranquillity, że wszystkie te beztroskie dziewczęce kaprysy są tylko przykrywką dla procesów myślowych chłodniejszych od zestalonego helu — stanowiła źródło niemałych konsternacji. Lecz to go nie odpychało. Miała całkowitą rację: nie był jej w stanie odmówić.

Powracał do niej dzień w dzień, instynktownie, niczym ptak wędrowny do ciepłych krajów. Podniecała go myśl, że może się kochać z Lordem Ruin, z Saldaną. Gdy ich ciała się splatały, był w siódmym niebie.

Ostatnimi dniami często sobie uzmysławiał, że męskie ego to władca marionetek z czarnym poczuciem humoru.

Joshua nie miał czasu rozmyślać nad zagadką doktor Mzu, zbliżał się do niego bowiem ktoś jeszcze. Odwrócił się z nieco zbołałą miną.

Trzydziestoletni mężczyzna w trochę znoszonym niebieskim, jednoczęściowym kombinezonie przeciskał się przez tłum, machając z ożywieniem ręką. Był niższy od Joshuy tylko o kilka centymetrów, miał krótkie czarne włosy oraz te regularne rysy twarzy, które sugerowały sporą dawkę genetycznych modyfikacji. Przywitał się uśmiechem bladym, ale i dość konfidencjonalnym.

— Tak? — zapytał Joshua obojętnie w drodze do stolika.

— Kapitan Calvert? Jestem Erick Thakrar, inżynier pokładowy piątego stopnia.

— Aha — mruknął Joshua.

Wybuch tysiąc decybelowego śmiechu Warlowa uciszył na moment gwary rozmów.

— Stopnie przydziela się zwykle na podstawie liczby wylatanych godzin — dodał Erick. — Długo pracowałem w obsłudze kosmodromu. Właściwie należałby mi się stopień trzeci, jeśli nie wyższy.

— I szuka pan zajęcia?

— Dokładnie.

Joshua wahał się. Wprawdzie brakowało mu wciąż dwóch osób do kompletu, w tym inżyniera pokładowego, lecz powróciło owo lodowate uczucie niepokoju, o wiele silniejsze niż w czasie rozmowy z doktor Mzu.

Jezu, kim jest ten facet? Seryjnym mordercą?

— Rozumiem — rzeki lakonicznie.

— To dla pana dobra okazja, bo proszę jedynie o stawkę specjalisty piątego stopnia.

— Wolę płacić załodze pewien procent od wartości kontraktu lub od zysku z transakcji, jeśli będziemy wozić własny towar.

— Brzmi zachęcająco.

Joshua nie znajdował w nim żadnej usterki. Młody, pełen entuzjazmu, niewątpliwie dobry z swoim fachu i chyba jeden z tych, którzy chętnie naginają prawo — czego nie sposób uniknąć, jeśli pilotuje się niezależny statek. Teoretycznie człowiek, jakiego dobrze mieć koło siebie. Tylko dlaczego budził w nim niepokój?

— W porządku, wezmę od pana życiorys, ale przejrzę go później — powiedział. — Dziś wieczór nie czuję się na siłach do podejmowania ważnych decyzji.

Na koniec zaprosił Thakrara do stolika, aby się przekonać, czy znajdzie on wspólny język z pozostałą trójką. Okazało się, że ma podobne poczucie humoru, kilka własnych historii do opowiedzenia, sporo pije, ale z pewnym umiarem.

Joshua obserwował ich przez coraz to bardziej różową mgiełkę (sprawka szampana), zmuszony raz po raz przesuwać Kelly na bok, aby nie zasłaniała widoku. Warlow polubił Ericka, podobnie jak Ashly Hanson i Melvin Ducharme, specjalista od silników; Erick zaprzyjaźnił się nawet z Meyerem i załogą „Udata”. Stał się jednym z nich.

I w tym cały kłopot, duma! Joshua. Thakrar za bardzo pasował do swej roli.

Kwadrans po drugiej nad ranem, nieźle już wstawiony, Joshua zdołał zwiać Kelly i wymknąć się z baru Harkeya w towarzystwie Helen Vanham. Mieszkała sama w apartamencie dwa pietra niżej.

W jej mieszkaniu nie dostrzegł wielu sprzętów, polipowe ściany były białe i puste. Wielkie kolorowe poduchy poniewierały się po topazowej, okrytej mchem podłodze, na kilku aluminiowych skrzyniach stały jak na stolikach butelki i kieliszki, a w kącie widniała potężna kolumna projektora AV. W łukowatych przejściach do sąsiednich pomieszczeń wisiały zsuwane jedwabne kotarki.

Ktoś namalował na nich kontury zwierząt; na jednej ze skrzyń leżały pędzle i słoiczki po farbach. Pod mchem, niczym skalne grzyby, pęczniały polipowe guzy: zalążki mebli rozwijające się wolno do form określonych przez Helen.

W ścianie naprzeciwko okna tkwił panel wydzielania jedzenia; swoiste dójki, niby żółtobrązowe gumowe smoczki, stały dumnie rzędem, wskazując na częste używanie. Od dawna już Joshua nie korzystał z paneli, choć jeszcze przed kilku laty, gdy cierpiał na brak gotówki, uważał to jedzenie za wybawienie.

Podobne urządzenie spotykało się w każdym mieszkaniu w Tranquillity. Z dystrybutorów wypływały jadalne pasty i soki owocowe, zsyntetyzowane przez zespoły gruczołów wewnątrz ściany.

Smakowały jak prawdziwe, pod tym względem nie sposób było odróżnić pasty od prawdziwego kurczaka, wołowiny, wieprzowiny czy baraniny, nawet kolory nie odbiegały za bardzo od pierwowzoru. Tylko ich konsystencja, takiej kleistej pulpy, zawsze odpychała Joshuę.

Płyny odżywcze wydzielane przez narządy trawienne przy południowej czapie biegunowej wchłaniane były przez gruczoły z sieci arterii oplatających habitat. Dochodził też recykling: u podstawy każdego drapacza gwiazd wyspecjalizowane organy rozkładały ludzkie nieczystości i wszelkie resztki organiczne. Porowate sekcje powłoki wydalały substancje toksyczne, aby w zamkniętej biosferze habitatu nie nawarstwiły się niebezpieczne osady.

Nie istniało coś takiego jak problem głodu w technobiotycznych habitatach, choć zarówno edeniści, jak i mieszkańcy Tranquillity importowali z całego obszaru Konfederacji znaczne ilości win i rzadkich przysmaków. Mogli sobie na to pozwolić, ale chyba nie Helen.

Nabrzmiałe „dójki” i brak jakichkolwiek zbytków nadawały mieszkaniu, pomimo jego rozmiarów, wygląd dziupli studenckiej.

— Zrób sobie drinka — powiedziała Helen. — A ja zrzucę z siebie ten szyty pod klientów fartuszek. — Przeszła do sypialni, zasunąwszy za sobą kotarę.

— Czym się zajmujesz oprócz pracy w barze Harkeya? — spytał.

— Studiuję sztukę! — odkrzyknęła. — Harkey daje mi forsę na rozrywki.

Joshua oderwał wzrok od butelek i z większym niż przedtem zainteresowaniem przyjrzał się namalowanym zwierzętom.

— Dobrze ci idzie?

— Może kiedyś będzie szło lepiej. Nauczyciel twierdzi, że mam wyczucie formy. Ale to pięcioletnie studia i nadal jeszcze poznajemy zasady malowania i rysunku. Za rok przejdziemy do technologii AV, a za dwa lata dojdzie synteza nastroju. Strasznie się to ślimaczy, ale bez podstaw ani rusz.

— Od jak dawna robisz u Harkeya?

— Dwa miesiące. Miła praca. Wy, ludzie z przemysłu kosmicznego, lubicie dawać napiwki i nie pchacie się z łapami jak te palanty z finansjery. Przez tydzień pracowałam w wieżowcu świętego Pelhama. Okropność!

— Spotkałaś kiedyś Ericka Thakrara? Siedział ze mną przy stoliku, taki pod trzydziestkę, w niebieskim kombinezonie.

— Jasne. Od dwóch tygodni wpada regularnie. Też nie skąpi na napiwki.

— Wiesz może, gdzie pracował?

— W dokach. Firma Lowndes, o ile się nie mylę. Zatrudnił się kilka dni po przylocie.

— Którym statkiem przyleciał?

— „Shah of Kai”.

Joshua otworzył kanał łączności z siecią telekomunikacyjną Tranquillity, prosząc datawizyjnie o dostęp do bazy danych w biurze Lloyda. „Shah of Kai” okazał się wycofanym ze służby we Flocie lekkim frachtowcem o napędzie termonuklearnym i maksymalnym przyspieszeniu 6 g, zarejestrowanym w pewnej spółce holdingowej z układu Nowej Kalifornii. Jedna z ładowni zawierała kapsuły zerowe dla oddziału piechoty, poza tym okręt dysponował laserowym systemem obrony zbliżeniowej. Jednostka bojowa osiedla asteroidalnego.

Mam cię, pomyślał Joshua.

— Widziałaś kogoś z załogi? — zapytał.

Helen pojawiła się w progu sypialni. Miała na sobie koszulkę z przezroczystego opalu z długimi rękawami i białe welurowe buty sięgające do połowy ud.

— Później ci powiem — odparła.

Joshua mimowolnie oblizał wargi.

— Mam plik ze świetnym pomieszczeniem, które pasuje do twojego stroju, gdybyś zechciała go wypróbować.

Postąpiła krok do przodu.

— Dawaj.

Uruchomił plik środowiskowy i nakazał nanosystemowi otworzyć kanał łączności z Helen. Nerwy wzrokowe zarejestrowały krótkotrwały rozbłysk. Skromnie urządzone mieszkanie ustąpiło miejsca jedwabnym ścianom cudownego, pustynnego namiotu.

W mosiężnych urnach przy wejściu rosły wysokie paprocie, długi stół bankietowy zastawiony był złotymi półmiskami i błyszczącymi od klejnotów pucharami, a egzotyczne wzorzyste draperie kołysały się wolno w podmuchach ciepłego, suchego wiatru, który hulał po szkarłatnej pustyni. Za plecami Helen znajdowała się zasłonięta część namiotu, choć lekko uchylone jedwabie ukazywały rąbek olbrzymiego łoża z purpurową pościelą i adamaszkowym baldachimem, wznoszącym się na słupkach z czerwonymi frędzlami niczym wschodzące słońce wycięte z materiału.

— Miło tu — przyznała Helen, rozglądając się pobieżnie.

— To tutaj Lawrence z Arabii przyjmował swoje nałożnice w osiemnastym wieku. Był szejkiem czy królem, który walczył z cesarstwem rzymskim. Stuprocentowo oryginalny zapis sensywizyjny ze staruszki Ziemi. Kapitan pewnego statku, mój przyjaciel, odwiedził muzeum i od niego to dostałem.

— Poważnie?

— Jasne. Ten Lawrence miał sto pięćdziesiąt żon, tak mówią.

— Rany. I wszystkim osobiście dogadzał?

— Pewnie, bo i musiał. Broniła ich przecież armia eunuchów.

Żaden inny człowiek nie mógł się do nich zbliżyć.

— Czy te czary zaraz się nie rozwieją?

— A chcesz się przekonać?

* * *

Umysł Ione ogarniał sypialnię Helen Vanham: światłoczułe komórki w nagich polipowych ścianach, podłodze i suficie dawały jej kompletną wizualizację pomieszczenia, tysiąckroć bardziej szczegółową od projekcji AV. Mogła poruszać się po sypialni, jakby tam rzeczywiście była… co też w pewnym sensie odpowiadało prawdzie.

Rolę łóżka pełnił zwyczajny dmuchany materac na podłodze, Helen leżała na wznak, na niej zaś siedział Joshua, pomału i metodycznie rozrywając jej haleczkę.

— Interesujące — zauważyła Ione.

— Skoro tak twierdzisz — odparło chłodno Tranquillity.

Za jego plecami Helen machała długimi nogami w pończochach. Chichotała i piszczała, w miarę jak on zdzierał z niej kolejne paski bielizny.

— Nie chodzi mi wcale o seks, chociaż tak się podniecił, że pewnego dnia sama chyba włożę na siebie coś w tym stylu.

Myślałam o tym, jak zareagował na widok Ericka Thakrara.

— Znowu dały o sobie znać jego rzekome zdolności parapsychiczne?

— W ciągu tygodnia dwunastu chętnych ubiegało się o stanowisko inżyniera pokładowego statku. Wszyscy posiadali wymagane uprawnienia. Ale gdy tylko Erick poprosił go o pracę, zaraz nabrał podejrzeń. Nadal uważasz, że to ślepy traf?

— Przyznaję, że działania Joshui wskazują na pewien stopień pozazmysłowego postrzegania.

— Nareszcie! Dziękuję.

— Czy to oznacza, że decydujesz się na tę ekstrakcję zygoty?

— Tak. Chyba że masz jakieś obiekcje.

— Nigdy bym się nie sprzeciwiał przyjęciu twojego dziecka, ktokolwiek byłby jego ojcem. To będzie przecież także nasze dziecko.

— A ja go nigdy nie poznam — stwierdziła ze smutkiem.

— Nigdy tak naprawdę. Zobaczę tylko kilka pierwszych lat jego dzieciństwa, podobnie jak krótko widziałam swego ojca.

Czasami myślę, że nasza tradycja jest zbyt okrutna.

— Będę go kochał. I opowiadał mu o tobie, kiedy tylko zapyta.

— Dziękuję. Zresztą nie zapominajmy o innych dzieciach.

Te poznam.

— Z Joshuą?

— Możliwe.

— Co zamierzasz w związku z jego spotkaniem z doktor Mzu?

Ione westchnęła z irytacją. Obraz sypialni Helen uległ rozmyciu. Rozejrzała się po gabinecie wypełnionym meblami z ciemnego drewna — kilkusetletnimi antykami, które sprowadził z Kulu jej dziadek. Cała otaczająca Ione rzeczywistość, przesiąknięta na wskroś historią, przypominała jej o rodowej spuściźnie i ciążących na nią obowiązkach. Było to uciążliwe brzemię, którego długo unikała, a które już wkrótce musiała udźwignąć.

— Nic mu nie powiem, a przynajmniej na razie. Joshua jest siódmym kapitanem, do którego zwróciła się doktor Mzu w ciągu ostatnich pięciu miesięcy. Ona po prostu sieje zamęt, żeby sprawdzić, jak zareagujemy.

— Ci wszyscy agenci wywiadu dostaną przy niej nerwicy.

— Wiem. Po części to moja wina. Nie wiedzą, co się stanie, jeżeli spróbuje uciec. Nie istnieje Lord Ruin, do którego mogliby się zwrócić, pamiętają jedynie obietnicę mojego ojca.

— Wciąż obowiązującą?

— Oczywiście, że tak. Nigdy nie dam jej zgody na opuszczenie habitatu. Jeśli kiedykolwiek zaryzykuje ucieczkę, sierżanci mają ją powstrzymać. A jeśli wsiądzie na statek, będziesz musiał użyć broni strategicznej.

— Nawet jeśli tym statkiem okaże się „Lady Makbet”?

— Joshua nie będzie próbował jej stąd wywieźć, zwłaszcza że go o to poproszę.

— A jeśli jednak spróbuje?

Ione zacisnęła palce na małym srebrnym krzyżyku zawieszonym pod szyją.

— Strzelaj bez wahania.

— Przykro mi. Wyczuwam twoją boleść.

— To czysto teoretyczne rozważanie. On tego nie zrobi.

Ufam Joshui. Nie kieruje nim żądza pieniędzy. Mógł już opowiedzieć ludziom o moim istnieniu. Ta reporterka, Kelly Tirrel, dałaby fortunę za tak sensacyjną wiadomość.

— Wątpię też, żeby przyjął ofertę doktor Mzu.

— I dobrze. Ale to mi daje dużo do myślenia. Ludzie potrzebują jakiegoś zapewnienia, że za twoimi uprawnieniami stoi rzeczywista osoba. Jak sądzisz, czy jestem już na tyle dojrzała, aby pokazać się publicznie?

— Jeśli chodzi o sferę psychiki, już od wielu lat jesteś gotowa. Lecz fizycznie… być może. W każdym razie dojrzałaś do tego, żeby przyjąć na siebie ciężar macierzyństwa. Aczkolwiek uważam, iż powinnaś się ubierać w coś bardziej stosownego do swej pozycji społecznej.

Ione spojrzała po sobie. Nosiła różowe bikini i kusą zieloną bluzeczkę, strój idealny na wieczorne wyprawy pływackie do zatoczki.

— Trudno odmówić ci racji.

* * *

Przy południowej czapie biegunowej nie było półek cumowniczych dla czarnych jastrzębi. Polip tworzący tę półkulę miał grubość dwukrotnie większą od zwyczajnej powłoki, dzięki czemu mógł w sobie pomieścić kilka zbiorników wielkości małego jeziora ze związkami węglowodorowymi czy też potężne narządy trawienia minerałów. Narządy te wytwarzały krążące później w rozległej podpowłokowej sieci kanałów różnorodne płyny odżywcze, które zaopatrywały w pokarm warstwę kariokinetyczną odpowiedzialną za regenerację polipa, gruczoły wydzielania jedzenia w apartamentach wieżowców, cokoły na półkach kosmodromu, gdzie pobierały pokarm lądujące statki technobiotyczne, jak również wszystkie te wyspecjalizowane organy, które uczestniczyły w zachowaniu równowagi środowiskowej habitatu. Trudno byłoby wytyczyć dojścia do zewnętrznej powłoki wśród gęsto upakowanych zespołów tych kolosalnych wnętrzności.

Nie powstał tu także nieobrotowy kosmodrom. W zewnętrznej stożkowatej pokrywie widniała podobna do krateru gardziel półtorakilometrowej średnicy. Od środka jej powierzchnię porastały rurowate rzęski — stumetrowe kolce, na które nadziewał się asteroidalny rumosz zwożony przez statki z wewnętrznego pierścienia Mirczuska. Wydzielane z rzęsek enzymy opłukiwały skalne bryły i rozdrabniały je na gruz i pył — okmchy łatwiej przyswajalne, pochłaniane i trawione już bez większych trudności.

Brak kosmodromu nad czapą w połączeniu z rozlanym wokół jej podstawy słonowodnym morzem sprawiał, że niewiele się działo na zboczach krateru. Dwa pierwsze kilometry nad zatoczkami, niczym w starożytnym górskim gospodarstwie, pocięte były tarasami, obsadzone kwitnącymi krzewami i sadami pielęgnowanymi przez serwitory rolnicze. Ponad tarasami błotnista gleba lgnęła do coraz to bardziej stromego polipowego podłoża; tę pierścieniową łąkę porastała gęsto trawa, której korzenie próbowały przeciwdziałać skutkom grawitacji, zapobiegając erozji. Zarówno trawa, jak i gleba kończyły się raptownie trzy kilometry od pokrywy, gdzie polip piął się w górę na kształt ściany urwiska. Na samej jego osi wynurzała się na całej długości masywnego habitatu tuba świetlna: walcowata siatka przewodników organicznych, w których potężnym polu magnetycznym utrzymywała się fluoryzująca plazma, dająca wnętrzu światło i ciepło.

Michael Saldana doszedł do wniosku, że spokojna, niemal wyludniona kraina pod południową czapą nadaje się wyśmienicie na miejsce dla ośrodka badawczego. Biurowce i laboratoria zajmowały obecnie ponad dwa kilometry kwadratowe niżej położonych tarasów — największy kompleks wolno stojących budynków wewnątrz habitatu przypominał kampus jakiegoś zamożnego, prywatnego uniwersytetu.

Biuro dyrektora programu znajdowało się na ostatnim piętrze pięciokondygnacyjnego budynku administracji — przysadzistego walca z lustrzanego szkła miedziowego otoczonego szarymi, kolumnowymi balkonami. Zbudowany z tyłu kampusu na wysokości pięciuset metrów nad poziomem morza, zapewniał niezwykły, panoramiczny widok na subtropikalną sawannę niknącą w sinej dali.

Parker Higgens był niezwykle dumny z tego widoku, bezsprzecznie najpiękniejszego w całym Tranquillity, traktując go jako jedną z przyjemności, na którą zasłużył sobie ósmy dyrektor programu badawczego — dodatek do komfortowego biura wyposażonego w ciemnopurpurowe meble z drewna ossalowego, które sprowadzono z Kulu jeszcze przed kryzysem abdykacyjnym. Parker Higgens miał osiemdziesiąt pięć lat. Nominację otrzymał przed dziewięciu laty na mocy jednego z ostatnich rozporządzeń Lorda Ruin oraz z łaski Boga (tudzież przodka na tyle majętnego, że pozwolił sobie na porządne modyfikacje genetyczne). Spodziewał się piastować swoje stanowisko przez następne dziewięć lat. Przed dwudziestu laty zrezygnował z pracy naukowej i skupił się na administracji. Na tym polu odnosił rozliczne sukcesy: tworzył zgrane zespoły, poskramiał nieznośne charaktery, wiedział, kiedy przycisnąć, a kiedy odpuścić. Skuteczni kierownicy programów badawczych należeli do rzadkości, każdy jednak przyznawał, że pod jego kierownictwem prace przebiegały bez większych zgrzytów.

Parker Higgens lubił utrzymywać w swoim świecie ład i porządek, był to jego przepis na powodzenie, nic więc dziwnego, że doznał szoku, kiedy pewnego ranka przyszedł do pracy i zastał za swoim biurkiem młodą blondynkę rozpostartą wygodnie w głębokim, wyściełanym krześle.

— A kimże ty jesteś, do jasnej cholery?! — wrzasnął. I wtedy zobaczył pięciu sierżantów stojących na baczność pod ścianami.

Jedynie oni sprawowali w Tranquillity władzę policyjną, półświadome technobiotyczne serwitory kontrolowane kanałami afinicznymi przez osobowość habitatu. Przestrzeganie prawa wymuszali skrupulatnie i bezstronnie. Zaprojektowano ich na budzących strach humanoidów, dwumetrowych drągali opancerzonych brązowoczerwonym egzoszkieletem; wieloczłonowe pierścienie w stawach zapewniały im pełną operatywność przegubów. W topornie uformowanych głowach oczy osadzone były na dnie głębokich poziomych szczelin. Ludzkie ciało najbardziej przypominały ich dłonie, pokryte błoniastą skórą zamiast egzoszkieletu. Oznaczało to, że mogli posługiwać się wszystkimi przedmiotami stworzonymi dla człowieka, ze szczególnym uwzględnieniem broni. Każdy z nich nosił za pasem pistolet laserowy, porażacz mózgu i mankiety bezpieczeństwa. Pas wystarczał im za całą garderobę.

Parker Higgens popatrzył w osłupieniu na sierżantów, potem skierował wzrok z powrotem na dziewczynę. Miała na sobie bardzo drogi jasnoniebieski kostium, a jej błękitne oczy onieśmielały głębią spojrzenia. I ten nos… Parker może i był biurokratą, ale nie idiotą.

— To… pani? — wyszeptał z niedowierzaniem.

Ione uśmiechnęła się blado, powstała i wyciągnęła dłoń.

— Tak, dyrektorze. Obawiam się, że ja. Ione Saldana.

Uścisnął z wahaniem jej dłoń, która wydała mu się wyjątkowo chłodna i drobna. Na palcu dziewczyny dostrzegł sygnet: na czerwonym rubinie wyryto feniksa w koronie, herb Saldanów. Był to pierścień książęcy, którego Michael nie raczył oddać strażnikowi królewskich klejnotów, udając się na zesłanie. Parker Higgens widział go po raz ostatni na palcu Maurice’a Saldany.

— Czuję się zaszczycony — bąknął. Omal mu się przy tym nie wypsnęło: Ależ ty jesteś dziewczyną! — Znałem pani ojca, był nieprzeciętnym człowiekiem.

— Dziękuję. — Twarz Ione pozostała kamienna. — Zdaję sobie sprawę, dyrektorze, że jest pan zajęty, lecz chciałabym dziś zwiedzić ośrodek badawczy. Niech kierownicy wydziałów przygotują sprawozdania ze swej działalności i w ciągu dwóch dni dadzą mi je do przeglądu. Starałam się być na bieżąco z postępami badań, lecz zapoznawanie się z nimi za pośrednictwem zmysłów Tranquillity i wysłuchanie wyjaśnień na miejscu to dwie zupełnie różne rzeczy.

Wszechświat Parkera Higgensa zadrżał w posadach. Inspekcja… i czy to się komuś podobało, czy nie, ta oto panienka zarządzała funduszami, bez których upadłby cały program. Co będzie, jeśli…

— Ma się rozumieć. Osobiście panią oprowadzę.

Ione obeszła biurko.

— Mogę o coś zapytać? Czy program badania cywilizacji Laymilów będzie kontynuowany? Poprzedni Lordowie Ruin bardzo…

— Proszę się nie lękać, dyrektorze. Moi przodkowie mieli bezwzględną rację: trzeba dołożyć wszelkich starań, aby rozwikłać tajemnicę Laymilów.

Oddaliła się wizja nieuchronnego nieszczęścia i Parker doznał wrażenia, jakby zza chmur wyjrzało nagle słońce. A jednak wszystko miało skończyć się szczęśliwie. Prawie wszystko. Dziewczyna!

Spadkobiercy Saldanów zawsze byli mężczyznami.

— Tak, proszę pani!

Eskorta sierżantów otoczyła Ione.

— Za mną — rzuciła, po czym wyszła z biura.

W mało dostojny sposób nogi dyrektora spontanicznie przyspieszyły kroku. Żałował, że ludzie nie wykonują jego rozkazów z podobnym animuszem.

* * *

A więc jednak trzeci Lord Ruin!

Wieść ta gruchnęła trzydzieści siedem sekund po tym, jak Ione weszła w towarzystwie Parkera Higgensa do budynku laboratoryjnego mieszczącego wydział genetyki roślin. Każdy pracownik instytutu wyposażony był w neuronowy nanosystem. Gdy tylko minął moment instynktownego strachu przed karą za jakieś wykroczenie i towarzyszący temu szok na widok dyrektora i pięciu sierżantów wchodzących bez uprzedzenia ledwie dziesięć minut od rozpoczęcia pracy — gdy padły pierwsze słowa powitania, profesorowie i technicy zaczęli pośpiesznie otwierać kanały łączności z siecią telekomunikacyjną habitatu. Każdy przekaz datawizyjny rozpoczynał się mniej więcej tak: Nie uwierzysz w to, ale…

Ione obejrzała projekcje AV genów ksenobiotycznych roślin, zamknięte inspekty z kiełkami przeciskającymi się przez warstwę gleby oraz donice z wielkimi, podobnymi do paproci roślinami o szkarłatnych liściach. Skosztowała też jakieś małe owoce, czarne i pomarszczone.

Kiedy przyjaciele, znajomi i koledzy zostali już poderwani na nogi, upłynęło kolejne piętnaście sekund, zanim komuś przyszło do głowy powiadomić media.

Ione i Parker Higgens przeszli z laboratorium zajmującego się budową roślin do wydziału analiz strukturalnych habitatów Laymilów. Ludzie stali szpalerem wzdłuż kamiennej alejki, depcząc po rabatach. Oklaski i wiwaty podążały za nią na podobieństwo fali, ten i ów gwizdał z uznaniem na jej widok. Sierżanci musieli delikatnie odsuwać na bok co bardziej energicznych widzów. Ione ściskała ręce i machała tłumom.

Pięć spośród najbardziej liczących się w Konfederacji agencji prasowych posiadało swoje biura w Tranquillity i wszystkie one dowiedziały się o wizycie Ione w instytucie badawczym już w ciągu pierwszych dziewięćdziesięciu sekund trwania jej inspekcji.

Zdumiony asystent redaktora z biura Collinsa zapytał natychmiast osobowość habitatu, czy to prawda.

— Tak — brzmiała zwięzła odpowiedź.

Przerywano zaplanowane wcześniej programy poranne, aby przekazać sensacyjną wiadomość. Reporterzy gnali w stronę wagoników kolejki tunelowej. Redaktorzy bez chwili zwłoki otwierali kanały łączności ze swoimi wtyczkami wśród personelu badawczego, żądni najświeższych raportów. Datawizyjne przekazy ustępowały sensywizyjnym, w miarę jak napływały do studia impulsy nerwów wzrokowych i słuchowych reporterów. Po dwudziestu minutach osiemdziesiąt procent mieszkańców Tranquillity albo oglądało na projektorach AV zaimprowizowaną przez Ione przechadzkę, albo odbierało przekaz sensywizyjny poprzez łącza neuronowych nanosystemów.

To dziewczyna, Lord Ruin jest dziewczyną, Boże, Saldanowie dostaną obłędu, koniec szans na pojednanie z królestwem.

W laboratorium fizjologicznym pracowało dwóch Kiintów; jeden z nich zjawił się w oszklonym holu, aby powitać Ione. Był to imponujący i poruszający widok: kruche dziewczę stojące twarzą w twarz z olbrzymim ksenobiontem.

Śnieżnobiała skóra Kiinta (właściwie dorosłej samicy) połyskiwała w jasnych promieniach poranka, jakby się ubrał w świetlistą otoczkę. Obłe cielsko dziewięciometrowej długości i trzymetrowej szerokości stało na ośmiu tłustych, słoniowatych nogach. Głowę miało niemal tak długą, jak Ione była wysoka i to ją troszkę deprymowało, kojarzyła się bowiem z prymitywną tarczą; koścista, nieco odęta, trójkątna i zwężająca się ku dołowi, podzielona na dwie płaszczyzny biegnącym przez środek zgrubieniem. W połowie jej długości szkliła się para oczu, zaraz nad sześcioma otworami oddechowymi w kosmatych otoczkach, które drżały przy każdym oddechu. Wąskie zakończenie głowy pełniło funkcję dzioba, wspomaganego przez parę mniejszych, odchylnych segmentów.

Dwa wyrostki ramienne, wynurzywszy się przy karku, zaczęły się wydłużać wokół górnej części głowy. Wyglądały jak gołe macki.

Wtem pod skórą zafalowały mięśnie traktamorficzne i koniec prawego ramienia ukształtował się na podobieństwo ludzkiej dłoni.

— Witamy cię serdecznie, Ione Saldana — odezwał się Kiint w jej myślach.

Edeniści nie potrafili wyczuć jakiejkolwiek formy komunikacji między Kiintami, lecz ci swobodnie korzystali z ludzkich kanałów afinicznych. Może posiadali wrodzone zdolności telepatyczne? Był to jeden z licznych sekretów enigmatycznych ksenobiontów.

— Zainteresowanie tym przedsięwzięciem badawczym przynosi ci chlubę — dodał Kiint.

— A ja dziękuję, że nas wspieracie — odpowiedziała Ione.

— Z tego, co słyszałam, zainstalowane przez was analizatory okazały się niezwykle przydatne.

— Czyż mogliśmy odrzucić zaproszenie twego dziadka?

Przezorność, jaką się wykazał, jest rzadką cechą w waszej rasie.

— Kiedyś chciałabym o tym z wami porozmawiać.

— Naturalnie. Teraz jednak musisz dokończyć swoje wspaniałe wystąpienie. — Myśli tej towarzyszyła pewna nuta powściąganej wesołości.

Kiint wyciągnął swą uformowaną na poczekaniu rękę i na moment dotknęły się ich dłonie. Zwalista głowa pochyliła się z lekka.

Szmery zdumienia przeszły po ludziach zebranych w holu.

Rany, kto by pomyślał! Nawet Kiint jest pod wrażeniem.

Po dokonaniu inspekcji Ione stała samotnie w sadzie poza obrębem instytutu, otoczona przyciętymi na kształt grzybów drzewkami o gałązkach okrytych puchem kwiecia. Płatki wirowały wolno w powietrzu, zaścielając sięgającą kostek trawę śnieżnobiałym kobiercem. Stalą odwrócona plecami do habitatu, toteż całe wnętrze wydawało się zawijać wokół niej niby dwie szmaragdowe fale o grzywach splecionych na firmamencie w długiej płomienistej linii białego, skrzącego się światła.

— Chcę wam powiedzieć o wierze, jaką pokładam w tych wszystkich, którzy mieszkają w Tranquillity — zaczęła. — Sto siedemdziesiąt lat temu zbudowaliśmy od podstaw społeczeństwo szanowane w całej Konfederacji. Jesteśmy niezależni, właściwie całkowicie wolni od przestępczości i zamożni, zarówno we wspólnocie, jak i każdy z osobna. Mamy prawo być dumni z tego osiągnięcia, ponieważ nie zostało nam ono dane, okupiliśmy je ciężką pracą i wyrzeczeniami. A sukces wymaga stwarzania dogodnych warunków do rozwoju przemysłu i przedsiębiorczości. Mój ojciec i dziadek całą duszą wspierali prywatną inicjatywę, tworząc środowisko, w którym handel i przemysł podnoszą standard życia mieszkańców i pozwalają im pracować na lepszą przyszłość następnych pokoleń. W Tranquillity marzenia mają większą niż gdziekolwiek szansę, by się spełnić. Przedmiotem mojej głębokiej nadziei jest to, że wciąż będziecie próbowali nadać im realny kształt.

Wobec tego przyrzekam poświęcić moje rządy zachowaniu ekonomicznych, prawnych i politycznych uwarunkowań, dzięki którym inni patrzą dziś z zazdrością na nasze postępy, a my możemy z optymizmem patrzeć w przyszłość.

Obraz i głos, a wraz z nimi aromatyczna woń kwiatów przestały docierać do studiów datawizyjnych. A mimo to nie dało się zapomnieć tego nieśmiałego uśmieszku.

Chryste: młoda, ładna, bogata i inteligentna. Co wy na to?

Do wieczora Tranquillity zarejestrowało osiemdziesiąt cztery tysiące zaproszeń dla Ione. Oczekiwano jej na przyjęciach i obiadach, proszono o wygłoszenie mowy, wręczenie nagrody, a nawet o udział w posiedzeniach zarządu spółek międzygwiezdnych. Projektanci mody oferowali jej swoje kolekcje, organizacje dobroczynne błagały, aby objęła je swoim patronatem. Dotychczasowi znajomi traktowali Ione jak wcielenie mesjasza. Każdy starał się z nią zaprzyjaźnić. A Joshua… Joshua był w kiepskim humorze, ponieważ przez cały wieczór wolała przeglądać sprawozdania z niezwykłych reakcji mieszkańców Tranquillity, niż pójść z nim do łóżka.

Remont „Lady Makbet” miał potrwać jeszcze dwa tygodnie, to również nie dawało mu spokoju. W ciągu dwudziestu godzin zorganizowano siedemdziesiąt pięć lotów czarterowych mających rozwieźć po całej Konfederacji nagrania z wystąpienia Ione. Agencje prasowe toczyły z sobą zażartą wojnę na procenty oglądalności, pragnąc jak najszybciej i na możliwie wielu światach przekazać bombową wiadomość. Dowódcy statków kosmicznych przeklinali podpisane wcześniej kontrakty na przewóz zwyczajnych towarów, a niektórzy nawet je zrywali. Ci, co nie byli akurat związani żadną umową, żądali teraz astronomicznych sum, które wypłacano im bez szemrania.

Jak Konfederacja długa i szeroka, łowcy skandali brali na usta Ione, rozniecając na nowo żywe zainteresowanie odszczepieńczą gałęzią rodu Saldanów. Odgrzebano nawet z zapomnienia zamierzchłą tajemnicę Laymilów.

Handlarze robili nadzwyczajne kokosy na gadżetach i modzie w stylu Ione. Na jej podobieństwo dyrektorzy z błękitnej awangardy kształtowali nową serię kobiecych modeli — Zespoły grające mood fantasy komponowały o niej utwory. Nawet Jezzibella oświadczyła, że Ione jest milutka i kiedyś chętnie się z nią prześpi.

Agencje prasowe na światach książęcych Kulu poświęciły jej wystąpieniu raczej niewielką uwagę. Królewska rodzina nie cenzurowała co prawda środków masowego przekazu, lecz nie uważała pojawienia się nowego Lorda Ruin za sprawę wartą świętowania. Na czarnym rynku sensywizyjne nagrania z Ione osiągały jednak zawrotne ceny.

* * *

To właśnie dzięki tym zerwanym kontraktom dwa dni później Joshua podpisał swoją pierwszą w życiu umowę czarterową.

Roland Frampton był przedsiębiorcą i przyjacielem Barringtona Griera, od którego dowiedział się, że za dwa tygodnie „Lady Makbet” będzie gotowa do startu.

— Niech no tylko dorwę tego McDonalda, każę pociąć drania na przeszczepy — rzekł Roland ze złością. — „Corum Sister” nie dostanie już nigdy żadnego zamówienia po tej stronie Jowisza, moja w tym głowa.

Joshua popijał wodę mineralną i kiwał głową współczująco.

Urok baru Harkeya rozwiewał się za dnia, jakkolwiek w drapaczu gwiazd to określenie nabierało symbolicznego znaczenia. Pomimo to biorytmy mieszkańców habitatu warunkowała tuba świetlna, zatem organizm Joshui wiedział, że jest już późny ranek.

— Dawałem mu dobrze zarobić, nie darłem z niego skóry.

I latał dla mnie regularnie. A teraz zjawia się ta cholerna dziewczyna i wszyscy dostają obłędu.

— Hej! Ja się cieszę, że Saldana znowu rządzi tym całym interesem — zaprotestował Barrington Grier. — Jeśli jest choć w połowie tak dobra jak jej poprzednicy, to będzie nam się żyło jak w raju.

— Niby tak, w sumie nic do niej nie mam — poprawił się szybko Frampton. — Ale ludziom już zupełnie odbija. — Potrząsnął wymownie głową. — Słyszeliście, ile agencje prasowe dawały za lot na Avon?

— Jasne — odparł Joshua z szerokim uśmiechem. — Time Universe wysiało na Avon „Udata” z Meyerem.

— Rzecz w tym, Joshua, że siedzę po uszy w gównie — rzekł Roland Frampton. — Moi klienci pieklą się, że nie dostaną na czas nanonicznych suplementów. W Tranquillity żyje mnóstwo dzianych staruszków, przemysł medyczny przynosi tu krociowe zyski.

— Na pewno się jakoś dogadamy.

— Wykładam karty na stół, Joshua. Zapłacę ci za lot trzysta pięćdziesiąt tysięcy fuzjodolarów i dorzucę siedemdziesiąt tysięcy premii, jeśli zdołasz je tu sprowadzić do pięciu tygodni, licząc od dzisiaj. Później mogę ci zaproponować długoterminowy kontrakt, loty na Rosenheim regularnie co sześć miesięcy. Nie ma co wybrzydzać.

Joshua zerknął na Melvina Ducharme’a, który mieszał leniwie kawę. Podczas remontu statku nauczył się polegać na swoim specu od silników, dobiegającym pięćdziesiątki mężczyźnie z bogatym, przeszło dwudziestoletnim doświadczeniem w lotach międzygwiezdnych. Śniady inżynier potaknął lekko głową.

— Niech będzie — zgodził się Joshua. — Ale znasz moje warunki, Roland. „Lady Makbet” nie wyjdzie z doku, póki nie uznam, że wszystko zostało należycie zmontowane. Nie będę niczego popędzać i nie pozwolę na żadną fuszerkę dla jakiejś tam premii.

Roland Frampton patrzył żałosnym wzrokiem.

— Oczywiście, Joshua, doskonale cię rozumiem.

Uścisnęli sobie dłonie i przeszli do szczegółów.

Po dwudziestu minutach nadeszła Kelly Tirrel; rzuciła torbę na dywan i usiadła z przesadnym westchnieniem. Przywoławszy kelnerkę, zamówiła kawę, po czym musnęła ustami policzek Joshuy.

— Podpisałeś kontrakt? — zapytała.

— Właśnie nad tym pracujemy. — Rozejrzał się szybko po barze, lecz nigdzie nie zauważył Helen Vanham.

— To masz się z czego cieszyć. Boże, co za dzień! Mój wydawca miota się jak w ukropie.

— Wystąpienie Ione wszystkich zaskoczyło, co? — zapytał Barrington Grier.

— I to jak — przyznała Kelly. — Od piętnastu godzin z rzędu pracuję nad historią królewskiej rodziny. Składamy na wieczór program dokumentalny. Ci Saldanowie to bardzo dziwne typy.

— Ty przedstawisz materiał? — spytał Joshua.

— Skądże. Tę fuchę dostała Kirstie McShane. Dziwka. No, wiecie, sypia z redaktorem działu aktualności. Ja pewnie skończę jako reporterka w dziale mody czy coś w tym stylu. Gdybyśmy chociaż dostali wcześniej cynk, mogłabym się przygotować, znaleźć jakieś dojście.

— Nawet Ione nie wiedziała, kiedy dokładnie to nastąpi — odparł.

— Dopiero od dwóch tygodni myślała poważnie o publicznym wystąpieniu.

W złowieszczej ciszy głowa Kelly obróciła się wolno w stronę Joshui.

— Co?

— Ee… — Miał wrażenie, jakby znalazł się raptem w stanie nieważkości.

— Ty ją znałeś? Wiedziałeś, kim jest?

— Czyja wiem, może trochę… Owszem, wspominała coś o tym.

Kelly porwała się na równe nogi, omal nie przewracając krzesła.

— Wspomniała?! Joshua, ty gnoju! Od trzech lat nie było w Konfederacji takiej sensacji jak sprawa Ione Saldany, a ty wiedziałeś i nic mi nie mówiłeś? O ty samolubny, arogancki, perfidny ksenojebco! Spałam z tobą, zależało mi… — Zazgrzytała zębami i chwyciła torbę. — Nic to dla ciebie nie znaczyło?

— Oczywiście, że znaczyło. Było mi z tobą… — zażądał od nanosystemu dostępu do słownika synonimów — …przeuroczo.

— Ty draniu! — Postąpiła dwa kroki w stronę drzwi i odwróciła się gwałtownie. — W łóżku też miałam z ciebie gówniany pożytek! — wykrzyknęła.

Każdy w barze Harkeya gapił się na niego. Na wielu twarzach pojawiły się uśmiechy. Przymknął na chwilę oczy i westchnął z rezygnacją.

— Ech, te kobiety. — Okręcił się na krześle i zwrócił do Rolanda Framptona. — A w sprawie wysokości ubezpieczenia…

* * *

Czegoś podobnego do tej jaskini Joshua nie widział jeszcze w Tranquillity. Sklepienie miała w przybliżeniu półkuliste, średnicę około dwudziestu metrów i równe podłoże z białego polipa.

Regularność rysów ścian naruszały jednak organiczne wypustki — wielkie kalafiorowate narośle, które niekiedy drżały z lekka, gdy im się przyglądał; dało się też zauważyć twarde pączki mięśni zwierających. Wnęki z przyrządami o medycznym wyglądzie były scalone z polipem; nie wiedział, czy zostały z niego wymodelowane, czy też wchłonięte osmotycznie.

Całe to miejsce miało „biologiczny” charakter. Czuł się tutaj nieswojo.

— Cóż to takiego? — zapytał dziewczynę.

— Centrum klonowania łonowego. — Ione wskazała na jeden ze zwieraczy. — W czymś takim hodujemy serwoszympansy.

Wszystkie serwitory w habitacie są bezpłciowe, więc nie mogą mieć potomstwa. Tranquillity musi je rozmnażać. Jest kilka typów serwoszympansów: oczywiście sierżanci, do tego dochodzą rozmaite twory wyspecjalizowane chociażby do remontów trakcji czy konserwacji tuby świetlnej. Ogółem mamy czterdzieści trzy odrębne gatunki.

— Aha. To dobrze.

— Łona podłączone są bezpośrednio do przewodów pokarmowych, nie potrzeba tu wiele dodatkowego sprzętu.

— Jasne.

— I ja tu się rozwijałam.

Joshua zmarszczył brwi. Wołał o tym nie myśleć.

Ione podeszła do stojącego na ziemi i sięgającego jej do pasa stalowoszarego urządzenia elektronicznego. Zielone i bursztynowe diody mrugały wesoło. U góry we wgłębieniu widniała cylindryczna kapsuła zerowa, długa na dwadzieścia centymetrów i na dziesięć szeroka. Jej powierzchnia przypominała mocno zmatowiałe lustro. Kanałem afinicznym Ione przekazała polecenie technobiotycznym procesorom urządzenia i zaraz otwarło się wieko kapsuły.

Joshua wpatrywał się milcząco w kulisty sustentator, który Ione umieszczała w środku. Przecież to był jego syn. W głębi duszy pragnął położyć temu kres, sprawić, by dziecko narodziło się zwykłym sposobem — chciał je poznać i patrzeć, jak dorasta.

— Zwyczaj pozwala nadać teraz dziecku imię — powiedziała Ione. — Jeśli masz ochotę.

— Marcus. — Imię jego ojca. Nawet się nie namyślał.

Jej szafirowe oczy były szkliste, odbijało się w nich skąpe, perłowe światło pasów elektroforescencyjnych.

— Oczywiście. A zatem Marcus Saldana.

Joshua otworzył usta, gotów zaprotestować.

— Dziękuję — rzekł potulnie.

Wieko się zamknęło i powierzchnia kapsuły przybrała czarną barwę. Nie wyglądała na rzeczywisty przedmiot, prędzej na szczelinę, za którą zieje kosmiczna pustka.

Długą chwilę przyglądał się kapsule. Czy można odmówić Ione?

Wsunęła mu rękę pod ramię, po czym wyszli z centrum klonowania na korytarz.

— Jak przebiega remont „Lady Makbet”?

— Nie najgorzej. Inspektorzy z Komisji Astronautycznej zatwierdzili integrację systemów. Zabieramy się za składanie kadłuba, co powinno zabrać jakieś trzy dni. Jedna ostateczna inspekcja, certyfikat zdolności do lotów kosmicznych i mogę startować.

Podpisałem kontrakt z Rolandem Framptonem na dostawę towaru z Rosenheimu.

— To świetna wiadomość. Wobec tego mam cię dla siebie jeszcze przez cztery noce.

Przyciągnął ją odrobinę bliżej.

— Jasne, jeśli tylko się wcisnę między twoje umówione spotkania.

— Chyba jakoś znajdę dla ciebie te parę godzin. Dziś wieczór biorę udział w przyjęciu dobroczynnym, ale wrócę przed jedenastą, obiecuję.

— Super. Spisałaś się na medal, Ione. Naprawdę, dałaś im wszystkim popalić. Wiesz, jak cię teraz kochają?

— I nikt się jeszcze nie spakował i nie zwinął interesu, żaden z poważnych przedsiębiorców czy plutokratów. To mój wielki sukces.

— Najwięcej zawdzięczasz przemówieniu. Jezu, gdyby jutro były wybory, zostałabyś prezydentem.

Na niewielkiej stacyjce czekał już na nich wagonik kolejki tunelowej. Dwaj sierżanci odstąpili na boki, gdy drzwi się rozsunęły.

Joshua popatrzył najpierw na nich, potem zajrzał do wnętrza dziesięciomiejscowego wagoniku.

— Nie mogliby tu poczekać? — zapytał niewinnie.

— Dlaczego?

Uśmiechnął się zalotnie.

* * *

Drżąc z lekka, przywarła doń całym ciałem, mokrym od potu i rozpalonym. On siedział na skraju fotela, ciasno opięty w talii jej nogami. Klimatyzator pracował głośno, wymuszając obieg niezwykle wilgotnego powietrza.

— Joshua?

— Yhm. — Pocałował ją w szyję, głaszcząc jędrne pośladki.

— Kiedy stąd odlecisz, nie będę już cię mogła ochraniać.

— Wiem.

— Nie rób głupstw. Nie próbuj być lepszy od swojego ojca.

Potarł nosem podbródek Ione.

— Masz to u mnie. Jeszcze mi życie nie zbrzydło.

— Joshua?

— Tak?

Odsunęła głowę i spojrzała mu prosto w oczy, aby nie zlekceważył jej słów.

— Kieruj się instynktem.

— Nic innego nie robię.

— Proszę, Joshua. Nie chodzi mi o przedmioty, ale również o ludzi. Uważaj na ludzi.

— Zgoda.

— Obiecujesz?

— Obiecuję.

Powstał, choć Ione wciąż na nim wisiała. Czuła jego rosnące podniecenie.

— Widzisz te uchwyty dla rąk? — zapytał.

Podniosła wzrok.

— Owszem.

— Złap się i nie puszczaj.

Wyciągnąwszy ręce, chwyciła dwie stalowe klamry przy suficie. Gdy Joshua ją puścił, wydała z gardła zduszony okrzyk: nie sięgała stopami podłogi. A on wyprostował się z szelmowskim uśmiechem, pchnął ją delikatnie i powoli rozkołysał.

— Joshua! — Ione rozchyliła nogi w najwyższym punkcie łuku.

Ruszył do przodu ze śmiechem.

* * *

Holując swój bagaż, Erick Thakrar wfrunął do centrum kontrolnego doku MB 0-330. Zatrzyma! się wprawnym ruchem przy poręczy. Przed szybą bańki zebrała się bardzo liczna grupa ludzi.

Wszystkich rozpoznawał, głównie inżynierów pracujących przy remoncie „Lady Makbet”. Każdy z nich harował bez wytchnienia przez ostatnie tygodnie.

Erick nie uskarżał się na nadmiar pracy, gdyż dawała mu pewność, że zdobył sobie miejsce wśród załogi statku. Obolałe plecy i wieczne zmęczenie stanowiły cenę, którą warto było zapłacić.

Już za dwie godziny miał wyruszyć w podróż.

Gwar rozmów przycichł, gdy ludzie zdali sobie sprawę z jego obecności. Zrobiono mu nieco miejsca przy przezroczystej ścianie bańki. Uspokoił nerwy i wyjrzał na zewnątrz.

Teleskopowe podnośniki dźwigały platformę z ustawionym na nim statkiem. Po chwili ze szczelin w matowoszarym kadłubie wysunęły się panele termozrzutu.

— Gotowi do rozłączenia — przekazał datawizyjnie dyspozytor doku. — Bon voyage, Joshua. Uważaj na siebie.

Przewody startowe odskoczyły od części rufowej „Lady Makbet”. Wokół krawędzi statku rozbłysły pomarańczowe płomyczki, gdy silniki korekcyjne zaczęły go unosić nad platformę z gracją dowodzącą wielkich umiejętności pilota.

Ekipa remontowa zaczęła bić brawo i krzyczeć z entuzjazmem.

— Erick?

Obejrzał się na dyspozytora.

— Joshua kazał ci przekazać, że mu przykro, ale Lord Ruin uważa cię za dupka.

Erick skierował wzrok z powrotem na pusty dok. Platforma opadała powoli. Z góry spłynęło niebieskie światło, kiedy jonowe silniki sterujące statku przejęły rolę korekcyjnych.

— A to sukinsyn — mruknął, oszołomiony.

* * *

„Lady Makbet” zawierała w sobie cztery oddzielne moduły mieszkalne, dwunastometrowe kule zgrupowane w piramidalnym kształcie w samym sercu statku. A skoro wydatek na ich wyposażenie stanowił znikomy procent ogólnych kosztów pojazdu kosmicznego, zostały świetnie urządzone.

Każdy z modułów B, C i D — kul umieszczonych niżej — podzielony był czterema pokładami, z czego dwa środkowe miały identyczny rozkład kabin, sal rekreacyjnych, kuchni i łazienek.

Na pozostałych pokładach rozplanowano różnorakie pomieszczenia magazynowe, składy narzędziowe, warsztaty konserwacyjne i komory śluzowe hangarów mieszczących kosmolot i wielofunkcyjny pojazd serwisowy.

Moduł A przeznaczono na mostek kapitański, który zajmował połowę drugiego od góry pokładu, a zawierał konsole i fotele amortyzacyjne wszystkich sześciu członków załogi. Neuronowe nanosystemy mogły się porozumiewać z komputerem pokładowym z dowolnego miejsca na statku, pełnił on zatem w większej mierze funkcję centrum dowodzenia aniżeli tradycyjnego mostka nawigacyjnego.

Ekrany konsol i projektory AV wspomagały tutaj datawizyjne informacje wykresami działania poszczególnych układów.

Licencja pozwalała „Lady Makbet” na przewóz trzydziestu pasażerów w kabinach mieszkalnych albo też — gdyby usunąć prycze i zamontować na ich miejsce kapsuły zerowe — siedemdziesięciu ludzi w stanie uśpienia. A ponieważ statkiem obecnie podróżował jedynie Joshua wraz z załogą, nie można było narzekać na brak miejsca. Joshua mieszkał w największej kabinie, która zajmowała ćwierć pokładu mostkowego. Taki a nie inny jej wystrój zaprojektował jeszcze Marcus Calvert, a on postanowił go zachować. Krzesła pochodziły z jakiegoś luksusowego statku pasażerskiego, wycofanego ze służby przed z górą półwieczem; dwuczęściowe rzeźby z czarnej pianki przypominały po złożeniu muszle gigantycznych małży. Półki dźwigały zabezpieczone przed skutkami przyspieszeń oprawne w skórę tomiska ze starożytnymi mapami gwiezdnych szlaków. Przezroczysta bańka osłaniała komputer nawigacyjny z modułu załogowego statku „Apollo” (wątpliwej autentyczności). Najważniejszym jednak sprzętem, z punktu widzenia Joshuy, była klatka do uprawiania seksu w warunkach nieważkości: kulista siatka powleczonych gumą prętów, którą rozkładało się pod sufitem. Wewnątrz człowiek mógł dokazywać do woli bez lęku, że uderzy się o pokład czy o jakiś twardy i ostry mebel. Joshua zamierzał ją wypróbować na wszystkie sposoby z Sarą Mitcham, dwudziestoczteroletnią specjalistką od systemów pokładowych przyjętą zamiast Thakrara.

Wszyscy leżeli na fotelach z pozapinanymi pasami, kiedy Joshua podnosił „Lady Makbet” z platformy doku 0-330. A czynił to z naturalną łatwością, niczym poczwarka wysuwająca po raz pierwszy skrzydła do słońca; miał świadomość, że tę swobodę zawdzięcza głównie swoim zmodyfikowanym łańcuchom DNA.

W jego myśli wkradały się wektory lotu wysyłane z centrum kontroli ruchu na kosmodromie, gdy jonowe silniki sterujące popychały niespiesznie statek. Wygasił je poza krawędzią ogromnego dysku konstrukcji kratowych, włączając najpierw zapasowy silnik odrzutowy, a potem pozostałe dwa główne silniki termojądrowe. Siła ciężkości wzrosła bardzo szybko, kiedy opuszczali pole grawitacyjne Mirczuska, kierując się w stronę zielonego sierpa oddalonej o siedemset kilometrów Falsii.

Lot dziewiczy trwał piętnaście godzin. Programy testowe sprawdzały działanie wszystkich systemów. Z silników termojądrowych wyciskano krótkotrwałe przyspieszenia 7 g, prześwietlając plazmę w poszukiwaniu śladów ewentualnych zaburzeń. Badano wydajność układów regulacji składu powietrza w każdym module mieszkalnym, jak również układy sterownicze, czujniki, stabilizatory ruchu cieczy w zbiornikach paliwowych, izolację termiczną, obwody zasilania, generatory… milion tych elementów, z których składa się statek kosmiczny.

Joshua unieruchomił „Lady Makbet” na orbicie dwieście kilometrów nad jałową, usianą kraterami powierzchnią księżyca, aby załoga mogła odpocząć przez półtorej godziny. Kiedy ostatecznie formalny raport potwierdził, że ogólna sprawność eksploatacyjna statku spełnia wymogi Komisji Astronautycznej, włączył silniki termojądrowe i ruszył z powrotem w stronę zamazanej, ochrowo — żółtej tarczy gazowego olbrzyma.

Jednostki adamistów ustępowały jastrzębiom nie tylko pod względem zdolności manewrowej, ale też sposobu wykonywania nadświetlnych skoków translacyjnych. Statek technobiotyczny potrafił tak wymodelować tunel czasoprzestrzenny, aby terminal otworzył się w punkcie o wymaganych współrzędnych bez względu na początkową pozycję na orbicie czy wektor przyspieszenia, gdy tymczasem jednostki w rodzaju „Lady Makbet” dokonywały przemieszczeń wyłącznie wzdłuż linii lotu, bez możliwości najmniejszego dryfu. Przez to ograniczenie kapitanowie tracili dużo czasu pomiędzy skokami, ponieważ za każdym razem musieli ustawić statek dokładnie na wybraną gwiazdę. W przestrzeni międzygwiezdnej nie sprawiało to aż takich trudności, wystarczyło wziąć poprawkę na naturalny błąd, ale początkowy skok z układu słonecznego musiał być na tyle precyzyjny, na ile to było w ludzkiej mocy, ażeby odchyłki współrzędnych wynurzenia nie zaczęły wymykać się spod kontroli. Gdyby statek kosmiczny wystartował z asteroidy oddalającej się od portu docelowego, dowódca mógłby korygować kurs przez wiele dni, ponosząc olbrzymie koszty zużycia paliwa, korzystano więc zwykle z najbliższej osiągalnej planety: raz podczas każdego jej okrążenia nadarzała się sposobność wykonania skoku w kierunku określonej gwiazdy w galaktyce.

„Lady Makbet” weszła na orbitę kołową sto osiemdziesiąt pięć tysięcy kilometrów od Mirczuska, zachowując dziesięciotysięczny margines bezpieczeństwa. Zakłócenia grawitacyjne nie pozwalały statkom adamistów na skoki translacyjne, gdy odległość od gazowego olbrzyma wynosiła mniej niż sto siedemdziesiąt pięć tysięcy kilometrów.

W umyśle Joshui komputer nawigacyjny wyświetlił datawizyjnie linie wektorów. Kapitan zobaczył pod sobą rozległe, skłębione zwały pasm burzowych i skradającą się ku niemu czarną krawędź terminatora. Trajektoria lotu „Lady Makbet” przedstawiała się jako tuba złożona z zielonych neonowych pierścieni, zlewających się w dali w jednolitą nić, która zakręcała poza nocną stronę Mirczuska. Zielone pierścienie przemykały wokół kadłuba statku z zawrotną prędkością.

Rosenheim ukazał się nad gazowym olbrzymem w postaci nikłego białego światełka, ujętego w czerwone nawiasy.

— Generatory w gotowości — zameldował Melvin Ducharme.

— Dahybi? — spytał Joshua.

— Obwody modelowania stabilne — odparł spokojnie Dahybi Yadew, ich oficer węzłowy.

— W porządku, pełna gotowość do skoku. — Gdy dał polecenie ładowania węzłów, cała moc wyjściowa generatorów zasiliła obwody modelowania. Rosenheim wznosił się wyżej i wyżej nad powierzchnię gazowego olbrzyma, „Lady Makbet” pędziła po swej orbicie.

Jezu, nareszcie skok.

Nanosystemowy program monitorujący procesy fizjologiczne organizmu donosił, że jego tętno osiągnęło sto uderzeń na minutę i rosło. W tej decydującej chwili zdarzały się przypadki paniki u ludzi ogarniętych myślą o rozstrojonych punktach energii. A wystarczyła jedna usterka, jeden wadliwy program nadzorczy.

Nie ze mną te numery! Nie z tym statkiem.

Polecił datawizyjnie komputerowi złożyć panele termozrzutu i zespoły czujników.

— Węzły naładowane — oznajmił Dahybi Yadew. — Maleństwo należy do ciebie.

Uśmiechnął się szeroko. Zawsze należało.

Mrugnęły jonowe silniki korekcyjne, poprawiając trajektorię lotu.

Rosenheim nasunął się w sam środek wektora zielonych pierścieni.

Ułamki sekundy topniały do zera: dziesiętne, setne, tysięczne.

Polecenie Joshui przemknęło poprzez węzły modelowania z prędkością światła. Popłynęła energia, jej gęstość gwałtownie wzrosła do nieskończoności. Powstały niespodziewanie horyzont zdarzeń objął kadłub „Lady Makbet”. Po pięciu milisekundach zapadł się w sobie, zabierając statek.

* * *

Erick Thakrar zjechał windą na czterdzieste trzecie piętro wieżowca świętego Michała. Tam wysiadł i kolejne dwa piętra zszedł schodami. W holu na czterdziestym piątym piętrze nie spotkał żywej duszy. W tej krainie biur połowa z nich zawsze świeciła pustkami; poza tym była godzina dziewiętnasta miejscowego czasu.

Wszedł do biura Sił Powietrznych Konfederacji.

Komandor Olsen Neale podniósł wzrok ze zdumieniem, gdy Erick pojawił się w jego gabinecie.

— A cóż ty, u diabła, tu jeszcze porabiasz? Myślałem, że „Lady Makbet” odleciała.

Erick usiadł ciężko na krześle przed biurkiem.

— Owszem, odleciała — rzekł, po czym wyjaśnił, co się stało.

Komandor wsparł głowę na rękach i zmarszczył czoło. Erick Thakrar był jednym z sześciu działających w Tranquillity agentów służb wywiadowczych CNIS, którzy mieli za zadanie wkręcać się do załóg czarnych jastrzębi i niezależnych statków (zwłaszcza tych z napędem na antymaterię), aby tym sposobem szukać informacji o stacjach produkujących antymaterię i o poczynaniach piratów.

— Lord Ruin ostrzegł CaWerta? — zapytał kapitan w zadumie.

— Tak mi powiedział dyspozytor doku remontowego.

— Wielki Boże, tylko tego nam trzeba, żeby ta mała Ione zmieniła Tranquillity w jakąś anarchistyczną ostoję piractwa. Mamy tu co prawda bazę czarnych jastrzębi, lecz Lordowie Ruin zawsze wspierali działania Konfederacji. — Komandor Neale zerknął na polipowe ściany, po czym utkwił wzrok w projektorze AV sterczącym z biurkowego bloku procesorowego, jakby się spodziewał, że osobowość habitatu skontaktuje się z nim i zaprzeczy jego oskarżeniom. — Uważasz, że jesteś spalony?

— Nie wiem. Ekipa remontowa pomyślała, że to jakiś dowcip.

Joshua Calvert zatrudnił pewną dziewczynę na moje miejsce. Podobno dosyć atrakcyjną.

— No tak, to do niego podobne. Machnął na ciebie ręką, znalazł sobie laleczkę i wziął nogi za pas.

— W takim razie skąd ta wzmianka o Lordzie Ruin?

— Bóg raczy wiedzieć. — Neale westchnął przeciągle. — Chcę, żebyś nadal próbował się gdzieś zaokrętować. Wkrótce się okaże, czy naprawdę jesteś spalony. Nagram to na fleks z poufnym sprawozdaniem i niech się tym martwi admirał Aleksandrovich.

— Tak, sir. — Erick Thakrar zasalutował i wyszedł.

Kapitan Neale długo siedział za biurkiem, obserwując, jak za oknem przesuwa się gwiaździste niebo. Myśl, że Tranquillity mogłoby wkroczyć na drogę przestępczą, wydała mu się przerażająca, zwłaszcza biorąc pod uwagę owo szczególne, utrzymywane tu przez dwadzieścia siedem lat status quo. Na koniec wywołał z pamięci plik nanosystemowy z materiałami na temat doktor Mzu. Zaczął przeglądać listę okoliczności upoważniających go do zorganizowania zamachu na jej życie.

11

Bardziej przesądni mieszkańcy Aberdale szeptali między sobą, że po ucieczce Marie Skibbow jakieś złowrogie fatum zawisło nad ich wioską. Nie odczuli wprawdzie żadnej wyraźnej zmiany w swej sytuacji materialnej, lecz wyglądało na to, że spadła na nich nagle istna plaga przygnębiających i nieszczęśliwych wypadków.

Marie nie myliła się co do reakcji rodziny. Kiedy ostatecznie ustalono prawdę (Rai Molvi potwierdził, że weszła na pokład „Coogana”, a Scott Williams widział, jak wrzucała drwa do paleniska, kiedy łajba odpływała), Gerald Skibbow wpadł w dziką furię, określając postępek córki mianem zdrady. Domagał się od Powela Mananiego, aby ten pognał konno za statkiem, a jak nie, to skorzystał z bloku nadawczo — odbiorczego i nakazał sędziemu okręgowemu aresztować dziewczynę, gdy „Coogan” będzie przepływał koło Schuster.

Powel wyjaśnił mu grzecznie, że w świetle prawa Marie jest osobą dorosłą, a ponieważ nie podpisała kontraktu osiedleńczego z Towarzystwem Rozwoju Lalonde, to mogła robić, co jej się podobało. Gerald, z łkającą Loren u boku, pomstował na dziejącą mu się krzywdę, potem zaczął narzekać na niekompetencję miejscowych przedstawicieli LDC. W tym momencie nadzorca zesłańców, wyczerpany poszukiwaniami GwynaLawesa, a wcześniej całym dniem spędzonym w siodle na zaganianiu błąkających się po sawannie zwierząt — doskoczył do Geralda z pięściami. Rai Molvi, Horst Elwes i Leslie Atcliffe musieli ich siłą rozdzielić.

Odtąd nikt już nie wspominał w domu imienia wyrodnej córki.

Wydzierane dżungli pola i plantacje zajmowały już tak duży obszar, że ledwo nadążano z karczowaniem pieniących się bujnie chwastów, które próbowały wtargnąć z powrotem na uprawne grunty. Walka z nimi była trudna i wyczerpująca nawet dla zdyscyplinowanych zesłańców. Dalsze wycinki lasu nie wchodziły w rachubę, póki nie zebrano jeszcze pierwszych plonów. Bardziej delikatne odmiany ziemskich warzyw zmagały się bez ustanku z napastliwymi deszczami. Chociaż poddano je genetycznym modyfikacjom, to jednak pomidory, cukinie, sałaty, selery, kapusty i oberżyny rodziły się z pomarszczonymi, oklapniętymi i żółknącymi po brzegach liśćmi. Pewnego razu rozszalała się taka burza, że połowa drobiu zaginęła, a potem opary mgły przez wiele dni snuły się nad dżunglą.

Dwa tygodnie po wizycie „Coogana” do przystani dobił inny statek handlowy, „Louis Leonid”. Gdy kapitan podał ceny, omal nie wybuchły zamieszki; odpłynął w pośpiechu, przysięgając ostrzegać wszystkich żeglarzy w dorzeczu Juliffe przed wsiami nad Quallheimem.

Na dodatek ginęli ludzie. Po Gwynie Lawesie przyszła kolej na Rogera Chadwicka, który się utopił. Prąd zniósł ciało kilometr w dół rzeki. Później straszna tragedia przydarzyła się rodzinie Hoffmanów: Donnie i Judy wraz z dwójką nastoletnich dzieci, Angie i Thomasem, spalili się pewnej nocy w swoim domu na sawannie.

Dopiero rankiem Frank Kava dostrzegł cienką smużkę dymu nad pogorzeliskiem i wszczął alarm. Znalezione ciała były tak doszczętnie zwęglone, że nawet w dobrze wyposażonym laboratorium medycznym nie od razu by stwierdzono, że przyczyną śmierci był strzał z myśliwskiej strzelby laserowej oddany w oko z odległości pięciu centymetrów.

* * *

Horst Elwes wetknął dolny zaostrzony koniec krzyża trzydzieści centymetrów w rozmiękłą ziemię, po czym zaczął go dociskać butem. Krzyż zbił własnoręcznie z drewna majopi i choć bardziej udany wyszedłby zapewne spod ręki Lesliego, to ten był przynajmniej nieskalany. Wydawało mu się, że to wiele znaczy dla młodziutkiej Angie.

— Nie ma żadnych dowodów — rzekł, patrząc na żałośnie małą, prostokątną mogiłę.

— E tam! — mruknęła Ruth Hilton, podając mu krzyż Thomasa.

Podeszli razem do grobu chłopca. Horst z wysiłkiem przypominał sobie twarz Thomasa. Dzieciak miał trzynaście lat, zawsze roześmiany, zawsze w ruchu. Krzyż wbił się w ziemię z głośnym mlaśnięciem.

— Sam mówiłeś, że to sataniści — upierała się Ruth. — Cholera, wiemy przecież, że ci trzej osadnicy w Durringham zostali zamordowani.

— Napadnięci — poprawił Horst. — Zostali napadnięci.

— Zamordowani z zimną krwią.

Na krzyżu nóż rozszczepieniowy wypalił niezgrabnie imię chłopca. Mogłem się lepiej postarać, pomyślał Horst. Nieszczęsny Thomas nie zasłużył na to, żebym strugał mu krzyż po pijanemu.

— Zamordowany czy napadnięty… to się działo w innym świecie, Ruth. Czy naprawdę było kiedyś takie miejsce jak Ziemia? Mówią, że przeszłość jest tylko wspomnieniem. Ostatnio coraz trudniej mi wspominać Ziemię. Czy to aby nie znak, że już jej nie ma?

Spojrzała na niego z troską w oczach. Ksiądz był nie ogolony i pewnie chodził głodny. Ogródek warzywny, który kiedyś założył, zarósł rozłogami chwastów. Horst, dawniej taki otyły, teraz wyraźnie zeszczuplał. Większość mieszkańców Aberdale straciła na wadze, lecz w zamian ludziom wyrobiły się mięśnie. A tymczasem księdzu skóra wisiała luźno pod brodą. Podejrzewała, że znalazł sobie jeszcze jedno źródło trunków, odkąd stała na końcu pomostu, wylewając do rzeki trzy ostatnie butelki szkockiej.

— Gdzie urodził się Chrystus, Horst? Gdzie umarł za grzechy śmiertelników?

— Proszę, proszę, co za gorliwość. Pozwól, a w mig zrobię z ciebie świeckiego kaznodzieję.

— Mam dość własnych zmartwień na głowie. Muszę karmić kozę i kurczęta. Muszę się opiekować Jay. Co zrobimy z tymi zesłańcami?

— Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci kamieniem.

— Horst!

— Przepraszam. — Spojrzał ze smutkiem na trzymany przez nią krzyż. Wepchnęła mu go do ręki.

— Nie chcę, żeby tu mieszkali. Cholera, mały Jason Lawes włóczy się bez przerwy za Quinnem Dexterem jak szczeniak na smyczy. Czyżbyś tego nie widział?

— A kto z nas odwiedza dziś Rachel i Jasona? O tak, jakże pomocnymi sąsiadami byliśmy dla niej przez ten pierwszy tydzień po śmierci Gwyna. Nawet przez dziesięć dni. Ale teraz… Żeby tak w kółko to samo, tygodniami, bez końca, kiedy ma się własną rodzinę na karku? Ludzie rezygnują, brak im wytrwałości. Nic dziwnego, że zaraz wyznaczają zesłańców do pomocy Rachel.

Zrobili swoje, więc mają czyste sumienie. Ale ja nikogo nie obwiniam. Ten świat nas wykańcza, Ruth. Każe nam myśleć wyłącznie o sobie, na nic więcej nie zostaje czasu.

W takiej chwili Ruth wolała nie powtarzać pogłosek o Rachel Quinnie Dexterze. Gwyn, biedaczysko, zginął nie dalej jak przed pięcioma tygodniami. Czy ta idiotka nie mogła poczekać z tym trochę dłużej?

— Kiedy to się wreszcie skończy, Horst? Kto będzie następny? Wiesz, co śni mi się po nocach? Że Jay biega za tym supermacho Jacksonem Gaelem lub za Lawrence’em Dillonem z tą jego ładną buzią i zimnym uśmiechem. Takie mam właśnie sny. I ty chcesz mi wmówić, że nie muszę się niczego obawiać, że zwyczajnie histeryzuję? Sześciu zabitych w ciągu pięciu tygodni.

Sześć śmiertelnych wypadków. Z tym trzeba coś zrobić.

— Racja! — Horst wbił do ziemi krzyż Judy Hoffman. Woda zebrała się wokół drewna. Jak krew, pomyślał. Jak brudna krew.

* * *

Dżungla powoli parowała. Padało przed niecałą godziną, więc każdy pień i liść ociekał jeszcze wodą. Gęsta warstwa śnieżnobiałej mgły sięgała ludziom do pasa, co oznaczało, że zesłańcy idący tropem zwierzyny ledwo widzieli swoje buty. Wiązki światła przedzierające się przez sklepienie listowia błyszczały niczym złote nici w przesyconym wilgocią powietrzu. Z oddali dochodziły gulgoty i świsty ptactwa — chór głosów, które już dawno nauczyli się rozróżniać.

Teren był tu nierówny, pokryty wężowymi, dość wysokimi pagórkami. Drzewa na skarpach wyrastały pod dziwacznymi kątami, wykręcone do góry i wsparte na splątanych korzeniach podporowych. Popielate pnie, rzadko grubsze niż na trzydzieści centymetrów, zdawały się wiotkie w stosunku do wysokości, która niemal zawsze przekraczała dwadzieścia metrów; korony składały się ze splecionych parasoli szmaragdowych liści. Na pniach nic nie rosło, a przy masywnych korzeniach nawet pnączom i niskim krzewom brakowało zwykłej im zadziorności.

— Tu nie ma żadnej zwierzyny — stwierdził Scott Williams po półgodzinie wdrapywania się na nieprzeliczone pagórki i brodzenia w zbierającej się wokół nich wodzie. — W tej części lasu nie ma czego szukać.

— I o to chodzi — odparł Quinn. — Dlatego nikt się tu nigdy nie zapuszcza.

Wyprawili się do puszczy wczesnym rankiem. Z początku maszerowali dobrze wydeptaną ścieżką, prowadzącą na południe od Aberdale do zagród na sawannach. Jak na myśliwych przystało, wzięli z sobą cztery pożyczone strzelby laserowe i jedną elektromagnetyczną. Quinn prowadził ich ścieżką przez pięć kilometrów, potem skręcił w dżunglę. Odtąd szli na zachód. Postanowił wybierać się co tydzień na poszukiwania, przy czym blok naprowadzający, który zabrał Hoffmanom, pozwalał im na przeczesanie za każdym razem innej okolicy.

Pięknie się obłowili przed dwoma tygodniami. Donnie przybył na Lalonde gotów sprostać wszelkim trudom pionierskiego życia.

Znalazła się liofilizowana żywność, narzędzia, lekarstwa, kilka strzelb i dwa dyski kredytowe Banku Jowiszowego. Sześciu zesłańców, których poprowadził na nocną eskapadę, najadło się do syta, zanim pozwolił im poswawolić z Judy i dwójką dzieciaków.

Wówczas Quinn po raz pierwszy dokonał pełnego obrzędu Odbyła się czarna msza dedykowana Bożemu Bratu, wiążąca pozostałych zesłańców wspólnym dziełem rozpusty. Do tej pory wymuszał posłuszeństwo strachem, teraz posiadł ich dusze.

Dwaj z nich stanowili dotąd najsłabsze ogniwa w grupie skazańców; Irley i Scott nie wierzyli mu do końca, lecz to się zmieniło, gdy dostali śliczniutką Angie. W każdym z nich ocknęła się wężowa bestia, jak to się zawsze zdarzało w podobnych przypadkach — rozpalona przez żar, przez inkantacje, przez pomarańczowy blask pochodni na nagiej skórze. Boży Brat szeptał w ich sercach, ukazując im prawdziwą naturę ciała, naturę zwierzęcą.

Pokusa znowu zatriumfowała, a w nieruchomym, nocnym powietrzu krzyki Angie niosły się daleko po sawannie. Od czasu tamtej ceremonii obaj stali się najwierniejszymi towarzyszami Quinna.

Już Banneth mu unaoczniła, że podczas obrzędów nie tylko oddaje się cześć bóstwu, ale i umacnia więzy. Jeśli ktoś przeżył coś takiego, jeśli wziął czynny udział w rytuale, stawał się na zawsze członkiem sekty. I nie było odwrotu. Człowiek uzyskiwał miano pariasa, potępieńca; wzgardzony, znienawidzony i odrzucony przez przyzwoitą społeczność, przez wyznawców Jezusa i Allacha.

Niebawem odbędą się kolejne obrzędy i wszyscy zesłańcy przejdą inicjację.

Teren zaczął się z wolna wyrównywać. Drzewa rosły w coraz gęstszych kępach, krzewiło się bujne podszycie. Quinn przeciął jeszcze jeden strumień, chrzęszcząc butami na kamykach. Nosił przycięte pod kolanami dżinsowe spodnie i bezrękawnik z tego samego materiału, co wystarczyło, aby uchronić skórę przed cierniami i gałązkami. Kiedyś to ubranie należało do Gwyna Lawesa; Rachel rozdała zesłańcom całą jego odzież w podzięce za odchwaszczanie jej pola. Biedna Rachel Lawes nie czuła się najlepiej ostatnimi dniami, po śmierci męża stała się bardzo chorowita. Mówiła do siebie i słyszała głosy świętych. Nocami wysłuchiwała jednak wszystkiego, czego chciał Quinn, a potem to robiła. Rachel nie mniej niż on nienawidziła Lalonde, a w wiosce wielu podzielało jej uczucia. Quinn zapamiętywał imiona, gdy mu się zwierżała; później nakazywał zesłańcom wchodzić w komitywę z malkontentami.

Lawrence Dillon zakrzyknął z entuzjazmem i wypalił ze strzelby laserowej. Quinn na tyle szybko zadarł głowę, że zdążył jeszcze zauważyć pnączaka śmigającego w koronach drzew: niewielkie, przypominające jaszczurkę zwierzątko, które pędziło jak strzała po gałęziach, ledwo co dotykając łapkami kory.

Lawrence ponownie wystrzelił. Kłębuszek dymu uniósł się z konara, gdzie przed momentem przebiegł pnączak.

— Szybkie to pieroństwo.

— Zostaw — rzekł Quinn. — Tylko byś go musiał nieść w obie strony. W drodze powrotnej ustrzelimy coś do jedzenia.

— W porządku, Quinn — zgodził się Lawrence z wahaniem.

Kręcił głową, spoglądając na drzewa. — I tak go zgubiłem.

Quinn popatrzył w stronę, gdzie niedawno biegł pnączak. Te zwinne nadrzewne stworzenia miały niebieskozieloną skórę, przez co niezwykle trudno było je dostrzec z odległości większej niż piętnaście metrów. Przełączył się na podczerwień i zbadał korony drzew w tym pozbawionym cieni, różowoczerwonym świecie, jaki odsłaniał przed nim implant wzrokowy. Zauważył trójkątną, jasnoróżową głowę pnączaka, który leżał płasko na szerokim konarze, popatrując na nich lękliwie. Quinn zatoczył pełne koło.

— Chcę, żebyście odłożyli broń — powiedział, skupiając na sobie zdziwione spojrzenia.

— Quinn…

— I to już. — Zdjął z pleców strzelbę laserową i położył ją na mokrej trawie. Wśród zesłańców miał duży posłuch, toteż bez dalszych protestów wykonali rozkaz.

Quinn rozłożył ręce, pokazując puste dłonie.

— Zadowolony? — zapytał.

Kombinezon kameleonowy stracił swój korowy deseń, był teraz ciemnoszary.

Lawrence Dillon cofnął się o krok, zaskoczony.

— Cholera. Wcale go nie widziałem…

Quinn skwitował śmiechem jego słowa.

Oparty plecami o drzewo kaltukowe, osiem metrów dalej stał nieznajomy mężczyzna. Gdy zsunął kaptur, ukazała się okrągła twarz czterdziestolatka z wąskim podbródkiem i jasnoszarymi oczami.

— Witaj! — rzucił Quinn śmiałym tonem. Spodziewał się spotkać kogoś innego, przypominającego Banneth ciskającą z oczu pioruny; a tymczasem stał przed nim człowiek jakby pozbawiony osobowości. — A więc skorzystałeś z mojej rady? Bardzo mądrze.

— Powiedz, dlaczego nie miałbym cię usunąć? — zapytał nieznajomy.

Quinn miał wrażenie, jakby słuchał pozbawionego emocji głosu przetworzonego przez blok procesorowy.

— Bo nie wiesz, komu jeszcze i co powiedziałem. Dzięki temu jestem bezpieczny. Gdybyś mógł węszyć po wioskach za każdym razem, gdy czujesz się zagrożony, nie chowałbyś się w norze. Mam rację?

— O czym chciałbyś porozmawiać?

— Powiem ci, ale najpierw muszę dowiedzieć się paru rzeczy.

Zacznijmy od tego, kim jesteś.

— To ciało nazywa się Clive Jenson.

— Co z nim zrobiłeś, wszczepiłeś mu nanoukłady do sekwestracji osobowości?

— Niezupełnie, lecz efekt jest podobny.

— A więc będziesz teraz ze mną rozmawiał?

— Będę słuchał. — Człowiek dał znak ręką. — Pójdziesz ze mną, reszta tu zaczeka.

— Hej, nie ma mowy! — oburzył się Gael Jackson.

Quinn uniósł dłonie.

— Spokojnie, spokojnie. Poczekacie trzy godziny. Jeśli nie nadejdę, wrócicie do Aberdale. — Sprawdził jeszcze współrzędne na swym bloku naprowadzającym, po czym ruszył za ubranym w kombinezon maskujący mężczyzną, który dawniej nazywał się Clive Jenson.

* * *

Po sześciu tygodniach podróży połączonej z handlem „Coogan” zbliżał się do portu docelowego. Wprawdzie Len Buchannan niczego jej nie mówił, lecz Marie Skibbow wiedziała, że od Durringham dzieli ich ledwie kilka dni drogi. Przekonywały ją o tym oszukańcze wioski: pomalowane na biało ściany zgrabnych domków, zadbane ogrody, przykłady idyllicznej fantazji. Juliffe znów przybrała barwę kawy, tocząc swe rwące wody na spotkanie z bezkresnym oceanem, który już nie mógł być daleko. Kiedy fale się uspokajały, dostrzegała Bagno Hultaina na północnym brzegu, posępną krainę cuchnącej roślinności, skąd napływały gryzące w oczy siarkowe wyziewy. Wielkie kołowce podobne do „Swithlanda” zasuwały w górę rzeki, pozostawiając za sobą ślad spienionej wody. Nowi koloniści przypatrywali się brzegowi; na twarzach malował się podziw i pożądanie, roześmiane dzieci biegały wesoło po pokładach.

Głupcy. Skończone osły.

„Coogan” coraz rzadziej dobijał do przystani. Większość towarów została już sprzedana i stateczek zanurzał się pół metra płycej niż na początku podróży. Zawartość dysku kredytowego Buchannana wzrosła proporcjonalnie. Kupował teraz suszone mięso, które zamierzał sprzedać w mieście.

— Nie ładuj więcej! — krzyknął do niej Len ze sterówki. — Tutaj zacumujemy.

Toporny dziób „Coogana” skręcił o kilka stopni, kierując się ku nabrzeżu biegnącemu wzdłuż szeregu dużych drewnianych magazynów. Z jednej strony stały cylindryczne silosy zbożowe. Motorowery podskakiwały na ubitych dróżkach, okrążając budynki.

W tej wiosce żyło się dostatnio. Kiedyś Marie przypuszczała, że w takiej właśnie osiedli się jej rodzina. Jakże się pomyliła.

Odrzuciła drwa przeznaczone do paleniska i wyprostowała plecy. Podczas tych wszystkich tygodni spędzonych na cięciu drzewa piłą rozszczepieniową, potem zaś na dorzucaniu drewna do kotła niezależnie od pogody, wyrobiła sobie mięśnie, jakich nie dałaby jej żadna siłownia w centrum dziennym w arkologn Straciła w talii blisko dwa centymetry, a stare szorty nie lgnęły już tak do ciała jak kiedyś.

Dym z nieszczelnego stalowego komina wyciskał łzy z oczu.

Mrugała wściekle powiekami, patrząc to na wioskę, to znów w kierunku zachodnim. Powzięła decyzję i ruszyła przed siebie pewnym krokiem.

Gail Buchannan siedziała przy sterówce. Spięła na karku rzadkie włosy, szeroki kapelusz rzucał cień na szydełka. Przez całą drogę z Aberdale tylko szyła i działa.

— A ty gdzie się wybierasz, kochanieńka? — zapytała tęga kobieta.

— Do kajuty.

— Dobra, tylko wróć mi tu zaraz, żeby pomóc Lenniemu podczas cumowania. Nie pozwolę ci się wałkonić, kiedy on haruje.

W życiu nie spotkałam większego próżniaka od ciebie. Mój biedny mąż pracuje niczym mechanoid, żebyśmy mogli jakoś związać koniec z końcem.

Marie zignorowała tę cierpką przemowę, minęła Gail, pochyliła głowę i weszła do kajuty. W jednym kącie ładowni urządziła sobie własne gniazdko, gdzie zasypiała na drewnianej półce, gdy już Len z nią skończył. Chociaż deska była twarda, a w ciągu pierwszego tygodnia — póki nie przywykła do ciasnoty — co i rusz nabijała sobie guza, to jednak w żadnym wypadku nie zamierzała spędzać całych nocy w uścisku kapitana.

Zrzuciła z siebie bezbarwne ogrodniczki, w których chodziła po pokładzie, po czym z torby, gdzie przeleżały podróż, wyciągnęła czysty biustonosz i koszulkę z krótkim rękawkiem. Dotyk gładkiej, syntetycznej tkaniny przywoływał wspomnienia Ziemi i arkologii.

Świata, gdzie kwitło życie i była przyszłość, gdzie Rząd Centralny rozpowszechniał kursy dydaktyczne, gdzie ludzie mieli dobrą pracę, chodzili do klubów i mogli wybierać spośród tysiąca sensywizyjnych kanałów rozrywkowych, a wakacyjną kolejką docierało się w sześć godzin na drugi kraniec planety. Dzieła przemiany dopełniły czarne skóropodobne dżinsy o tropikalnym splocie. Czuła się, jakby wróciła do cywilizacji. Złapała chlebak i ruszyła do wyjścia.

Gail Buchannan pomstowała na nią, kiedy odsunęła kołek w drzwiach ubikacji. Sama ubikacja była prymitywną drewnianą skrzynią z dziurą u góry (zbudowaną z majopi, inaczej nie wytrzymałaby ciężaru żony kapitana); do podcierania się służyły szerokie, ułożone w stosik liście. Marie przyklękła i podważyła najniższą deskę w tylnej ściance. Metr niżej bulgotała rzeka. Wisiały tam pod pokładem dwa pakunki przymocowane żyłką wędkarską z włókna krzemowego. Przecięła żyłkę kieszonkowym nożem rozszczepieniowym i oba zawiniątka w polietylenowej folii włożyła do chlebaka. Były to głównie pakiety nanoopatrunków, najcenniejsze przedmioty tej wielkości, jakie przewoził „Coogan”. Dołączyła też kilka osobistych odtwarzaczy nagrań mood fantasy, dwa bloki procesorowe, kilka małych elektrycznych narzędzi. Skarb, który udało jej się stopniowo zgromadzić w czasie podróży. Ledwo dopięła chlebak.

Głos Gail sięgnął pułapu histerii, kiedy Marie weszła do kambuza i po raz ostatni rozejrzała się po drewnianej celi, gdzie spędzała całą wieczność na gotowaniu i zmywaniu. Zdjąwszy sporych rozmiarów gliniany garnek z ziołami, wyciągnęła ze środka gruby plik franków. Był to jeden z licznych zaskórniaków Gail pochowanych w różnych miejscach na statku. Marie wsunęła do tylnej kieszeni szeleszczące plastikowe banknoty, a następnie, pod wpływem impulsu, przed wyjściem na pokład wyciągnęła zapałkę.

„Coogan” akurat dobił do nabrzeża i Len Buchannan uwijał się, obwiązując liną pachołka. Oblicze Gail oblało się wściekłą purpurą pod szerokim kapeluszem. Zmierzyła Marie od stóp do głów zdumionym spojrzeniem.

— A gdzieś ty się, do ciężkiej cholery, tak wystroiła, smarkulo? Pomożesz ładować mięso. Mój biedny Lennie nie da rady w pojedynkę przenieść ciężkich tuszy. I po kiego licha ci jeszcze ta torba? Co w niej masz? Gadaj zaraz!

Obłudny uśmiech wypłynął wolno na usta Marie, z rodzaju tych nazywanych przez jej ojca bezczelnymi. Potarła zapałkę o ścianę kabiny.

Obie patrzyły, jak fosforowy łebek zapala się z trzaskiem, a żółty płomyczek wżera się w drewniany pręcik, pełznąc ku palcom Marie.

Gail rozdziawiła usta, gdy zrozumiała, na co się zanosi.

— Do widzenia — powiedziała wesoło Marie. — Miło było panią poznać. — Wrzuciła zapałkę do stojącego obok Gail koszyka z przyborami do szycia.

Kobieta wrzasnęła trwożnie, kiedy zapałka zniknęła w stosie bawełny i koronek. Niebawem buchnęły języki pomarańczowych płomieni.

Marie pośpieszyła w stronę nabrzeża. Len stał przy pachołku ze zwojem liny w ręku.

— Odchodzisz — powiedział.

Z tyłu dobiegał istny potok gróźb i wulgaryzmów. Dał się też słyszeć głośny plusk, kiedy bezcenny koszyk Gail wpadł do wody.

Marie na próżno usiłowała przybrać minę obojętności. Przy nim było to jakoś niemożliwe. Na suchej twarzy staruszka gościł dziwny wyraz smutku.

— Nie odchodź — poprosił błagalnym tonem. Nigdy nie słyszała, by jego głos nabrał tak płaczliwego tonu.

— Bo co? Nie dostałeś jeszcze wszystkiego? Zapomniałeś czegoś wypróbować? — Omal nie wybuchła.

— Pozbędę się jej — rzekł z rozpaczą.

— Dla mnie?

— Jesteś piękna, Marie.

— I to wszystko, co masz mi do powiedzenia?

— Myślałem… Nigdy cię nie skrzywdziłem. Ani razu.

— I chcesz, żeby wszystko było po staremu? Tego właśnie chcesz, Len, mam rację? Abyśmy ty i ja pływali sobie razem po Juliffe, póki śmierć nas nie rozdzieli?

— Proszę, Marie. Nie znoszę tej baby. Chcę ciebie, nie jej.

Stojąc dziesięć centymetrów od Buchannana, czuła w jego oddechu zapach owoców, które jadł rano.

— Co ty powiesz.

— Mam pieniądze. Żyłabyś jak królewna, obiecuję.

— Pieniądze to jeszcze nie wszystko. Chciałabym być kochana. Oddam wszystko mężczyźnie, który mnie pokocha. Kochasz mnie, Len? Naprawdę mnie kochasz?

— Naprawdę, Marie. Boże, jak ja cię kocham. Płyń ze mną, proszę!

Przejechała palcem po jego podbródku. Łzy zakręciły mu się w oczach.

— W takim razie odbierz sobie życie, Len — szepnęła jadowicie. — Bo tylko ta baba ci została. Tylko ona i nikt więcej.

Do samej śmierci będziesz żył ze świadomością, Len, że jestem na zawsze poza twoim zasięgiem.

Po chwili wszelka nadzieja opuściła Buchannana, jego twarz skurczyła się w wyrazie krańcowej udręki. Marie parsknęła śmiechem. Dało jej to więcej satysfakcji, niż gdyby tylko kopnęła go w krocze.

Główną dróżką turkotał na zachód wóz wyładowany kiszonką Powoził czternastoletni chłopak w farmerkach, co jakiś czas szarpiąc lejcami rosłego konia. Marie pomachała kciukiem, na co on pokiwał z wigorem głową, gapiąc się na nią zdumionym wzrokiem. Zanim wóz się zatrzymał, wdrapała się na kozioł.

— Daleko stąd do Durringham? — zapytała.

— Pięćdziesiąt kilometrów. Ale ja nie jadę aż tam, tylko do Mepalu.

— Na razie wystarczy. — Usadowiona wygodnie na twardym drewnianym siedzisku, kiwała się w lewo i prawo, gdy wóz podskakiwał na wybojach. Słońce prażyło, kołysanie nie ustawało, koń cuchnął, a ona czuła się wspaniale.

* * *

Gigantea liczyła sobie przeszło siedem tysięcy lat, kiedy Laton wraz z niewielką grupką towarzyszy przybył na Lalonde. Rosła na wzniesieniu, tym bardziej więc górował nad okoliczną dżunglą wierzchołek trzystumetrowego drzewa. Burze poszarpały i nadłamały sam czubek, przez co powstało baniaste zgrubienie, z którego pod przeróżnymi kątami sterczały rozcapierzone gałęzie i pęki listowia Ptaki urządziły sobie w tej zdeformowanej iglicy wielkie podniebne gniazdo, wydrążywszy w nim w ciągu stuleci setki jam.

W czasie deszczu na grubych, włochatych liściach gigantei zbierała się woda, której ciężar naginał do potężnego pnia i tak już pochylone w dół gałęzie. Później godzinami krople skapywały z liści, a konary zaczynały się podnosić kolejno od wierzchołka.

Ktoś, kto stal wtedy na ziemi pod drzewem, mógł odnieść wrażenie, że trafił w strugę obfitego wodospadu. Już przed tysiącami lat ostatnie skrawki gleby zostały wymyte spod gigantei. Pozostał tylko pofałdowany gąszcz korzeni rozciągnięty w promieniu stu metrów i pokryty mułem jak przybrzeżne skały sterczące z dna morza w czasie odpływu.

Czarny jastrząb wysadził Latona na Lalonde w 2575 roku. Na planecie przebywało wtedy najwyżej sto osób, przeważnie z brygady roboczej opiekującej się obozem przy lądowisku. Ekipa zwiadu ekologicznego przeprowadziła już swoje analizy i odleciała, a inspektorzy z Konfederacji mieli się pojawić nie wcześniej niż za rok. Laton zdobył kopię tajnego raportu dla spółki założycielskiej; planeta nadawała się do zamieszkania i miała otrzymać certyfikat Konfederacji. Z czasem należało się spodziewać przybycia kolonistów: ubogich, prostych ludzi, pozbawionych dostępu do zaawansowanych technologii. Rozpatrując swoje osobliwe plany na przyszłość, Laton doszedł do wniosku, że będzie można wygodnie eksperymentować z tutejszą społecznością.

Wyładowali u wschodnich podnóży gór na kontynencie Amarisk: dwudziestu ludzi i siedem krążowników lądowych załadowanych wystarczającą liczbą luksusowych sprzętów, aby nie musieli cierpieć niedostatku na wygnaniu. Nie brakło, oczywiście, również tych niezbędnych rzeczy: małych cybernetycznych systemów produkcyjnych oraz urządzeń do prac genetycznych. Laton posiadał też dziewięć jaj czarnych jastrzębi wyjętych z zalążni i przechowywanych w kapsułach zerowych. Gdy czarnego jastrzębia wysłano na śmierć ku rozpalonej niebiesko — białej gwieździe, kolumna wygnańców zaczęła przedzierać się przez puszczę. Po dwóch dniach dotarli nad brzeg rzeki, która w przyszłości miała zostać nazwana Quallheimem. Jeszcze trzy dni żeglugi (krążowniki sprawdzały się w roli amfibii) i dopłynęli do hrabstwa Schuster, gdzie głęboka gleba dawała oparcie korzeniom potężnych drzew. Znów wędrówka przez dżunglę i oto tego samego dnia znaleźli zapewne największy okaz gigantei na kontynencie.

— Wystarczy — oznajmił towarzyszom. — Myślę, że tu nam będzie wygodnie.

* * *

Z gałęzi wciąż spływała woda po wcześniejszych opadach, kiedy Clive Jenson wprowadził Quinna Dextera na śliskie sploty korzeni gigantei. Pod olbrzymimi kosmatymi konarami panował wieczny półmrok. Ściekająca woda tworzyła potoczki, które szumiały i bulgotały w splątanych trzewiach pod jego nogami.

Omal nie skulił ramion, gdy pierwsze wielkie krople spadły mu na głowę. Zarodniki czy soki roślinne — w każdym razie coś organicznego — mieszały się z wodą, nadając jej lepkość. W cieniu nie dokuczał skwar; Quinn nie przebywał jeszcze na Lalonde w tak chłodnym miejscu.

Podeszli do olbrzymiego pnia. Korzenie zaczęły się wykręcać do góry i wyglądały jak fale rozbijające się o ścianę pionowego klifu. Wśród tego rozrośniętego wężowiska pojawiały się ciemne, nieregularne, pięciokrotnie wyższe od człowieka gardziele, zwężające się w głębi do cienkich jak nóż szczelinek. Do jednej z nich wkroczył Clive Jenson. Kiedy zniknął za zakrętem, Quinn wzruszył ramionami i ruszył w ślad za swoim przewodnikiem.

Po dziesięciu krokach podłoże się wyrównało, a ściany rozstąpiły na kilka metrów; szorstka, włóknista powłoka uchodząca za korę gigantei ustąpiła miejsca gładkiemu, nagiemu drewnu. Oszlifowanemu, zda! sobie sprawę Quinn. Jasny Bracie, wyrąbali sobie dom w drzewie! Ile wysiłku musiało ich to kosztować?

U góry błysnęło światełko. Minąwszy dwa zakręty, wszedł do jasno oświetlonego pomieszczenia. Miało piętnaście metrów długości, dziesięć szerokości i me wyróżniało się niczym szczególnym oprócz braku okien. Na jednej ze ścian wisiały na kołkach zielone sztormiaki. Drewno gigantei miało ciemnoorzechowe zabarwienie i szerokie słoje, co dawało złudzenie, jakby ściany zrobiono z wielkich dech. Biurko przypominające długi bufet barowy zostało wycięte z pojedynczego kloca. Stojąca za nim kobieta zmierzyła gościa obojętnym spojrzeniem.

Lubieżny uśmiech wykrzywił twarz Quinna. Wyglądała na dwadzieścia pięć lat, była od niego wyższa, miała czarną karnację, długie kasztanowate włosy i perkaty nosek. Bursztynowa bluzeczka bez rękawów i białe spódnico — spodnie ukazywały wszystkie kontury jej ciała.

Po jej ustach przemknął wyraz obrzydzenia.

— Nie bądź odrażający, Dexter.

— No, co? Przecież nic nie mówiłem.

— Nie musiałeś. Wolałabym się pieprzyć z serwoszympansem.

— A mógłbym chociaż popatrzeć?

Zmarszczyła brwi.

— Stój spokojnie, nie ruszaj się albo każę cię wypatroszyć.

— Sięgnęła po różdżkę sensytywną.

Nadal uśmiechnięty, Quinn podniósł ręce i pozwolił się zbadać tym przyrządem. Dwa metry dalej Clive stał na baczność zupełnie bez ruchu, jakby był chwilowo wyłączonym mechanoidem. Quinn czuł się nieswojo w jego obecności, lecz próbował nadrabiać miną.

— Jak długo tu jesteście? — zagadnął.

— Dość długo.

— Jak mam cię nazywać?

— Camilla.

— W porządku, Camilla, nie dąsaj się. O co w tym wszystkim chodzi?

— Laton ci powie. — Wydęła językiem policzek. — O ile nie zdecyduje się wcielić cię jak tego tu Clive’a.

Quinn rzucił okiem na nieruchomego człowieka.

— Jeden z kolonistów z hrabstwa Schuster?

— Zgadza się.

— Aha.

— Masz przyspieszone tętno, Dexter. Coś cię niepokoi?

— Nie. A ciebie?

Odłożyła różdżkę na stół.

— Możesz się teraz spotkać z Latonem. Jesteś bezradny, masz tylko dwa implanty i całą furę tupetu.

Wzdrygnął się na wzmiankę o implantach. Nie miał już żadnych asów w rękawie, choć i te niewiele znaczyły w tej rozgrywce.

— Ale dzięki nim jakoś tu dotarłem, nie?

Camilla ruszyła w stronę drzwi.

— Tylko czy stąd wyjdziesz?

W górę pnia pięły się szerokie, spiralne schody. Quinn dostrzegał wyloty korytarzy i przejścia do rozmaitych pomieszczeń.

Na całym tym poziomie urządzono swego rodzaju miasteczko wodne. W powietrzu unosiły się kłęby pary, mężczyźni i kobiety brodzili w wodzie lub wylegiwali się na leżakach; jeden leżał plackiem, a kobieta w średnim wieku robiła mu masaż z kamienną miną; Quinn już wiedział, co to oznacza. Uświadomił też sobie, czego mu tu brakuje: niektórzy się śmiali, lecz nikt nic nie mówił.

Serwoszympansy krążyły po korytarzach z tajemniczymi misjami; miały zwykle półtora metra wzrostu, wypielęgnowaną złocistą sierść i poruszały się niemal jak ludzie. Gdy im się bliżej przyjrzał, zauważył, że nie chodzą na łapach swoich protoplastów z ziemskiej dżungli, ale na porządnych stopach.

To przecież twory edenistów! Jasna dupa, co tu się dzieje?

Camilla poprowadziła go w głąb nie wyróżniającego się niczym korytarza. Grube drewniane drzwi umocowane na zawiasach z syntetycznego mięśnia odemknęły się przed nim bezszelestnie — Jaskinia lwa, Dexter. Właź do środka.

Drzwi zamknęły się równie cicho, jak się otworzyły. Qumn znalazł się w przestronnym pomieszczeniu o sklepionym suficie, umeblowanym bardzo skromnie: było tu biurko o szklanym blacie i metalowych nogach, stół jadalny także ze szklanym blatem, dwie ustawione naprzeciwko siebie kanapy — przy czym wszystkie te sprzęty rozmieszczono tak, aby zachować między nimi jak największą odległość. Na jednej ze ścian wisiał ogromny ekran holograficzny z widokiem na dżunglę. Kamera śledziła okolicę z miejsca położonego wysoko nad wierzchołkami drzew, pokazując nieprzerwany kobierzec listowia; puchate strzępy obłoków dryfowały dołem bez ładu i składu. Pośrodku pomieszczenia stała trzymetrowa stalowa żerdź z grzędą dla sokoła, który uważnie ich obserwował. Na Quinna czekały dwie osoby: mężczyzna za biurkiem i młodziutka dziewczyna stojąca obok kanapy.

Laton wstał z krzesła. Był to jeden z najwyższych ludzi, jakich Quinn kiedykolwiek widział: dobrze zbudowany, o cynamonowym kolorze skóry, który wyglądał bardziej na opaleniznę niż naturalny pigment. Miał foremną twarz o nieco orientalnych rysach, szarozielone głęboko osadzone oczy, krótką bródkę, hebanowe włosy spięte z tyłu w mały warkoczyk. Za całe okrycie służyła mu zielona, jedwabna tunika przewiązana paskiem w talii. Trudno było określić jego wiek: mieścił się zapewne w granicach od trzydziestu do stu lat. Nie ulegało najmniejszej wątpliwości, że Laton jest produktem wielu genetycznych modyfikacji.

Właśnie kogoś takiego Quinn spodziewał się zobaczyć, kiedy Clive Jenson ściągał kaptur kombinezonu. Człowieka z niezachwianą pewnością siebie, umiejącego zjednywać stronników.

— Quinn Dexter, wywołałeś spore poruszenie wśród moich kolegów. Niewielu tu przyjmujemy gości, czego nietrudno się domyślić. Usiądź, proszę. — Laton wskazał na purpurową kanapę, przy której stała dziewczyna. — Miałbyś na coś ochotę, skoro już tu jesteś? Na porządnego drinka? A może porządny posiłek?

Kochane Aberdale nie opływa jeszcze w dostatki.

Rozsądek nakazywał Quinnowi odmówić, lecz propozycja okazała się zbyt kusząca. Pal licho, niech tam go uważają za żarłoka i grubianina.

— Poproszę o średnio wypieczony stek, do tego frytki i sałatkę warzywną, żadnej musztardy. I szklankę mleka. Nigdy nie sądziłem, że zatęsknię do mleka. — Wywołał na usta flegmatyczny (miał nadzieję) uśmiech, gdy wielkolud zasiadł na drugiej kanapie. Odgrywanie zimnego drania nie będzie przy nim takie łatwe, pomyślał.

— Oczywiście, nie powinno być z tym problemu. Wykorzystujemy gruczoły wydzielające jedzenie, takie jak w drapaczach gwiazd, tylko przystosowane do pobierania soków gigantei. Smak wyda ci się całkiem znośny. — Laton podniósł głos: — Anname, zajmij się tym, proszę.

Dziewczyna ukłoniła się nieśmiało. Musiała mieć najwyżej trzynaście lat, oceniał Quinn. Gęste blond włosy spadały jej za ramiona, cerę charakteryzowała nordycka bladość, rzęsy były prawie niewidoczne. Jasnoniebieskie oczy budziły w Quinnie wspomnienia miny GwynaLawesa na kilka chwil przed śmiercią. Anname była po prostu bardzo wystraszoną dziewczynką.

— Należy do którejś z zaginionych rodzin? — domyślił się Quinn.

— W rzeczy samej.

— Jeszcze nie wcielona?

— Nie było takiej potrzeby. Dorosłych mężczyzn zapędziłem do różnych niewdzięcznych prac, dlatego jeszcze żyją. Ale młodzi chłopcy nie spełniają moich wymagań, toteż przechowujemy ich na materiał do transplantacji.

— A jakie są pańskie wymagania?

— Zależy mi głównie na jajnikach. Nie miałem wystarczającej ich liczby, żeby przejść do następnej fazy programu. Na szczęście kobiety z osady rozwiązały ten problem. Nie brakuje nam tu pojemników suspensyjnych, w których jajowody mogą prawidłowo funkcjonować, dzięki czemu co miesiąc wybieram z nich bezcenną zawartość. Anname jeszcze całkiem nie dojrzała. A ponieważ, mimo wszystko, narządy czasem obumierają w pojemnikach, pozwalamy jej kręcić się między nami, póki nie będzie gotowa. Niektórym moim przyjaciołom zdążyła już przypaść do gustu. Przyznaję, że nawet mnie wydaje się całkiem ujmująca.

Anname zerknęła na niego z wyrazem niewysłowionej grozy, nim drzwi się otworzyły i mogła wyjść na korytarz.

— Strasznie dużo tu technobiotyki — stwierdził Quinn. — Gdybym miał zgadywać, powiedziałbym, że jest pan edenistą.

Laton zmarszczył czoło.

— Ojej. A więc moje imię nie figuruje w twej pamięci?

— Nie, a powinno?

— Niestety, tak to już jest ze sławą. W najlepszym wypadku przemija. Cóż, zdążyłem zaszargać sobie imię na długo przed twoim urodzeniem. Nic dziwnego, że o mnie nie słyszałeś.

— Co takiego pan zrobił?

— Doszło kiedyś do pogwałcenia prawa za pomocą pewnej ilości antymaterii, w co wmieszał się wirus mutagenny, który dokonał dość dużych spustoszeń w osobowości mojego habitatu.

Obawiam się, że go uwolniłem, choć nie był jeszcze dopracowany transfer RNA z kodem replikacyjnym.

— Pana habitatu? W takim razie jest pan jednak edenistą.

— Mówmy w czasie przeszłym. Byłem edenistą.

— Ale wszyscy tu jesteście połączeni więzią afiniczną. Żaden z was nie może złamać prawa. Po prostu nie może.

— Cóż mam ci powiedzieć, mój młody przyjacielu? Padłeś ofiarą powszechnego przesądu, nie wspominając już o dość żałosnej propagandzie ze strony Jowisza. Nie jest nas wielu, lecz uwierz mi: nie każdy, kto się urodził edenistą, umiera edenistą.

Niektórzy z nas się buntują, odłączają od tej rozreklamowanej szlachetnej jedności, do której są nachalnie przekonywani w każdej sekundzie życia. Potrafią upomnieć się o swoją indywidualność, o swoją umysłową niezależność. Wytyczają sobie osobiste cele, próbują je osiągnąć. Dawni przyjaciele nazywają nas wężami.

— Uśmiechnął się ironicznie. — Twierdzą, rzecz jasna, że takich jak my nie ma. Co więcej, podejmują trud, aby nas wytropić. Stąd moja obecna sytuacja.

— Węże — szepnął Quinn. — Wszyscy ludzie są wężami. Tego nas uczy Boży Brat. Każdy kryje w sercu bestię, to ona jest naszą najmocniejszą stroną, dlatego najbardziej jej się lękamy. Ale kto znajdzie w sobie odwagę i dopuści ją do głosu, ten nigdy nie przegra.

Nie wiedziałem, że edenistą też może uwolnić swoją bestię.

— Ciekawa zbieżność — mruknął Laton.

Quinn pochylił się do przodu.

— To przecież proste, jesteśmy tacy sami, pan i ja. Obaj kroczymy tą samą ścieżką. Jesteśmy jak bracia.

— Posłuchaj mnie, Dexter. Mamy kilka wspólnych cech, lecz musisz jedno zrozumieć: ty przystałeś najpierw do bandy wykolejeńców, a potem do sekty Jasnego Brata z powodów czysto socjalnych. Jedynie sekta dawała ci okazję zerwania z dotychczasową miernotą. Ja zdecydowałem się być tym, kim dzisiaj jestem, po drobiazgowym rozważeniu wszystkich możliwości. I jedyną rzeczą, jaką zachowałem z przeszłości, jest bezwzględny ateizm.

— Otóż to! Sam pan to powiedział. Cholera, obaj olaliśmy zwyczajne życie. Każdy z nas na swój sposób podąża za Bożym Bratem, ale że podąża, to rzecz pewna.

Laton uniósł brwi, zniecierpliwiony.

— Widzę, że ten spór do niczego nie doprowadzi. O czym chciałeś ze mną porozmawiać?

— Potrzebuję pańskiej pomocy, żeby podporządkować sobie Aberdale.

— Czemu miałbym ci pomóc?

— Ponieważ później oddam panu miasteczko.

Laton namyślał się przez moment, potem kiwnął głową ze zrozumieniem.

— Oczywiście, pieniądze. Zastanawiałem się, do czego ci te pieniądze. Ale ty nie zamierzasz zostać w Aberdale panem feudalnym, ty zamierzasz definitywnie opuścić Lalonde.

— Pewnie, i to pierwszym statkiem, na który się załapię.

Niech tylko dotrę do Durringham, zanim alarm się podniesie, a bez problemu zapłacę za bilet dyskiem kredytowym któregoś z kolonistów. Ale jeśli pan tu obejmie rządy, nie będzie żadnego alarmu.

— A co z resztą zesłańców, twoimi kompanami, których chrzcisz krwią z taką gorliwością?

— Pieprzyć ich! Chcę się stąd wyrwać. Mam na Ziemi pewną sprawę do załatwienia, bardzo ważną sprawę.

— Nie wątpię.

— I co pan na to? Moglibyśmy dojść do porozumienia. Za dnia mężczyźni polują albo kopią w polu. Wtedy zesłańcy spędzą do kupy kobiety i dzieci, żeby użyć ich jako zakładników. Potem zamknie się wszystkich w budynku publicznym i pozbiera broń.

Gdy ludzie będą bezbronni, pan może sobie ich z łatwością wcielić. Niech żyją, jak żyli dotychczas. A jeśli ktoś tu się zjawi, to proszę bardzo, Aberdale stało się następną nędzną wiochą pełną baranów, co umieją się tylko drapać po dupie. Ja dopnę swego, to znaczy opuszczę tę planetę, a pan dostanie mnóstwo cieplutkich ciałek. Poza tym koniec z ryzykiem, że ktoś przez pomyłkę wywęszy ten patac z drewna i zacznie o nim rozpowiadać w Durringham.

— Sądzę, że przeceniasz moje możliwości.

— Ani trochę. Nie teraz, gdy już zobaczyłem, jak pan się tu urządził. Ta sztuczka z wcielaniem musi mieć jakiś związek z sekwestracją osobowości. Z taką technologią mógłby pan zawładnąć całą arkologią.

— Owszem, lecz wszczepiane przez nas technobiotyczne regulatory muszą najpierw urosnąć. Nie mam ich na składzie, a już z pewnością nie w liczbie pięciuset pięćdziesięciu sztuk. Trzeba by uzbroić się w cierpliwość.

— W czym kłopot? Nigdzie nie uciekam.

— To prawda. I jeszcze jedno: jeśli wyrażę zgodę, nie wspomnisz o mnie słowem po powrocie na Ziemię?

— Nie jestem zdrajcą. Inaczej by mnie tu nie było.

Laton odprężył się na kanapie i przeszył Quinna długim, zamyślonym spojrzeniem.

— A więc dobrze. Pozwól teraz, że to ja ci złożę propozycję.

Machnij ręką na Aberdale i dołącz do mnie. Przyda mi się ktoś z twoją charyzmą.

Quinn omiótł wzrokiem przestronne, skąpo urządzone pomieszczenie.

— Jak długo pan tu mieszka?

— Będzie ze trzydzieści pięć lat.

— Tak właśnie przypuszczałem. Nie mógłby pan tu przybyć po kolonistach, jeśli rzeczywiście jest pan taki znany. Trzydzieści pięć lat w drzewie bez okien. Szczerze mówiąc, nie dla mnie takie życie. Żaden ze mnie edenista, nie umiem afinicznie dogadywać się z technobiotycznym sprzętem.

— To się da naprawić. Możesz używać symbiontów neuronowych jak twój przyjaciel Powel Manani. Jedna trzecia moich kolegów to adamiści, pozostali są moimi dziećmi. Na pewno byś się przyzwyczaił. Bo widzisz, jestem w stanie dać ci to, czego najbardziej pragniesz.

— Pragnę dostać Banneth w swoje ręce, a ona mieszka trzysta lat świetlnych stąd, więc chyba jednak nie możesz.

— Mam na myśli to, czego naprawdę pragniesz, Dexter. Czego wszyscy pragniemy.

— Niby czego?

— Nieśmiertelności, że tak się wyrażę.

— Bzdury. Nawet ja wiem, że to niemożliwe. Saldanom udaje się wyciągnąć góra dwieście lat, a mają kupę forsy i najlepszych genetyków.

— To dlatego, że podchodzą do rzeczy z niewłaściwej strony.

Myślą jak adamiści.

Nie podobało się Quinnowi, że rozmowa schodzi na takie tematy. Nie po to tu przyszedł. Wyobrażał sobie, że będzie się rozwodził nad sposobami ujarzmienia Aberdale, a szef zrozumie jego racje. Teraz jednak musiał myśleć o tak fantazyjnych pomysłach jak życie wieczne i próbować znaleźć wymówkę, dlaczego nie odpowiadałoby mu coś takiego. Co było absurdalne, bo przecież by odpowiadało. Chociaż Laton i tak pewnie chwalił się na wyrost.

Chyba że wchodziła w grę jakaś niezwykle zaawansowana technologia, a dziewczęta wykorzystywano do eksperymentów biologicznych. Boży Bracie, cóż szkodzi posłuchać?

— A. jaki jest pana sposób? — zapytał niechętnie.

— Kombinacja więzi afinicznej i przetwarzania równoległego wrażeń myślowych. Wiesz chyba, że z chwilą śmierci edeniści przekazują wspomnienia komórkom neuronowym habitatu?

— Obiło mi się o uszy.

— To również pewien rodzaj nieśmiertelności, choć w moim odczuciu wysoce niedoskonały. Samoświadomość zanika już po kilku stuleciach. Słabnie wola życia. I nie ma się czemu dziwić, skoro żadne fizyczne działania nie podtrzymują tej siły witalnej, która pcha nas naprzód. Pozostaje obserwować, żyć osiągnięciami potomków. Jakiż w tym urok? Zająłem się więc koncepcją przelewania wspomnień do świeżego ciała. Na przeszkodzie bezpośredniego transferu staje od razu kilka problemów. Po pierwsze, potrzebny jest pusty mózg, zdolny pomieścić wspomnienia osoby dorosłej. Mózg noworodka byłby pusty, ale też pozbawiony możliwości pomieszczenia dorosłej osobowości, wspomnień nagromadzonych w ciągu półtora wieku życia, które czynią nas takimi, jakimi jesteśmy. Zacząłem więc badać strukturę neuronową, aby sprawdzić, czy nie można jej udoskonalić. W tej dziedzinie nauka wciąż ma wiele do zrobienia. Powiększono objętość mózgu, aby dobrze służył człowiekowi przez sto pięćdziesiąt lat, podwyższono o kilka procent średni iloraz inteligencji, lecz samej strukturze genetycy nie poświęcili należytej uwagi. Zaabsorbował mnie pomysł z równoległym przetwarzaniem myśli, spotykanym na co dzień w habitatach edenistów. One mogą prowadzić milion rozmów równocześnie, ponadto nadzorować biosferę, zajmować się administracją i tysiącem innych spraw, a przecież mają tylko jedną świadomość. Tymczasem my, nieszczęśni śmiertelnicy, możemy rozważać lub robić tylko jedną rzecz w danej chwili. Podjąłem się tak przeprofilować sieć neuronową, aby dokonywała wielu świadomych operacji równocześnie. Znalazłem klucz. Zrozumiałem, że gdyby nie istniały ograniczenia co do liczby dokonywanych operacji, można by się też pokusić o posiadanie wielokrotnych niezależnych jednostek, połączonych więzią afiniczną, dzielących z sobą wspólną świadomość. W ten sposób, jeśli jedna umrze, nie nastąpi utrata świadomości, osobowość pozostanie nienaruszona, a nowa wytworzona jednostka zastąpi tę zużytą.

— Jednostka? — zdziwił się Quinn. — Ma pan na myśli osobę?

— Mam na myśli ludzkie ciało ze zmodyfikowanym mózgiem, połączone z dowolną liczbą replik więzią afiniczną. Oto dzieło, któremu na wygnaniu poświęcam się bez reszty. Osiągając pewne znaczące postępy, muszę dodać, pomimo trudności, z jakimi borykam się w tej dziczy. Mózg przetwarzający równolegle myśli został już zaprojektowany i obecnie dokonują się odpowiednie modyfikacje ogniw łańcucha DNA mojej plazmy zarodkowej. Potem w egzołonach będą się rozwijać moje klony. Ich myśli podłączą się już z chwilą zapłodnienia, poczują i zobaczą wszystko to, co ja czuję i widzę.

Moja osobowość zamieszka w każdym z nas w równym stopniu, taka ujednorodniona wieloosobowość. Początkowe ciało rozsypie się w proch, lecz ja przetrwam. Śmierć będę wspominał jak zdarzenie z przeszłości. Śmierć umrze. Zamierzam objąć sobą cały ten świat, aż dostaną mi się wszystkie jego zasoby wraz z przemysłem i ludnością. Wtedy nabierze kształtu nowa forma ludzkiej społeczności, którą nie rządzi ślepy i bezwzględny biologiczny imperatyw reprodukcji. Będziemy lepiej zorganizowani, bardziej rozważni. Wyobrażam sobie ostatecznie wcielić do siebie technobiotyczne twory; tak samo jak ludźmi, będę również statkami kosmicznymi i habitatami. Życie nieskończone, nie podlegające fizycznym ograniczeniom.

Osiągnę transcendencję, Quinn. Czyż to nie jest marzenie warte realizacji? I ty możesz mieć w nim swój udział. Dziewczęta z osad zapewnią nam dosyć komórek rozrodczych, byśmy wszyscy mogli się sklonować. Modyfikacja DNA to prosta sprawa, a każdy z twoich klonów będzie mógł się swobodnie rozmnażać. Dołącz do nas.

Quinn, jeśli chcesz żyć wiecznie. Jeszcze zdążysz wyrównać rachunki z Banneth; przemnożony przez dziesięć, przez dwadzieścia, obiegniesz jej arkologię całą armią sobowtórów i dokonasz zemsty. Czy to cię nie przekonuje, Quinn? Czy to nie ciekawiej niż biegać nocą po dżungli i kroić ludziom bebechy za parę tysięcy fuzjodolarów?

Tylko dzięki ogromnej sile woli udało się Quinnowi zachować na twarzy maskę obojętności. Żałował, że tu w ogóle przyszedł, że rozgryzł tego sokoła. Boży Bracie, jakżeż tego żałował. Banneth była nikim w porównaniu z tym szajbusem, Banneth była w porównaniu z nim wzorem zdrowego rozsądku. A jednak w tych pierdołach, wbijanych mu do głowy przez Latona, dostrzegał pewną okrutną logikę, która wciągała go niby taniec czarnej wdowy.

Wprawdzie sam łudził zesłańców wizją nieśmiertelności, lecz nie z takim demonicznym rozmachem, drapieżnym wciąganiem do konspiracji, paleniem wszelkich mostów. Teraz już wiedział, że Laton nigdy mu nie pozwoli dotrzeć do kosmodromu w Durringham, nie mówiąc już o zaokrętowaniu się na orbitujący statek. Nie teraz, nie po tym, co tu zostało powiedziane. Jeżeli pragnął wyjść z tego drzewa — z tego pomieszczenia! — z mózgiem wciąż należącym do niego, pozostawało mu wyrazić zgodę. Przy czym musiało to być najbardziej przekonujące wyrażenie zgody w jego życiu.

— A co do tej sztuczki z mnożeniem osobowości, to czy będę musiał wyrzec się moich przekonań? — zapytał.

Laton uśmiechnął się blado.

— Twoje przekonania zostaną wzmocnione, na zawsze zachowane we wspólnocie jednostek, żywe przez tysiąclecia. Mógłbyś nawet wyjść z ukrycia i jawnie nawracać ludzi. Czy stałoby się coś wielkiego, gdyby poszczególne jednostki trafiły do więzienia lub zostały stracone? Istota twej osobowości nie zginie.

— A płeć? Chyba zostanę przy swojej płci?

— Tak, choć z jedną małą różnicą: każdy gen będzie dominujący. Każde poczęte przez ciebie dziecko stanie się kolejną jednostką.

— Dokąd pan zaszedł w tych pracach nad myślącym równolegle mózgiem? Wyhodował pan choć jeden, żeby zobaczyć, czy działa?

— Przeprowadziliśmy symulację numeryczną w technobiotycznej macierzy procesorowej. Program analityczny potwierdził pełną sprawność mózgu. To standardowa technika, za jej pomocą genetycy zaprojektowali kiedyś jastrzębie. I co, działają?

— Jasne. W porządku, jestem zainteresowany, nie przeczę. Boży Bracie, życie wieczne, kto by tego nie chciał? Zrobimy tak: nie będę się starał uciec stąd na Ziemię, póki te pańskie klony nie wyjdą z egzołona. Jeśli sprawdzą się, jak pan przewiduje, piszę się na to bez gadania. Jeśli nie, przedyskutujemy całą sprawę od nowa. Cholera, mogę chyba poczekać kilka lat, skoro inaczej się nie da.

— Roztropnie mówisz — mruknął Laton.

— A póki co, dobrze byłoby zepsuć blok nadawczo — odbiorczy nadzorcy Mananiego. Obaj na tym skorzystamy. Bez względu na to, jak się wszystko potoczy, żaden z nas by nie chciał, żeby wieśniacy wołali do stolicy o ratunek. Czy nie mógłbym dostać fleksa z jakimś wirusem niszczącym procesory? Bo jeśli zwyczajnie rozwalę mu ten blok, z miejsca mnie oskarży.

Pojawiła się Anname, niosąc tackę ze stekiem i półlitrową szklanką mleka. Położyła ją Quinnowi na kolanach i spojrzała z obawą na Latona.

— Nie, moja droga — rzekł do niej Laton. — To z pewnością nie święty Jerzy, który przybył, aby cię uwolnić od ziejącego ogniem smoka.

Westchnęła lękliwie i poczerwieniała.

Quinn obrzucił ją wilczym spojrzeniem, pałaszując stek.

— Myślę, że to zdrowy układ — oświadczył Laton. — Zanim odejdziesz, jeden z moich ludzi przygotuje ci wirusa.

Quinn napił się łapczywie mleka i obtarł usta wierzchem dłoni.

— Świetnie.

* * *

Budowa kościółka w Aberdale stanęła w martwym punkcie.

Zbito i ustawiono tylko połowę ławek, mimo że Horst Elwes co pewien czas zabierał się do pracy z oheblowanymi deskami, przygotowanymi przez zesłańców z myślą o pozostałych ławach. Powątpiewał, czy te trzy, które osobiście sklecił w rzadkich chwilach wymuszonej wstydem pracowitości, udźwigną ciężar więcej niż czterech osób. Niemniej dach nie przeciekał, modlitewniki i szaty liturgiczne — owe niezbędne akcesoria kultu — cieszyły jego oko, ponadto dysponował na fleksach liczną kolekcją pieśni religijnych, których dźwięki dobywały się z bloku audio, wypełniając budynek. Pomimo swego nieczystego rodowodu kościółek stanowił jednak pewne źródło nadziei. Ostatnio stal się jego przytuliskiem.

Czy wzniesiono go na poświęconej ziemi, czy też nie — chociaż Horst wcale nie uważał, by to miało jakieś większe znaczenie — zesłańcy nigdy nie zaglądali do środka.

Coś wszakże zajrzało.

Horst stał przed ławką służącą za ołtarz z włosami zjeżonymi na rękach, jakby je objęło niezwykle silne pole elektrostatyczne.

W kościele dawało się wyczuć czyjąś obecność: niby eteryczna, narzucała się jednak z niemalże brutalną siłą. Czuł, że jest obserwowany… przez byt sędziwy, którego wiek wykraczał poza zdolność pojmowania zwykłego człowieka. Kiedy Horst po raz pierwszy zobaczył giganteę, ponad godzinę patrzył w niemym otępieniu na ową istotę starą już wtedy, gdy Chrystus stąpał po Ziemi. Tymczasem gigantea nawet się nie równała z tym niewiadomym bytem, zdawała się przy nim ledwie niemowlęciem. Długowieczność, prawdziwą długowieczność Horst uważał za rzecz przerażającą.

Nie wierzył w duchy. Zjawa była zresztą zbyt rzeczywista.

Rzec by można, nadwątlała kościółek, zacierała ostatnie ślady boskości, jakie tu się jeszcze zachowały.

— Czym ty jesteś? — wyszeptał w stronę delikatnego wietrzyka.

Na dworze zapadały ciemności, rozkołysane wierzchołki drzew odcinały się smoliście na tle różowozłotego nieba. Ludzie powracali z pól, spoceni i wycieńczeni, lecz z uśmiechem na twarzach. Głosy niosły się daleko nad polaną. W Aberdale panował niezmącony spokój; odnosił wrażenie, jakby niczego innego nie pragnął, gdy opuszczał Ziemię. — Czym jesteś? — powtórzył twardo. — To jest kościół, dom Boży. Nie ścierpię tu żadnego świętokradztwa. Tylko ci, co naprawdę żałują za grzechy, są tu mile widziani.

I raptem jego wzburzone myśli pognały jak oszalałe poprzez pustą przestrzeń. Prędkość budziła trwogę. Wrzeszczał przerażony, gdyż wokół niczego nie było — ani ciała, ani gwiazd. Tak właśnie wyobrażał sobie bezwymiarową nicość panującą na zewnątrz statku kosmicznego, który skakał przez tunel.

Niespodziewanie ocknął się w kościele. Dwa metry przed nim żarzyła się w powietrzu maleńka rubinowa gwiazdka.

Zachichotał, zdumiony jej widokiem.

— Gwiazdko, gwiazdko, mrugnij jeszcze. Chciałbym wiedzieć, kto ty jesteś.

Gwiazdka znikła.

Przestał się uśmiechać i wybiegł z żałosnym jękiem na pogrążoną w półmroku polanę, depcząc miękką ziemię ogródka warzywnego, tratując bezwiednie rachityczne rośliny.

To jego śpiewy wywabiły ludzi z domów kilka godzin później.

Siedział na pomoście z butelczyną pędzonej pokątnie wódki. Wieśniacy patrzyli na niego z politowaniem.

— Demony! — krzyknął Horst, kiedy Powel Manani z pomocą innych stawiał go na nogi. — Już zdążyli przywołać okrutne demony!

Ruth obrzuciła go pogardliwym spojrzeniem, po czym wróciła do chaty.

Horsta położono na pryczy i podano mu jeden z jego własnych środków uspokajających. Nawet po zaśnięciu rzucał bełkotliwe przestrogi.

* * *

Lisylfa zaciekawili ludzie. Spośród stu siedemdziesięciu milionów samoświadomych gatunków, jakie poznał w czasie swoich wędrówek, dostrzec go potrafiło tylko trzysta tysięcy — czy to dzięki swym zdolnościom percepcyjnym, czy też rozwiniętej technice.

Ksiądz widocznie zauważył rdzeń osobowości napotkanej istoty, chociaż jej natury nie był w stanie pojąć. Wszystko wskazywało na to, że ludzie posiadają elementarną umiejętność zestrojenia się ze swoim energistycznym otoczeniem. Lisylf sięgnął do kompendium wiedzy sporządzonego na podstawie informacji z dostępnych w Aberdale bloków procesorowych i fleksów, które zawierały przeważnie rozpowszechniane przez Ruth Hilton kursy dydaktyczne. Tak zwane zdolności parapsychiczne uważano powszechnie za halucynacje bądź oszustwa popełniane dla osiągnięcia korzyści finansowych. Niemniej jednak historia rasy ludzkiej obfitowała w wiele wymownych incydentów i mitów. Ponadto silne, nie słabnące wierzenia religijne świadczyły o ogromnym parapsychicznym potencjale ludzkości, która przypisywała pewnym „nadnaturalnym” zdarzeniom pierwszorzędne znaczenie. Drzemały w niej z pewnością wielkie możliwości rozwoju energistycznej percepcji, wciąż jednak blokowanego przez logikę racjonalnego poznania.

Chociaż podobne sprzeczności nie były obce Lisylfowi, to po raz pierwszy zetknął się z rasą, której dwie przeciwstawne natury prowadziły z sobą tak zażartą walkę.

* * *

— I cóż o nim myślicie? — zapytał Laton przyjaciół, kiedy drzwi zamknęły się za Quinnem Dexterem.

— Psychopatyczny gówniarz o paskudnych sadystycznych upodobaniach — stwierdził Waldsey, naczelny wirusolog w grupie.

— Dexter ma chwiejny charakter — stwierdziła Camilla.

— Nie można ufać żadnym jego obietnicom. Głównym motorem napędowym jego działań jest obsesyjna chęć zemsty na Banneth. Nasze pomysły z nieśmiertelnością wcale go nie przekonały, są zbyt wyrachowane.

— Głosuję za tym, żeby się go pozbyć — dodał Salkid.

— Przychylam się do waszej opinii — oświadczył Laton.

— A szkoda. Miałem wrażenie, jakbym patrzył na miniaturową wersję samego siebie.

— Ty nigdy nie dawałeś się ponosić emocjom, ojcze — rzekła Camilla.

— Wszystko zależy od okoliczności. Nie pora jednak na czcze słowa. Musimy zadbać o nasze bezpieczeństwo. Według wszelkiego prawdopodobieństwa Quinn Dexter poinformował większość zesłańców, jeżeli nie wszystkich, że coś złego czyha w lesie. A to może utrudnić nam życie.

— W czym problem? — zdziwił się Salkid. — Sprzątnijmy całą bandę. — Byłemu kapitanowi czarnego jastrzębia najbardziej na wygnaniu doskwierała bezczynność. — Poprowadzę wcielonych. To będzie czysta przyjemność.

— Salkid, nie błaznuj — rzekł Laton. — Sami nie damy rady rozprawić się ukradkiem z zesłańcami. Tak zuchwałe przedsięwzięcie, gdy jeszcze nie zatarła się pamięć o zniknięciu rodzin, ściągnie nam na kark całą masę kłopotów.

— No to co robimy?

— Po pierwsze zaczekamy, aż Quinn Dexter uszkodzi blok nadawczoodbiorczy nadzorcy Mananiego. Potem napuścimy na zesłańców mieszkańców wioski.

— Tylko jak? — zapytał Waldsey.

— Skazańcy są czcicielami diabła, o czym wie ksiądz. Postaramy się tylko, żeby ta wiedza dotarła również do innych, to w sposób, który wstrząśnie osadą.

12

Idria krążyła po lekko spłaszczonej orbicie w pasie planetoid układu Nowej Kalifornii, oddalona średnio o siedemdziesiąt milionów kilometrów od gwiazdy typu G5. Ta żelazo — kamienna skała wyglądała jak pomarszczona, łuszcząca się brukiew, miała siedemnaście kilometrów w najszerszym miejscu i jedenaście wzdłuż krótkiej osi obrotu. Nad czarną, nierówną powierzchnią wisiał pierścień trzydziestu dwu stacji przemysłowych, nienasyconych odbiorców surowca, który bez ustanku wywoziły masowce z nieobrotowego kosmodromu.

Zróżnicowanie złóż zachęcało do inwestowania pokaźnych sum w tę skałę. Idria mogła się pochwalić rzadką kombinacją minerałów, a wszystko, co rzadkie, zawsze przyciąga pieniądze.

W roku 2402 statek badawczy natrafił tu na długie, poprzeplatane rudami zwyczajnych metali żyły mineralne o ciekawym zestawieniu składników, przede wszystkim siarczków, krzemionek i tlenków glinu. Na posiedzeniu zarządu najbliższej planety stwierdzono, że owa szczególna koncentracja warstw minerałów krystalicznych gwarantuje opłacalność wydobycia. W roku 2408 pojawili się górnicy z ciężkim sprzętem i rozpoczęto drążenie szybów w głąb planetoidy. Wkrótce powstały stacje przemysłowe, rafinujące i przetwarzające na miejscu urobek. Rosła liczba ludności, poszerzano komory, przystąpiono do tworzenia biosfery.

W roku 2540 główna pieczara miała już pięć kilometrów długości i cztery szerokości, a prędkość obrotową Idrii tak zwiększono, by przyspieszenie grawitacyjne przy powierzchni osiągnęło połowę wartości standardowej. Dziewięćdziesiąt tysięcy mieszkańców tworzyło społeczność samowystarczalną w większości dziedzin życia. Idria uzyskała autonomię i zdobyła fotel w Zgromadzeniu układu. W rzeczywistości jednak osiedle należało do pewnej spółki o nazwie Lassen Interstellar.

Spółka działała w przemyśle wydobywczym i transportowym, zajmowała się operacjami finansowymi, produkcją sprzętu wojskowego i części do statków kosmicznych, nie licząc wielu innych przedsięwzięć. Stanowiła typowy dla Nowej Kalifornii konglomerat, produkt niezliczonych fuzji i zmian w koncepcji zarządzania; wywodziła się w prostej linii ze staruszki Ziemi, gdzie na zachodnim wybrzeżu Ameryki rozwinął się jej zalążek. Kierownictwo korporacji było zagorzałym wyznawcą reguł skrajnego kapitalizmu: agresywnej ekspansji, bezpardonowej walki o zamówienia rządowe, wiecznych żądań o dodatkowe ulgi podatkowe, otwierania ekspozytur w całej Konfederacji, gnębienia konkurencji przy każdej sposobności.

W Nowej Kalifornii powstały tysiące podobnych spółek — korporacyjnych tygrysów, których zdobycze podnosiły standard życia w układzie. Drapieżnie i brutalnie walczyły o rynki zbytu.

Zgromadzenie Ogólne Konfederacji przyjmowało sporo wniosków o wydanie zakazu na eksport podejrzanych towarów i zarządzało śledztwa w sprawie niektórych indywidualnych kontraktów. Nowa Kalifornia zawdzięczała swą sławę osiągnięciom techniki, toteż istniał duży popyt na produkowany tu sprzęt bojowy. Przedsiębiorstwa nie zawracały sobie głowy tym, do czego będzie on wykorzystany: gdy tylko znaleziono kupca, sporządzono umowę i zebrano fundusze, nic już nie mogło przeszkodzić w transakcji. Ani urzędnicy wydający licencje wywozowe, ani tym bardziej wścibscy inspektorzy Konfederacji. Wobec powyższego przewóz towarów mógł być kłopotliwy, zwłaszcza w przypadku pokątnych kontraktów z którymś z układów planetarnych objętych niezrozumiałym embargiem. Kapitanowie decydujący się na takie trasy mogli się spodziewać wysokich zarobków. A podobne wyzwania zawsze przyciągały szczególnego rodzaju typy.

* * *

„Lady Makbet” spoczywała na platformie dokowej w jednej spośród przeszło trzydziestu stacji przemysłowych rozmieszczonych na orbitach wokół Idrii. Otwarte w przedniej części kadłuba wrota okrągłej ładowni dawały dostęp do metalowej jaskini, pełnej zacisków do mocowania ładunku, gniazd interfejsowych systemów regulacji otoczenia, prętów usztywniających omotanych wiązkami kabli sygnałowych i zasilających; wszystko to było owinięte matową złotą folią i słabo oświetlone.

Zbudowany z kompozytu i karbotanu, opleciony siecią przewodów i rur przedział dokowy przypominał wyglądem krater. Reflektory wiszące na okrągłych ścianach rzucały snopy białego światła na posępny kadłub statku kosmicznego, zastępując wątły blask słońca, gdy stacja pogrążała się w cieniu planetoidy. Naokoło obrzeża doku stało kilka szkieletowych urządzeń przeładunkowych, które wyglądały jak wieże rusztowań nie rozebrane po budowie stacji. Każde z nich miało długie, czteroprzegubowe ramię do załadunku towarów. Ramionami sterowało się z konsol umieszczonych wewnątrz przezroczystych baniek sterczących z karbotanowych pancerzy niby błyszczące wąsonogi.

Uczepiony kabłąka w pomieszczeniu inspektora Joshua Calvert wisiał z nosem przy półokrągłej szybie antyradiacyjnej, obserwując, jak ramię dźwignicy przenosi następny zasobnik. Kontenery miały dwa metry długości: cylindry ciśnieniowe z lekko zaokrąglonymi końcami; przed nagłymi skokami temperatury w przestrzeni kosmicznej chroniła je gruba, biała powłoka z kompozytu.

Naniesiono na nie geometryczne logo z orłem Lassen Interstellar i rządki drobnych czerwonych literek. Zgodnie z opisem, zawierały cewki indukcyjne do magnetycznego ściskania supergęstej plazmy w tokamakach. Dziewięćdziesiąt procent zasobników rzeczywiście zawierało to, co wymieniały wykazy, lecz w pozostałych schowano mniejsze, bardziej zwarte cewki, które wytwarzały jeszcze silniejsze pole magnetyczne stosowane w komorach utrzymania antymaterii.

Ramię dźwignicy opuściło zasobnik do ładowni „Lady Makbet”, gdzie unieruchomiły go zaciski mocujące. Joshuę dręczył ciągły niepokój. W granicach układu Nowej Kalifornii cewki te nie były zakazanym towarem, przy czym mylne oznaczenia nie odgrywały tu żadnej roli. W przestrzeni międzygwiezdnej legalność ich przewozu budziła już szereg poważnych zastrzeżeń, aczkolwiek przyzwoity prawnik umiałby oczyścić go z zarzutów. Jednakże w układzie Puerto de Santa Maria, dokąd się udawał, takich jak on witano słowami: Wdepnąłeś w gówno, synku, z którego już nie wyjdziesz.

Sara Mitcham ścisnęła jego dłoń.

— Czy to nam naprawdę potrzebne? — zapytała półszeptem.

Tutaj, w przezroczystej półkuli, ściągnęła watowany ochraniacz na głowę, przez co jej jasnobrązowe włosy falowały ospale w nieważkości. Zaciskała wargi, zmartwiona.

— Niestety. — Pogłaskał palcem wewnętrzną część jej dłoni; często używali tego sygnału na pokładzie „Lady Makbet”. Sara była kochanką z dużym temperamentem, toteż długie godziny upłynęły im na eksperymentach w klatce. Tym razem jednak nie poprawił jej humoru.

Nie to, żeby „Lady Makbet” nie przynosiła pieniędzy. W ciągu tych ośmiu miesięcy, jakie upłynęły od podpisania pierwszego kontraktu z Rolandem Framptonem, przewieźli siedem ładunków i jedną grupę pasażerów, bakteriologów mających dołączyć do ekipy zwiadu ekologicznego na planecie Northway. Ale też „Lady Makbet” pochłaniała pieniądze w zastraszającym tempie: ilekroć dokowali, należało uzupełnić zapasy i paliwo, przy czym nie było lotu, żeby coś się nie przepaliło lub nie podlegało regulaminowej wymianie. Do tego dochodziły pobory załogi, opłaty celne i portowe, wizy wjazdowe. Joshua nie zdawał sobie wcześniej sprawy z ogromu kosztów związanych z eksploatacją „Lady Makbet”.

Marcus Calvert przemilczał tę stronę kosmicznych wędrówek. Zyski były małe, czasem wręcz znikome, a nie mógł podnieść stawek, gdyż nie dostałby żadnego zamówienia. Więcej zarabiał na zbieraniu artefaktów.

Teraz więc poznał prawdę kryjącą się za słowami kapitanów, którzy odwiedzali bar Harkeya i inne tego typu lokale w całej Konfederacji. Opowiadali zawsze, jak dobrze im się wiedzie, jak to latają raczej z czystej miłości do gwiezdnych podróży niż z finansowej konieczności. Okazało się, że to wszystko stek bzdur, artystycznie zmyślonych kłamstw. Tylko bankierzy siedzieli sobie wygodnie w fotelach i zgarniali szmal, oprócz nich każdy tyrał, żeby się dorobić.

„Nie ma się czego wstydzić — powiedział mu Hasan Rawand przed dwoma tygodniami. — Każdy tkwi w tym bagnie. Do diabła, Joshua, ty i tak masz się lepiej niż wielu z nas. Nie musisz spłacać kredytu”.

Hasan Rawand był kapitanem „Dechala” — niezależnego transportowca, mniejszego od „Lady Makbet”. Dobiegał osiemdziesiątki i latał już od półwiecza, z czego ostatnie piętnaście lat jako kapitan własnego statku.

„Prawdziwej kasy nie zarobisz na oficjalnych kontraktach — tłumaczył. — I nic na to nie można poradzić. Cienko przędziemy, bo wielkie przedsiębiorstwa przewozowe trzymają łapę na najbardziej dochodowych trasach. Powstały szczelne kartele, do których ty czy ja w życiu się nie wciśniemy”.

Popijali drinki w barze na krążącej wokół Baydona stacji przemysłowej: dwukilometrowym alitynowym kole, obracającym się na tyle szybko, żeby zapewnić na obrzeżu dwie trzecie standardowej grawitacji. Oparty o bufet, Joshua patrzył, jak nocna strona planety przesuwa się za panoramicznym oknem. Świetliste cętki metropolii i miast rysowały dziwne wzory w mroku.

„W takim razie gdzie szukać pieniędzy?” — zapytał. Pił tak już od dobrych trzech godzin, a więc dość długo, by alkohol przetoczył się przez jego wzmocnione organy i dotarł do mózgu. Dzięki temu wszechświat jawił mu się w weselszych kolorach.

„Ano tam, gdzie mógłbyś przetestować ten poczwórny napęd, w który wyposażyłeś Lady Makbet”.

„Daj spokój, aż tak napalony na kasę to ja nie jestem”.

„Dobra, w porządku. — Hasan Rawand gestykulował żywiołowo, krople rozlewanego piwa zataczały w powietrzu wolne łuki.

— Wiedz tylko, co się liczy w tym biznesie: akcje bojowe i łamanie sankcji. Po to właśnie istnieją w tej galaktyce niezależni przewoźnicy. Każdy bierze taką fuchę raz na jakiś czas. A niektórzy, jak ja, trochę częściej niż inni. Dzięki temu stać mnie na remont kadłuba i solidne deflektory antyradiacyjne”.

„Pewnie robisz wiele kursów”.

„Nie aż tak wiele. Stąd właśnie bierze się zła sława otaczająca niezależnych przewoźników. Ludzie myślą, że zawsze działamy poza prawem, ale to nieprawda. Nie słyszą o tych wszystkich zwyczajnych lotach, które zajmują nam pięćdziesiąt tygodni w roku.

Słyszą o nas wtedy, gdy się damy złapać, a agencje prasowe bombardują sieci reportażami z aresztowania. Padamy ofiarą antyreklamy, powinniśmy wnieść skargę”.

„Ciebie jednak nie łapią?”

„Dotąd im się nie udało. Opracowałem pewną metodę, stuprocentowo niezawodną. Ale potrzebne są dwa statki”.

„Aha. — Joshua musiał być jednak bardziej pijany, niz mu się wydawało, bo następną rzeczą, którą usłyszał, były jego własne słowa: — Opowiedz coś o tym”.

No i teraz, dwa tygodnie później, zaczynał żałować, że go wtedy wysłuchał. Aczkolwiek, musiał przyznać, metoda była diabelnie chytra. Te dwa tygodnie zeszły mu więc na gorączkowych przygotowaniach. Fakt, że Hasan Rawand potraktował go jak partnera, stanowił poniekąd wyróżnienie, albowiem tylko najlepszym kapitanom mogło się powieść takie przedsięwzięcie. Ostatecznie to nie on ponosił największe ryzyko, nie tym razem. Był podrzędnym partnerem. Któż by jednak pogardził dwudziestoma procentami zysku? Tym bardziej że dostawał na czysto osiemset tysięcy fuzjodolarów, w tym połowę z góry.

A tymczasem ostatni zasobnik z cewkami magnetycznymi został bezpiecznie zamocowany w ładowni „Lady Makbet”. Ciche westchnienie ulgi wyrwało się z piersi Sarze Mitcham, gdy ramię dźwignicy złożyło się na swym łożu. Lękała się tego lotu, ale i ona wraz z resztą załogi wyraziła zgodę, kiedy Joshua wyjaśnił wszystkie niuanse operacji. Ostatnio ich sytuacja finansowa wyglądała dość marnie. Słabo sprzedawały się nawet fleksy z nagraniami zespołów mood fantasy, które załoga wpychała w portach nie zarejestrowanym dystrybutorom. Jej prywatne zbiory powoli się starzały, legalne sieci dystrybucyjne doganiały ją ze swoją ofertą.

Na Idrii więcej albumów kupiła, niż sprzedała. Przynajmniej kultura mood fantasy miała się doskonale w układzie Nowej Kalifornii, będzie mogła sprzedawać nowe nagrania przez następne sześć miesięcy, szczególnie na zacofanych światach, dokąd podróżowała „Lady Makbet”.

Pieniądze miały zasilić wspólne konto załogi i umożliwić im za jakieś dwa miesiące zakup pierwszego własnego ładunku. Tylko temu pięknemu marzeniu zawdzięczali, że nie przygniotła ich jeszcze szara rzeczywistość. Norfolk miał wkrótce znaleźć się w koniunkcji. Ładunek „Łez” powinien przynieść im spore zyski, jeśli będą jego właścicielami, zamiast wynajmować komuś ładownię.

I może długo sytuacja nie zmusi ich do wykonywania podobnych lotów.

— Wszystko na miejscu, a kadłub nawet nie zarysowany — obwieściła z zadowoleniem operatorka ramienia dźwignicy.

Joshua spojrzał przez ramię z uśmiechem. Była szczupła i jak na jego gust, nieco za wysoka, lecz pod szmaragdowym, jednoczęściowym kombinezonem uwydatniały się miłe dla oka krągłości.

— Świetna robota, dzięki. — Połączył się datawizyjnie z jej konsolą, aby osobistym kodem potwierdzić przełożenie zasobników do ładowni „Lady Makbet”.

Sprawdziła dane i wręczyła mu fleks z jego manifestem.

— Bon voyage, kapitanie.

Joshua i Sara wyfrunęli z pomieszczenia. Sunąc labiryntem wąskich korytarzyków, dotarli do teleskopowego tunelu śluzy, która łączyła stację z modułami mieszkalnymi „Lady Makbet”.

Operatorka dźwignicy odczekała kilka minut, po czym przymknęła powieki.

— Wszystkie zasobniki załadowane. Planowane rozłączenie „Lady Makbet” od stacji za osiemnaście minut.

— Dziękuję — odparł „Oenone”.

* * *

Zmysły Tranquillity natychmiast wykryły zaburzenie pola grawitacyjnego, gdy w strefie dozwolonego wyjścia w odległości stu pięćdziesięciu kilometrów od habitatu otworzył się wylot tunelu czasoprzestrzennego. Na tle olbrzymiej tarczy brudnożółtego Mirczuska terminal jawił się jako bezbarwny, dwuwymiarowy dysk.

Obserwując go za pośrednictwem czujników optycznych jednej i czuwających nad tą strefą platform strategiczno — obronnych, Tranquillity doznało niezwykle potężnego wrażenia głębi.

Z tunelu wynurzył się „Ilex”: jastrząb, którego kadłub był wprawdzie niebieski, lecz z szarym odcieniem. Obrócił się z gracją dookoła swej pionowej osi, uskakując płynnie od kurczącego się gwałtownie terminalu.

— „IIex”, okręt Sił Powietrznych Konfederacji ALV-90100, prosi o zezwolenie na podejście do lądowania.

— Udzielam zezwolenia — odparło Tranquillity.

Jastrząb pomknął w stronę habitatu, niemal od razu osiągając przyspieszenie 3 g.

— Witam serdecznie — rzekł habitat. — Nieczęsto odwiedzają mnie jastrzębie.

— Dziękuję. Choć przyznaję, że nie spodziewałem się tego przywileju. Jeszcze trzy dni temu pełniliśmy zwykłą służbę patrolową w sektorze EUas, aż tu raptem nakładają na nas obowiązki kuriera dyplomatycznego. Auster, mój kapitan, jest cokolwiek rozżalony. Twierdzi, że nie po to się zaciągaliśmy, aby teraz służyć jako taksówka.

— Oho, to brzmi interesująco.

— Wierzę, że nastąpiły wyjątkowe okoliczności. W związku z tym mój kapitan ma jeszcze jedno życzenie. Prosi mianowicie, aby Ione Saldana przyjęła niejakiego kapitana Maynarda Khannę, specjalnego wysłannika admirała Samuala Aleksandro vicha.

— Wieziesz tego kapitana bezpośrednio z Avon?

— Owszem.

— Lord Ruin przyjmie z honorami wysłannika od admirała, a kapitana Austera i jego załogę zaprasza wieczorem na obiad.

— Mój kapitan się zgadza. Ciekawi go Ione Saldana, na temat której tak szczegółowo rozwodziły się agencje prasowe.

— Mógłbym ci o niej opowiedzieć kilka historyjek.

— Naprawdę?

— Chętnie się też dowiem, co słychać w sektorze Ellas. Dużo tam macie piratów?

* * *

Gdy wagonik kolejki tunelowej przystanął, kapitan Khanna wyszedł na peron niedużej stacyjki. Miał trzydzieści osiem lat, krótko przycięte rudawe włosy, bladą skórę pokrywającą się piegami w promieniach słońca, regularne rysy twarzy i ciemnobrązowe oczy. Nienaganną sylwetkę zawdzięczał zalecanym przez wojsko wyczerpującym, czterdziestominutowym porannym ćwiczeniom, których nigdy jeszcze nie zaniedbał. Spośród stu pięćdziesięciu słuchaczy akademii wojskowej ukończył ją z trzecią lokatą; byłby najlepszy, gdyby komputerowa diagnoza psychiki nie wykazała u niego pewnego braku elastyczności: był „doktrynalnie zorientowany”.

W sztabie generalnym admirała pracował od osiemnastu miesięcy i w ciągu tego czasu nie popełnił ani jednej pomyłki. Jednakże ta pierwsza indywidualna misja przejmowała go grozą. Radził sobie ze strategią i odpowiedzialnością dowódcy, nawet z polityką biura admiralicji, lecz częściowo przebywająca w ukryciu, powszechnie uwielbiana nastolatka z okrytej złą sławą odnogi rodu Saldanów, w dodatku połączona afinicznie z nie należącym do edenistów technobiotycznym habitatem — to już zupełnie inna sprawa. I jak tu, do diabla, naszkicować sobie portret psychologiczny takiej istoty?

„Poradzisz sobie bez trudu — rzekł admirał Aleksandrovich na ostatniej odprawie. — Jesteś wystarczająco młody, aby ją sobą zainteresować, i wystarczająco bystry, aby nie zrazić jej niską inteligencją. Poza tym wszystkie dziewczyny kochają się w mundurze”. Starszy mężczyzna mrugnął i poklepał go przyjacielsko po ramieniu.

Maynard Khanna wygładził marynarkę nieskazitelnie błękitnego munduru galowego, włożył czapkę z daszkiem, wyprostował ramiona i ruszył schodami w górę. Po chwili wyszedł na wyłożony kamiennymi płytami dziedziniec, który ozdabiały donice pełne wielobarwnych begonii i fuksji. Stąd na wszystkie strony rozbiegały się ścieżki, tonące dalej w subtropikalnej zieleni. Kątem oka złowił oddalony o sto metrów budynek, lecz nie poświęcił mu większej uwagi, zajęty podziwianiem walorów okolicy. Po przejściu śluzą z półki kosmodromu wsiadł od razu do czekającego wagonika, więc dopiero teraz miał sposobność przyjrzeć się wnętrzu. Same rozmiary Tranquillity budziły zdumienie: można byłoby tu zmieścić kilka przeciętnych habitatów edenistów i potrząsnąć nimi jak kośćmi do gry. Z góry przygrzewała oślepiająca tuba świetlna, w powietrzu płynęły spokojnie obłoczki podobne do strzępów waty cukrowej. Panorama lasów i łąk, srebrnych jeziorek i wężyków strumieni rozciągała się na lewo i prawo niczym stoki bożej doliny. A jeszcze w odległości ośmiu kilometrów było morze — nie mógł inaczej tego nazwać, patrząc na skrzące się fale i malownicze wysepki. Unosił wzrok, aby objąć cały łuk wody, zadzierając głowę tak, że o mało mu czapka nie spadła. Miliony ton wody wisiały nad nim, gotowe runąć z siłą potopu, któremu nie sprostałby Noe.

Gwałtownie spuścił wzrok, próbując sobie przypomnieć, jak zwalczył zawroty głowy podczas wizyty w habitatach przy Jowiszu.

„Proszę nie patrzeć ponad płaszczyznę horyzontu i zawsze pamiętać, że nieboraki na górze też się boją, abyśmy im na głowę nie spadli” — doradzał wtedy stary zrzędliwy przewodnik.

Wiedząc, że poniósł porażkę, zanim tak naprawdę rozpoczął swoją misję, Maynard Khanna ruszył dróżką z żółtobrązowego kamienia w kierunku budynku, który przypominał wyglądem starogrecką świątynię. Była to długa bazylika z wysuniętym ku przodowi, nakrytym kopułą portykiem z jakiegoś czarnego materiału, wspartym na białych kolumnach, między którymi wstawiono panele z błękitnego, lustrzanego szkła.

Ścieżka zaprowadziła go na tyły bazyliki, gdzie przy sklepionym wejściu, niby posągi koszmarnych straszydeł, stali na warcie dwaj sierżanci.

— Kapitan Khanna? — zapytał jeden z nich. Głos brzmiał ciepło, przyjaźnie i zupełnie nie pasował do tak groźnej postaci.

— To ja.

— Lord Ruin oczekuje, proszę pójść za moim serwitorem. — Sierżant odwrócił się i poprowadził go do środka. Szli główną nawą, gdzie na ścianach z białego i brązowego marmuru wisiały wielkie obrazy w złoconych ramach. Początkowo Maynard brał je za hologramy, wkrótce jednak spostrzegł ich dwuwymiarowość, a przyjrzawszy się uważniej, stwierdził, że są to arcydzieła malarstwa olejnego. Przedstawiały przeważnie sceny wiejskie, ludzi odzianych w wykwintne, staroświeckie stroje, dosiadających koni bądź zebranych w ostentacyjnych pozach. Obrazki ze starej Ziemi, z epoki preindustrialnej. Ktoś taki jak Saldana nie zadowoliłby się kopią, to musiały być oryginały. Na samą myśl o ich wartości kręciło mu się w głowie. Prawdopodobnie za jedno takie malowidło można byłoby kupić krążownik liniowy.

Na końcu nawy, przykryta ochronnym kloszem, spoczywała na postumencie kapsuła Wostoka. Maynard przystanął, by przyjrzeć się z mieszaniną lęku i podziwu starej, wysłużonej kuli. Była taka mała, taka prymitywna, chociaż przez kilka lat stanowiła szczytowe osiągnięcie ludzkiej techniki. Co kosmonauta niegdyś w niej siedzący pomyślałby sobie, widząc Tranquillitę?

— Z której to rakiety? — zapytał sierżanta przyciszonym głosem.

— Wostok 6. Wyniósł na orbitę Walentinę Tierieszkową, pierwszą kobietę w kosmosie.

Ione Saldana czekała w wielkiej, okrągłej sali audiencyjnej, siedząc za ustawionym pośrodku drewnianym biurkiem w kształcie półksiężyca. Przez gigantyczne szklane panele między kolumnami wpadały szerokie smugi światła, rozsnuwając w powietrzu srebrzystobiałą mgiełkę.

Na białej polipowej podłodze widniało godło: ogromnych rozmiarów niebieskoczerwony feniks w koronie. Wydawało mu się, że nigdy nie dojdzie do biurka; stukot obcasów na wypolerowanej posadzce budził dźwięczne echa w pustej przestrzeni.

Wszystko po to, aby onieśmielić, pomyślał. Stając przed jej obliczem, człowiek zdaje sobie sprawę ze swej samotności.

Dotarłszy do biurka, wyprężył się na baczność i zasalutował.

Bądź co bądź, była głową państwa. Objaśnienia protokolarne admirała kładły duży nacisk na to, jak ma się zachowywać w jej obecności.

Ione włożyła na tę okazję prostą, szmaragdowozieloną sukienkę z długimi rękawami. Jej krótkie, złociste włosy połyskiwały w jasnym świetle.

Wyglądała tak samo jak na tych wszystkich nagraniach AV, które przejrzał. Była śliczna.

— Proszę usiąść, kapitanie Khanna — rzekła z uśmiechem.

— Na pewno nie jest ci zbyt wygodnie na stojąco.

— Dziękuję pani. — Po jego stronie biurka stały dwa krzesła z wysokimi oparciami. Usiadł sztywno na jednym z nich.

— Rozumiem, że przybywasz ze sztabu głównego Pierwszej Floty na Avon tylko po to, żeby się ze mną zobaczyć?

— Tak, proszę pani.

— Jastrzębiem?

— Tak, proszę pani.

— Ze względu na cokolwiek niezwykłą naturę tego świata nie mamy tu korpusu dyplomatycznego ani służb cywilnych — powiedziała swobodnym tonem. Delikatną rączką potoczyła po sali audiencyjnej. — Wszystkie funkcje administracyjne spełnia bez zarzutu osobowość habitatu. Jednakże na Avon Lordowie Ruin korzystają z usług firmy prawniczej, która reprezentuje interesy Tranquillity na forum Zgromadzenia Ogólnego Konfederacji. Jeśli wyniknie jakaś pilna sprawa, zawsze się możesz z nimi skonsultować. Spotkałam się z zarządem i całkowicie mu ufam.

— Tak, proszę pani.

— Daj spokój, Maynard. Skończ wreszcie z tym „proszę pani”. To nieoficjalne spotkanie i nie chcę się czuć jak opiekunka niedorosłych arystokratów w klubie dziennym.

— Zgoda, Ione.

Uśmiechnęła się promiennie. Efekt był piorunujący. Zachwyciły go jej oczy w niespotykanym odcieniu błękitu.

— Od razu lepiej — powiedziała. — O czym chciałbyś ze mną porozmawiać?

— O doktor Mzu.

— Aha.

— Znasz to imię?

— Imię i większość związanych z nim okoliczności.

— Admirał Aleksandrovich wolał nie poruszać tej sprawy z twoimi przedstawicielami na Avon. Wychodzi z założenia, że im mniej ludzi będzie orientować się w sytuacji, tym lepiej.

Uśmiechała się ironicznie.

— Mniej ludzi? Posłuchaj, Maynard: osiem agencji wywiadowczych prowadzi działalność w Tranquillity i każda z nich sprawuje tajny nadzór nad nieszczęsną doktor Mzu. Czasem boję się, że popadną w bezmyślną rutynę. Nawet Agencja Bezpieczeństwa Zagranicznego z Kulu założyła tu swoje biuro. Przypuszczam, że to obraża królewską dumę mojego kuzyna Alastaira.

— Moim zdaniem, admirał miał na myśli ludzi spoza kręgów wysokich urzędników rządowych.

— No tak, oczywiście. Ludzi, którzy szybko znaleźliby wyjście z tej przykrej sytuacji.

Maynard Khanna wzdrygnął się w duchu, słysząc szyderstwo w jej głosie.

— Biorąc pod uwagę, że doktor Mzu kontaktuje się z dowódcami statków kosmicznych, a sankcje nałożone na Omutę niebawem wygasną, admirał będzie ci bardzo wdzięczny, jeżeli poinformujesz nas o swych zamiarach wobec doktor Mzu — rzekł formalnym tonem.

— Nagrasz to dla admirała?

— Tak, w pełnej sensywizji.

Ione patrzyła mu głęboko w oczy, mówiąc niezwykle wyraźnie i starannie:

— Mój ojciec obiecał poprzednikowi admirała Aleksandremcha, że doktor Alkad Mzu nigdy nie dostanie pozwolenia na opuszczenie Tranquillity, a ja tę obietnicę podtrzymuję. Nie pozwolę jej stąd odlecieć i zareaguję natychmiast, jeśli zechce sprzedać bądź odstąpić komukolwiek posiadane informacje, nawet Flocie Konfederacji. Po śmierci zostanie poddana kremacji, co zniszczy doszczętnie jej neuronowy nanosystem. I niech Bóg sprawi, żeby uwolniło nas to od groźby.

— Dziękuję.

Ione trochę się odprężyła.

— Kiedy przybyła tu przed dwudziestu sześciu laty, mnie jeszcze nie było w egzołonie. Powiedz mi, bo jestem bardzo ciekawa, czy wywiad Floty odkrył, jak zdołała przetrwać zniszczenie Garissy?

— Na pewno nie było jej wtedy na planecie. Ewakuację organizowały Siły Powietrzne Konfederacji, jej imię musiałoby figurować na którejś z list pasażerów. Nadaremnie pytaliśmy w osiedlach asteroidalnych. Narzuca się tylko jedno logiczne wyjaśnienie: kiedy Omutanie bombardowali Garissę, doktor Mzu uczestniczyła w jakiejś tajnej pozasystemowej misji wojskowej.

— Nadzorowała „Alchemika”?

— Kto wie? Urządzenie nie zostało użyte, to nie ulega wątpliwości. Albo nie zadziałało, albo zostali przechwyceni. Sztab generalny skłania się ku temu drugiemu wytłumaczeniu.

— Jeśli ona przetrwała, „Alchemik” również musiał przetrwać.

— O ile go w ogóle skonstruowano.

Uniosła brwi.

— Myślałam, że skoro upłynęło tyle czasu, uznaliście to za pewnik.

— Otóż to, upłynęło tyle czasu, że powinniśmy już usłyszeć o nim coś więcej niż tylko pogłoski. Bo jeśli istnieje, to dlaczego rozbitkowie z Garissy nie próbowali wykorzystać go przeciwko Omucie?

— Oby zawsze kończyło się na pogłoskach, gdy chodzi o machiny końca świata.

— Oby.

— Wiesz, czasami ją obserwuję, kiedy pracuje w wydziale fizyki instytutu badawczego. Jest dobrym fachowcem, koledzy ją szanują. Ale jeśli chodzi o zdolności umysłowe, to niczym specjalnym się nie wyróżnia.

— Czasem wystarczy jedno wspaniałe olśnienie.

— Rzeczywiście. To sprytne z jej strony, że się tutaj schroniła.

W jedynym miejscu, gdzie może się czuć całkowicie bezpieczna, a zarazem w jedynym mininarodzie, który, o czym wszyscy wiedzą, nie stanowi militarnego zagrożenia dla innych członków Konfederacji.

— Czy to oznacza, że nie będziesz się sprzeciwiać, jeśli pozostawimy tu nasz zespół obserwacyjny?

— Owszem, tylko nie nadużywajcie mojej pobłażliwości. Pocieszcie się jednak, bo prawdopodobnie doktor Mzu korzysta z dobrodziejstw niewielu genetycznych modyfikacji, a możliwe, że z żadnych. Pożyje jeszcze trzydzieści, najwyżej czterdzieści lat.

Później będzie po wszystkim.

— Doskonale. — Pochylił się kilka milimetrów do przodu, wykrzywiając wargi w delikatnym uśmieszku. — Ale to nie wszystko.

Ione otworzyła szerzej oczy z niewinnym zaciekawieniem.

— Tak?

— Joshua Calvert, kapitan niezależnego statku handlowego, wymienił twoje imię w odniesieniu do jednego z naszych agentów.

Skierowała wzrok na sufit, jakby z największym wysiłkiem usiłowała coś sobie przypomnieć.

— A tak, Joshua. Pamiętam go, spowodował tu wielkie poruszenie na początku roku. Znalazł w Pierścieniu Ruin cenny moduł elektroniczny Laymilów. Poznałam go na przyjęciu, to miły młody człowiek.

— Owszem — przytaknął Maynard Khanna z wahaniem. — A więc nie ostrzegałaś go, że Erick Thakrar jest jednym z naszych najtajniejszych agentów?

— Imię Ericka Thakrara nie przeszło nigdy przez moje usta.

Nawiasem mówiąc, Thakrar wystarał się właśnie o miejsce wśród załogi kapitana Andre Duchampa na statku „Villeneuve’s Revenge”, jednostce adamistów wyposażonej w napęd na antymaterię.

Komandor Olsen Neale niewątpliwie potwierdzi tę informację.

Erick Thakrar nie został zdekonspirowany. Mogę cię zapewnić, że Andre Duchamp niczego nie podejrzewa.

— Cóż, to dla nas wielka ulga, admirał się ucieszy.

— Miło mi to słyszeć. I nie przejmuj się, proszę, Joshuą Calvertem. Jestem przekonana, że nie zrobi niczego, co jest niezgodne z prawem, to naprawdę przykładny obywatel.

* * *

— „Lady Makbet” przygotowuje się do skoku w głąb układu — przestrzegł załogę „Oenone”. Znajdowali się w odległości dwóch tygodni świetlnych od gwiazdy Puerto de Santa Maria; w jej nikłym blasku na okrytym pianką kadłubie jastrzębia kładły się prawie niewidoczne cienie. „Nephele” dryfował tylko osiemset kilometrów nad górnym pokładem, a mimo to nie dostrzegały go optyczne sensory okrętu.

Dwadzieścia tysięcy kilometrów bliżej słabo widocznej gwiazdy „Lady Makbet” chowała zespoły czujników i panele termozrzutu z wdziękiem lądującego orła.

Gdybyż cała podróż statku adamistów przebiegała tak płynnie, rozmyślała Syrinx. Ten kapitan Calvert musiał być urodzonym nieudacznikiem. Dystans pięćdziesięciu lat świetlnych, jaki dzielił ich od Nowej Kalifornii, przebyli w ciągu sześciu dni. Manewry „Lady Makbet” przy każdorazowym podejściu do współrzędnych skoku przeciągały się godzinami. A w transporcie czas to pieniądz. Jeżeli Calvert pilotował w ten sposób statek, to nic dziwnego, że tak rozpaczliwie potrzebował pieniędzy.

— Uwaga — zwróciła się do Larry’ego Kouritza. — Nakierował się na planetoidę Ciudad.

— Zrozumiałem — potwierdził dowódca oddziału piechoty.

— Ach, Ciudad — mruknęła Eileen Carouch, przeglądając w neuronowym nanosystemie plik z informacjami o układzie Puerto de Santa Maria. — Zgodnie z raportem służb wywiadowczych rządu planetarnego swoje bazy założyło tam kilka ugrupowań rebelianckich, które walczą o niepodległość.

— Zwracam się do wszystkich — nadała Syrinx. — Zaraz po wynurzeniu wychodzimy z trybu niewykrywalności. „Lady Makbet” ma na wyposażeniu działka maserowe, więc nie róbmy żadnych głupstw. Chi, odpowiadasz za kierowanie ogniem.

Jeśli spróbują jakiejś sztuczki, rozwal ich bez namysłu. „Nephele”, ty wypatruj obcych statków. Rebelianci, którzy tak desperacko zabiegają o technologię utrzymania antymaterii, mogą wysłać eskortę wraz z kurierem.

— Będziemy cię osłaniać — odparł Targard, kapitan „Nephele”.

Uwagę Syrinx przykuły teraz dane napływające z sensorów „Oenone”. „Lady Makbet” przybrała wygląd idealnej kuli. Błękitne płomienie jonów rozpłynęły się w nicość. Nastąpiło krótkotrwałe odkształcenie w jednorodnej strukturze przestrzeni.

— W drogę — zakomenderowała.

„Oenone” wystrzelił z terminalu tunelu czasoprzestrzennego w odległości tysiąca siedmiuset kilometrów od „Lady Makbet”.

Z kadłuba posypała się chmura płatków pianki ochronnej, gdy wokół toroidu załogi wysunęły się czujniki elektroniczne i panele termozrzutu. Generatory termonuklearne systemów bojowych toroidu w dolnym kadłubie jastrzębia wznowiły wytwarzanie energii. Zaczęły się rozkładać lasery promieniowania X. W toroidzie załogi powstała sztuczna grawitacja. Równocześnie zwiększyło swą objętość pole dystorsyjne, nadając jastrzębiowi przyspieszenie 7 g. Statek zakręcił ostro, by wejść na trajektorię lotu „Lady Makbet”. Dwieście kilometrów dalej „Nephele” otrząsał się z płaszcza ochronnego.

Ciudad jawił się stąd jako odległa, matowa plamka z towarzyszącą jej niewielką konstelacją stacji przemysłowych. Czujniki systemów strategicznoobronnych omiotły swym promieniowaniem korpus „Oenone”.

Syrinx wyczuwała osobliwe, uboczne oscylacje pola dystorsyjnego. Pianka odpadała na całej powierzchni kadłuba.

— Od razu lepiej — westchnął „Oenone” niemal podświadomie.

Syrinx nie miała czasu na żadne reprymendy, z toroidu dolnego kadłuba wychodziła już bowiem czasza nadajnika, przekręcając się w stronę ściganego transportowca.

— Do statku gwiezdnego „Lady Makbet” — przekazała Syrinx za pośrednictwem procesorów technobiotycznych nadajnika.

— Tu okręt Sił Powietrznych Konfederacji „Oenone”. Nie zmieniajcie pozycji, nie włączajcie silników odrzutowych, nie inicjujcie skoku. Przygotujcie się do spotkania. Wejdziemy na pokład.

„Oenone” objął polem dystorsyjnym statek adamistów.

Syrinx słyszała, jak Tulą kontaktuje się z wojskowym ośrodkiem dowodzenia w Ciudad, zawiadamiając o uruchomieniu procedury przechwycenia statku.

Wtem z projektorów AV dobiegł beztroski głos Joshuy Calverta:

— Cześć, „Oenone”. Masz jakieś kłopoty? W czym możemy pomóc?

Przy przyspieszeniu 4 g Syrinx leżała sztywno w fotelu z zaciśniętymi zębami, spoglądając tylko na wstrętną kolumnę w zdumieniu i konsternacji.

* * *

Ostatnie pięć kilometrów „Oenone” pokonał z maksymalną ostrożnością, kierując na „Lady Makbet” każdy czujnik i każdą broń, gotów zareagować na najmniejszy przejaw oszustwa. Gdy odległość zmniejszyła się do stu pięćdziesięciu metrów, jastrząb powoli obrócił się górnym kadłubem do statku adamistów. Dwa rękawy śluzowe wyciągnęły się z obu stron, zetknęły i szczelnie zwarły. Larry Kouritz wprowadził swój oddział do modułów mieszkalnych „Lady Makbet”, stosując się do procedur zabezpieczenia i przeszukania z iście podręcznikową skrupulatnością.

Za pośrednictwem pęcherzy sensorowych jastrzębia Syrinx obserwowała, jak rozwierają się podwójne wrota załadunkowe hangaru w toroidzie załogi „Oenone”. Oxley wyleciał w przestrzeń małym, kanciastym wielofunkcyjnym pojazdem serwisowym; pomarańczowożółte gazy wylotowe popychały go w kierunku otwartego luku ładunkowego „Lady Makbet”.

Dwaj żołnierze w pancernych kombinezonach z ciemnego karbotanu wprowadzili na mostek Joshuę Calverta, który rozdawał członkom załogi „Oenone” przyjacielskie uśmiechy; na widok Syrinx jego twarz jeszcze bardziej się rozjaśniła.

Nie umiała ukryć zakłopotania, gdy przystojny młodzieniec świdrował ją wzrokiem.

— Wykiwali nas — zawyrokował nagle Ruben.

Syrinx zerknęła na kochanka. Siedział za konsolą z wyrazem ponurej rezygnacji, przeczesując palcami białe, kręcone włosy.

— Co masz na myśli?

— Wystarczy na niego spojrzeć, Syrinx. Czy tak wygląda człowiek, któremu grozi czterdzieści lat za przemyt?

— Przez cały lot siedzieliśmy mu na ogonie, z nikim się nie spotykał.

Ruben drwiąco uniósł brwi.

Skierowała uwagę z powrotem na wysokiego kapitana. Denerwowało ją, jak przewiercał wzrokiem jej piersi.

— Kapitanie Syrinx — rzekł ciepło. — Chciałbym złożyć gratulacje zarówno pani, jak i temu wspaniałemu statkowi. Cóż za przedniej marki lot, naprawdę. Jezu, niektórzy z mojej załogi najedli się strachu co niemiara, kiedy tak na nas skoczyliście. Myśleliśmy, że to dwa czarne jastrzębie. — Wyciągnął rękę. — Miło mi spotkać tak niezwykle utalentowanego kapitana. Proszę mi wybaczyć śmiałość, ale dodam jeszcze, że również wyjątkowo atrakcyjnego.

— O tak, z pewnością nas wykiwali.

Syrinx zignorowała wyciągniętą rękę.

— Kapitanie Calvert, mamy powody przypuszczać, że jest pan zamieszany w import technologii zakazanej w tym układzie planetarnym. Ostrzegam, że na mocy przepisów ustanowionych przez Zgromadzenie Ogólne Konfederacji „Lady Makbet” zostanie dokładnie przeszukana. Każdy sprzeciw wobec moich żądań zostanie potraktowany jako pogwałcenie kodeksu prawa kosmicznego, który zezwala upoważnionemu oficerowi na pełny dostęp do systemów pokładowych i nagrań z przebiegu lotu, jeśli wyrazi życzenie.

I ja właśnie takie życzenie wyrażam. Zrozumiał pan?

— No cóż?! Zgadzam się — odparł Joshua z powagą. Nuta zwątpienia wkradła się w ton jego głosu. — Proszę się nie gniewać, ale czy jest pani pewna, że macie właściwy statek?

— W stu procentach — odparła Syrinx lodowato.

— Cóż, trudno. Oczywiście, we wszystkim pójdę wam na rękę. Uważam, że Siły Powietrzne odwalają kawał dobrej roboty.

Dla nas, statków handlowych, to duża pociecha, że tacy jak wy czuwają nad porządkiem między gwiazdami.

— Dałbyś już spokój, synku — odezwał się Ruben zmęczonym głosem. — Nie psuj wrażenia. Tak dobrze ci szło.

— Jestem tylko zwykłym obywatelem, dlatego bez sprzeciwu poddam się procedurze.

— Zwykłym obywatelem, który posiada statek z napędem na antymaterię — burknęła Syrinx z przekąsem.

Joshua wbił wzrok w przód jej bladoniebieskiego kombinezonu.

— Nie ja go projektowałem. Tak po prostu został zbudowany.

Ściślej mówiąc, zbudowany został w Ferring Astronautics w ziemskim Halo 0’Neilla. A zdaje mi się, że Ziemia jest największym sojusznikiem edenistów w Konfederacji. W każdym razie tak mówią moje dydaktyczne kursy historii.

— Mamy wspólny pogląd na świat — odparła Syrinx z niechęcią; cokolwiek innego zabrzmiałoby jak przyznanie się do winy.

— Nie mogłeś wymontować tego napędu? — zapytał Ruben.

Stosownie do sytuacji, Joshua natychmiast przybrał zafrasowaną minę.

— Ba, gdybym tylko mógł sobie na to pozwolić. Nie macie pojęcia, jak poważnych uszkodzeń doznał statek, gdy mój ojciec ratował edenistów przed piratami. Naprawa pochłonęła wszystkie moje oszczędności.

— Jakich edenistów? — wypsnęło się Cacusowi.

— Ty idioto — oburzyli się na niego Ruben i Syrinx. Inżynier odpowiedzialny za moduły mieszkalne bezradnie rozłożył ręce.

— Zorganizowano kiedyś konwój ratunkowy do Anglade — zaczął opowieść Joshua. — Przed laty wybuchła tam epidemia jakiejś choroby bakteryjnej. Mój ojciec, ma się rozumieć, przyłączył się do akcji, bo czymże są interesy handlowe w porównaniu z ratowaniem ludzkiego życia? Zabierali na planetę sprzęt do wytwarzania bakteriofagów, żeby na miejscu wyprodukować antidotum. Zły los sprawił, że zaatakowały ich czarne jastrzębie w celu przejęcia ładunku, gdyż tego rodzaju sprzęt jest bardzo drogi. Jezu, niektórzy ludzie są jak zwierzęta. Wywiązała się walka i jeden z jastrzębi eskortowych został ranny. Czarne jastrzębie szykowały się do zadania decydującego ciosu, lecz ojciec czekał, aż załoga opuści uszkodzony statek. Skoczył, mimo że objęło go już swym zasięgiem pole dystorsyjne wrogów. To była ich jedyna szansa.

Poczciwa „Lady Makbet” doznała wielu zniszczeń, lecz dzięki niej uszli z życiem. — Joshua zamknął oczy, jakby wspominał stary ból. — Ojciec rzadko o tym mówił.

— Czy on nie buja? — spytał Ruben.

— Rzeczywiście mieli na Anglade jakąś epidemię? — chciała wiedzieć Tulą.

— Tak — odparł „Oenone”. — Dwadzieścia trzy lata temu.

Chociaż nie ma żadnych wzmianek o napaści na konwój ratunkowy.

— Zaskakujesz mnie — rzekła Syrinx.

— Ten kapitan wydaje się przyzwoitym człowiekiem — stwierdził „Oenone”. — I widać, że wpadłaś mu w oko.

— Prędzej bym wstąpiła do klasztoru adamistów. A zresztą, pozostaw analizy psychologiczne ludziom, zgoda?

Nastąpiła pełna wyrzutu cisza w jej myślach.

— W porządku, ale to już przeszłość — powiedziała Syrinx z lekkim zakłopotaniem. — Natomiast pański problem odnosi się do dnia dzisiejszego.

— Syrinx? — odezwał się Oxley wyważonym, ostrzegawczym tonem.

— Tak?

— Na razie otworzyliśmy dwa zasobniki. Oba zawierają cewki do tokamaków wyszczególnione w manifeście. Ani śladu technologii utrzymania antymaterii.

— Co takiego? Oni nie mogą wieźć cewek do tokamaków.

Oczami Oxleya rozejrzała się po ciasnej kabinie pojazdu serwisowego. Na kilku ekranach dominowały zawiłe, wielobarwne wykresy. Przy pilocie w oplotach pasów siedziała Eileen Carouch, oficer łącznościowy, obserwując ekrany z zatroskaną miną. Poza szybą Syrinx widziała jeden z zasobników z ładowni „Lady Makbet” w objęciach mechanicznych ramion o dużym udźwigu. Z odemkniętego zasobnika podobne do szczęk łapy manipulatora wydobywały cewki do tokamaków.

Eileen Carouch odwróciła się twarzą do Oxleya.

— Nie wygląda to dobrze. Zgodnie z naszymi informacjami, te właśnie zasobniki powinny zawierać cewki do komór utrzymania antymaterii.

— Wykiwali nas — utrzymywał Ruben.

— Przestaniesz wreszcie to powtarzać? — zirytowała się Syrinx.

— Co dalej? — spytał Oxley.

— Sprawdźcie każdy zasobnik, w którym mogą być przemycane cewki.

— Już się robi.

— Wszystko w porządku? — zapytał Joshua.

Syrinx otworzyła oczy i przywołała na usta zabójczo słodki uśmiech.

— Jak najbardziej, dziękuję.

Eileen Carouch i Oxley otworzyli wszystkie osiemnaście zasobników, które miały rzekomo zawierać nielegalne cewki. W każdym z nich znaleźli starannie zapakowane cewki do tokamaków.

Syrinx poleciła im otworzyć jeszcze pięć losowo wybranych zasobników. Zawierały cewki do tokamaków.

Poddała się. Ruben miał rację, zostali wykiwani.

* * *

Tej nocy, gdy leżała na koi, sen nie przychodził, ale przynajmniej zmęczenie ciała spowodowane dziesięcioma dniami morderczej pracy niemal ją opuściło. Obok spał Ruben. Po służbie nie mieli ochoty na seks, była w zbyt ponurym nastroju. Na dodatek Ruben przyjmował porażkę z obojętnością, która ją drażniła.

— Kiedy popełniliśmy błąd? — zapytała jastrzębia. — Przez cały czas obserwowałeś pilnie tego starego gruchota. Nieomylnie za nim podążałeś. Bałam się czasem, czy „Nephele” za nami nadąży. Jego orientacja przestrzenna nie umywa się do twojej.

— Może agenci w Idrii stracili z oczu cewki?

— Byli stuprocentowo pewni, że trafiły do ładowni „Lady Makbet”. Jeden taki zasobnik Calvert mógł ukryć w którymś z licznych pomieszczeń na statku. Ale nie osiemnaście.

— Musiało dojść do podmiany.

— Ale jak?

— Nie wiem. Przykro mi.

— Słuchaj, to nie twoja wina. Wykonałeś wszystko, o co cię poproszono, chociaż byłeś pokryty pianką.

— Nie znoszę tego świństwa.

— Wiem. Ale cóż, przed nami jeszcze tylko dwa miesiące służby. Potem znowu będziemy cywilami.

— I dobrze!

Syrinx uśmiechnęła się w skąpo oświetlonej kabinie.

— A myślałam, że podoba ci się służba wojskowa.

— Podoba.

— Ale?

— Czuję się samotny na tych wszystkich patrolach. Podczas rejsów handlowych zaczniemy spotykać inne jastrzębie i habitaty. Będzie weselej.

— Pewnie masz rację. Tylko że wolałabym zakończyć służbę z klasą.

— Czyżby Joshua Calvert tak ci dopiekł?

— Przecież się z nas naśmiewał!

— A mnie się wydał sympatyczny. Młody i beztroski, przemierza pustkę wszechświata. Bardzo romantyczne.

— Daj spokój! Nie będzie jej długo przemierzał. Nie z takim usposobieniem. Wkrótce popełni jakiś błąd, ta jego arogancja go zgubi. Żałuję tylko, że nie będzie nas przy tym. — Otoczyła ramieniem Rubena, aby wiedział po przebudzeniu, że nie na niego się gniewała. Zaraz jednak po zamknięciu oczu towarzyszącą jej zwykle przy zasypianiu panoramę gwiazd wyparł łobuzerski uśmiech na kościstej twarzy.

13

Nazywał się Carter McBride i miał dziesięć lat. Był jedynakiem, dumą rodziców, Dimitriego i Victorii, którzy go rozpieszczali, na ile było to możliwe w takich warunkach. Podobnie jak większość młodzieży w Aberdale, uwielbiał dżunglę i rzekę; Lalonde wydawało mu się światem bez porównania weselszym od posępnych grot z suchego betonu, stali i kompozytu w ziemskich arkologiach. Tutaj na każdym kroku trafiały się okazje do zabawy.

W kącie należącego do ojca pola posiadał własny ogródek, gdzie rozkrzewiły się poddane genetycznym zabiegom truskawki, których wielkie, szkarłatne owoce nie gniły na deszczu i wilgoci.

Miał też cockerspaniela; Chomper zawsze kręcił się ludziom pod nogami i wywlekał ubrania z chaty McBride’a. Chłopiec pobierał dydaktyczne kursy agronomii pod okiem Ruth Hilton, według której dość łatwo przyswajał wiadomości i zapowiadał się na doskonałego farmera. A ponieważ wkrótce miał skończyć jedenaście lat, rodzice pozwalali mu bawić się bez opieki. Twierdzili, że jest już wystarczająco odpowiedzialny, aby nie zapuszczać się daleko w głąb lasu.

Następnego ranka po tym, jak Horst Elwes napotkał w kościele Lisylfa, Carter bawił się nad wodą, gdzie grupka dzieciaków budowała tratwę z desek pozostałych po pracach dorosłych przy jakiejś’ drewnianej konstrukcji. Nagle uświadomił sobie, że od piętnastu minut nie widział w pobliżu Chompera, rozejrzał się więc po polanie.

Dostrzegłszy skrawek rudej sierści na krzaku za budynkiem publicznym, krzyknął donośnie, zdenerwowany zachowaniem niemądrego zwierzaka. Kiedy nie usłyszał odpowiedzi, ruszył z werwą na poszukiwania, chlupiąc butami w cienkiej warstwie błota. Gdy dotarł na skraj puszczy, posłyszał zajadłe szczekanie Chompera, dobiegające chyba z gąszczu drzew i chaszczy. Pomachał panu Travisowi, który odchwaszczał motyką ziemię wokół swoich maleńkich ananasów, po czym w ślad za psem ruszył w puszczę.

Chomper, jak można by przypuszczać, celowo zamierzał go odciągnąć jak najdalej od wioski. Carter wołał i wołał, aż wreszcie zachrypł. Zgrzał się, spocił, a na potarganej koszulce pojawiły się długie żółtozielone smugi z soków wydzielanych przez łodygi roślin. Wybryk Chompera bardzo go rozzłościł, postanowił zaraz po powrocie uwiązać psa na smyczy. A potem zacznie się przyzwoita tresura, w której obiecał pomóc pan Manani.

Pościg dobiegł wreszcie końca na maleńkiej polance, otoczonej wysokimi drzewami kaltukowymi. Poprzez gęsty baldachim liści przeciskały się wątłe promyki słońca. Kruche źdźbła trawy sięgały chłopcu do kolan, pnącza z kiściami jasnożółtych jagód oplatały błyszczące pnie. Chomper stał pośrodku polanki, powarkując na drzewo ze zjeżoną sierścią.

Carter złapał go za kark, wywrzaskując wszystko, co w tej chwili myślał o psach. Cockerspaniel nie dał się jednak odciągnąć, zamiast tego zaszczekał z furią.

— Co się z tobą dzieje? — zapytał chłopiec, zniecierpliwiony.

I wtedy pojawiła się wysoka czarnoskóra kobieta. Dopiero co miał przed sobą drzewo kaitukowe, aż tu nagle pięć metrów przed nim stała w szarym kombinezonie, zdejmując kaptur. Na ramiona rozsypały jej się długie, kasztanowate włosy.

Chomper zamilkł. Carter przylgnął do psa, wpatrując się w nieznajomą z rozdziawionymi ustami. Zaskoczenie odebrało mu mowę. Lecz gdy mrugnęła okiem i kiwnęła zachęcająco palcem, Carter uśmiechnął się i podbiegł do niej z ufnością.

* * *

— Mam go — oznajmiła Camilla. — Słodziutki chłopaczek.

— Uważaj, bo się rozczulę — odparł Laton burkliwie. — Pamiętaj tylko, że ma zostać tam, gdzie osadnicy łatwo go znajdą.

* * *

— Horst, tak dłużej być nie może — powiedziała Ruth.

Ksiądz tylko stęknął, rozpaczając w duchu nad swoją nędzną dolą. Leżał na pryczy, gdzie rzucono go zeszłej nocy. Wokół jego nóg ciasno owinęły się pomięte, oliwkowozielone koce. W nocy musiało mu być niedobrze, o czym świadczyła gęsta kałuża żółtawych wymiocin na podłodze przy wezgłowiu.

— Idź sobie — wybełkotał.

— Przestań się wreszcie zadręczać i wstawaj!

Odwrócił się do niej powoli. Dostrzegła, że płakał: rzęsy miał mokre, oczy zaczerwienione.

— Mówię serio, Ruth. Wyjedź stąd, natychmiast. Weź z sobą Jay i razem uciekajcie. Wsiądźcie na jakąkolwiek łajbę, choćby z was zdarli za bilet. Dopłyniecie do Durringham, a potem wyniesiecie się z tej planety. Bo tu nie da się żyć.

— Skończ z tymi bredniami. W Aberdale nie jest aż tak źle.

Poradzimy sobie jakoś z zesłańcami. Każę Molviemu zwołać dziś wieczór naradę, na której opowiem ludziom, co według mnie tutaj się wyrabia. — Zaczerpnęła powietrza. — Chcę, żebyś mnie poparł, Horst.

— O nie, tylko nie to. Nie wolno drażnić zesłańców. Proszę, Ruth, posłuchaj mnie dla własnego dobra. Nie rób tego. Wyjedź stąd, póki czas.

— Na miłość boską, Horst…

— Ha! Bóg umarł! — przerwał jej z goryczą. — A przynajmniej dawno temu wykluczył tę planetę ze swojego królestwa.

— Niecierpliwie kiwnął na nią palcem, zezując ukradkiem ku otwartym drzwiom.

Ruth zbliżyła się z ociąganiem do pryczy, marszcząc nos, gdy poczuła smród.

— Widziałem to — oświadczył Horst stłumionym, zachrypniętym głosem. — Zeszłej nocy. To było w kościele.

— Niby co takiego?

— To. Demon, którego wezwali. Widziałem go, Ruth. Był czerwony, błyszczał czerwienią, oślepiał piekielnym blaskiem.

Oko szatana otworzyło się i spojrzało prosto na mnie. To jego świat, Ruth. Nie naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Niedobrze się stało, żeśmy tu przybyli. Niedobrze.

— Cholera — mruknęła cicho. Uświadomiła sobie szereg rzeczywistych problemów: jak zabrać go do Durringham, czy na tej planecie mają w ogóle psychiatrę i kto mógłby przejąć tę prowizoryczną lecznicę, która służyła całej wiosce. Drapała się po spoconym karku, przypatrując mu się z namysłem, jakby stanowił jakąś skomplikowaną zagadkę czekającą na rychłe rozwiązanie.

Rai Molvi przebiegł w pośpiechu po drewnianych schodkach i wpadł jak burza do środka.

— Ruth — sapnął, zadyszany. — Wiedziałem, że cię tutaj zastanę. Carter McBride gdzieś zniknął. Dzieciaka nie ma już dwie godziny. Ponoć widziano, jak gnał do dżungli za tym swoim utrapionym psiskiem. Organizuję wyprawę poszukiwawczą. Idziesz z nami? — Rai Mol vi zdawał się nie zauważać Horsta.

— Idę. Tylko poproszę kogoś o opiekę nad Jay.

— Pani Cranthorp już się wszystkim zajmuje. Zbierze dzieci i przyrządzi im jakiś posiłek. Za dziesięć minut spotykamy się przy budynku publicznym. — Odwrócił się, by odejść.

— I ja pomogę — zaofiarował się Horst.

— Jak chcesz — odparł Rai, po czym wypadł na dwór.

— No, no, zrobiłeś na nim wrażenie — rzekła Ruth.

— Proszę cię, Ruth, musisz opuścić to miejsce.

— Wieczorem o tym pogadamy. Teraz muszę się zająć szukaniem dzieciaka. — Zamilkła na moment. — Do licha, ten Carter jest mniej więcej w wieku Jay.

* * *

Przeciągły gwizd poderwał wszystkich do biegu. Arnold Travis siedział skurczony pod pniem majopi. Srebrny gwizdek wisiał żałośnie w kąciku jego ust, a on sam wpatrywał się w ziemię tępym wzrokiem.

Wieśniacy nadbiegali parami, przedzierając się przez pnącza i niskie krzewy, wyganiając hordy skrzeczącego ptactwa ku rozpalonemu niebu. Kiedy docierali na polankę, makabryczny widok zdawał się odbierać im resztki sił. Ludzie stawali w półokręgu przed wielkim dębem czereśniowym, patrząc ze zgrozą na jego potworne brzemię.

Powel Manani przybył ostatni. Towarzyszył mu Vorix, przemykając zwinnie przez bujne podszycie. Umysł Powela rejestrował wrażenia psich zmysłów, monochromatyczne obrazy, ostre dźwięki i szeroką gamę zapachów. W powietrzu unosiła się ciężka woń krwi.

Pomagając sobie łokciami, przecisnął się przez zszokowany tłum i objął spojrzeniem dąb czereśniowy…

— Jezu! — Przykrył dłonią usta. Jakaś pierwotna cząstka jego duszy pragnęła dać upust straszliwej boleści, krzyczeć i krzyczeć, póki nie opuściłoby go całe wezbrane w nim raptem szaleństwo.

Carter McBride zwisał z drzewa do góry nogami. Stopy uwiązano mu do pnia sznurami z wysuszonych pnączy, przez co wyglądał, jakby stał na głowie. Obie ręce były szeroko rozłożone, równolegle do ziemi za sprawą dwóch kołków wbitych przy nadgarstkach. Z długich ran nie ciekła już krew. Maleńkie owady kłębiły się w mokrej trawie poniżej głowy, sycąc się obfitością pokarmu.

Dimitri McBride postąpił chwiejnie dwa kroki w stronę syna, po czym osunął się na kolana jakby do modlitwy. Powiódł błędnym wzrokiem po pobladłych twarzach.

— Nie rozumiem. Carter miał dziesięć lat. Kto to zrobił? Nie rozumiem. Proszę, powiedzcie mi. — Ujrzał własny ból odbity w oczach łkających ludzi. — Za co to? Kto to zrobił?

— Zesłańcy — odpowiedział Horst. Szkarłatne oczy małego Cartera mierzyły go martwym spojrzeniem, nagląc do mówienia.

— To odwrócony krzyż — wyjaśnił skrupulatnie. Czuł, że należy teraz nazywać rzeczy po imieniu, aby wszyscy zrozumieli, co tu się naprawdę stało. — Przeciwieństwo krucyfiksu. Musicie wiedzieć, że oni czczą Jasnego Brata. A Jasny Brat jest kimś krańcowo różnym od naszego Pana Jezusa, dlatego sekty składają takie ofiary na znak szyderstwa. To właściwie całkiem logiczne zachowanie.

— Horst z trudem łapał oddech, jakby przebiegł właśnie bardzo długi dystans.

Dimitri McBride runął na Horsta z siłą młota pneumatycznego, przewrócił go na plecy i przycisnął całym swoim ciężarem.

— Wiedziałeś’.’ Wiedziałeś! — ryczał. Zacisnął stalowe palce na gardle księdza i zaczął go dusić. — To był mój syn. A ty wiedziałeś! — Poderwał głowę Horsta, po czym grzmotnął nią o gąbczastą ziemię. — Żyłby teraz, gdybyś nam wcześniej powiedział.

To ty go zabiłeś! Ty go zabiłeś! Ty!

Świat Horsta jawił się teraz w czarnych barwach. Próbował coś powiedzieć, wytłumaczyć. Do tego właśnie go przygotowano: miał się starać, aby ludzie zaakceptowali rzeczywistość taką, jaka była naprawdę. Teraz jednak widział przed sobą tylko otwarte, wrzeszczące usta Dimitriego McBride’a.

— Trzeba ich rozdzielić — zwróciła się Ruth do Powela.

Nadzorca obrzucił ją pochmurnym spojrzeniem i niechętnie kiwnął głową na znak zgody. Skinął na dwóch osadników, którzy rozwarli zaciśnięte na gardle Horsta palce Dimitriego. Ksiądz nie podnosił się z ziemi, wciągając w płuca powietrze jak człowiek po ataku serca.

Dimitri McBride szlochał zwinięty w kłębek.

Trzech wieśniaków odcięło Cartera z drzewa i owinęło go płaszczem.

— I co ja teraz powiem Victorii? — zapytał Dimitri, osowiały.

— Co mam jej powiedzieć?

Ręce znów dotykały jego ramion w wyrazie współczucia, oferując mu swą żałośnie bezskuteczną pociechę. Przytknięto mu do warg piersiówkę. Zakrztusił się, kiedy poczuł w przełyku palący trunek.

Powel Manani stał nad Horstem Elwesem. Ponoszę nie mniejszą winę niż ten ksiądz, rozmyślał. Wiedziałem, że Quinn, ta gnida, przysporzy nam problemów. Ale, dobry Boże, żeby coś takiego? Ci zesłańcy nie są chyba ludźmi. Kto potrafi zrobić coś takiego, zdolny jest do wszystkiego.

Do wszystkiego. Ta myśl uderzyła go niczym powiew mroźnego wiatru, odpędzając ostatnie resztki współczucia dla nieszczęsnego, pijanego księdza. Trącił Horsta czubkiem buta.

— Hej, ty! Słyszysz mnie?

Horst stęknął, wywracając oczy.

Powel przelał na Vorixa całą swoją wściekłość. Pies puścił się pędem w stronę Horsta, obnażając wściekle zębiska.

Na widok szarżującej bestii Horst z trudem dźwignął się na czworaka, przerażony furią zwierzęcia. Vorix zaszczekał głośno z pyskiem oddalonym o dziesięć centymetrów od twarzy księdza.

— Hej! — zaprotestowała Ruth.

— Zamknij się! — warknął Powel, nawet na nią nie patrząc.

— Ty, ocknij się. Słyszysz, co do ciebie mówię?

Vorix zawarczał.

Wszyscy przyglądali się z napięciem tej dramatycznej scenie, nawet Dimitri McBride.

— Oni nie są tu przypadkowo — rzekł Horst. — Musi być równowaga w naturze. Coś jest białe, coś czarne. Jest dobro i jest zło. Królestwo Boże w niebie i otchłań piekielna. Ziemia i Lalonde. Chyba to rozumiecie? — Uśmiechnął się do Powela.

— Nie wszyscy zesłańcy przybyli z tej samej arkologii — stwierdził nadzorca niebezpiecznie obojętnym tonem. — Dopiero tutaj pierwszy raz się spotkali. A to oznacza, że Quinn dokonał tego wszystkiego na miejscu, zmienił ich w to, czym są dzisiaj.

Ty dobrze znasz ich doktrynę. Przejrzałeś ją na wskroś. Kiedy wstąpili do sekty? Jeszcze przed Gwynem Lawesem? Jeszcze przed nim, księżulku? Wszyscy byli w to wmieszani przed jego dziwną, tajemniczą, brutalną śmiercią w dżungli? Czy tak?

Z piersi kilku gapiów wyrwały się głośne westchnięcia. Powel usłyszał, jak ktoś szepcze:

— Boże, proszę, tylko nie to.

Horst nadal uśmiechał się obłąkańczo do nadzorcy.

— Czy to zaczęło się wtedy, księżulku? — ciągnął Powel.

— Quinn miał wiele miesięcy na to, aby ich złamać i odmienić, aby przejąć nad nimi kontrolę. Mam rację? A więc tym się przez cały czas zajmował w tej zmyślnej chacie o spadzistych dachach.

A kiedy już nad nimi zapanował, zabrał się za nas. — Wymierzył palec w Horsta. Żałował, że to nie strzelba, że nie może rozwalić na kawałki tego niezdarnego gamonia. — A te napady w Durringham, Gwyn Lawes, Roger Chadwick, Hoffmanowie? Mój Boże, co oni zrobili Hoffmanom, że musieli ich później spalić, byśmy niczego nie poznali? A wszystko dlatego, że trzymałeś gębę na kłódkę. Jak zamierzasz się z tego wytłumaczyć Bogu, kiedy przed nim staniesz, księżulku? Ha?

— Nie miałem pewności — jęknął Horst. — Poza tym oni nie są gorsi od ciebie. Jesteś nieokrzesany, podoba ci się życie w tej dziczy. Różni cię od nich tylko to, że tobie płacą. Gdybym bodaj pisnął, że wstąpili do sekty, wściekłość odebrałaby ci rozum.

— Kiedy się dowiedziałeś?! — zagrzmiał Powel.

Ramiona obwisły Horstowi, wtulił głowę w pierś i zwinął się w kłębek.

— W dniu śmierci Gwyna.

Powel zadarł głowę i pogroził pięściami niebiosom.

— Quinn!!! — huknął. — Dopadnę cię! Dopadnę każdego z twoich pieprzonych koleżków! Słyszysz mnie, Quinn? Już po tobie!

Vorix ujadał potępieńczo.

Nadzorca potoczył wzrokiem po skupionych na nim posępnych obliczach, na których strach ustępował z wolna pierwszym przebłyskom gniewu. Znał się na ludziach, a ci gotowi byli pójść za nim. Nareszcie, wszyscy bez wyjątku. Nie zaznają spokoju, póki nie wytropią i nie zakatrupią ostatniego zesłańca.

— Nie możemy tak po prostu założyć, że wszyscy skazańcy są jednakowi — wtrącił Rai Molvi. — Nie opierajmy się na jego słowach. — Spojrzał z odrazą na Horsta. I wtedy Vorix dopadł go znienacka. Pies wylądował mu na piersiach i Rai upadł na ziemię. Wrzasnął z przerażenia, gdy Vorix zaszczekał, kłapiąc paszczą o centymetry od jego nosa.

— To znowu ty! — rzekł Powel Manani, a raczej prychnął tonem oskarżenia. — Urodzony urzędas! To ty chciałeś, żebym im pofolgował. Niech sobie wybudują chatę, mówiłeś. I dzięki tobie grasują teraz po okolicy. Gdybyśmy przestrzegali instrukcji, trzymali tych śmierdziuchów w gnoju, gdzie ich miejsce, nic podobnego by się nie zdarzyło. — Odwołał Vorixa od ciężko dyszącego, wystraszonego mężczyzny. — Ale masz rację. Nie wiemy, czy zesłańcy mieli cokolwiek wspólnego z Gwynem, Rogerem i Hoffmanami. Nie dojdziemy już prawdy, adwokacie oskarżonych, zgadza się? A więc wszystko, co mamy, to Carter. Znasz tu może kogoś, kto byłby zdolny rozszarpać w ten sposób dziesięcioletnie dziecko? Znasz? Bo jeśli tak, to chętnie posłuchamy, kto to taki.

Rai Molvi pokręcił przecząco głową, zaciskając zęby z bólu.

— A więc dobrze — rzekł Powel. — I cóż ty na to, Dimitri?

Carter był twoim chłopakiem. Co według ciebie powinniśmy zrobić z ludźmi, którzy tak postąpili z twoim synem?

— Zabić — odezwał się Dimitri pośrodku gromadki próbujących go pocieszyć sąsiadów. — Wybić do nogi.

* * *

Wysoko nad czubkami drzew sokół kołował i zakręcał w zwinnym, podniebnym tańcu. Korzystał z gorących, wilgotnych prądów, aby przy minimalnym nakładzie sił utrzymać się w powietrzu. W podobnych przypadkach Laton nie zakłócał naturalnych instynktów ptaka — wystarczyło, że wskazywał mu cele. W dole, pod gęstą zasłoną liści, wędrowali ludzie. W maleńkich szparkach między gałęziami pojawiały się kolorowe plamki: to wyróżniający się wzór czyjejś koszulki, to znów brudna i spocona skóra. Zmysły łowieckie sokoła zapamiętywały każdy ruch, budując w wyobraźni kompletny, szczegółowy obraz.

Czterech mężczyzn dźwigało ciało chłopca na prowizorycznych noszach. Poruszali się wolno, ostrożnie przestępując korzenie i strumyki, przytłoczeni smutkiem.

Przed nimi w pewnym oddaleniu maszerowała główna grupa ludzi, a prowadził ją nadzorca Manani. Szli dziarskim krokiem.

Znali swój cel. Laton wyczytywał to z ich ponurych, zaciętych i naznaczonych nienawiścią twarzy. Ci, co nie mieli strzelb laserowych, postarali się o pałki lub twarde kije.

Z tyłu za wszystkimi sokół wypatrzył Ruth Hilton i Rai Molviego. Osłabione, przygaszone postacie, pogrążone w grobowym milczeniu. Każdą dręczyły wyrzuty sumienia.

Horst Elwes pozostał sam na polance. Nadal leżał skulony na ziemi, wstrząsany gwałtownymi dreszczami. Raz po raz wydawał głośne okrzyki, jakby coś go kąsało. Prawdopodobnie postradał zmysły — Tak czy inaczej, doskonale odegrał swoją rolę i tylko to się liczyło.

* * *

Leslie Atcliffe wynurzył się nad powierzchnię dziesięć metrów od pomostu w Aberdale, holując więcierz pełen myszokrabów. Przewrócił się na plecy i ruszył do brzegu, kopiąc wodę.

Nad zachodnim widnokręgiem zaczynały się rozsnuwać ciemnoszare chmury. Ocenił, że za dwadzieścia minut spadnie deszcz.

Kay siedziała na brzegu tuż nad lustrem wody, wysypując do skrzynki z otwartego więcierza skłębioną gromadkę przeznaczonych do filetowania myszokrabów. Miała na sobie wyblakłe szorty, bluzeczkę zrobią z koszulki, buty z wywiniętymi na cholewkę niebieskimi skarpetkami oraz kapelusik z plecionej trawy, który sama zrobiła. Leslie z przyjemnością patrzył na jej gibkie ciało, opalone na orzechowy kolor w ciągu miesięcy pracy w słońcu.

Dopiero za trzy dni będzie mógł się z nią przespać. Podobało mu się, że Kay woli kochać się z nim niż z innymi. Resztę czasu spędzali na rozmowach, jak przyjaciele.

Wstał, kiedy stopy zachrzęściły na żwirze.

— Niosę świeżą dostawę! — zawołał. Myszokraby ślizgały się i wiły w więcierzu. Było ich co najmniej dziesięć; szczupłe, spłaszczone ciała z dwunastoma patykowatymi odnóżami, brązowymi łuskami przypominającymi mokrą sierść i szpiczastą głową zakończoną czarnym czubkiem niczym nos ziemskiego gryzonia.

Kay wyszczerzyła zęby i energicznie pomachała ręką, ściskając nóż do filetowania, którego stalowe ostrze połyskiwało w słońcu. Jeden taki uśmiech sprawiał, że życie zdawało się Lesliemu piękniejsze.

Oddział poszukiwawczy wynurzył się z dżungli czterdzieści metrów od nabrzeża. Leslie miał przeczucie, że coś niedobrego się święci. Maszerowali zbyt szybko: tak zwykli maszerować ludzie powodowani gniewem. I cała chmara zmierzała w stronę pomostu, co najmniej pięćdziesiąt osób. Leslie przypatrywał im się z niepokojem. Nie chodziło im o sam pomost, chodziło im o niego!

— Boży Bracie — mruknął. Wyglądali na tłum żądny linczu.

Quinn! Z pewnością Quinn znowu narozrabiał. Quinn, który nigdy nie dał się złapać, zawsze taki sprytny.

Kay odwróciła się, słysząc głuchy pomruk wielu głosów. Przesłoniła oczy ręką. Akurat pojawił się Tony z pełnym więcierzem; i on spoglądał z lękiem na zbliżającą się grupę.

Leslie zerknął za siebie, na rzekę. Przeciwległy brzeg z błotnistą skarpą i wałem drzew oplecionych pnączami znajdował się w odległości stu czterdziestu metrów. Wydał mu się nagle niezwykle kuszący. W ciągu ostatnich miesięcy Leslie nauczył się świetnie pływać. Na pewno by go nie złapali, gdyby teraz rzucił się do ucieczki.

Czoło tłumu zbliżyło się do siedzącej Kay. Dostała prosto w twarz bez jakiegokolwiek ostrzeżenia. Leslie widział, kto ją uderzył: niejaki Garlworth, czterdziestopięcioletni koneser win, który uparł się, że założy własną winnicę. Spokojny, nie wchodzący nikomu w drogę człowiek, typ odludka. Teraz twarz nabiegła mu krwią, zwierzęca furia ożywiła jego rysy. Warknął triumfalnie, trafiwszy Kay pięścią w szczękę.

Krzyknęła z bólu i przewróciła się na plecy, z ust wypłynęły jej czerwone krople. Ludzie ją otoczyli i zaczęli kopać z wściekłością podobną dzikiemu szałowi rozwścieczonego sejasa.

— Wy gnoje! — wrzasnął Leslie. Odrzucił więcierz i ruszył ile sił w nogach w kierunku brzegu, rozchlapując sięgającą kolan wodę. Kay krzyczała pod nawałą bolesnych kopniaków. Leslie dostrzegł błysk noża do filetowania. Jeden z mężczyzn upadł i złapał się za łydkę. Wysoko w powietrze uniosła się pałka.

Leslie nie usłyszał ani nie zobaczył, czy pałka opadła na zmaltretowaną dziewczynę. Runął jak burza na grupę osadników, którzy zbiegali ku niemu po stoku. Wśród nich pędził Powel Manani i wielką, odchyloną pięścią. W świecie Lesliego zapanował chaos, zawładnął nim instynkt. Razy spadały na niego ze wszystkich stron jednocześnie. Sam też rozdawał ciosy ze ślepą gwałtownością. Ludzie krzyczeli, ryczeli. Czyjaś pulchna dłoń schwyciła go za włosy, które ze straszliwym odgłosem darcia zaczęły wolno odrywać się od czaszki. Spryskała go struga piany, jakby walczył pod wodospadem. Ostre kły zwarły się wokół nadgarstka, ciągnąc w dół ramię. Wśród zajadłego warczenia trzask pękającej kości przeciągał się w nieskończoność. Ból wyparł wszelkie inne wrażenia, płynął każdym włóknem nerwowym. Ale jakoś tym się nie przejmował. Nie był w stanie oddawać ciosów, jakby tego chciał. Ręce nie reagowały. Opadł na kolana, przed oczami zatańczyły różowoszare pasma. Woda zamulonej rzeki burzyła się i nabierała szkarłatnego odcienia.

Nastała taka chwila, kiedy nic się nie działo. Leżał sztywno, unieruchomiony pod nieustępliwymi rękami. Powel Manani wznosił się przed nim jak wieża. Gęstą, czarną brodę miał mokrą i potarganą, szczerzył okrutnie zęby. W chwilowej ciszy Leslie posłyszał dobiegające z dali żałosne zawodzenie dziecka. Zaraz jednak ciężki but Powela rąbnął go w krocze z całą siłą, na jaką mógł się zdobyć rosły nadzorca.

Śmiertelna męka niemalże pozbawiła go zmysłów. Lesłie stracił kontakt ze światem pośrodku gęstej, czerwonej mgły. Nic już nie słyszał ani nic nie czuł. Pozostało jedynie fizyczne cierpienie.

Czerwień ustąpiła czerni. Strzępy wrażeń znów docierały ospale do jego świadomości. Przyciśnięto mu twarz do chłodnego żwiru. Miało to jakiś związek z czymś ważnym, ale nie wiedział z czym. Płuca płonęły żywym ogniem. Leslie ze strzaskaną szczęką próbował złapać powietrze połamanym nosem. Wtedy wdarła się do jego płuc brudna, zaplamiona krwią woda Cjuallheimu.

* * *

Lawrence Dillon szukał ocalenia w ucieczce, ratując się przed szaleństwem, jakie ogarnęło mieszkańców Aberdale. Pracował wraz z Douglasem na wydzielonych im poletkach za chatą o spadzistych dachach, kiedy tłuszcza wróciła z poszukiwań. Fasola na wysokich tykach i kwitnąca kukurydza ukryły ich częściowo, gdy nad rzeką ludzie zaatakowali Kay, Lesliego i Tony’ego. Lawrence nie spotkał się dotąd z podobnym przykładem niepotrzebnego bestialstwa. Taki fanatyczny nie był nawet Quinn, w którego okrucieństwie był sens i celowość.

Zarówno on, jak i Douglas stali jak zaklęci, kiedy ich kompani ginęli pod ciosami. Dopiero gdy Powel Manani wyszedł ociężale z wody, pomyśleli o ratowaniu własnej skóry.

— Rozdzielmy się! — wrzasnął Lawrence Dillon, pędząc w stronę dżungli. — Będziemy mieli większą szansę. — Wtem posłyszał donośne szczekanie tego potwornego psa, Vorixa. Zerknąwszy przez ramię, dostrzegł, jak w pogoni za nimi bestia gna skrajem wioski. — Znajdź Quinna! Trzeba go ostrzec! — Wtedy się rozstali, przedzierając się przez zarośla, jakby zrobione były z bibuły.

Po chwili Lawrence natrafił na wąską ścieżkę zwierząt. Odkąd po wybudowaniu wioski zaczęły jej unikać danderile, zarastała trawą, tym niemniej mógł teraz zwiększyć szybkość. Prymitywne buty rozleciały się w biegu, za całe ubranie służyły mu szorty.

Pnącza i gałązki targały go ostrymi jak igła cierniami. Bez znaczenia. Liczyło się wyłącznie zachowanie życia, oddalenie się od wioski.

Vorix puścił się tropem Douglasa. Z piersi Lawrence’a wydarł się nieartykułowany okrzyk wdzięczności do Jasnego Brata. Zwolnił nieco biegu, wypatrując na ziemi odpowiednich kamieni. Psisko po rozprawie z Douglasem ruszy za nim bez zwłoki. Psisko zdoła odszukać trop nawet w wilgotnej dżungli. Psisko zaprowadzi wieśniaków do każdego ukrytego zesłańca. Musiał jakoś temu zaradzić, inaczej żaden z nich nie doczeka jutra. Zasrany nadzorca nie miał pojęcia, jak groźni mogą być słudzy Jasnego Brata dla tych, co stają im na drodze. Pokrzepiony tą myślą, otrząsnął się ze strachu. Tę otuchę zawdzięczał Quinnowi. To on mu uświadomił, że prawdziwie wyzwolony człowiek jest w stanie przezwyciężyć strach. To on pomógł mu odnaleźć wewnętrzną siłę, pokazał sposób na oddanie się wężowej bestii. To on najczęściej nawiedzał jego sny jako mroczna, czarodziejska postać, otoczona aureolą pomarańczowych płomieni.

Skrzywiwszy się na widok zadrapań po szaleńczej ucieczce, Lawrence potoczył wokoło przytomniejszym spojrzeniem.

* * *

Powel Manani przywykł oglądać świat oczami Vorixa. Obrazy składały się wtedy z błękitów i szarości, jakby każdy przedmiot tworzyły nakładające się warstwy cienia. Drzewa pięły się wysoko w górę, niknąc w niemal mglistej kopule nieba, a chaszcze nabierały olbrzymich, niepokojących kształtów. Czarne liście uskakiwały na boki niczym karty zbierane przez wprawnego gracza.

Rosły pies mknął na wpół zarośniętą ścieżynką za Lawrence’em Dillonem. Zapach młodego zesłańca był wszędzie. Zalegał niby oleista mgiełka nad odciskami stóp w miękkiej ziemi, spływał z listków, o które się otarł uciekinier. Tu i ówdzie w gąbczastą glebę wsiąkały plamy krwi z poranionych nóg. Vorix nie musiał nawet pochylać pyska.

Do świadomości Powela docierały przeróżne wrażenia: prężących się w zadzie niespożytych mięśni, wywieszonego języka, gorącego oddechu w nozdrzach. Obaj mieli dwoistą naturę, ciało Vorixa i umysł Powela perfekcyjnie z sobą współpracowały. Choćby wtedy, gdy pies dopadł Douglasa. Odruchy atakującego zwierzęcia i ludzkie umiejętności zespoliły się w synergiczną niszczycielską machinę zagłady, która doskonale wiedziała, gdzie uderzyć, aby spowodować największe zniszczenia. Powel wciąż czuł miękkie ciało, ustępujące pod twardymi łapami; posmak krwi nie opuszczał go długo po tym, jak kły przebiły gardło młodzieńca, rozszarpując tętnicę szyjną. Czasem szelest wiatru wydawał się nieść z sobą rozpaczliwe rzężenie Douglasa.

Ale to był jedynie przedsmak. Niebawem oko w oko z psem stanie Quinn. Będzie wył z przerażenia. Tak samo, jak musiał wyć mały Carter. Ta myśl obu im dodawała siły, serce Vorixa łomotało radośnie.

Nagle trop stał się niewyraźny i na koniec zniknął. Vorix przemierzył jeszcze kilka metrów, po czym stanął z uniesioną głową, węsząc intensywnie. Powel zmarszczył czoło. Trochę siąpiło, ale nie na tyle, aby zmyć taki silny zapach. Niewiele brakowało, a byłby już dopadł Lawrence’a. Zesłaniec musiał być gdzieś w pobliżu.

Z tyłu dał się słyszeć cichy odgłos kroków. Vorix odwrócił się z szybkością błyskawicy. Siedem metrów dalej Lawrence Dillon stał na ścieżce pochylony, jakby zamierzał skoczyć na psa. W jednej ręce trzymał nóż rozszczepieniowy, w drugiej jakąś pętlę z pnączy.

Zapewne cofnął się po swoich śladach i wdrapał na drzewo. Cwany gnojek. Ale to mu nie pomoże, nie w starciu z Vorixem. Nadzieję na zwycięstwo mógłby mieć jedynie wtedy, gdyby znienacka skoczył psu na grzbiet i dźgnął go nożem. Cóż, zawalił sprawę.

Powel śmiał się, gdy pies ruszył do ataku. Lawrence zakręcił pętlą. Powel zrozumiał poniewczasie, że pętlę obciążono owalnymi kamieniami. Kiedy umysł nadzorcy wykrzyczał ostrzeżenie, Vorix już skakał. Lawrence wypuścił bolę.

Zdradzieckie oploty uwięziły przednie nogi Vorixa z ledwie słyszalnym szumem, wirujące sznury wgryzły się głęboko w psią sierść. Jeden z kamieni uderzył go mocno w czaszkę — ból w postaci deszczu gwiazdek przepłynął kanałem afinicznym i wstrząsnął Powelem. Vorix gruchnął na ziemię w lekkim oszołomieniu.

Wygięty w łuk, próbował dosięgnąć zębami pętli. Raptem spadł na niego ogromny, wyciskający powietrze z płuc ciężar, od którego niemal pękł mu kręgosłup. Z największym trudem złapał oddech.

Kilka żeber pękło. Przebierał desperacko tylnymi nogami, chcąc znaleźć oparcie i strząsnąć z grzbietu zesłańca.

Powel Manani poczuł, jak mózg przeszywa mu włócznia ostrego bólu. Krzyknął na całe gardło, zatoczył się, a gdy ugięło się pod nim kolano, stracił równowagę. Na chwilę więź afiniczna osłabła, mógł więc dostrzec wokół siebie pierścień zdjętych trwogą ludzi. Wyciągali ręce, aby go podtrzymać…

Szok i cierpienie poraziły Vorixa. Zupełnie stracił czucie w jednej z tylnych nóg. Tarzając się w błotnistej ziemi, dostrzegł swoją nogę: drgała jeszcze w ubroczonej krwią trawie.

Nożem rozszczepieniowym Lawrence oderżnął mu drugą tylną nogę — Krew syczała i parowała, bulgocząc na żółtym, błyszczącym ostrzu.

Obie nogi Powela wydawały się ściśnięte opaskami z lodu. Klapnął ciężko na ziemię, łapiąc ze świstem powietrze przez spierzchnięte wargi. Mięśniami ud targały konwulsyjne skurcze.

Ostrze rozszczepieniowe dźgnęło z boku w żuchwę Vorixa, rozcinając mięśnie, kości i chrząstki. Czubek noża, wynurzywszy się głęboko w paszczy psa, odciął też spory kawałek języka.

Powel zaczął się krztusić, tracić oddech. Trząsł się spazmatycznie, po brodzie spływały mu strużki wymiocin.

Vorix wydobywał z pokiereszowanego pyska przeraźliwy skowyt. Łypał na wszystkie strony żółtymi oczami, aby odnaleźć swego dręczyciela. Lawrence przejechał nożem po przednich nogach Vorixa, odcinając je równo w kolanach. Psu pozostały kikuty.

Na drugim końcu mrocznego, okrągłego tunelu Powel dostrzegł jasnowłosego młodzieńca, który obszedł psa dookoła i splunął na jego oklapnięty pysk.

— I co, zrzedła ci mina, kanalio!? — wykrzyknął Lawrence.

Powel słyszał go, jakby głos dobiegał z dołu jakiegoś głębokiego szybu. — Chcesz sobie jeszcze pobiegać, pieseczku? — Zesłaniec podreptał w miejscu ze śmiechem. Kikuty Vorixa grzęzły w błocie w parodii chodzenia. Na ten widok Lawrence ryknął jeszcze większym śmiechem. — Do nogi! No już, do nogi!

Powel jęczał w bezradnej złości. Splunął żółcią. Więź afiniczna słabła, zdawała się rozciągać udręczone myśli psa w wiotką niteczkę.

— Wiem, że mnie słyszysz, Manani, ty ścierwo! — podjął Lawrence. — I mam nadzieję, że serce ci krwawi przez te rany.

Nie zamierzam zabijać psa, skracać mu męczarni, nic z tych rzeczy. Tutaj go zostawię, niech się tarza we krwi, gównie i szczynach. W ten sposób będziesz czuł, jak zdycha, bez względu na to, jak długo to potrwa. Podoba mi się ten pomysł, bo naprawdę go kochałeś. Nie ucieknie przed zemstą Bożego Brata ten, kto go zdenerwował. Vorix to dopiero zapowiedź, kapujesz? Patrz, co zrobiłem psu, i pomyśl, co Quinn zrobi tobie.

* * *

Mimo nieustającego deszczu Jay wyprowadziła Sango, beżowego konia Powela Mananiego, ze stajenki dobudowanej do chaty nadzorcy. Pan Manani dotrzymał słowa danego jeszcze na pokładzie „Swithlanda”, pozwalał jej wyprowadzać na ćwiczenia i pielęgnować Sango, a także pomagać w jego karmieniu. Przed dwoma miesiącami, kiedy ustała nerwowa krzątanina panująca w Aberdale podczas stawiania chat i wyrównywania pól, nauczył ją jeździć konno.

W Aberdale nie ziściły się jej marzenia o sielankowym życiu, lecz właściwie było tu całkiem miło. W dużym stopniu właśnie za sprawą Sango. Jay wiedziała jedno: za żadne skarby świata nie chciałaby wrócić do arkologii.

Przynajmniej jeszcze do wczoraj.

Bo rankiem w dżungli wydarzyło się coś, o czym dorośli nie chcieli z nią rozmawiać. Dzieci dowiedziały się o śmierci Cartera, lecz nic więcej im nie powiedziano. Przy nabrzeżu wywiązała się okropna bitwa, wiele kobiet płakało, a nawet — ukradkiem — niektórzy mężczyźni. W dodatku dwadzieścia minut temu pan Manani dostał jakiegoś strasznego, przeciągłego ataku: wył, charczał i rzucał się na ziemię.

Potem wszystko się uspokoiło. W budynku publicznym odbyła się narada, po której ludzie rozeszli się do domów. Teraz jednak widziała, że znów zbierają się i dyskutują na środku wioski, ubrani jak na polowanie. Chyba każdy miał ze sobą jakąś broń.

Zastukała w drewniany słup przed wejściem do chaty pana Mananiego. Pojawił się w niebieskich dżinsach, koszuli w niebieskozieloną kratę i płowej kamizelce z mnóstwem cylindrycznych magazynków z ładunkami do strzelb laserowych. Trzymał w ręku dwie ciemnoszare, półmetrowej długości rury z uchwytami jak przy pistoletach. Chociaż nigdy nie widziała czegoś takiego, była pewna, że to broń.

Na moment spojrzała mu prosto w oczy, potem wbiła wzrok vv ziemię.

— Jay?

Popatrzyła na nadzorcę.

— Posłuchaj, skarbie. Zesłańcy zachowali się źle, bardzo źle.

Zupełnie przewróciło im się w głowach.

— Tak samo jak wykolejeńcom w arkologiach?

Niewinna ciekawość dziewczynki wywołała smutny uśmiech na jego usta.

— Coś w tym rodzaju. Zabili Cartera McBride’a.

— Tak myśleliśmy — przyznała.

— Dlatego będziemy musieli ich wyłapać i powstrzymać przed podobnymi zbrodniami.

— Rozumiem.

Wsunął karabinki maserowe do futerałów przy siodle.

— To dla dobra wszystkich, skarbie, naprawdę. Posłuchaj, przez parę tygodni nie będzie zbyt łatwo w Aberdale, lecz później wszystko wróci do normy. Obiecuję. Nim się spostrzeżesz, staniemy się najlepszą wioską w całym dorzeczu. To dla mnie nie pierwszyzna.

Pokiwała głową.

— Niech pan na siebie uważa, panie Manani. Proszę.

Pocałował ją w czubek głowy. W jej włosach skrzyły się kropelki wody.

— Będę uważał. I dziękuję za osiodłanie Sango. A teraz idź i poszukaj mamy, jest bardzo zmartwiona tym, co się stało rano.

— Od dawna nie widziałam ojca Elwesa. Czy wróci?

Wyprostował się w siodle, nie potrafiąc spojrzeć dziewczynce w oczy.

— Tylko po swoje rzeczy. Nie zostanie dłużej w Aberdale.

Jego misja dobiegła końca.

Końskie kopyta rozchlapywały błoto, gdy Powel zdążał w stronę oczekujących go myśliwych. Większość z nich miała na sobie ociekające wodą nieprzemakalne poncha. Wyglądali nie tyle na rozgniewanych, ile zmartwionych. Gdy opadły pierwsze emocje po śmierci Cartera, z wolna zaczęły do nich docierać konsekwencje zabicia trojga zesłańców. Strach o rodziny i własną skórę zagłuszył stopniowo pragnienie zemsty. Wszystko to jednak przynosiło ten sam skutek, lęk przed Quinnem zmuszał ich bowiem do dokończenia dzieła.

Wśród nich stał Rai Molvi, zaciskając pod ponchem palce na strzelbie laserowej. Powel nie zamierzał niczego owijać w bawełnę. Pochylił się z siodła i zwrócił do tłumu:

— Przede wszystkim powinniście wiedzieć, że mój blok nadawczo — odbiorczy przestał działać. Nie jestem w stanie powiadomić szeryfa w Schuster, co się tutaj dzieje, ani biura gubernatora w Durringham. A przecież bloki nadawczo — odbiorcze to sprzęt wysokiej klasy, mają wbudowane wszelkiego rodzaju systemy redundancyjne. Nigdy nie słyszałem, żeby taki blok nawalił. Diody świecą, więc nie chodzi o zwykły brak zasilania. Działał jeszcze trzy dni temu, gdy wysyłałem rutynowy raport. Domyślacie się chyba, co to oznacza, że wysiadł akurat dzisiaj?

— Chryste, z czym nam przyjdzie się zmierzyć?

— Z wykolejeńcami — odparł Powel. — Podstępnymi i wystraszonymi. Bo tacy właśnie oni są. Dzięki tej zabawie w sektę Quinn mógł ich sobie podporządkować.

— Mają broń.

— Mają osiem strzelb laserowych, lecz brakuje im zapasowych ładunków. Tymczasem ze sto dwadzieścia strzelb widzę już z tego miejsca. Nie sprawią nam większych problemów. Strzelajcie tak, aby zabić, bez ostrzeżenia. To wystarczy. Nie mamy tu sądów i nie ma na nie czasu w tej głuszy. Nie ulega żadnej wątpliwości, że zesłańcy są winni. I chciałbym, do cholery, żeby pozostałe dzieciaki mogły do końca życia spacerować bez strachu po wiosce. Bo po to tu przybyliście, czyż nie? Żeby uwolnić się od tego łajna, którym was zarzucano na Ziemi. Trudno, trochę go tu z wami przyjechało, lecz dzisiaj będzie po wszystkim. Dramat Cartera McBride’a już się nie powtórzy.

Zapał na nowo obudził się w ludziach: kiwali głowami, spoglądali na sąsiadów zachęcająco. Przy wzmiance o Carterze odrobinę silniej zacisnęły się dłonie na strzelbach. Rósł duch bojowy w gromadzie, każdy czuł się z góry rozgrzeszony.

Powel Manani z satysfakcją obserwował tę zmianę. Znów należeli do niego, podobnie jak w dniu, kiedy zeszli z pokładu „Swithlanda”. Zanim zaczął się wtrącać ten dupek Molvi.

— W porządku, zesłańcy podzielili się rano na trzy zespoły.

Dwa pomagają rodzinom na sawannie, inna grupa wyruszyła na łowy. Utworzymy dwa oddziały. Arnold Travis dość dobrze zna dżunglę na wschodzie, więc weźmie z sobą pięćdziesięciu ludzi i poszuka myśliwych. Ja pojadę na sawannę i spróbuję przestrzec, kogo się da. Skoro przebywa tam Quinn, właśnie do niego musiał się udać Lawrence Dillon. Reszta niech podąża za mną co tchu, ale tak, na Boga, żeby nikt się nie zgubił. Gdy dotrzecie do gospodarstw na sawannie, wtedy postanowimy, co dalej. Teraz w drogę!

* * *

Poszerzanie palisady w gospodarstwie Skibbowa nie należało do łatwych przedsięwzięć. Drewno na ogrodzenie obciosywali z grubsza w dżungli, a następnie ciągnęli przez kilometr. Nielekką pracą było też przygotowywanie podłoża pod wbijane pale, a to ze względu na splątaną, obumarłą trawę i zwartą piaszczystą glebę.

Loren Skibbow przyrządziła lunch w postaci zimnego mięsa gniazdółek i papkowatych, duszonych, pozbawionych smaku warzyw, których zesłańcy woleli nie ruszać. Na domiar złego Gerald Skibbow poszukiwał na sawannie zabłąkanej owcy, przez co pracą zarządzał Frank Kava, przemądrzały dupek.

Późnym popołudniem Quinn był już całkowicie przekonany, że podczas następnej czarnej mszy główne role powierzy rodzinie Kavy i Skibbowa.

Zastrugane tego ranka pale leżały na trawie w przyległym do istniejącego już ostrokołu kwadracie o boku trzydziestu pięciu metrów. Quinn i Jackson Gael pracowali razem, na zmianę wbijając młotem wyprostowane słupki. Pozostali czterej zesłańcy zajmowali się przybijaniem poprzecznych żerdzi. Jeden bok został już ukończony, w drugim stały dopiero trzy pale. Wcześniej spadł deszcz, lecz Frank nie pozwolił im na przerwę w pracy.

— Sukinsyn — mruknął Jackson Gael, biorąc zamach dwuręcznym młotem. Pal zatrząsł się, wchodząc trzy centymetry do ziemi. — Chce skończyć przed wieczorem, żeby pokazać Geraldowi, jaki z niego porządny, pracowity zięciunio. A to oznacza, że będziemy dziś wracać po ciemku.

— Tym się nie przejmuj — odparł Quinn. Klęcząc, przytrzymywał oburącz czarny pal. Drewno majopi było mokre, trudne do uchwycenia.

— Po deszczu wszystko jest śliskie — narzekał Jackson. — Łatwo o wypadek, a na tej planecie, jeśli coś sobie zrobisz, nikt ci nie pomoże. Ten zdziadziały, zapijaczony księżyna gówno się zna na porządnym leczeniu. — Młot grzmotnął w drewno.

— Wyluzuj się. Sporo ostatnio myślałem i wiem, że to miejsce będzie dla nas dobrym celem.

— W porządku. Ale wiesz, co mnie najbardziej wkurza? Co noc ten cholerny Frank włazi do łóżka z Paulą. Ona nie ma takich cycków jak Marie, wiadomo, ale Jasny Bracie, co noc!

— Przestałbyś myśleć fiutem choć na jedną pieprzoną chwilę.

Pozwalam ci spać z Rachel, czy tak? Jest gorsza od naszych dziewczynek?

— Jasne, że nie, Quinn. Wybacz.

— Dobra, teraz trzeba się zastanowić, kogo z sobą weźmiemy i kiedy to zrobimy.

Jackson poprawił owinięte wokół dłoni strzępy szmat, dzięki czemu mógł pewniej uchwycić rękojeść młota.

— Może być Tony. Zadomowił się w wiosce, gada z osadnikami. Chyba dobrze by było, gdyby sobie przypomniał, jakiej sprawie służy.

— Zobaczymy.

Jackson wziął potężny zamach. Wtem Quinn dostrzegł jakieś poruszenie na szerokiej równinie falującej trawy, która ciągnęła się do ciemnozielonej linii puszczy.

— Zaczekaj. — Przełączył implant wzrokowy na maksymalną rozdzielczość. Biegnąca postać stała się wyraźniejsza. — To Lawrence. Jasny Bracie, wygląda prawie jak trup. — Przyjrzał się okolicy, w której pędził młodzieniec, spodziewając się ujrzeć sejasa albo krokolwa. Kto biegłby tak bez powodu? — Chodźmy. — Ruszył truchtem w stronę zataczającego się Lawrence’a.

Jackson odrzucił młot i podążył za Quinnem.

Frank Kava odmierzał odległości między palami, aby zesłańcy nie popełnili błędu. Leniwe łotry ani myślały mu za to dziękować, tym bardziej denerwował się w duchu. Należało mieć ich ciągle na oku, wszystko trzeba im było dokładnie wyjaśniać, sami nie wykazywali nigdy żadnej inicjatywy. Przypuszczał, że większość z nich jest niedorozwinięta, ponure milczenie z pewnością było tego świadectwem.

Pochylony nad ziemią ze szpadlem w ręku, wyrywał bulwiaste korzenie trawy. Nowa zagroda była nieodzownym elementem rozwijającego się gospodarstwa. W pierwszej robiło się tłoczno, odkąd zwierzęta zaczęły dorastać. Wkrótce będą potrzebowali dodatkowej przestrzeni, aby pomieścić drugie pokolenie. Jeszcze kilka miesięcy i rozpocznie się inseminacja dorosłych owiec.

Frank trochę się wahał, zanim ruszył na Lalonde. Teraz jednak przyznawał, że była to najlepsza decyzja w jego życiu. Człowiek mógł tu sobie usiąść wieczorem i popatrzyć na to, co już osiągnął.

Czuł się wtedy jak w niebie.

Dochodziła jeszcze Paula, ma się rozumieć. Niczego dotąd nie powiedziała, lecz Frank nabrał pewnych podejrzeń. Ostatnio była taka… ożywiona.

Wsłuchawszy się w odgłosy pracy, podniósł głowę: coś się nie zgadzało. Czterech zesłańców nadal wbijało gwoździe do poprzecznych żerdzi, lecz nikt nie używał młota. Zmełł w ustach przekleństwo. Quinn Dexter i krzepki Jackson Gael odbiegli już sto metrów od zagrody. Nie do wiary. Przytknął dłonie do ust i wrzasnął w ich stronę, lecz albo go nie usłyszeli, albo po prostu zlekceważyli. Pewnie to drugie. Wtem dostrzegł jakąś biegnącą w ich kierunku postać, która potykała się i poruszała resztką sił.

Gdy tak patrzył, człowiek w pewnej chwili się przewrócił, machając rozpaczliwie rękami. Quinn i Jackson przyspieszyli. Frank ruszył w ich kierunku z gniewną miną.

Przez ostatnie dwadzieścia metrów Frank kierował się słuchem. Cała trójka skryła się za kępą bujnej trawy.

Okazało się, że z dżungli nadbiegł zesłaniec, ten najmłodszy.

Leżał teraz na plecach, łapał powietrze potężnymi haustami i próbował coś mówić zachrypniętym, urywanym głosem. Zranione stopy krwawiły obficie. Quinn i Jackson klęczeli nad rannym.

— Co to ma znaczyć? — zapytał Frank.

Quinn zerknął przez ramię.

— Sprzątnij go — rzekł spokojnie.

Frank cofnął się o krok, kiedy Jackson powstał.

— Hej, zaczekaj…

* * *

Paula i Loren czekały w głównej izbie domostwa, aż zagotuje się w garze marmolada z elwisiów. Elwisie były miejscowymi owocami o ciemnopurpurowym zabarwieniu. Na skraju puszczy rosła duża kępa niskich, karłowatych drzewek, z których przez cały poprzedni dzień obrywały owoce. Gorzej sprawa przedstawiała się z cukrem. Niektórzy w wiosce uprawiali trzcinę cukrową, lecz te kilka kilogramów, które kupiły, nie było szczególnie wysokiej jakości.

Ale to się zmieni, pomyślała Loren. Wszystko w Aberdale powoli było coraz lepsze. Dzięki temu życie tutaj wydawało się takie piękne.

Paula zdjęła z pieca rozgrzane gliniane słoje.

— Jeszcze minutkę — orzekła Loren. Mieszała łychą w wielkim bulgoczącym garze.

Paula odstawiła na bok tacę ze słojami i wyjrzała przez otwarte drzwi. Spoza narożnika zagrody wynurzyła się grupka ludzi. Jackson Gael niósł kogoś na rękach — młodzieńca, któremu krew ciekła po nogach. Pozostali dwaj zesłańcy dźwigali bez wątpienia ciało Franka.

— Mamo! — Paula wybiegła na dwór.

Twarz Franka była okropnie zmasakrowana, nos niemal spłaszczony, wargi rozerwane, oczy i policzki sine i napuchnięte.

— O mój Boże! — Paula zasłoniła twarz rękami. — Miał wypadek?

— Z naszym udziałem — odparł Quinn.

Niewiele brakło, a Loren Skibbow dopięłaby swego. W obecności Quinna zawsze czuła się nieswojo, teraz więc przerażający widok pobudził ją do natychmiastowego działania. Odwróciła się i wbiegła z powrotem do mieszkania. Na ścianie w głównej izbie wisiały myśliwskie strzelby laserowe. Pięć sztuk, po jednej dla każdego. Gerald zabrał swoją rano. Sięgnęła po tę, która kiedyś należała do Marie.

Wtedy ktoś uderzył ją w nerki. Pod wpływem ciosu zatoczyła się i odbiła od ściany. Quinn kopnął ją z tyłu w staw kolanowy.

Runęła na podłogę, jęcząc z bólu. Strzelba też upadła z łomotem.

— Wezmę ją sobie, dzięki — rzekł zesłaniec.

Łzy przyćmiły wzrok Loren. Zdołała odwrócić głowę, słysząc krzyki Pauli, która rozpaczliwie wierzgała nogami, gdy Jackson Gael wnosił ją pod pachą do mieszkania.

— Irley, Malcolm. Chcę mieć ich broń, zapasowe magazynki, sprzęt medyczny i zakonserwowaną żywność. Bierzcie się do roboty! — rozkazał Quinn, gdy do chaty wpadli pozostali zesłańcy.

— Ann, staniesz na warcie przed domem. Manani przyjedzie tu pewnie na koniu, poza tym trzeba uważać na Geralda. — Rzucił jej strzelbę. Złapała broń i energicznie pokiwała głową.

Irley i Malcolm zabrali się do przetrząsania pólek.

— Stul gębę! — wrzasnął Quinn na Paulę.

Zamilkła, wpatrując się w niego rozszerzonymi z przerażenia oczami. Jackson Gael cisnął ją w kąt, gdzie skuliła się ze strachu.

— Od razu lepiej — mruknął Quinn. — Imran, posadź Lawrence’a na krześle i pozbieraj do kupy wszystkie buty, jakie tylko znajdziesz w domu. Będziemy ich potrzebować. Przed nami daleka droga.

Loren zobaczyła, jak przy kwadratowym stole kuchennym zesłańcy opuszczają ostrożnie na krzesło młodego mężczyznę z okrwawionymi stopami. Twarz miał poszarzałą i mokrą od potu.

— Znajdźcie mi tylko jakieś bandaże i parę butów, to już sobie poradzę — powiedział Lawrence. — Naprawdę, Quinn, nic mi nie będzie.

Quinn pogłaskał go po czole, sczesując palcami mokre kosmyki jasnych włosów.

— Wiem. Strasznie się nabiegałeś, Lawrence. Dałeś z siebie wszystko. Naprawdę, jesteś najlepszy.

Loren dostrzegła wyraz uwielbienia w oczach młodzieńca.

A później Quinn wyciągnął z kieszeni nóż rozszczepieniowy. Próbowała coś powiedzieć, kiedy ostrze ożyło w rozbłysku żółtego światła, lecz z jej gardła wydobyło się tylko charczenie.

Quinn wbił Lawrence’owi nóż w kark, tak aby ostrze przeszło przez mózg.

— Najlepszym z najlepszych — szepnął. — Boży Brat przywita cię w mroku Nocy.

Paula otworzyła usta w niemym krzyku, gdy ciało Lawrence’a osunęło się na podłogę. Loren pochlipywała z cicha.

— Cholera, Quinn! — zaprotestował Irley.

— A co? Musimy się stąd wyrwać, i to jak najszybciej. Spójrz na jego nogi, przez całą drogę trzeba by go niańczyć. Zaraz by nas złapali. Chciałbyś tego?

— Nie — wymamrotał Irley ponuro.

— Przecież gdyby go złapali, dłużej by się męczył — mruknął Quinn pod nosem.

— Słusznie postąpiłeś — odezwał się Jackson Gael. Odwrócił się do Pauli i wyszczerzył zęby. Stęknęła, próbując wcisnąć się głębiej w kąt. Złapał ją za włosy i postawił na nogi.

— Mamy mało czasu — rzekł Quinn niezbyt pewnie.

— Wystarczy. Prędko się uwinę.

Loren usiłowała się podnieść, gdy krzyki Pauli rozbrzmiały z nową siłą.

— Nieładnie — powiedział Quinn. Rąbnął ją butem w skroń.

Padła na plecy niczym zepsuty, niezdolny do ruchu mechanoid.

Świat stał się zamazany, kształty przysłonięte szarymi plamami.

Widziała jeszcze, jak Quinn ściąga ze ściany strzelbę Pauli, bez pośpiechu sprawdza stan magazynku i strzela do Franka. Potem odwrócił się i skierował lufę w jej stronę.

* * *

W dżungli rozległ się ostry dźwięk gwizdka, zwołujący myśliwych na zbiórkę. Scott Williams westchnął i podniósł się z ziemi, strzepując zeschłe liście z wytartego kombinezonu.

Bałwany! Przypuszczalnie w zaroślach chował się danderil.

Cóż, już nigdy się o tym nie przekona.

— Ciekawe, co się stało? — zdziwił się Alex Fitton.

— Nie wiem — odparł Scott. Nie przeszkadzało mu towarzystwo Alexa. Facet miał dwadzieścia osiem lat i lubił sobie pogadać, nawet z zesłańcem. Znał też parę dobrych świńskich kawałów. Polowali razem regularnie.

Znowu zabrzmiał sygnał.

— Chodźmy — mruknął Alex, poirytowany.

Zaczęli się przedzierać w stronę źródła dźwięku. Spomiędzy drzew wynurzały się kolejne pary myśliwych, a wszyscy zmierzali tam, gdzie tak natarczywie gwizdano. Ciągle ktoś o coś pytał. Nikt nie wiedział, dlaczego są wzywani. Gwizdek oznaczał z reguły nieszczęśliwy wypadek albo koniec polowania.

Scott zdumiał się bardzo na widok gromady ludzi ustawionych w szeregu na niewielkim pagórku. Musiało ich być ze czterdziestu albo i pięćdziesięciu. Na przedzie stał Rai Molvi, to on ze wszystkich sił gwizdał. Scott czuł, jak wszystkie oczy kierują się na niego, gdy wdrapywał się na stok u boku Alexa Fittona.

Na szczycie rosło wielkie, rozłożyste drzewo kaltukowe, którego grube konary sięgały nad przeciwny stok wzgórza. Do jednej z niższych gałęzi umocowano trzy sznury z włókna krzemowego.

Gromada osadników rozstąpiła się w ciszy na boki, tworząc szpaler prowadzący do drzewa. Teraz już mocno zaniepokojony Scott wszedł między ludzi i zobaczył, co wisi na sznurach. Jemima była ostatnia, wciąż charczała i kopała nogami w powietrzu. Twarz jej spurpurowiała, oczy wychodziły z orbit.

Próbował uciekać, lecz trafili go w udo laserowym impulsem i zawlekli pod drzewo. Alex Fitton osobiście zacisnął mu pętlę na szyi. Policzki miał mokre od łez, ale cóż: był szwagrem Rogera Chadwicka.

* * *

Gerald Skibbow omal nie wyzionął ducha, pędząc do swojego obejścia. Wracał z odnalezioną owcą na sznurku, kiedy dostrzegł smugę dymu. Orlando, owczarek alzacki, hasał zadowolony wśród wysokiej trawy. Wiedział, że dobrze się spisał, gdyż nie zgubił tropu zagubionej owcy. Gerald z pobłażliwym uśmiechem patrzył na jego wybryki. Pies był już prawie dorosły. Dziwne, ale z tresurą Orlanda najlepiej radziła sobie Loren.

Gerald przewędrował tego ranka chyba z pół sawanny; nie mieściło mu się w głowie, jak przeklęta owca mogła zajść tak daleko w ciągu zaledwie paru godzin. Gdy ją odnalazł, pobekiwała nad skrajem stromego wąwozu jakieś trzy kilometry od zagrody. Dobrze chociaż, że sejasy nie wychodziły z dżungli na Iowy. Nie sprawiały mu też dotąd żadnych kłopotów krokolwy, które przemierzały trawiaste równiny; z daleka tylko widywał lśniące, na wpół skryte w zieleni sylwetki, a czasem w nocy słychać było ryki.

Kiedy jednak dzieliły go od domu dwa kilometry, dostrzegł w dali ów straszny, wijący się leniwie ku niebu szarobiały kosmyk dymu, którego źródło leżało poniżej linii horyzontu. Obezwładniła go nagła trwoga. Pozostałe gospodarstwa były oddalone wiele kilometrów, zatem dym mógł ulatywać tylko z jednego miejsca. Miał wrażenie, jakby jego własna krew wyciekała prosto w bezchmurne, lazurowe niebo. Gospodarstwo było dla niego wszystkim, zainwestował w nie całe swoje życie, poza nim nie widział dla siebie nadziei.

— Loren! — zawołał. Puścił owcę luzem i zaczął biec. — Paula! — Strzelba laserowa obijała się o jego nogę, więc i jej się pozbył. Orlando szczekał zajadle, udzielało mu się wzburzenie Geralda.

Wszystko przez tę trawę, przez tę cholerną trawę. Czepiała się z uporem nóg, przeszkadzała w biegu. Wciąż się potykał na nierównościach terenu. Padał jak długi, ocierając sobie ręce i tłuJcac kolana. Ale tym się nie martwił. Wstawał i biegł dalej. I tak w kółko.

Sawanna niejako spijała z niego dźwięki: ciężkie sapanie, szelesty trawy na spodniach, jęki podczas upadków — rozpływały się w gorącym, nieruchomym powietrzu, które jakby się nimi żywiło, zachłanne na najcichszy odgłos.

Najstraszniejsze było ostatnie dwieście metrów. Wbiegł na niewielkie wzniesienie, gdzie ukazało mu się całe gospodarstwo. Jedynie szkielet pozostał po zabudowaniach, ogień wciąż lizał twarde, czarne dźwigary. Poszycie dachu i deski ścian spłonęły już do cna, szczątki odpadały niczym płaty zgniłej skóry, zbierając się w stosy na obrzeżu.

Zwierzęta się rozbiegły. Wystraszone przez gorące i buchające płomienie, staranowały ścianę palisady. Przebiegły jakieś sto metrów, potem strach je opuścił. Teraz wałęsały się bez celu po okolicy. Gerald dostrzegł przy stawie konia i dwie świnie: gasiły spokojnie pragnienie. Reszta zwierząt błąkała się wśród traw.

Nic więcej się nie ruszało. Ani jeden człowiek. Gerald toczył wokoło otępiałym wzrokiem. Gdzie się podział Frank, gdzie Loren i Paula? Co się stało z zesłańcami? Czyż nie powinni gasić pożaru?

Wstrząśnięty, zbiegł z pagórka, choć oddech palił go w płucach, a nogi ciążyły jak z ołowiu. Wysoko pod niebo wzlatywały snopy jasnych, złocistych iskier. Konstrukcja domu skrzypnęła jękliwie, po czym zapadła się z łoskotem. Gdy runęły ostatnie belki, jeden straszny okrzyk rozpaczy wydarł się z piersi Geralda.

Przystanął piętnaście metrów od pogorzeliska.

— Loren? Paula? Frank? Gdzie jesteście?! — Jego wołanie uleciało w niebo razem z iskrami. Nikt mu nie odpowiedział. Za bardzo się bał, żeby teraz wchodzić między zgliszcza. Wtem usłyszał żałosny skowyt Orlanda. Podszedł do psa.

To była Paula. Kochana Paula, ta sama dziewczynka, która w arkologii siadywała mu na kolanach i z dzikim chichotem próbowała go ciągnąć za nos. Ta, która wyrosła na śliczną kobietę, silną i zrównoważoną. Która rozkwitła w tej nieujarzmionej krainie.

Paula. Oczy wpatrzone ślepo w roje iskier. Dwucentymetrowy otwór w samym środku czoła, osmalony promieniem lasera strzelby myśliwskiej.

Z knykciami wetkniętymi do ust Gerald Skibbow patrzył osłupiały na córkę. Nogi się pod nim ugięły i upadł wolno na zdeptaną trawę.

* * *

I tak go zastał Powel Manani, kiedy nadjechał po czterdziestu minutach. Jedno uważne spojrzenie wystarczyło, by wiedzieć, co tu zaszło. Cały połączony z nienawiścią gniew, który narastał w nim od rana, przybrał teraz formę jakiegoś złowieszczego wyciszenia.

Zbadał tlące się resztki domu. W środku natknął się na trzy zwęglone ciała, co zrazu wydało mu się dziwne, póki w drugim mężczyźnie nie rozpoznał Lawrence’a Dillona.

Quinn chciał szybko uciec, to oczywiste. A stopy Lawrence’a były w opłakanym stanie już wtedy, gdy zabił Vorixa. Chryste, co za zimny drań z tego Quinna.

Pytanie tylko, dokąd mógł się udać?

Pozostało jeszcze sześciu skazańców. Wcześniej Powel odwiedził gospodarstwo Nichollsów, gdzie drugi zespół robotników budował stodołę. Karabinek maserowy kładł trupem jednego po drugim, a wszystko na oczach przerażonej rodziny. Później im tłumaczył, dlaczego tak postąpił. Mimo to patrzyli na niego jak na jakieś monstrum. Ale tym się nie przejmował. Nazajutrz mieszkańcy wioski przekonają wątpiących, że nie było innego wyjścia.

Powel wbił wzrok w oddaloną o kilometr linię lasu. Gdzieś tam ukrywał się Quinn, to nie ulegało wątpliwości. Chyba że…

Równie dobrze mógł wrócić do wioski. Był teraz prawdziwym bandytą, potrzebował broni i żywności, zapasów pozwalających mu opuścić hrabstwo Schuster. W lasach mała szajka rozbójników była w stanie przez długi czas wywijać się z rąk szeryfów czy nawet komisarzowi (zakładając, że gubernator zechce go wysłać).

Orlando węszył pod nogami. Powel pogłaskał go w zamyśleniu. Jakże brakowało mu teraz Vorixa, który wytropiłby Quinna w ciągu godziny.

— Racja — rzekł do owczarka. — Chce wrócić do Aberdale.

— Powel miał obowiązek powiadomić osadników o tym, co się tutaj stało. Quinn z pewnością zabrał z domu broń. Dzięki Bogu, że kolonistom zezwalano jedynie na strzelby myśliwskie, a nie sprzęt większego kalibru.

Gerald nie odezwał się słowem, kiedy Powel nakrył Paulę brezentową płachtą zdjętą ze schnącego stogu siana. Potem pozwolił się odprowadzić na bok i posłusznie dosiadł Sango.

Obaj ruszyli przez sawannę z powrotem do zagrody Nichollsów. Nieopodal Orlando biegł raźnie w gęstej trawie. Za nimi nad stawem zaczynały się zbierać porzucone zwierzęta, zdezorientowane na wolności, której nigdy przedtem nie zaznały.

* * *

Jay Hilton czuła się znudzona. Wioska wyglądała bardzo dziwnie, kiedy nikt nie pracował na polach i w ogródkach. Późnym popołudniem wszystkie dzieci musiały wrócić do domu. Okolica zdawała się wymarła, choć spacerując bez celu swojskimi ścieżkami, Jay dostrzegała w oknach zlęknione twarze ludzi.

Matka nie chciała z nią rozmawiać, co zdarzało się niezwykle rzadko. Po powrocie z poszukiwań Cartera McBride’a położyła się na łóżku i patrzyła w sufit. Nie dołączyła do oddziału, który wraz z panem Mananim tropił zesłańców.

Jay minęła kościółek. Ojciec Elwes jeszcze nie wrócił. Wiedziała, że zrobił coś bardzo złego, i nie chodziło wcale o picie — wywnioskowała to z zachowania pana Mananiego, gdy wspomniała o księdzu. Mimo wszystko nie powinien po zmroku chodzić sam po dżungli. A słońce kryło się już za wierzchołkami drzew.

W jej wybujałej wyobraźni pustą dżunglę wypełniły różnorakie obrazy. Ksiądz przewrócił się i skręcił nogę w kostce. Stracił kierunek i błąkał się na oślep po lesie. Bronił się na drzewie przed napaścią dzikich sejasów.

Jay znała na wylot obrzeże otaczającej wieś dżungli, jakby laserowy imprinter utrwalił w jej mózgu dydaktyczną mapę. Jeśli odnajdzie ojca Elwesa, będzie prawdziwą bohaterką. Rzuciła krótkie spojrzenie w stronę swojej chaty. W środku nie paliło się światło, mama nawet nie zauważy, że zniknęła na pół godzinki. Pośpieszyła ku posępnej ścianie drzew.

Nad dżunglą zaległa cisza, nawet gniazdółki milczały. Jay nigdy nie zapuszczała się między tak gęste cienie. Słupy różowego i pomarańczowego światła przebijały się przez szeleszczące liście, nienaturalnie lśniące w zapadającym zmierzchu.

Po dziesięciu minutach nie była już taka pewna, czy postąpiła rozsądnie. Ale tuż obok zobaczyła dobrze wydeptaną ścieżynkę, prowadzącą do gospodarstw na sawannie. Zanurzyła się prędko między zarośla i po chwili istotnie wyszła na dróżkę.

Od razu poczuła się lepiej, tutaj bowiem mogła już dostrzec kształty oddalone o siedemdziesiąt metrów w górę i w dół ścieżki.

Przestała się bać.

— Ojcze? — zawołała z nadzieją. Głos zabrzmiał niespodziewanie wyraźnie wśród wyciszonych szeregów mrocznych drzew, które ją zewsząd otaczały. Nic się nie poruszyło, nic nie wydało dźwięku. Marzyła o spotkaniu myśliwych: mogłaby z nimi wrócić do wioski. Czyjeś towarzystwo z pewnością podniosłoby ją na duchu.

Z tyłu coś zachrzęściło, jakby ktoś nadepnął na gałązkę.

— Ojcze? — Jay odwróciła się i pisnęła ze strachu. Z początku sądziła, że głowa czarnoskórej kobiety wisi w powietrzu, lecz gdy wysiliła wzrok, dostrzegła zarys postaci. Wyglądało to tak, jakby światło wokół niej zakręcało, tworząc na brzegach blade, purpurowo — niebieskie smużki.

Kobieta uniosła dłoń. Wzory liści i gałązek nakładały się płynnie na jej rękę. Przyłożyła palec do ust i kiwnęła na Jay przyjaźnie.

* * *

Sango kłusował ścieżką do Aberdale w jednakowym rytmie, nawet gdy pod drzewami zaczęły się gromadzić ciemności. Powel Manani pochylał czasem głowę pod nisko wiszącymi gałęziami.

Te drogę znał na pamięć. Jechał automatycznie, rozważając różne możliwości.

Nazajutrz wszyscy musieli zostać w wiosce; rozstawione straże pozwolą ludziom spokojnie pracować w polu. Każdy większy wstrząs w życiu tych ludzi byłby zwycięstwem Quinna, więc nie mógł pozwolić, żeby tak się stało. Ostatnie wydarzenia i tak już ostudziły zapał osadników, należało właściwie od początku budować ich wiarę we własne siły.

Przed kwadransem minął powracający do domu oddział Arnolda Travisa. Powiesili wszystkich zesłańców. Druga grupa, która wyprawiła się do Nicholssów, zapewne grzebała teraz zabitych przez niego zesłańców. Jutro kolejna ekipa wyruszy do zagrody Skibbowa, aby naprawić, co się jeszcze da.

Wiele nie zostało tam do zrobienia, pomyślał z goryczą. Ale mogło być gorzej. Chociaż, z drugiej strony, mogło też być o wiele, wiele lepiej.

Powel syknął przez zaciśnięte zęby na myśl o włóczącym się na wolności Quinnie. Zamierzał udać się z samego rana do Schuster. Tamtejszy szeryf powiadomi Durringham, a wtedy zorganizuje się porządne polowanie. Dobrze znał nadzorcę z Schuster, Gregora O’Keefe’a, związanego afinicznie z dobermanem. Obaj bez chwili zwłoki wyruszą za bandytą, zanim znikną ślady. Gregor zrozumie powagę sytuacji.

Po tej rozróbie jego akta nie będą się prezentować zbyt dobrze.

Wymordowane rodziny i otwarty bunt zesłańców. Pewnie Biuro Alokacji Gruntów nie podpisze już z nim następnego kontraktu.

A niech tam, do diabła z nimi! Teraz liczył się tylko Quinn.

Nagle Sango zakwiczał i stanął gwałtownie dęba. Powel odruchowo ścisnął w dłoniach lejce. Koń opadł, lecz ugięły się po nim nogi. Jeździec siłą rozpędu uderzył głową o wyprostowany nagle kark zwierzęcia. Grzywa chlasnęła go po twarzy, zarył nosem w twardą, beżową sierść. Poczuł smak krwi na języku.

Sango runął na ziemię. Impet przesunął go jeszcze dwa metry, po czym zwalił się ciężko na bok. Powel usłyszał, jak prawa noga pęka mu z przeraźliwie głośnym trzaskiem, przyciśnięta ciężarem konia. Na chwilę stracił przytomność. Gdy przyszedł do siebie, od razu zwymiotował. Stracił czucie w prawej nodze od biodra w dół.

Kręciło mu się w głowie, na twarz wystąpił zimny pot.

Koński bok przyszpilił jego nogę do ziemi. Dźwignął się na łokciu i spróbował ją wyszarpnąć, a wtedy miał wrażenie, jakby ktoś przypiekł go rozżarzonym żelazem. Jęknął i opadł na miękką trawę, dysząc ciężko.

Krzaki się za nim zatrzęsły. Usłyszał odgłos czyichś kroków na ścieżce.

— Hej! — zawołał. — Chryste, pomocy! Cholerny koń mnie przywalił! Nie czuję nogi. — Wygiął szyję. Z mrocznych cieni wynurzyło się sześć postaci.

Quinn Dexter wybuchł głośnym śmiechem.

Powel sięgnął błyskawicznie do futerału po karabinek maserowy. Zacisnął palce na rękojeści.

Ann tylko czekała na ten ruch. Wystrzeliła ze strzelby laserowej. Impuls promieniowania podczerwonego trafił Powela w grzbiet dłoni, przechodząc gładko przez ciało. W miejscu, gdzie wyparowały mięśnie i skóra, powstała pięciocentymetrowa dziura. Naczynia krwionośne momentalnie się zasklepiły, spieczone ścięgna popękały. Wokół obrzeża rany łuszczyła się zwęglona skóra, pojawił się pierścień olbrzymich pęcherzy. Powel krzyknął ochryple i cofnął rękę.

— Dawajcie go! — rozkazał Quinn.

* * *

Demoniczna istota raz jeszcze zawitała do kościoła. Była to pierwsza rzecz, jaką Horst Elwes odkrył po powrocie pamiętał tylko niektóre wydarzenia minionego dnia. Musiał przeleżeć na polance wiele godzin. Przemoczone na deszczu spodlę i koszula ubrudziły się w błocie. A przekrwione oczy Cartera McBride’a wciąż na niego patrzyły.

„To twoja wina!” — oskarżył go z wściekłością nadzorca Manani. I słusznie.

Grzech zaniedbania. Przeświadczenie, że ludzka godność w końcu zatriumfuje. Że wystarczy poczekać, a zesłańcom znudzą się te głupie rytuały i wtedy spokornieją. Że uprzytomnia sobie, iż sekta Jasnego Brata jest tylko chytrym sposobem na podporządkowanie ich rozkazom Quinna. Wówczas przygarnie ich pod swoje skrzydła, rozgrzeszy i wliczy w poczet bożej owczarni.

Cóż, przez tę jego arogancję życie straciło dziecko, a pewnie też inne osoby, jeśli podejrzenia Ruth i Mananiego znajdą swoje potwierdzenie. Po czymś takim Horst nie miał ochoty dłużej żyć.

Kiedy mrok otulił świat, a nad wierzchołkami drzew zabłysły pierwsze gwiazdy, pomaszerował z powrotem do wioski. W kilku chatach paliły się wątłe żółte światła, lecz we wsi panowała śmiertelna cisza. Jakby uleciało z niej życie.

Duch, pomyślał Horst. Brakuje tu ducha. Nawet później, nawet po dokonaniu krwawej zemsty na zesłańcach to miejsce będzie skażone. Ludzie zjedli już jabłko i świadomość prawdy splugawiła ich dusze. Wiedzą, jaka bestia czai się w ich sercach. Nawet jeśli maskują ją pod pozorami honoru i społecznej sprawiedliwości. Już wiedzą.

Wynurzył się wolno z cienia, idąc w stronę kościoła. Tego prostego kościółka, który symbolizował wszystko, co było złe w wiosce.

Zbudowanego na kłamstwie, jawnie wyśmiewanego, dającego schronienie głupcowi. Nawet tutaj, na najbardziej zacofanej planecie w Konfederacji, gdzie nic się naprawdę nie liczy, nie mogę dać sobie rady. Nie umiem zrobić tej jedynej rzeczy, do której powołał mnie Bóg. Nie umiem zaszczepić w ludziach wiary.

Przepchnął się przez drzwi wahadłowe na tyłach kościoła.

Z przodu na ławie leżał owinięty kocykiem Carter McBride. Ktoś Opalił świecę na ołtarzu.

Metr nad ciałem mrugała delikatna, czerwona gwiazdka.

Cała męka Horsta powróciła z gwałtownością, od której nieledwie postradał zmysły. Zagryzł drżącą wargę.

Jeśli istnieje Bóg, jeśli istnieje Święta Trójca, argumentowali sataniści z sekt w arkologiach, to, ipso facto, syn ciemności także musi istnieć. A skoro szatan kusił Chrystusa i obaj stąpali po Ziemi, obaj również powrócą.

Horst Elwes patrzył na punkcik czerwonego światła i znów doznawał tego osobliwego wrażenia, jakby brzemię niezliczonych eonów rzucało wyzwanie jego rozumowi. W obliczu dowodu na istnienie nadprzyrodzonego bóstwa czuł się ohydnie wydrwiony; ludzie mieli przecież dochodzić do wiary, nie powinna być nikomu siłą narzucana.

Uklęknął na kolano, jakby przydusiła go gigantyczna, nie znosząca sprzeciwu dłoń.

— Przebacz mi, Boże. Przebacz mi, żem słaby. Błagam.

Gwiazdka przepłynęła wolno w jego kierunku. Nie rzucała blasku na ławy ani na podłogę.

— Czym ty jesteś? Po co tu przybyłeś? Jesteś duszą tego chłopca?

Quinn Dexter cię przywołał? Współczuję ci. Chłopiec miał czyste myśli, bez względu na to, co z nim zrobili, bez względu na to, co kazali mu powiedzieć. Nasz Pan go nie odtrąci z powodu bezeceństw twoich akolitów. Sam archanioł Gabriel powita w niebie Cartera.

Gwiazdka zatrzymała się dwa metry przed Horstem.

— Precz — rzekł ksiądz. Podniósł się, czując, jak niezłomna siła wstępuje w jego ciało. — Opuść to miejsce. Przegrałeś. Przegrałeś w dwójnasób. — Powoli uśmiech wykrzywił jego twarz, ślina pociekła po brodzie. — Ten stary grzesznik nabrał ducha dzięki twojej wizycie. A miejsce, które bezcześcisz, jest poświęcone! Precz, mówię! — Skierował sztywny palec na osnutą mrokiem dżunglę za drzwiami. — Wynoś się stąd!

Wtem na schodkach przed kościołem rozległ się tupot kroków, drzwi wahadłowe rozchyliły się raptownie.

— Ojcze! — krzyknęła Jay piskliwym głosem.

Małe, szczupłe rączki objęły go w pasie z siłą dorosłej osoby, przytulił instynktownie dziewczynkę, głaszcząc jej splątane, srebrzystobiałe włosy.

— Ojej, ojcze — łkała. — To było straszne, oni zabili Sango.

Zastrzelili. Nie żyje. Sango nie żyje.

— Kto? Mów, kto go zastrzelił?

— Quinn. Zesłańcy. — Uniosła głowę, aby spojrzeć mu w oczy.

Xwarz miała mokrą od płaczu. — Ale ona pomogła mi się schować. Byli bardzo blisko.

— Widziałaś Quinna Dextera?

— Tak. Zastrzelił Sango. Nienawidzę go!

— Kiedy to się stało?

— Przed chwilą.

— Tutaj? W wiosce?

— Nie. Byłyśmy na ścieżce do zagród na sawannie, pół kilometra stąd.

— Kto był z tobą?

Jay pociągnęła nosem i przetarła piąstką oko.

— Nie wiem, jak się nazywa. Po prostu wyszła z dżungli w takim śmiesznym stroju. Powiedziała, że muszę uważać, bo zesłańcy są tuż — tuż. Bardzo się bałam. Schowałyśmy się za krzakami. A potem Sango nadbiegł ścieżką. — Zadrżał jej podbródek. — On nie żyje, ojcze.

— Gdzie teraz jest ta kobieta?

— Poszła sobie. Odprowadziła mnie do wioski i poszła.

Bardziej zdziwiony niż zaniepokojony, Horst próbował zapanować nad wzburzonymi myślami.

— Co było dziwnego w jej stroju?

— Wyglądał jak kawałek lasu, nie można jej było zobaczyć.

— Komisarz? — mruknął pod nosem. Nie, to nie miało sensu.

Nagle uświadomił sobie, że w jej relacji czegoś mu brakuje. Chwycił ją za ramiona i zmierzył badawczym spojrzeniem.

— Czy pan Manani znajdował się w siodle, kiedy Quinn zastrzelił Sango?

— Tak.

— Nie żyje?

— Żyje. Krzyczał, bo go bolało. A potem zesłańcy gdzieś go wzięli.

— O dobry Boże. Czy po niego wracała ta kobieta? Chciała uratować pana Mananiego?

Na twarzy Jay malował się wyraz udręki.

— Chyba nie. Nic nie powiedziała, po prostu znikła, gdy tylko doszłyśmy do pól za wioską.

Horst odwrócił się do demonicznej istoty, lecz już jej nie było.

Zaczął wyganiać Jay z kościoła.

— Masz teraz wrócić prosto do domu, do mamy. Nigdzie nie zbaczaj. Powiedz jej to samo, co mnie powiedziałaś, i niech zwoła pozostałych mieszkańców wsi. Trzeba ich ostrzec, że zesłańcy są blisko.

Jay kiwnęła głową z szeroko otwartymi oczami i śmiertelnie poważną miną.

Horst omiótł spojrzeniem polanę. Noc już prawie zapadła, drzewa w mroku wydawały się bliższe i o wiele większe. Ciarki przeszły mu po plecach.

— Co teraz zrobisz, ojcze?

— Trochę się rozejrzę, nic więcej. A ty już zmykaj. — Pchnął ją delikatnie w kierunku chaty Ruth. — Do domu.

Pognała między szeregami chałup; długie, smukłe nogi śmigały rozchwianym krokiem, jakby Jay lada chwila miała stracić równowagę. Horst został sam. Obrzucił dżunglę posępnym spojrzeniem, po czym ruszył w stronę wyrwy w ścianie drzew, gdzie zaczynała się ścieżka wiodąca do zagród na sawannie.

* * *

— Sentymentalna idiotka — skonstatował Laton.

— Posłuchaj, ojcze. Po tym, co dzisiaj zrobiłam, wolno mi chyba okazać trochę uczucia — odcięła się Camilla. — Quinn rozerwałby ją na sztuki. Nie potrzeba nam więcej takich mordów. Cel został osiągnięty.

— Tylko że teraz ten zwariowany ksiądz postanowił zostać bohaterem. I jego zamierzasz ratować?

— Nie. On jest dorosły. Odpowiada za swoje czyny.

— W porządku. Ale strata nadzorcy Mananiego trochę pokrzyżowała mi szyki. Ufałem, że rozprawi się z resztą zesłańców.

— Mam ich powystrzelać?

— Nie, drużyna myśliwych już wraca, niebawem znajdą konia i ślad zostawiony przez Dextera. Zastanawialiby się, co ich zabiło. Nie mogą wpaść na najdrobniejszy ślad naszej obecności. Chociaż ta Jay…

— Nikt jej nie uwierzy.

— Oby.

— Co zamierzasz zrobić z Dexterem? Nasz scenariusz nie przewidywał, że dożyje do tej chwili.

— Quinn Dexter przyjdzie do mnie, bo dokąd miałby się udać? Szeryfowie dojdą do wniosku, że zaszył się gdzieś na odludziu, skąd nigdy nie wyściubi nosa. Niespecjalnie trafne założenie, lecz każdy plan bitwy bierze w łeb, gdy do ciebie pierwsi strzelają. Poza tym gonady Ann uzupełnią nasze genetyczne zbiory.

— To znaczy, że moja misja prowokatora dobiegła końca?

— Tak. Nie sądzę, aby sytuacja wymagała dalszych interwencji z naszej strony. Będziemy śledzić rozwój wydarzeń za pomocą serwitorów zwiadowczych.

— Świetnie. Wracam do domu. Przygotuj mi kąpiel i mocnego drinka, to był długi dzień.

* * *

Quinn patrzył z góry na Powela Mananiego. Nagi nadzorca znów odzyskał przytomność, gdy przywiązali jego zmaltretowane nogi do pnia majopi. Głowa wisiała kilka centymetrów nad ziemią; policzki napuchły od płynów zbierających się w tkankach. RozkrzyżowaJi szeroko jego ramiona, a dłonie przymocowali do kołków wbitych w ziemię. Odwrócony krzyż.

Powel Manani jęczał boleśnie.

Quinn nakazał ciszę gestem ręki.

— Ciemność nabiera mocy. Witaj w naszym świecie, Powel — Dupek — wycharczał nadzorca.

Quinn włączył kieszonkowy induktor termiczny i przycisną go do złamanej goleni Powela. Ranny stęknął i szarpnął się słabowicie.

— Dlaczego to zrobiłeś, Powel? Dlaczego utopiłeś Lesliego i Tony’ego? Dlaczego zabiłeś Kay? Dlaczego wysłałeś Vorixa za Douglasem?

— To nie wszyscy — syknął Powel. — Nie zapominaj o reszcie.

Quinn znieruchomiał.

— Jakiej reszcie?

— Tylko wy zostaliście, Quinn. A jutro nawet was już nie będzie.

Dexter ponownie przytknął induktor do nogi jeńca.

— Dlaczego? — zapytał.

— Carter McBride. A co sobie myślałeś? Wszyscy jesteście pieprzonymi zwierzętami. Po prostu zwierzętami. Żaden człowiek nie zrobiłby drugiemu czegoś podobnego. On miał dziesięć lat!

Quinn ściągnął brwi, wyłączając induktor.

— Co się stało z Carterem?

— Mnie o to pytasz, dupku jeden?! Ty go przywiązałeś, ty i ci twoi zasrańcy od Jasnego Brata! Przeciąłeś go na pół!

— Quinn? — zapytał niepewnie Jackson Gael.

Dexter uciszył go machnięciem ręki.

— Nawet nie tknęliśmy Cartera. Niby jak? Pracowaliśmy w zagrodzie Skibbowa.

Powel naprężył pnącza krępujące jego dłonie.

— A Gwyn Lawes, a Roger Chadwick, a Hoffmanowie? Co z nimi? I teraz znajdziesz alibi?

— No tak, przyznaję, tutaj się nie mylisz. Ale skąd wiedziałeś, że służymy Jasnemu Bratu?

— Elwes, on nam powiedział.

— Jasne. Powinienem się domyślić, że ksiądz się zorientuje, co jest grane. Ale teraz to już bez znaczenia. — Z kieszeni farmerek wyciągnął nóż rozszczepieniowy.

— Quinn — wtrącił się Jackson gorączkowo. — Ta sprawa śmierdzi. Kto sprzątnął Cartera, jeśli nie my?

Zapytany zbliżył nóż do twarzy i przyglądał mu się jak w transie.

— Co się stało, kiedy znaleziono Cartera?

— O czym ty mówisz?! — wrzasnął Jackson. — Zwariowałeś? Cholera, Quinn, skończ z tym nareszcie. Zabiją nas, jeśli zaraz stąd nie zwiejemy.

— To prawda. Mają nas zabić. Zostaliśmy wrobieni. — Zabłysło ostrze. W jego upiornym żółtym świetle twarz Quinna przybrała siarkowy odcień. Uśmiechnął się.

Jackson Gael poczuł, jak śmiertelna trwoga ściska jego serce.

Nie zdawał sobie dotąd sprawy z szaleństwa Quinna, który był stuknięty, owszem, czasem zachowywał się jak psychopata, ale żeby…? Jasny Bracie, Quinn dobrze się bawił. Naprawdę wierzył, że jest apostołem Nocy.

Pozostali zesłańcy wymienili ukradkowe spojrzenia.

Quinn niczego nie zauważył, pochylony nad Powelem Mananim. Nadzorca obwisł, rezygnując z walki.

— Jesteśmy książętami Nocy — zaintonował Quinn.

— Jesteśmy książętami Nocy — powtórzyli zesłańcy z tępym posłuszeństwem.

* * *

— Camillo, wracaj tam niezwłocznie. Masz ich wyeliminować, bez żadnych wyjątków. Wysyłam wcielonych, żeby pomogli ci usunąć ciała. Jeśli myśliwi nadejdą zbyt szybko, użyj granatu termicznego, wysadź wszystko w powietrze. Niezbyt to eleganckie, ale będzie musiało wystarczyć. Quinn Dexter nie może zdradzić naszej obecności.

— Już się robi, ojcze.

* * *

Lisyjf przemieszczał swój rdzeń osobowości między Quinnem Dexterem a Powelem Mananim, obejmując polem percepcji wszystkich ludzi zgromadzonych na ciasnej, leśnej polance. Nie potrafił na razie odczytywać poszczególnych myśli; odkrywanie i katalogowanie skomplikowanych współzależności synaptycznych u ludzi zabierało sporo czasu, lecz emocjonalna zawartość ich mózgów nie kryła przed nim tajemnic.

Różnica potencjałów emocjonalnych Quinna Dextera i Powela Mananiego była ogromna; pierwszy z nich triumfował i promieniał radością, rozkoszował się życiem, drugi natomiast, pogodzony z porażką, pragnął szybkiej śmierci. W tym właśnie odzwierciedlały się ich diametralnie przeciwstawne zapatrywania religijne.

Na samej granicy percepcji Lisylf zarejestrował przepływ znikomej energii od Powela do Quinna. Dało się to wytłumaczyć istnieniem podstawowej siły energistycznej, która wywierała wpływ na każdą żywą komórkę. Tego rodzaju transfer zachodził niezwykle rzadko między cielesnymi bytami. Quinn Dexter wydawał się jej świadomy na pewnym fundamentalnym poziomie, był bez porównania bardziej niż ksiądz wyczulony na energistyczne pola.

Dla Quinna Dextera ofiary składane podczas czarnych mszy stanowiły coś więcej niż pusty wyraz kultu, dzięki nim porywał go nastrój wielkiego oczekiwania — spoiwo bezgranicznej wiary. Lisylf obserwował, jak człowiek nabiera ufności w swoją moc; czatował, przygotowując z niecierpliwością wszystkie swoje aparaty perceptywne, aby utrwalić to zjawisko.

— Kiedy fałszywy pan powiedzie w otchłań swe legiony, my będziemy z tobą — powiedział Quinn.

— My będziemy z tobą — powtórzyli zesłańcy.

— Kiedy zapalisz światło w mroku, my będziemy z tobą.

— My będziemy z tobą.

— Kiedy czas dobiegnie końca, a przestrzeń zapadnie się sama w sobie, my będziemy z tobą.

— My będziemy z tobą.

Quinn wyciągnął nóż rozszczepieniowy. Zagłębił czubek w ciało przy pachwinie Powela Mananiego, bardzo blisko członka. Skóra skwierczała, włosy łonowe zwęglały się i kurczyły. Powel zacisnął zęby. Mięśnie szyi napęczniały mu jak sznury, gdy próbował zdusić w sobie okrzyk. Quinn zaczął wpychać nóż głębiej do wnętrzności nadzorcy.

— Oto nasza ofiara dla ciebie, Panie — rzekł. — Uwolniliśmy węże, jesteśmy bestiami, bo tak nas stworzono. Żyjemy pełnią życia. Przyjmij to istnienie, będące świadectwem naszej miłości i oddania. — Nóż sięgnął pępka Mananiego, z rany wyciekały strugi krwi. Quinn wpatrywał się z dzikim zachwytem, jak szkarłatna ciecz zlepia gęste owłosienie mężczyzny. — Użycz nam siły, Panie, a pokonamy twych wrogów. — Wężowa bestia napełniała serce oszałamiającą radością, przepełniała szczęściem. Każda komórka ciała drżała z podniecenia. — Ukaż nam się, Panie! — krzyczał. — Przemów do nas!

Powel Manani umierał. Lisylf patrzył na szalejącą w jego ciele burzę energistycznych wyładowań. Mały strumyczek energii przeciekł na Quinna, natychmiast łapczywie wchłonięty, wynosząc uniesienie zesłańca na jeszcze wyższy pułap. Reszta energii życiowej Powela Mananiego stopniowo malała, aczkolwiek jej ubytek nie odbywał się tak całkiem liniowo: maleńka jej cząstka uleciała poprzez jakąś zagadkową deformację między wymiarową. Lisylf był zafascynowany, ten rytuał niesłychanie poszerzał jego horyzonty wiedzy; mimo swej niewyobrażalnie długiej egzystencji nigdy dotąd nie dostroił się tak dokładnie do śmierci innej istoty.

Zanurzył się w strumieniu energii wypływającej z komórek Mananiego, przenikając powłoki kwantowej rzeczywistości, aby wyłonić się raptem w kontinuum, o którego istnieniu dotychczas nie miał pojęcia — w energistycznej próżni, otchłani dla niego równie nieprzyjaznej, co przestrzeń kosmiczna dla nagiego ciała.

Zachowanie spójności w takim środowisku przychodziło mu z najwyższym trudem. Musiał dokonać samozagęszczenia, ażeby strzępy jego własnej energii nie uległy rozproszeniu niczym warkocz komety. Po ustabilizowaniu wewnętrznej struktury Lisylf rozpostarł szeroko pole percepcyjne. Okazało się, że nie jest sam.

W tej dziwnej przestrzeni wirowały porozrzucane w nieładzie zlepki informacji, podobne z natury do mechanizmów pamięciowych Lisylfa. Z całą pewnością były to odrębne byty, choć bez przerwy się z sobą mieszały, zespalając się i rozłączając. Lisylf zauważył, że obce jaźnie tłoczą się naokoło strefy granicznej jego rdzenia osobowości. Muskały go delikatne kosmyki promieniowania, niosące z sobą mnóstwo niebywale zagmatwanych obrazów. Ułożył standardową wiadomość identyfikacyjną i wysłał ją w tym samym paśmie promieniowania, którego tutaj używano.

Jednakże, o zgrozo, zamiast mu odpowiedzieć, obcy wdarli się w jego granice.

Lisylf walczył o zachowanie swej fundamentalnej integralności, gdy nastawione agresywnie obce jaźnie burzyły jego procesy myślowe i przejmowały nad nimi kontrolę. Napór był zbyt wielki, aby mógł go powstrzymać. Zaczął tracić panowanie nad swoimi funkcjami, pole percepcyjne uległo zawężeniu, dostęp do repozytorium zmagazynowanej wiedzy stał się utrudniony, nie mógł wykonać ruchu. Obcy zmieniali jego wewnętrzną strukturę energetyczną, otwierał się szeroki kanał między ich kontinuum a czasoprzestrzenią. Pierwsze strzępy informacji pognały środkiem międzywymiarowej deformacji, łańcuchy czystej pamięci wykorzystujące Lisylfa w charakterze elementu przewodzącego, poszukujące określonej matrycy fizycznej, w której mogłyby się uaktywnić.

Była to potworna uzurpacja, która nadwerężała najgłębsze fundamenty natury Lisylfa. Obce byty zmuszały go do interakcji, do wzięcia udziału w ciągu zdarzeń rządzących wszechświatem. Pozostało mu tylko jedno wyjście. Zapamiętał sam siebie. Procesy myślowe i informacje z pamięci doraźnej zostały wpisane do makrosegmentowej matrycy danych. Zanikły wszelkie aktywne funkcje.

Lisylf miał pozostać w letargu, zawieszony między dwoma odmiennymi kontinuum, dopóki drugi osobnik z jego gatunku nie odnajdzie go i nie ożywi. Prawdopodobieństwo, że coś takiego wydarzy się jeszcze przed końcem wszechświata, było znikomo małe, lecz Lisylf nie przykładał wagi do upływającego czasu. Zrobił wszystko, co mógł.

Trzydzieści metrów od zesłańców i Powela Mananiego przekradał się wśród zarośli Horst Elwes, wsłuchany w głuche inkantające. Wiodący od zabitego konia szlak połamanych pnączy i potarganych liści był aż nazbyt widoczny, nawet w ostatnich promieniach zachodzącego słońca. Jakby Quinn nie przejmował się, że ktoś go może odnaleźć.

Noc nastała z deprymującą nagłością, kiedy Horst zszedł ze ścieżki. Dżungla otuliła go złowieszczym kręgiem. Czerń dawała złudzenie rozrzedzonej cieczy, w której on tonął.

Wtem posłyszał ochrypłe głosy, jakieś posępne zaklęcia. Głosy przestraszonych ludzi.

Przed nim w gęstwinie rozbłysła iskierka żółtego światła. Przylgnął do wielkiego kaltuka i wyjrzał ostrożnie za pień. Quinn zatapiał nóż rozszczepiemowy w rozciągnięte ciało Powela Mananiego.

Horst jęknął i prędko się przeżegnał.

— Przyjmij go, panie, do swego królestwa…

Demoniczna istota lśniła niby supernowa między Quinnem a Powelem, powlekając okoliczną dżunglę nieziemską czerwienią.

Błyski zdawały się drwić z organicznego życia. Na twarzy Quinna drgała pajęczyna cynobrowego światła.

Horst nie odstępował od drzewa. Pozbył się trwogi, ale pozbył się też nadziei. Żaden z zesłańców nie zauważył obecności demona. Żaden z wyjątkiem Quinna, który uśmiechał się z dziką radością.

Kiedy jego uniesienie sięgnęło zenitu, Quinn usłyszał głosy.

Dochodziły z wnętrza głowy, a przypominały urywane szepty wydawane przez senne widziadła. Te jednak się wzmagały, w zgiełkliwej paplaninie brzmiały cale słowa. Ujrzał przed sobą jaśniejące światło, szkarłatną aureolę wokół ciała Powela. Dokładnie w miejscu serca ziała absolutnie czarna szczelina.

Quinn wyciągnął ręce w stronę pustej wyrwy w przestrzeni.

— Panie mój! Przybyłeś!

Wrzawa się spotęgowała.

— Pożądasz ciemności, Quinn? — padło zgodne pytanie.

— O tak, tak.

— My jesteśmy z ciemności. Długie wieki szukaliśmy ciebie.

— Czym mogę służyć, Panie?

— Powitaj nas, Quinn.

— Witam. Sprowadź do mnie Noc, Panie.

Ze świdrującym w uszach piskiem z ciała Powela Mananiego trysnęły wzburzone macki widmowego, dwuwymiarowego światła. Niczym zachłanny sukub sięgnęły od razu do Quinna. Jackson Gael zatoczył się do tyłu z okrzykiem przerażenia, zasłaniając oczy przed oślepiającym purpurowobiałym blaskiem. Opodal do smukłego pnia przypadła Ann, jakby uderzył w nią podmuch huraganu: zaciskała powieki, włosy jej fruwały. Wokół Quinna wiły się nieprzerwanie płaskie kosmyki światła. Ręce i nogi tańczyły mu jak w ataku epilepsji. Po polance miotały się oszalałe cienie.

W powietrzu dało się wyczuć woń spalonego mięsa: ciało Powela trawił ogień.

— Jesteś naszym wybrańcem, Quinn! — zawołały jednocześnie wszystkie głosy w czaszce zesłańca.

Czuł, jak wyłaniają się z cienia, z nocy nieprzejrzanie czarnej, gdzie cierpiało się wiekuiste męczarnie. Serce wzbierało mu radością, byli bowiem jego krewniakami, wężowymi bestiami. Ofiarował im siebie, a oni opadli go niczym powiew obłąkanej wichury. Gdy nurzał się w ciemności, świat blasków i kolorów uciekał przed nim z zawrotną prędkością.

Samotny w swym uwielbionym mroku, Quinn czekał na nadejście Jasnego Brata.

Horst Elwes zobaczył, jak gaśnie światło czerwonego demona. Zamiast niego szatańskie błyski zaczęły hasać w powietrzu, krążyć bez ładu i składu po polanie. Coś wydawało się ujeżdżać rozżarzone smugi, wiotkie i matowe cienie komponowały się jakby w negatywowe zdjęcia meteorów. Gwałtowne podmuchy wiatru kołysały liśćmi drzew i pnączami.

Zesłańcy krzyczeli, młócąc panicznie rękami. Na oczach Horsta dzika, rozedrgana błyskawica trafiła Irleya, który przeleciawszy w powietrzu dwa metry, upadł oszołomiony i wstrząsany drgawkami.

Quinn stał niezłomnie pośrodku tej zawieruchy; choć ciało mu drżało, zachowywał wyprostowaną sylwetkę. Uśmiechał się z wyrazem zdumienia na twarzy.

Błyskawice zniknęły.

Odwrócił się powoli, niezdecydowanie, jakby czuł się obco we własnym ciele i sprawdzał jego możliwości. Horst uzmysłowił sobie nagle, że widzi go jak na dłoni, choć panowały nieprzeniknione ciemności. Pozostali zesłańcy jawili mu się jako prawie niewidoczne cienie. Quinn omiótł ich wszystkich płomiennym spojrzeniem.

— I wy też — odezwał się łagodnym tonem.

Strzelił błyskawicą rozdzieloną na cienkie, drgające włókna, które uderzyły bezbłędnie w pięcioro jego kompanów. Podniósł się nieludzki wrzask.

— Ojcze nasz, któryś jest w niebie… — modlił się Horst. Spodziewał się, że lada moment i jego dopadnie błyskawica. — …święć się imię Twoje… — Okrzyki zesłańców powoli zamierały. — …odpuść nam nasze winy…

Nareszcie zgasło piekielne światło i zapanowała cisza.

Horst wyjrzał zza drzewa. Sześcioro zesłańców stało wciąż na polance, wszyscy opromienieni błyszczącą aureolą.

Niczym anioły, pomyślał. Nad podziw dostojne w swych zdrowych młodzieńczych ciałach. Jakże okrutną oszustką jest natura.

Gdy tak patrzył, postaci zaczęły szarzeć. Jackson Gael odwrócił się i spojrzał prosto na niego. Horst skamieniał z grozy.

— Ksiądz! — Roześmiał się głośno. — Wyśmienicie. Nie potrzeba nam twej posługi, padre, ale ciało mogłoby się przydać.

— Postąpił krok w jego stronę.

— Tam, na górze! — krzyknęła raptem Ann. Skierowała palec między drzewa.

Camilla przybyła na sam koniec makabrycznej ceremonii, akurat żeby zobaczyć, jak po polanie szaleją błyskawice. Dzięki przylepcom kameleonowego kombinezonu wdrapała się bez trudu na wysokie drzewo, gdzie przysiadła w rozwidleniu konarów, obserwując z góry całe zdarzenie.

— Nie wiem, co to za cholerne światło — przyznał Laton.

— Nie może być związane z elektrycznością, bo już by nie żyli.

— A jaka to różnica? — odparła. Adrenalina szumiała jej w żyłach. — Cokolwiek za tym stoi, nie jest po naszej stronie.

— Prawda. Ale patrz, jak ich widać. Obraz holograficzny?

— Niby skąd?

— Nie mam pojęcia. Ktoś go musi wyświetlać.

— Przecież zwiadowcy nikogo nie spotkali.

Ann krzyknęła i wskazała na nią palcem. Pozostali zesłańcy natychmiast się odwrócili.

Po raz pierwszy w życiu Camilla doświadczyła uczucia strachu.

— Cholera, widzą mnie! — Podniosła strzelbę maserową.

— Nie! — zawołał Laton.

Zapalił się kombinezon kameleonowy. Całą jej postać objęły jasne, białe płomienie. Wrzasnęła, czując, jak pali się jej skóra.

Plastikowa tkanina szybko się topiła, z drzewa padał deszcz świetlistych kropel. Na próżno się miotała, próbując rękami zgasić ogień. Spadła z gałęzi w płomienistej kuli, ciągnąc za sobą biały warkocz. Z braku powietrza w płucach nie mogła nawet krzyczeć.

Uderzyła o ziemię z głuchym łomotem, roztaczając wokół siebie wieniec płomieni. Rosła temperatura żarłocznego ognia, który z blaskiem palącego się magnezu trawił mięśnie, organy i kości.

Zesłańcy stali naokoło, kiedy ostatnie płomyki zachwiały się i zgasły. Wszystko, co pozostało, to czarny płat spalonej ziemi, a na nim lśniące, podobne do żużlu popioły. Skwierczały głośno, kiedy stygły.

— A to szkoda — rzekł Jackson Gael.

Jak na komendę, odwrócili wzrok w stronę kryjówki Horsta Elwesa. On jednak dawno już uciekł.

* * *

Ruth Hilton i pozostali dorośli mieszkańcy wsi otoczyli budynek publiczny zwartym pierścieniem obronnym. W środku schroniły się dzieci. Nikt nie wiedział, jak potraktować opowiadanie Jay, wszyscy jednak byli zgodni, że widziała Quinna Dextera.

Światła latarek ślizgały się po pustych chałupach i zabłoconych dróżkach. Ściany z desek ukazywały swe szare i posępne oblicza. Ludzie ze strzelbami wyposażonymi w noktowizory bajali okoliczną dżunglę.

— Chryste, jak długo jeszcze będziemy czekać na tych myśliwych? — utyskiwała Skyba Molvi. — Mają dość amunicji, żeby wystrzelać całą armię zesłańców.

— Zaraz nadejdą — mruknęła Ruth cierpko.

— Widzę jednego! — ryknął ktoś.

— Gdzie? — Ruth okręciła się na pięcie, z trudem panując nad nerwami.

Błyskające lasery celowników utworzyły w powietrzu zygzaki rubinowych i szmaragdowych wiązek. Odezwała się strzelba elektromagnetyczna. Czterdzieści metrów dalej zatrzęsła się ziemia; ładunki wyżłobiły wąskie, głębokie kratery, a roślinność w pobliżu zajęła się ogniem.

Strzały ustały.

— Cholera! To tylko pies.

Ruth wypuściła z płuc powietrze. Ręce jej drżały.

Z budynku dobiegały krzyki dzieci, które chciały wiedzieć, co się stało.

Powinnam być w środku razem z Jay, rozmyślała Ruth. Przykładna matka ze mnie, nie ma co. Dziecko włóczy się samo po lesie, a ja leżę jak kłoda. Poza tym co tam się, u diabła, naprawdę wydarzyło?

Nieoczekiwanie z dżungli wypadł Horst, machając dziko rękami dla utrzymania równowagi. Ubranie miał w strzępach, twarz i ręce podrapane. Na widok snopów światła strzelających ku niemu od strony budynku publicznego przedstawił się głośno.

Dały się słyszeć głosy:

— To zwariowany ksiądz.

— Znowu się uchlał.

— Ten drań mógł uratować Cartera.

Ruth pragnęła zapaść się pod ziemię, zejść ludziom z oczu.

%ła pewna, że każdy i ją po cichu obwinia.

— Demony!!! — wrzeszczał Horst, biegnąc co tchu. — Wyzwolili demony! Boże, ratuj! Uciekajcie! Uciekajcie!

— Pijany.

— To powinien być on, nie Carter.

Horst zatrzymał się niezdarnie przed gromadą. Słaniał się na nogach, wyczerpany i obolały po długim biegu. Dostrzegł w ich twarzach wzgardę i odrazę. Łzy napłynęły mu do oczu.

— Na miłość boską, ja nie żartuję. Quinn tu idzie, zabił Powela Mananiego. Coś się stało, coś nadeszło!

W tłumie rozległy się gniewne pomruki. Ktoś splunął pod nogi Horstowi.

Ruth zauważyła, że latarka słabnie. Uderzyła w obudowę.

— Dlaczego nie pomogłeś Powelowi, księże? — padło pytanie.

— Ruth! — błagał Horst. — Proszę, powiedz im, jakie zło drzemie w Quinnie.

— Sami wiemy.

— Siedź cicho, księże. Nie potrzeba nam tu twojej czczej, pijackiej gadaniny o zesłańcach. Niech się tylko Quinn pokaże, a damy mu do wiwatu!

Latarka Ruth zgasła. Wkrótce dały się słyszeć okrzyki zdumienia, kiedy wszystkie latarki zaczęły mrugać i ciemnieć.

— Demony zaraz tu będą! — ryknął Horst.

Wtem z jednej z chat pięćdziesiąt metrów dalej buchnęły syczące, pomarańczowe płomienie. Chwilę lizały ją u dołu, by zaraz przebiec po słupach do dachu. Nie minęło pół minuty, a cała konstrukcja stała w ogniu. Poskręcane płomienie strzelały dziesięć metrów w górę.

— Nie do wiary — mruknęła Ruth. Nic nie powinno się palić aż tak szybko.

— Mama! — zawołało ze środka któreś dziecko.

— Horst, co tam się wydarzyło?! — krzyknęła Ruth.

Ksiądz potrząsnął głową, chichocząc bełkotliwie.

— Za późno, za późno. Wśród nas są już bestie szatana.

A ostrzegałem.

Płomienie objęły drugą chatę.

— Wyprowadźcie dzieci z budynku! — zawołała Skyba Molvi. Ludzie tłumnie ruszyli do drzwi.

Ruth zawahała się, patrząc pytająco na Horsta. Większą część polany oświetlał teraz nierównomierny, bursztynowy blask. Cienie jakby ożyły, biegały bezładnie. Daleko za plecami księdza czarna sylwetka przemknęła między chałupami.

— Oni tu są — powiedziała. Nikt jej nie słuchał. — Oni tu są, zesłańcy! — Szarpnęła w górę strzelbę laserową. Doznała niewysłowionej ulgi, gdy powietrze przecięła zielona wiązka celownicza. Przynajmniej coś jeszcze działało, do cholery. Pociągnęła za spust, posyłając serię impulsów promieniowania podczerwonego w ślad za widmową postacią.

Dzieci wylały się falą z budynku; niektóre ze starszych wspinały się na cienkie boczne ścianki metrowej wysokości. Krzyki i nawoływania mieszały się z sobą, gdy w ciżbie próbowały odnaleźć rodziców.

— Jay! — zawołała Ruth.

Wzdłuż dachu przemknęła linia ognia. Była idealnie prosta i Ruth widziała, jak drewno czernieje na ułamek sekundy, a potem liżą je płomienie. Maser!

Domyśliła się, skąd mniej więcej musiał paść strzał, po czym odbezpieczyła strzelbę laserową. Położyła palec na guziku spustowym.

— Mamo! — krzyknęła Jay.

— Tutaj!

Broń wydała z siebie ciche brzęczenie. Ruth wysunęła pusty magazynek i na jego miejsce wcisnęła nowy.

Obok niej ludzie strzelali w stronę dżungli. Neonowe wiązki laserów celowniczych ścigały umykające fantomy.

Na czyjąś komendę gromada zgiętych w pół osadników odbiegła od budynku publicznego. Wybuchło istne pandemonium, dzieci zawodziły, dorośli krzyczeli. Ściana z plecionych liści palm zajęła się ogniem.

Mogliby nas wszystkich pozabijać, gdyby tylko chcieli, pomyślała Ruth.

Przybiegła Jay i zarzuciła jej ręce na biodra. Ruth złapała ją za ramię.

— Chodźmy. Tędy! — Ruszyła w stronę nabrzeża. Paliły się następne trzy chaty.

Parę metrów dalej dostrzegła Horsta i skinęła nań głową naglącym ruchem. Podążył za nimi ociężale.

Raptem straszny wrzask przetoczył się po Aberdale, gardłowe wycie, którego nie mógłby wydać człowiek. Nawet rozkrzyczane dzieci milkły w trwodze. Lasery celowników dźgnęły natychmiast w mrok, przeczesując odstępy między chałupami.

Wrzask przeszedł w żałosne, rozpaczliwe skomlenie.

— Jezu Chryste. Są wszędzie, gdzie tylko spojrzeć!

— Gdzie myśliwi? Myśliwi!

Wydawało się, że liczba włączonych laserów celowniczych zmalała. Pierwsza z płonących chat rozsypała się z hukiem, wyrzucając w powietrze efemeryczne kolumny lśniących iskier.

— Horst, musimy stąd zabrać Jay — rzekła Ruth stanowczo.

— Znikąd ratunku — bąknął. — Nie dla potępionych. Nie dla takich jak my.

— Mów, co chcesz, ale ja się nie poddam. — Ciągnąc Jay w strumieniu ludzi, skierowała się ku rzędowi najbliższych zabudowań. Horst szedł za nią z pochyloną głową. Dotarli do chat akurat w chwili, gdy przy pomoście nabrzeża wszczęła się jakaś awantura: rozległy się okrzyki i chlupot, jakby coś ciężkiego wpadło do wody. A to oznaczało, że nikt nie zwracał na nią większej uwagi. — Bogu niech będą dzięki — mruknęła. Wprowadziła Jay między dwie chałupy.

— Dokąd idziemy, mamo? — zapytała dziewczynka.

— Schowamy się na parę godzin, póki nie wrócą ci cholerni myśliwi. Przeklęty niech będzie Powel za to, że tak osłabił wioskę.

— Twoje przekleństwa już go nie dotyczą — mruknął ksiądz.

— Posłuchaj, Horst, co tam…

Wtem zza narożnika chaty wyszedł Jackson Gael i stanął przed nimi w swobodnej pozie.

— Ach, Ruth. Mała Jay. I ojciec Horst. Chodźcie, chodźcie.

Będziecie mile widziani.

— Pieprzenie! — warknęła Ruth. Wymierzyła do niego z laserowej strzelby, lecz nie zadziałał celownik; wygasły nawet diody wskazujące poziom naładowania. — Cholera!

Jackson Gael postąpił krok w ich stronę.

— Od dziś’ nie ma już śmierci, Ruth — powiedział. — Śmierć przestała ci grozić, Ruth pchnęła Jay w ramiona Horsta. Była to jedna z najtrudniejszych rzeczy, na jakie zdobyła się w życiu.

— Zabierz ją stąd, Horst. Masz ją stąd zabrać!

— Nie bój się, Ruth, nie umrzesz. — Jackson Gael wyciągnął rękę. — Chodź do mnie.

— Pieprz się! — Odrzuciła bezużyteczną strzelbę i stanęła między nim a córką.

— A gdzie tu szukać schronienia? — mruknął Horst. — To przeklęta planeta.

— Mamo! — szlochała Jay.

— Horst, chociaż raz w swoim żałosnym, pochrzanionym życiu zrób coś jak należy. Weź moją córkę i zabierz ją gdzieś daleko.

On nie przejdzie, póki ja tu stoję!

— Ale…

— Rób, co ci mówię!

— Bóg z tobą, Ruth! — Zaczął odciągać szamoczącą się dziewczynkę w stronę, skąd przed chwilą przyszli.

— Mamo, proszę! — piszczała.

— Idź z Horstem. Kocham cię. — Z pochwy u pasa wysunęła nóż myśliwski: dobrą, solidną, niezawodną stal.

Jackson Gael wyszczerzył zęby. Mogłaby przysiąc, że dostrzegła kły.

14

Ione Saldana stała przed drzwiami do wagonika kolejki, denerwując się, że jeszcze nie są otwarte.

— Nie mogę go przyspieszyć — żachnęła się osobowość habitatu, kiedy resztka emocji rozwiała się w kanale więzi afinicznej.

— Wiem. Wcale cię nie obwiniam. — Zacisnęła piąstki, przestępując z nogi na nogę. Gdy wreszcie wagonik zaczął zwalniać, podniosła rękę w górę, aby uchwycić się jednej ze stalowych klamer. Wspomnienia chwil spędzonych z Joshuą odżyły w jej pamięci. Nigdy już nie będzie w stanie korzystać z wagoników i o nim nie myśleć. Uśmiechnęła się.

Nutka dezaprobaty przemknęła w jej umyśle.

— Zazdrosny — zganiła Tranquillity.

— Niespecjalnie — padła chłodna odpowiedź.

Rozsunęły się drzwi wagonika. Ione wyszła na wyludniony peron i wspięła się pędem na schody. Sierżant, jej ochroniarz, biegł z tyłu ciężkim krokiem.

Była to stacyjka przy zatoczce pod południową czapą biegunową, oddalona o dwa kilometry od zabudowań instytutu badawczego. Zatoka długości sześciuset metrów wrzynała się łagodnym półksiężycem w plażę, na której wśród biało — złotych piasków sterczały tu i ówdzie granitowe głazy. Wzdłuż brzegu ciągnął się sznur sędziwych palm kokosowych; niektóre się przewróciły, wyrywając z podłoża wielkie bryły piachu i korzeni; trzy przełamane w pół drzewa nadawały okolicy trochę dziki wygląd. Pośrodku zatoczki, sześćdziesiąt metrów od brzegu, znajdowała się maleńka wysepka z kępą wysokich palm — uroczy zakątek dla miłośników pływania. Z tyłu zaś, za piaskami, pięła się w górę obsadzona trzciną żwirowa skarpa, która zlewała się z pierwszym i najszerszym tarasem czapy.

Nad krawędzią skarpy, gdzie na trawiastych łąkach rosły grewille, stało sześć niskich polipowych kopuł o średnicy czterdziestu metrów, które wyglądały, jakby częściowo były zakopane w ziemi.

Były to rezydencje Kiintów, przystosowane specjalnie do wymagań ośmiu wielkich ksenobiontów, które brały udział w badaniach nad cywilizacją Laymilów.

Skłonienie ich do współudziału w badaniach było największym osiągnięciem Michaela Saldany. Bo nawet jeśli Kiintowie nie budowali statków translacyjnych (utrzymywali, że z powodów natury psychologicznej nie interesują ich międzygwiezdne podróże), to jednak byli najbardziej rozwiniętą technologicznie rasą w Konfederacji. Przed przyjęciem zaproszenia Michaela stronili od wszelkich przedsięwzięć naukowych z udziałem pozostałych członków Konfederacji. Tym niemniej Michaelowi powiodło się tam, gdzie wielu innych nic nie wskórało. Zaproponował Kontom przystąpienie do programu badawczego o charakterze pokojowym, który nawet dla ich olbrzymich zdolności mógł stanowić wyzwanie. Intelekt Kiintów, jak również dostarczona przez nich aparatura badawcza znacznie przyspieszyły badania. Poza tym już sama ich obecność w tamtych trudnych dniach bardzo podnosiła prestiż Tranquillity.

W żadnym innym habitacie czy świecie — jeśli nie liczyć Avon, stolicy Konfederacji — nie przebywało naraz aż ośmiu przedstawicieli rasy Kiintów, co dawało Michaelowi pewną satysfakcję; nawet w Kulu gościła jedynie para ambasadorów.

Kiintowie byli w równym stopniu wyizolowani w obrębie Tranquillity co ich rasa w Konfederacji. Mimo że utrzymywali dobre, przyjacielskie stosunki z pozostałymi naukowcami, to nie zadawali się z resztą społeczności habitatu, a Tranquillity dość rygorystycznie strzegło ich prywatności. Nawet lone odbyła z nimi tylko kilka formalnych spotkań, podczas których obie strony ograniczyły się do wymiany stosownych grzeczności. Spotkania te męczyły ją prawie tak samo jak „przyjmowanie” istnych rzesz ambasadorów, gdy musiała spędzać godziny na rozmowach z na wpój zgrzybiałymi nudziarzami…

Ione nie odwiedzała nigdy domów Kiintów i pewnie by tego nie zrobiła, gdyby nie pewna okoliczność, która w jej mniemaniu usprawiedliwiała tak poważne naruszenie etykiety.

Stanąwszy na szczycie skarpy, popatrzyła w dół na białe, zwaliste cielska kąpiących się na mieliźnie ksenobiontów. Rozlegały się głośne pluski i chlapnięcia.

Trzydzieści metrów dalej prowadziła na plażę szeroka, kamienista ścieżka. Ione ruszyła w dół.

— W jaki sposób docierają codziennie do instytutu? — zapytała z ciekawością.

— Chodzą pieszo. Tylko ludzie potrzebują mechanicznych środków lokomocji, gdy chcą przejść z pokoju do pokoju.

— Rany, ależ dziś rano jesteś cięty.

— Przypominam raz jeszcze, że gwarancje życia w odosobnieniu stanowiły część umowy, jaką Kiintowie zawarli z twoim dziadkiem.

— Dobrze, dobrze — odparła niecierpliwie. Dotarła do końca ścieżki, po czym zdjęła sandałki i weszła na piasek. Narzutka z frotte, która okrywała jej bikini, opadła luźno na ziemię.

Trzech Kiintów taplało się w wodzie: Nang i Lieria, para pracująca na wydziale fizjologii Laymilów, oraz dziecko. Gdy tylko Ione się obudziła, osobowość habitatu doniosła jej o pojawieniu się maleństwa, aczkolwiek odmówiła pokazania samego momentu narodzin, które nastąpiło w nocy.

„A czy ty udostępniłabyś ksenobiontom nagrania swoich bólów porodowych tylko dlatego, że są chorobliwie ciekawi?”

W końcu dała za wygraną.

Mały Kiint miał około dwóch metrów długości, przy czym korpus — nieco bielszy i bardziej okrągły niż u dorosłych osobników — dźwigały metrowe nogi, przez co czubek głowy znajdował się na tej samej wysokości co twarz Ione. Najwidoczniej spodobało mu się w wodzie. Traktamorficzne ramiona w fantastycznym tempie zmieniały kształty: najpierw szufle i wiosła młóciły fale, wzbijając deszcze kropel, potem z gruszkowatych tworów tryskały strumienie wody. Dziób otwierał się i zamykał energicznie.

Rodzice poklepywali go i głaskali, a ten wyprawiał dzikie harce. Dopóki nie spostrzegł Ione.

— Panika. Alarm. Zdumienie. Rzecz nie ma dość nóg. Idzie chwiejnie. Nie upada. Czemu czemu czemu? Co to?

Ione zamrugała gwałtownie powiekami wobec tej nawały sprzecznych emocji i trwożnych pytań, które niczym wrzask rozległy się w jej umyśle.

— To cię nauczy, żeby się nie podkradać do obcych istot, skomentowała oschle osobowość habitatu.

Mały Kiint przypadł do boku Lierii, kryjąc się przed Ione.

— Co to? Co to? Dziwności się boję.

Ione przechwyciła krótką, wręcz migawkową wymianę mentalnych obrazów, które dorosły Kiint skierował do dziecka — strumień informacji bardziej złożony niż wszystko, z czym się dotąd zetknęła. Prędkość była oszałamiająca, cały przekaz urwał się zaraz po tym, jak się zaczął.

Przystanęła ze stopami zanurzonymi w ciepłej, przejrzystej wodzie, po czym przywitała dorosłych lekkim pokłonem.

— Nang, Lieria, przychodzę pogratulować wam szczęśliwych narodzin i dowiedzieć się, czy wasze dziecko nie ma jakichś szczególnych wymagań. Wybaczcie, jeżeli przeszkadzam.

— Dziękujemy, Ione Saldana — odparła Lieria. W mentalnym głosie zadźwięczała nuta jakby pobłażliwej wesołości. — Twoje zainteresowanie i troskę przyjmujemy z zadowoleniem, przeprosiny są zbyteczne. A to Haile, nasza córka.

— Witaj w Tranquillity, Haile — zwróciła się Ione do dziecka, usiłując przy tym emanować jak najwięcej ciepła i otuchy.

Przyszło jej to z łatwością, ponieważ nowo narodzony Kiint był taki słodziutki. Wyraźnie się odróżniał od poważnych rodziców.

Haile wysunęła komicznie głowę zza szyi Lierii, wielkie fioletowe oczy spojrzały uważnie na Ione.

— To się porozumiewa! Żywe myślę.

Jeden z dorosłych nadal kolejny wartki komunikat. Dziecko obejrzało się na Nanga, potem przeniosło wzrok na Ione. Zgiełk emocji wlewających się do kanału więzi afinicznej zaczął słabnąć.

— Nieprawidłowość formalnego zwrotu. Moja duża przykrość. Zaraz dochowanie rytualnego powitania. — Nastąpiła cisza w myślach, takie mentalne nabranie oddechu. — Cześć Ione Saldana. Prawidłowość?

— Całkowita.

— Człowiek jesteś?

— Tak.

— Ja Haile jestem.

— Cześć, Haile, miło cię poznać.

Haile zatańczyła w podnieceniu, wokół ośmiu nóg spieniła się woda.

— Lubi mnie! Dużo szczęścia czuję.

— Cieszę się.

— O funkcję człowieka zapytanie: część tego wokół?

— To mnie ma na myśli — podpowiedziało Tranquillity.

— Nie, nie jestem częścią tego wokół. Jesteśmy po prostu dobrymi przyjaciółmi.

Haile rzuciła się do przodu, rozbryzgując wodę na boki. A ponieważ nie opanowała jeszcze do perfekcji sztuki chodzenia, poplątały jej się dwie tylne nogi, co omal nie skończyło się upadkiem.

Tym razem Ione doskonale zrozumiała przestrogę dorosłych Kiintów.

— Pomału!

Haile zatrzymała się metr przed dziewczyną. Ciepłe powietrze wydychane z otworów w twarzy Kiinta miało nieco ostry zapach, traktamorficzne ramiona kołysały się szybko. Ione wyciągnęła rękę, rozkładając szeroko palce dłoni obróconej spodem w stronę dziecka. Haile spróbowała skopiować kształt ręki, lecz efekt jej wysiłków przypominał nadtopiony model z wosku.

— Niepowodzenie! Smutek. Pokaż jak, Ione Saldana.

— Nie mogę, moja ręka zawsze tak wygląda.

Haile wysłała falę zdumienia.

Ione zachichotała.

— Nic nie szkodzi. Cieszę się z tego, jaka jestem.

— Istotnie?

— Istotnie.

— Tyle dziwności w życiu — stwierdziła Haile filozoficznie.

— Masz rację.

Haile niemal wykręciła szyję, aby popatrzeć na rodziców. Potoczysta afiniczna wymiana, która teraz nastąpiła, wywołała w Ione przykre uczucie niższości.

— Jesteś mój przyjaciel, Ione Saldana? — zapytała Haile niepewnie.

— Myślę, że tak, mogłabym nim być.

— Pokażesz mi to wokół? Ono ma ogrom. Nie chcę chodzić samotnie. Samotności się boję.

— Z przyjemnością — odparła Ione, zaskoczona.

Ramiona Haile uderzyły kilka razy w wodę, tworząc gigantyczne rozbryzgi. Ione natychmiast przemokła. Odgarnęła znad oczu mokre włosy, wzdychając żałośnie.

— Wody nie lubisz? — zapytała Haile niezdecydowanie.

— Musisz wiedzieć, że pływam lepiej od ciebie.

— Duża przechwałka!

— Ione — odezwało się Tranquillity. — „Lady Makbet” wynurzyła się właśnie po skoku translacyjnym. Joshua prosi o zezwolenie na wejście do doku.

— Joshua! — wykrzyknęła Ione. Poniewczasie zorientowała się, że Kiintowie posiadają zmysł słuchu.

Haile zamachała gwałtownie ramionami.

— Panika. Strach. Radość wspólna. — Odskoczyła od Ione i zaraz się przewróciła.

— Och, wybaczcie. — Ione podbiegła do niej, rozchlapując wodę.

Nang i Lieria wsunęli ramiona pod brzuch Haile, podczas gdy mały Kiint owinął wokół ręki Ione koniuszek swego ramienia. Pociągnęła.

— Kto taki Joshua? — spytała Haile, kiedy wreszcie stanęła chwiejnie na nogach.

— Inny mój przyjaciel.

— Więcej przyjaciół? Mój przyjaciel? Ja go poznani?

Ione otwierała już usta… lecz zmieniła zdanie. Tranquillity wyraziło spokojną dezaprobatę. Zamknęła usta.

— Chyba z tym poczekamy, aż lepiej zrozumiesz ludzi.

* * *

Uważano powszechnie, że jeśli człowiek chce być edenistą, musi mieszkać w habitacie i posługiwać się więzią afiniczną; bezsprzecznie każdy edenistą wracał pod koniec życia do habitatu albo przekazywał mu po śmierci swoje myśli. Z fizycznego punktu widzenia, technobiotyczne urządzenia sprzężone na stałe ze społecznością edenistów zapewniały im wysoki standard życia przy małych nakładach pieniężnych, tych związanych głównie z kosztami kierowania odłamków asteroid do paszczy habitatu czy z utrzymaniem wewnętrznych systemów mechanicznych: wind w drapaczach gwiazd, sieci kolejek tunelowych. Jednakże pod względem kulturowym symbioza była jeszcze ściślejsza. Z wyjątkiem tak zwanych węży w populacjach edenistów nie notowano problemów o podłożu socjologicznym, bo chociaż podlegali wszelkiego rodzaju stanom emocjonalnym, to jako jednostki mieli zawsze na względzie dobro wspólnoty. Świadomość, iż po śmierci ciała możliwa jest dalsza egzystencja w ramach osobowości habitatu, stanowiła potężny czynnik stabilizacyjny i uwalniała ludzi od wielu nękających ich lęków. Tego rodzaju komfort psychiczny dawał im poczucie wyższości i pewności siebie, w którym adamisci dostrzegali najczęściej przejaw nieokiełznanej arogancji.

Dysproporcje w zamożności obu kultur czyniły z edenistów niejako arystokrację ludzkości.

Edenizm opierał się więc na habitatach, a technobiotyczne habitaty spotykało się jedynie na orbitach gazowych olbrzymów: tylko w ich rozległych magnetosferach mogły czerpać energię. Fotosynteza byłaby ze wszech miar niepraktyczną metodą zaspokajania energetycznych potrzeb habitatu, wymagałaby bowiem rozkładania ogromnych liściopodobnych błon, co wiązałoby się z szeregiem trudności w przypadku obracającej się konstrukcji, poza tym narażałoby je na szkodliwe działanie promieniowania kosmicznego i zderzenia z krążącymi w przestrzeni cząsteczkami pyłu. Z tego względu edeniści ograniczali się w Konfederacji do polonizowania gazowych olbrzymów.

Istniał wszakże jeden wyjątek, jedna terrakompatybilna planeta, którą z powodzeniem zasiedlili: Atlantyda. Nazwali ją tak, ponieważ stanowiła gigantyczny ocean słonej wody. Eksportowano stąd sławne w całej Konfederacji morskie przysmaki. Różnorodność życia w głębinach była tak wielka, że nawet po dwustu czterdziestu latach od odkrycia planety sklasyfikowano jedynie trzecią część występujących tam organizmów. Zewsząd przybywali kupcy, zarówno niezależni, jak i ci zrzeszeni, nic więc dziwnego, że i Synnx wybrała się na Atlantydę po zakończeniu czynnej służby we Flocie.

Zaraz po przejściu do cywila Syrinx postanowiła wejść do branży kupieckiej. Nie chciała tracić życia, rozwożąc hel. Wielu dowódców jastrzębi adaptowało swoje statki na zbiornikowce, podpisując lukratywne, długoterminowe kontrakty (sama przewoziła paliwo, kiedy „Oenone” zaczął latać), lecz ostatnią rzeczą, na jaką miała ochotę, to ponowne zaprzęgnięcie się w jarzmo monotonnej rutyny, która tak ją znużyła we Flocie. Reszta załogi podzielała jej odczucia; oprócz Chi, oczywiście — ten musiał opuścić statek wraz ze sprzętem bojowym z dolnego kadłuba. Wciąż jednak dręczyły ją pewne wątpliwości: szczegółowo rozplanowane życie, jakie dotąd wiodła, miało się teraz całkowicie zmienić.

Aby uwolnić córkę od rozterek, Athene najpierw zwróciła jej uwagę, że Norfolk wkrótce znajdzie się w koniunkcji, a następnie przez cały wieczór rozpamiętywała własne loty po ładunki osławionych „Łez”. Gdy w trzy dni później „Oenone” opuszczał dok stacji serwisowej w Romulusie, posiadał już nowe regały towarowe, nowy wpis w cywilnym rejestrze urzędowym, licencję Komisji Astronautycznej na przewóz ładunku i dwudziestu pasażerów, odnowiony toroid załogi oraz samą załogę w wojowniczym nastroju.

Statek wynurzył się z terminalu tunelu czasoprzestrzennego sto piętnaście tysięcy kilometrów nad Atlantydą, niemal dokładnie nad strefą świtu. Syrinx czuła, jak reszta załogi przygląda się planecie poprzez pęcherze sensorowe jastrzębia. Widok budził ogólny podziw.

Jak okiem sięgnąć, Atlantyda była błękitnym globem, nad którym przesuwały się postrzępione spirale śnieżnobiałych chmur. Burze zrywały się tu rzadziej niż na zwykłych planetach, gdzie morskie i lądowe wiatry powodowały wieczny zamęt w dolnych i górnych warstwach atmosfery. Tutejsze burze, występujące najczęściej w strefach tropikalnych, powstawały przede wszystkim zgodnie z regułami Coriolisa. Obydwie okrągłe, prawie identyczne czapy polarne cechowała zadziwiająca wręcz regularność linii brzegowych.

Ruben, który siedział obok Synnx w dopasowującym się do ciała fotelu, odrobinę mocniej zacisnął palce na jej dłoni.

— Doskonały wybór, kochanie. Niezwykle ciekawy początek naszego nowego życia w cywilu. Wiesz, że nigdy tu nie byłem?

Wciąż jeszcze po każdym manewrze translacyjnym Synnx okazywała nerwowość, spodziewając się spotkania z wrogimi statkami. Czysty obłęd. Spróbowała zapanować nad odruchami, uspokoić myśli tym, co widziały jej oczy. Ocean mienił się bajecznym szafirowym kolorem.

— Dzięki. Chyba wyczuwam już sól.

— Bylebyś nie piła tu wody jak na Uighurze, pamiętasz?

Zaśmiała się na wspomnienie tamtych chwil, kiedy uczył ją windsurfingu w cudownej, pustej zatoczce na wyspie wypoczynkowej. Cztery… nie, pięć lat temu. Jak ten czas zleciał!

„Oenone” nieprzerwanie narzekał, schodząc na odległość pięciuset kilometrów od powierzchni planety. Siły grawitacyjne wywierały olbrzymi wpływ na okoliczną przestrzeń, naruszały stabilność pola dystorsyjnego jastrzębia, który na niwelowanie jego zaburzeń musiał zużywać dodatkową energię. W miarę zbliżania się do planety wzrastały niedobory energetyczne statku i gdy znalazł się w wyznaczonym mu punkcie na orbicie, mógł wydusić z silników przyspieszenie co najwyżej 0,5 g.

Pojawiło się przeszło sześćset jastrzębi (i trzydzieści osiem czarnych jastrzębi, co Syrinx odnotowała z pewną dezaprobatą) oraz bez mała tysiąc statków adamistów, przy czym wszystkie zajmowały tę samą standardową orbitę równikową. Czujniki mas „Oenone” przedstawiały je Syrinx na podobieństwo błotnistych odcisków w śniegu. Raz po raz promienie słońca błyskały na srebrzystych kadłubach, ujawniając pozycje statków w soczewkach sensorów optycznych. Między pojazdami kosmicznymi a pływającymi daleko w dole wyspami kursowały bez ustanku wahadłowce. Wśród nich znacznie częściej pojawiały się kosmoloty niż nowsze aeroplany z polem jonowym. W paśmie afinicznym panował ciągły szum, jastrzębie prowadziły ożywione rozmowy, aktualizując dane astronawigacyjne.

— Możesz mi znaleźć Eyska? — poprosiła Syrinx.

— Oczywiście — odparł „Oenone”. — Wyspa Pernik znajduje się tuż za widnokręgiem, mają tam teraz południe. Byłoby łatwiej do niej dotrzeć z wyższej orbity — dodał niewinnym tonem.

— Nic z tego. Zostajemy tu najwyżej tydzień.

Poczuła, jak otwiera się łącze afiniczne z Eyskiem. Wymienili cechy tożsamości. Eysk był pięćdziesięcioośmioletnim mężczyzną, głową rodzinnego interesu polegającego na odławianiu ryb, zbieraniu wodorostów i przygotowywaniu ich na eksport.

— Moja siostra Pomona poradziła mi skontaktować się z panem — rzekła Syrinx.

— Sam nie wiem, czy dobrze to, czy źle — odparł Eysk.

— Jeszcze nie zdążyliśmy tu ochłonąć po jej ostatniej wizycie.

— No tak, cała moja siostrzyczka. Zrobi pan, jak zechce, ja w każdym razie tkwię tu z dramatycznie pustą ładownią, którą trzeba czymś napełnić. Najlepiej czterystoma tonami najbardziej wyszukanych i pysznych produktów, jakie tu zbieracie.

Odpowiedział jej mentalny wybuch śmiechu.

— A tak nawiasem mówiąc, nie odlatujecie potem na Norfolk?

— Skąd pan wiedział?

— Tylko się rozejrzyj, Syrinx. Co drugi statek na orbicie bierze towar i szykuje się do odlotu. A oni podpisują kontrakty z rocznym wyprzedzeniem.

— Ja nie mogłam.

— A to czemu?

— Trzy tygodnie temu zakończyliśmy służbę w Siłach Powietrznych Konfederacji. Od tamtego czasu „Oenone” siedział w doku, gdzie wymontowali mu wyrzutnie os bojowych i założyli standardowe systemy wyposażenia ładowni. — Wyczuła, że Eysk się namyśla, raz jeszcze rozpatrując jej prośbę.

Ruben splótł palce z grymasem na twarzy.

— Coś tam może uszczkniemy z zapasów — oznajmił w końcu Eysk.

— Świetnie!

— Ale nie będzie tanio, poza tym zapomnijcie o czterystu tonach.

— Pieniądze nie stanowią problemu. — To wypowiedziane lekkim tonem stwierdzenie wywołało niemałą konsternację wśród załogi. Połączywszy środki z wypłaconych im przez Flotę odpraw, utworzyli wspólny fundusz, a następnie skorzystali z oferty kredytowej Banku Jowiszowego, mając nadzieję doprowadzić do skutku kontrakt na wymianę towarową z pewnym kupcem z norfolskiego zrzeszenia hodowców róż. Wbrew rozpowszechnionemu wśród adamistów przekonaniu Bank Jowiszowy bynajmniej nie rozdawał pieniędzy każdemu edeniście, który o to poprosił. W rzeczy samej, załoga „Oenone” ledwie uciułała kwotę potrzebną na zabezpieczenie kredytu.

— Cieszę się — rzekł Eysk. — Zresztą, czegóż się nie robi, by wyciągnąć z dołka dawnego oficera Floty. A w ogóle to wiecie, czego wam potrzeba?

— Jadłam kiedyś takie kraby unliny, były przepyszne. Tak jak żółte sole, jeśli je macie.

— Fuczi — podpowiedział Cacus.

— I srebrne węgorze — dorzucił Edwin pośpiesznie.

— Lepiej wpadnijcie do mnie i pokosztujcie paru smakołyków — zaproponował Eysk. — Zorientujecie się w naszej ofercie.

— Z przyjemnością. A zna pan jeszcze inne rodziny, które mogą mieć pewne nadwyżki na zbyciu?

— Popytam. A więc do zobaczenia na kolacji.

Połączenie afiniczne wygasło.

Syrinx klasnęła radośnie. Ruben pocałował ją w policzek.

— Jesteś fenomenalna.

— To dopiero połowa wygranej. — Również go pocałowała.

— Wciąż polegam na twoim znajomym z Norfolku.

— Spokojnie, jest łasy na morskie żarcie.

— Oxley! — zawołała. — Wyprowadź aeroplan. Wygląda na to, że zrobimy interes.

* * *

Joshua nie spodziewał się doświadczyć podobnego uczucia.

Żył przecież dla bezkresnych przestrzeni, obcych światów, ryzykownych kontraktów, nieprzebranych zastępów żądnych przygód dziewcząt w miastach portowych. Teraz jednak posępne, rdzawe oblicze Tranquillity, które wypełniało połowę obrazu przesyłanego z czujników „Lady Makbet”, wydało mu się po prostu cudowne.

Hej, jestem w do domu!

Wytchnienie od pełnych tęsknoty za życiem sprzed dwustu lat utyskiwań Ashly’ego, koniec z grymasami Warlowa, ucieczka przed męczącą, bezkompromisową drobiazgowością Dahybiego.

Nawet Sara mu spowszedniała; stan nieważkości nie gwarantował jednak nieskończonej liczby pozycji, a poza seksem niewiele ich łączyło.

O tak, marzył przede wszystkim o odpoczynku. Po wyprawie do Puerto de Santa Maria mógł sobie na niego pozwolić. Rozsadzi bar Harkeya, kiedy wpadnie tam wieczorem.

Reszta załogi, podpięta do komputera pokładowego za pośrednictwem neuronowych nanołączy, podziwiała sprawność, z jaką Joshua prowadził statek wzdłuż wektora otrzymanego datawizyjnie z centrum kontroli ruchu lotniczego na kosmodromie, włączając ciąg jonowych silników sterujących jedynie w chwilach absolutnej potrzeby. Rozkład mas „Lady Makbet” nie krył już przed nim tajemnic — Joshua wiedział, jak statek zachowa się przy zderzeniu choćby z pojedynczym fotonem.

„Lady Makbet” siadła z gracją na platformie, szczęknęły zaciski mocujące. Załoga wydawała radosne okrzyki.

Kiedy przeszli przez obrotowe drzwi komory ciśnieniowej łączącej dysk kosmodromu z habitatem, czekało już na niego dwóch sierżantów. Wzruszył obojętnie ramionami w stronę zdumionej załogi, zanim technobiotyczne serwitory poprowadziły go w stronę podstawionego wagonika kolejki. Gdy wszyscy trzej płynęli w podskokach w dziesięcioprocentowym polu grawitacyjnym, chlebak ze swoją cenną zawartością sunął za nim w powietrzu niby sflaczały balon.

— Zobaczymy się wieczorem! — rzucił przez ramię, nim zamknęły się drzwi.

Kiedy otworzyły się ponownie na stacyjce przy wtopionym w skałę mieszkaniu, na peronie stała Ione. Utrefiła starannie włosy, włożyła czarną sukienkę z wyciętymi bokami i bajecznie obcisłą spódniczką.

Gdy przestał patrzeć pożądliwie na jej nogi i piersi, dostrzegł surowy wyraz twarzy.

— Czekam.

— Ee…

— Gdzie to masz?

— Ale co?

Czarny bucik z ostrym szpicem zastukał niecierpliwie o polip.

— Joshuo Calvercie, rozbijasz się po galaktyce przeszło jedenaście miesięcy i nie przysyłasz mi, co stwierdzam z żalem, choćby jednego fleksu, żebym wiedziała, jak ci się powodzi.

— Masz rację. Przepraszam, byłem strasznie zajęty. — Jezu, ależ go korciło, żeby zedrzeć z niej te ciuchy! Wyglądała dziesięć razy ponętniej niż ostatnio, kiedy przeglądał nagrania w neuronowym nanosystemie. Ponadto gdzie tylko się obrócił, ludzie zawsze mówili o młodym Lordzie Ruin. Postać z ich fantastycznych opowiadań była jego dziewczyną! Tym bardziej jej pragnął.

— A więc gdzie mój prezent?

Omal mu się nie wypsnęło, omal nie powiedział: To ja jestem twoim prezentem. Gdy jednak rozchylał usta w szerokim uśmiechu, poczuł w sercu pewien niepokój. Nie chciał, aby to spotkanie coś zepsuło. Poza tym ona była jeszcze prawie dzieckiem, potrzebowała go. Postanowił darować sobie głupawe dowcipy.

— A, to — mruknął.

Morskie oczy patrzyły twardo.

— Joshua!

Przekręcił zapinkę chlebaka. Ione zajrzała ciekawie do środka.

Sailu, oślepiony, zmrużył powieki, spoglądając na nią oczami, które były czarne jak noc i niewymownie urzekające.

Nazwane przez odkrywców żywymi gnomami, dorosłe sailu osiągały trzydzieści centymetrów wzrostu i miały czarnobiałe futro upodabniające je do ziemskich pand. Na swej ojczystej planecie Oshanko stanowiły taką rzadkość, że nie wypuszczano ich z cesarskiego rezerwatu. Jedynie dzieci cesarza mogły je trzymać w charakterze maskotek. Klonowanie i hodowla były wyklęte na cesarskim dworze, wobec czego ich rozmnażaniem rządziły reguły doboru naturalnego. Żadne oficjalne statystyki nie podawały liczebności sailu, lecz pogłoski mówiły, że zostało ich najwyżej dwa tysiące.

Pomimo dwunożnej budowy ciała miały zupełnie odmienne umięśnienie i kościec niż ziemskie antropoidy. Kończyny bez łokci i kolan zginały się na całej długości, przez co ruchy sailu wydawały się niesłychanie ospałe. Były zwierzętami roślinożernymi oraz, jeśli wierzyć oficjalnym nagraniom AV cesarskiej rodziny, wierne i kochające.

Ione przykryła usta dłonią, kręcąc głową z niedowierzaniem.

Stwór miał około dwudziestu centymetrów.

— To sailu — stwierdziła z zakłopotaniem.

— Owszem.

Włożyła rękę do torby i wyciągnęła palec. Sailu sięgnął ku niemu wdzięcznym, powolnym ruchem; cudowne jedwabiste futerko otarło się o jej skórę.

— Przecież tylko dzieci cesarza mogą mieć coś takiego.

— Cesarza, lorda… co za różnica? Zdobyłem go, bo przypuszczałem, że ci się spodoba.

Sailu prostował się wolno, lgnąc do palca dziewczyny. Obwąchał go swym wilgotnym, płaskim noskiem.

— Ale jak? — zapytała.

Joshua uśmiechnął się perfidnie.

— O, nie — dodała czym prędzej. — Wolę nie wiedzieć.

Słysząc cichutki pomruk, zerknęła do chlebaka, gdzie napotkała zachwycone, miłosne wręcz spojrzenie. — Nieźle narozrabiałeś, Joshua. Chociaż on jest uroczy. Dziękuję.

— Nie jestem pewien, czy to rzeczywiście „on”. Myślę, że są trzy albo cztery płcie. Nie znajdziesz o nich wiele w podręcznej biblioteczce. Na pewno jada sałatę i truskawki.

— Zapamiętam. — Wysunęła palec z uścisku sailu.

— A co z moim prezentem? — spytał Joshua.

Ione zrobiła słodką minkę i zwilżyła wargi językiem.

— Ja jestem twoim prezentem.

Nie dotarli do łóżka. Joshua już w drzwiach zdjął z niej sukienkę, na co lone w odpowiedzi tak mocno szarpnęła za zapinkę jego kombinezonu, że się ułamała. Pierwszy raz zrobili to na jednym ze stołów w alkowie, potem wykorzystali ozdobne żelazne poręcze schodów, na koniec poswawolili jeszcze na brzoskwiniowym dywanie z mchu.

Łóżko również zostało wykorzystane, ale dopiero po prysznicu i butelce szampana. Po kilku godzinach Joshua już wiedział, że ominęła go balanga w barze Harkeya, lecz wcale się tym nie przejmował. Światło za oknem wdzierające się pod wodę przybrało ciemniejszy, brudnozielony odcień; żółte i pomarańczowe rybki przyglądały mu się zza szyby. Ione siedziała ze skrzyżowanymi nogami na przezroczystej gumowej macie, oparta plecami o jedwabną poduszeczkę. Sailu, wtujony czule w jej rękę, zajadał pomarszczone, czerwono — zielone liście sałaty lollo. Spoglądał do góry na dziewczynę, przeżuwając je ze smakiem.

— Czyż nie jest czarujący? — zapytała z radością.

— Gatunki takie jak sailu wykazują wiele cech antropomorficznych, którymi ujmują ludzi.

— Założą się, że byłbyś w lepszym humorze, gdyby nie przywiózł go Joshua.

— Porwanie sailu z jego ojczystej planety nie tylko kłóci się z wszelkimi międzyplanetarnymi konwencjami, ale też stanowi obrazę majestatu cesarza. Joshua postawił cię w kłopotliwym położeniu. Typowo bezmyślne zachowanie z jego strony.

— Niczego nie powiem cesarzowi, jeśli i ty nie powiesz.

— Nie sugerowałem wcale, że powiadomię cesarza czy choćby ambasadora Imperium Japońskiego.

— Tego wapniaka?

— Ione, proszę. Ambasador Ng jest długoletnim, cenionym dyplomatą. To, że objął tu placówkę, dowodzi, jak dużym szacunkiem darzy cię cesarz.

— Wiem. — Połaskotała sailu pod maleńką bródką. Korpus i twarz miał owalne, nieco spłaszczone, połączone krótką szyją.

Nogi ugięły się powoli, przyciskając tułów do jej palca.

— Nazwę go Augustine — oświadczyła.

— To szlachetne imię.

— Świetnie — odparł Joshua. Przechylił się nad skrajem łóżka i sięgnął do kubełka z lodem po butelkę szampana. — Wywietrzał — stwierdził, wlawszy sobie nieco do kieliszka.

— Tylko ciebie nie opuszcza wigor — odparła zalotnie.

Wyciągnął z uśmiechem rękę w stronę lewej piersi dziewczyny.

— Nie, przestań. — Odsunęła się na bok. — Najpierw skończę karmić Augustine’a. Jeszcze byś go wystraszył.

Opadł na łóżko, rozczarowany.

— Jak długo tu zabawisz, Joshua?

— Ze dwa tygodnie. Muszę się jakoś wywinąć z tego kontraktu z Rolandem Framptonem. Nie obchodzą mnie czartery, ale własna dystrybucja. Szykujemy się do wyprawy na Norfolk, Ione Dzięki paru udanym kontraktom odłożyliśmy całkiem sporą sumkę. Teraz dodaj do tego to, co zostało mi z wypadów do Pierścienia, a zobaczysz, że starczy nam na ładunek „Norfolskich Łez”.

Tylko sobie wyobraź! Wypełnić czymś takim ładownię!

— Mówisz serio, Joshua? To cudownie.

— Jasne, tylko czy mi się uda? Późniejsza dystrybucja to już żaden problem. Gorzej z zakupem. Rozmawiałem o tym z innymi kapitanami. Ciężko rozgryźć tych kupców ze zrzeszenia hodowców róż. Nie godzą się na żadne umowy kontraktacyjne, co jest w sumie dość mądre, bo przynajmniej spółki kredytowe z innych planet nie zdominują ich rynku. Człowiek musi pokazać się ze statkiem i forsą i nawet wtedy nie ma pewności, że dostanie choć flaszkę. W tej branży liczą się znajomości.

— Ale ty nigdy tam nie byłeś, nie masz żadnych znajomości.

— Wiem. Ci, co wybierają się tam po raz pierwszy, muszą sprzedać jakiś towar, pójść na częściową wymianę. Jeśli zabiorę z sobą coś, bez czego kupcy nie będą mogli się obejść, to tak jakbym był już jedną nogą w interesie.

— Tylko co weźmiesz?

— I tu zaczynają się problemy. Na mocy konstytucji Norfolk jest światem rolniczym, dokąd nie wolno eksportować nowoczesnych technologii. Większość statków zabiera więc z sobą wykwintne smakołyki, dzieła sztuki antycznej, bogate tkaniny i takie tam rzeczy.

Ione postawiła ostrożnie Augustine’a po drugiej stronie jedwabnej poduchy i położyła się na boku.

— Ale ty wpadłeś na coś innego, prawda? Znam ten ton, Joshua. Wewnątrz aż kipisz.

Uśmiechnął się do sufitu.

— Bo tak sobie myślałem: coś niezbędnego, ale i nowego.

Jednak nic sztucznego. Coś, czego te wszystkie farmy i miasteczka z epoki kamiennej będą potrzebować.

— Mianowicie?

— Drewno.

— Żartujesz? Drewno na budulec?

— Właśnie.

— Na Norfolku mają drewna bez liku. To gęsto zalesiona planeta.

— I o to chodzi, wszystko tam jest drewniane. Przestudiowałem kilka sensywizyjnych programów o tej planecie. Na Norfolku z drewna buduje się domy, mosty, łodzie, Chryste, nawet furmanki! Najprężniej rozwijają się tam zakłady stolarskie. Ja zamierzam dostarczyć im drewno twarde, naprawdę twarde, jak żelazo. Niech sobie robią z niego meble albo trzonki narzędzi, nawet koła zębate w wiatrakach. Wszystko, czego używa się na co dzień, co gnije lub się wyciera. Nie wprowadzę żadnej nowej technologii, lecz dam im surowiec, który w wielu przypadkach pozwoli na znaczne zmniejszenie kosztów produkcji. Tym sposobem wkradnę się w łaski kupców.

— Ale żeby przewozić drewno w przestrzeni międzygwiezdnej! — Pokiwała głową w zdumieniu. Tylko Joshua mógł wpaść na tak cudownie wariacki pomysł.

— Nie inaczej. „Lady Makbet” powinna zabrać prawie tysiąc ton, jeśli dobrze upchamy ładunek.

— Co to będzie za drewno?

— Sprawdzałem w plikach biblioteczki botanicznej, gdy byłem w Nowej Kalifornii. Najtwardszym znanym drzewem w Konfederacji jest majopi. Rośnie na takiej nowo kolonizowanej planecie, Lalonde.

* * *

Aeroplan z wyposażenia „Oenone” miał kształt spłaszczonego jajka, jedenaście metrów długości i purpurowy kadłub, który błyszczał jak chromowany. Skonstruowano go na Kulu w zakładach Brasov Dynamics, ściśle współpracujących z Kulu Corporation w pionierskim przedsięwzięciu wdrażania do produkcji technologu pola jonowego — technologii, która wywołała popłoch wśród pozostałych firm astroinżynieryjnych w całym obszarze Konfederacji. Gdy dotychczasowe kosmoloty stawały się przestarzałe, Kulu wykorzystywało swój technologiczny prymat w rozgrywkach politycznych, udzielając preferencyjnych licencji przedsiębiorstwom w sojuszniczych układach planetarnych.

Standardowe silniki sterujące wyprowadziły go z ciasnego hangaru i pchnęły na orbitę eliptyczną, która ocierała się o górne warstwy atmosfery Atlantydy. Kiedy wokół kadłuba zaczęły gęstnieć pierwsze kosmyki cząsteczkowych oparów, Oxley włączył koherentne pole magnetyczne. Aeroplan otoczyła natychmiast bańka złocistej mgiełki, spowalniająca przepływ mijających go w pędzie gazów.

Oxley chwytał się mezosfery powłoką magnetyczną, hamując aeroplan. Opadali ostrym łukiem ku rozciągniętemu w dole oceanowi Syrinx siedziała w miękkim, głębokim fotelu. W kabinie towarzyszyli jej jeszcze Ruben, Tulą oraz Serina — specjalistka od urządzeń toroidu załogi, która w tej roli zastąpiła Chi. Wszyscy wpatrywali się pilnie w pojedynczy, półokrągły pas przezrocza na przedzie kabiny. Aeroplan został dostosowany do wymagań załogi w stacji przemysłowej Jowisza, gdzie oryginalnie zamontowane krzemowe obwody systemów kontroli lotu wymieniono na technobiotyczny układ procesorowy. Pomimo to obraz uzyskiwany z czujników odznaczał się słabą rozdzielczością w porównaniu z pęcherzami sensorowymi „Oenone”. Prawie to samo zobaczyłyby oczy.

W żaden sposób nie dało się oszacować odległości, a to z braku jakichkolwiek punktów orientacyjnych. Gdyby nie konsultowała się z procesorami aeroplanu, Syrinx nie wiedziałaby nawet, na jakiej znajdują się wysokości. Przestwór oceanu zdawał się me mieć kresu.

Po czterdziestu minutach na horyzoncie ukazała się wyspa Pernik. Porośnięta bujną roślinnością, stanowiła tu kolisty azyl zieleni.

Wyspy, które edeniści wykorzystali do skolonizowania Atlantydy, były odmianą technobiotycznych habitatów. Okrągłe dyski osiągały po dorośnięciu średnicę dwóch kilometrów, a tworzył je polip wypchany na kształt gąbki dla zwiększenia wyporności. Pośrodku rozciągał się park, otoczony w równych odstępach pięcioma wieżami mieszkalnymi, przy których powstała gromada budynków użyteczności publicznej i kopuły zakładów przemysłu lekkiego. Wokół obrzeża wyspy roiło się od pływających przystani.

Podobnie jak drapacze gwiazd w habitatach, tak i apartamenty w wieżach miały dostęp do gruczołów wydzielających zsyntetyzowaną żywność, choć tutaj dostarczały przeważnie soków owocowych i mleka — jakiż byłby sens produkowania czegokolwiek innego, skoro pływa się na czymś, co zasługuje na miano proteinowej zupy? Wyspa korzystała z dwóch źródeł energii potrzebnej do podtrzymania funkcji biologicznych ekosystemu. Pierwszym z nich była fotosynteza, możliwa dzięki gęstym mchom, które porastały prawie każdą zewnętrzną powierzchnię łącznie ze ścianami wież, oraz dzięki potrójnym przewodom pokarmowym, które pochłaniały tony tutejszego odpowiednika kryla, odławianego przy nabrzeżu fiszbinowymi czerpakami. Skorupiaki dostarczały też surowca do odbudowy struktury polipowej. Energię dla przemysłu uzyskiwano natomiast z termicznych kabli potencjałowych — gęstej sieci przewodników organicznych, które wlokły się kilometrami pod wyspą, wyzyskując do wytwarzania prądu elektrycznego różnicę temperatur między chłodnymi głębinami a przypowierzchniową, ogrzaną w słońcu warstwą wód.

Wysp nie przemieszczał żaden napęd: unoszone leniwymi prądami, dryfowały w dowolnym kierunku. Do chwili obecnej zawiązano ich sześćset pięćdziesiąt. Prawdopodobieństwo kolizji było bliskie zeru; gdy w polu widzenia ukazywała się inna wyspa, uważano to za wielkie wydarzenie.

Oxley okrążył Pernika. Po okolicznych wodach snuły się flotylle łodzi. Traulery i drobnicowce zdążały ku łowiskom, pozostawiając za sobą spienione smugi kilwaterów. Za nimi podskakiwały na falach łodzie wycieczkowe, jachty i jachciki, których żagle z zielonej membrany wydymały się silnie na wietrze.

Aeroplan opuścił się w stronę jednego z lądowisk usytuowanych między wieżami a brzegiem wyspy. Sam Eysk w towarzystwie trzech krewniaków przyszedł ich powitać, zaledwie mgiełka zjonizowanego powietrza rozproszyła się wokół aeroplanu, uziemiona metalową kratą.

Syrinx zeszła po wysuniętych ze śluzy składanych schodkach, wciągając w płuca wilgotne, słonawe i dziwnie ciche powietrze.

Pozdrowiła witających ich ludzi, wymieniając się z nimi cechami tożsamości. Miała oto przed sobą Alto i Kildę, małżonków po trzydziestce, którzy nadzorowali przetwórstwo złowionych surowców, oraz Mosula, syna Eyska, dwudziestoczteroletniego młodzieńca o szerokich ramionach i długich, czarnych włosach kręconych jak u Cyganów. Nosił jedynie niebieskie dżinsowe szorty.

Był szyprem na jednym z kutrów.

— Miło spotkać kolegę po fachu — rzekła Syrinx z uznaniem.

— To nie to samo — odparł uprzejmie, gdy wszyscy ruszyli w stronę najbliższej wieży. — Owszem, ale chociaż montujemy kilka technobiotycznych gadżetów na naszych łodziach, są to głównie mechaniczne jednostki. Ja żegluję po morzu, ty po galaktyce.

— Co komu pisane — odrzekła wesoło. Nastąpił niemal słyszalny szum, kiedy ich myśli splotły się na głębszym, intymniejszym poziomie. Przez chwilę czuła słońce na jego nagiej piersi, siłę krzepkiego ciała, zmysł równowagi odpowiadający jej orientacji w przestrzeni. Oraz fizyczny podziw, który odwzajemniała.

— Będziesz się gniewał, jeśli pójdę z nim do łóżka? — zapytała Rubena w trybie jednokanałowym. — Wygląda szałowo.

— Nigdy nie sprzeciwiam się temu, co nieuniknione — odpowiedział, mrugając okiem.

Do Eyska należało obszerne mieszkanie na piętnastym piętrze wieży, pełniące też funkcję apartamentu gościnnego dla odwiedzających go kupców. Urządził je w wykwintnym stylu, łącząc modernistyczne kryształowe umeblowanie z należącymi do wielu epok i kultur dziełami sztuki sprowadzonymi tu z całej Konfederacji.

Jedna ze ścian salonu była przezroczysta, wycięte w niej łukowate przejścia prowadziły na szeroki balkon. Pośrodku pomieszczenia stał długi stół z rzeźbionych, błękitnych kryształów, w których migotały, niczym rój świetlików, błyszczące diamenciki. Na nim umieszczono bogaty zestaw atlantyckich owoców morza.

Ruben przyglądał się kolekcji ozdób i obrazów, szarpiąc w zamyśleniu dolną wargę.

— Połowy muszą przynosić spore zyski.

— Niech cię nie zmyli ten smoczy skarbiec Eyska — rzekła Kilda, podając mu kielich bladoróżowego wina. — Gadra, jego dziadek, rozpoczął ten interes sto osiemdziesiąt lat temu. Pernik to jedna z najstarszych wysp na planecie. Taką wyspę nasza rodzina mogłaby kupić sobie na własność, gdybyśmy nie chorowali na te „inwestycje”. A w dzisiejszych czasach wszystko tak szybko traci na wartości.

— Nie słuchaj tej kobiety, Ruben — odezwał się Gadra spośród wieloskładnikowej osobowości wyspy. — Wiele z tych rzeczy wartych jest dziś dwukrotnie więcej, niż kosztowały. I każda zachowuje swe piękno, jeśli dostrzec w niej cząstkę większego zbioru. Ale tacy już są młodzi ludzie, brakuje im czasu na kontemplację szlachetniejszych stron życia.

Eysk poprowadził Syrinx wzdłuż stołu, prezentując jej kolosalną wręcz rozmaitość potraw: ułożone na liściach białe mięsa, kotlety rybne w sosach, a także jakieś karykaturalne, obdarzone licznymi czułkami i odnóżami stworzenia, które wcale nie wyglądały na ugotowane. Wręczył jej srebrny widelec i pucharek z wodą sodową.

— Zwyczaj każe po każdym skosztowaniu przepłukać lekko usta.

— Jak przy smakowaniu wina?

— Tak, lecz w tym przypadku można się bardziej delektować. Wina są jak wariacje tego samego tematu, tutaj mamy natomiast różnorodność, której nawet osobowość wysp nie umie skatalogować. Zaczniemy od krabów unlinów, skoro ich smak pamiętasz.

Wbiła widelec we wskazany płat miękkiego mięsa. W ustach rozpływał się jak śmietankowy cukierek.

— Pycha! Taki właśnie smak pamiętam! Ile tego macie?

Zaczęli omawiać szczegóły, chodząc dokoła stołu. Wszyscy przyłączyli się w wyśmienitych humorach, doradzali i sprzeczali się co do poszczególnych dań, lecz ostateczne decyzje zapadały zawsze między Syrinx i Eyskiem. Włączony w osobowość wyspy segment Banku Jowiszowego zapamiętywał kolejne transakcje.

W konsekwencji zawarto skomplikowaną umowę, w myśl której Syrinx zgodziła się sprzedawać rodzinie Eyska dziesięć procent każdego ładunku „Norfolskich Łez” w zamian za preferencyjne warunki zaopatrywania się w owoce morza. Owe dziesięć procent miało być sprzedawane po cenie zakupu z doliczeniem kosztów transportu i trzyprocentowej marży, aby Eysk mógł czerpać przyzwoite zyski z dystrybucji trunku między pozostałe wyspy planety.

Syrinx nie była tym szczególnie zachwycona, lecz przybyła na Atlantydę zbyt późno, żeby stawiać twarde warunki swemu jedynemu dostawcy. Zresztą, dziewięćdziesiąt procent i tak przekładało się na wielką masę butelek, „Oenone” miałby co rozwozić po Konfederacji. Cena zwiększała się zawsze wraz z odległością od Norfolku, przy czym przewóz towarów jastrzębiem był nieporównanie tańszy niż statkiem adamistów.

Po dwóch godzinach negocjacji Syrinx wyszła na balkon w towarzystwie Seriny i Mosula. Ruben, Tulą i Alto rozsiedli się na jednej z niskich kanap w salonie, aby popróbować miejscowego wina.

Znajdowali się przy narożniku wieży, skąd mogli podziwiać zarówno park, jak i morze. Delikatna, wilgotna bryza poruszyła włosy Syrinx, kiedy pochyliła się nad poręczą z kieliszkiem miodu pitnego w ręku.

— Chyba przez kilka dni nie włożę niczego do ust — zwróciła się do pozostałej dwójki, dając im znać o rozepchanym żołądku. — Zaraz pęknę.

— Zawsze myślę, że źle nazwaliśmy tę planetę — rzekł Mosul. — Powinna się nazywać Dostatek.

— Masz rację — zgodziła się Serina. — Takim przysmakom nie oprze się żaden kupiec z Norfolku. — Miała dwadzieścia dwa lata, czarną karnację, delikatne rysy twarzy i tylko ona spośród całej załogi „Oenone” była młodsza od Syrinx. Jak na edenistkę, była również dość niska. Z ukrytą wesołością obserwowała Syrinx i Mosula, ubawiona nieco erotycznym posmakiem ich rosnącej zażyłości.

Syrinx uwielbiała jej towarzystwo; miło było mieć na pokładzie kogoś, kto nie kryje się ze swym dziewczęcym usposobieniem. Pierwszych członków załogi wybrała ze względu na ich doświadczenie i profesjonalizm, cieszyła się jednak, że ma przy sobie osobę, przed którą nie musi niczego udawać. Serina wniosła na statek brakującą im wszystkim iskrę życia.

— Nie oferujemy tu szerokiego wachlarza produktów — rzekł Mosul — co nie znaczy, że nam się nie powodzi. Prawie każdy kapitan, który przybywa po raz pierwszy na Atlantydę, u nas też coś kupuje. Jeśli ma trochę oleju w głowie. Wiecie, nawet Saldanowie przysyłają tu statek raz na dwa miesiące, aby zaopatrzyć pałacowe kuchnie.

— Ione Saldana też wysyła tu swój statek? — spytała Serina, nagle zaciekawiona.

— Raczej wątpię.

— Tranquillity nie posiada żadnych statków na własność — dodała Syrinx.

— Byłaś tam może? — zapytał Mosul.

— Pewnie, że nie. To przecież baza czarnych jastrzębi.

— Aha.

Raptem Serina podniosła wzrok, kręcąc wkoło głową.

— Nareszcie! Właśnie zrozumiałam, czego tu brakuje.

— Czego? — zdziwiła się Syrinx.

— Ptaków. Na normalnych terrakompatybilnych planetach zawsze nad morzem słychać ptaki. Dlatego tu tak cicho.

Akurat w tym momencie podniósł się z lądowiska jeden z większych kosmolotów transportowych. Silniki pionowego startu wydały z siebie głośny, metaliczny gwizd, dźwigając maszynę sto metrów nad ziemię. Przechyliła się na prawą stronę i poszybowała nad oceanem, przyspieszając gwałtownie.

Serina buchnęła śmiechem.

— No, prawie cicho!

— Bądź przyjaciółką — poprosiła ją Syrinx prywatnie. — Ulotnij się!

Serina dopiła wino i ściągnęła brwi.

— Pora zatankować. Zostawię was na chwilę samych. — Wróciła do salonu z podejrzanym chichotem.

Syrinx uśmiechnęła się promiennie.

— Moja lojalna załoga — rzekła w trybie jednokanałowym do Mosula.

— W dodatku bardzo atrakcyjna — odparł w tym samym trybie.

— Powtórzę jej, co powiedziałeś. Gdy znajdziemy się bezpiecznie poza układem.

Podszedł bliżej i objął ją ramieniem.

— Muszę ci coś wyznać — powiedziała. — Nie chodzi mi tylko o przyjemności.

— Tak też podejrzewałem.

— Chcę wynająć łódź i odwiedzić wieloryby. Potrzebuję kogoś zdolnego do nawigacji. Czy to się da załatwić?

— Sam na sam z tobą na łodzi? O tak, to się da załatwić, i to z całą pewnością!

— Są tu w pobliżu jakieś stada czy będziemy musieli wypłynąć z innej wyspy? Mam tylko tydzień.

— Sto kilometrów na południe stąd widziano wczoraj stado płetwali. Zaczekaj, spytam delfinów, czy są tam jeszcze.

— Delfinów?

— Tak. Delfiny pomagają nam w połowach.

— Nie wiedziałam, że macie tu takie serwitory.

— To nie serwitory, ale zwyczajne delfiny z wszczepionym genem więzi afinicznej.

Podążyła za jego myślą, gdy zawołał. Nadeszła dziwna odpowiedź, bardziej melodia niż zdania czy emocje. Delikatna harmonia, ukojenie dla duszy. Zaraz też napłynęły falą wrażenia pozostałych zmysłów. Gnała poprzez zwartą szarość, niewiele widząc, słysząc jedynie ostre zarysy dźwięków. Kształty migotały naokoło niczym galaktyka ciemnych gwiazd. Dotarła do powierzchni i wyskoczyła przez efemeryczne lustro w oślepiający blask i pustkę, gdzie zawisła z wyprężonym ciałem.

Poczuła, jak w odpowiedzi jej własne ciało napina się błogo.

Połączenie afiniczne wygasło i westchnęła z żalu.

— Delfiny są zabawne — rzekł „Oenone”. — Dzięki nim dobrze się czujesz. I kochają wolność.

— Takie wodne jastrzębie, co?

— Nie! Hm, właściwie tak. Poniekąd.

Zadowolona, że zdołała zapędzić „Oenone” w kozi róg, Syrinx odwróciła się do Mosula.

— Było naprawdę cudownie, ale nic nie zrozumiałam.

— W wolnym tłumaczeniu ze scherzo oznacza to, że wieloryby są wciąż w naszym zasięgu. Jeśli weźmiemy moją łódź, dotarcie na miejsce zajmie nam dzień żeglugi. Odpowiada ci?

— I to jak! Tylko czy rodzina cię puści?

— Jasne. Przed nami spokojny miesiąc. Od dziewięciu miesięcy wypruwamy tu z siebie żyły, żeby przygotować się do sezonu, więc należy mi się chyba trochę odpoczynku.

— I wydaje ci się, że odpoczniesz sobie na łodzi, co?

— Mam szczerą nadzieję ciężko popracować. Nie wyglądasz mi na kogoś, kto czułby się najlepiej w roli zwykłego turysty. Choć naprawdę warto obejrzeć te wieloryby.

Odwróciwszy głowę ku morzu, Syrinx wpatrzyła się zadumana w biały obłok zawieszony hen, nad widnokręgiem.

— Ktoś mi się właśnie przypomniał… Mój brat.

Mosul wyczuł udrękę wpisaną w tę myśl, więc nie podjął tematu.

* * *

Alkad Mzu wyszła z mieszkania na parterze wieżowca świętego Pelhama i ruszyła do góry po schodach, aż znalazła się w okrągłym holu z falistym sufitem i wysokimi, przezroczystymi ścianami, za którymi widać było parki i błonia habitatu. Kilkanaście rannych ptaszków kręciło się już po holu, czekając na windy przy centralnym filarze lub zdążając w stronę szerokich schodów prowadzących w dół do stacji kolejki tunelowej. Osiowa tuba świetlna zaledwie przed godziną napełniła wnętrze Tranquillity posępnym, bladoróżowym świtem, toteż zwiewne kłębuszki mgły czaiły się jeszcze w zagłębieniach terenu. Błoniom otaczającym hole w drapaczach gwiazd nadano wygląd otwartych łąk, urozmaiconych gdzieniegdzie zagajnikami ozdobnych drzewek i kępami kwitnących krzewów. Mzu minęła rozsuwane drzwi i wyszła na wilgotne powietrze, przesycone zapachem okrytego granatowym kwieciem tytoniu. Kolorowe ptaki śmigały w górze z głośnym świergotem.

Tylko nieznacznie utykając, wybrała się w dół rozdeptaną piaszczystą dróżką w stronę odległego o dwieście metrów jeziora.

Między gęstymi skupiskami białych i niebieskich lilii po mieliznach brodziły flamingi. Wśród nich przemykały się szkarłatne latające jaszczurki; te ksenobiotyczne stworzenia były mniejsze od ziemskich ptaków, miały błyszczące turkusowe oczy i utrzymywały się nieruchomo w powietrzu, aby błyskawicznie dać nura pod gładką jak lustro powierzchnię jeziora. Przedstawiciele obu gatunków zbliżyli się do brzegu, kiedy przechodziła w pobliżu.

Sięgnęła do kieszeni żakietu, wyciągnęła parę czerstwych sucharów i zaczęła im rzucać okruszki. Ptaki i jaszczurki (nigdy nie sprawdzała, jak się naprawdę nazywają) połykały je łapczywie.

Były jej starymi przyjaciółkami, przecież od dwudziestu sześciu lat karmiła je co rano.

Wnętrze Tranquillity pozwalało Alkad odprężyć się psychicznie, już samym swym ogromem gwarantowało bowiem nietykalność. Żałowała, że nie może dostać mieszkania pod powierzchnią.

Mimo upływu lat pusta przestrzeń za oknem wieżowca nadal budziła w niej dreszcze. Osobowość habitatu odrzucała jej wciąż ponawiane prośby o przeprowadzkę do wewnątrz, podobno z powodu braku wolnych mieszkań. Musiała zadowolić się pokojami na parterze, blisko dającej poczucie bezpieczeństwa powłoki, spędzając mnóstwo wolnego czasu na pieszych wędrówkach lub konnych przejażdżkach po błoniach. Po części aby poprawić sobie nastrój, po części dla utrudnienia życia szpiegom z agencji wywiadowczych.

Wokół stojącego dwa metry od dróżki kikuta po starym drzewie, przykrytego teraz kudłatym kożuchem stefanotisa, dreptał bez pośpiechu serwitor ogrodniczy: żółw poddany złożonym modyfikacjom genetycznym, mogący się pochwalić pancerzem metrowej średnicy. Genetycy nie tylko powiększyli ciało żółwia, ale też dodali mu drugi układ trawienny, w którym obumarłe części roślin zamieniały się w bogaty w azot nawóz, wydalany w postaci małych kuleczek. Dołożono mu również parę twardych, okrytych łuską ramion: wychodziły z otworów po obu stronach szyi, a kończyły się pazurami w kształcie szczypiec. Na jej oczach zaczął odcinać i wkładać do ust pomarszczone rurki kwiatów.

— Smacznego! — rzuciła, idąc dalej.

Zmierzała do położonej tuż nad brzegiem jeziora restauracji Glovera. Zbudowano ją z gołych belek, przy czym architekt zadbał o wierne odwzorowanie stylu karaibskich lokali. Stromy dach pokrywała strzecha, a mieszcząca dziesięć stolików weranda na palach wychodziła nad samą wodę. W środku panował ten sam surowy wystrój; stało tam trzydzieści stolików, a w głębi ciągnął się długi barek, gdzie kucharze przygotowywali jedzenie na rozżarzonych rusztach. Wieczorami musieli się uwijać we trzech, aby sprostać zamówieniom; restauracja Glovera cieszyła się dużą popularnością wśród turystów i kadry kierowniczej średniego szczebla.

Kiedy Alkad Mzu weszła do środka, dziesięciu ludzi siedziało przy stolikach. Zwyczajni śniadaniowi bywalcy, typy nieprzywykłe do przyrządzania sobie posiłków w domu. Na barku między dzbankiem do parzenia kawy a termosem bufetowym stała kolumna projektora AV, roztaczając mętną, rozedrganą poświatę. Vincent pozdrowił ją machnięciem ręki, zajęty ubijaniem jajek. Od piętnastu lat był tu kucharzem na porannej zmianie. Alkad również mu pomachała, kiwnęła głową w stronę dwóch znajomych, ostentacyjnie ignorując dziewięćdziesięciosiedmioletniego agenta służb wywiadowczych edenistów, niejakiego Samuela, który także udawał, że jej nie dostrzega. Stolik Alkad stał w kącie, skąd rozciągał się piękny widok na jezioro. Był nakryty dla jednej osoby.

Kelnerka Sharleene podeszła natychmiast z zimnym sokiem pomarańczowym i miską otrębów.

— Co dziś będzie, jajka czy naleśniki?

Alkad zalała otręby mlekiem.

— Poproszę o naleśniki.

— Mamy tu nową twarz — rzekła Sharleene półszeptem. — Jakaś grubsza szycha. — Obdarzyła Alkad tajemniczym uśmieszkiem i wróciła do baru.

Alkad przełknęła kilka łyżek otrębów, po czym zaczęła popijać sok, co dało jej okazję się rozejrzeć.

Lady Tessa Moncneff siedziała samotnie przy stoliku obok barku, gdzie zapach skwierczącego boczku i bulgoczącej kawy był najsilniejszy. Mając czterdzieści sześć lat, służyła w randze majora w ESA i kierowała placówką w Tranquillity. Jej szczupła twarz była wiecznie zmęczona, a płowiejące blond włosy przycięła na niezbyt modnego jeżyka. Biała bluzka i szara spódniczka nasuwały skojarzenie z urzędniczką, która utknęła na swoim szczeblu kariery zawodowej. Co me odbiegało tak dalece od prawdy. Przydział na Tranquillity przyjęła z zadowoleniem przed dwoma laty, kiedy została zapoznana z czekającymi ją obowiązkami i całą sprawą. Na jej ramionach spoczęła ogromna odpowiedzialność, co oznaczało, że nareszcie ugruntowała swą pozycję. Dyskryminowanie arystokracji stało na porządku dziennym we wszystkich oddziałach służb specjalnych Kulu i każdy, kto odziedziczył tytuł szlachecki, musiał harować w dwójnasób, aby dowieść swej wartości.

Służba w Tranquillity okazała się spokojna, co utrudniało utrzymanie ludzi w dyscyplinie. Doktor Alkad Mzu była niewolnikiem przyzwyczajeń, w dodatku bardzo nużących. Gdyby nie jej częste wypady w plener, które mobilizowały zespół obserwatorów do wzmożonego wysiłku, dawno już spadłoby morale.

W zasadzie największe poruszenie w okresie jej pobytu w habitacie nie wiązało się wcale z doktor Mzu, ale z niespodziewanym pojawieniem się Ione Saldany przed niespełna rokiem. Lady Moncrieff musiała wgrać na fleks obszerny raport na temat dziewczyny dla samego Alastaira II. Ciekawa rzecz, ale królewska rodzina cierpiała na ten sam głód szczegółów co pospolici obywatele.

Lady Moncneff gryzła obojętnie grzankę, gdy zatrzymało się na niej spojrzenie doktor Mzu. Wcześniej tylko dwa razy widziała ją na własne oczy. Tego ranka jednak nie zamierzała wysyłać w teren podwładnych, chciała być naocznym świadkiem reakcji tej kobiety. A wszystko dlatego, że dzisiejszy dzień mógł być początkiem końca trwającej dwadzieścia trzy lata misji agentów ESA.

Neuronowy nanosystem Alkad Mzu przeprowadził wizualny test porównawczy, lecz bez powodzenia. Nieznajoma mogła być nowym szpiegiem albo zwyczajnym gościem restauracji. Chociaż ten drugi wariant nie trafiał jej jakoś do przekonania. Sharleene miała rację, otaczała ją pewna aura tajemniczości. Alkad zapisała wizualny obraz kobiety w bardzo już rozrośniętym katalogu o nazwie „wrogowie”.

Kiedy uporała się z otrębami i sokiem, odchyliła się na oparcie krzesła i skierowała wzrok bezpośrednio na stojącą na barku kolumnę AV. Nadawali akurat wiadomości poranne Collinsa. Gdy pochwyciła nerwem wzrokowym skierkę zielonego monochromatycznego światła, momentalnie zmaterializowało się przed nią studio dziennika. Kelly Tirrel zapowiadała kolejne nowiny; ubrała się w zielony kostium i koronkowy krawat, włosy upięła w ciasny kok. Nienagannie profesjonalny wygląd postarzał ją o dziesięć lat.

Najpierw przekazała garść informacji lokalnych z dziedziny handlu i fmansowości, wspominając o przyjęciu charytatywnym, w którym zeszłego wieczoru uczestniczyła Ione Saldana. Następnie podała wiadomości z regionu, ze szczególnym uwzględnieniem polityki sąsiednich układów słonecznych. Nie brakło też krótkiego sprawozdania z sesji Zgromadzenia Ogólnego Konfederacji. W części poświęconej wojskowości Alkad usłyszała:

— Oto raport z Omuty, wgrany do pliku dziewięć dni temu przez Tima Bearda. — Studio znikło, a pojawiła się widziana z kosmosu terrakompatybilna planeta. — W roku 2581 Konfederacja nałożyła trzydziestoletnie sankcje na Omutę za jej uczestnictwo w garissańskim holokauście, zakazując utrzymywania jakichkolwiek kontaktów z objętym embargiem układem słonecznym. Od tamtego czasu 7 Flota stała na straży postanowień Konfederacji.

Przed dziewięcioma dniami jej służba oficjalnie dobiegła końca.

Alkad otworzyła kanał łączności z siecią telekomunikacyjną Tranquillity i poprosiła o dostęp do pełnego sensywizyjnego programu Collinsa. Mogła teraz patrzeć oczami Tima Bearda i słuchać jego uszami. Dotknęła stopami omutańskiej ziemi, wciągając w płuca pachnące sosną powietrze.

Cóż za perfidna ironia losu, pomyślała.

Tim Beard czekał na betonowej płycie rozległego kosmodromu. W dali po lewej ręce widział szarobłękitne ściany kompozytowych hangarów, wyblakłe z upływem czasu, pokryte przy nitach rdzawym nalotem. Przed nim stało pięć potężnych kosmolotów Sukhoi SuAS-686 typu delta; perłowoszare kadłuby lśniły w ciepłych promieniach porannego słońca. Tuż przed rzędem ich szpiczastych nosów oddział żołnierzy prężył się w postawie na baczność.

Po prawej stronie zmontowano tymczasową trybunę dla dwustu osób, przed którą na czerwonym dywanie zebrał się w komplecie gabinet rady ministrów: czternastu mężczyzn i sześć kobiet, wszyscy w oficjalnych, szykownych szaroniebieskich ubraniach.

— Przeżywacie wraz ze mną ostatnie chwile izolacji tej planety — rzekł Tim Beard. — Lada moment spodziewamy się przybycia kontradmirała Mereditha Saldany, który dowodzi eskadrą 7 Floty przydzieloną do zadań w układzie słonecznym Omuty.

Na zachodniej stronie nieba zabłysnął złocisty punkcik, szybko zwiększając swe rozmiary. Implant wzrokowy Tima Bearda zrobił powiększenie, zogniskowany na wojskowym aeroplanie. Matowoszary klinowy kształt długości czterdziestu metrów zawisł lekko nad betonową płytą, kiedy rozkładały się metalowe płozy. Skrzący się obłok zjonizowanych cząsteczek powietrza prysnął niczym bańka mydlana.

— To pierwszy aeroplan z polem jonowym, jaki wylądował na Omucie — oznajmił Tim Beard, pokazując równocześnie scenę powitania kontradmirała przez miejscowego ministra spraw zagranicznych. Meredith Saldana byl równie wysoki i dostojny co jego kuzynowie, miał też ten sam charakterystyczny nos. — Chociaż ekipa dziennikarzy za specjalnym pozwoleniem mogła tu przybyć już zeszłej nocy, to jednak musieliśmy skorzystać z omutańskich kosmolotów, a niektóre liczą już sobie po pięćdziesiąt lat i trudno zdobyć do nich części. Co tylko dowodzi, jak bardzo ucierpiał ten świat w wyniku nałożonych sankcji. Cofnął się w rozwoju zarówno pod względem przemysłowym, jak i ekonomicznym. Przede wszystkim jednak brakuje tu inwestycji. Rząd pragnie dołożyć wszelkich starań, aby nadrobić stracony czas. Zostaliśmy poinformowani, że już wkrótce powstaną tu pierwsze misje handlowe.

Kontradmirał i jego świta podeszli w otoczeniu obstawy do uśmiechniętego prezydenta Omuty, studziesięcioletniego siwowłosego mężczyzny. Nastąpił uścisk dłoni.

— Los bywa przewrotny — ciągnął tymczasem Tim Beard.

Alkad czuła, jak jego wargi układają się do ironicznego uśmiechu.

— Ostatnim razem, kiedy przed trzydziestu laty dowódca eskadry 7 Floty Sił Powietrznych Konfederacji spotkał się z omutańskim prezydentem, cały gabinet rządowy został stracony za udział w ludobójstwie. Dziś trochę inaczej przedstawiają się sprawy. — Implanty wzrokowe pokazały zbliżenie dłoni kontradmirała, który podawał prezydentowi zwinięte w rulon pismo. — Oto oficjalne zaproszenie przewodniczącego Zgromadzenia Ogólnego Konfederacji. Omuta ponownie zabierze głos na forum Zgromadzenia.

A teraz widzimy, jak prezydent wręcza mu swoją akceptację.

Alkad Mzu przerwała połączenie z Collinsem, odwracając wzrok od barku. Polała naleśniki gęstym syropem cytrynowym i zaczęła je kroić widelcem, żując w zamyśleniu. Projektor AV zabrzęczał cicho przy termosie bufetowym, gdy Kelly Tirrel nareszcie skończyła paplać.

Dzisiejsza data była oczywiście wyryta w pamięci Alkad — wiedziała, co ją czeka. Tym niemniej neuronowy nanosystem z trudem uspokajał przeciążony układ nerwowy, aby łzy me popłynęły jej z oczu i nie zaczęły drżeć usta.

Zrozumiała z bólem, że wiedzieć a widzieć to dwie zupełnie różne rzeczy. I jeszcze ta prześmiewcza ceremonia, jakby zorganizowana tylko po to, aby rozjątrzyć ranę w jej duszy. Uścisk dłoni, symboliczna wymiana listów i wszystko poszło w zapomnienie.

Matko Boska, dziewięćdziesiąt pięć milionów ludzi!

Pomimo usilnych starań neuronowego nanosystemu łza wypłynęła z jej oka. Starła ją papierową serwetką, po czym zapłaciła za śniadanie, zostawiając jak zwykle napiwek. Ruszyła wolno w stronę holu wieżowca świętego Pelhama, skąd wagonikiem udawała się zawsze do pracy.

Lady Moncrieff i Samuel spoglądali na nią uważnie, gdy tak szła, powłócząc lekko nogą na żwirowej ścieżce. Wymienili zakłopotane spojrzenia.

Ione odtwarzała sobie w pamięci tę scenę, mieszając łyżeczką w filiżance porannej herbaty.

— Bardzo nieszczęśliwa kobieta.

— Sądzę, że jej reakcje były zadziwiająco powściągliwe — odparła osobowość habitatu.

— Tylko na zewnątrz — stwierdziła posępnie Ione. Męczył ją kac po ostatnim przyjęciu charytatywnym. Popełniła błąd, siedząc przez cały wieczór obok Dominique Vasilkovsky. Dominique była jej dobrą przyjaciółką i na szczęście nie starała się tej przyjaźni wykorzystać… tylko że to dziewczę piło na potęgę.

Ione patrzyła, jak lady Moncrieff płaci i wychodzi z restauracji Glovera.

— Szkoda, że agenci służb wywiadowczych nie dadzą spokoju doktor Mzu. Takie ciągłe przypominanie z pewnością nie ułatwia jej życia.

— Zawsze ich możesz odesłać.

Łyknęła herbaty, rozważając tę możliwość, podczas gdy serwoszympans uprzątał stół po śniadaniu. Augustine siedział na pomarańczach na srebrnej paterze, próbując wyciągnąć owoc. Brakowało mu siły.

— Przynajmniej mamy ich na oku — rzekła z rezygnacją — Chwilami żałuję, że tu w ogóle przyleciała. Z drugiej strony, nie zniosłabym, gdyby kto inny mógł dysponować jej fachową wiedzą.

— Przypuszczalnie kilka rządów myśli podobnie w odniesieniu do mnie i do ciebie. Taka już jest natura człowieka.

— Może tak, może nie. Nikt z nich nie zgłosił się do tej pracy na ochotnika.

— Pewnie boją się, żeby nie wywiązała się walka o kontrolę nad doktor Mzu. Jeśli choć jeden agent zwróci się do ciebie o wsparcie, wszyscy pójdą w jego ślady. Wybuchną trudne do załagodzenia spory. W tym względzie przyznaję admirałowi całkowitą słuszność: im mniej osób wie o tej sprawie, tym lepiej. Reakcja ludzi na wieść o nowej superbroni masowej zagłady nie może być przecież pozytywna.

— Tak, to prawda. Ten cały kontradmirał Meredith Saldana… on jest moim krewnym?

— W rzeczy samej. To syn ostatniego księcia z Nesko, a więc przysługuje mu prawo do tytułu earla. Wybrał jednak karierę oficerską we Flocie Konfederacji, choć wiedział, że nie będzie mu łatwo z takim nazwiskiem.

— On też odwrócił się plecami do Kulu jak mój dziadek?

— Nie, piątemu synowi rządcy księstwa nie należy się z urodzenia wysoki urząd. Meredith Saldana postanowił zasłużyć sobie na lepszy los. Gdyby pozostał na Nesko, prędko mógłby wejść w konflikt z nowym księciem, opuścił więc planetę, aby gdzie indziej poszukać szczęścia. Biorąc pod uwagę jego pozycję, była to postawa lojalnego poddanego. Rodzina jest dumna z jego osiągnięć.

— To znaczy, że nigdy nie awansuje na admirała?

— Nie. Racje polityczne wykluczają taką możliwość, choć może zdoła kiedyś zostać dowódcą 7 Floty. To nader kompetentny i lubiany oficer.

— Miło wiedzieć, że nie nadszedł jeszcze nasz schyłek. — Zdjęła Augustine’a z pomarańczy, postawiła go przy talerzyku i pocięła mu owoc. Mruczał z zadowoleniem, unosząc ćwiartkę do ust z czarującą flegmatycznością. Jak zwykle, pobiegła myślami do Joshuy. Musiał być już w połowie drogi na Lalonde.

— Mam dla ciebie dwie wiadomości.

— Chcesz mnie wyrwać z zamyślenia — rzuciła oskarżycielsko.

— Tak. Wiesz, że nie lubię, kiedy się zamartwiasz. To także moja wina.

— Wcale nie. Jestem już dużą dziewczynką, dobrze wiedziałam, w co się pakuję z Joshuą. A więc co to za wiadomości?

— Haile pyta, kiedy przyjdziesz popływać.

Oblicze Ione się rozjaśniło.

— Przekaż jej, że spotkamy się za godzinę.

— Bardzo dobrze. Ale jest coś jeszcze. Parker Higgens prosi, abyś go dzisiaj odwiedziła. Nalega na pośpiech. Był dosyć natarczywy.

— O co mu chodzi?

— Sadzę, że zespół analizujący znalezione przez Joshuę moduły elektroniczne dokonał przełomowego odkrycia.

* * *

Łodzie rybackie z Pernika pokonały już połowę drogi do linii horyzontu, kiedy w dniu planowanego wypłynięcia na spotkanie z wielorybami Syrinx wyszła rankiem z wieży. Promienie chłodnego porannego słońca nadawały mchom porastającym wyspę matowoszary odcień. Odetchnęła głęboko słonym, cudownie rześkim powietrzem.

— Nigdy nie sądziłem, że nasze powietrze jest wyjątkowe — rzekł Mosul. Szedł z nią ramię w ramię, dźwigając sporych rozmiarów paczkę z zapasami na podróż.

— Gorzej, gdy wzrasta wilgotność. Ale nie zapominaj, że dziewięćdziesiąt procent życia spędzam w perfekcyjnie wyregulowanym środowisku. Cóż za miła odmiana.

— Wielkie dzięki! — wtrącił kwaśno „Oenone”.

Syrinx uśmiechnęła się promiennie.

— Mamy sporo szczęścia — oświadczył Mosul. — Pytałem delfinów, wieloryby są dzisiaj jeszcze bliżej. Powinniśmy je zobaczyć późnym popołudniem.

— Świetnie.

Mosul poprowadził ją szeroką alejką w stronę przystani. Woda pluskała leniwie o polipowe brzegi. W takich momentach nieruchomy Pernik wydawał się naturalną wyspą, przytwierdzoną na stałe do skorupy ziemskiej.

— Bywa, że silniejszy sztorm rozkołysze nas o jeden, dwa stopnie.

— Ach, tak. — Mina jej zrzedła. — Przepraszam, ale nie miałam pojęcia, że tyle mi się wymyka. To było niegrzeczne z mojej strony. Chyba za dużo myślę.

— Nie ma sprawy. Chcesz, żeby popłynął z nami Ruben?

Może dzięki niemu będzie ci lżej na sercu?

Syrinx pomyślała o mężczyźnie zwiniętym w kłębek w łóżku, gdzie go zostawiła pół godziny temu. Nie nadeszła żadna odpowiedź na jej niezbyt gorliwe zapytanie. Zapadł ponownie w sen.

— Nie. Przecież nigdy nie jestem sama, mam „Oenone”.

Wyraz frasunku malował się na przystojnej, ogorzałej twarzy Mosula.

— Ile lat ma Ruben? — zapytał z pewnym zażenowaniem.

Powiedziała mu i omal nie parsknęła śmiechem, gdy zdumienie i cień dezaprobaty uleciały z jego umysłu, choć usilnie próbował zachować je dla siebie. Wszyscy reagowali tak samo.

— Nieładnie tak się droczyć z ludźmi — odezwał się „Oenone”. — To miły młodzieniec, lubię go.

— Zawsze tak mówisz.

— Wyrażam tylko na głos twoje uczucia.

Nabrzeże pływało na wielkich cylindrycznych bębnach flotacyjnych, które kołysały się statecznie na martwej fali. Wzdłuż krawędzi biegły grube, czerwono — purpurowe węże, dostarczające łodziom płyny pokarmowe. Z nieszczelnych złączy wyciekała do wody ciemna, gęsta ciecz.

Syrinx patrzyła z boku, jak dwa serwitory dźwigają skrzynię.

Różniły się zasadniczo od spotykanych w habitatach serwoszympansów, głównie za sprawą gadziej łuskowatej skóry o stonowanym błękitnozielonym zabarwieniu. Miały szerokie stopy z długimi, połączonymi błoną palcami.

Czekająca na nich łódź nosiła nazwę „Spiros” i była to żaglówka długości siedemnastu metrów z białym kadłubem z kompozytu. Technobiotyczne podzespoły scalono z mechanicznymi elementami łodzi z maestrią dalece wykraczającą poza względy natury praktycznej. Organy trawienne i rezerwowe pęcherze pokarmowe znajdowały się w zęzie, a zasilały półświadomy zespół procesorowy i błonę grotmasztu, nie licząc drobnych układów pomocniczych. W wystroju kabiny przeważało drewno pochodzące z drzew wyrąbywanych w centralnym parku wyspy. Cała rodzina Mosula używała tej żaglówki do rejsów rekreacyjnych, co tłumaczyło pewien nieporządek w kabinie, kiedy do niej zajrzeli.

Mosul stał w kambuzie, zaciskając palce na paczce z zapasami i rozglądając się posępnie wśród porozrzucanych opakowań z brudnych, przypalonych patelni. Mruczał gniewnie pod nosem.

— Dwa dni temu pływali nią moi młodsi kuzynowie — wyjaśnił tonem przeprosin.

— Nie bądź dla nich zbyt ostry, młodzi lubią sobie poszaleć.

— Nie są już wcale tacy młodzi. Co im szkodziło przysłać tu serwoszympansa, żeby zrobił porządek? Cholera, myślą tylko o sobie. — Padły kolejne przekleństwa, gdy ruszył na przód łodzi i w podobnym stanie zastał prycze.

Syrinx podsłuchała zażartą afiniczną dyskusję z młodocianymi winowajcami. Uśmiechając się pod nosem, zaczęła wyjmować zapasy, i Na rufie „Spirosa” Mosul odłączył przewody doprowadzające z nabrzeża płyny pokarmowe, po czym odbił od brzegu. Pochylona nad relingiem rufowym, Syrinx obserwowała, jak srebrzystoszary, wywodzący się od węgorza ogon długości pięciu metrów skręca się energicznie tuż pod powierzchnią wody, pchając łódź na pełne morze. Ciasno zwinięta błona żagla zaczęła się rozpościerać na dwudziestometrowym maszcie. W pełni rozpostarty żagiel miał kształt trójkąta i kolor wiosennych listków buka, dodatkowo wzmocniony elastyczną heksagonalną pajęczyną komórek mięśniowych.

Wydął się, łapiąc podmuch porannej bryzy. Powstała mała, spieniona strużka kilwateru. Ogon, teraz wyprostowany, od czasu do czasu wykonywał gwałtowne pchnięcia, aby żaglówka nie zeszła z kursu, który Mosul podał technobiotycznym procesorom.

Syrinx z ostrożnością poruszała się po łodzi. Osiągnęli już zaskakującą szybkość, a jej tenisówki na gumowych podeszwach ślizgały się po mokrym pokładzie. Z ulgą oparła się o poręcz, gdzie wiatr muskał ją po twarzy. Mosul podszedł i objął ją ramieniem.

— Na tym oceanie czuję się chyba jeszcze mniej pewnie niż w kosmosie — stwierdziła Syrinx, kiedy Pernik schował się raptownie za rufą. — Wiem, że przestrzeń jest nieskończona, co ani trochę mi nie przeszkadza, lecz Atlantyda naprawdę wygląda na nieskończoną. Tysiące kilometrów pustego oceanu dają wyobrażenie nieskończoności o wiele bardziej przystępne dla ludzkiego umysłu niż wszystkie te lata świetlne.

— Dla twojego umysłu — sprostował Mosul. — Ja tutaj się urodziłem, dla mnie ocean nie wydaje się taki wielki, nigdy bym się na nim nie zgubił. Ale przestrzeń kosmiczna to zupełnie coś innego. W przestrzeni możesz wyruszyć w prostej linii i nigdy nie wrócić. Straszne.

Cały ranek upłynął im na rozmowach, wspominali szczególnie niezwykłe, poruszające lub z innych względów niezapomniane przygody, jakie spotkały ich w przeszłości. Syrinx troszkę mu zazdrościła tego prostego życia na kutrach i żaglówkach; doszła do wniosku, iż ta właśnie rzecz wydała jej się w nim najbardziej pociągająca, gdy po raz pierwszy się spotkali. Mosul był tak cudownie nieskomplikowany. A poza tym w niemal nabożnym skupieniu słuchał o jej wyczynach, spotkanych ludziach, odwiedzonych światach, żmudnej służbie we Flocie.

Kiedy słońce, już wysoko na niebie, mocniej przygrzewało, Synnx rozebrała się i wtarła w skórę sporą porcję olejku do opalania — Oto kolejna różnica — powiedziała, gdy Mosul smarował ją między łopatkami, gdzie nie mogła dosięgnąć. — Przy tobie wyglądam prawie jak albinos.

— Mnie się podobasz — odparł. — Tutaj wszystkie dziewczyny mają czekoladową skórę, jeśli nie ciemniejszą. I jak tu kogoś przekonać, że nie należymy do afrykańskiej grupy etnicznej?

Z westchnieniem wyciągnęła się na ręczniku na dachu kabiny, blisko błony żagla.

— A czy to ważne? Wszyscy nasi etniczni przodkowie dawno się nas wyparli.

— Skąd tyle goryczy w twoich słowach? Nie rozumiem.

Adamiści, których tu gościmy, są dla nas całkiem mili.

— Jasne, że tak. Biorą od was żywność.

— A my od nich pieniądze.

Żagiel z lekka trzeszczał i łopotał, dzień płynął wolno. Rytm łodzi usypiał Syrinx, która powoli zapadała w drzemkę, skąpana w ciepłych promieniach słońca.

— Widzę cię — szepnął „Oenone”, używając tego szczególnego kanału więzi afinicznej, który należał tylko do nich.

Czuła podświadomie, że statek przelatuje nad „Spirosem”.

Otworzyła oczy i spojrzała w bezkresne, lazurowe niebo.

— Wybacz, ale moje oczy nie dorównują twoim pęcherzom sensorowym.

— Lubię na ciebie popatrzeć. Nieczęsto się to zdarza.

Pomachała bezwiednie ręką. I wtedy poza aksamitnym błękitem dojrzała siebie samą: wylegiwała się na kruchym stateczku, machając drobną dłonią. Żaglówka oddalała się jednak, kurczyła do rozmiarów plamki, aż znikła. Znów oba wszechświaty były nieskazitelnie błękitne.

— Wracaj szybko — poprosił „Oenone”. — Blisko planety czuję się jak kaleka.

— To nie potrwa długo, obiecuję.

Tego popołudnia wypatrzyli wieloryby.

Wystawały z wody jak czarne góry. Syrinx dostrzegła je w oddali. Olbrzymie, opływowe cielska wynurzały się z głębin, urągając siłom grawitacji, po czym opadały w spienioną kipiel. Z nozdrzy strzelały w niebo fontanny pary.

Syrinx nie mogła się opanować, skakała jak dziecko po pokładzie, wyciągając palec.

— Patrz! Patrz!

— Widzę — odparł Mosul. Wesołość i osobliwa duma mieszały się w jego myślach. — To płetwale błękitne, duże stado, będzie ich ze sto albo i więcej.

— I ty to widzisz? — zapytała Syrinx.

— Owszem, widzę — zapewnił ją „Oenone”. — I czuję. Jesteś szczęśliwa. Wieloryby także wyglądają na szczęśliwe.

Uśmiechają się.

— Tak! — Syrinx zawołała, rozradowana. Skierowane ku górze paszcze stale się uśmiechały. Miały powód. Egzystencja tych stworzeń była przecież taka beztroska.

Mosul podprowadził bliżej „Spirosa”, nakazując żaglowi zwinięcie brzegów. Nad łodzią przetaczał się hałas stada: plusk wielkich cielsk harcujących w wodzie, głębokie gulgoczące gwizdy dobywające się z nozdrzy olbrzymów. Syrinx usiłowała określić ich rozmiary, gdy „Spiros” opływał skraj stada. Niektóre okazy, wielkie dorosłe samce, musiały osiągać ze trzydzieści metrów.

Jedno z młodych, długie na dziesięć metrów, zbliżyło się do żaglówki. Matka nie odstępowała go ani na moment, oba płetwale trącały się i ocierały o siebie bez ustanku. Potężne rozwidlone ogony huśtały się w dół i w górę. Poziome płetwy młóciły fale, piersiowe zaś biły wodę niczym skurczone skrzydła. Syrinx patrzyła z fascynacją, jak zwierzęta przepływają pięćdziesiąt metrów od łodzi, która zakołysała się niebezpiecznie. Ona jednak ledwie zauważyła przechył: młode zaczęło ssać mleko przewróconej na bok matki.

— Trudno o piękniejszy, wspanialszy widok — powiedziała w zachwycie. Zaciskała kurczowo palce na poręczy, aż jej zbielały knykcie. — I nie są to nawet ksenobionty. Są nasze. Ziemskie.

— Już nie. — Mosul stał obok niej, w równym stopniu zauroczony.

— Dzięki niech będą opatrzności, że starczyło nam rozsądku, by zachować ich geny. A jednak to zdumiewające, że Konfederacja pozwoliła wam je sprowadzić.

— Wieloryby nie niszczą tutejszych łańcuchów pokarmowych, są jakby na uboczu. Cóż to jest milion ton kryla dziennie dla tych oceanów? Żaden analogiczny organizm nie mógł się nigdy rozwinąć na Atlantydzie, więc nie muszą rywalizować o pożywienie. Wieloryby to przecież ssaki, które w procesie ewolucji zeszły kiedyś z lądu. Największym autochtonicznym stworzeniem w tych morzach jest rekin czerwony, a i on dorasta najwyżej do sześciu metrów.

Syrinx przytuliła się do Mosula.

— Źle mnie zrozumiałeś. Zdumiewające jest to, że Konfederacja wykazała tyle zdrowego rozsądku. Ponieślibyśmy niepowetowaną stratę, gdyby te zwierzęta wymarły.

— Skąd w tobie tyle cynizmu?

Pocałowała go lekko w policzek.

— Przedsmak tego, co cię czeka. — Wsparłszy głowę na jego ramieniu, całkowitą uwagę skierowała na płetwale, ze wzruszeniem wychwytując i zapisując w pamięci każdy element ich zachowania.

Do samego wieczoru podążali za stadem gigantycznych zwierząt, które bawiły się i kotłowały w morzu. Mosul zawrócił jednak żaglówkę po zapadnięciu zmierzchu. Gdy po raz ostatni spojrzała na stado, ciemne sylwety przewijały się majestatycznie na tle czerwono — złotej linii widnokręgu, a szum wyrzucanej z nozdrzy wody zlewał się z pluskiem oceanu.

Tej nocy po wodzie wokół kadłuba pląsały fantomy widmowej poświaty, rzucającej na zwiniętą do połowy błonę żagla chwiejne, błękitnawe cienie. Syrinx i Mosul wynieśli na pokład poduszki, a potem kochali się pod gwiazdami. „Oenone” od czasu do czasu zerkał z góry na ich splecione ciała — jego obecność dokładała się w umyśle Syrinx do cudownego poczucia spełnienia.

Nie powiedziała jednak o tym Mosulowi.

* * *

Wydział elektroniki instytutu badań nad Laymilami mieścił się w trzykondygnacyjnym ośmiokątnym budynku prawie pośrodku kampusu. Hortensje pięły się po białych, polipowych ścianach aż pod wielkie, okrągłe okna pierwszego piętra. Naokoło budynku rosły pochodzące z Raouil drzewa chuantawa, czterdziestometrowe okazy o gumowatej korze i długich, podobnych do języka liściach w kolorze jasnej purpury; z każdej gałązki zwisały kiście brązowych jagód.

Ione w towarzystwie trzech sierżantów szła w ich kierunku wysadzaną amarantami dróżką, która biegła od najbliższej z pięciu tutejszych stacji kolejki tunelowej. Po kąpieli z Haile nie zdążyła jeszcze wysuszyć włosów, których końce ocierały się o kołnierz oficjalnego żakietu z zielonego jedwabiu. Pracownicy instytutu, których mijała, obrzucali ją zaskoczonym spojrzeniem, uśmiechając się ostrożnie.

Parker Higgens czekał już przed głównym wejściem, ubrany jak zwykle w swój piaskowy garnitur z czerwonymi spiralkami na rozszerzanych rękawach. Zgodnie z modą nosił szerokie, workowate spodnie, choć marynarka ściślej opinała jego pulchne ciało.

Na jego czoło swobodnie opadała grzywka białych włosów.

Ione powstrzymała się od uśmiechu, gdy ściskali sobie ręce.

W jej towarzystwie dyrektor zawsze okazywał zdenerwowanie.

Ze swoich zadań wywiązywał się dobrze, lecz z pewnością nie śmieszyły ich te same żarty. Każdą drwinę z jej strony odebrałby jako osobistą obrazę.

Przywitała się też z Oski Katsurą, kierowniczką wydziału elektroniki. Swoje stanowisko objęła przed sześcioma miesiącami; jej awans był pierwszym zatwierdzonym osobiście przez Ione. Ta siedemdziesięcioletnia, wyższa od niej kobieta o wyniosłej, posągowej urodzie nosiła zawsze zwykły biały fartuch laboratoryjny.

— Podobno macie dla mnie jakieś dobre nowiny — rzekła Ione, kiedy weszli do środka i ruszyli głównym korytarzem.

— Owszem, proszę pani — odparł Parker Higgens.

— Większą część modułów zajmują kryształy pamięci — pospieszyła z wyjaśnieniem Oski Katsura. — Procesory pełnią w tym przypadku rolę elementów podrzędnych, optymalizujących procedury dostępu i zapisu. Całe urządzenie jest jednym z segmentów banku danych.

— Rozumiem. Czy lód zachował elementy w nienaruszonym stanie, jak się tego spodziewaliśmy? Gdy widziałam je po raz ostatni, wyglądały idealnie.

— O tak, były prawie nienaruszone. Skute lodem chipy i kryształy po wyciągnięciu i oczyszczeniu działają bez zarzutu. Odczytanie informacji zawartych w kryształach dlatego trwało tak długo, że są niestandardowe. — Podeszli do szerokich podwójnych drzwi, gdzie Oski Katsura przesłała datawizyjnie kod zabezpieczający. Gdy się otworzyły, zaprosiła Ione do środka.

Wydział elektroniki kojarzył jej się zawsze z cyberfabryką: rzędy identycznych, nieskazitelnie czystych pomieszczeń, jaskrawo oświetlonych białym światłem, wypełnionych blokami tajemniczych urządzeń i pajęczynami kabli. To pomieszczenie takie właśnie było: środkiem biegł jeden szeroki stół, inne zaś pod ścianami, a wszystkie podzielone na stanowiska do testów i przegrody z wyspecjalizowanymi przyrządami. Naprzeciwko wejścia szklana ściana oddzielała sześć pomieszczeń warsztatowych. Wewnątrz pracowali naukowcy, używając robotów elementarnych do precyzyjnego montażu podzespołów. Pod przeciwległą ścianą stał cokół ze stali nierdzewnej dźwigający wielką kulę z twardego, przezroczystego kompozytu. Z jej dolnej ćwiartki wychodziły grube węże systemu regulacji środowiskowej podłączone do masywnych klimatyzatorów. Wewnątrz kuli Ione dostrzegła elektroniczne moduły Laymilów, z których u podstawy rozbiegały się kable zasilające i światłowody. I co dziwniejsze, przed długim stołem pośrodku laboratorium stała Lieria: każde z jej traktamorficznych ramion podzieliło się na pięć czy sześć macek oplatających sprzęt elektroniczny.

Ione cieszyła się, że może od razu rozpoznać Kiinta.

— Dzień dobry, Lierio. Myślałam, że pracujesz w wydziale fizjologii.

Mackowate wypustki wywinęły się z przegrody, przybierając z powrotem wygląd jednolitych słupów ciała. Lieria odwracała się bez pośpiechu, aby czegoś nie potrącić.

— Witaj, Ione Saldana. Do udziału w prowadzonych tu pracach zaprosiła mnie Oski Katsura. Zdołałam wnieść pewien wkład w analizę danych zgromadzonych w kryształach Laymilów. Odnajduję wiele wspólnych cech z przedmiotem moich wcześniejszych badań.

— Doskonale.

— Widzę, że w twoich włosach czaszkowych zachowała się pewna ilość słonej wody. Pływałaś?

— Tak, chlapałyśmy się z Haile. Dopytuje się, kiedy wreszcie będzie mogła obejrzeć Tranquillity. Daj mi znać, jeśli uznasz, że już pora.

— Okazujesz nam wiele uprzejmości. Uważamy, że Haile jest już na tyle dorosła, aby można ją było pozostawić bez nadzoru rodziców, aczkolwiek stale ktoś musi jej towarzyszyć.

Tym niemniej nie pozwól, aby zabierała ci cenny czas.

— Żaden kłopot.

Jedno z ramion Lierii wydłużyło się i podniosło ze stołu delikatną białą płytkę o powierzchni dziesięciu centymetrów kwadratowych.

Urządzenie wydało z siebie krótki pisk, po czym przemówiło:

— Witam pana, dyrektorze.

Parker Higgens pozdrowił ksenobionta lekkim ukłonem.

Oski Katsura postukała paznokciem o ściankę klimatyzowanej bańki — Wszystkie komponenty zostały oczyszczone i przetestowane, zanim je na nowo zmontowano — rozpoczęła swój wywód.

— Ten lód nie był czystą wodą, zawierał również pewne domieszki węglowodorów.

— Treści wydalnicze Laymilów — dodała Lieria za pośrednictwem białej płytki.

— Właśnie. Najwięcej problemów przysporzyły nam jednak same informacje, nie spotkaliśmy się dotąd z czymś podobnym.

Z początku sądziliśmy, że mamy do czynienia z sekwencjami w pełni zrandomizowanymi, może z jakąś formą artystycznej twórczości. Z czasem wyodrębniliśmy pierwsze nieregularne repetycje wyróżników.

— Te same wzory powtórzone w różnych kombinacjach — przetłumaczyło Tranquillity.

— Czy ci naukowcy zawsze tak wszystko owijają w bawełnę? — zapytała, trochę rozbawiona.

— Mają okazję zademonstrować tobie, swojemu pracodawcy, ile wysiłku włożyli w te badania. Nie wypada ich rozczarować.

Podczas trwającej sekundę wymiany zdań Ione zachowała kamienne oblicze.

— Co wystarczyło do opracowania programu rozpoznawczego — wtrąciła swobodnie.

— Właśnie — rzekła Oski Katsura. — Dziewięćdziesiąt procent informacji nie miało dla nas istotnego znaczenia, lecz pewne wzory stale się pojawiały.

— Po zidentyfikowaniu dostatecznej ich liczby zwołaliśmy konferencję interdyscyplinarną, na której każdy mógł wyrazić swoje zdanie — odezwał się Parker Higgens. — Trochę desperacka próba na tym etapie badań, ale się opłaciło. Z przyjemnością oświadczam, że Lieria wysunęła trafną hipotezę o sygnałach wzrokowych.

— Owszem — potwierdził Kiint za pomocą wokalizatora. — Zbieżność wyniosła osiemdziesiąt pięć procent. Pakiety danych reprezentowały kolory widziane przez oko Laymila.

— Gdy to się potwierdziło — podjęła Oski Katsura — poddaliśmy testom porównawczym resztę informacji, próbując je dopasować do pozostałych impulsów nerwowych Laymilów. I to był strzał w dziesiątkę. Choć sukces nie przyszedł od razu. Przez cztery miesiące pisaliśmy programy interpretacyjne, budowaliśmy odpowiednie jednostki interfejsowe. W końcu jednak dopięliśmy swego. — Szerokim gestem ręki ogarnęła stoły i całe zgromadzone na nim oprzyrządowanie. — Zeszłej nocy odczytaliśmy pierwszą pełną sekwencję.

Doniosłość słów Oski Katsury sprawiła, że Ione zaniemówiła z emocji. Zatrzymała wzrok na bańce ochronnej z modułami elektronicznymi. Z namaszczeniem dotknęła przezroczystej, cieplejszej od otoczenia powierzchni.

— A więc to jest sensoryczny zapis przeżyć Laymila? — zapytała.

Parker Higgens i Oski Katsura szczerzyli zęby niczym para dziesięciolatków.

— Tak, proszę pani — odparł dyrektor.

Odwróciła się do niego gwałtownie.

— Ile tego jest? Ile jesteście w stanie odtworzyć?

Oski Katsura wzruszyła skromnie ramionami.

— Nadal nie rozumiemy wszystkich sekwencji. Ta, którą udało nam się przetłumaczyć, trwa niewiele ponad trzy minuty.

— Ile tego jest? — powtórzyła Ione z pewną nutą zniecierpliwienia w głosie.

— Jeżeli szybkość transmisji bitów pozostałych sekwencji nie ulegnie zmianie… to w przybliżeniu osiem tysięcy godzin.

— Powiedziała osiem tysięcy?

— Tak — odparło Tranquillity.

— Jasna cholera! — Na twarzy Ione pojawił się szatański uśmiech. — Mówiąc o tłumaczeniu, co właściwie miała pani na myśli?

— Sekwencja została przystosowana do ludzkiego odbioru sensywizyjnego — odparła Oski Katsura.

— Sprawdzaliście zawartość?

— Tak. Jakość wprawdzie nie odpowiada standardom nagrań komercyjnych, lecz to się powinno poprawić, kiedy udoskonalimy sprzęt i zoptymalizujemy programy.

— Czy Tranquillity zdoła połączyć się z waszym sprzętem za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej? — spytała Ione niecierpliwie.

— Nie widzę przeszkód. Chwileczkę, przekażę datawizyjnie kod wejściowy — rzekła Oski Katsura. — Gotowe.

— Pokaż mi!

Nowe, z gruntu „fałszywe” wrażenia zmysłowe wygłuszyły świadome myśli Ione, czyniąc z niej bierną, trochę wylęknioną obserwatorkę. Trójsymetryczny Laymil miał metr siedemdziesiąt pięć centymetrów wzrostu i twardą, mocno pomarszczoną, ciemnoszarą skórę, trzy nogi z podwójnymi stawami kolanowymi i stopami zakończonymi kopytami, a także trzy kończyny górne: pękate barki, dające rękom możliwość wykonywania nader swobodnych ruchów, pojedyncze stawy łokciowe oraz dłonie z czterema palcami tej samej grubości co ludzki kciuk, lecz dwukrotnie dłuższymi, zginającymi się w trzech miejscach, silnymi i zręcznymi.

Najdziwniejsze wszakże były trzy głowy sensytywne wyrastające między ramionami na kształt odciętych segmentów węża. Każda miała z przodu oko, nad nim trójkątne ucho podobne do skrzydła nietoperza, poniżej zaś bezzębne usta do oddychania. Wszystkie te usta potrafiły wydawać dźwięki, lecz jedne były większe i bardziej złożone od dwóch pozostałych, które ze swej strony miały czulszy zmysł powonienia. W najwyższej części tułowia, w szczelinie miedzy szyjami, znajdował się okrągły otwór gębowy, wyposażony w ostre jak igła zęby.

Ciało, w które wniknęła Ione, nieprzyjemnie krępowało ruchy, ściskając okrągłymi postronkami mięśni, modelując nowy kształt z protestującej skóry i kości, zmuszając je do ulegnięcia ożywionej istocie zamieszkującej kryształową matrycę. Miała wrażenie, że coś metodycznie wykręca jej kończyny — we wszystkich kierunkach oprócz tych, z myślą o których stworzyła je natura. Metamorfoza zachodziła jednak zupełnie bezboleśnie. Rozgorączkowany, przejęty instynktownym wstrętem umysł pomału się uspokajał.

Ione zaczęła się ostrożnie rozglądać, usiłując przywyknąć do dochodzących do mózgu potrójnych sygnałów wzrokowych.

Miała na sobie ubranie. I tu duża niespodzianka: oparta na przesądach powierzchowność obcych powinna być przecież nieludzka, zwierzęca, pozbawiona jakichkolwiek cech antropomorficznych, krańcowo odmienna. A tymczasem Ione łatwo dostrzegła spodnie: sięgające do połowy dolnych części nóg rury z ciemnopurpurowej tkaniny, która wydawała się na szorstkiej skórze śliska niczym jedwab; nawet pasek dało się zauważyć. Prosta, rozciągliwa, jasnozielona koszula sięgała pod szyje, zakończona usztywnionymi opaskami.

Szła na trzech nogach krokiem jakże swobodnym i naturalnym, nie zastanawiając się wcale, jak stawiać kopyta, żeby się nie potknąć. Głowa sensytywna z ustami, które mogły mówić, była zawsze z przodu, kiwała się wolno z boku na bok. Pozostałe dwie głowy nieustannie badały okolicę.

Osaczały ją zewsząd dźwięki i widoki. W jej wizualnym świecie brakowało półtonów, przeważały jasne kolory podstawowe.

Pojawiały się też pewne czarne nieciągłości obrazu, jak w projekcjach AV podczas silnych zakłóceń; podobnie wśród tysięcznych dźwięków następowały półsekundowe momenty ciszy.

Ione szybko przywykła do tej osobliwości. Przechadzała się po habitacie Laymilów. Jeżeli w Tranquillity panował doprowadzony do perfekcji porządek, to tutaj można było mówić o perfekcyjnym nieładzie. Drzewa toczyły z sobą bój, łamiąc się wzajem i spychając. Nic tu nie rosło prosto. Jakby dżunglę nawiedził huragan, tyle że ze względu na wielki ścisk drzewa mogły jedynie kłaść się na swoich sąsiadów. Widziała powykręcane i splecione pnie, które robiły wszystko, byle dotrzeć wyżej, do światła. Młode odroślą przebijały łuszczącą się korę, a wysoko nad jej głową z pni wyrastały korzenie grubości ludzkiego tułowia — beżowe, widłowe zęby nurzały się w piaszczystą glebę, tworząc potężne stożki podporowe. Długie wstęgi oliwkowozielonych liści zwijały się w spirale. A tam, gdzie szła Ione, gdzie przetykały się z sobą nieziemskie filary cienia i światła, każdy zakamarek porastały malutkie grzybki w kolorze kobaltowego błękitu, o brzegach kapeluszy ozdobionych jasnoczerwonymi pręcikami, kołyszącymi się niczym ukwiały w leniwym nurcie wody.

Przyjemny, błogi nastrój spływał na nią jak światło przechodzące przez bursztyn. Las pełen był harmonii, jego duch życiowy współgrał z matczyną esencją kosmicznego ostrowu, wyśpiewując razem z nią sielskie madrygały. Ione chłonęła te wrażenia całym sercem, wdzięczna za dar życia.

Kopyta dreptały zwinnie po krętej ścieżynie, niosąc ją ku czwartej wspólnocie małżeńskiej. Małżonkowie — partnerzy już na nią czekali, gdy jej euforia pobrzmiewała wśród tematów leśnej pieśni, znajdując swe odbicie w radości matczynej esencji.

Dotarła do skraju puszczy, zasmucona widokiem niższych drzew i końcem pieśni, ale też uradowana, że przeszła pomyślnie sprawdzian i okazała się godna czwartego cyklu reprodukcyjnego.

Las ustąpił miejsca otwartej okolicy, łagodnej dolinie szumiącej łanami bujnej, wysokiej trawy, upstrzonej dzwoneczkami kwiatów w żywych kolorach żółci, czerwieni i błękitu. Wokół piętrzył się kosmiczny ostrów — krajobraz splątanej zieleni, wojowniczej roślinności duszącej w swych objęciach srebrzyste nitki rzek i strumieni, nad którymi płynęły puszyste obłoki. Z obu czap biegunowych strzelały wzdłuż osi habitatu iglice świetlne — cienkie, oślepiająco jasne szable dwudziestokilometrowej długości.

— Jedność pieśni ducha drzew! — zawołała na głos i w myślach. Pozostałe głowy zatrąbiły donośnie. — Czekam.

— Darem płodności rozwój embriona, córko — odparła matczyna istota kosmicznego ostrowu.

— Wybór samca?

— Akceptacja.

— Chęć zjednoczenia.

— Pochwała wydania życia.

Ruszyła w dół zbocza. Przed sobą w dolinie dostrzegła czwartą wspólnotę małżeńską. W koncentrycznych kręgach stały tam niebieskie, sześcienne struktury polipowe o ściśle symetrycznych kształtach. Na dróżkach pomiędzy pustymi ścianami poruszali się inni Laymilowie. Wszystkie jej głowy wychyliły się do przodu.

I na tym wspomnienia się urywały.

Powrót do zwyczajnego otoczenia laboratorium był tak samo nagły, co wstrząsający. Ione oparła się o stół, aby nie stracić równowagi. Oski Katsura i Parker Higgens patrzyli na nią z obawą i nawet ciemnofioletowe oczy Lierii skupiały się na niej z ciekawością.

— Zdumiewające… — wydukała. Gorąca dżungla Laymilów czaiła się gdzieś na obrzeżach jej pola widzenia niczym mściwy koszmar. — Te drzewa… Jakby myślała, że są żywe.

— Tak — rzekł Parker Higgens. — To był swego rodzaju test lub ceremoniał godowy. Samice Laymilów zdolne są do pięciu cyklów reprodukcyjnych, tyle wiemy na pewno, lecz nikomu nie przyszło do głowy, że mogą przestrzegać sztucznych ograniczeń.

Wprost nie do wiary, aby tak zaawansowana w rozwoju cywilizacja zachowała niemal pogańskie rytuały.

— Wolałabym nie określać ich mianem pogan — powiedziała Oski Katsura. — Czyż nie zidentyfikowaliśmy w genomie Laymilów sekwencji odpowiadającej częściowo genom więzi afinicznej edenistów? Mimo to nie ulega wątpliwości, że są o wiele bardziej zżyci ze swoim otoczeniem niż ludzie, nawet edeniści. Ten ich habitat, kosmiczny ostrów, był dosłownie częścią ich procesów reprodukcyjnych. Przysługiwało mu swoiste prawo weta.

— Jak w przypadku mnie i Tranquillity — mruknęła Ione pod nosem.

— Nie powiedziałbym.

— Poczekaj jeszcze pięć tysięcy lat, a narodziny nowego Lorda Ruin nabiorą cech rytuału.

— Masz rację, Ione Saldana — rzekła Liena. Kiint mówił dalej za pośrednictwem białego wokalizatora: — Szereg ważkich dowodów wskazuje na to, że u Laymilów proces wyboru partnera nie był oparty na prymitywnym spirytualizmie, ale raczej na naukowych, eugenicznych zasadach. Dopasowanie nie odbywało się jedynie pod kątem uzyskania pożądanych cech fizycznych, najwidoczniej główny nacisk kładziono na siłę umysłu.

— W każdym razie otwiera się przed nami wspaniałe okno na ich świat — stwierdził Parker Higgens. — Tak mało dotąd wiedzieliśmy. Pomyśleć tylko, że tyle nam pokazały trzy krótkie minuty. Możliwości, jakie w tym drzemią… — Spojrzał na elektroniczne moduły niemalże z nabożną czcią.

— Spodziewacie się kłopotów z przetłumaczeniem reszty? — zapytała Ione kierowniczkę wydziału.

— Żadnych. Wrażenia, które odebrałaś, były jeszcze nie dopracowane, przybliżenie stanów emocjonalnych mieściło się w dość szerokich granicach błędu. Oczywiście, poprawimy oprogramowanie, chociaż wątpię, czy uda się wiernie przełożyć doznania tak bardzo odmiennych istot.

Ione nie mogła oderwać wzroku od elektronicznych modułów, spuścizny po zaginionej rasie. Możliwe bowiem — tylko możliwe — że w nich właśnie kryła się odpowiedź na pytanie, dlaczego to zrobili. Im dłużej o tym myślała, tym więcej miała wątpliwości.

Laymilowie tak kochali życie. Cóż, na miłość boską, mogło ich skłonić do popełnienia samobójstwa?

Wzdrygnęła się lekko, po czym spojrzała na Parkera Higgensa.

— Wydział elektroniki otrzyma dodatkowe środki z budżetu — rzekła stanowczo. — Żądam jak najszybszego przetłumaczenia tych ośmiu tysięcy godzin. Ponadto wydział analiz kulturowych zostanie znacznie rozbudowany. Dotąd zwracaliśmy nadmierną uwagę na fizyczne i technologiczne aspekty cywilizacji Laymilów, ale to się zmieni.

Parker Higgens otworzył usta, jakby chciał zaprotestować.

— Nie zamierzałam nikogo krytykować, dyrektorze — dodała czym prędzej. — Wcześniej mogliśmy poznawać wyłącznie fizyczną stronę artefaktów, lecz teraz, skoro już dysponujemy zapisami uczuć i wrażeń zmysłowych, nasze badania wchodzą w nową fazę. Roześlijcie zaproszenia do wszystkich specjalistów w dziedzinie psychologii ksenobiontów, których pomoc wyda wam się użyteczna, niech przerwą bieżące zajęcia i przybędą w ramach płatnego urlopu. Jeśli sądzicie, że moje imię cokolwiek dla nich znaczy, dodam do zaproszeń kilka słów od siebie.

— Tak, proszę pani. — Parker Higgens wydawał się zaskoczony jej pośpiechem.

— Lierio, czy mogłabyś wziąć aktywny udział w rozstrzyganiu kulturowych niuansów? Twoje opinie byłyb doprawdy bezcenne.

Ramiona Lierii zafalowały na całej długości (śmiech Kiintów?)

— Wezmę w tym udział z prawdziwą przyjemnością, Ione Saldana.

— I jeszcze jedno. Chcę, żeby zapisy po ich odtworzeniu w pierwszej kolejności przejrzało Tranquillity.

— Tak — zgodziła się z wahaniem Oski Katsura.

— Przykro mi — dodała Ione z przymuszonym uśmiechem — ale, jako Lord Ruin, mam prawo zakazać rozpowszechniania technologii wojskowych. Eksperci mogą przez wiele miesięcy spierać się nad niuansami kultury Laymilów, lecz uzbrojenie dość łatwo rozpoznać. Wolałabym, żeby jakiś szczególnie groźny wynalazek wojskowy nie znalazł nagle szerokiego zastosowania w Konfederacji. Chcę też wiedzieć, czy habitaty zniszczyła broń nieprzyjaciela, zanim ułożę treść orędzia do ludzi.

15

Noc nastała nad Durringham. Sprowadziła z sobą gęstą, szarą mgłę, która snuła się po rozmiękłych uliczkach i butwiejących gontach, pokrywając wszystko gęstą warstwą kropelek. Lgnąca do ścian rosa nadawała miastu blady połysk, strużki wody ściekały z okapów i podstrzeszy. Ani drzwi, ani okiennice nie stanowiły ochrony przed mgłą, która bez trudu wdzierała się do budynków, zwilżając tkaniny i skraplając się na meblach. Była gorsza niż deszcz.

W biurze gubernatora było niewiele lepiej niż w mieście. Klimatyzator podkręcony na maksimum przez Colina Rexrewa terkotał denerwująco, nie potrafił jednak wygnać z pomieszczenia parnego, dusznego powietrza. Gubernator przeglądał obrazy satelitarne wraz z Terrance’em Smithem i Candace Elford, szeryfem generalnym Lalonde. Trzy wielkie ekrany ścienne naprzeciwko okna pokazywały zdjęcia pewnej osady na brzegu rzeki. Oglądali zwykłe skupisko chaotycznie rozstawionych chałup, poletek uprawnych, sterty powalonych drzew oraz pniaki pełniące rolę żywicieli dla płatów pomarańczowego grzyba. Kury drapały ziemię między chatami, psy się włóczyły. Nieliczni uchwyceni przez kamerę mieszkańcy nosili brudne, potargane łachy. Dwuletnie dziecko biegało kompletnie nagie.

— Marnej jakości ten obraz — sarknął Colin Rexrew. Kontury były w większości rozmyte, a kolory wyblakłe.

— To prawda — przyznała Candace Elford. — Choć testy diagnostyczne satelity obserwacyjnego nie wykazały usterek. Obrazy przekazywane z innych obszarów są czyste. Satelita napotyka na dziwne problemy tylko podczas przelotów nad Quallheimem.

— Bez przesady — wtrącił Terrance Smith. — Nie sądzisz chyba, że mieszkańcy hrabstw z dorzecza Quallheimu zakłócają działanie naszych przyrządów?

Candace Elford zastanawiała się chwilę nad odpowiedzią. Miała pięćdziesiąt siedem lat, a Lalonde było drugą planetą, gdzie sprawowała władzę szeryfa generalnego. Obie tak zaszczytne nominacje zawdzięczała przede wszystkim swej skrupulatności. Doświadczenie zdobywała w służbach porządkowych na rozmaitych planetach karnych, gdzie w duchu zaczęła gardzić kolonistami, którzy na pogranicznych ziemiach, jak pokazywało życie, byli zdolni do każdego łajdactwa.

— Rzeczywiście, to mało prawdopodobne — zgodziła się. — Wojskowe satelity rozpoznawcze nie wykryły żadnych niezwykłych emisji z hrabstwa Schuster. To pewnie jakaś drobna usterka, satelita obserwacyjny służy już piętnaście lat, a od jedenastu nie miał przeglądu.

— W porządku — rzekł Colin Rexrew. — Zrozumiałem aluzję. Ale sami wiecie, że brak nam pieniędzy na regularne serwisowanie.

— Kiedy nawali moduł, wymiana będzie kosztować LDC o wiele więcej niż porządne przeglądy raz na trzy lata — zripostowała Candace Elford.

— Dość już o tym! Nie odbiegajmy od tematu — burknął gniewnie Colin. Zerknął z tęsknotą na barek z drinkami. Byłoby miło otworzyć teraz jedno z chłodzonych białych win i pogadać swobodnie, lecz Candace Elford pewnie by odmówiła, co postawiłoby go w niezręcznej sytuacji. W swej pracy nie godziła się na żadne kompromisy, była jednym z najlepszych jego ludzi, szeryfowie okazywali jej szacunek i posłuszeństwo. Potrzebował Elford, więc nawet jeśli tak bezwarunkowo przestrzegała regulaminu, jakoś to znosił, nieraz zaciskając zęby.

— Bardzo dobrze — rzekła chłodno. — Jak widać na zdjęciach, w Aberdale spłonęło dwanaście zabudowań. Zgodnie z raportem Matthew Skinnera, szeryfa z miasteczka Schuster, cztery dni temu doszło tam do rozruchów z udziałem zesłańców. Wtedy to zniszczono chaty. Podobno zesłańcy zamordowali dziesięcioletniego chłopca, a wieśniacy urządzili na nich polowanie. Blok nadawczoodbiorczy nadzorcy Mananiego nie odpowiadał, wobec czego nazajutrz po morderstwie jeden z mieszkańców Schuster wybrał się do Aberdale, o czym doniósł mi Skinner. Ale to było trzy dni temu. Powiedział, że odwiedzi Aberdale i zorientuje się w sytuacji. Prawdopodobnie do tamtej chwili zabito już większość zesłańców. Długo przyszło nam czekać na dalsze wiadomości, aż wreszcie dziś rano Matthew Skinner zameldował, że zamieszki wygasły, a wszyscy zesłańcy nie żyją.

— Nie pochwalam bezprawnej akcji odwetowej osiedleńców — oświadczył Colin Rexrew. — Oficjalnie, ma się rozumieć. Bo wziąwszy pod uwagę okoliczności, trudno mieć pretensję do mieszkańców Aberdale. Zesłańcy są przecież zbieraniną łotrów wszelkiej maści. Połowę z nich trzeba było wysłać gdzie indziej, dziesięć lat przymusowych robót nie zresocjalizuje prawdziwych degeneratów.

— Tak, sir — przyznała Candace Elford. — Ale nie w tym kłopot.

Colin Rexrew przeczesał spoconymi palcami kosmyki rzadkich włosów.

— Tego się właśnie obawiałem. Co tam jeszcze macie?

Przesłała datawizyjne polecenie do biurowego komputera. Na ekranach ukazała się miejscowość borykająca się z jeszcze większą nędzą niż Aberdale.

— A to miasteczko Schuster — oznajmiła. — Zdjęcia zrobiono dziś rano. Widać na nich zgliszcza trzech spalonych budynków.

Colin Rexrew wyprostował się za biurkiem.

— Tam też mieli problemy z zesłańcami?

— Zagadkowa sprawa — odparła Candace Elford. — Matthew Skinner ani słowem nie wspomniał o pożarach, a powinien, choćby z tego względu, że ogień bywa niebezpieczny w osadach kolonistów. Ostatnie rutynowe zdjęcia Schuster pochodzą sprzed dwóch tygodni i wtedy budynki stały nienaruszone.

— To coś więcej niż czysty zbieg okoliczności — mruknął Colin Rexrew w zamyśleniu.

— Podobna opinia panuje w moim biurze. Dlatego zdecydowaliśmy się na dokładniejsze oględziny. Biuro Alokacji Gruntów podzieliło dorzecze QuaIIheimu na trzy hrabstwa: Schuster, Medelhn i Rossan. Dotąd założono dziesięć wiosek na tym terytorium.

Spalone domy zauważyliśmy w sześciu: Medellinie, Aberdale, Schuster, Qayen, Pamiers i Kilkee. — Przesłała datawizyjnie kolejne instrukcje. Ekrany zaczęły pokazywać obrazy osad, nagrane w jej biurze tego ranka.

— Chryste — wymamrotał Colin Rexrew. Spomiędzy niektórych zwęglonych belek wciąż jeszcze ulatywał dym. — Co tam się dzieje?

— Tak samo brzmiały nasze pierwsze pytania. Nawiązywaliśmy łączność z nadzorcami wiosek. Ten z Qayen nie odpowiadał, pozostali trzej zapewniali, że na ich terenie wszystko w porządku.

Później skontaktowaliśmy się z wioskami, gdzie nie stwierdzono jakichkolwiek zniszczeń. Salkhad, Guer i Suttal nie odpowiadały na wezwania, natomiast nadzorca Rossanu powiedział, że u nich spokój, nie zdarzyło się nic nadzwyczajnego. Nikt nie miał zielonego pojęcia, co się dzieje w innych osadach.

— A ty co o tym sądzisz? — zapytał gubernator.

Popatrzyła w zadumie na ekrany.

— Nie powiedziałam jeszcze wszystkiego. Satelita siedmiokrotnie przelatywał dzisiaj nad dorzeczem Cjuallheimu. Nawet na kiepskich obrazach dało się zauważyć, że nikt nie pracuje w polu, ani jeden mieszkaniec tych dziesięciu wiosek.

Terrance Smith zagwizdał, wciągając powietrze przez zaciśnięte zęby.

— Niedobrze. To rzecz niepodobna, żeby kolonista zrobił sobie wolne, zwłaszcza gdy dopisuje pogoda. Nadzorcy od początku wbijają im do głowy, że od zbiorów zależy ich przyszłość. Gdy już założą osadę, żadna pomoc nie dotrze do nich z Durringham.

Nie mogą sobie pozwolić na zaniedbywanie upraw. Pamiętacie, co się stało w hrabstwie Arklow?

Colin Rexrew obrzucił chmurnym spojrzeniem swego zastępcę.

— Nie musisz mi przypominać, zaraz po przylocie przejrzałem wszystkie nagrania. — Przeniósł wzrok na ekrany pokazujące akurat wioskę Qayen. Miał złe przeczucie. — Cóż więc sugerujesz? — zwrócił się do szeryfa.

— Zdjęcia nie kłamią — powiedziała. — To wszystko jednak nie mieści mi się w głowie. Bunt zesłańców, którzy zaledwie w cztery dni przejmują kontrolę nad hrabstwami w dorzeczu Quallheimu?

— W tamte strony wysłaliśmy przeszło sześć tysięcy kolonistów — rzekł Terrance Smith. — Większość ma broń i nie wzdraga się przed jej użyciem. A przeciwko nim stu osiemdziesięciu sześciu skazańców, bezbronnych i niezorganizowanych, nie mających żadnej stałej łączności między sobą. Odpad z Ziemi, wykolejeńcy.

Przecież gdyby byli zdolni do przeprowadzenia tego typu operacji, nigdy by tu nie trafili.

— Wiem — odrzekła. — Dlatego powiedziałam, że trudno mi w to uwierzyć. Ale co innego może wchodzić w grę? Ktoś z zewnątrz? Kto?

Colin Rexrew ściągnął brwi.

— W hrabstwie Schuster już wcześniej zdarzały się dziwne rzeczy. Co tam… — Urwał w pół zdania, aby przejrzeć pliki nanosystemu neuronowego. — A, tak. Zaginione rodziny. Pamiętasz, Terrance, rok temu posłałem komisarza, żeby zbadał sprawę. Cholera, tyle forsy w błoto.

— Można by mówić o marnowaniu pieniędzy, gdyby przyjąć, że misja komisarza spełzła na niczym — powiedział Terrance Smith. — Z drugiej strony, sam ten fakt jest już dość niezwykły.

Komisarze znają swój fach. Co oznacza, że albo rzeczywiście zwierzęta pożarły osadników, albo porwania dokonała zorganizowana grupa, która zatarła za sobą ślady i wyprowadziła w pole miejscowego nadzorcę, a później komisarza. Jeżeli taka grupa naprawdę tam działa, to bandyci w niczym nie ustępują naszemu komisarzowi.

— No i? — naciskał gubernator.

— No i mamy kolejne wydarzenie w tym samym hrabstwie, którego nie sposób wytłumaczyć w kategoriach buntu więźniów.

Sądząc po skali zamieszek, nie wywołali ich sami skazańcy. Fakty układają się jednak w sensowną całość, jeśli założyć, że kontrolę nad hrabstwami w dorzeczu Quallheimu przejęła grupa rebeliantów.

— Nawet o samym udziale skazańców wiemy tylko na podstawie informacji z drugiej ręki — rzekł gubernator, snując ponure myśli.

— Ja nadal nie widzę w tym sensu — stwierdziła Candace Elford. — Fakty wskazują na współudział nieznanej grupy przestępczej, z tym się zgodzę. Tylko skąd się wzięła? I dlaczego w hrabstwach nad Quallheimem, na litość boską? Przecież tam nie ma żadnych bogactw, koloniści klepią biedę. Prawdę mówiąc, na całym Lalonde nie ma żadnych bogactw.

— Wciąż tkwimy w martwym punkcie — rzekł gubernator.

— Słuchajcie, zgodnie z harmonogramem trzy statki ruszają pojutrze w górę rzeki. Zabiorą do hrabstwa Schuster sześciuset osadników, którzy mają tam zbudować nową wioskę. Jesteś moim doradcą do spraw bezpieczeństwa, Candace. Czy uważasz, że nie powinienem ich wysyłać?

— Owszem, taka musi być moja rada, przynajmniej w chwili obecnej. Ale chyba nie brakuje wam terenów pod zasiedlenie? Bo wysłanie niedoświadczonych i niczego nie podejrzewających kolonistów na ziemie ogarnięte rozruchami nie będzie dobrze o nas świadczyć. Czy w sąsiedztwie Schuster jest jakaś ziemia, gdzie można by ich wysadzić?

— Hrabstwo Willow West w dorzeczu Frenshaw — podsunął Terrance Smith. — To tylko sto kilometrów na północny zachód od Schuster, jest tam mnóstwo wolnej przestrzeni. I tak znajduje się na bieżącej liście terenów do zasiedlenia.

— W porządku — zatwierdził propozycję gubernator. — Dopełnijcie niezbędnych formalności w Biurze Alokacji Gruntów.

A teraz powiedz mi, Candace, jakie kroki zamierzasz podjąć w związku z zaistniałą sytuacją?

— Proszę o zgodę na wysłanie zbrojnego oddziału statkami wraz z grupą kolonistów. Kiedy koloniści zejdą na ląd w Willow West, statki wpłyną na wody Quallheimu. Jak już będę mieć na miejscu zaufanych ludzi, wtedy się ustali, co tam naprawdę zaszło, i przywróci względny porządek.

— Ilu chcesz tam posłać?

— Stu powinno wystarczyć. Dwudziestu pełnoetatowych szeryfów, resztę powoła się w trybie pilnym. Bóg świadkiem, że w Durringham znajdzie się aż nadto ludzi, którzy podskoczą z radości na wieść o pięciu tygodniach podróży rzeką za pełnym wynagrodzeniem. Potrzebowałabym też trzech komisarzy, tak na wszelki wypadek.

— Dobrze, zgadzam się. Tylko pamiętaj, że to obciąży twój budżet.

— Prędzej niż w trzy tygodnie nie dostarczysz do Schuster swoich ludzi — odezwał się Terrance Smith w zamyśleniu.

— Trudno — odparła Candace Elford. — Statki szybciej nie popłyną.

— Wiem, ale do tego czasu wiele się może zdarzyć. Zgodnie z tym, cośmy tu zobaczyli, rebelia w cztery dni objęła swym zasięgiem całe dorzecze Quallheimu. Jeżeli sprawdzi się najgorszy scenariusz i zamieszki będą się nadal rozprzestrzeniać w jednakowym tempie, twoi ludzie wpadną w nie lada tarapaty. Proponuję posłać oddział możliwie najszybciej i opanować sytuację, zanim wymknie się całkowicie spod kontroli. Mamy na kosmodromie trzy samoloty typu BK133, których używa zespół ekologów podczas wypraw badawczych. Wprawdzie nie są to naddźwiękowce i mogą pomieścić tylko dziesięć osób, lecz przerzucą partiami twój oddział do samego ujścia Quallheimu. Zajmie im to najwyżej dwa dni.

Colin Rexrew odchylił głowę na oparcie krzesła i dokonał zestawienia kosztów w neuronowym nanosystemie.

— Wyjdzie drogo jak cholera — oświadczył na koniec. — Ponadto jeden z tych samolotów stoi niesprawny od czasu, kiedy rok temu cięcia budżetowe dotknęły Wydział Klasyfikacji Owoców Autochtonicznych. Pójdziemy na kompromis, jak zwykle zresztą. Candace wyprawi swoich szeryfów i rekrutów statkami w dorzecze Quallheimu, a jej biuro w mieście nie zaprzestanie monitorowania sytuacji za pośrednictwem satelity obserwacyjnego. Jeśli ta rebelia, czy jakkolwiek to nazwać, zacznie wychodzić poza zbuntowane hrabstwa, wyślemy samolotami posiłki, zanim jej oddział przybędzie na miejsce.

* * *

Komórki elektroforescencyjne w sklepieniu niezwykłego gabinetu Latona były przygaszone, dzięki czemu mógł się skupić na swym wnętrzu, nie napastowany żadnymi zewnętrznymi bodźcami. Do jego skostniałego umysłu wkradały się jednak wrażenia, doznania zmysłowe zbierane za pomocą sieci afinicznej od rozesłanych po dżungli serwitorów zwiadowczych. Rezultaty bardzo go rozczarowały. Mało tego, wzbudzały w nim lęk. Podobnego uczucia nie doświadczył ani razu, odkąd przed siedemdziesięciu laty dopadli go agenci służb wywiadowczych edemstów, zmuszając do ucieczki z rodzimego habitatu. W tamtych chwilach powodowały nim wściekłość, strach i zgroza w stopniu, jakiego nie poznał w całym swoim życiu edenisty. Dopiero wtedy zrozumiał, jak beznadziejnej kultury jest cząstką. Dlatego odciął się od swych korzeni.

I oto coś do niego ponownie się zbliżało. Coś zupełnie nieznanego, niepojętego. Działało niczym nanoniczne układy do sekwestracji, tłamsiło oryginalną osobowość człowieka i zastępowało ją zespołem cech charakterystycznych dla mechanicznego wojownika. Przyglądał się wnikliwie zachowaniu Quinna Dextera i zesłańców, drastycznie odmienionych przez incydent ze światłami w dżungli. Reagowali jak świetnie wyszkoleni zawodowi żołnierze, a wszyscy, z którymi się kontaktowali, wkrótce wykazywali podobne uzdolnienia, przy czym, rzecz zdumiewająca, niewielka część ofiar zachowywała się prawie normalnie. Broń nie była im potrzebna, nabywali bowiem zdolność miotania strumieni fotonów, które przypominały holograficzną projekcję, wykazując jednak cechy pola termoindukcyjnego o niebywałej sile rażenia.

I nie odpowiadał za to żaden zauważalny fizyczny mechanizm.

Czuł pierwsze ukąszenia bólu podpalonej przez skazańców Camilli, na szczęście szybko ukrócone, gdy straciła przytomność.

W jednym z głębszych zakątków umysłu Latona taił się cichy żal po stracie córki, zostawiła po sobie pewną pustkę w jego sercu.

Teraz jednak wszystkie myśli kierował ku wiszącej nad nim groźbie. Aby stanąć bez strachu do konfrontacji z wrogiem — strach bowiem to strzała w jego kołczanie — należało go zrozumieć.

Niestety, przez cztery dni wytężonej pracy umysłowej daremnie szukał zrozumienia.

Niektóre sceny zarejestrowane przez oczy serwitorów urągały prawom fizyki. Chyba że podczas jego życia na obczyźnie postęp w fizyce przekroczył wszelkie racjonalne oczekiwania. Rzecz niewykluczona, rozumował, przemysł zbrojeniowy był przecież oczkiem w głowie rządu, zawsze najlepiej dofinansowany i najrzadziej reklamowany.

Wspomnienie: człowiek patrzy w niebo, dostrzega sokoła połączonego więzią afiniczną. Człowiek śmieje się, unosi rękę i pstryka palcami. Powietrze wokół ptaka krzepnie, zamraża go w matrycy nieruchomych molekuł. Sokół spada na kamienie z wysokości dwustu metrów. Starczyło pstryknąć w palce…

Wspomnienie: przerażony do utraty zmysłów wieśniak z Kilkee kieruje laserową strzelbę myśliwską do jednego ze zniewolonych ludzi. Odległość wynosi piętnaście metrów, lecz promień nie wyrządza szkody przeciwnikowi. Po pierwszych kilku strzałach broń odmawia posłuszeństwa. A później pnączak używany przez Latona w charakterze zwiadowcy zwija się w kłębek i zapada w dziwną śpiączkę.

Wioski leżące na obszarze hrabstw z dorzecza Quallheimu zostały ujarzmione z oszałamiającą szybkością. To właśnie przekonywało Latona, że stoi na przeszkodzie jakiejś wojskowej operacji.

Poczynaniami zniewolonych kierowała inteligentna siła, w niebywałym tempie powiększająca szeregi swych nowych sojuszników.

Tylko dlaczego? — zadawał sobie pytanie. Sam wybrał Lalonde, I; ” ponieważ tutaj mogły się ziścić jego dalekosiężne cele. Lecz po co komu kontrola nad mieszkańcami tak nędznej planety?

Testy urządzeń bojowych, innego wyjaśnienia nie znajdował.

A jeśli to były dopiero manewry, to przed jaką operacją? Potencjał nowej broni był ogromny.

— Laton? — odezwał się Waldsey tonem zupełnie do niego niepodobnym, trwożnym i niepewnym.

— Tak? — odparł spokojnie. Domyślał się, co teraz nastąpi.

Po sześćdziesięciu latach lepiej wiedział, jak pracują umysły jego towarzyszy, niż im się wydawało. Co prawda trochę się dziwił, że musiało upłynąć tyle czasu, nim zdecydowali się na konfrontację.

— Wiesz już, co to takiego?

— Nie. Rozważałem możliwość pojawienia się złośliwego nanowirusa, lecz pod względem liczby wbudowanych funkcji musiałby o kilka rzędów wielkości przewyższać wszystko, co istnieje w naszych najśmielszych teoriach. A niektóre z tych funkcji trudno wytłumaczyć zasadami znanej nam dzisiaj fizyki. Krótko mówiąc, jeśli ktoś dysponuje tak potężną technologią, dlaczego używa jej w ten sposób? To bardzo dziwne.

— Dziwne?! — warknął Tao ze złością. — Ojcze, to jest cholernie zabójcze, na dodatek o krok od naszego drzewa. Do diabła z „dziwne”, z tym trzeba coś zrobić!

Wspólnym kanałem afinicznym Laton przesłał migawkowy obraz uśmiechu. Tylko jego dzieci ośmielały się czasem z nim sprzeczać, co w pewnym sensie mu odpowiadało: służalczości nie cierpiał prawie tak samo jak nielojalności. Przez co wszyscy musieli stąpać po wąskiej, zdradliwej ścieżce.

— Bez wątpienia masz jakiś pomysł, co powinniśmy zrobić.

— Pewnie. Załadujmy krążowniki i zmykajmy w góry. Nazwij to strategiczną zmianą pozycji, nazwij to rozwagą, w każdym razie wynośmy się z tego drzewa. Zaraz. Póki to jeszcze możliwe. Nie waham się przyznać, że mam stracha, choć inni udają odważnych.

I — Według wszelkiego prawdopodobieństwa nawet szeryf generalny tej planety już wie, że coś niezwykłego dzieje się w Aberdale i pozostałych wioskach nad Quallheimem — rzekł Laton. Wyczuł, że do rozmowy przystępują też inni, pilnie strzegąc swoich umysłów przed wypływem niepożądanych emocji. — Satelita obserwacyjny LDC jest co prawda w żałosnym stanie, lecz zapewniam cię, że z łatwością wypatrzy lądowe krążowniki. A będzie się odtąd przypatrywał ze wzmożoną uwagą dorzeczu Quallheimu.

— No to co? Strąćmy go i już. Stare masery czarnego jastrzębia, które chowasz w lesie, z pewnością trafią satelitę. Miną tygodnie, zanim LDC umieści nowego na orbicie. Ale wtedy nas już tu od dawna nie będzie. Znajdą w dżungli ślady pojazdów, lecz na sawannie trop zginie.

— Tylko pamiętaj o naszym projekcie, jesteśmy już tak blisko osiągnięcia nieśmiertelności. Chciałbyś z niej zrezygnować?

— Ojcze, jeśli się stąd natychmiast nie wyrwiemy, to nici z naszego projektu, kogo będziesz unieśmiertelniał? Nie damy rady odeprzeć tych zniewolonych wieśniaków. Widziałem, co się dzieje, kiedy się do nich strzela. Jakby niczego nie zauważali! A nawet jeśli ktoś ich kiedyś pokona, dorzecze Quallheimu zostanie przeszukane centymetr po centymetrze po tej awanturze. Tak czy inaczej, nie możemy tu zostać.

— Chłopak ma sporo racji, Laton — wdał się w rozmowę Salkid. — Sentyment to za mało, żeby tkwić tu dłużej.

— Zawsze powtarzałeś, że wiedzy nie można zniszczyć — rzekł Tao. — Wiemy, jak stworzyć mózg przetwarzający równolegle myśli. Potrzeba nam tylko bezpiecznego miejsca, a drzewo na pewno nim nie jest. Już nie.

— Celne argumenty — odparł Laton. — Tylko że nie jestem pewien, czy jakikolwiek zakątek na Lalonde można jeszcze uznać za bezpieczny. Nieprzyjaciel dysponuje przerażającą technologią. — Rozmyślnie odsłonił swe emocje, aby poczuć popłoch i konsternację wśród ich myśli. Oto ten, który nigdy nie okazał słabości, tak bardzo się teraz lękał.

— Nie wejdziemy chyba na kosmodrom w Durringham z prośbą, żeby ktoś podrzucił nas do innego układu — burknął Waldsey.

— Dzieci mogą — odparł Laton. — Urodziły się tutaj, więc agenci wywiadu nie mają o nich żadnych informacji. Gdy się dostaną na orbitę, załatwią dla nas jakiś statek kosmiczny.

— Jasna cholera, ty mówisz serio.

— Żebyś wiedział. To jedyne logiczne rozwiązanie. W razie konieczności gotów jestem skontaktować się z agentami wywiadu w Durringham i zapoznać ich z całą sytuacją. Potraktują mnie poważnie, dzięki czemu ostrzeżenie dotrze gdzie trzeba.

— Jest aż tak źle, ojcze? — spytała Salsett z niepokojem.

Laton pocieszył piętnastoletnią dziewczynkę falą uspokajającego ciepła.

— Nie sądzę, aby do tego doszło, kochanie.

— Opuścić drzewo… — rzekła w zdumieniu.

— Owszem. Tao, wpadłeś na dobry pomysł. Ty i Salkid wyciągniecie z magazynu maser i przygotujecie się do zestrzelenia satelity obserwacyjnego. Reszta ma dziesięć godzin na spakowanie bagaży. Dziś wieczór ruszamy do Durringham.

Nie wyłowił bodaj najlżejszego tchnienia odmowy. Umysły przerywały afiniczny kontakt.

W ciągu następnych godzin gigantea była świadkiem gorączkowej krzątaniny, jakiej tu nie widziano od chwili przybycia ludzi.

Serwoszympansy i wcieleni zwijali się jak w ukropie wśród padających zewsząd rozkazów, kiedy rezydenci drzewa próbowali zdemontować dzieło trzydziestu lat pracy w ciągu tych paru godzin, jakie im pozostały. Z trudem podejmowano decyzje, co można wziąć, a co trzeba zostawić; kilka par sprzeczało się w tego powodu. Krążowniki lądowe musiały przejść błyskawiczny przegląd przed wyruszeniem w drogę po trzydziestu latach bezczynności. Młodsze dzieci Latona plątały się dorosłym pod nogami, nerwowe i podniecone perspektywą wyjazdu. Starsi członkowie bractwa znów myśleli o innych światach w Konfederacji. W pomieszczeniach i korytarzach zakładano ładunki termiczne, mające zatrzeć wszelki ślad po sekretach gigantei.

Zamęt przygotowań brzmiał niczym drugoplanowy pogwar wśród stalowych myśli Latona. Sporadycznie ktoś wdzierał się w jego kontemplacje, prosząc o wskazówki.

Po sporządzeniu krótkiej listy rzeczy osobistych, które chciał z sobą zabrać, pogrążył się we wspomnieniach tego, co zaszło na polanie, kiedy Quinn Dexter zabił nadzorcę Mananiego. Wszystko zapoczątkowało to kuriozalne światło. Wciąż na nowo przeglądał obrazy z pamięci Camilli, przechowywane w półświadomym technobiotycznym zespole procesorowym gigantei. Światło wydawało się płaskie, niemal ściśnięte, miejscami ciemniejsze niż gdzie indziej. Kiedy ponownie się przyjrzał, ciemne obszary wyraźnie się poruszały, płynąc na błyszczących wstęgach rozszalałych elektronów. Błyskawice pełniły rolę przewodników jakiejś formy energii, zachowującej się z pogwałceniem wszelkich przyjętych norm.

Chłodne powietrze musnęło jego twarz. Otworzył oczy w mroku. W gabinecie nic się nie zmieniło. Przełączył implanty wzrokowe na podczerwień. Jackson Gael i Ruth Hilton stali przed nim na pochyłej drewnianej posadzce.

— Sprytnie — rzekł Laton. Kontakt z procesorami wygasł.

Przekazy afiniczne brzmiały jak cichy szept w zamkniętych głębinach jego umysłu. — To energia, mam rację? Samodzielny program wirusowy, zdolny załadować się do pozafizycznej matrycy?

Ruth pochyliła się i uniosła jego podbródek, aby mu się lepiej przyjrzeć.

— Edeniści. Zawsze tacy pragmatyczni.

— Ciekaw jestem, skąd się wziął?

— W jaki sposób złamać jego przekonania? — zapytał Jackson Gael.

— Nie pochodzi od człowieka — mówił Laton. — Co do tego nie ma wątpliwości. Ani od żadnej ze znanych nam ras ksenobiotycznych.

— Jeszcze dziś się przekonasz — rzekła Ruth. Puściła podbródek Latona, po czym wyciągnęła rękę. — Chodź z nami.

* * *

Tego samego ranka po naradzie gubernatora z szeryfem generalnym Ralph Hiltch siedział za biurkiem w kontenerze zrzutowym ambasady Kulu, słuchając skróconej wersji wydarzeń z ust Jenny Harris. Jedna z wtyczek ESA w biurze szeryfa poprosiła o spotkanie, na którym opowiedziała jej o zamieszkach ogarniających hrabstwa nad Quallheimem.

I tak być powinno: Ralph cieszył się w duchu, że gubernator nie może nawet pierdnąć, żeby mu o tym nie doniesiono, lecz podobnie jak przed nim Rexrew, również i on nie mógł się oswoić z myślą o powstaniu zesłańców.

— Otwarte wystąpienia? — zapytał sceptycznie.

— Na to wygląda — odparła z zakłopotaniem. — Proszę bardzo, mój człowiek dał mi fleks ze zdjęciami satelity kontrolnego.

— Kiedy załadowała zawartość do bloku procesorowego na biurku Ralpha, ekrany ścienne zaczęły pokazywać obrazy ubogich wiosek nad Quallheimem.

Ralph stanął z rękami na biodrach, przyglądając się półkolistym wyrąbiskom — terenom siłą wydartym dżungli. Korony drzew przypominały zieloną pianę, ustępując gdzieniegdzie miejsca rozległym polanom i zakrywając całkowicie koryta strumieni mniejszych rzek.

— Rzeczywiście, dużo tych pożarów — zgodził się Ralph niechętnie. — W dodatku wybuchły stosunkowo niedawno. Nie można by jakoś poprawić ostrości?

— Okazuje się, że nie, i to jest już drugi powód do niepokoju.

Coś oddziałuje na urządzenia satelity, ilekroć przelatuje nad dorzeczem Quallheimu. Pozostałe obszary Amariska wychodzą na zdjęciach bez zarzutu.

Obrzucił ją powłóczystym spojrzeniem.

— Wiem, że to brzmi idiotycznie — powiedziała.

Ralph zlecił układom neuronowego nanosystemu odszukanie potrzebnych mu informacji, po czym skierował spojrzenie z powrotem na ekrany.

— Od razu widać, że doszło tam do jakichś potyczek. A nie pierwszy to raz, kiedy hrabstwo Schuster zaprząta naszą uwagę.

Neuronowy nanosystem sygnalizował Ralphowi negatywny wynik operacji, otworzył więc kanał łączności ze swym blokiem procesorowym, poszerzając zakres poszukiwań o zawartość tajnych plików z danymi systemów wojskowych.

— Kapitan Lambourne meldowała, że zeszłoroczna wyprawa komisarza zakończyła się fiaskiem — przypomniała mu Jenny Harris. — Nadal nie wiemy, jaki los spotkał zaginione rodziny.

Tym razem Ralph dowiedział się z odebranego raportu, że na postawione przez niego pytanie nie można znaleźć odpowiedzi również w pliku systemów wojskowych.

— A to ciekawe. Jeśli wierzyć informacjom zawartym w plikach, nie istnieje żaden system zakłóceń, który potrafiłby w ten sposób zniekształcić obraz z satelity.

— Kiedy ostatnio aktualizowano dane?

— W zeszłym roku. — Wrócił do biurka. — Coś tu się jednak nie zgadza. Po pierwsze, to zupełnie nieskuteczny system, udaje mu się tylko rozmyć obraz. Po drugie, jeśli ktoś zadaje sobie tyle trudu, żeby zakłócić pracę satelity, czemu po prostu go nie zestrzeli? Satelita krążący nad Lalonde to leciwa maszyna, więc każdy pomyśli, że zniszczenie wynikło z powodu zwykłej awarii. Ten sposób działania tylko ściąga naszą uwagę na hrabstwa w dorzeczu Quallheimu.

— Albo odciąga ją od innego miejsca — zauważyła.

— Czasem rzeczywiście można tu zwariować, ale chyba jeszcze nie postradałem zmysłów? — mruknął. Za oknem ciemne dachy Durringham parowały wolno w jasnych promieniach porannego słońca. Wszystko wydawało się tak sielsko prymitywne: mieszkańcy spacerowali grząskimi ulicami, motorowery rozbryzgiwały błoto, para nastolatków całowała się namiętnie, a w kierunku sypialni przejściowych zmierzała kolejna grupa kolonistów.

Każdego ranka od czterech lat Ralph widywał najróżniejsze odmiany tego samego obrazu. Mieszkańcy Lalonde wiedli skromne, może trochę niemoralne życie, nigdy jednak nikomu nie wadzili. Nie mogli, nie mieli do tego środków. — Gubernator przypuszcza, że nieznana grupa próbuje dokonać przewrotu. Oby się mylił. Choć trudno się z nim nie zgodzić, to brzmi dużo rozsądniej niż powstanie skazańców. — Zastukał palcami o pulpit, próbując skupić myśli. — Kiedy Candace Elford wysyła ten swój oddział?

— Jutro. Zaraz ma się zacząć rekrutacja. Przypadek sprawił, że jednym ze statków, którymi popłyną, jest „Swithland”. Kapitan Lambourne może informować nas na bieżąco o rozwoju wydarzeń, jeśli pozwolisz jej korzystać z bloku nadawczo — odbiorczego.

— Zgoda, ale chcę mieć w tej grupie przynajmniej pięciu naszych ludzi, jakich tylko uda ci się przemycić. Musimy wiedzieć, co słychać w hrabstwach nad Quallheimem. Rozdaj im bloki nadawczoodbiorcze, ale niech nie zapominają, że mogą ich używać jedynie w krytycznej sytuacji. Porozmawiam w tej sprawie z Kelvenem Solankim, pewnie i on chciałby wiedzieć, co się dzieje.

— Zajmę się tym. Jeden z szeryfów, których wysyła Elford, i tak pracuje dla nas, dzięki temu łatwiej będzie umieścić naszych ludzi wśród rekrutów.

— Świetnie, dobra robota.

Jenny Harris zasalutowała oficjalnie, ale nim doszła do drzwi, odwróciła się jeszcze na chwilę.

— Nie rozumiem, dlaczego ktoś miałby dokonywać przewrotu na dzikim pograniczu?

— Może wybiega planami w daleką przyszłość? Jeśli tak, nasza służba nabiera nowego znaczenia.

— Tak, sir. Ale gdyby to była prawda, potrzebowaliby wsparcia spoza układu.

— Zgadza się, jednak takie wsparcie bardzo łatwo namierzyć.

Następne dwie godziny upłynęły Ralphowi na wypełnianiu zwyczajnych obowiązków pracownika ambasady. Lalonde importowało bardzo niewiele, lecz z listy potrzebnych tu towarów próbował wydzielić spory kąsek dla przedsiębiorstw z Kulu. Zajmował się akurat poszukiwaniem dostawcy wysokotemperaturowych form odlewniczych dla nowo powstałej fabryki szkła, kiedy neuronowy nanosystem powiadomił go o nie planowanym pojawieniu się statku kosmicznego, dostrzeżonego w strefie dozwolonego wyjścia pięćdziesiąt tysięcy kilometrów nad powierzchnią planety.

Zamontowane w kontenerze urządzenia elektroniczne wkradły się na kanał, którym dwa cywilne satelity kontroli lotów przekazywały ciągi pierwotnych danych. Ralph był jednak tylko biernym obserwatorem, pozbawionym możliwości wydawania jakichkolwiek poleceń.

Wieża kontroli ruchu lotniczego długo nie odpowiadała na dokonane przez satelity odkrycie. Na równikowej orbicie parkingowej znajdowały się obecnie trzy statki, dwa transportowce z kolonistami z Ziemi oraz frachtowiec z Nowej Kalifornii. W tym tygodniu już nikogo się nie spodziewano. Personel prawdopodobnie nie przebywał nawet w wieży, myślał zniecierpliwiony, czekając, aż ktoś wreszcie ruszy tyłek i udzieli mu dokładniejszych informacji.

Wizyty statków kosmicznych, jeśli pominąć jednostki na kontraktach z LDC i jastrzębie dostarczające zapasy Aetrze, zdarzały się niezmiernie rzadko, najwyżej pięć lub sześć razy do roku. Fakt, że ten pojawił się o tej właśnie porze, stanowił zbieg okoliczności, który dawał Ralphowi dużo do myślenia.

Statek zdążył uruchomić silniki, kierując się na standardową orbitę parkingową, zanim w wieży kontrolnej uruchomiono transponder i otworzono kanał komunikacyjny. Do umysłu Ralpha zaczęły płynąć informacje o niezbędnych certyfikatach i świadectwach rejestracyjnych wydanych przez Komisję Astronautyczną Konfederacji. Lalonde odwiedził niezależny statek handlowy o nazwie „Lady Makbet”.

Ralph przyjmował to wszystko z rosnącą podejrzliwością.

* * *

Straszna pogłoska narodziła się w Durringham i rozeszła w tempie, o jakim mogli marzyć spece z działów dystrybucji wiadomości prasowych. A wszystko zaczęło się w chwili, gdy podwładni Candace Elford wyszli na drinka po ciężkim dniu pracy, która polegała na gromadzeniu strzępów wiadomości napływających z hrabstw nad Quallheimem. Mocne miejscowe piwo, słodkie trunki z okolicznych winiarni i lekkie nanosystemowe programy stymulacyjne wydobyły z nich garść tylko trochę przekręconych informacji o tym, co przez cały dzień działo się w biurze szeryfa generalnego.

Nie minęła połowa długiej nocy na Lalonde, a wieści wyszły z barów uczęszczanych przez szeryfów, by trafić do podrzędnych knajpek, które preferowali pracownicy rolni, robotnicy portowi i załogi statków rzecznych. Odległość, czas, alkohol oraz słabe halucynogeny w dużym stopniu zniekształcały i wyolbrzymiały historię. Wersje końcowe, nad którymi rozwodzono się i kłócono zażarcie w podłych spelunkach nad brzegami rzeki, wprawiłyby w podziw niejednego eksperta od zagadnień socjologicznych. Nazajutrz pogłoska znalazła już dojście do wszystkich domów i stanowisk pracy.

W rozmowach padały najczęściej następujące domysły:

Osadnicy z hrabstw w dorzeczu Quallheimu zostali rytualnie zmasakrowani przez skazańców, którzy oddają cześć diabłu. Ogłoszono tam rządy szatańskiej teokracji i zażądano od gubernatora uznania zdobytych ziem za niepodległe państwo — wszyscy więźniowie mieli być tam odesłani.

Skazańcy o radykalnych, anarchistycznych poglądach idą całą armią w dół rzeki, równając z ziemią wioski, gwałcąc i rabując.

Są jak kamikadze: przysięgli zniszczyć Lalonde.

Desant Królewskich Sił Lądowych z Kulu został zrzucony w górze rzeki, gdzie ma utrzymać przyczółek dla głównych oddziałów inwazyjnych; opierający się mieszkańcy zostali rozstrzelani. Skazańcy przeszli na stronę wojska, zdradzając osadników.

I w uzupełnieniu: Lalonde miało być siłą wcielone do królestwa Kulu. (Gówno prawda, mówili ludzie, po co Alastairowi II ta obrzydliwa, wyklęta przez Boga planeta?)

Tyratakom dokucza głód, zaczęli więc zjadać ludzi, z początku tylko w Aberdale. (Nie, niemożliwe. Przecież Tyratakowie są roślinożercami!)

Banda wykolejeńców z Ziemi uprowadziła statek kosmiczny.

Po strąceniu satelity obserwacyjnego wylądowała, żeby pomóc dawnym kumplom z gangu zesłanym na roboty.

Czarne jastrzębie i statki kosmiczne najemników przystąpiły wspólnymi siłami do szturmu na Lalonde. Zapadły decyzje, aby przekształcić planetę w twierdzę rebeliantów, jedną z baz dla oddziałów mających uderzyć na Konfederację. Kolonistów używano jako siły niewolniczej przy budowie fortyfikacji i zamaskowanych lądowisk w głębi dżungli. Skazańcy nadzorowali brygady robotników.

Pośród tych wszystkich dzikich spekulacji niemal zawsze pojawiały się dwie opinie. Pierwsza: skazańcy zabijali kolonistów.

Druga: skazańcy przewodzili albo pomagali w powstaniu Durringham był miastem pionierów, znakomita większość jego mieszkańców ciułała grosz do grosza, harując często po godzinach.

Biedacy mieli wszakże swoją dumę, a jedyną zbiorowość usytuowaną między nimi a dolnym szczeblem drabiny społecznej stanowili skazańcy — łotry, wałkonie, przestępcy, gwałciciele. I, na Boga, tam właśnie było ich miejsce: pod butem.

Kiedy szeryfowie podlegający Candace Elford rozpoczynali rekrutację, w mieście dawało się odczuć napięcie i nerwowość. Albowiem widok oddziału, który zbierał się w porcie, dając pewność, że w górze rzeki naprawdę dzieje się coś niedobrego, zasiał niepokój w sercach rozgniewanych ludzi.

* * *

Darcy i Lori mieli szczęście, że nie musieli uczestniczyć w tym zamęcie. Na Lalonde pełnili funkcję oficjalnych przedstawicieli przedsiębiorstwa Ward Molecular z Kulu, które zajmowało się eksportem ogniw z matrycą elektronową i rozmaitych urządzeń opartych na elementach półprzewodnikowych, używanych przez raczkujący przemysł w stolicy do wytwarzania coraz większej liczby produktów. Kontakty handlowe stanowiły ironiczną przykrywkę dla ich konspiracyjnej działalności; głęboko religijnego Kulu nie wiązało w Konfederacji zbyt ścisłe przymierze z edenistami, odkąd zabroniono im zawiązywania habitatów w układach planetarnych królestwa. Darcy’ego i Lori uważano powszechnie za lojalnych poddanych króla Alastaira II.

Interesy prowadzili w długim, drewnianym pomieszczeniu magazynowym, standardowym budynku fabrycznym z dachem o szerokich podstrzeszach i podłogą ułożoną na kamiennych słupach metr nad zmieszanym z błotem żwirem. Mocna konstrukcja z majopi pozwalała mu opierać się przypadkowym próbom włamania ze strony złodziejaszków z rozrastającego się powoli światka przestępczego stolicy. Oboje mieszkali w parterowej chacie zbudowanej pośrodku półakrowego kawałka ziemi za składem, gdzie sadzili, podobnie jak większość mieszkańców Durnngham, warzywa i krzewy owocowe.

Magazyn i chata stały na zachodnim krańcu portu, pięćset metrów od nabrzeża. Wśród sąsiednich zabudowań przeważały zakłady wytwórcze, były tam też kuźnie, tartaki i składy drewna, również kilka względnie nowych tkalni. Między ich posępnymi szeregami biegły ulice, przy których mieszkali w chatach robotnicy. Ten zakątek miasta nie zmienił się od wielu lat. Tylko wschodnie i południowe dystrykty wciąż się rozbudowywały. Nikt nie palił się jakoś do stawiania nowych domów w kierunku dziesięciokilometrowych nadbrzeżnych bagnisk u ujścia Juliffe, podobnie jak na zachód nie było żadnych farm: niespełna dwa kilometry dalej zaczynała się nieujarzmiona puszcza.

Jednakże ze względu na bliskość portu ocierali się o wybuchające tego dnia awantury. Siedzieli właśnie w przyległym do magazynu biurze, kiedy Stewart Danielsson, jeden z ich trzech pracowników, wpadł z hukiem do środka.

— Tłum na zewnątrz! — obwieścił.

Lon i Darcy wymienili spojrzenia, po czym wyszli sprawdzić, co się dzieje.

Z pobliskich fabryk i tartaków ciągnął w stronę portu luźny korowód mężczyzn. Darcy stanął na rampie przed otwartymi na oścież wielkimi drzwiami magazynu; tuż za wejściem było miejsce, gdzie pakowali zamówiony towar, a nawet przeprowadzali drobne naprawy prostszych urządzeń produkcji Ward Moleculars.

Cole Este i Gaven Hough, pozostali dwaj robotnicy, oderwali się od stołów warsztatowych i też wyszli na zewnątrz.

— Dokąd oni wszyscy idą? — zapytała Lori. — I co ich tak rozgniewało? — zwróciła się do Darcy’ego w trybie jednokanałowym.

— Idą do portu — odparł Gaven Hough.

— Ale po co?

Wzruszył ramionami, zakłopotany.

— Rozprawić się z zesłańcami.

— A jakże — wymamrotał posępnie Cole Este. — Sam bym chętnie załapał się do tego oddziału. Szeryfowie od samego rana rekrutują ochotników.

— Do licha, czy to miasto przestanie kiedyś myśleć dupą?

— żachnął się Darcy. Sam dowiedział się o powstaniu w hrabstwach nad Quallheimem zeszłego wieczoru, a doniósł mu o tym jego człowiek z Biura Alokacji Gruntów. — Każdy z tych cholernych szeryfów pewnie teraz miele jęzorem o przewrocie w Schuster. Gaven, Steward, zamykajcie magazyn. Koniec pracy na dzisiaj.

Zaczęli zasuwać potężne drzwi, gdy tymczasem Cole Este stał na rampie, szczerząc zęby i rzucając buńczuczne uwagi do znajomych osób. Miał dziewiętnaście lat, był najmłodszym z trójki robotników i niewątpliwie bardzo chciał dołączyć do tłumu.

— Tylko popatrz na tego bałwana — powiedziała Lon.

— Spokojnie. W nic się nie angażujemy, żadnej krytyki.

To nasza podstawowa zasada.

— Co ty powiesz. Oni pozabijają skazańców w sypialniach przejściowych. Wiesz przecież, nie zaprzeczaj.

Darcy zasunął rygiel i zamknął kłódkę dostrojoną do jego linii papilarnych.

— Wiem.

— Chcecie, żebyśmy zostali? — zapytał z wahaniem Danielsson.

— Nie, Stewart, nie trzeba. Wy trzej wracajcie do domu. My tu sobie jakoś poradzimy.

Darcy i Lon siedzieli w biurze, gdzie wszystkie okna oprócz jednego były zasłonięte od wewnątrz okiennicami. Od zaciemnionego warsztatu dzieliła ich przegroda z wysokich szklanych szyb w drewnianych ramach. Skromne umeblowanie składało się z dwóch stołów i pięciu krzeseł wykonanych własnoręcznie przez Darcy’ego. W kącie szemrał prawie niesłyszalny wiatrak klimatyzatora, utrzymując w pomieszczeniu chłodne i suche powietrze.

Biuro było jednym z nielicznych miejsc na planecie, gdzie gromadził się kurz.

— Raz, to można zrozumieć — rzekła Lori. — Ale dwa razy? Coś dziwnego dzieje się w hrabstwie Schuster.

— Niewykluczone. — Darcy położył na stole karabinek maserowy. We wpadających przez okno skąpych promieniach słońca gładka, szara oprawa z kompozytu delikatnie lśniła. Zabezpieczenie na wypadek, gdyby rozruchy przetoczyły się z powrotem w stronę miasta.

Oboje słyszeli dobiegający z portu odległy pomruk tłumu: ścigano i zabijano nowo przybyłych skazańców. Wśród owacji motłochu wbijano ich pałkami w błoto bądź z okrucieństwem szczuto sejasami. Gdyby agenci wyjrzeli przez okno pod kątem, zobaczyliby, jak wszelkich rodzajów łodzie odbijają w pośpiechu od okrągłych polipowych przystani, szukając bezpieczeństwa na rzece.

— Nienawidzę adamistów — stwierdziła Lori. — Tylko adamiści są zdolni do takich okropności. Postępują tak, bo nie znają się wzajemnie. Nie umieją kochać, kierują się tylko strachem i ślepą żądzą.

Darcy z uśmiechem wyciągnął do niej rękę, gdyż umysł Lori emanował pragnieniem znalezienia pociechy w fizycznym kontakcie. Jego dłoń nie dotarła jednak nigdy do celu. Afiniczne wołanie zagrzmiało w ich głowach z siłą huraganu:

— UWAGA, AGENCI WYWIADU NA LALONDE, JESTEM LATON! KSENOBIOTYCZNY WIRUS ENERGETYCZNY SZALEJE W HRABSTWACH NAD OJUALLHEIMEM. WROGI I NIESŁYCHANIE GROŹNY. UCIEKAJCIE Z LALONDE, NATYCHMIAST. NALEŻY POWIADOMIĆ SIŁY POWIETRZNE KONFEDERACJI. TERAZ TO WASZE NAJWAŻNIEJSZE ZADANIE. JA JUŻ DŁUGO NIE WYTRZYMAM…

Lori łkała z rękami przyciśniętymi do uszu i ustami otwartymi w wyrazie przerażenia. Coś zamazało Darcy’emu jej widok — eksplozje chaotycznych mentalnych obrazów, tak jasnych, że aż oślepiały.

Dżungla. Wioska widziana z lotu ptaka. Znowu dżungla. Chłopczyk wiszący z drzewa głową w dół, z rozciętym brzuchem. Brodacz wiszący głową w dół z innego drzewa, dzikie zygzaki błyskawic.

Gorąco, niemiłosierne gorąco.

Darcy pali się, jęczy z bólu. Skóra czernieje, włosy kopcą, krtań się kurczy.

Koniec.

Leży wyciągnięty na podłodze. W tle płomienie. Zawsze płomienie. Mężczyzna i kobieta nachyleni nad nim, nadzy. Ich skóra się zmienia, ciemnieje, pokrywa zieloną łuską. Oczy i wargi szkarłatnie czerwone. Kobieta otwiera usta, wysuwa gadzi rozwidlony język.

Naokoło krzyki dzieci.

Wybaczcie mi, wybaczcie, że zawiodłem was w tej godzinie.

Ojcowska rozpacz, upokorzenie zdające się przenikać do każdej pojedynczej komórki ciała.

Zielone, skórzaste dłonie zaczynają się przesuwać nad jego piersią, a zawsze tam, gdzie palce dotykają skóry, głęboko pod nią czuć pękające trzewia.

— WIERZYCIE TERAZ?

Są też głosy, słyszalne mimo jęków agonii. Dochodzą z wewnątrz, jakby z otchłani mózgu, dokąd nawet myśl afiniczna nie dociera. I chór szeptów: „Możemy pomóc, możemy sprawić, że to wszystko się skończy. Wpuść nas, a wtedy cię uwolnimy. Daj nam siebie”.

— MACIE ICH OSTRZEC, PRZEKLĘCI!

I pustka.

Gdy oprzytomniał, Darcy leżał zwinięty w kłębek na deskach z majopi w swoim biurze. Ugryzł się w wargę, strużka krwi ciekła po jego brodzie.

Dotknął się ostrożnie w okolicy żeber. Nie czuł jednak bólu, żadnych otwartych ran czy wewnętrznych obrażeń.

— To on — wychrypiała Lori. Siedziała na krześle z pochyloną głową i rękami założonymi na piersi, zaciskając kurczowo pięści. — Laton. On tu jest, on naprawdę tu jest.

Darcy dźwignął się z trudem na kolana i w tej pozycji pozostał: był pewien, że gdyby wstał, zaraz by zemdlał.

— Te obrazy… Ty też je widziałaś?

— Ludzigady? Tak. Ale pomyśl o sile kontaktu afinicznego. Ledwo… to wytrzymałam.

— Hrabstwa nad QuaIIheimem, tam według niego wszystko to się dzieje. Ponad tysiąc kilometrów stąd w górę rzeki.

Zasięg ludzkiej więzi afinicznej sięga najwyżej stu.

— Miał trzydzieści lat na udoskonalenie swych diabelskich projektów genetycznych. — Jej myśli niosły z sobą brzemię strachu i odrazy.

— Ksenobiotyczny wirus energetyczny — mruknął Darcy, zafrasowany. — O co mu chodziło? I wzięto go na tortury, razem z dziećmi. Po co? Cóż tam się dzieje w górze rzeki?

— Nie wiem. Wiem tylko, że nigdy mu nie zaufam. Widzieliśmy obrazy, baśniowe postaci. W końcu na ich stworzenie miał trzydzieści lat.

— Jak dla mnie, były zbyt rzeczywiste. I dlaczego miałby się ujawniać? Wie, że go zniszczymy bez względu na cenę.

— No tak, zdaje sobie sprawę, że przybędziemy wielkimi siłami. Z drugiej strony ten, kto dysponuje taką mocą afiniczną, zmusi do posłuszeństwa nawet jastrzębia. Wtedy całe to jego bractwo rozproszy się po wszystkich planetach Konfederacji.

— To było zbyt rzeczywiste — powtórzył Darcy w zadumie.

— Skoro już wiemy, jaki jest potężny, możemy podjąć odpowiednie środki ostrożności. W tym wszystkim brakuje logiki, chyba że faktycznie zmierzył się z czymś, czemu nie mógł sprostać. Z czymś potężniejszym od niego.

Lori zmierzyła go smutnym, niemal bezradnym spojrzeniem.

— Musimy się przekonać, co?

— Tak.

Ich myśli popłynęły i splotły się niczym ciała namiętnych kochanków, pomagając im zebrać siły, wyeliminować słabości, zdobyć się na odwagę.

Darcy chwycił się krzesła i wstał na równe nogi. Każdy staw wydawał mu się sztywny i niesprawny. Usiadł ociężale i potarł przegryzioną wargę.

Lori wręczyła mu chusteczkę z czułym uśmiechem.

— Najpierw obowiązki — rzekł. — Musimy poinformować Jowisza o znalezieniu Latona. To sprawa pierwszej wagi.

Następny jastrząb przybędzie tu dopiero za dwa miesiące.

Spotkam się z Kelvenem Solankim i poproszę, żeby wysłał natychmiast wiadomość Aetrze i na stację serwisową na orbicie Murory, jego biuro dysponuje odpowiednim sprzętem. Siły Powietrzne Konfederacji i tak trzeba będzie powiadomić, więc równie dobrze można zrobić to zaraz. Niech załączy raport na fleksie dyplomatycznym na temat transportowca kolonizacyjnego, który wraca na Ziemię. Dzięki temu nie zostaniemy zdekonspirowani.

— A potem ruszamy w górę rzeki — powiedziała Lori.

— Właśnie tak.

* * *

— Następny! — krzyknął szeryf.

Yuri Wilkin podszedł do stolika, trzymając krótko na smyczy swego sejasa Randolfa. Wysoko nad jego głową deszcz bębnił po dachu pustego magazynu. Za plecami szeryfa żółtobrązowy polipowy krater portu piątego powracał wolno do stanu normalności.

Większość statków podpłynęła do nabrzeża po nocy spędzonej na rzece. Robotnicy jednej ze stoczni badali spalony wrak, który kołysał się zanurzony do połowy w wodzie. Pewnie kapitan nie zdążył odcumować, gdy nadbiegła rozbestwiona tłuszcza w poszukiwaniu zesłańców.

Swąd spalonego drewna mieszał się z bardziej egzotycznymi zapachami towarów, które strawił ogień w kilku magazynach. Płomienie strzelające ze skazanych na zagładę budynków były ogromne, nawet tutejszy deszcz gasił je godzinami.

Nocą Yuri wałęsał się wraz z tłumem po okolicy, obserwując z przejęciem, jak dopełnia się dzieło zniszczenia. Płomienie zapaliły też coś w jego sercu, które radowało się na widok młodego przerażonego więźnia, zatłuczonego na krwawą, bezkształtną miazgę pałkami rozwydrzonego tłumu. I on wołał słowa zachęty, dopóki nie zachrypł.

— Wiek? — zapytał szeryf.

— Dwadzieścia — skłamał Yuri. Miał dopiero siedemnaście lat, lecz powagi dodawała mu broda. Skrzyżował palce na szczęście, jakby to miało wystarczyć. Za nim czekało jeszcze z górą dwustu ludzi, których nadzieje na wyjazd odżyły po wznowieniu rekrutacji.

Szeryf uniósł wzrok znad bloku procesorowego.

— Nie wątpię. Posługiwałeś się kiedyś bronią, synu?

— Co tydzień jem gniazdółki, na które poluję. Umiem poruszać się w dżungli. No i mam Randolfa, sam go wytresowałem, próżno szukać drugiej takiej bestii. Umie walczyć i umie polować.

Na pewno przyda się w górze rzeki. Dostanie pan dwóch rekrutów w cenie jednego.

Szeryf pochylił się nieznacznie, spoglądając za krawędź stolika.

Randolf obnażył brudne kły.

— Zabitss sskazańców! — warknęło zwierzę.

— Dobra — mruknął szeryf. — Będziesz słuchał rozkazów?

Trzeba nam ludzi, którzy potrafią pracować w zespole.

— Tak, sir.

— Wyglądasz mi na zucha. Masz ubranie na zmianę?

Yuri obrócił się z radosną miną, pokazując przewieszony przez ramię płócienny worek podróżny. Uwiązał do niego laserową strzelbę.

Ze stosu przy bloku procesorowym szeryf wybrał jedną z jasnoczerwonych odznak.

— To dla ciebie. Pakuj się na „Swithlanda” i znajdź sobie pryczę. Zostaniesz oficjalnie zaprzysiężony, gdy już wypłyniemy.

I załóż kaganiec temu cholernemu zwierzęciu! Jeszcze tego brakowało, żeby gryzł w drodze kolonistów.

Yuri potarł czarne łuski między poszarpanymi uszami sejasa.

— Niech się pan nie przejmuje starym Randolfem. Nikomu nie zrobi krzywdy, jeśli mu nie każę.

— Następny! — zawołał szeryf.

Yuri Wilkin nałożył kapelusz na głowę i ruszył w stronę skąpanej w słońcu przystani — z pieśnią w sercu i mordem na myśli.

* * *

— Boże, widziałem już w życiu kilka nędznych planet, Joshua — mówił Ashly Hanson — ale w takiej dziurze jeszcze nie byłem.

Na kosmodromie nikt nie chciał nawet słyszeć o albumach Jezzibelli, nie mówiąc już o pirackiej sieci dystrybucyjnej. — Uniósł smukłą szklankę i łyknął purpurowego soku z jakichś miejscowych owoców, w którym pływało mnóstwo kostek lodu. Pilot stronił od alkoholu, kiedy „Lady Makbet” stała w doku lub czekała na orbicie parkingowej.

Joshua popijał jasne piwo, które było ciepłe i dawało zabójczego kopa. Przynajmniej miało przyzwoitą piankę.

Knajpa, w której pili, nazywała się „Rozbity Kontener”. Drewniany, przypominający stodołę budynek stał w miejscu, gdzie droga z kosmodromu dochodziła do Durringham. Wewnątrz na ścianach porozwieszano rozmaite zużyte elementy kosmolotów, przy czym większą część tylnej ściany zajmował okazały egzemplarz wirnika sprężarki z McBoeinga o kilku łopatkach wygiętych wskutek zderzenia z ptakiem. Knajpę odwiedzał personel kosmodromu, ale też piloci i załogi statków kosmicznych. Był to rzekomo jeden z elegantszych barów w Durringham.

Jeśli „Rozbity Kontener” zasługiwał na miano eleganckiego, to Joshua wolał nie myśleć, jak wygląda reszta lokali w tym mieście.

— Bywało się na gorszych! — rąbnął Warlow. Basowe wibracje wzburzyły powierzchnię piwa w jego pękatej szklance.

— Gdzie konkretnie? — zaciekawił się Ashly.

Joshua ignorował rozmowę. Choć był to dopiero ich drugi dzień w Durringham, zaczynał się martwić. Kiedy Ashly zabrał ich na dół, przy rzece odbywały się akurat jakieś zamieszki. Wszystko pozamykano: sklepy, magazyny, urzędy. Formalności na kosmodromie ograniczone były do minimum, chociaż podejrzewał, że na Lalonde nigdy nie przywiązywano do nich specjalnie dużej wagi.

Ashly miał rację, trafili na nędzną, zacofaną planetę kolonialną.

Tego dnia poszło im niewiele lepiej; doradca gubernatora do spraw przemysłu skierował ich do pewnego handlarza w Durringham. Joshua trafił do małego biura przy nabrzeżu. Zamkniętego, rzecz jasna. Wielokrotne pytania pozwoliły w końcu wytropić właściciela, niejakiego pana Purcella, w jednym z pobliskich barów. Zapewnił, że tysiąc ton majopi to dla niego błahostka. „Ale nie dostaniecie ich tutaj, mamy swoje składy w górze Juliffe”. Wymienił sumę trzydziestu pięciu tysięcy fuzjodolarów za całość i obiecał, że nazajutrz dostawy ruszą na kosmodrom. Drewno wypadało u niego niezwykle drogo, lecz Joshua zrezygnował z targów. Wpłacił nawet zaliczkę w wysokości dwóch tysięcy fuzjodolarów.

Joshua, Ashly i Warlow wrócili na kosmodrom motorowerami (choć koszt ich wypożyczenia był zalegalizowaną grabieżą), ażeby wynająć McBoeinga do przewozu drewna na orbitę. Stracili przy tym pół dnia i trzy tysiące fuzjodolarów na łapówki.

Nie pieniądze najbardziej go martwiły; nawet biorąc pod uwagę wszechobecne na Lalonde zdzierstwo, koszt majopi stanowił tylko ułamek wydatków związanych z lotem na Norfolk. Joshua przywykł do datawizyjnych transakcji i natychmiastowego dostępu do dowolnych osób poprzez lokalną sieć telekomunikacyjną. Na Lalonde, gdzie nie było żadnej sieci i mało kto posiadał neuronowy nanosystem, zaczynał się czuć jak ryba wyrzucona na ląd.

Kiedy późnym popołudniem pojechał do miasta, aby spotkać się z panem Purcellem i powiadomić go o zorganizowaniu McBoeinga, handlarz gdzieś się zawieruszył. Joshua wrócił do „Rozbitego Kontenera” w nie najlepszym nastroju. Nie wiedział, czy rzeczywiście zobaczy nazajutrz drewno, a przecież za sześć dni musieli odlecieć, żeby mieć jakąkolwiek szansę na zakup ładunku „Norfolskich Łez”. Za sześć dni, a on całą swą nadzieję opierał na majopi. Do tej pory pomysł wydawał mu się taki dobry.

Napił się piwa. Lokal się zapełniał, w miarę jak docierali tu pracownicy kosmodromu po skończonej zmianie. W kącie z bloku audio płynęły nuty ballady, paru gości śpiewało. Wielkie łopatki wiatraka niestrudzenie wirowały, próbując rozruszać wilgotne powietrze.

— Kapitan Calvert?

Joshua podniósł wzrok.

Marie Skibbow miała na sobie zieloną obcisłą bluzeczkę bez rękawów i czarną, plisowaną spódniczkę. Gęste włosy zaplotła w zgrabny warkocz. Niosła okrągłą tackę z pustymi szklankami.

— To się nazywa poprawiona obsługa — rzekł wesoło Ashly.

— Zgadza się, to ja — odparł Joshua. Jezu, jakie miała cudowne nogi. I miłą twarz, trochę za mądrą, jak na swój wiek.

— Rozumiem, że rozglądacie się za ładunkiem majopi? — zapytała.

— Wszyscy w mieście już o tym wiedzą? — zdziwił się Joshua.

— Prawie. Wizyta niezależnego przewoźnika nie jest tu zbyt częstym wydarzeniem. Gdybyśmy nie mieli kłopotów z hrabstwami nad Quallheimem i powstaniem zesłańców, bylibyście głównym przedmiotem plotek w Durnngham.

— Ach, tak.

— Mogę się przysiąść?

— Jasne. — Wysunął jedno z wolnych krzeseł. Ludzie woleli omijać ich stolik, co zawdzięczał obecności Warlowa. Tylko skończony idiota wszczynałby rozróbę z tą górą wzmacnianych mięśni, którą dźwigał ogromny kosmonik.

Marie usiadła i wbiła w Joshuę śmiałe spojrzenie.

— Nie zabrałbyś na pokład dodatkowego członka załogi?

— Ciebie?

— Tak.

— Masz w ogóle neuronowy nanosystem?

— Nie.

— W takim razie z przykrością muszę odmówić. Zresztą mam komplet.

— Ile bierzesz od pasażera?

— A dokąd?

— Dokądkolwiek lecicie.

— Lecę na Norfolk, o ile zdobędę ładunek majopi. Policzyłbym trzydzieści tysięcy fuzjodolarów za kapsułę zerową, ale jeśli zażyczysz sobie oddzielnej kabiny, wyjdzie drożej. Podróże kosmiczne nie są tanie.

Wyraz wystudiowanej pewności siebie nie był już taki widoczny na twarzy Marie.

— Wiem.

— Tak ci spieszno stąd odlecieć? — zapytał Ashly współczująco.

Spuściła wzrok i kiwnęła głową.

— A wam by me było? Jeszcze rok temu mieszkałam na Ziemi. Nienawidzę tej planety, nie zostanę tu bez względu na koszty.

Chcę wrócić do cywilizacji.

— Ziemia — zadumał się Ashly. — Boże, nie byłem tam już od dwustu lat. Ale nawet wtedy nie nazwałbym jej szczególnie ucywilizowaną planetą.

— Wędruje w czasie — wyjaśnił Joshua, kiedy Marie obrzuciła pilota zmieszanym wzrokiem. — Ale jeśli rzeczywiście tak nie znosisz Lalonde, to i Norfolk ci się nie spodoba. Same lasy i tereny rolnicze oraz zakaz korzystania z zaawansowanych technologii, a z tego, co słyszałem, tamtejszy rząd dość stanowczo stoi na straży prawa. Przykro mi.

Wzruszyła lekko ramionami.

— Od razu wiedziałam, że to nie będzie takie proste.

— Pomysł z zaokrętowaniem się w charakterze członka załogi nie jest wcale głupi — stwierdził Ashly. — Ale musisz mieć wszczepiony nanosystem, zanim kapitan rozważy twoją propozycję.

— Tak, wiem. Odkładam pieniądze.

Joshua przybrał obojętną minę.

— I dobrze.

Marie parsknęła śmiechem: tak się starał, aby nie zranić jej uczuć.

— Myślisz, że w knajpie zarabiam na życie? Że jestem naiwną dziewczynką, która zbiera napiwki i marzy o lepszych czasach?

— Ee… nie.

— Wieczorami pracuję jako kelnerka, bo bywają tu załogi statków kosmicznych. Dzięki temu pierwsza wiem o każdej okazji, nikt z Durringham nie może mnie uprzedzić. Ale i napiwkami nie gardzę, nawet najmniejszymi. Żeby zarabiać duże pieniądze, kupiłam sobie pracę sekretarki w ambasadzie Kulu, w ich biurze handlowym.

— Kupiłaś sobie pracę?! — zagrzmiał Warlow. Jego kamienne, ciemnożółte oblicze nie odzwierciedlało nigdy żadnych uczuć, lecz głos wydobywający się z hukiem z piersiowej membrany zabarwiony był ciekawością. Ludzie odwracali się w jego stronę, gdyż zagłuszył balladę.

— Pewnie. A co myślicie, że darmo tu rozdają takie kąski?

Ambasada płaci pracownikom w funtach Kulu. — Była to druga z najtwardszych walut w Konfederacji, zaraz po fuzjodolarach.

— W ten sposób zdobędę pieniądze na neuronowy nanosystem.

— Aha, teraz rozumiem. — Joshua uniósł szklankę, oddając honor jej przedsiębiorczości… którą podziwiał niemal w równym stopniu co jej figurę.

— Poza tym kto wie, czy nie wyciągnie mnie stąd syn ambasadora — rzekła Marie spokojnie. — Ma dwadzieścia dwa lata i bardzo mu się podobam. Jeżeli się pobierzemy, to z pewnością wrócę z nim do Kulu po skończonej służbie jego ojca.

Ashly uśmiechnął się szeroko i upił trochę soku. Z piersi Warlowa wydobyło się podejrzane burczenie.

Marie skierowała na Joshuę pytające spojrzenie.

— A więc dobrze. Nadal jesteś zainteresowany tym swoim majopi, kapitanie?

— Chcesz powiedzieć, że możesz mi je załatwić?

— Jak już mówiłam, pracuję w biurze handlowym. I jestem w tym dobra — podkreśliła dobitnie. — W strukturze ekonomicznej tego miasta orientuję się lepiej od mojego szefa. Kupujecie drewno u Dodda Purcella, prawda?

— Owszem — odparł Joshua ostrożnie.

— Tak właśnie myślałam, to bratanek doradcy gubernatora.

Dodd Purcell jest kompletnym bęcwałem, ale też lojalnym partnerem dla wuja. Wszystkie oficjalne zamówienia przechodzą przez jego firmę, która składa się jedynie z niewielkiego biura w porcie.

Nie ma żadnych składów, żadnego drewna. LDC płaci bez gadania i nikt nie ma zastrzeżeń, bo niższe kwoty nie wychodzą nigdy poza biuro doradcy do spraw przemysłu. Kończy się na tym, że Purcell podpisuje kontrakt z prawdziwym dostawcą drewna, realizując w ten sposób dowolne zamówienie LDC. Dostawca odwala całą robotę, a jemu i wujaszkowi zostaje w kieszeni okrągłe trzydzieści procent. Żaden wysiłek, za to duży zysk.

Krzesło Warlowa trzeszczało niebezpiecznie, gdy wierciła się na nim tak wielka postać. Pękata szklanka przechyliła się do otworu ustnego i piwo popłynęło jak zassane przez zastawkę wlotową.

— Cwane gnojki.

— Jezu — rzekł Joshua. — Założę się, że jutro cena podskoczy.

— Można się tego spodziewać — odparła Marie. — A pojutrze znowu. Potem zaproponują ci ekspresową dostawę, abyś mógł odlecieć zgodnie z planem, oczywiście za odpowiednią dopłatą.

Joshua odstawił pustą szklankę na poplamiony blat stolika.

— W porządku, wygrałaś. Jaka jest twoja kontroferta?

— Płacisz Purcellowi trzydzieści pięć tysięcy fuzjodolarów, co daje mu około trzydziestu procent przebicia. Ja zapewnię ci bezpośredni kontrakt ze składem, który dostarcza drewno po cenie rynkowej. Wtedy ty wypłacisz mi pięć procent zaoszczędzonej różnicy.

— A co będzie, jeśli teraz, kiedy nam to wszystko wyjaśniłaś, na własną rękę pójdziemy do składu? — spytał Ashly.

Marie uśmiechnęła się słodko.

— A do którego? Wrócicie po listę do biura doradcy gubernatora? A gdy już jeden wybierzecie, to skąd będziecie wiedzieć, że nie spłonął akurat w ostatnich zamieszkach? Gdzie to jest, jak tam się dostać? W pewnych dystryktach Durringham ludzie patrzą krzywo na obcych, zwłaszcza po ostatnich burdach. Czy znajdziecie w składzie dość majopi, czy może właściciel tylko będzie wam mydlić oczy? Jakim środkiem transportu przewieziecie ładunek na kosmodrom? I ile czasu możecie poświęcić na załatwienie niezbędnych formalności? Nawet względnie uczciwy właściciel składu zechce was naciągnąć, gdy zaczniecie się bać o terminowy załadunek, a przecież nie macie jeszcze zezwoleń, nie macie wypełnionych formularzy. Boże, prawie cały dzień zajęło wam wyczarterowanie McBoeinga. Tylko że nie kupiliście energii, która jutro uderzy was po kieszeni. A gdy wasze zamiary wyjdą na jaw, we wszystko znowu wmiesza się Purcell.

Joshua gestem ręki nakazał Ashly’emu milczenie. Nikt na kosmodromie nie wspomniał o energii dla kosmolotu. Chryste! Na normalnej planecie byłaby automatycznie zagwarantowana w umowie. Tutaj Joshua nie mógł nawet wprowadzić tekstu kontraktu do neuronowego nanosystemu, aby sprawdzić go pod kątem legalności, ponieważ kopia tego cholerstwa została wydrukowana na papierze. Na zwykłym papierze, śmiechu warte!

— Przyjmuję twoją propozycję — odpowiedział dziewczynie.

— Z tym że płacę za wszystko dopiero po dostarczeniu majopi na orbitę, co odnosi się też do twojej prowizji. Musisz usunąć te przeszkody, o których mówiłaś, ponieważ nie zapłacę ani jednego fuzjodolara po upływie sześciu dni.

Wyciągnęła rękę, którą Joshua uścisnął po chwili wahania.

— Śpimy w kosmolocie, bo coś mi się zdaje, że nigdzie na tej planecie nie znajdziemy sprawnego klimatyzatora. Masz się u nas stawić punktualnie o siódmej rano, odwiedzimy skład drewna.

— Aye, aye, kapitanie. — Wstała, zabierając tackę.

Joshua wysupłał z kieszeni marynarki plik tutejszych franków i kilka z nich odliczył.

— Poprosimy jeszcze raz to samo. I duży drink dla ciebie.

Chyba właśnie na niego zarobiłaś.

Marie wzięła pieniądze i włożyła je do bocznej kieszonki w spódniczce. Odchodząc do barku, zakręciła prowokacyjnie pośladkami.

Ashly odprowadził ją posępnym wzrokiem, po czym jednym haustem dopił sok.

— Boże, zlituj się nad tym synem ambasadora.

* * *

Przez cały następny dzień po zamieszkach Darcy i Lori przygotowywali się do podróży. Należało powiadomić o sytuacji Kelvena Solankiego, wyjąć z kapsuły zerowej orły Abrahama i Catlin, dokonać przeglądu sprzętu. A nade wszystko znaleźć środek transportu. Biuro dyrektora portu zostało zniszczone podczas rozruchów, nie dysponowali więc żadnym wykazem cumujących statków. Po południu posłali orły nad polipowe pierścienie przystani, żeby wypatrzyły coś odpowiedniego.

— I co ty na to? — spytał Darcy. Abraham powoli zataczał kręgi nad przystanią siódmą; jego udoskonalone siatkówki rejestrowały ostre obrazy łodzi czekających przy nabrzeżu.

— Każesz mi wybierać? — wykrzyknęła Lori ze zgrozą.

— A masz coś lepszego?

— Nie.

— Przynajmniej wiemy, że tacy dla pieniędzy zrobią wszystko.

Port jeszcze nie otrząsnął się po niedawnych awanturach, kiedy vczesnym rankiem zdążali do przystani siódmej. Z olbrzymich stosów zgliszczy, które tliły się w miejscu dawnych zabudowań, vciąż bił żar i ulatywały smugi gryzącego dymu. Wymyte przez eszcz strużki błotnistego popiołu, wypłynąwszy spod pogorzelisk długimi meandrami, krzepły w porannym słońcu na kształt wilgotnych strumieni lawy.

Brygady robotników rozgrzebywały popieliska drągami z maDpi, sprawdzając, czy nie da się jeszcze czegoś uratować. Darcy Lori minęli jeden ze zrujnowanych magazynów sprzętu kolonistów, gdzie z przeszukanych szczątków budynku wywleczono na stos skrzynie; ich pogięte kompozytowe ścianki przywodziły na myśl surrealistyczne rzeźby. Darcy patrzył, jak pewna zasmucona rodzina podważa wieko potwornie pogniecionej i osmalonej torby marsupialnej. Mały czworonóg usmażył się w swym chemicznym śnie, skurczony niczym czarna mumia. Darcy nie wiedział nawet, jaki to gatunek.

Lori odwracała wzrok od przygnębionych kolonistów szarpiących się z pokrywami zniekształconych skrzyń. Ich nowe kombinezony, jeszcze niedawno błyszczące, były teraz zabłocone i przepocone. Przybyli na Lalonde pełni nadziei, by nieoczekiwanie, zanim jeszcze dano im szansę na rozpoczęcie nowego życia, stanąć oko w oko z tą straszną ruiną.

— To okropne — skomentowała.

— I niebezpieczne — dodał Darcy. — Na razie są otępieni i zszokowani, lecz tylko patrzeć, kiedy wybuchną gniewem. Bez narzędzi gospodarczych nie mają po co płynąć w górę rzeki.

Rexrew będzie musiał się mocno natrudzić, żeby zrekompensować im straty.

— Nie wszystko się spaliło — powiedziała Lori ze smutkiem.

Przez całe popołudnie i wieczór podczas trwania zamieszek ludzie ciągle przechodzili koło magazynu Ward Molecular, a wszyscy dźwigali skrzynie i pudła ze zrabowanym sprzętem osiedleńców.

Okrążyli przystań, dochodząc do pomostu, gdzie cumował „Coogan”. Leciwa krypa była w opłakanym stanie, miała dziury w dachu kabiny i długą wyrwę w burcie dziobowej po zderzeniu z jakąś przeszkodą. Len Buchannan ledwie zdążył uciec z portu przed tłuszczą, wrzucając rozpaczliwie do kotła nawet deski z kabiny.

Gail Buchannan siedziała na swoim zwykłym miejscu przed wejściem do kambuza; szeroki kapelusz ocieniał jej spoconą twarz, w olbrzymiej dłoni prawie niknął trzonek noża kuchennego. Siekała korzeń jakiegoś długiego warzywa nad szaroniebieską patelnią. Kiedy Darcy i Lory weszli na pokład, wlepiła w nich drapieżne spojrzenie.

— A, to znowu wy. Len! Len, chodź no tu, mamy gości. Prędzej, Len!

Darcy czekał z obojętną miną. Już w przeszłości wykorzystywali Buchannanów jako źródło informacji, prosząc ich czasem o przywiezienie fleksów od agentów rozsianych w górze rzeki.

Okazali się wszakże tak nieodpowiedzialni i szurnięci, że Darcy już od dwudziestu miesięcy nie utrzymywał z nimi kontaktu.

Len Buchannan wyszedł z niewielkiej kotłowni, gdzie łatał ściany kabiny. Ubrany był w dżinsy i czapeczkę, z kościstych bioder zwisał welurowy pas z narzędziami stolarskimi, nawiasem mówiąc, bardzo nielicznymi.

Miał chyba lekkiego kaca, co pasowało do opowiadanych w porcie plotek. „Coogan” ostatnio przeżywał ciężkie dni.

— Wybieracie się z ładunkiem w górę rzeki? — zapytał Darcy.

— Nie — odrzekł Len z zasępionym obliczem.

— Mieliśmy trudny sezon — stwierdziła Gail. — Czasy się zmieniają. Dziś już nikt nie okazuje drugiemu szacunku. Gdybyśmy nie rozdawali towaru dosłownie za darmochę, połowa osad w głębi lądu wymarłaby z głodu. Ale czy ktoś okaże ci za to odrobinę wdzięczności? Gdzie tam!

— A co z „Cooganem”, gotów do rejsu? — zapytał Darcy, przerywając tyradę kobiety. — Choćby dzisiaj?

Len ściągnął czapkę i podrapał się po głowie.

— A czemu by nie? Silniki w porządku. Dbam o nie należycie.

— Pewnie, że to łajba na schwał! — wtrąciła głośno Gail.

— Nie mamy problemów z kadłubem „Coogana”, a i kabina wyglądałaby inaczej, gdyby zapijaczony bałwan nie rozpaczał całymi godzinami po tej małej wywłoce.

Len westchnął żałośnie i oparł się o framugę kambuza.

— Nie zaczynaj znowu — rzekł.

— Od razu wiedziałam, co z niej za ziółko. Mówiłam, żebyś nie wypuszczał jej na pokład. Ostrzegałam. I pomyśleć, ileśmy dla niej zrobili.

— Siedź cicho!

Popatrzyła na niego ze złością, po czym wróciła do krojenia białego warzywa.

— Do czego wam „Coogan”? — spytał Len.

— Jeszcze dzisiaj musimy ruszyć w górę rzeki — odpowiedział Darcy. — Nie będzie żadnego ładunku, tylko my.

Len wolno, teatralnym ruchem nałożył swoją czapeczkę.

— Ostatnio w górze rzeki bardzo niespokojnie.

— Wiem. Ale tam właśnie chcemy dotrzeć, do hrabstw nad Quallheimem.

— Przykro mi, nic z tego — sprzeciwił się Len. — Dokądkolwiek w dorzeczu, tylko nie tam.

— Bo stamtąd właśnie zabrałeś tę smarkulę — syknęła Gail zjadliwie. — Dlatego się boisz.

— Do cholery, kobieto, tam się toczy wojna! Nie widziałaś, jak odpływają statki z rekrutami?

— Dziesięć tysięcy fuzjodolarów — oświadczyła Gail. — I nie próbujcie się targować, bo niżej nie zejdę. I tak już żyję na głodowych racjach. Zabiorę was na własne ryzyko, skoro Lennie ma pietra.

— Jeśli to ma być okaz głodu, to chciałbym zobaczyć okaz obżarstwa — zauważył Darcy.

— To mój statek — obruszył się Len. — Ja go zbudowałem.

— W połowie twój! — odkrzyknęła Gail, machając nożem w jego stronę. — W połowie! Też mam tu prawo głosu, zatem mówię: „Coogan” popłynie w dorzecze Quallheimu. Jak ci się nie podoba, to idź, wypłacz się w jej sukienkę. Jeżeli cię przyjmie, ty stary ochlapusie.

— Jeśli tak dalej pójdzie, to się pozabijają, nim wypłyniemy z portu — stwierdziła Lori. Patrzyła, jak Len wodzi wzrokiem po spalonych fragmentach przystani z wyrazem tęsknoty na ogorzałej twarzy.

— W porządku — oznajmił po chwili. — Zabiorę was do hrabstw nad Quallheimem, a przynajmniej tak daleko, jak to tylko możliwe. Ale nie pakuję się w żadne kłopoty.

— Niech i tak będzie — zgodził się Darcy. — Ile nam to zajmie, jeśli wyruszymy z maksymalną prędkością?

— Płynąc pod prąd? — Len przymknął oczy, poruszając wargami w trakcie obliczeń. — Bez zatrzymywania się na handel dziesieć do dwunastu dni. Pamiętajcie, że trzeba stawać co wieczór i ciąć drewno. Będziecie musieli pracować.

— Nie ma mowy — zaoponował Darcy. — Postaram się, aby jeszcze dziś po południu dostarczono nam zapas drewna na drogę.

Ułożymy je w pustej ładowni dziobowej. Poza tym nie potrzebuję dużo snu, więc będę zmieniał cię w nocy. Jak długo potrawa podróż w takich warunkach?

— Może tydzień — odparł Len Buchannan. Nie wydawał się przesadnie uszczęśliwiony tym pomysłem.

— Świetnie. Ruszamy po południu.

— Połowę sumy weźmiemy z góry jako zaliczkę — odezwała się Gail. Nie wiadomo skąd dysk kredytowy pojawił się w jej dłoni.

— Dostaniecie tysiąc zaliczki plus pięćset na zakup żywności i wody. Tak, by starczyło na trzy tygodnie — oświadczyła Lori.

— Następne dwa tysiące otrzymacie dzisiaj po wypłynięciu z portu, a później jeszcze dwa po dotarciu do Schuster. Resztę zapłaty po powrocie.

Gail Buchannan fukała i psioczyła, lecz widok sumy powiększającej się na rachunku w Banku Jowiszowym skutecznie ją uciszył.

— Tylko postarajcie się o dobrą żywność, liofilizowaną — zaznaczyła Lori. — Już wy wiecie, gdzie ją zdobyć.

Porzuciwszy skłóconych Buchannanów, udali się do składu, aby załatwić dostawę drewna na statek. Realizacja ich zamówienia opóźniła się o godzinę, przy czym doszła do skutku wyłącznie dlatego, że byli tam stałymi klientami. Na placu ludzie zwijali się jak w ukropie, wykonując zamówienie na tysiąc ton majopi.

Roześmiany brygadzista wyjaśnił, że jakiś szalony kapitan statku kosmicznego planuje zabrać je na inną planetę.

* * *

Wyglądało na to, że Joshua Calvert zdąży z załadunkiem. Tylko ta sprawa zaprzątała myśli Marie Skibbow. Było popołudnie.

Siedziała w pustawym „Rozbitym Kontenerze”, pijąc drinka dla uczczenia tej radosnej chwili. Miała ochotę tańczyć i śpiewać, czula się wspaniale. Wszystkie te znajomości, które z takim mozołem wyrabiała sobie w ciągu ostatnich miesięcy, teraz wreszcie procentowały. Zawierane przez nią transakcje okazywały się trafne od początku do końca, dzięki czemu drewno przebywało drogę ze składu na orbitę przy minimalnych ceregielach i z maksymalną prędkością. Co więcej, wąskim gardłem całej operacji okazał się Ashly Hanson, a właściwie tempo, w jakim mógł przenosić otulone pianką partie do ładowni „Lady Makbet”. Statek kosmiczny dysponował tylko jednym wielofunkcyjnym pojazdem serwisowym, co ograniczało dzienny przewóz do dwustu pięćdziesięciu ton. Pilot po prostu nie był w stanie pracować szybciej, a nawet Marie nie dałaby rady sprowadzić drugiego pojazdu serwisowego z Kenyona — bo tylko tam ich używano w układzie planetarnym Lalonde. Mimo to ostatnią partię mieli załadować już jutro, to znaczy dzień przed wyznaczonym terminem.

Dysk kredytowy Banku Jowiszowego palił ją w kieszeni dżinsów niczym słabe pole termoindukcyjne. Joshua płacił na bieżąco; ilekroć McBoeing podnosił się z metalowej kratki lądowiska na kosmodromie, kolejna suma fuzjodolarów powiększała jej konto.

W dodatku dostała premię za zorganizowanie ciężarówek. Kierowcy zabierali z kosmodromu do portu sprzęt farmerski kolonistów, po czym wracali prawie pustymi samochodami; nie potrzeba było wiele zachodu ani pieniędzy, by zgodzili się w drodze powrotnej przewozić majopi. W ten sposób Joshua oszczędzał na oficjalnym kontrakcie z firmą transportową.

Jej pierwsza rozgrywka w ekstraklasie. Popijała piwo z lodem, rozkoszując się gorzkim smakiem, gdy spływało do gardła. Czy tak właśnie codziennie czuli się milionerzy? Całkowita satysfakcja z rzeczywistego osiągnięcia. Każdy ze sławnych kupców, o których wspominała historia, musiał zacząć od takiego pierwszego udanego interesu — nawet Richard Saldana, założyciel Kulu. To ci dopiero myśl!

Niestety, na Lalonde rzadko trafiały się okazje do podobnych transakcji, pragnęła więc wydostać się z tej planety, w tym względzie nic się nie zmieniło. Zarobione pieniądze przybliżały ją znacząco do uskładania owych osiemnastu tysięcy fuzjodolarów, za które zamierzała wyposażyć się w neuronowy nanosystem. Na koniec Joshua wypłaci jej pewnie jeszcze jakąś premię. Był porządnym facetem.

A to doprowadzało ją znów do najważniejszego w tym dniu pytania: pójść z nim do łóżka czy nie? W ciągu ostatnich czterech dni dość często ją o to nagabywał. Był przystojny i kształtnie zbudowany, mimo że trochę szczupły. I pewnie miał duże doświadczenie po romansach z tymi wszystkimi kobietami, które spotkał w życiu. Niespełna dwudziestopięcioletni kapitan własnego statku — musiały być ich setki. No i jeszcze ten jego seksowny uśmiech.

Pewnie wyćwiczony przed lustrem. Ekscytowała ją myśl, do czego mogliby się posunąć po odrzuceniu wszelkich ograniczeń. Już w arkologii słyszała plotki o dokonaniach ludzi przystosowanych genetycznie do lotów kosmicznych; miało to coś wspólnego z ich zwiększoną gibkością.

A jeśli pójdzie z nią do łóżka, co prawdopodobnie nastąpi, zapewne zabierze ją z Lalonde. Nie mogła sobie pozwolić na odrzucenie takiej okazji. Po załatwieniu spraw na Norfolku Joshua planował wrócić do habitatu Tranquillity, raju dla przedsiębiorczych, zamożniejszego nawet niż Ziemia czy Kulu. I tak już łóżko dało mi przepustkę na podróż w dół rzeki, rozmyślała. Po czymś takim pracować ciałem na przelot do Tranquillity nie powinno być niczym uciążliwym.

Zaskrzypiały drzwi wejściowe „Rozbitego Kontenera”. Dwudziestokilkuletni mężczyzna w długich szortach koloru khaki i koszuli w niebieskoczerwoną kratę wszedł do środka i usiadł przy drugim końcu barku. Nie zaszczycił Marie nawet jednym spojrzeniem — rzecz dziwna, ponieważ miała na sobie tylko ciemnopomarańczową koszulkę na ramiączkach i dżinsy z odciętymi nogawkami, które odsłaniały długie nogi. Twarz młodzieńca wydawała się Marie znajoma, był na swój sposób atrakcyjny i nosił elegancko przystrzyżoną bródkę. Ubranie miał nowe i czyste, tutaj uszyte. Czyżby przedstawiciel nowej generacji kupców z Durringham? Po otrzymaniu pracy w ambasadzie często takich spotykała; zawsze lubili pogawędzić w oczekiwaniu na Ralpha Hiltcha, jej przełożonego.

Lekko wydęła wargi. No właśnie, gdyby miała teraz neuronowy nanosystem, z łatwością odnalazłaby jego nazwisko.

— Piwo, proszę — zwrócił się do barmanki.

Dźwięk tego głosu rozwiał jej wątpliwości, lecz przez dłuższą chwilę nie mogła otrząsnąć się ze zdumienia. Nic dziwnego, że nie poznała go od razu.

— Do licha ciężkiego, Quinn Dexter, co ty tutaj robisz? — spytała, podszedłszy do skazańca.

Odwrócił się powoli, mrużąc oczy w przyćmionym świetle baru. Śmiech zamarł na jej ustach, gdy stało się oczywiste, że jej nie poznaje. Wtem pstryknął palcami z wesołą miną.

— Marie Skibbow. Fajnie, że w końcu trafiłaś do dużego miasta. Wszyscy się zastanawiali, czy ci się uda. Przez miesiąc o tobie mówili.

— Aha, no tak… — Usiadła obok na stołku, kiedy odliczał pieniądze na piwo z grubego pliku lalondzkich franków. Zaskoczyło ją to, gdyż zesłańcy nie posiadali większej gotówki. Poczekała, aż barmanka odejdzie, po czym rzekła przytłumionym głosem: — Quinn, nie mów ludziom, kim jesteś. W tym mieście zabijają skazańców. Paskudna sprawa.

— Spokojna głowa. Nie jestem już skazańcem. Unieważniłem swój kontrakt na przymusowe roboty.

— Unieważniłeś swój kontrakt? — Marie nie wiedziała, że coś takiego jest w ogóle możliwe.

— Jasne. — Mrugnął okiem. — Wszystko na tej planecie obraca się wokół forsy.

— Racja, ale skąd wziąłeś pieniądze? Tylko mi nie mów, że w uroczej wiosce Aberdale zaczęło się ludziom powodzić.

— O nie, bez przesady, nic się tam nie zmieniło. Po prostu znalazłem w rzece złoto.

— Złoto?

— Olbrzymi samorodek. — Uniósł rękę i zacisnął pięść. — Taki duży, Marie, serio. Później wracałem potajemnie w to miejsce i chociaż znajdowałem już tylko mniejsze bryłki, udało mi się uskładać niezły stosik. Powiedzieli, że złoto musiało zostać spłukane z gór, tych po drugiej stronie sawanny, pamiętasz?

— Boże, nawet mi nie przypominaj. Nie chcę pamiętać niczego, co się wiąże z tą wioską.

— Wcale ci się nie dziwię. Ja też wyniosłem się stamtąd bez chwili zwłoki. Przypłynąłem tu jakąś łodzią handlową. Tydzień mi to zabrało, kapitan zdarł ze mnie skórę, ale jakoś dotarłem do Durnngham. Dzisiaj.

— No tak, i ze mnie zdarto skórę. — Marie wpatrywała się w szklankę z piwem. — Co tam się dzieje w górze rzeki, Quinn?

Skazańcy naprawdę przejęli władzę w hrabstwach nad Quallheimem?

— Sam dowiedziałem się o tym dziś rano, gdyśmy cumowali do nabrzeża. Kiedy stamtąd odpływałem, nie zanosiło się na coś takiego. Może walczą o złoto? Kto położy łapę na głównej żyle, ten zdobędzie niewyobrażalne bogactwo.

— Wysłali tam uzbrojonych po zęby szeryfów i rekrutów.

— Rany, kiepsko to wygląda. Dobrze, że zwiałem na czas.

Marie zauważyła nagle, jak w ciągu kilku minut zrobiło się gorąco. Wiatraki pod sufitem przestały się obracać. Typowe, do cholery. Akurat wtedy, kiedy słońce w zenicie.

— Powiedz, Quinn, co u mojej rodziny?

— Hm… — Przybrał ironiczny wyraz twarzy. — Twój ojciec raczej się nie zmienił.

Uniosła szklankę na wysokość oczu.

— Amen.

— A teraz dalej. Twoja matka ma się dobrze, twój szwagier ma się dobrze. Aha, Pauła spodziewa się dziecka.

— Naprawdę? Boże, będę ciotką.

— Na to wygląda. — Pociągnął długi łyk piwa.

— I co teraz zamierzasz?

— Opuścić Lalonde. Wsiąść na statek i polecieć na jakąś planetę, gdzie mógłbym zacząć wszystko od nowa.

— Aż tyle było tego złota?

— Więcej, niż ci się zdaje.

Marie myślała szybko, rozważając różne możliwości.

— Mogę ci pomóc opuścić Lalonde już jutro po południu. Inie polecisz z powrotem na Ziemię, ale na nową planetę, gdzie kapitan załatwia interesy. Czyste powietrze, otwarte przestrzenie, stabilna ekonomia.

— Poważnie? — Quinn natychmiast się rozpogodził. W górze wznowiły pracę skrzydła wentylatorów.

— Poważnie. Mam kontakt z pewnym statkiem kosmicznym, ale zapłacisz mi za to, że cię przedstawię kapitanowi.

— Widzę, że się tu nieźle ustawiłaś.

— Radzę sobie.

— Wiesz, Marie, na łodzi nie było żadnych kobiet.

Nie wiedziała nawet, kiedy znalazł się tak blisko. Napierał na nią całym ciałem, przy czym jego obecność wytrącała ją z równowagi. W Quinnie było coś potwornie onieśmielającego, czaiła się w nim jakaś ukryta groźba.

— I w tym mogę ci pomóc. Znam jedno miejsce, dziewczyny tam są czyste.

— Ja nie szukam miejsca, Marie. Dobry Boże, gdy widzę, jak siedzisz tak blisko, odżywają we mnie wspomnienia, których chciałem się pozbyć.

— Nie przesadzaj, Quinn — mruknęła chłodno.

— Myślisz, że mogę coś na to poradzić? W Aberdale pojawiałaś się w mokrych snach wszystkich skazańców, rozmawialiśmy o tobie całymi godzinami. Dochodziło do bójek przy ustalaniu, komu przypadnie praca w twoim gospodarstwie. Ale zawsze przypadała mnie. Do cholery, już ja się o to umiałem postarać.

— Quinn!

— Uosabiałaś wszystko, czego nigdy nie mogłem mieć, Marie.

Nie Jezusa, ale ciebie czciłem, ty byłaś moim ideałem, kojarzyłaś mi się ze wszystkim, co dobre i piękne na świecie.

— Przestań, Quinn. — W głowie jej się kręciło, traciła kontakt z rzeczywistością. Dexter wygadywał jakieś niestworzone historie, przecież nawet jej nie zauważył po wejściu do „Rozbitego Kontenera”. Było bardzo gorąco, plecy miała mokre od potu. Objął ją ramieniem, tak by spojrzała mu prosto w rozgorączkowane oczy.

— I oto znowu jesteś. Moje bóstwo. Jakby Bóg dał mi drugą szansę, Marie. Bez względu na wszystko, pragnę cię. Pragnę cię, Marie. — Przywarł wargami do jej ust.

Cała drżała, kiedy przerwał pocałunek.

— Quinn, nie — bąknęła, lecz on tylko jeszcze bardziej przycisnął ją do siebie. Miała wrażenie, że jego tors został wyrzeźbiony z kamienia, a każdy mięsień odlany ze stali. Nie pojmowała, czemu go od siebie nie odpycha. Nie odpychała go jednak, sama myśl o czymś takim wydawała się niedorzeczna.

— Będzie ci ze mną tak dobrze, że nigdy nie zechcesz ode mnie odejść — szeptał gorączkowo. — Zrozumiesz, że jestem tobie przeznaczony, że w całej galaktyce nie ma nikogo, kto mógłby mnie zastąpić. Gdy zabiorę cię z tej parszywej planety, urządzimy się w jakimś słodkim, czarującym zakątku, gdzie nie ma dżungli, a ludzie są szczęśliwi. Kupię duży dom, a kiedy urodzisz mi dzieci, będą takie śliczne, takie śliczne… Zobaczysz, Marie. Zobaczysz, ile zdobędziesz dzięki prawdziwej miłości, jeśli mi się oddasz.

Tych straszliwych, a jednocześnie cudownych słów słuchała ze łzami w oczach. Słów zawierających obietnicę spełnienia wszystkich jej marzeń. Skąd on o nich wiedział? Jednakże na jego twarzy malowało się tylko pragnienie i tęsknota. A więc możliwe — Boże, proszę — po prostu możliwe, iż mówił prawdę. Bo przecież nikt nie małby w sobie aż tyle okrucieństwa, żeby tak kłamać w sprawie uczuć.

Wsparci o siebie, wytoczyli się z „Rozbitego Kontenera”, każde z nich pijane własną żądzą.

* * *

Biura Sił Powietrznych Konfederacji na Lalonde mieściły się w jednopiętrowym, prostokątnym budynku długości sześćdziesięciu pięciu metrów i dwudziestu szerokości. Ściany zewnętrzne były srebrzystobłękitnymi lustrami, z tym że w połowie wysokości wzdłuż całego obwodu biegł pojedynczy czarny pas. Na płaskim dachu rozmieszczono siedem nadajników; dla ochrony przed wpływem czynników atmosferycznych nakryto je osłonami, które przypominały niebywale rozrośnięte, jaskrawoczerwone muchomory. Właściwie to tylko pięć z nich chroniło urządzenia telekomunikacyjne, pozostałe dwa kryły w sobie obronne działko maserowe niedużego zasięgu. Budynek usytuowany był we wschodniej części Durringham, pięćset metrów od kontenera zaadaptowanego na pomieszczenia dla gubernatora.

Był to biurowiec o krzemowej strukturze typu 050-6B wyprodukowany w Lunar Sil, przeznaczony dla planet w pierwszym stadium rozwoju i placówek dyplomatycznych położonych w tropikach. Na Lalonde przybył w sześciennym pojemniku o boku pięciu metrów. Uaktywniający go inżynierowie z Floty musieli najpierw wbić do ziemi na głębokość piętnastu metrów wsporniki narożne, aby zabezpieczyć konstrukcję przed działaniem wiatru.

Krzemowe ściany były równie twarde jak majopi, ale nie grubsze od papieru, a zatem wyjątkowo wrażliwe nawet na lżejsze podmuchy. Przy wysokich temperaturach panujących na Lalonde, jak czasem żartobliwie spekulowano, nagromadzone wewnątrz ciepłe powietrze mogło kiedyś wytworzyć siłę nośną zdolną unieść budynek w przestworza.

Oddelegowany na Lalonde personel Sił Powietrznych Konfederacji liczył pięćdziesiąt osób: oficerów, podoficerów i szeregowców pracujących, jedzących i śpiących w tym samym budynku.

Największy ruch panował w dziale rekrutacyjnym, gdzie piętnastu stałych członków komisji przyjmowało młokosów, którzy w kwestii Lalonde podzielali odczucia Marie Skibbow, lecz nie mieli jej niezwykłej zaradności. Kto się zaciągnął do Floty, ten dostawał upragniony bilet w kosmos, a więc możliwość spędzenia reszty życia z dala od deszczów, upałów i codziennej harówki na farmie.

Ilekroć Ralph Hiltch przechodził przez szerokie automatyczne drzwi i wdychał do płuc czyste, suche, klimatyzowane powietrze, czuł się jakby trochę bliżej domu. Z powrotem w świecie kątów prostych, syntetycznych materiałów, mundurów, buczącej maszynerii i mebli z zamówień rządowych.

Młodziutka dziewczyna w randze szeregowca już czekała, aby wyprowadzić go z poczekalni, gdzie pełne nadziei pociechy farmerów stały w kolejce w ręcznie szytych koszulach i pobrudzonych błotem spodniach dżinsowych. Wchodząc po schodach do strefy strzeżonej na piętrze, Ralph odpiął swój lekki sztormiak i strząsnął z niego resztki wilgoci.

Komandor porucznik Kelven Solanki czekał na Ralpha Hiltcha w swoim obszernym narożnym biurze. Przed dwudziestu dziewięciu laty opuścił Mazowieckiego, planetę zamieszkaną przez rdzennie polską ludność. Czterdziestosiedmioletni oficer zawodowy był człowiekiem szczupłej postury i pociągłej twarzy, trochę niższym od Ralpha; kruczoczarne włosy przycinał regulaminowo na długość centymetra. Ciemnoniebieski mundur świetnie na nim leżał, choć marynarka wisiała teraz przerzucona przez oparcie krzesła.

Komandor uścisnął serdecznie rękę przybyłemu, po czym odprawił szeregowca. Zasalutowała dziarsko i znikła za drzwiami.

Ujmujący uśmiech Kelvena Solankiego wyraźnie przygasł, gdy wskazywał Ralphowi miejsce na obitej skajem kanapie.

— Kto zacznie?

Zapytany zawiesił sztormiak na skraju kanapy i oparł się wygodnie.

— Jesteśmy na twoim terytorium, więc powiem najpierw, z czym przybywam.

— W porządku. — Kelven usiadł na krześle naprzeciwko.

— Na początek Joshua Calvert i jego „Lady Makbet”. To zdumiewające, ale według naszych informacji Calvert przeprowadza zwykłą transakcję handlową. Mam wgląd w najdrobniejsze szczegóły, ponieważ moja sekretarka Marie załatwia wszelkie formalności i bez przerwy patrzy mu na ręce. Zakupił tysiąc ton majopi, uzyskał licencję wywozową i ładuje właśnie towar na statek tak szybko, że wynajęte przez niego McBoeingi z trudem nadążają z wynoszeniem drewna na orbitę. Nie próbował kontaktować się z żadnym znanym paserem, nie przywiózł kosmolotem żadnego towaru, legalnego czy nielegalnego, a jutro odlatuje.

Kelven interesował się kapitanem niezależnego transportowca bardziej, niż tego wymagała sytuacja.

— Naprawdę transportuje drewno na inną planetę?

— Owszem. Ściślej mówiąc, na Norfolk. A biorąc pod uwagę tamtejsze ograniczenia importowe, pomysł nie wydaje się taki całkiem szalony. Mogą tam znaleźć zastosowanie dla twardego drewna w przemyśle rolniczym. Jeszcze nie zdecydowałem, czy to wariat czy geniusz. Będę czekał na wieści, jak mu się powiodło.

— I ja. Tylko niech ci się nie zdaje, że to niewiniątko. „Lady Makbet” posiada napęd na antymaterię. Ponadto otrzymałem niedawno z Avon plik z uaktualnieniem danych strategicznych, który zawierał raport, jakoby dwa miesiące temu „Lady Makbet” została przechwycona przez jastrzębia Sił Powietrznych. Nasz wywiad podejrzewał Calverta o próbę przemytu zakazanych technologii. Widziano nawet załadunek urządzeń do ładowni, ale kiedy kapitan jastrzębia przeszukał statek, niczego nie znalazł. A zatem nie wygląda na to, żeby Calvert był wariatem.

— Ciekawe. Został mu dzień, jeszcze może z czymś wyskoczyć. Będę miał na niego oko, a ty?

— Śledziłem Calverta, jak tylko wylądował, i tak pozostanie.

Pomówmy lepiej o sytuacji w hrabstwach nad Quallheimem, która wcale mi się nie podoba. Oglądaliśmy obrazy nadesłane dziś rano przez satelitę szeryfa generalnego. Zamieszki rozprzestrzeniają się na hrabstwo Willow West. W wioskach wiele spalonych domostw, ślady walk, opustoszałe pola.

— Do diabła, nie wiedziałem o tym.

— Tym razem Candace Elford zapobiegła przeciekom informacji, ale czy na długo? Szeryfowie i nadzorcy z Willow West i hrabstw nad Quallheimem nadal utrzymują, że nie dzieje się nic złego. Tak mówią przynajmniej ci, których bloki nadawczoodbiorcze działają.

To chyba najdziwniejszy aspekt całej sytuacji. Wątpię, żeby zesłańcy przykładali im bez przerwy lufę broni laserowej do czoła.

— Nie mieści mi się w głowie, żeby skazańcy mogli w ogóle przejąć władzę w hrabstwie, a cóż dopiero w czterech hrabstwach.

Niewykluczone, że Rexrew ma rację i za tym wszystkim stoi ktoś z zewnątrz. Te nowe obrazy z Willow West były tak samo zamazane jak ostatnie zdjęcia hrabstw nad Quallheimem?

Kelven obrzucił swego rozmówcę wymownym spojrzeniem.

— Niestety. Na domiar złego mój oficer techniczny nie rozumie, jak to w ogóle jest możliwe. W sprawach walki radioelektronicznej nie jest co prawda najwybitniejszym ekspertem we Flocie, lecz jego zdaniem nie istnieją nawet teorie, które tłumaczyłyby takie zjawisko. Muszę więc wziąć pod uwagę, że Rexrew się nie myli. Ale jest coś jeszcze.

Szczególny ton w głosie Kelvena wyrwał Ralpha z zadumy.

— Zostałem upoważniony — położył nacisk na to ostatnie słowo — aby cię poinformować, że w opinii edenistów z agencji wywiadowczej Laton wciąż żyje, przypuszczalnie na Lalonde w hrabstwie Schuster. Podobno skontaktował się z nimi i ostrzegł przed inwazją ksenobiotycznego wirusa. Trzy dni temu opuścili Durringham, płyną w górę rzeki zapoznać się z sytuacją. Kazali mi skontaktować się z Aethrą i powiadomić habitat o rozwoju wydarzeń. I powiem ci, Ralph, że sprawiali wrażenie wystraszonych.

— To u nas działają agenci wywiadu edenistów? — zdziwił się Ralph. Nigdy nic takiego do niego nie dotarło.

— Tak.

— Laton, skądś znam to nazwisko. Chyba jeden z tych węży, renegatów. Nie mam go w nanosystemie, ale pewnie znajdę coś w bloku procesorowym w ambasadzie.

— Oszczędzę ci trudu. Zapoznaj się z plikiem w moim komputerze. Nie będzie to przyjemna lektura, ale proszę bardzo.

Ralph poprosił datawizyjnie o dostęp do komputera biurowego, a potem siedział w grobowym milczeniu, kiedy informacje płynęły do jego mózgu. W trakcie szkolenia słyszał o ebenistach — wężach, lecz były to głównie powierzchowne, akademickie wiadomości.

Miał już do czynienia z najemnikami, czarnymi jastrzębiami, szmuglerami i nikczemnymi politykami, ale nie z kimś takim. Datawizyjny przekaz wydawał się pompować ciecz kriogeniczną do jego rdzenia kręgowego.

— I edeniści sądzą, że jest na Lalonde? — zapytał przerażony.

— Zgadza się. Nie mieli nigdy pewności, jednak czuwali, ponieważ już kilkadziesiąt lat temu okazywał zainteresowanie tą planetą. Teraz nie ma wątpliwości, że Laton wyrwał się z obławy Sił Powietrznych i schronił na Lalonde. Zdaniem agentów, skontaktował się z nimi, bo cokolwiek kryje się za rozruchami w dorzeczu Quallheimu, przełamało jego obronę.

— Chryste Panie!

— Istnieje nikłe prawdopodobieństwo, że blefował, aby zwabić tu jastrzębie. Po ich przejęciu razem z towarzyszami uciekłby z układu. Aleja w to wątpię. Wygląda na to, że nad Quallheimem rzeczywiście działa jakaś siła zewnętrzna.

— Edeniści chcieli, żebym się dowiedział?

— Tak. Sprawa jest na tyle poważna, że uważają za stosowne pominąć drobne polityczne niesnaski. Ich własne słowa. Chcą, żeby powiadomiono admirała, twoich mocodawców Saldanów oraz Konsensus Jowiszowy. Skuteczna rozprawa z samym tylko Latonem wymagać będzie większej operacji wojskowej, zapewne z włączeniem do akcji dywizjonów Sił Powietrznych.

Ralph wlepiał wzrok w Kelvena Solankiego. Strach malował się na obliczu oficera.

— Rozmawiałeś o tym z gubernatorem?

— Nie, Rexrew ma dość własnych kłopotów na głowie. W sypialniach przejściowych czeka cztery tysiące kolonistów, których dobytek spalił się albo został zrabowany. Nie może ich wysłać w górę rzeki, póki nie zdobędzie dla nich zapasowego sprzętu, co się na pewno nie zdarzy w najbliższej przyszłości. Na orbicie czekają trzy statki kolonizacyjne, w kapsułach zerowych śpią zesłańcy. Muszą tam zostać, inaczej tłum rozerwie ich na sztuki, gdy tylko wysiądą z McBoeingów. Dowódcy statków nie są upoważnieni do zabierania pasażerów z powrotem na Ziemię. Nie zdołano jeszcze przywrócić pełnego porządku publicznego we wschodnich dystryktach Durringham. Szczerze mówiąc, w mieście wrze i w ciągu trzech tygodni spodziewamy się poważniejszych zamieszek. Choć wybuchną wcześniej, gdy rozejdzie się wieść, że powstanie nad Quallheimem przesuwa się w dół rzeki. Jeśli ta banda szeryfów nie przestanie wynosić z biura poufnych wiadomości, z pewnością tak się stanie. Stoimy dosłownie na krar wędzi anarchii. Nie uważam gubernatora za kogoś, do kogo można się zwrócić z tego typu informacją. I tak już jest w rozpaczliwej sytuacji.

— Masz rację — zgodził się Ralph niechętnie. Boże, dlaczego Lalonde? Nienawidził tej dziury już wtedy, gdy była zacofaną, dziewiczą planetą z niewiadomą przyszłością. Teraz jednak powrót do tamtych czasów uznałby za błogosławieństwo. — Uważam za swój obowiązek powiadomić Kulu o tym, co tu się zdarzyło i co jeszcze może się zdarzyć w związku z Latonem i domniemanymi ksenobiontami z dorzecza Quallheimu.

— Dobrze. Mam stosowne upoważnienia, aby ogłosić w układzie stan wyjątkowy i przejąć dowodzenie nad każdym dostępnym statkiem kosmicznym. Oby do tego nie doszło. Tymczasem wysyłam oficera na jeden z transportowców kolonizacyjnych, który poleci na Avon. Da się to załatwić, ponieważ wczoraj wyokrętowali się z „Eurydice” wszyscy osadnicy, zostało tylko pięćdziesięciu zesłańców w kapsułach. Przeniesie się ich na „Martijna”, gdzie pozostaną, póki Rexrew nie wymyśli, co z nimi zrobić. „Eurydice” odleci za dwanaście godzin, o ile nic się nie zmieni. Wyślę raport do admirała na dyplomatycznym fleksie, drugi taki dołączę dla ambasadora edenistów na Avon. Ty możesz dorzucić fleks dla placówki Kulu działającej przy Zgromadzeniu Ogólnym.

— Dziękuję. Chociaż nie mam bladego pojęcia, jak ułożyć taki raport. Pomyślą, że nam odbiło.

Kelven wyjrzał przez okno. Deszcz bębnił po ciemnych dachach. Prostota tej sceny nadawała wydarzeniom w odległym dorzeczu Quallheimu niemal surrealistyczny wyraz.

— Może i nam odbiło, ale trzeba działać.

— Pierwsze, co zrobią twoi i moi szefowie, to poproszą nas o potwierdzenie raportu i dodatkowe informacje.

— Owszem, myślałem już o tym. Trzeba im te informacje zawczasu przygotować.

— Ktoś musi się udać w dorzecze Quallheimu.

— Edeniści są już w drodze, lecz wolałbym wysłać własnych ludzi. Żołnierze z piechoty, rzecz jasna, tylko czekają na okazję do bijatyki. A ty dysponujesz kimś odpowiednim do tego rodzaju misji wywiadowczej? Uważam, że powinniśmy połączyć nasze siły.

— Zgadzam się z tobą w zupełności. Do licha, zgadzam się nawet z edenistami. — Ralph uśmiechnął się cynicznie. — Najlepsze rezultaty przyniesie nam joint venture. Owszem, mam paru ludzi zdolnych przeniknąć na tyły wroga i przeprowadzić rozpoznanie. Jeśli dasz mi dostęp do obwodów telekomunikacyjnych satelitów rozpoznawczych, mógłbym uaktywnić paru konfidentów w górze rzeki. Będą zbierać dla nas wiadomości.

— Postaram się, żebyś miał dostęp.

— Dobra, wysyłam porucznik Jenny Harris, będzie dowodzić operacją. Jak zamierzasz przerzucić zwiadowców w górę rzeki?

Kelven przesłał datawizyjne instrukcje komputerowi biurowemu i zaraz zajaśniał ekran ścienny, pokazując mapę całego systemu rzecznego Juliffe. Hrabstwa nad Quallheimem jarzyły się czerwoną smugą w południowej części dorzecza, gdy tymczasem dalej na północny zachód Willow West uzyskiwało ostrzegawcze bursztynowe zabarwienie. Następne z kolei hrabstwo było obwiedzione czarną linią, a mrugał na nim biały ”napis: „Kristo”.

— Szybki statek popłynie do hrabstwa Kristo, skąd dziesięciu ludzi wyruszy konno w rejon konfliktu. Jeżeli wypłyną jutro, powinni przybyć na miejsce dzień po „Swithlandzie” i oddziale szeryfa generalnego, może nawet trochę wcześniej.

— A nie można by ich przerzucić drogą powietrzną? Mogę wystarać się o jeden BK133. Dotarliby do Kristo już jutro wieczorem.

— I co dalej? Pamiętaj, że to misja zwiadowcza. Nie da się zabrać koni samolotem, a bez nich utkną w dżungli.

Ralph spojrzał ponuro na mapę.

— Niech to szlag, masz rację. Co za okropna planeta.

— Ma też swoje zalety. To jeden z nielicznych zakątków w Konfederacji, gdzie odległość tysiąca kilometrów drwi sobie z naszych zwykłych środków transportu. Przyzwyczajeni do natychmiastowych reakcji, gnuśniejemy.

— Święte słowa. Jeśli jakaś planeta może nas cofnąć do korzeni, to jest nią na pewno Lalonde.

* * *

Wiązka bali na ciężarówce bagażowej została przygotowana przez personel naziemny kosmodromu w jednym z pobliskich hangarów. Dość prosta praca, nawet przy tak prymitywnych urządzeniach pakunkowych, jakimi dysponowano na tej planecie; bale były niemal idealnie cylindryczne, miały metr średnicy i piętnaście metrów długości. Spinały je razem jasnożółte taśmy, przy czym wiązkę mocowało dodatkowo dziesięć prętów wzmacniających rozmieszczonych w przepisowych odstępach. Pomimo to dwie takie wiązki rozleciały się, kiedy Ashly użył mechanicznego ramienia pojazdu serwisowego, chcąc je przetransportować z kosmolotu do ładowni „Lady Makbet”. Spowodowało to ośmiogodzinne opóźnienie, poza tym trzeba było zamówić i zapłacić za dodatkową partię drewna.

Od tamtej pory Warlow sprawdzał każdą wiązkę przed załadunkiem na McBoeinga. Trzy odesłał z powrotem do hangaru po odnalezieniu luźnych taśm. Dzięki udoskonalonym zmysłom słuchu wyłapywał narzekania pakowaczy, którzy sądzili, że nikt ich nie usłyszy.

W tej wiązce nie znalazł jednak mankamentów. Nasada chwytakowa wetknięta w gniazdo lewej ręki zacisnęła się na ostatnim pręcie wzmacniającym. Wparł stopy w platformę ciężarówki i spróbował poruszyć prętem. Metal pod nogami zaskrzypiał jękliwie, gdy wzmacniane mięśnie kosmonika naciskały z precyzyjnie odmierzoną siłą. Pręt ani drgnął.

— Dobra, ładujcie! — zezwolił czekającej obsłudze naziemnej. Kiedy nasada chwytakowa zwolniła uścisk, Warlow zeskoczył na płytę zrobioną ze zwykłego smołowanego tłucznia.

Kierowca ciężarówki podprowadził pojazd pod stojącego opodal McBoeinga i zaraz dźwigniki hydrauliczne zaczęły wsuwać wiązkę do ładowni dolnego kadłuba. Warlow stał w cieniu obok tylnych kół kosmolotu. Układ odprowadzania ciepła z organizmu z łatwością radził sobie z promieniami niebieskobiałego słońca Lalonde, mimo to „czuł”, że mu chłodniej.

Wtem zza narożnika hangaru wyjechał motorower i skręcił w stronę kosmolotu. Siedziało na nim dwoje ludzi: Marie Skibbow oraz młodzieniec w kraciastej koszuli i szortach koloru khaki.

Dziewczyna zahamowała tuż przed Warłowem, obdarzając wielkiego kosmonika figlarnym uśmiechem.

Tymczasem zaciski mocujące w ładowni kosmolotu zaczęły się zakleszczać wokół prętów wiązki. Mechanizm przeładunkowy ciężarówki wycofywał się wolno.

— Jak idzie? — zapytała Marie.

— Jeszcze tylko dwa loty i będzie po wszystkim — odrzekł Warlow. — Góra dziesięć godzin.

— Super. — Przerzuciła nogę nad siodełkiem motoroweru. Zaraz po niej zsiadł młodzieniec. — Warlow, przedstawiam ci Quinna Dextera.

Quinn uśmiechnął się przyjaźnie.

— Miło cię poznać, Warlow. Marie mówi, że lecicie na Norfolk.

— Zgadza się. — Kosmonik patrzył, jak ciężarówka wraca do hangaru; jasnopomarańczowy pojazd wydał mu się dziwnie błyszczący. Uruchomił program diagnostyczny, ponieważ neuronowy nanosystem informował o niegroźnych zakłóceniach w receptorach optycznych.

— To się dobrze składa — stwierdził Quinn Dexter. — Chciałbym zaokrętować się na „Lady Makbet”. Marie powiedziała, że macie pozwolenie na przewóz pasażerów.

— Bo mamy.

— Świetnie. Więc ile za kabinę?

— Chcesz lecieć na Norfolk? — spytał Warlow. Receptory optyczne znów funkcjonowały prawidłowo, program diagnostyczny nie zdołał zlokalizować usterki.

— Jasne. — Quinn uśmiechnął się jeszcze szerzej. — Jestem agentem handlowym przedsiębiorstwa Dobson Engineering z Kulu. Wytwarzamy szereg podstawowych narzędzi rolniczych, lemiesze pługów, łożyska do kół w furmankach i tego typu rzeczy. Przeznaczone dla światów o niskim poziomie uprzemysłowienia.

— No tak, trudno w tej branży znaleźć lepszy rynek zbytu niż Lalonde — odparł Warlow, podkręcając basy w membranie, aby stworzyć złudzenie ironii.

— Niby tak, tylko że trzeba jeszcze poczekać z pięćdziesiąt lat, zanim Lalonde osiągnie jakikolwiek stopień uprzemysłowienia. Nie zdołałem przełamać oficjalnego monopolu, nawet z pomocą ambasady, zatem najwyższy czas zmienić klimat.

— Rozumiem. Zaczekaj chwilę. — Warlow otworzył kanał łączności z komputerem pokładowym kosmolotu, prosząc o połączenie z „Lady Makbet”.

— O co chodzi? — zapytał Joshua.

— Mamy klienta.

— Daj mi wizję — poprosił kapitan, kiedy Warlow skończył tłumaczyć.

Kosmonik zogniskował receptory optyczne na twarzy Quinna.

Uśmiech zdawał się przyrośnięty do ust agenta.

— Musi się spieszyć, skoro woli podróżować „Lady Makbet”, zamiast poczekać na firmowy statek — stwierdził Joshua. — Powiedz mu, że przelot w kapsule zerowej kosztuje czterdzieści pięć tysięcy fuzjodolarów.

Niekiedy Warlow żałował, że stracił zdolność wydawania prawdziwie żałosnego westchnienia.

— W życiu tyle nie zapłaci — zaoponował. Gdyby Joshua nie próbował zawsze zdzierać skóry z klientów, mogliby mieć znacznie więcej do roboty.

— Co z tego? — odparował Joshua. — Przecież możemy się potargować. A jak zapłaci? Potrzebujemy pieniędzy. Roztrwoniliśmy tyle szmalu na tej cholernej planecie, że niewiele zostało na koncie. Jeśli nie będziemy uważać, przyjdzie nam pobrać z sumy przeznaczonej na interesy na Norfolku.

— Za przelot na Norfolk w kabinie zerowej kapitan bierze teraz czterdzieści pięć tysięcy fuzjodolarów — rzekł Warlow na głos.

— W kabinie zerowej? — Quinn wyraźnie się zmartwił.

— Tak.

Spojrzał na Marie, która przyglądała się wszystkiemu z obojętną miną.

Warlow czekał cierpliwie, kiedy zamykały się wrota załadunkowe kosmolotu. Neuronowy nanosystem przekazywał mu w tle rozmowę pilota, który przygotowywał maszynę do startu.

— Nie chcę podróżować w kapsule zerowej — oświadczył Quinn z naciskiem.

— Jest nasz. Pięćdziesiąt pięć tysięcy za kabinę i podróż w czasie rzeczywistym — przekazał datawizyjnie Joshua.

— W takim razie obawiam się, że kabina będzie kosztować pięćdziesiąt pięć tysięcy — oznajmił Warlow niezdecydowanie.

— Żywność, środki jednorazowego użytku, utrzymanie systemów podtrzymania życia, wszystko to podnosi cenę.

— Tak, rozumiem. Bardzo dobrze, niech będzie pięćdziesiąt pięć tysięcy. — Quinn wyciągnął z kieszeni szortów dysk kredytowy Banku Jowiszowego.

— Jezu — rzeki datawizyjnie Joshua. — Ten facet ma rachunek na wydatki, którego pozazdrościłby mu królewicz z rodu Saldanów. Chwytaj szmal, zanim pójdzie po rozum do głowy, i pakuj go do McBoeinga. — Zamknął się kanał łączności z „Lady Makbet”.

Warlow wydobył z przegródki w pasie własny dysk kredytowy, po czym wręczył go Dexterowi.

— Witamy na pokładzie! — huknął.

16

„Oenone” zredukował i zogniskował pole dystorsyjne, zamykając za sobą terminal tunelu czasoprzestrzennego. Rozejrzał się z zaciekawieniem, używając swoich wielorakich zmysłów. Norfolk znajdował się w odległości stu sześćdziesięciu tysięcy kilometrów, na kadłub jastrzębia padały kontrastujące blaski dwóch gwiazd. Duchessa, czerwony karzeł odległy o dwieście milionów kilometrów, zalewała górny kadłub różową poświatą, rozjaśniając i przyciemniając krechy zawiłego purpurowego wzoru na błękitnym polipie. Diuk, gwiazda typu widmowego K2, rzucał z przeciwnej strony, z odległości stu siedemdziesięciu trzech milionów kilometrów, silne żółte światło na klimatyzowane gondole dopięte do ładowni „Oenone”.

Norfolk znalazł się już niemal dokładnie między dwiema gwiazdami tworzącymi układ podwójny. Lądy zajmowały zaledwie czterdzieści procent powierzchni planety, a tworzyły je olbrzymie wyspy wielkości od stu do stu pięćdziesięciu tysięcy kilometrów kwadratowych każda; do tego dochodziły niezliczone pomniejsze archipelagi. „Oenone” zawisł nad jedyną pręgą mroku, jaka jeszcze ciemniała nad planetą — zbliżająca się koniunkcja uwięziła noc w rozpiętym między biegunami wąskim półksiężycu, mierzącym na równiku około tysiąca kilometrów szerokości. Wyglądało to tak, jakby wycięto kawałek planety. Pogmatwane morza i zawiłe cieśniny skrzyły się, zależnie od półkuli, błękitem lub czerwienią, pasma chmur dzieliły się na białe i szkarłatne. W zasięgu promieni Diuka ląd jawił się zwyczajną mieszaniną brązów i zieleni, barw chłodnych i zachęcających, podczas gdy ziemie oświetlone przez Duchessę przybrały ciemny, cynobrowy odcień, pocięty miejscami czarnymi plisami, co dawało im wygląd wyjątkowo niegościnnej krainy.

Syrinx poprosiła centrum kontroli ruchu lotniczego o zezwolenie na wejście na orbitę parkingową. Gdy je otrzymała, „Oenone” popędził ku planecie w doskonałym nastroju, gawędząc wesoło z olbrzymim stadem jastrzębi. Trzysta siedemdziesiąt pięć tysięcy kilometrów nad równikiem brylantowy pierścień skrzył się delikatnie w międzygwiezdnej ciemności, w miarę jak światło dwóch gwiazd odbłyskiwało w zwierciadlanych panelach termozrzutu i wysuniętych miskach anten dwudziestu pięciu tysięcy statków kosmicznych.

Z początku nowo odkryty układ słoneczny nie wzbudzał zachwytu poszukiwaczy terrakompatybilnych planet. Kiedy w roku 2207 „Duke of Rutland”, statek zwiadowczy Rządu Centralnego, wynurzył się w systemie, wstępne wskazania czujników powiadomiły załogę o istnieniu sześciu planet, wyłącznie ziemskich.

Dwie z nich, Westmorland i Brenock, krążyły w odległości dwudziestu ośmiu milionów kilometrów od Duchessy, tworząc własny układ podwójny: obiegały wspólny środek masy, oddalone od siebie o pół miliona kilometrów. Pozostała czwórka: Derby, Lincoln, Norfolk i Kent okrążała Diuka. Wkrótce stało się oczywiste, że życie mogło się rozwinąć tylko na Norfolku, planecie posiadającej dwa księżyce, Argylla i Fife’a.

Już wtedy znacznie zaśmiecona przestrzeń międzyplanetarna zawierała siedem pasów asteroid, dwa duże i pięć małych, a także mnóstwo odłamków skalnych kursujących między gwiazdami, których pola grawitacyjne walczyły o materię. W układzie poruszała się również spora liczba komet oraz masy drobnych okruchow. Kosmolog ze statku zwiadowczego zażartował podobno, że układ nie wyodrębnił się jeszcze całkowicie z dysku protoplanetarnego.

Brak gazowego olbrzyma, z którego edeniści mogliby pozyskiwać He_3, był ostatnim argumentem przemawiającym przeciwko kolonizacji. Bez taniego źródła paliwa dla reaktorów termojądrowych, który znajdowałby się w pobliżu, miejscowy przemysł, głównie lotniczy, przynosiłby znikome dochody.

Świadoma tych ponurych perspektyw, załoga wprowadziła statek na orbitę wokół Norfolku, aby przeprowadzić obligatoryjne badania środowiska naturalnego i zasobów mineralnych planety.

Nie ulegało wątpliwości, że to niezwykły glob, na którym pory roku podporządkowane są raczej koniunkcji Diuka z Duchessą niż okresom gwiazdowym: podczas przesilenia zimowego — Norfolk znajdował się wówczas w odległości stu siedemdziesięciu trzech milionów kilometrów od większej, lecz chłodniejszej gwiazdy systemu — na planecie przeważał syberyjski krajobraz, podczas gdy w przesileniu letniem, w momencie równowagi między dwiema gwiazdami, noc całkowicie zanikała na rzecz iście śródziemnomorskiej idylli. W odróżnieniu od powszechnie spotykanych planet nie istniało tu geograficzne zróżnicowanie na strefy tropikalne i umiarkowane, jakkolwiek na biegunach zalegały małe czapy polarne. Każda pora roku następowała równocześnie na całej powierzchni planety. Organizmy autochtoniczne przystosowały się oczywiście do tych warunków, choć nie odnotowano gwałtowniejszych odchyleń od standardowych wzorców ewolucyjnych. Na Norfolku wykształciła się mniejsza niż gdzie indziej liczba ssaków, stworzeń morskich i owadów. Istoty latające nie migrowały przed nastaniem zimy, tylko zapadały w sen zimowy. I nie było w tym nic nadzwyczajnego. Rośliny bowiem kwitły i owocowały tylko wtedy, gdy mogły przez całe dwadzieścia trzy godziny i czterdzieści trzy minuty na dobę kąpać się równocześnie w żółtym i różowym świetle. Takich warunków środowiskowych nie dało się łatwo skopiować, nawet w habitatach edenistów, dlatego spotykane na Norfolku rośliny były wyjątkowe. A rzadkość zawsze bywa w cenie.

To ostatnie odkrycie sprawiło, że Angielski Stan Rządu Centralnego postanowił sfinansować misję rozpoznania ekologicznego. Po trzech miesiącach klasyfikowania miejscowych roślin pod względem ich toksyczności i smaku ekologowie na Norfolku doczekali się letniego przesilenia. I wówczas ekipa trafiła na przysłowiową żyłę złota.

„Oenone” zatrzymał się na orbicie trzysta siedemdziesiąt pięć tysięcy kilometrów nad ekscentrycznie zabarwioną powierzchnią planety, gdzie zawęził pole dystorsyjne, które od tej pory miało jedynie generować siłę ciężkości w toroidzie załogi i przechwytywać energię kosmiczną. Wśród najbliższych statków dostrzegało się przeważnie frachtowce adamistów — wielkie kuliste kształty, kiwające się ze stateczną gracją baletnicy; z rozłożonymi panelami termozrzutu wyglądały niczym dziwaczne, niezgrabne wiatraki. Tuż przed „Oenone” wisiał ogromny frachtowiec z fioletowym i zielonym kołem na kadłubie — znakiem przedsiębiorstwa Vasilkovsky Lines.

Jastrząb wciąż z ożywieniem rozmawiał z kamratami, kiedy Syrinx, Ruben, Oxley i Tulą wyruszali aeroplanem na Kesteven, jedną z większych wysp planety, położoną siedemset kilometrów na południe od równika. Stolicą wyspy był Boston, centrum handlowe zamieszkane przez sto dwadzieścia tysięcy dusz, usytuowane na styku dwóch łagodnych dolin. Cały obszar gęsto porastały lasy, przy czym mieszkańcy przerzedzili tylko puszczę, robiąc miejsce dla domów, wskutek czego dachy tonęły w maskującej zieleni. Syrinx dostrzegła kilka parków, a gdzieniegdzie wyrastające ponad drzewa szare iglice kościołów. Podmiejski aerodrom był w zasadzie rozległą trawiastą polaną, oddaloną o półtorej mili (na Norfolku nie stosowano systemu metrycznego) od krętych, zadrzewionych bulwarów Bostonu.

Oxley podchodził do lądowania z północnego zachodu, uważając, aby nie przelatywać nad samym miastem. Statkom powietrznym nie wolno było poruszać się nad Norfolkiem, pominąwszy maleńkie ambulanse i usługi latającego lekarza, a dziewięćdziesiąt procent wymiany handlowej z innymi planetami odbywało się w czasie letniego przesilenia; właściwie tylko wtedy nad planetą widywano kosmoloty. W konsekwencji mieszkańcy Norfolku reagowali trochę nerwowo na widok dwudziestopięciotonowych obiektów przecinających niebo nad dachami ich domów.

Na trawie lądowiska stało już ponad trzysta kosmolotów i aeroplanów jonowych. Oxley siadł w odległości niecałej mili od niewielkiego zespołu zabudowań, w których mieściły się biura administracji aerodromu i wieża kontroli ruchu lotniczego.

Kiedy ze śluzy wysunęły się składane schodki, Syrinx ujrzała w dali zielony pas drzew, a bliżej rowerzystę pedałującego zawzięcie wzdłuż szeregu kosmolotów; obok roweru biegł pies. Odetchnęła głęboko, smakując suche, trochę zakurzone powietrze o wyraźnym zapachu kwiatów.

— Miasto rozrosło się od mojej ostatniej wizyty — stwierdził Ruben z konsternacją.

— Podoba mi się ten staroświecki porządek. I dobrze, że wkomponowali się w las, zamiast go wycinać.

Ruben uniósł brwi ze zgrozą.

— Staroświecki, a to dobre! Lepiej nie powtarzaj tego tubylcom. — Odchrząknął. — I nie korzystaj zbyt często z więzi afinicznej w ich towarzystwie. Tutaj coś takiego uchodzi za grubiaństwo.

Syrinx zerknęła w stronę zbliżającego się rowerzysty. Był to chłopiec, może czternastoletni, z przewieszoną przez ramię skórzaną torbą.

— Będę pamiętała.

— To chrześcijanie, mają swoje zasady. A nas zdradza mimika.

— Chyba masz rację. Ale czy względy religijne osłabią nasze szansę na zdobycie towaru?

— Z pewnością nie. Tutejsze społeczeństwo wywodzi się od Anglików, a więc to ludzie, którym dobre maniery nie pozwalają kierować się uprzedzeniami. Przynajmniej publicznie. A skoro już o tym mówimy — zwrócił się do pozostałych trzech członków załogi — to nie wpychajcie im nic na siłę. Tutaj każdy lubi się łudzić, że żyje w poszanowaniu norm moralnych. Sami do was przyjdą, tylko poczekajcie.

— Kto, ja? — zapytała Syrinx z udawanym zdziwieniem.

Andrew Unwin podjechał do grupy stojącej przy lśniącym purpurowym aeroplanie, gdzie wyhamował ostro z przeraźliwym piskiem tylnego koła. Miał rudawą czuprynę i opaloną, pokrytą piegami twarz, na sobie zaś prostą, zapinaną na guziki koszulę z białej bawełny, której rękawy zawinął powyżej łokcia; zielone szorty podtrzymywał czarny pasek z grubej skóry z ozdobną mosiężną sprzączką. Nie dało się zauważyć na nim ani jednego nowoczesnego zapięcia. Chłopiec popatrzył na zgrabny kombinezon Syrinx, błękitny ze srebrną gwiazdą na epolecie.

— Pani jest kapitanem?

— Jak widać — odparła pogodnie.

Andrew Unwin miał kłopoty z zachowaniem powagi, kąciki ust wyginały mu się w powstrzymywanym z trudem uśmiechu.

— Pozdrowienia od dyrektora aerodromu, kapitanie… proszę pani. Przeprasza, że nie mógł powitać was osobiście, ale mamy tu akurat urwanie głowy.

— Tak, to się rzuca w oczy. Miło nam, że cię przysłał.

— Tata nie musiał mnie przysyłać. Pracuję tu tymczasowo jako urzędnik paszportowy — wyjaśnił, prostując się dumnie. — Mam przy sobie blok procesorowy. — Pogrzebał w torbie, co zdenerwowało psa, który zaczął szczekać i miotać się naokoło. — Mel, przestań! — krzyknął.

Syrinx podobało się, iż w wypełnieniu formalności pomaga im zwykły chłopiec: zbliża się do nieznajomych z zainteresowaniem i podziwem, pewnie nawet nie myśląc, że mogliby wyrządzić mu krzywdę. Świadczyło to o sielskim, pełnym ufności życiu na tym świecie. Widocznie adamiści umieli czasem zrobić coś jak należy.

Załoga wręczała chłopcu po kolei fleksy paszportowe, które wsuwał do szczeliny w bloku procesorowym. Urządzenie wydawało się już mocno przestarzałe; zdaniem Syrinx, ten model wyszedł z powszechnego użycia przynajmniej pięćdziesiąt lat temu.

— Interesy Drayton’s Import z Penn Street idą tak świetnie jak dawniej? — Ruben zapytał Unwina, szczerząc zęby w przyjacielskim uśmiechu.

Andrew obrzucił go pustym spojrzeniem, lecz już po chwili na jego chochlikowej twarzy pojawił się wyraz wesołości.

— Tak, firma wciąż tam się mieści. A co, był pan już kiedyś na Norfolku?

— Owszem, choć od tamtej pory upłynęło ładne parę lat — odrzekł Ruben.

— Wszystko w porządku! — Andrew zwrócił Syrinx fleks paszportowy. W tym czasie pies węszył przy jej butach. — Dziękuję pani, kapitanie. Witam na Norfolku. Mam nadzieję, że znajdziecie dobry towar.

— To miłe z twojej strony. — Syrinx rozkazała afinicznie psu uspokoić się, lecz stwierdziła zakłopotana, że zwierzę ją ignoruje.

Andrew Unwin patrzył na nich z wyczekiwaniem.

— Masz tu za fatygę — mruknął Ruben, wkładając coś do ręki chłopca.

— Dziękuję panu! — Zasrebrzyła się chowana do kieszeni moneta.

— Jak dostać się stąd do miasta? — spytał Ruben.

— Tam przy wieży czeka mnóstwo taksówek. Nie wyrażajcie zgody, jeśli ktoś zażąda więcej niż pięć gwinei. Po odprawie celnej możecie wymienić pieniądze w kantorze. — Mały kosmolot typu delta leciał nisko nad lądowiskiem, wysuwając podwozie; kompresory świszczały, dysze ustawiały się w pozycji pionowej. Andrew odwrócił się, żeby popatrzeć. — Jeśli szukacie noclegu, to chyba znajdziecie jeszcze wolne pokoje w hotelu Wheatsheaf. — Wskoczył na rower i popedałował w stronę lądującej maszyny.

Pies pognał za nim bez wahania.

Syrinx odprowadziła go rozbawionym spojrzeniem. Urzędnik kontroli paszportowej na Norfolku musiał być nie lada figurą.

— Ale jak się dostać do wieży? — zapytała Tulą z zakłopotaniem. Przesłaniała oczy przed złocistymi promieniami Diuka.

— Zgadujcie — rzekł Ruben wesoło.

— Pójdziemy pieszo — stwierdziła Syrinx.

— Doskonale, maleńka.

Oxley wrócił do aeroplanu, gdzie wygrzebał z szafek chlebaki z ich rzeczami osobistymi, nie zapominając oczywiście o podręcznej chłodziarce z próbkami atlantyckiej żywności. Po wyjściu przesłał technobiotycznemu procesorowi zakodowany rozkaz. Schody się złożyły, śluza zamknęła bezszelestnie. Tulą wzięła chłodziarkę i wszyscy ruszyli w kierunku białej wieży kontrolnej, która drżała w rozgrzanym powietrzu.

— O co mu chodziło z tym przepłacaniem taksówek? — spytała Syrinx. — Nie mają tu ujednoliconego taryfikatora?

Ruben zaczął chichotać. Objął Syrinx ramieniem.

— Kiedy mówisz o taksówce, pewnie masz na myśli te wygodne samochodziki, których adamiści używają na rozwiniętych planetach, z magnetycznym zawieszeniem i klimatyzacją.

Syrinx miała już odpowiedzieć twierdząco, lecz ostrzegły ją figlarne błyski w jego oczach.

— A czego tu używają?

Tylko ją przytulił i zaśmiał się głośno.

* * *

Most niebiański powrócił w pełnej krasie. Louise Kavanagh wędrowała po łąkach należących do majątku Cricklade wraz z siostrą Genevieve i obie zadzierały głowy w zachwycie. Od tygodnia co rano, kiedy wstawał Diuk, wychodziły wcześnie z domu, aby popatrzeć, jak most urósł w czasie nocy Duchessy.

Nad zachodnim horyzontem gorzała ogromna ciemnoczerwona zorza, którą wylewała na niebo Duchessa, kryjąc się za wzgórzami, lecz wysoko w górze skrzyły się i lśniły orbitujące statki. Migotliwe iskierki rubinowego światła pędziły w przestworzach tak bardzo ściśnięte, że tworzyły niemal jednolitą obręcz, tęczę z czerwonych cekinów. Nad wschodnim widnokręgiem, gdzie wstawał Diuk, błyszczał podobny łuk, ten jednak był z czystego złota. Patrząc ku północy, nad falistymi pagórkami hrabstwa Stoke wisiała nisko obręcz — nie tak promienna jak dwa łuki nad wschodnim i zachodnim horyzontem, gdzie kąt odbicia światła był najbardziej korzystny, ale jednak widoczna w dziennych promieniach Diuka.

— Szkoda, że nie mogą zostać na zawsze — rzekła Genevieve tęsknym głosem. — Lato to naprawdę cudowna pora roku. — Miała dwanaście lat (wedle ziemskiej rachuby), wysmukłą figurę, owalny zarys twarzy i brązowe, ciekawe świata oczy. Po matce odziedziczyła ciemne włosy, które spadały kaskadą do połowy pleców, jak na córkę właściciela dóbr ziemskich przystało. Włożyła bladoniebieską sukienkę w białe groszki z szerokim koronkowym kołnierzem, długie, białe skarpety i granatowe sandałki z błyszczącej skóry.

— Gdyby nie zima, nie byłoby mowy o lecie — odpowiedziała Louise. — Cały rok wyglądałby tak samo… Na co byśmy czekały?

Tam, wysoko, takich światów jest wiele. — Spojrzały razem na wstęgę statków kosmicznych.

Louise była starszą siostrą Genevieve, przyszłą dziedziczką posiadłości Cricklade, w której obie mieszkały. Szesnastoletnia, wyższa od Genevieve o dobre piętnaście cali, swoje odrobinę jaśniejsze włosy potrafiła rozpuścić do samych bioder. Siostry były podobne, obie miały małe noski i wąskie oczy, chociaż kości policzkowe Louise rysowały się wyraźniej, odkąd pozbyła się pokładów dziecięcego tłuszczu. Była dumna ze swej białej cery, jakkolwiek jej policzki pozostały żenująco zaróżowione, jak u robotnika w polu.

Dziś rano ubrała się w prostą kanarkową sukienkę. Dziw nad dziwy, ale w tym roku matka pozwoliła jej — nareszcie! — na głębszy prostokątny dekolt w niektórych sukienkach, chociaż brzeg spódnicy wciąż musiał sięgać daleko poniżej kolan. Głębokie dekolty pokazywały wszystkim jej powabne wdzięki. Tego lata nie było w hrabstwie Stoke młodzieńca, który by nie obejrzał się za nią dwa razy przy spotkaniu.

Louise nic sobie nie robiła z tego, że jest w centrum uwagi.

Już od dnia narodzin przyzwyczajała się do tej sytuacji. Ród Kavanaghów wiódł prymat na Kesteven, stanowił bowiem ogniwo w łańcuchu elitarnych, potężnych rodzin magnackich, które — jeśli tylko działały wspólnymi siłami — ze względu na swą zamożność wywierały większy wpływ na życie tutejszych społeczności niż jakiekolwiek zebrania rad regionalnych. Louise i Genevieve wchodziły w skład armii krewniaków zarządzających Kesteven niby dobrami lennymi. Ponadto Kavanaghów łączyły więzy krwi z wywodzącą się z brytyjskich Windsorów królewską dynastią Mountbattenów, z której książę ofiarował się stać na straży konstytucji planety. Aczkolwiek Norfolk zasiedliła ludność rdzennie angielska, to jednak tutejsza struktura społeczna czerpała wzory nie z republiki federalnej Rządu Centralnego, która założyła kolonię przed czteroma wiekami, lecz z szesnastowiecznej Brytanii.

Roland, wuj Louise, najstarszy z szóstki dzieci jej dziadka, gospodarzył na dziesiątej części ziem uprawnych na wyspie. Sam majątek Cricklade zajmował przeszło sto pięćdziesiąt tysięcy akrów — obejmował pola, łąki i lasy, a nawet całe wioski, dając zatrudnienie tysiącom robotników, którzy harowali przy zbiorach, karczowaniu drzew i pielęgnacji gajów różanych, paśli trzody i stada ptactwa domowego. Trzysta rodzin uprawiało również poletka dzierżawione w obrębie rozległej majętności. Rzemieślnicy z całego hrabstwa Stoke utrzymywali się z zaspokajania potrzeb Cricklade. Dodatkowo, rzecz oczywista, majątek posiadał udziały większościowe w miejscowej rozlewni.

Louise stanowiła najlepszą partię na całej wyspie Kesteven.

I świetnie się czuła w tej roli: ludzie okazywali jej zawsze szacunek, wyświadczając chętnie wszelkiego rodzaju przysługi jedynie w zamian za jej wstawiennictwo.

Sam dwór Cricklade był wspaniałą, dwupiętrową rezydencją z szarego kamienia ze stujardowym frontem. Wysokie, ozdobione kamiennymi słupkami okna zwracały się na rozległą połać trawników, zagajników i sadów obwiedzionych murkami. Granicę terenów przyległych do dworu wyznaczała aleja wysadzana cedrami, poddanymi takim modyfikacjom genetycznym, aby mogły wytrzymać długi norfolski rok i szczególne, podwójne bombardowania fotonów. Trzystuletnie drzewa osiągnęły kilkaset stóp wysokości.

Louise uwielbiała te majestatyczne, starożytne olbrzymy; ich kształtne, ułożone warstwami konary fascynowały pewną tajemniczością, której brakowało mniejszym, rodzimym odpowiednikom ziemskich sosen. Stanowiły cząstkę jej dziedzictwa, na zawsze utraconego pomiędzy gwiazdami, kierując marzenia dziewczyny ku romantycznej przeszłości.

Wybieg dla koni, gdzie spacerowały siostry, leżał za cedrami na zachód od rezydencji, zajmując większą część łagodnego stoku.

Dołem płynął strumień uchodzący do pełnego pstrągów jeziorka.

Tu i ówdzie stały przeszkody dla tresowanych zwierząt, od tygodni nie używane z powodu krzątaniny związanej z nadchodzącymi zbiorami. Letnie przesilenie wiązało się na Norfolku ze wzmożoną pracą, Cricklade ogarnia) wtedy istny szal przygotowań do zbiorów dojrzałych róż.

Gdy wreszcie znużył je widok statków kosmicznych, udały się nad wodę. Po wybiegu spacerowało kilkanaście wierzchowców o rdzawej sierści, podskubując kępy traw. Trawa na Norfolku przypominała ziemską, źdźbła miały okrągły przekrój, a w czasie letniej koniunkcji na czubkach pojawiały się malusieńkie białe kwiatuszki. Louise nazwała je w dzieciństwie gwiezdnymi koronkami.

— Ojciec poprosi chyba Williama Elphinstone’a, aby pomagał panu Butterworthowi w zarządzaniu majątkiem — rzekła filuternie Genevieve, gdy zbliżyły się do butwiejącego płotka, który ogradzał wybieg.

— Ojciec postąpi bardzo mądrze — odpowiedziała Louise z poważną miną.

— Jak to?

— William będzie musiał nauczyć się zarządzać posiadłością od strony praktycznej, jeśli ma przejąć Glassmoor Hali, a nie znajdzie nigdzie lepszego nauczyciela niż pan Butterworth. W ten sposób Elphinstone’owie zaciągają u ojca dług wdzięczności, a mają liczne koneksje wśród farmerów na wyspie.

— William będzie u nas przez dwa sezony, bo tyle zwykle trwa nauka.

— To prawda.

— I ty tu będziesz.

— Genevieve Kavanagh, powściągnij natychmiast ten swój jaszczurczy język!

Genevieve pląsała po trawie.

— Jest przystojny, bardzo przystojny! — śmiała się. — Widziałam, jak na ciebie patrzy, zwłaszcza gdy jesteś w tych sukienkach balowych. — Nakreśliła dłońmi obrys piersi.

Louise zachichotała.

— Ty głuptasku, chyba ci zupełnie odbiło. Nie jestem zainteresowana Williamem.

— Naprawdę?

— Owszem, lubię go i mam nadzieję, że zostaniemy przyjaciółmi. Ale nic więcej. Bądź co bądź, jest ode mnie o pięć lat starszy.

— A ja myślę, że jest cudowny.

— Więc możesz go sobie wziąć.

Genevieve zmarkotniała.

— Mnie nie zaproponują nikogo dostojnego. Przecież to ty odziedziczysz fortunę. Matka rozkaże mi wyjść za mąż za jakiegoś trolla z niezamożnej rodziny, jestem tego pewna.

— Matka nie będzie nam rozkazywać, kogo mamy poślubić.

Mówię serio, Genny, nie będzie.

— Nie bujasz?

— Nie — odparła Louise, choć nie była tego taka pewna. Bo prawdę powiedziawszy, nie było dla niej w Kesteven zbyt wielu odpowiednich kandydatów na męża. Cóż za okropność: jej mąż powinien mieć tę samą pozycję społeczną, lecz ktoś równie jak ona majętny mieszkałby we własnej posiadłości, a zatem musiałaby się wyprowadzić z domu. A przecież tylko w Cricklade czuła, że naprawdę żyje. Tutaj było cudownie nawet w ciągu długich zimowych miesięcy, kiedy opustoszałą ziemię pokrywała kołdra śniegu, sosny na okolicznych wzgórzach stały ogołocone z liści, a ptaki spały zagrzebane głęboko w białym puchu. Przerażała ją myśl o opuszczeniu tego miejsca. Wobec tego komu miała oddać rękę? Zapewne rodzice często o tym rozmawiali, a także jej ciotki i wujkowie, jakżeby inaczej.

Wolała nie myśleć o wyniku ich dociekań. Pocieszała się nadzieją, że dadzą jej listę, a nie ultimatum.

W pewnej chwili dostrzegła motyla: na źdźble trawy wygrzewał się czerwony, genetycznie zmodyfikowany admirał. Mógł cieszyć się większą swobodą niż ona, uświadomiła sobie ze smutkiem.

— To znaczy, że wyjdziesz za mąż z miłości? — spytała Genevieve ze łzami w oczach.

— Tak, wyjdę za mąż z miłości.

— Wspaniale. Też bym chciała być taka odważna.

Louise wsparła ręce na najwyższej żerdzi ogrodzenia, patrząc na bulgoczącą rzeczkę. Na nadbrzeżnych skarpach rozpleniły się niezapominajki, których niebieskie kwiecie wabiło roje motyli. Jeden z pradawnych panów Cricklade rozsiał na swoich włościach setki gatunków, które kwitły co roku, zalewając sady i ogrody pstrymi, arlekińskimi kolorami.

— Wcale nie jestem odważna, tak sobie tylko marzę. A wiesz, o czym w szczególności?

— Nie. — Genevieve pokręciła głową z roziskrzonymi oczyma.

— Marzę o tym, żeby ojciec pozwolił mi wyruszyć w podróż, zanim spadną na mnie rodzinne obowiązki.

— Do Norwich?

— Nie, nie do stolicy. To takie samo miasto jak Boston, tylko większe. Poza tym i tak będę tam kończyć szkołę. Nie, ja chcę podróżować po innych światach, zobaczyć, jak tam żyją ludzie.

— Rany! Podróż statkiem kosmicznym, niesamowity pomysł!

Ja też mogę polecieć? Proszę!

— Jeśli ja polecę, to i tobie, kiedy dorośniesz, ojciec musi pozwolić. Inaczej byłoby to niesprawiedliwie.

— On mi nigdy nie pozwoli. Nie mogę nawet chodzić na tańce.

— Ale jakoś uciekasz niani i patrzysz na tańczących.

— A pewnie!

— No, widzisz.

— Nigdy mi nie pozwoli.

Louise roześmiała się na dźwięk zbolałego tonu siostry.

— To przecież tylko marzenie.

— Ale ty zawsze spełniasz swoje marzenia. Jesteś taka mądra, Louise.

— Nie zamierzam zmieniać świata — rzekła na wpół do siebie. — Chcę tylko gdzieś się stąd ruszyć, choć raz. Wszystko tu takie poukładane, regulaminowe. Czasami mam wrażenie, że już przeżyłam swoje życie.

— William może cię stąd zabrać. Poprosi o podróż poślubną na inną planetę. Ojciec mu nie odmówi.

— Och! Ty bezczelny, mały urwisie! — Zamachnęła się leniwie na siostrę, lecz Genevieve odskoczyła prędko na bezpieczną odległość.

— Podróż poślubna, podróż poślubna! — skandowała Genevieve tak głośno, że nawet konie podnosiły łby. — Louise udaje się w podróż poślubną! — Zebrała spódniczkę i pobiegła, przebierając długimi, szczupłymi nóżkami nad okrytą kwieciem trawą.

Louise puściła się za nią w pogoń. Obie chichotały i piszczały, strasząc z rozbawieniem motyle dzikimi pląsami.

* * *

Kiedy po ostatnim skoku w obręb układu planetarnego „Lady Makbet” wyszła w jednym kawałku z terminalu, z piersi Joshuy wyrwało się ciche westchnienie ulgi. Lot z Lalonde przypominał koszmarny sen.

Od samego początku Joshua nie darzył Quinna Dextera ani sympatią, ani zaufaniem. Intuicja podpowiadała mu, że coś jest stanowczo nie tak z tym facetem, choć w sposób niemożliwy do uchwycenia. Życie zdawało się zamierać w kabinie, kiedy on się pojawiał. A jeszcze to jego dziwaczne zachowanie: nie okazywał żadnej błyskotliwości, żadnego wyczucia w toku rozmowy, jakby jego reakcje następowały z dwusekundowym opóźnieniem względem rzeczywistości.

Na dobrą sprawę, gdyby Joshua spotkał się z nim osobiście na kosmodromie na Lalonde, zapewne nie przyjąłby go jako pasażera bez względu na to, ile pieniędzy zgromadził na swoim dysku kredytowym. Cóż, stało się i koniec. Na szczęście Dexter większość czasu spędzał samotnie w swej kabinie w module C, wychodząc jedynie na posiłek albo do łazienki. W takim zachowaniu można było jeszcze doszukać się odrobiny racjonalności. Zaraz jednak po wejściu na pokład obrzucił lite grodzie nerwowym, podejrzliwym spojrzeniem, mówiąc:,Napomniałem już, ile mechanizmów jest na statku kosmicznym”.

Zapomniał? Joshua nie mógł wyjść ze zdumienia. Czy można zapomnieć, jak wygląda statek?

Najbardziej go dziwiły niezdarne ruchy Quinna Dextera w stanie nieważkości. Joshua skłonny byłby przypuszczać, że ten człowiek nigdy nie latał w kosmosie. Rzecz nieprawdopodobna, skoro podróżował po planetach jako agent handlowy — agent, w którego oczach odbijał się wiecznie strach, w dodatku nie wyposażony w neuronowy nanosystem! Kilka razy Joshua przy u ważył, jak Quinn wzdryga się przy metalicznych dźwiękach dobiegających z urządzeń modułu czy też w czasie przyspieszenia przy zgrzytach konstrukcji pracującej.

Oczywiście, biorąc pod uwagę wybryki „Lady Makbet”, ten aspekt zachowania Dextera można było jeszcze zrozumieć. Joshua sam doświadczył wielu paskudnych chwil podczas podróży. Wydawało się, że nie ma na statku systemu, który by nie uległ jakiemuś uszkodzeniu, odkąd opuścili orbitę Lalonde. To, co miało być prostym, czterodniowym lotem, przeciągnęło się niemal do tygodnia, gdy załoga zmagała się ze spadkami mocy, zanikami sygnałów, awariami siłowników i dziesiątkami pomniejszych irytujących usterek.

Joshua bał się myśleć, co będzie, kiedy przedstawi inspektorom z Komisji Astronautycznej dziennik pokładowy. Pewnie każą poddać statek kapitalnemu remontowi. Przynajmniej działały węzły modelujące, choć i po nich spodziewał się najgorszego.

Przesłał do komputera nawigacyjnego datawizyjne instrukcje rozłożenia paneli termozrzutu i wysunięcia masztów z czujnikami.

Natychmiast rozbrzmiały mu w głowie doniesienia o nieprawidłowościach. Jeden z paneli otworzył się tylko do połowy, a trzy maszty utknęły w swych wnękach.

— Jezu! — warknął.

Reszta załogi szemrała, zapięta w pasach na lewo i prawo od Joshuy.

— Myślałem, że naprawiłeś te pieprzone panele! — krzyknął na Warlowa.

— Bo naprawiłem! — rozległa się głośna odpowiedź. — Jeśli jesteś taki mądrala, załóż skafander i sam to sobie obejrzyj.

Joshua przetarł dłonią czoło.

— Zobacz, co da się zrobić — rzekł ponuro. Warlow wymruczał coś niezrozumiale, po czym rozkazał odpiąć się pasom. Ruszył w stronę otwartej grodzi. Ashly Hanson wyswobodził się w ślad za kosmonikiem, aby mu pomóc.

Ze sprawnych masztów zaczęły napływać informacje zbierane przez czujniki. Komputer pokładowy namierzał położenie sąsiednich gwiazd, aby precyzyjnie określić obecną pozycję statku.

Norfolk, oświetlony z dwóch źródeł, był niezwykle mały, jak na terrakompatybilną planetę. Joshua nie miał jednak czasu się nad tym zastanawiać, ponieważ czujniki poinformowały go nagle, że kadłub omiatają laserowe impulsy radarowe, a „Lady Makbet” dostała się w obręb pola dystorsyjnego jastrzębia.

— Chryste, co znowu? — zapytał, lecz w tym samym momencie ukazały się w jego myślach astronawigacyjne koordynaty statku. Skok translacyjny wyrzucił „Lady Makbet” w odległości dwustu dziewięćdziesięciu kilometrów od Norfolka, daleko poza strefą dozwolonego wyjścia. Jęknął głośno i czym prędzej rozkazał antenie telekomunikacyjnej nadać kod rozpoznawczy. Inaczej statki Sił Powietrznych Konfederacji patrolujące przestrzeń wokół Norfolku mogłyby potraktować „Lady Makbet” jako tarczę strzelniczą.

Norfolk tym się wyróżniał spośród innych terrakompatybilnych planet, że nie posiadał własnej sieci platform strategicznoobronnych. Lokalny przemysł nie korzystał z zaawansowanych technologii, na orbicie nie było żadnych osiedli asteroidalnych, a w konsekwencji potencjalni złodzieje nie mieli tu czego szukać. Ochronę przed statkami piratów i najemników uważano za zbyteczną, z wyjątkiem dwóch tygodni każdego roku, kiedy to zewsząd przybywały frachtowce po ładunek „Norfolskich Łez”.

Gdy na planecie zbliżał się czas letniego przesilenia, do ochrony statków handlowych przystępował dywizjon 6 Floty Sił Powietrznych Konfederacji opłacany z kasy miejscowego rządu. Załogom podobała się taka służba, bo kiedy frachtowce odlatywały, oni dostawali krótki urlop, a na planecie podejmowano ich iście po królewsku; każdy dostawał buteleczkę „Norfolskich Łez” w prezencie od wdzięcznego rządu.

Serwomechanizmy poruszające główną anteną telekomunikacyjną „Lady Makbet” wykonały niepełny obrót i stanęły. Na schemacie, który komputer pokładowy przesłał datawizyjnie do mózgu Joshuy, pojawiły się komunikaty o przerwach w zasilaniu.

— Cholera jasna, nie wierzę! Sara, zrób coś z tą przeklętą anteną! — Kątem oka dostrzegł, że włączyła konsolę przy fotelu.

Za pośrednictwem anteny dookółnej wyemitował kod rozpoznawczy „Lady Makbet”.

Kiedy oba statki połączył kanał radiowy, z konsoli do neuronowego nanosystemu Joshuy popłynął datawizyjny przekaz.

— Tu okręt Sił Powietrznych Konfederacji „Pestravka”. Wynurzyliście się poza strefami dozwolonego wyjścia tej planety. Potrzebujecie pomocy?

— Dziękuję, „Pestravka”, ale nie — przesłał Joshua w odpowiedzi. — Mamy kilka drobnych usterek. Przepraszam, jeśli napędziłem wam strachu.

— Czego dotyczą usterki?

— Błędnych wskazań czujników.

— Przecież łatwo je wykryć. Nie powinniście wchodzić w głąb jkładu planetarnego bez dokładnych informacji nawigacyjnych.

— Chrzań się — mruknął Melvin Ducharme ze swojego fotela.

— Dopiero teraz udało się określić wielkość błędu — odparł Joshua. — Aktualizujemy dane.

— Co z waszą główną anteną telekomunikacyjną?

— Przeciążony serwomechanizm, na liście do wymiany.

— Wysuńcie zapasową.

Sara prychnęła ze zniecierpliwieniem.

— Jeśli chce, mogę w niego wycelować maser. Jak dostanie dupie, zaraz się uspokoi.

— Już wysuwam, „Pestravka”. — Joshua spiorunował ją spojzeniem.

Modlił się w duchu, gdy pęk srebrzystych żeberek drugiej anteny otwierał się niczym kielich kwiatu, wychodząc z ciemnego kadłuba statku. Antena ustawiła się w kierunku jastrzębia.

— Kopię incydentu wysyłam do norfolskiego biura Komisji Astronautycznej — kontynuował oficer z „Pestravki”. — Z zaleceniem sprawdzenia certyfikatów „Lady Makbet”.

— Wielkie dzięki, „Pestravka”. Czy wolno nam skontaktować się z wieżą kontroli lotów i poprosić o wektor zbliżenia? Nie chciałbym zostać ostrzelany za brak zgody.

— Nie przeciągaj struny, Calvert, bo możemy przez dwa tygodnie bez pośpiechu przeglądać, co wieziecie w ładowniach.

— Wygląda na to, że twoja sława cię poprzedza, Joshua — rzekł Dahybi Yadev, gdy „Pestravka” przerwała połączenie.

— Oby tylko nie dotarła na powierzchnię planety — dorzuciła Sara.

Joshua skierował antenę na satelitę kontroli lotów cywilnych i otrzymał zezwolenie na wejście na orbitę parkingową. Ożyły trzy silniki termojądrowe „Lady Makbet”; wyrzucając w przestrzeń długie strumienie mglistej plazmy, pchnęły statek z przyspieszeniem 0,1 g w stronę kolorowej planety.

* * *

Do pustej krainy Quinna Dextera docierały skrawki światła w towarzystwie cichych, zgrzytliwych dźwięków. Jakby strugi świetlistego deszczu siekły po nim przez szczeliny z zewnętrznego wszechświata. Jedne lśniące wiązki migotały w oddali, inne przenikały go na wskroś. Ilekroć tak się działo, zawsze widział obrazy, jakie z sobą niosły.

Łódź. Jedna z tych rozklekotanych kryp handlowych na Quallheimie, niewiele lepsza od tratwy. Pędziła w dół rzeki.

Drewniane budynki miasta. Durringham w strugach deszczu.

Dziewczyna.

Znał ją. Marie Skibbow, naga, przywiązana sznurem do łóżka.

Jego serce waliło w ciszy.

— Tak — odezwał się czyjś głos. Słyszał go już kiedyś na leśnej polanie, ów głos wychodzący z Nocy. — Wiedziałem, że ci się spodoba.

Marie szarpała się z więzami. Miała jędrne i gibkie ciało, dokładnie takie, jak sobie wcześniej wyobrażał.

— Co byś z nią zrobił, Quinn?

Co by z nią zrobił? Czego by nie zrobił z tak wyjątkowym ciałem. Ach, jakżeby pod nim cierpiała!

— Cholera, Quinn, jesteś odrażający. Ale i niezwykle użyteczny.

Energia wzbierała gwałtownie w jego wnętrzu i oto powstał fantom, aby nałożyć się na obraz rzeczywistości. Wyobrażenie Quinna o fizycznej postaci, jaką mógłby przybrać Boży Brat, gdyby postanowił objawić się cieleśnie w świecie ludzi. Straszną miałby posturę, ciało zdolne do cudownych bestialstw, stokroć bardziej wyrafinowanych niż te, które Quinn poznał w sekcie.

Strumienie czarodziejskich mocy sięgnęły triumfalnie szczytów, otwierając szczelinę do straszliwej, ziejącej za nim pustki, dzięki czemu ktoś nowy wyszedł i opętał Marie, gdy dziewczyna z płaczem błagała o zmiłowanie.

— Właź z powrotem, Quinn.

Obrazy znów się sprowadziły do banalnych, ulotnych smug migotliwego światła.

— Ty wcale nie jesteś Jasnym Bratem! — wrzasnął Quinn w nicość. Czując się zdradzony, zawrzał gniewem, który wyostrzył jego zmysły: światło pojaśniało, dźwięki zabrzmiały wyraźniej.

— Oczywiście, że nie. Jestem czymś znacznie gorszym, Quinn.

Gorszym od twojego mitycznego diabła. Mam na myśli nas wszystkich.

W więziennym wszechświecie buchnął śmiech, sprawiając mu ból.

Czas biegł tu zupełnie inaczej…

Kosmolot.

Statek kosmiczny.

Niepewność. Quinn doznawał wrażenia, jakby wzbierała w nim bez opamiętania. Urządzenia elektryczne, na których musiał teraz polegać, nie znosiły bliskości jego anormalnego ciała, a gdy delikatne przyrządy jeden po drugim odmawiały posłuszeństwa, niepewność zaczęła zamieniać się w strach. Cały drżał, próbując rozpaczliwie poskromić strumienie egzotycznej energii, które przenikały go do szpiku kości.

Nie jest wszechmocna, uświadomił sobie Quinn. Ta rzecz kontrolująca jego ciało również podlegała ograniczeniom. Resztkami umysłu chłonął szczątki światła, koncentrując się na dostrzeżonych obrazach, na podsłuchanych słowach. Obserwując i czekając.

Szukając zrozumienia.

* * *

Boston wydał się Syrinx najurokliwszym z miast, jakie odwiedziła w czasie swych czternastoletnich podróży po Konfederacji, włączając w to rajskie enklawy w krążących wokół Saturna habitatach, gdzie się urodziła. Każdy budynek wzniesiono tu z kamienia, przy czym grube ściany nie dopuszczały z zewnątrz gorącego powietrza w czasie długiego lata, a chłodu w czasie równie długiej zimy. Większość z nich miała jedno piętro, choć spotykało się też większe, dwupiętrowe, nieodłącznie z obwiedzionym sztachetkami ogródkiem z przodu i rzędami stajen z tyłu. Po kamieniach pięły się ziemskie kapryfolia i bluszcze, większość ganków stroiły wiszące kosze wielobarwnego kwiecia. Wszędzie kładziono strome dachy, aby nie runęły pod ciężarem śniegu; szare łupkowe dachówki sąsiadowały ze smoliście czarnymi panelami baterii słonecznych, tworząc miłe dla oka geometryczne wzory. Mieszkania ogrzewano drewnem, wskutek czego nad ścianami szczytowymi wyrastały lasy kominów o wylotach z czerwonej gliny nakrytych ozdobnymi kapturkami. Każdy prywatny, publiczny i gospodarczy budynek miał tu swój niepowtarzalny charakter, a więc coś niespotykanego na światach, gdzie królowały wytwórnie prefabrykatów. Wzdłuż szerokich, brukowanych ulic stały w równych odstępach żeliwne latarnie. Syrinx dopiero po chwili uprzytomniła sobie, że skoro na planecie nie ma mechanoidów ani serwitorów, każdą granitową kostkę musiała ułożyć ręka człowieka — ileż to kosztowało czasu i wysiłku! Przy chodnikach biegły szpalery drzew, głównie norfolskich odpowiedników sosen, choć tu i ówdzie widywało się poddane genetycznym zabiegom odmiany wiecznie zielonych roślin ziemskich.

W ruchu ulicznym uczestniczyły w zasadzie tylko rowery, trójkołowe skutery (bardzo nieliczne, kierowane zazwyczaj przez dorosłych), konie oraz ciągnięte przez nie powozy i furmanki. Syrinx zauważyła też, aczkolwiek tylko na obrzeżach miasta, kilka należących do farmerów elektrycznych furgonów.

Po odprawie celnej, dokładniejszej niż kontrola paszportowa, odnaleźli postój powozów konnych przy wieży aerodromu. Syrinx uśmiechnęła się wesoło, a Tulą jęknęła zniechęcona. Na szczęście wybrana przez nich taksówka miała dobre resory, co zapewniło im w miarę wygodną podróż do miasta. Skorzystali z rady Unwina i wynajęli pokoje w Wheatsheaf, zajeździe położonym na tym samym brzegu rzeki, na którym rozłożyło się miasto.

Kiedy już się rozpakowali i zjedli na dziedzińcu lekki posiłek, Syrinx i Ruben wyruszyli powozem na Penn Street.

Ruben z przyjemnością przyglądał się paradnym sznurom pieszych i pojazdów. Nietrudno było dostrzec w tłumie załogi statków kosmicznych: ubrania z syntetycznych tkanin wyglądały niezwykle blado w porównaniu ze strojami mieszkańców miasta. Latem bostończycy preferowali jasne kolory i fantazyjne kroje. Tego roku wśród młodzieńców królowały wielobarwne kamizelki, podczas gdy dziewczęta nosiły marszczone bawełniane spódniczki w duże okrągłe wzory (zawsze zakrywały kolana, co Ruben zauważył z rozczarowaniem). Miał wrażenie, jakby cofnął się przed erę lotów kosmicznych, choć prawdopodobnie w żadnej epoce historycznej na Ziemi nie było tak czysto.

— Penn Street, szefie! — krzyknął woźnica, kiedy powóz skręcił w uliczkę biegnącą równolegle do koryta rzeki Gwash. Była to handlowa dzielnica miasta z licznymi przystaniami i ciągiem stojących za nimi przestronnych magazynów. Po raz pierwszy spotkali tu elektryczne ciężarówki. Na drugim końcu zakurzonej drogi widać było kolejową stację rozrządową.

Ruben omiatał wzrokiem długie rzędy magazynów, tętniące życiem place i biura, czując na sobie świdrujące spojrzenie Syrinx.

Drwiące myśli zaczęły się wdzierać do jego umysłu. Mało tego, że firma Drayton’s Import miała swą siedzibę na Penn Street, to jeszcze cała ulica do niej należała. Nazwa przedsiębiorstwa widniała na wszystkich tabliczkach na murach zabudowań.

— Gdzie teraz, szefie? — zapytał woźnica.

— Do siedziby firmy — odparł Ruben. Ostatnim razem, kiedy tu zawitał, Drayton’s Import składał się jedynie z niewielkiego biura w wynajętym magazynie.

Siedziba firmy okazała się budynkiem wciśniętym między dwa składy po nabrzeżnej stronie ulicy. Łukowe okna zwracały uwagę ozdobnymi żelaznymi wykończeniami, a na ścianie obok podwójnych drzwi wisiała duża, wypucowana do połysku mosiężna tabliczka. Powóz zatrzymał się u podnóża kręconych kamiennych schodów.

— Zdaje się, że stary Dominie Kavanagh ma się całkiem nieźle — rzekł Ruben, kiedy wychodzili z dorożki. Wręczył woźnicy gwineę i sześciopensówkę napiwku.

Spojrzenie Syrinx mogłoby teraz przeciąć diament.

— Stary Dominie, mało kto mu dorówna. Szkoda, że nie mamy więcej czasu, on zna w mieście każdą knajpę. — Ruben zastanawiał się, komu właściwie miały dodać otuchy te chojrackie słowa.

— Kiedy tak naprawdę tu byłeś? — spytała Syrinx w poczekalni.

— Piętnaście, może dwadzieścia lat temu — odparł z niezdecydowaniem. Wiedział tylko, że od tamtej chwili minęło sporo czasu. Najgorsze, że Dominie był mniej więcej w jego wieku. Ale cóż poradzić, gdy jest się w załodze jastrzębia? — pomyślał. Każdy dzień jak poprzedni, wszystkie zlane w jedno. Skąd mam wiedzieć, w którym roku tu byłem?

Poczekalnia pokryta była czarnobiałą marmurową posadzką, a naprzeciwko wejścia pięły się w górę szerokie schody. Dziesięć jardów od drzwi siedziała za biurkiem młoda kobieta, obok niej stał lokaj w liberii.

— Chciałbym się spotkać z Dominikiem Kavanaghem — zwrócił się do niej Ruben swobodnie. — Niech mu pani po prostu powie, że Ruben zawitał do miasta.

— Przykro mi, sir — odparła. — Nie sądzę, żeby pracował u nas Kavanagh o tym imieniu.

— Przecież jest właścicielem Drayton’s Import — zdziwił się Ruben.

— Właścicielem tego przedsiębiorstwa jest Kenneth Kavanagh, sir.

— Aha.

— Możemy się z nim zobaczyć? — wtrąciła Syrinx. — Przyleciałam aż z Ziemi.

Kobieta przesunęła spojrzenie po błękitnym kombinezonie ze srebrną gwiazdą.

— W jakiej sprawie, pani kapitan?

— W tej samej, co inni. Szukam towaru.

— Zapytam, czy pan Kenneth jest u siebie. — Kobieta podniosła słuchawkę z masy perłowej.

Osiem minut później wprowadzono ich do gabinetu Kennetha Kavanagha na drugim piętrze. Połowę ściany zajmowało duże łukowe okno z widokiem na rzekę. Po gładkiej, czarnej wodzie z łabędzim dostojeństwem pływały szerokie barki.

Kenneth Kavanagh okazał się barczystym, dochodzącym czterdziestki mężczyzną w gustownym ciemnoszarym garniturze, białej koszuli i czerwonym jedwabnym krawacie. Kruczoczarne, wypomadowane włosy zaczesał do tyłu.

Syrinx nie poświęciła mu zbytniej uwagi, ponieważ w gabinecie obecny był jeszcze jeden mężczyzna — dwudziestokilkuletni młodzieniec z płaską, kwadratową twarzą i grzywą rudobrązowych włosów zaczesanych z nierównym przedziałkiem. Miał tego typu posturę, która kojarzyła się Syrinx ze sportowcami lub (co bardziej odpowiadało tej planecie) robotnikami polowymi. Jego garnitur uszyty był z jakiegoś lśniącego, szarozielonego materiału. Lewy rękaw marynarki zwisał luźno, przypięty na stałe do boku. Syrinx nie spotkała jeszcze nikogo z brakującą kończyną.

— Przestań się gapić — napomniał ją Ruben, ściskając dłoń Kennetha Kavanagha.

Syrinx zaczerwieniła się po uszy.

— Ale co mu dolega?

— Nic. Na tej planecie zabrania się klonowania organów.

— Ależ to absurd. Do końca życia musi być kaleką? Nie życzyłabym nikomu podobnego losu.

— Techniki stosowane w medycynie stanowią treść zagorzałych sporów w kwestii tego, co powinno, a co nie powinno być dozwolone. Niestety, klonowanie narządów ruchu to dość zaawansowana technologia.

Syrinx zapanowała nad sobą i podała rękę Kennethowi. Przywitał się uprzejmie, po czym przedstawił im drugiego mężczyznę jako swego kuzyna Gideona.

Ściskając jego dłoń, Syrinx nie patrzyła mu w oczy. Na twarzy młodzieńca gościło uczucie tak dojmującego przygnębienia, że bała się, aby sama nie wpadła w otchłań jego osobistej niedoli.

— Gideon jest moim pomocnikiem — oświadczył Kenneth.

— Poznaje tajniki prowadzenia interesu.

— To dla mnie najlepszy układ — rzekł Gideon cichym głosem. — Nie nadaję się do zarządzania rodzinną posiadłością, które wymaga od człowieka zaangażowania sił fizycznych.

— Co się właściwie stało? — spytał Ruben.

— Spadłem nieszczęśliwie z siodła, co się zdarza w czasie nauki jazdy konnej. Ale raz miałem pecha i źle wylądowałem.

Wyłamałem rękę na żerdzi parkanu.

Syrinx popatrzyła na niego z daremnym współczuciem, nie wiedząc, co w tej sytuacji powiedzieć. W jej umyśle pojawił się „Oenone”, podtrzymując ją na duchu samą swoją obecnością.

Kenneth Kavanagh wskazał na krzesła stojące przed biurkiem z jasnego drewna.

— Przyjemnie panią gościć, kapitanie.

— Myślę, że to samo powiedział pan już niejednemu kapitanowi w tym tygodniu — odrzekła cierpko, nim usiadła.

— Owszem, niejednemu, lecz każdego, który odwiedza nas po raz pierwszy, witamy w sposób szczególny. Niektórzy z moich znajomych eksporterów wierzą niezłomnie w powodzenie produktów tej planety. Mówią, że zawsze będzie na nie popyt. Moim zdaniem jednak trochę życzliwości w kontaktach handlowych nigdy nie zawadzi, zwłaszcza że uzależniliśmy się gospodarczo od jednego produktu. Nie chciałbym nikogo zrażać do powrotu na Norfolk.

— Będę więc miała powód, by się zrazić?

Rozłożył ręce.

— Czasem trafią się ze dwie felerne skrzynki. Jaka jest właściwie ładowność waszego statku?

— „Oenone” udźwignie siedemset ton.

— W takim razie, niestety, nie obędzie się bez pewnego rozczarowania.

— Stary Dominie zawsze chował kilka skrzynek na wypadek, gdyby nadarzyła mu się okazja do przyzwoitej wymiany — powiedział Ruben. — A nam właśnie chodzi o wymianę.

— Znał pan Dominica Kavanagha? — zapytał Kenneth z zainteresowaniem.

— Oczywiście. To pański ojciec?

— Mój świętej pamięci dziadek.

Ramiona obwisły Rubenowi.

— A niech mnie, poczciwe było z niego chłopisko.

— Cóż, wszystkim nam brakuje jego mądrych pomysłów.

— Zmarł śmiercią naturalną?

— Tak. Dwadzieścia pięć lat temu.

— Dwadzieścia pięć… — Ruben pogrążył się w zadumie.

— Przykro mi — powiedziała Syrinx.

— Dwadzieścia pięć lat. Co oznacza, że musiałem tu być przynajmniej trzydzieści pięć lat temu, może jeszcze dawniej.

Do licha, stary głupiec ze mnie.

— Wspomnieliście o wymianie.

Syrinx poklepała podręczną chłodziarkę stojącą przy krześle na podłodze.

— To, co Atlantyda ma najlepszego.

— Oho, mądry wybór. Zawsze znajdę zbyt na przysmaki z Atlantydy. Połowę zje moja rodzina. Macie może wykaz?

Wręczyła mu plik komputerowych wydruków. Nie zauważyła w gabinecie bloku procesorowego, obok klawiatury stał tylko niewielki holoekran.

Kenneth czytał listę, unosząc brwi z aprobatą.

— Doskonale. Widzę, że sprowadzacie nawet żółte sole, jedną z moich ulubionych ryb.

— Tak się szczęśliwie składa, że włożyliśmy do chłodziarki pięć filetów. Zechce pan się przekonać, czy odpowiadają standardom?

— Jestem pewien, że odpowiadają.

— A jednak chciałabym, aby przyjął pan zawartość w podzięce za okazaną nam gościnność.

— To nader uprzejme z pani strony. — Zaczął przebiegać palcami nad klawiaturą dotykową, patrząc wyłącznie na holoekran.

Była pewna, że jej by to szło o wiele wolniej. — Na szczęście moja rodzina posiada udziały w kilkunastu rozlewniach na Kesteven — stwierdził. — Jak wam zapewne wiadomo, oficjalnie nie możemy sprzedawać „Norfolskich Łez” przed letnim przesileniem i nowymi zbiorami. Stworzyliśmy więc między sobą nieformalny system wzajemnej pomocy, z którego teraz mogę skorzystać. Widzę, że mój kuzyn Abel, zarządca majątku Eaglethorpe na południu, posiada parę zapasowych skrzynek. Z tamtejszych hrabstw pochodzą gatunki o przyjemnym bukiecie. Niestety, nie zdołam wypełnić wam ładowni po brzegi, lecz dostaniecie sześćset skrzynek butelkowanych „Łez”, czyli prawie dwieście ton.

— Brzmi nieźle — zawyrokowała Syrinx.

— Wybornie. Zatem nie pozostaje nam nic innego, jak tylko uzgodnić cenę.

* * *

Andrew Unwin włożył do bloku procesorowego fleks paszportowy Quinna Dextera i urządzenie natychmiast przestało działać. Nadaremnie stukał po nim palcami. Trzech mężczyzn z kosmolotu przyglądało mu się uważnie. Szkarłatny rumieniec wypłynął na jego policzki. Wolał nie myśleć, co powie ojciec. Praca urzędnika paszportowego była bardzo odpowiedzialna.

— Dziękuję, sir. — Andrew, chcąc nie chcąc, oddał nie odczytany fleks Dexterowi, który schował go bez słowa komentarza.

Mel ciągle szczekał, z daleka, ukryty za przednim kołem roweru.

Pies ani na moment nie zamilkł, odkąd trójka przyjezdnych zeszła po schodkach ze śluzy powietrznej kosmolotu.

A dzień wydawał się taki dobry, póki nie wylądowała maszyna z „Lady Makbet”.

— To wszystko? — zapytał Joshua, zmuszony podnieść głos z powodu psiego ujadania.

— Tak, kapitanie. Dziękuję. Witam na Norfolku. Mam nadzieję, że znajdziecie dobry towar.

Joshua uśmiechnął się szeroko i skinął na chłopca, by się zbliżył. Obaj odeszli kawałek od Quinna Dextera i Ashly’ego Hansona, którzy czekali u stóp schodków. Pies pognał za nimi.

— Cieszę się, że tak się z tym szybko uporałeś — rzekł Joshua.

— Na aerodromie wielki ruch, jak widać.

— To moja praca, kapitanie.

Joshua wyciągnął z kieszeni kombinezonu plik niepotrzebnych mu lalondzkich franków i odliczył trzy.

— Doceniam to. — Wcisnął plastikowe pieniądze do ręki chłopca, któremu uśmiech powrócił na twarz.

— A teraz coś mi powiedz — dodał Joshua ciszej. — Ktoś, komu powierza się funkcję urzędnika paszportowego, musi wiedzieć, jak tu sprawy stoją, co w trawie piszczy, mam rację?

Andrew Unwin kiwnął tylko głową, zbity z tropu. W jakiej znowu trawie?

— Podobno Norfolkiem rządzi kilka ważnych rodzin. Wiesz może, która z nich ma największe wpływy na Kesteven?

— Na pewno rodzina Kavanaghów, sir. Jest ich tutaj mnóstwo, to prawdziwa arystokracja. Posiadają farmy, domy i przedsiębiorstwa na całej wyspie.

— A rozlewnie?

— O tak, kilku z nich rozlewa własny trunek.

— Świetnie. A teraz najważniejsze pytanie. Wiesz, kto zajmuje się eksportem produkowanych przez nich towarów?

— Tak, sir — odparł dumnie Andrew. Kapitan nadal trzymał w ręku plik szeleszczących banknotów, lecz chłopiec udawał, że ich nie dostrzega. — Niech pan porozmawia z Kennethem Kavanaghiem. Jeśli on panu nie pomoże, to chyba nikt inny.

Joshua odliczył dziesięć banknotów.

— Gdzie go mogę znaleźć?

— Przedsiębiorstwo Drayton’s Import na Penn Street.

Joshua wręczył mu pieniądze.

Andrew zwinął je sprawnym, wyrobionym ruchem i schował do kieszeni szortów. Gdy odjechał rowerem na odległość dwudziestu jardów, blok procesorowy wydał ciche piknięcie. Znów działał jak należy. Chłopiec obrzucił go zdziwionym spojrzeniem, potem wzruszył ramionami i skierował się w stronę lądującego właśnie kosmolotu.

* * *

Sądząc z zachowania witającej ich recepcjonistki, Joshua nie był pierwszym kapitanem statku kosmicznego, który w tym tygodniu pukał do drzwi Drayton’s Import. Przechwycił jej spojrzenie, kiedy trzymała przy uchu antyczną słuchawkę. Obdarzyła go w zamian formalnym uśmiechem.

— Pan Kavanagh za chwilę panów przyjmie, kapitanie Calvert — oznajmiła.

— Dziękuję za wstawiennictwo w mojej sprawie.

— Nie ma za co.

— A czy mogłaby nam pani polecić jakąś przyzwoitą restaurację na dziś wieczór? Ja i mój przyjaciel od dawna nie mieliśmy nic w ustach, chętnie byśmy coś zjedli. Może lokal, gdzie pani czasem zagląda?

Wyprostowała się mimo woli, jej głos stał się bardziej przyjazny.

— Niekiedy odwiedzam Metropole — odparła lekkim tonem.

— W takim razie musi to być urocze miejsce.

Ashly obrócił oczy ku górze z niemym wyrzutem.

Po kwadransie zostali wprowadzeni do gabinetu Kennetha Kavanagha. Joshua nie unikał kontaktu wzrokowego z Gideonem, kiedy Kenneth ich sobie przedstawiał. Nie mógł się oprzeć wrażeniu, że ofiara amputacji z najwyższym trudem powstrzymuje się od wybuchu; młodzieniec zachowywał kamienne oblicze, jakby bał się okazania jakichkolwiek uczuć. Joshua zauważył, że Kenneth pilnie obserwuje jego własne reakcje. Coś tu było nie tak.

Kenneth wskazał im krzesła przy biurku, podczas gdy Gideon wyjaśniał przyczynę swego kalectwa. Mimo że restrykcje związane z klonowaniem narządów były tu niezwykle ostre, to jednak Joshua widział w nich sporo racji. Tej planecie wytyczono pewien kurs i musiała się go trzymać. Ludzie chcieli tu wieść stabilne, wiejskie życie. Gdyby uchylono furtkę dla jednej medycznej technologii, jak by się to skończyło? Cieszył się, że nie on musi o tym decydować.

— Czy to pierwsza pana wizyta na Norfolku, kapitanie Calvert? — spytał Kenneth.

— Tak. Latam dopiero od roku.

— Naprawdę? Cóż, gorąco witam kapitanów, którzy odwiedzają nas po raz pierwszy. Uważam, że rozwijanie kontaktów osobistych zawsze się opłaca.

— Tak nakazuje roztropność.

— Eksport „Norfolskich Łez” stanowi dla nas podstawę egzystencji, byłoby rzeczą niemądrą odstraszać kapitanów statków kosmicznych.

— Mam szczerą nadzieję, że nie zostanę odstraszony.

— Zrobię, co w mojej mocy. Próbuję nie odsyłać nikogo z pustymi rękami, choć musi pan zrozumieć, że popyt jest duży, a posiadam stałych, wiernych klientów, których muszę obsłużyć w pierwszej kolejności. Ponadto większość z nich czeka już co najmniej od tygodnia. Nie da się ukryć, że troszkę się pan spóźnił. Jaki ładunek pana interesuje?

— „Lady Makbet” zabierze tysiąc ton bez większego wysiłku.

— Kapitanie Calvert, tyle skrzynek nie dostaną nawet niektórzy z moich najstarszych klientów.

— Przychodzę do pana z pewną ofertę handlową, chodzi o częściową wymianę.

— Wymiana to już coś, chociaż przepisy importowe na Norfolku są dość surowe. Nie śmiałbym ich łamać, a nawet naginać.

Muszę dbać o reputację rodziny.

— Doskonale pana rozumiem.

— Wybornie. Co pan przywiózł?

— Drewno.

Kenneth Kavanagh zmierzył go zdumionym wzrokiem, po czym wybuchnął śmiechem. Nawet posępna twarz Gideona trochę się wypogodziła.

— Drewno? To nie żart? — pytał Kenneth. — Pański statek ma ładownie wypełnione drewnem?

— Tysiącem ton drewna. — Joshua przekręcił zapięcie chlebaka i wyciągnął klin z czarnego majopi. Wybrał go specjalnie na tę okazję w składzie na Lalonde. Był to standardowy kawałek długości dwudziestu pięciu centymetrów, lecz nie obłupany z kory, a ponadto, co ważniejsze, odrastała z niego mała gałązka z pomarszczonymi listkami. Joshua puścił klin, który spadł z hałasem na środek biurka.

Kenneth przestał się śmiać, pochylony do przodu.

— Wielkie nieba. — Pociągnął paznokciem po drewnie, potem opukał je mocniej palcami.

Joshua podał mu bez słowa dłuto z nierdzewnej stali.

Kenneth przyłożył ostrze do drewna.

— Nie sposób go choćby zarysować.

— Normalnie potrzeba noża rozszczepieniowego do cięcia majopi, ale wystarczą piły mechaniczne, których nie brakuje na Norfolku, choć to mordercza praca. Może pan sobie wyobrazić, jak niesłychanie wolno będzie się zużywać wszystko, co zostanie z tego wystrugane. Pewnie tutejsi rzemieślnicy, jeśli się postarają, znajdą dla majopi parę ciekawych zastosowań.

Szarpiąc w zamyśleniu dolną wargę, Kenneth uniósł klin w drugiej dłoni, aby oszacować jego ciężar.

— Majopi, mówi pan?

— Zgadza się. Pochodzi z planety zwanej Lalonde. To świat tropikalny, a zatem majopi nie będzie rosnąć na Norfolku. Chyba żeby je poddać rozległym modyfikacjom genetycznym. — Spójrżał na Gideona, który stał obok krzesła Kennetha. Młody człowiek okazywał podziw, lecz nie wdawał się w rozmowę, prowadzoną wyłącznie przez jego starszego kuzyna. Pomocnik powinien chyba zadać choćby jedno pytanie? Tymczasem on nie odezwał się słowem od chwili, gdy zostali sobie przedstawieni. A więc co tu robił? Instynkt podpowiadał Joshui, że przemawiają za tym jakieś ważne powody. Jeżeli rodzina Kavanaghów aż tak bardzo się tutaj liczyła, nawet ciężko okaleczony człowiek nie marnowałby czasu, przebywając bez celu w gabinecie.

Wspomniał słowa Ione. Powiedziała, żeby kierował się instynktem, jeśli chodzi o ludzi.

— Pokazywał pan już swój towar innym importerom? — zapytał Kenneth ostrożnie.

— Dopiero dzisiaj przyleciałem. Oczywiście, najpierw udałem się do kogoś z rodu Kavanaghów.

— Czuję się zaszczycony tym wyróżnieniem mojej rodziny, kapitanie. Pragnę się zrewanżować. Jestem pewien, że dojdziemy do porozumienia. Jak panu wiadomo, prawo zabrania właścicielom rozlewni sprzedawać gotowy trunek, póki nie dojrzeją nowe róże.

Na szczęście w mojej rodzinie funkcjonuje pewien system wzajemnej pomocy. Pozwólcie, że sprawdzę, co mógłbym wam zaoferować. — Odłożył drewno i przysunął sobie klawiaturę.

Joshua spojrzał Gideonowi prosto w oczy.

— Czy przed wypadkiem prowadził pafl aktywne życie, wymagające wysiłku fizycznego?

— O, tak. My, którzy wywodzimy się z arystokratycznych rodów, uwielbiamy rozrywki. W czasie zimowych miesięcy nie ma na wyspie wiele pracy, więc skracamy sobie czas na rozmaitych zabawach. Ten upadek zrujnował mi życie.

— To znaczy, że praca w biurze niespecjalnie panu odpowiada?

— W mojej sytuacji trudno liczyć na lepsze zajęcie.

Kenneth przestał pisać.

— Sądzę, że w stanie nieważkości nie doświadczyłby pan dużych ograniczeń — stwierdził Joshua. — Wielu ludziom z problemami ze zdrowiem świetnie się żyje na statkach kosmicznych lub stacjach przemysłowych.

— Naprawdę? — spytał Gideon obojętnym tonem.

— Jasne. Proszę rozważyć moją propozycję. Brakuje mi do kompletu jednego członka załogi. Nie szukam wykwalifikowanego technika, lecz to przyzwoita robota. W ciągu jednego norfolskiego roku przekona się pan, czy to lepsze zajęcie niż praca w biurze. W razie czego wróci pan do domu, kiedy przybędę tu latem po następny ładunek. Płacę nieźle, pozto tym cała moja załoga jest ubezpieczona. — Joshua spojrzał twardo na Kennetha. — Gwarantowany zwrot kosztów operacji medycznych.

— To niezwykle wspaniałomyślna propozycja, kapitanie — odparł Gideon. — Godzę się na pańskie warunki. Popróbuję życia na statku kosmicznym.

— Witam na pokładzie.

Kenneth wrócił do pisania. Na koniec przyjrzał się pilnie informacjom na holoekranie.

— Ma pan szczęście, kapitanie Calvert. Chyba zdołam dostarczyć panu trzy tysiące skrzynek „Norfolskich Łez”, co da w przybliżeniu tysiąc ton. Mój kuzyn Grant Kavanagh posiada kilka rozległych plantacji róż w swym majątku Cricklade, a nie rozdysponował jeszcze wszystkich skrzynek. Jego hrabstwo słynie z absolutnie doskonałego bukietu wina.

— Cudownie — zgodził się Joshua.

— Mój kuzyn Grant zechce z pewnością spotkać się osobiście z tak ważnym klientem — rzekł Kenneth. — W imieniu rodziny zapraszam również pana Hansona w gościnę do Cricklade. Zobaczycie, jak przebiegają zbiory w czasie letniego przesilenia.

* * *

Kiedy Joshua i Ashly opuszczali biuro Drayton’s Import, zaznaczał się już blask Duchessy. Krótko trwające o tej porze ciemności rozpraszało światło czerwonego karła. Mury i kamienie bruku uzyskiwały różowe zabarwienie.

— Udało ci się! — zawołał Ashly.

— Pewnie, że mi się udało.

— Tysiąc ton. Nigdy nie słyszałem, żeby ktoś tyle dostał. Jesteś najbardziej cwanym, podstępnym, zdegenerowanym skubańcem, jakiego spotkałem w ciągu tych wszystkich wieków. Zarzucił Joshui rękę na ramiona i pociągnął go w stronę głównej ulicy. — Cholera, ale się obłowimy. Ubezpieczenie zdrowotne Boże, Joshua, jesteś geniuszem!

— Zapakujemy Gideona do kapsuły zerowej i wysadzimy w Tranquillity. W klinice przed upływem ośmiu miesięcy powinni sklonować mu rękę. Resztę czasu przehula w towarzystwie Dominiąue. Szepnę jej słówko w tej sprawie.

— Tylko jak się po powrocie wytłumaczy z nowej ręki?

— Chryste, nie wiem. Opowie o magicznym pierścieniu. Na tej zacofanej planecie uwierzą w każdą bzdurę.

Pękając ze śmiechu, kiwali rękami na dorożkę.

* * *

Gdy Duchessa stała wysoko nad horyzontem, przemalowując miasto snopami szkarłatnych promieni, Joshua usiadł na stołku w barze zajazdu Wheatsheaf i zamówił miejscową brandy. Krajobraz za oknem był fascynujący, świat kąpał się w odcieniach czerwieni. Niektóre kolory wydawały się prawie niewidoczne. W dół rzeki obrzeżonej wierzbami jedna za drugą płynęły barki; na rufach stali sternicy, trzymając w rękach wielkie rumple.

Widok zapierał dech w piersiach, całe miasto przekształciło się w baśniową krainę dla turystów. Niektórzy mieszkańcy musieli wieść tu jednak strasznie monotonne życie, zajęci dzień w dzień tą samą robotą.

— W końcu doszliśmy do tego, jak to zrobiliście — rozległ się kobiecy głos tuż nad jego uchem.

Gdy się odwrócił, jego oczy spoczęły na zachwycającej wypukłości, okrytej błękitną satyną kombinezonu.

— Kapitan Syrinx, cóż za niespodzianka. Czego się pani napije? Ta brandy jest pierwszorzędna, z serca polecam. A może wina?

— Czy to pana nie gryzie?

— Nie, ja przełknę wszystko.

— Jak można mieć spokojne sny po czymś takim? Antymateria niesie w sobie zgubę dla ludzkości, z nią nie ma żartów.

— Może być piwo?

— Miłego dnia, kapitanie Calvert.

Syrinx chciała odejść, lecz złapał ją za ramię.

— Jeśli pani się do mnie nie przysiadzie, to kto będzie wysłuchiwał tych przechwałek o czymś, do czego podobno doszliście? Co z udowodnieniem nam, nędznym prymitywnym glebojadom, jacy to edeniści są we wszystkim doskonali? A może pani się boi mojego zdania? Przecież jesteście przekonani, że zrobiłem coś złego. Tylko że ja nie mam o tym zielonego pojęcia. Nikt nie był łaskaw mi powiedzieć, co niby przewoziłem. Czyżby edeniści zrezygnowali ze sprawiedliwości tak samo jak z innych barbarzyńskich zwyczajów adamistów?

Syrinx otworzyła usta w zdumieniu. Ten facet był nieznośny!

I skąd brał takie określenia? Można by pomyśleć, że to ona nie ma racji.

— Nigdy żadnego z was nie nazwałam prymitywnym glebojadem — syknęła. — Wcale tak o was nie myślimy.

Oczy Joshuy pobiegły ostrzegawczo w bok. Syrinx zdała sobie sprawę, że kieruje na siebie całą uwagę baru.

— Wszystko w porządku? — zapytał „Oenone” z niepokojem, wyczuwając zamęt wśród jej myśli.

— Nic mi nie jest, tylko znów napatoczyłam się na tego cholernego Calverta.

— Ach, to z tobą jest Joshua?

— Joshua? — Skrzywiła się. Tak ją zaskoczyło wypowiedziane przez „Oenone” imię, że wypsnęło jej się nieopatrznie z ust.

— O, zapamiętałaś — rzekł wesołym tonem.

— Ja…

— Masz tu stołek. Czego się napijesz?

Syrinx usiadła, wściekła i zawstydzona. Przynajmniej ludzie przestaną się na nią gapić.

— Może być wino.

Dał znać barmance.

— Nie widzę naszywek oficerskich.

— Kilka tygodni temu skończyłam służbę.

— No i teraz jesteś uczciwym kupcem?

— Owszem.

— Udało ci się znaleźć jakiś towar?

— Tak, dziękuję.

— Hej, to świetna wiadomość, brawo. Ci handlarze z Norfolku to twarde skurczybyki. Ale i ja wyładowałem moją „Lady Makbet”. — Odebrał drinki i stuknął kieliszkiem o jej kieliszek. — Zjedzmy dziś razem obiad, a potem będziemy świętować.

— Nie mam ochoty.

— A co, jesteś już umówiona?

— No, wiesz… — Nie umiała się zdobyć na kłamstwo, które stawiałoby ją na równi z nim. — Chciałabym się wyspać. Ten dzień strasznie się dłużył, prowadziłam wyczerpujące negocjacje.

Ale dzięki za zaproszenie. Może innym razem.

— Wielka szkoda. Wygląda na to, że skazałaś mnie na przeraźliwie nudny wieczór. Jest tu ze mną tylko mój pilot, niestety, a stary już na rozrywki, których szukam. Właśnie na niego czeam. Nasz hojny pasażer gdzieś się zawieruszył. Choć wcale mi o nie brakuje, to raczej mruczek. Podobno jest tu gdzieś dobra estauracja, Metropole. Mieliśmy zamiar trochę się rozerwać. To nasza jedyna noc w mieście, zostaliśmy zaproszeni do majątku ziemskiego i tam spędzimy letnie przesilenie. A więc jak, wyczerpujące negocjacje? Ile zdobyłaś skrzynek?

— Byłeś po prostu przynętą — stwierdziła Syrinx, dopuszczona wreszcie do głosu.

— Że jak?

— Przemyciliście do układu Puerto de Santa Maria uzwojenia cewek stosowane w komorach utrzymania antymaterii.

— Nie ja.

— Tropiliśmy cię przez całą drogę z Idrii, nasze sensory bez przerwy namierzały twój statek. To był zwyczajny lot. Kiedy wyruszałeś, uzwojenia cewek znajdowały się w ładowni „Lady Makbet”, ale zniknęły, nim dotarłeś na miejsce. Wówczas sądziliśmy, że się z nikim nie spotykałeś, bo nikogo nie udało nam się wykryć.

Ale przecież ty nic o nas nie wiedziałeś, prawda?

Joshua upił brandy, obserwując ją pilnie znad brzegu kieliszka.

— Oczywiście, że nie. Działaliście w trybie pełnej niewykrywalności, nie pamiętasz?

— Podobnie jak twój przyjaciel.

— Który przyjaciel?

— Musiałeś wykonywać sporo manewrów, ilekroć obierałeś nowe współrzędne skoku. Nie spotkałam się u nikogo z taką nieporadnością.

— Nie ma ludzi doskonałych.

— Racja, ale tak niedoskonałych również nie ma. — Napiła się wina. Ten Joshua Calvert naprawdę był szczwanym lisem. Nic dziwnego, że wywiódł ich w pole. — Oto co według mnie nastąpiło: Twój przyjaciel czekał w odległości miesiąca świetlnego od układu Nowej Kalifornii w trybie pełnej niewykrywalności i w punkcie o dokładnie określonych współrzędnych. Po odlocie z Idrii zbliżyłeś się do niego na odległość około tysiąca kilometrów. Rzecz trudna, ale dałeś sobie radę. Biorąc pod uwagę twoje astronawigacyjne umiejętności oraz moc węzłów, w jakie zaopatrzyłeś „Lady Makbet”, tak duża precyzja wydaje się możliwa.

I kto mógł coś podejrzewać? Nikt nie jest zbyt dokładny, gdy skacze poza układ. Jedynie w granice systemu planetarnego trzeba wlecieć z maksymalną precyzją, chcąc się zmieścić w strefach dozwolonego wyjścia.

— Mów, mów, to niezwykle interesująca historia.

Znów napiła się wina.

— Zaledwie wyskoczyłeś poza system, wyrzuciłeś z ładowni nielegalne cewki i ruszyłeś w dalszą drogę. Nie byliśmy w stanie wykryć tak niewielkiej i bezwładnej masy, na pewno nie za pomocą czujników pasywnych z dużej odległości. A kiedy tylko „Oenone” i „Nephele” skoczyły za tobą w pogoń, twój przyjaciel podleciał i zabrał ładunek. Ty zbliżałeś się do systemu Puerto de Santa Maria w żółwim tempie, odciągając naszą uwagę, on zaś pędził naprzód. Cewki trafiły w ręce kupców, zanim dotarliśmy na miejsce.

— Doskonale. — Joshua dopił resztkę brandy i przywołał barmankę. — To byłby skuteczny plan, nie?

— To był skuteczny plan.

— Niezupełnie. Bo widzisz, twoja hipoteza opiera się na jednym z gruntu fałszywym założeniu.

Syrinx sięgnęła po drugi kieliszek wina.

— Mianowicie?

— Że jestem asem astronawigacji.

— Myślę, że nim jesteś.

— Załóżmy. W takim razie w przypadku normalnego handlowego kursu skorzystałbym z tych rzekomych umiejętności, aby maksymalnie skrócić czas podróży, zgadza się?

— Tak.

— A więc skorzystałbym z tych umiejętności w trakcie lotu na Norfolk, prawda? Powiedz mi jedno: skoro wiozłem towar na wymianę, po co miałbym tracić niepotrzebnie czas, pieniądze i paliwo?

— Nie wiem.

— A widzisz. Zapytaj więc najpierw zacnego kapitana statku „Pestravka”, kiedy i gdzie wyszedłem z tunelu czasoprzestrzennego. Potem sprawdź, kiedy odleciałem z Lalonde i oblicz sobie, ile trwała moja podróż. Ciekawe, czy wtedy też będziesz uważała, że jestem wyśmienitym astronawigatorem. — Uraczył ją denerwującym, swobodnym uśmiechem.

Dzięki „Oenone” zorientowała się natychmiast w położeniu Lalonde. Wiedziała, jak długo powinien trwać normalny przelot statku kosmicznego tej klasy i możliwości technicznych co „Lady Makbet”.

— A więc ile trwała twoja podróż? — zapytała z rezygnacją.

— Sześć i pół dnia.

— Nie powinna trwać aż tak długo — zawyrokował „Oenone”.

Syrinx milczała. Mimo wszystko nie wierzyła w jego niewinność. Współudział w przestępstwie miał wypisany na czole.

— Oho, idzie Ashly. — Joshua wstał i pomachał w stronę pilota. — Nie bój się, że musisz od razu płacić za drinki, skoro popełniłaś taki nietakt. Funduję i nie chcę słyszeć słowa sprzeciwu.

— Uniósł kieliszek. — Napijmy się za przyjaźń i wzajemne zrozumienie w przyszłości.

17

Poobijany dziób „Coogana” pruł z mozołem wartkie fale dopływowego Zamjanu, który toczył do Juliffe swe spienione wody.

Gdy walczyli z prądem, Lori czuła, jak długość lekkiej łodzi handlowej wyolbrzymia każdy przechył wzdłużny. Po czterech i pół dniach przywykła jednak do niewygód „Coogana”: statek ustawicznie trzeszczał, silniki wprawiały w drżenie każdą deskę, w kabinie było gorąco, ciemno, duszno i ciasno. Długie szkolenie uodporniło ją jednak na tego rodzaju niewygody. Poza tym większość czasu przeleżała nieruchomo na pryczy, zajęta oglądaniem obrazów nadsyłanych przez Abrahama i Catlin.

W tej chwili ptaki szybowały pięćset metrów nad wodą sześć kilometrów przed „Cooganem”, raz na jakiś czas machając leniwie skrzydłami, aby utrzymać się w powietrzu. Puszcza po obu stronach wezbranej rzeki tonęła we mgle po padającym niedawno deszczu, śnieżnobiałe obłoki lepiły się do błyszczących zielonych drzew niczym ruchome pnącza. Dżungla przytłaczała swoim ogromem. Pejzaże przekazywane przez orły uprzytamniały Lori, jak nieporadnie w ciągu tych dwudziestu pięciu lat postępowała ekspansja człowieka w dorzeczu Juliffe. Nędzne wioski na brzegach rzek dawały smutne świadectwo kondycji tutejszych społeczności.

Ludzie byli raczej mikroskopijnymi pasożytami dżungli niż nieugiętymi pionierami, którzy zagospodarowują terytoria nowego świata.

Abraham wypatrzył na niebie poszarpaną smużkę dymu. Sądząc po jej kształcie i kolorze, wydobywała się zapewne z kotłów do gotowania posiłku; w ciągu ostatnich dni Lori doszła do wprawy w rozpoznawaniu tego typu znaków. Skonsultowała się z technobiotycznym blokiem procesorowym i zaraz na poprzedni obraz nałożyła się wizualizacja Zamjanu — długiej, czterystukilometrowej rzeki z szerokim ujściem w miejscu, gdzie wpadał również Quallheim do Juliffe. System inercjalnego naprowadzania podał współrzędne. Założona przed trzema laty wieś nazywała się Oconto. Zainstalowali tu kiedyś swojego człowieka, niejakiego Quentina Montrose’a.

— Lori — odezwał się Darcy. — Chyba widzę jeszcze jeden.

Lepiej przyjdź popatrzeć.

Technobiotyczny procesor wygasił wizualizację.

— Już idę. — Otworzyła oczy i wyjrzała przez najbliższą szparę w rozklekotanej ścianie kabiny. Zobaczyła tylko szarawą, siekaną przez deszcz wodę. Ciepłe krople przesuwały się po wewnętrznej stronie dachu, gardząc grawitacją, by w końcu skapnąć na prycze, gdzie ona i Darcy rozłożyli śpiwory. Gdy trzecia część drewna zniknęła w nienasyconej gardzieli paleniska, zrobiło się więcej miejsca, aczkolwiek w dalszym ciągu musiała się przeciskać przez kajutę Buchannanów i kambuz.

Gail siedziała przy stole na jednym z tych stołków specjalnie wzmocnionych do wytrzymania jej ciężaru. Na zatłuszczonym blacie leżały porozrzucane paczki z zakonserwowaną żywnością.

— Co byście chcieli na kolację? — zapytała na widok przechodzącej w pośpiechu Lori.

— Wszystko jedno.

— Typowa bezmyślność. I jak mam w tych warunkach przyrządzać posiłki? Właściwie należałoby wam podawać na okrągło gotowany ryż. Ale zaraz by się zaczęły grymasy i narzekania.

Chwili spokoju byście mi nie dali.

Lori odpowiedziała jej wymuszonym uśmiechem, po czym wyskoczyła na pokład. Grube babsko napełniało ją wstrętem, nie tyle ze względu na swe gabaryty, ile maniery. Gail Buchannan reprezentowała sobą antytezę edenizmu, posiadała wszystkie te cechy ludzkiej natury, które edeniści pragnęli wykorzenić.

Krople deszczu bębniły po bateriach słonecznych na dachu niewielkiej sterówki. Len Buchannan i Darcy kulili się w środku przed zacinającymi z boków strugami. Lori przebiegła dzielące ją od drzwi cztery metry w przemokniętym szarym płaszczyku.

— Zaraz przestanie — zawyrokował Darcy. Wysoko przed nimi obrzeże ciemnych chmur deszczowych jawiło się jako jasna, mglista obręcz rozpięta nad rzeką i dżunglą.

— Gdzie ten statek? — zapytała, mrużąc powieki przed kłującym deszczem.

— Tam. — Len oderwał rękę od koła sterowego i wskazał przed siebie.

Rozcinając wyzywająco wodę, prosto na nich płynął jeden z tych dużych kołowców, które zabierały kolonistów w górę rzeki.

Nie kołysało nim jak „Cooganem”, większa masa pozwalała mu zachować równowagę mimo fal tłukących o burty i rufę. Z bliźniaczych kominów wylatywały niemal poziomo kłęby dymu.

— Gnają bez opamiętania, a to ryzykowne na tych wodach — stwierdził Len. — Mnóstwo tu dwupłatka. Nawinie im się tego na koło i szlag trafi łożyska. Na dodatek zbliża się sezon śnieżnych lilii; kiedy zejdą się do kupy, są równie groźne jak dwupłatek.

Lori kiwnęła głową ze zrozumieniem. Len pokazywał jej podobne do trawy cienkie listki, mnożące się na przybrzeżnych płyciznach; nad powierzchnię zaczynały już wyrastać pierwsze strąki wielkości pięści. Śnieżne lilie kwitły na Lalonde dwukrotnie w ciągu roku. Wyglądały pięknie, lecz statki miały z nimi ciężkie przejścia.

Buchannanowi rozwiązał się język, odkąd wyruszyli w tę podróż. Nadal patrzył krzywo, kiedy Lori lub Darcy kierowali jego ukochaną łodzią, lecz z czasem musiał przyznać, że wywiązują się z tego zadania wcale nie gorzej od niego. Mógł teraz porozmawiać nie tylko z żoną, co go najwyraźniej cieszyło; po wypłynięciu z Durringham zamienił z nią najwyżej dziesięć słów. Lubił pogadać na temat życia nad rzeką i rozwoju Lalonde, lecz sprawy Konfederacji były mu obojętne. Niektóre informacje przydawały się Lori, gdy stawała za sterem. Dziwił się, że potrafi aż tyle zapamiętać. Raz tylko spochmurniał w czasie rozmowy, gdy wyjawiła mu swój wiek; z początku potraktował jej wyznanie jak dowcip w złym guście, ponieważ z wyglądu była od niego o połowę młodsza.

W trójkę przyglądali się, jak kołowiec mija ich w pędzie. Len przekręcił ster o kilka rumbów, aby nie doszło do zderzenia. Darcy przełączył implanty wzrokowe na najwyższą rozdzielczość, lustrując uważnie przepływający statek. Po przednim pokładzie spacerowało trzydzieści pięć osób, z wyglądu zasiedziali farmerzy: mężczyźni z bujnym zarostem, kobiety o twarzach spieczonych na słońcu, a wszyscy w ubraniach uszytych z miejscowych materiałów. Nie zwracali na „Coogana” prawie żadnej uwagi, kierując spojrzenia w dół rzeki.

Len potrząsnął głową z zasępioną miną.

— Dziwna sprawa. „Broadmoor” powinien płynąć w konwoju z dwoma lub trzema statkami. Kołowce inaczej nie pływają. W dodatku kapitan nie zagadał do nas przez radio. — Postukał w blok radiowy krótkiego zasięgu umieszczony obok przedniego detektora mas. — Łodzie zawsze z sobą rozmawiają. Ze względu na mały ruch na tych wodach nikt tu drugiego nie ignoruje.

— Tamci na pokładzie nie byli nowymi kolonistami — stwierdził Darcy.

„Coogan” opuścił gwałtownie dziób, wpłynąwszy w pierwszą z głębokich bruzd w wodzie, jakie powstały po przepłynięciu zabłąkanego „Broadmoora”.

— Po co mieliby wracać, ha? — mruknął Len.

— Uciekinierzy? — podsunęła Lori.

— Możliwe — odparł Darcy. — Ale skoro położenie osadników stało się nie do zniesienia, to dlaczego nie płynie ich więcej?

— Ponownie przejrzał nagranie ze spotkania z kołowcem. Trzecim, który ich minął w ciągu ostatnich dwudziestu godzin; poprzednie dwa przemknęły koło nich w ciemnościach. Zachowanie ludzi na statku wciąż nie dawało mu spokoju. Po prostu stali w milczeniu, rozsypani bezładnie po pokładzie, choć człowiek w takiej sytuacji zwykle szuka towarzystwa. Deszcz nie robił na nich większego wrażenia.

— Myślisz o tym samym co ja? — spytała Lori. Przywołała w myślach obraz gadzich istot z przekazu Latona, a potem ustawiła je na pokładzie „Broadmoora”. Deszcz spływał po zielonej skórze, wcale jej nie mocząc.

— Tak, to możliwe — odrzekł. — Właściwie całkiem prawdopodobne. Niewątpliwie wchodzi tu w grę pewien rodzaj sekwestracji. Pasażerowie tego statku nie zachowywali się normalnie.

— Jeżeli łodzie wiozą już zasekwestrowanych w dół rzeki, to znaczy, że „Swithland”, którym płynie zbrojny oddział z Durringham, dostał się w dwa ognie.

— Od razu wiedziałem, że ta żałosna banda napaleńców nic nie wskóra. Jeśli to inwazja ksenobiontów, z pewnością zechcą podbić całą planetę. A nie ma tu dogodniejszych dróg transportu niż dopływy Juliffe. Dlatego zmuszeni są korzystać z żeglugi śródlądowej.

— Nie do wiary, żeby ktoś opanował technikę lotów w przestrzeni międzygwiezdnej, a po planecie przemieszczał się drewnianymi statkami.

— Nie zapominaj o kolonistach z Ziemi. — Darcy przesłał jej ironiczny uśmieszek.

— Owszem, osadników nie stać na nic lepszego, ale wojskowe oddziały szturmowe to chyba co innego.

— Racja. Cała ta sytuacja wymyka się logicznemu zrozumieniu. Po pierwsze, dlaczego ktoś chciałby podbić Lalonde?

— Nie wiemy. Wróćmy jednak do chwili obecnej. Skoro już przedostaliśmy się poza front walk, to czy musimy płynąć dalej?

— Trudno powiedzieć. Trzeba zasięgnąć języka.

— W najbliższej wiosce mamy konfidenta. Złóżmy mu wizytę i zobaczmy, co powie.

— Dobry pomysł. Trzeba też powiadomić Solankiego o podejrzanych statkach na rzece.

Darcy pozostał, żeby dorzucić drew do kotła, a Lori udała się z powrotem do ciasnego kąta, który oboje zajmowali w kabinie.

Wysunąwszy spod pryczy plecak, wyciągnęła spomiędzy ubrań matowoszary blok nadawczoodbiorczy wielkości dłoni. Po kilku sekundach satelita ELINT namierzył szyfrowany kanał. Na przedniej ściance cienkiego, prostokątnego urządzenia pojawiła się zmęczona twarz Kelvena Solankiego.

— Możemy mieć kłopot — oznajmiła.

— Jeden więcej, jeden mniej, co za różnica?

— Sprawa wygląda poważnie. Sądzimy, że nieprzyjaciel, przed którym ostrzegał nas Laton, przesuwa się na statkach w dół rzeki. Innymi słowy, oddział szeryfa nie zdoła go powstrzymać.

— Cholerny świat. Dziś w nocy Candace Elford doszła do wniosku, że padło hrabstwo Kristo nad Zamjanem. Po obejrzeniu obrazów satelitarnych musiałem przyznać jej rację. Wysyła posiłki samolotami BK133. Wyznaczyliśmy nowe miejsce lądowania:

Ozark w hrabstwie Mayhew, pięćdziesiąt kilometrów przed Kristo.

W tej chwili samoloty zabierają sprzęt i ludzi. „Swithland” powinien spotkać się z nimi jutro przed południem, pewnie niewiele was wyprzedza.

— Zbliżamy się właśnie do wioski Oconto.

— A zatem płyną trzydzieści kilometrów przed wami. Jakie macie plany?

— Jeszcze się namyślamy. Cokolwiek się stanie, w końcu będziemy musieli zejść na ląd.

— W takim razie miejcie się na baczności. Nawet moje najczarniejsze scenariusze nie przewidziały czegoś podobnego.

— Nie zamierzamy narażać się na niepotrzebne ryzyko.

— I dobrze. Jeden fleks z wiadomością został wysłany do waszej ambasady na Avon, drugi do admirała. Ralph Hiltch skontaktował się ze swoją ambasadą, Rexrew zaś powiadomił biuro LDC.

— Dziękuję. Miejmy nadzieję, że Siły Powietrzne Konfederacji zareagują bez zwłoki.

— Oby. I jeszcze jedno. Ja i Hiltch wyprawiliśmy w górę rzeki wspólny oddział rozpoznawczy. Radziłbym wam zaczekać i dołączyć do nich w Oconto. Posuwają się szybko, zgodnie z przewidywaniami powinni spotkać się z wami najpóźniej za dwa dni.

Są wśród nich uzbrojeni po zęby komandosi.

— Weźmiemy pod uwagę taką opcję, choć należy wątpić, czy siła ognia będzie decydującym czynnikiem w tej rozgrywce. Z tego, co zobaczyliśmy oczami Latona i co widzieliśmy na mijających nas statkach, można wywnioskować, że kluczową rolę w tej inwazji odgrywa zakrojona na szeroką skalę sekwestracja ludzi.

— Święty Boże!

Uśmiechnęła się, słysząc jego okrzyk. Czemu adamiści odwoływali się zawsze do swych bóstw? Nie potrafiła tego zrozumieć.

Jeżeli istniał jakiś wszechmocny bóg, dlaczego był głuchy na ludzkie cierpienia?

— Ja ze swej strony radziłabym wam przejrzeć ruch statków rzecznych, które wypłynęły z rejonu zagrożenia dziesięć dni temu i później.

— Twierdzisz, że dotarli do Durringham?

— To, niestety, wysoce prawdopodobne. Sami jesteśmy już prawie w Kristo, a przecież płyniemy pod prąd nędznym statkiem trzeciej klasy.

— Chyba rozumiem. Bo jeśli zaraz na początku wyruszyli z Aberdale, to mogliby tu być już od tygodnia.

— Teoretycznie.

— W porządku, dziękuję za ostrzeżenie. Wezmę paru ludzi i zaraz zaczniemy analizować zdjęcia statków, które powracały z dorzecza Zamjanu. Do diabła, jakbyśmy nie mieli tu w mieście innych problemów!

— Co właściwie dzieje się w Durringham?

— Nic dobrego, szkoda gadać. Mieszkańcy pośpiesznie robią zapasy żywności, więc ceny idą w górę jak szalone. Candace Elford rekrutuje młodych ludzi, gdzie tylko może ich znaleźć. Krążą niepokojące wieści na temat zdarzeń w głębi lądu. Jeszcze trochę i sytuacja wymknie się spod kontroli. Na domiar złego w środę nowi koloniści zorganizowali pokojową demonstrację pod siedzibą gubernatora, żądając rekompensat za skradzione mienie i dodatkowych przydziałów ziemi jako zadośćuczynienie za doznane krzywdy. Widzę ich z mojego okna. Rexrew odrzucił propozycję rozmów. Pewnie boi się, żeby go nie zlinczowali. Tłum jest bardzo porywczy. Robi się gorąco, służby porządkowe musiały pacyfikować motłoch.

Liczne ofiary po obu stronach. Jakiś kretyn spuścił ze smyczy sejasa. Zerwano przewody wysokiego napięcia z generatora termojądrowego. Przez dwa dni w całej okolicy nie było elektryczności, nawet w głównym szpitalu. Zgadnij, co się stało z zasilaniem rezerwowym?

— Nie działało?

— Oczywiście. Ktoś zwędził kryształy matryc elektronowych, które nadają się do motorowerów. Pozostało jedynie dwadzieścia procent ogólnej pojemności.

— Wygląda na to, że nie ma większej różnicy między moją pozycją a twoją.

Kelven Solanki popatrzył na nią w zamyśleniu.

— Myślę, że jest różnica.

* * *

Oconto było wioską podobną do wielu innych na Lalonde: niemalże kwadratowa polana wycięta w dżungli, nad brzegiem oficjalny marker Biura Alokacji Gruntów, pośrodku skupisko chat i wypielęgnowanych ogródków warzywnych, na obwodzie większe połacie pól. Czarne początkowo deski z majopi nabierały po latach jasnoszarego zabarwienia, wystawione na działanie słońca, upału i deszczu; twardniały i pękały jak szczątki wraku wyrzucone na tropikalną plażę. Świnie kwiczały w chlewach, krowy w okrągłych zagrodach przeżuwały z zadowoleniem kiszonkę. Przeszło trzydzieści kóz stało w linii na skraju puszczy; przywiązane do palików, skubały chwasty rozłogowe, które próbowały się wedrzeć na pola.

W osadzie dobrze się działo od chwili jej powstania przed trzema laty. Budynki użyteczności publicznej, w tym i kościół, wyglądały na zadbane, powstała również niska, przykryta ziemią chata, w której wędzono ryby. W walce z błotem ważniejsze ścieżki posypano płatami drewna. Wyznaczono nawet teren na boisko do gry w piłkę. Z łagodnie opadającego brzegu sterczały nad leniwą wodę Zamjanu trzy pomosty, przy dwóch cumowało kilka miejscowych łodzi rybackich.

Kiedy „Coogan” podpłynął do głównego, środkowego pomostu, Darcy i Lori z ulgą dostrzegli sporą gromadę ludzi pracujących w polu. Oconto nie zostało jeszcze podbite. Zaledwie dostrzeżono obcy statek handlowy, rozległy się ostrzegawcze okrzyki. Kilku mężczyzn puściło się w ich stronę, każdy z bronią w ręku.

Dopiero po kwadransie udało im się przekonać zdenerwowany komitet powitalny, iż nie stanowią zagrożenia dla osadników; przez kilka pierwszych minut Darcy bał się, że zostaną rozstrzelani na poczekaniu. Buchannanowie byli tutaj dobrze znani (choć niespecjalnie lubiani), co działało na ich korzyść. „Coogan” płynął w górę rzeki, w stronę zbuntowanych ziem, a więc nie przywoził stamtąd rebeliantów, a ponadto Lori i Darcy’ego uznano za oficjalnych przedstawicieli władz, ponieważ mieli na sobie ubrania z syntetycznych tkanin i byli wyposażeni w drogie przyrządy. Nikt jednak nie pytał o ich uprawnienia.

— Trzeba wam zrozumieć, że od wtorku ludzie nie rozstają się tu z bronią — rzekł Geoffrey Tunnard. Był tymczasowym naczelnikiem Oconto, szczupłym pięćdziesięcioletnim mężczyzną z białymi, kręconymi włosami, ubranym w szare, połatane farmerki. Skoro okazało się, że „Coogan” nie przynosi im rewolucji i zagłady, przewiesił strzelbę przez pulchne ramię, chętny do rozmowy.

— Co się stało we wtorek? — spytał Darcy.

— Skazańcy. — Tunnard splunął do wody. — Doszły nas słuchy o rozruchach w Willow West, no to wpakowaliśmy naszych do zagrody. Co prawda, odkąd tu mieszkamy, pracowali jak należy, ale w takiej sytuacji lepiej nie ryzykować, racja?

— Racja — odparł Darcy dyplomatycznie.

— W poniedziałek odwiedzili nas jacyś ludzie, ponoć z wioski Waldersy w hrabstwie Kristo. Z ich relacji wynikało, że w Willow West i hrabstwach nad Cjuallheimem zbuntowani skazańcy zabijają mężczyzn i gwałcą kobiety. Podobno dołączyło do nich wielu młodych osadników. Nie różnili się na oko od zwykłej grupy pościgowej, choć wszyscy narąbali się jakimś świństwem. Pewnie palili kanusa; takie coś zwali człowieka z nóg, jeśli dobrze wysuszyć liście. Siali zamęt, domagali się rozprawy ze skazańcami.

Nie chcieliśmy na to pozwolić. Nie można zabijać z zimną krwią tylko dlatego, że tak się komuś podoba. Odesłaliśmy ich w dół rzeki. I niech mnie kule biją, jeśli tej samej nocy nie zakradli się z powrotem do wioski. Nie zgadniecie, co się stało.

— Uwolnili skazańców? — spytała Lori.

Geoffrey Tunnard popatrzył na nią z uznaniem.

— A jakże. Nadeszli cichaczem, nawet psy niczego nie zwęszyły. Poderżnęli gardło staremu Austinowi, który stał na straży przy zagrodzie. Neil Barlow, nasz nadzorca, ruszył za nimi skoro świt, a z nim pięćdziesięciu uzbrojonych zuchów. Od tamtej pory słuch po nich zaginął. To niepodobne do Neila, minęło już sześć dni. Powinien przysłać wiadomość. Mężczyźni zostawili tu swoje rodziny. Żony i dzieciaki na śmierć się zamartwiają. — Zmierzył Darcy’ego i Lori uważnym spojrzeniem. — Możecie nam to wytłumaczyć? — Mówił zmęczonym głosem człowieka, którego przygniata ciężkie brzemię.

— Przykro mi, sami nic nie wiemy — odrzekł Darcy. — Na razie. Dlatego właśnie tu jesteśmy, chcemy się czegoś dowiedzieć.

Wy zaś, bez względu na rozwój wydarzeń, nie idźcie za tamtymi.

Pamiętajcie, że w jedności siła.

Geoffrey odął wargi i odwrócił wzrok, przeczesując dżunglę nienawistnym spojrzeniem.

— Spodziewałem się, że powiecie właśnie coś takiego. Byli tacy, co ruszyli na poszukiwania. Przeważnie kobiety. Nie dało się ich powstrzymać.

Darcy położył rękę na ramieniu Geoffreya i mocno zacisnął palce.

— Jeśli ktoś jeszcze zechce pójść, masz go zatrzymać. Jeśli będzie trzeba, spraw, niech belka przywali mu nogę, byleby został.

— Postaram się. — Geoffrey Tunnard pochylił głowę z rezygnacją. — Ech, gdybyż to było takie proste, popłynąłbym w dół rzeki, zabrał stąd rodzinę. Ale ja własnymi rękami zbudowałem tu dom, przeklęty Rząd Centralny nie dyktował mi, co mam robić.

Wiodłem naprawdę dobre życie. I znowu takie będzie. Do licha z cholernymi skazańcami. Wykolejeńcy w farmerkach, też mi coś!

— Zrobimy, co w naszej mocy — powiedziała Lori.

— Nie wątpię. Przecież robicie to, przed czym mnie przestrzegacie. Idziecie do dżungli. We dwoje. To szaleństwo.

Lori miała wrażenie, że Geoffrey Tunnard chciał powiedzieć: samobójstwo.

— Możesz nam wskazać, gdzie mieszka Quentin Montrose? — spytała.

Tunnard wskazał jedną z chat, niczym się nie różniącą od innych: baterie słoneczne obok komina, obwisłe zadaszenie nad werandą.

— Ale nic wam to nie da, poszedł razem z Neilem.

Lori stała przy sterówce, kiedy „Coogan” odbijał od pomostu.

W części rufowej Darcy ładował drzewo w paszczę kotła. Len Buchannan pogwizdywał niemelodyjnie, kierując statek na środek rzeki. Oconto powoli nikło w dali, jawiąc się teraz jako mroczne wcięcie w szmaragdowym klifie puszczy. Zapachy gotującego się jadła snuły się ospale nad lekko wzburzonymi wodami.

— A gdyby tak wysłać na poszukiwania jednego z naszych orłów? — zasugerowała Lori.

— Chyba nie mówisz poważnie?

— Przepraszam. Próbuję tylko uspokoić sumienie.

— Pięćdziesięciu uzbrojonych ludzi ginie bez śladu. Nie wiem, jak tam twoje sumienie, ale moja odwaga prawie mnie opuściła.

— Możemy jeszcze zawrócić. Albo zaczekać na komandosów Solankiego.

— To prawda.

— Masz rację. Ruszamy dalej.

— Czemu nie powiedziałem Tunnardowi, żeby się stąd wyniósł? — wyrzucał sobie Darcy. — Mogłem mu powiedzieć. Niechby zabrał rodzinę i uciekł do Durringham. Przynajmniej byłbym wobec niego szczery. Cóż mu po złudnych nadziejach?

— Nie przejmuj się. Myślę, że on już wie.

* * *

Coś wyrwało ze snu Karla Lambourne’a. Nie było jeszcze południa, a wachtę miał objąć dopiero o drugiej. Iluminator wciąż przesłaniała żaluzja, przez co wnętrze kabiny tonęło w tajemniczym, ponętnym półmroku. Za drzwiami rozlegał się stukot butów.

Zewsząd dobiegał przytłumiony gwar rozmów, dzieci nawoływały się płaczliwymi głosami.

Wszystko w normie. Dlaczego więc nie spał, dręczony niezrozumiałym lękiem?

Obok poruszyła się — jakżeż miała na imię? — córka kolonisty. Była młodsza od niego o kilka miesięcy, wokół jej ślicznej buzi opadały strączki ciemnych włosów. Mimo początkowych uprzedzeń, związanych z obecnością na pokładzie „Swithlanda” szeryfów i rekrutów, ten rejs układał się dla Karla dość pomyślnie.

Dziewczęta doceniały przestronność i spokój jego kabiny, tym bardziej że na statku panował ścisk, a każdy skrawek pokładu pokrywały rozłożone śpiwory.

Dziewczyna zatrzepotała powiekami i otworzyła wolno oczy.

Annę — nie, Alison; żeby tylko nie zapomnieć — uśmiechnęła się promiennie.

— Cześć — powiedziała.

Omiótł wzrokiem ciało dziewczyny. Prześcieradło zwinęło się wokół jej talii, dzięki czemu mógł cieszyć oczy widokiem cudownych piersi, prężnych mięśni brzucha i krągłych bioder.

— Cześć — odparł, odgarniając kosmyki włosów z jej policzka.

Z zewnątrz doleciały okrzyki i czyjś rubaszny śmiech. Alison zachichotała na pół wstydliwie.

— Rany, oni są tylko metr od nas.

— Trzeba było pomyśleć o tym przedtem, gdy robiłaś tyle hałasu.

Wysunęła język między zęby.

— Nie robiłam żadnego hałasu.

— Robiłaś.

— Nie robiłam.

Otoczył ją ramionami i przyciągnął bliżej.

— Robiłaś i mogę to udowodnić.

— Co ty powiesz.

— A żebyś wiedziała. — Musnął wargami usta Alison i zaraz zaczęła oddawać mu pocałunki. Sięgnął ręką w dół i ściągnął z jej nóg prześcieradło.

Kiedy kazał, odwróciła się, drżąc z podniecenia. Wsunął pod nią dłoń i uniósł jej pośladki. Dyszała ciężko z niecierpliwości.

— A to co, u diabła?

— Karl? — Wykręciwszy szyję, zobaczyła, jak klęczy za nią z chmurnym wzrokiem skierowanym na sufit. — Karl!

— Nie tak głośno. Posłuchaj.

Nie mogła uwierzyć, że to się dzieje naprawdę. Ludzie nadal stukali butami po pokładzie. Nie słyszała żadnych innych dźwięków! A nigdy jeszcze nie była tak bardzo napalona. Jak przed chwilą uwielbiała Karla, tak teraz go nienawidziła.

On tymczasem kręcił głową, próbując ponownie wychwycić tamten odgłos. Choć w gruncie rzeczy nie był to odgłos, ale jakaś wibracja, buczenie. Znał każdy dźwięk, każdy szmer wydawany przez „Swithlanda”, lecz tego nie było w repertuarze statku.

Kiedy znów go usłyszał, wiedział już, co to jest. Gdzieś w tylnej części kadłuba zatrzeszczała wręga. Drewno jęknęło pod naporem, jakby o coś się otarli. Choć trudno było w to uwierzyć: matka zawsze omijała z daleka wszelkie przeszkody.

Alison patrzyła na niego ze złością i żalem. Magiczna chwila minęła. Nie miał już ochoty na seks.

Dźwięk się powtórzył. Dziwny chrobot ucichł po trzech sekundach. Choć przytłumiła go zęza, był na tyle głośny, że nawet Alison zwróciła nań uwagę.

Zamrugała zakłopotana.

— Co?…

Karl zeskoczył z łóżka i złapał za szorty. Mocując się jedną ręką z guzikiem, drugą odemknął drzwi i wybiegł na pokład.

Alison pisnęła, próbując zakryć ciało rękami, kiedy do wnętrza kabiny wlało się migotliwe światło poranka. Owinęła się cienkim prześcieradłem i zaczęła w pośpiechu szukać rozrzuconego ubrania.

Po wyjściu z nastrojowych cieni kabiny na skąpanym w słońcu pokładzie nerwy wzrokowe Karla rejestrowały przez chwilę jaskrawe, purpurowe plamy. Gruczoły łzowe wypuściły nagromadzoną w nich zawartość, którą chłopak starł nerwowo z policzków.

Napotkał wlepiony w siebie wzrok dwóch kolonistów i trzech niewiele starszych od niego rekrutów. Wychylił się nad reling, aby zlustrować toń rzeki. Aczkolwiek woda niosła z sobą jakieś osady, a na jej powierzchni mrugały refleksy światła, to jednak oko mogło zajrzeć w głąb na dobre cztery metry. Mimo to Karl nie wypatrzył niczego podejrzanego, żadnych mielizn czy zanurzonych pni drzew.

Stojąca na mostku Rosemary Lambourne nie była pewna, czy rzeczywiście o coś zawadzili, lecz podobnie jak Karla, i ją natychmiast zaniepokoiło zachowanie „Swithlanda”. Poczuła raptownie dziwny ucisk w żołądku, zmysły jej się wyostrzyły. Automatycznie sprawdziła wskazania przedniego detektora mas. Na tym odcinku Zamjanu głębokość rzeki wynosiła dwanaście metrów, dzięki czemu płaski kil statku, nawet tak przeładowanego, dzieliło od dna bezpieczne dziesięć metrów wody. Nie było niczego innego z przodu, niczego pod spodem i niczego po bokach.

A potem znów to się stało. Kadłub w coś uderzył. Rosemary natychmiast wyłączyła zasilanie kół łopatkowych.

— Mamo!

Przechyliwszy się nad sterburtą, Rosemary dostrzegła patrzącego w górę Karla.

— Co to było? — zapytał.

— Nie wiem! — odkrzyknęła. — Detektor mas niczego nie wykrywa. Widziałeś coś w wodzie?

— Nie.

Kiedy koła przestały się obracać, nurt rzeki zaczął gwałtownie zatrzymywać statek. Przerwa w miarowym szumie łopatek zdawała się potęgować wrzawę kolonistów.

Raz jeszcze dał się słyszeć długi, rozdzierający odgłos naciskanego drewna, zwieńczony jednoznacznym chrupnięciem.

— To na rufie! — wrzasnęła Rosemary. — Wróć tam i sprawdź, co się stało! Melduj natychmiast. — Z gniazda pod konsolą telekomunikacyjną wyciągnęła mikrotelefon i rzuciła ponad barierką. Karl chwycił go zwinnym ruchem i puścił się pędem wzdłuż wąskiego pokładu, klucząc zręcznie między grupkami kolonistów.

— „Swithland”, zgłoś się — zabrzmiało z konsoli. — Rosemary, słyszysz mnie? Mówi Dale. Co się dzieje, dlaczego stajecie?

Złapała za mikrofon.

— Zgłaszam się, Dale — odpowiedziała kapitanowi „Nassiera”.

Uniósłszy wzrok, dostrzegła statek prący niezmordowanie w górę rzeki pół kilometra przed nimi. Z tyłu ciągnął „Hycell”, doganiając ich szybko. — Wygląda na to, że w coś walnęliśmy.

— Mocno?

— Jeszcze nie wiem, ale się odezwę.

— Rosemary, mówi Callan. Nie powinniśmy się teraz rozdzielać. Zaczekam, aż sprawdzisz, czy nie potrzebujecie pomocy.

— Dzięki, Callan. — Pochyliła się nad relingiem nadbudówki i pomachała w stronę „Hycella”. Maleńka figurka na mostku kapitańskim odpowiedziała jej podobnym gestem.

Wtem kadłub „Swithlanda” zazgrzytał tak przeraźliwie, że nawet koloniści zamilkli. Rosemary poczuła drżenie, dziób zakołysał się w lewo i prawo. W życiu nie doświadczyła czegoś podobnego.

Stali wszak na wodzie niemalże bez ruchu, nie mogli w nic uderzyć. Nie mogli!

Karl wbiegał akurat na pokład rufowy, kiedy „Swithlandem” targnęły wibracje. Czuł, jak cały statek unosi się o kilka centymetrów.

Na rufie zgromadził się tłum kolonistów wymieszanych z rekrutami. Niektórzy siedzieli na deskach, jedząc lub grając w karty.

Dzieciaki biegały na wszystkie strony. Osiem, może dziewięć osób zarzuciło wędkę za rufę. Przy nadbudówce i relingu stały skrzynie z narzędziami przyszłych osadników. Psy pętały się pod nogami, a spośród pięciu wierzchowców uwiązanych do bocznej barierki dwa zaczęły szarpać za uździenice, gdy upiorny hałas przetoczył się po statku. Ludzie struchleli ze strachu.

— Z drogi! — wołał Karl. — Z drogi! — Zaczął torować sobie drogę łokciami. Dźwięk szedł od stępki, z miejsca położonego tuż za kotłownią przyległą do tylnej ściany nadbudówki. — Przepuśćcie mnie!

Sejas zawarczał w jego stronę.

— Zabić.

— Zabierzcie na bok to pieprzone bydlę!

Yuri Walken odciągnął Randolfa.

Wszystkie bez wyjątku oczy kierowały się na Karla. Dotarł do luku nad mechanizmem samoczynnego ładowania, który podawał drewno do paleniska. Luk przykrywała sterta kompozytowych skrzynek.

— Pomóżcie mi je przestawić! — wrzasnął.

Z kotłowni wyszedł Barry MacArple, tęgi dwudziestolatek, spocony i czarny od sadzy. Przez większą część rejsu nie wychodził na światło dzienne, skrzętnie też unikał członków zbrojnego oddziału. Nikt z rodziny Lambourne nie wspominał, że to jeden z zesłańców.

Hałasy raptownie ustały. Zaniepokojeni ludzie spoglądali uważnie na Karla, czekając w milczeniu na instrukcje. Uniósł uspokajająco ręce, kiedy Barry zaczął odsuwać zawadzające im skrzynki.

— Dobra, wpłynęliśmy na jakąś skałę. Niech wszystkie dzieci przejdą wolno na pokład dziobowy. Wolno, powtarzam. Potem kobiety. Ale nie mężczyźni, inaczej przeciążymy przednią część statku. Nie wiem, czyje są te konie, ale niech je ktoś wreszcie uspokoi.

Rodzice poganiali dzieci w kierunku dzioba, wśród dorosłych rozlegały się tłumione pomruki. Trzech mężczyzn pomagało Barry’emu dostać się do luku. Nawet Karl przeniósł na bok dwie skrzynie, gdy wtem ponownie usłyszał hałas, choć tym razem odległy, nie pochodzący z kadłuba „Swithlanda”.

— Co, u licha? — Podniósł wzrok i spojrzał na płynącego sto metrów z tyłu „Hycella”.

— Karl, co się dzieje? — zabrzmiał głos Rosemary z mikrotelefonu.

Przysunął do ust urządzenie.

— To „Hycell”, mamo. Oni też w coś rąbnęli.

— Cholera! A co z naszym kadłubem?

— Powiem ci za chwilę.

Przestawiono ostatnie skrzynie, odsłaniając kwadratową klapę włazu o boku dwóch metrów. Karl pochylił się, żeby odemknąć zasuwy.

W tymże momencie rozległ się inny dźwięk, stłumione przez wodę „bach!”, jakby coś ciężkiego i niesamowicie potężnego gruchnęło w stępkę. „Swithland” podskoczył na wysokość kilkunastu centymetrów. Poprzewracało się wiele nie umocowanych skrzynek i bagaży. Koloniści krzyczeli owładnięci grozą, ruszając tłumnie na dziób statku. Jeden z koni stanął dęba, machając w powietrzu przednimi nogami.

Karl rozwarł klapę włazu.

Bach!

Wokół rozkołysanego „Swithlanda” rozchodziły się na wodzie szerokie koła.

— Karl! — wrzasnął głos z mikrotelefonu.

Zajrzał do środka. Większość miejsca w luku zajmowały urządzenia samoczynnego ładowania, prymitywny z pozoru zespół silników, kół pasowych i tłoków. Dwa przenośniki taśmowe wybierały drewno z ładowni przy lewej i prawej burcie statku. Deski kadłuba z czarnego majopi były ledwo widoczne. Przez szczeliny wdzierała się woda.

Bach!

Karl wytrzeszczył oczy ze zdumienia, kiedy deski wgięły się do środka. Przecież wycięto je z majopi, nic nie mogło nadwerężyć tak twardego drewna.

Bach!

Pojawiły się długie, odginające się sztylety drzazg.

Bach!

Przez powiększające się szpary wpadało coraz więcej wody.

Na powierzchni metra kwadratowego coś metodycznie wybijało klepki poszycia.

Bach! Bach!

„Swithland” kołysał się w górę i w dół. Po na wpół opuszczonym pokładzie rufowym przetaczały się skrzynie i narzędzia.

Mężczyźni i kobiety chwytali się relingu, inni leżeli rozciągnięci na deskach, bijąc wokół siebie rękami.

— Coś chce się dostać do środka! — huknął Karl do mikrofonu.

— Ale co? Co? — odwrzasnęła matka.

— Coś jest pod statkiem, coś żywego! Na miłość boską, mamo, uruchom silniki, płyń do brzegu! Prędko, nie mamy czasu!

Bach!

Spieniona woda szła do góry, nie widać już było dna statku.

— Trzeba to zamknąć! — zawołał. Zgrozą napawała go myśl, co może dostać się do środka, jeśli powstanie dość szeroka dziura.

Z pomocą Barry’ego MacArple’a zatrzasnął i zaryglował klapę włazu.

Bach!

Pękł kadłub „Swithlanda”. Karl usłyszał przeciągły, zatrważający odgłos darcia, gdy nieznana siła rozrywała twarde jak stal drewno. Woda wtargnęła przez dziurę z szumem i bulgotem. Wyrwane z obsady elementy samoładowarki trzasnęły z dołu o pokład. Wieko włazu zatrzęsło się gwałtownie.

Nareszcie rozbrzmiał oczekiwany z utęsknieniem terkot silników napędzających koła. Narastał znajomy plusk łopatek. „Swithland” obracał się ociężale w stronę nieprzerwanego bastionu dżungli na oddalonym o osiemdziesiąt metrów brzegu.

Do świadomości Karla dotarły w końcu krzyki i łkania ludzi.

Największa gromada zebrała się w przedniej części statku, który płynął z pochylonym w dół dziobem.

Bach!

Tym razem dostało się deskom pokładu rufowego. Karl, leżąc na brzuchu obok włazu, wrzasnął ze strachu, kiedy wstrząs podrzucił jego stopy. Odwrócił się błyskawicznie i przetoczył trzy razy, aby coś na niego nie spadło. Skrzynie podskakiwały, pojemniki wykonywały chaotyczne piruety. Konie wpadły w obłęd. Jeden z nich zerwał się z uwięzi i zwalił na bok, drugi wierzgał dziko. Opodal niego leżało okrwawione ciało.

Bach!

Deski przy włazie uniosły się jednocześnie i opadły, jakby zrobiono je z elastycznego tworzywa. Woda zaczęła przeciskać się na wierzch.

Barry MacArple pełzł po pokładzie na czworakach z twarzą poczerwieniałą z wysiłku. Karl wyciągnął rękę w stronę skazańca, chcąc mu pomóc.

Bach!

Nie zdążył. Deski pod MacArple’em poszły w drzazgi, poszarpane krawędzie przebiły pierś i brzuch skazańca, a potem rozdarły jego tors niczym olbrzymi pazur. Z dziury buchnął metrowej szerokości gejzer, wyrzucając zwłoki w powietrze.

Karl nie mógł oderwać wzroku od słupa wody, zapominając o strachu wobec tego nieprawdopodobnego, nieopisanego widoku.

Piekielny ryk gejzeru świdrował w uszach, zagłuszając trwożne nawoływania kolonistów. Woda tryskała na wysokość trzydziestu metrów, wierzchołek przypominał kwiat rozchylający swój kielich. Na pokład zaczęły padać szczątki desek wraz z mułem.

Gdy „Swithland” podrygiwał niby zraniona burogrzbietka, Karl trzymał się rozpaczliwie jednego z bębnów linowych, patrząc, jak gejzer wyżera postrzępione brzegi wywierconego przez siebie otworu. Posuwał się systematycznie w stronę nadbudówki. Zęza musiała już być pełna wody. Powoli, lecz nieubłaganie drewniane deski kruszyły się pod straszliwym naporem żywiołu. Jeszcze minuta i strumień dotrze do kotłowni. Karl jęknął na myśl, co się stanie, jeśli woda zaleje rozgrzane piętnastotonowe palenisko.

Kiedy tak rzucało „Swithlandem”, Rosemary Lambourne raz po raz traciła równowagę. Tylko dzięki temu, że mogła się kurczowo uchwycić steru, jeszcze stała na nogach. Strach w głosie Karla pchnął ją do działania. Chłopak urodził się na „Swithlandzie” i na rzece nie bał się przecież niczego.

Okropny łomot brzmiał tak, jakby coś próbowało przebić nie tylko kadłub statku, ale i jej serce. Jakże potworna musiała być siła, którą dysponowała istota mogąca w ten sposób rozhuśtać „Swithlanda”.

Ciekawe, co zostanie ze statku po tej przygodzie? Przeklęty Colin Rexrew, pobłażliwy i głupi! Gdyby planeta miała silny, kompetentny rząd, zesłańcy nie ważyliby się wszczynać rewolty.

Nagle rozległ się huk, jakby spowodowała go seria eksplozji — tak wielki, że Rosemary aż podskoczyła, z trudem łapiąc równowagę. Padał deszcz… wyłącznie na „Swithlanda”. Trzęsła się cała nadbudówka. Co tam się z tyłu działo?

Zerknęła na mały holoekran przedstawiający stan urządzeń mechanicznych na statku. Gwałtownie spadała moc kotłowni. Włączyły się rezerwowe kryształy matryc elektronowych, dostarczając prądu niezbędnego do zasilania silników.

— Rosemary — odezwało się radio.

Nie miała czasu odpowiedzieć.

Dziób „Swithlanda” kierował się ku odległej o sześćdziesiąt pięć metrów przybrzeżnej skarpie. Znów nabierali szybkości. Za rufą na wodzie kołysały się skrzynie i paczki. Wśród nich pluskało się kilku ludzi, a kolejni wypadali za burtę na przednim pokładzie; byli tam stłoczeni niczym rugbiści w młynie przed wznowieniem gry. A ona nie mogła im w niczym dopomóc, pozostawało jej płynąć do brzegu.

Po lewej burcie męczył się „Nassier”, łopatki jego koła pracowały nieregularnie. Rosemary dostrzegła szczątki fruwające w niebo wokół olbrzymiej fontanny wody, której trzon rozdzierał na dwie części nadbudówkę. Co za diabelstwo ich dopadło? Jakiś potwór wodny, przyczajony w korycie rzeki? Ledwie o tym pomyślała, doszła do wniosku, że prawda musi być inna. Teraz wszakże wiedziała, co oznacza dobiegający z tyłu ryk. Zebrała w sobie resztki sił. Jeśli wybuchnie kotłownia…

Dziób „Nassiera” uniósł się wysoko, a pokład rufowy zszedł pod wodę. Wszechpotężny strumień rozrzucał po rzece wielkie kawałki zdruzgotanej nadbudówki. Dziesiątki ludzi lądowało w rzece, młócąc w powietrzu rękami i nogami. Rosemary słyszała w wyobraźni ich krzyki.

Oba kołowce były przeładowane. Rexrew rozkazał zwiększyć liczbę zabieranych na pokład kolonistów, ignorując ostrzeżenia delegacji kapitanów. Na domiar złego dowalił im ten oddział.

Jeśli zdołam kiedykolwiek wrócić do Durringham, będzie po tobie, Rexrew! — zarzekała się w duchu. Wykorzystałeś nas — mało tego, skazałeś na śmierć.

„Nassier” tymczasem stawał na sztorc, chyląc się równocześnie na sterburtę. Kiedy kil przybrał pionowe położenie, strumień wody zniknął. Wielka dziura ziała w środkowej części kadłuba. I wtedy woda musiała zalać palenisko, gdyż połowę statku pochłonął potężny wybuch białej pary, której kłęby rozścieliły się nad rzeką.

Całe szczęście, że przesłoniły końcową scenę dramatycznej śmierci „Nassiera”.

Dziób „Swithlanda” znajdował się piętnaście metrów od gęsto rosnących drzew i chaszczy. Rosemary słyszała, jak maleje hałas ich własnego gejzeru niszczycielskiej wody. Walczyła ze sterem, aby statek nie uderzył o brzeg pod skosem. Gwałtownie podnosiło się dno rzeki, przedni detektor mas piszczał alarmująco. Głębokość pięciu metrów. Czterech. Trzech. Wryli się w szlam osiem metrów przed linią zwisających nad wodą, okrytych kwieciem pnączy.

Ogromny impet statku pchał ich jednak dalej, ślizgali się więc na grubej warstwie czarnego mułu. Przy burtach pękały bańki śmierdzącego gazu. Słup wody zniknął bezpowrotnie. Nastąpiła chwila niezwykłej, sennej ciszy, zanim uderzyli o brzeg.

Rosemary ujrzała naprzeciwko wielkie drzewo kaltukowe; jeden z grubych konarów odrastał od pnia dokładnie na wysokości mostka. Pochyliła głowę…

Wstrząs był tak duży, że Yuri Wilken, który dopiero co się podniósł, wyrżnął boleśnie nosem o deski, padając plackiem na pokład. Poczuł na języku smak ciepłej krwi. Statek trzeszczał okropnie, zagłębiając się w gąszcz nadbrzeżnej roślinności. Długie sznury pnączy cięły powietrze z brutalnością rzemiennego bicza. Yuri próbował wcisnąć się głębiej w twardy pokład, kiedy przelatywały centymetry nad jego głową. Tępy dziób „Swithlanda” wgryzł się w niską skarpę i przeorał dobre dziesięć metrów piaszczystej, ciemnoczerwonej gleby. Gdy kołowiec zatrzymał się z chrzęstem, przedni pokład miał doszczętnie zniszczony, a w nadbudówce ugrzęzło drzewo kaltukowe.

Krzyki i łkania ustępowały miejsca jękom i rozpaczliwym wołaniom o pomoc. Yuri rozejrzał się ostrożnie, patrząc ze zdumieniem, jak dżungla owinęła się wokół przedniej połowy statku. Nadbudówka w każdej chwili groziła runięciem, pochylona pod presją ton roślinności, które naciskały na nią z przodu i z boku.

Yuri trząsł się na całym ciele. Pragnął być z powrotem w Durringham, wyprowadzać Randolfa na spacery lub kopać piłkę z kumplami. W puszczy czuł się nieswojo.

— Stało ci się coś, synu? — zapytał Mansing.

To właśnie szeryf Mansing zapisał go na tę ekspedycję. Równy był z niego facet, otaczał go niemal ojcowską opieką.

— Chyba nie. — Potarł nos z wahaniem, wciągając mocno powietrze. Na dłoni pozostały ślady krwi.

— Nic ci nie będzie — stwierdził Mansing. — Gdzie Randolf?

— Nie wiem. — Dźwignął się chwiejnie na równe nogi. Stali obok przedniego narożnika nadbudówki. Gdzie spojrzeć, leżeli ludzie, którzy teraz podnosili się wolno, prosząc o pomoc z osłupiałym, wystraszonym wyrazem twarzy. Dwie osoby dostały się między pień drzewa a ścianę nadbudówki, wśród nich dziewczynka może ośmioletnia. Yuri nigdy by się tego nie domyślił, gdyby nie sukienka. Odwrócił głowę, gdyż zebrało mu się na wymioty.

— Przywołaj go — rzekł Mansing. — Musimy pomyśleć o obronie, i to jak najszybciej.

— Nie rozumiem.

— Myślisz, że to był wypadek?

Yuri miał dotąd zamęt w głowie, lecz po słowach szeryfa poczuł mrowie na plecach. Zwarł wargi i z trudem zagwizdał.

— Od dwunastu lat pływam po tej rzece, a nigdy jeszcze nie widziałem czegoś podobnego — powiedział Mansing ponuro. — Jaka cholera potrafi tak strzelać wodą? I nie była sama!

Randolf przelazł przez górną krawędź nadburcia; jego czarną sierść, zwykle błyszczącą, oblepiało teraz błoto. Niegdyś agresywne i złośliwe zachowanie sejasa uległo całkowitej zmianie: zwierzę podleciało natychmiast do Yuriego i przywarł do nóg swego pana.

— Woda zzła — warknął Randolf.

— Trudno się z nim nie zgodzić — mruknął Mansing z ponurą miną.

Upłynął kwadrans, zanim na pokładzie zdruzgotanego kołowca zaprowadzono względny porządek. Szeryfowie podzielili ludzi na grupy mające nieść pomoc rannym i założyć prowizoryczny obóz.

Uzgodniono, że odejdą pięćdziesiąt metrów w głąb lądu, z dala od rzeki i tego, co czyhało w głębinach.

Kilkunastu rozbitków z „Nassiera” zdołało dopłynąć do na wpół zanurzonej rufy „Swithlanda”; statek tworzył dogodny pomost nad smrodliwym bagniskiem, ciągnącym się wzdłuż rzeki. „Hycell” dobił do przeciwnego brzegu. Niszczycielski gejzer na szczęście oszczędził ten statek, choć i jego kadłub został zdrowo obity. Po ustanowieniu łączności radiowej obie grupy zdecydowały, że lepiej będzie nie ruszać się na razie z miejsca, niż próbować przeprawy przez rzekę i połączenia sił.

Szeryf Mansing odnalazł w szczątkach bagaży nie uszkodzony blok nadawczoodbiorczy i za pośrednictwem jedynego należącego do LDC satelity geostacjonarnego połączył się z szeryfem generalnym. Wstrząśnięta Candace Elford zgodziła się skierować dwa samoloty BK133 do „Swithlanda”, aby natychmiast odwiozły do Durringham tych, którzy najbardziej ucierpieli. Ani słowem nie wspomniała o możliwości wzmocnienia rozbitego w dżungli oddziału. Szeryf Mansing był jednak nadzwyczaj pragmatycznym człowiekiem i nie oczekiwał pomocy w takiej sytuacji.

Po trzech wycieczkach do obozu, dokąd nosił skrzynki ze sprzętem, Yuri został dołączony do niewielkiego oddziału zwiadowczego złożonego z trzech szeryfów i dziewięciu rekrutów. Podejrzewał, że wzięli go tylko ze względu na Randolfa. Nie miał powodów do narzekania: drugi oddział usuwał trupy ze „Swithlanda”. Wolał spróbować szczęścia w lesie.

Kiedy Yuri wyruszał na zwiad, koloniści piłami rozszczepieniowymi wycinali drzewa blisko obozu, gdzie miało powstać lądowisko dla samolotów. Pośrodku polany płonął wielki ogień.

Już po chwili gęstwa listowia skutecznie wytłumiła jęki cierpiących. Yuri nie mógł przywyknąć do panujących w dżungli ciemności; tylko gdzieniegdzie promyki światła docierały do leśnej ściółki. Kiedy podnosił rękę, skóra uzyskiwała ciemnozielony odcień, natomiast piaskowa bluza, mająca chronić go przed cierniami, zdawała się czarna jak smoła. Dżungla w okolicach Durringham wyglądała inaczej. Była ujarzmiona, poprzecinana udeptanymi ścieżkami, które biegły wśród wysokich drzew owiniętych barwnymi pnączami. Tutaj ścieżki nie istniały, gałęzie strzelały w bok na każdej wysokości, a przerzucone między konarami pnącza zagradzały drogę czasem na wysokości szyi, a czasem tuż nad stopą. Jakaś lepka pleśń pokrywała wszystkie liście do trzech metrów nad ziemią.

Zwiadowcy rozeszli się w parach wachlarzem od obozu. Chodziło o to, aby zapoznać się z najbliższym otoczeniem w promieniu pięciuset metrów, poszukać ewentualnych rozbitków z „Nassiera” i sprawdzić, czy w pobliżu nie obozują wrogie siły.

— To nierozważne — orzekł Mansing po pokonaniu pięćdziesięciu metrów. Szedł na przedzie, tnąc pnącza, mniejsze gałęzie i krzaki maczetą rozszczepieniową. — Stracę cię z oczu, jeśli tylko odejdziesz na parę kroków.

— Może dalej las się przerzedzi? — wyraził nadzieję Yuri.

Mansing odciął następną gałąź.

— To, co mówisz, zdradza twój wiek, synu. Tylko wśród młodych trafiają się tak niepoprawni optymiści.

Raz przewodził jeden, raz drugi. Wycinanie każdego metra ścieżki, nawet ostrzem rozszczepieniowym, było męczącą pracą. Randolf myszkował z tyłu, ocierając się czasami o łydki swego pana.

Zgodnie z blokiem naprowadzającym Mansinga, znajdowali się mniej więcej trzysta metrów od obozu, kiedy sejas znieruchomiał z uniesioną głową, węsząc w wilgotnym powietrzu. Nie posiadał wprawdzie tak wyczulonego zmysłu powonienia jak ziemskie psy, jednak na własnym terytorium, w dżungli, był doskonałym łowcą.

— Luudzie — warknął.

— Gdzie? — spytał Yuri.

— Tędy. — Sejas wcisnął się między gałęzie tworzące ścianę roślinności przy ścieżce. Odwrócił się i spojrzał na nich wyczekująco. — Tędy.

— Czy aby się nie myli? — zapytał Mansing sceptycznie.

— Pewnie, że nie — odparł Yuri, urażony niedowiarstwem szeryfa. — Daleko, chłopcze?

— Blissko.

— W porządku — rzekł Mansing. Zaczął wycinać przejście w miejscu wskazanym przez zwierzę.

Po dwóch minutach wytężonej pracy usłyszeli beztroskie i szczebiotliwe głosy kobiet. Jedna z nich śpiewała.

Szeryf z taką zajadłością torował sobie ścieżkę w gąszczu, machając w niezmiennym rytmie ciężką maczetą, że omal nie wpadł głową do strumienia, kiedy pnącza raptownie się skończyły. Yuri chwycił go za kołnierz bluzy, aby nie zsunął się z niewysokiej trawiastej skarpy. Obaj wytrzeszczyli oczy ze zdumienia.

Przez wyrwę wśród koron drzew wpadał blask słońca, zawieszony nad wodą niczym zwiewna, złocista mgiełka. Rzeczka rozszerzała się, tworząc w jednym miejscu szerokie na piętnaście metrów jeziorko, otoczone skałami. Po przeciwnej stronie pnącza o ogromnych pomarańczowych kwiatach wisiały z drzew jak draperie. Turkusowe i żółte ptaszki fruwały nad sceną jakby żywcem wyjętą z greckiej mitologii. W jeziorku kąpało się siedem nagich dziewcząt w wieku od piętnastu do dwudziestu pięciu lat. Wszystkie były gibkie i wysmukłe, ich skóra lśniła w promieniach słońca.

Na czarnych skałach przy brzegu leżały porzucone białe szaty.

— Niee… — wychrypiał Randolf. — Złee.

— Nie chrzań — odburknął Yuri.

Dziewczęta dostrzegły nieznajomych i zapiszczały, śmiejąc się i machając rękami.

Yuri przerzucił przez ramię strzelbę laserową, szczerząc nieprzytomnie zęby na widok siedmiu par kołyszących się piersi.

— Ki diabeł? — mruknął Mansing.

Yuri zbiegł nad brzeg i wskoczył do strumienia. Dziewczęta dopingowały go rozbawione.

— Niee…

— Hej, Yuri! — Mansing bezskutecznie starał się go przywołać.

Młodzieniec odwrócił się z twarzą promieniejącą zachwytem.

— No co? Mamy się dowiedzieć, gdzie leży ich wioska, nie?

Zbadać teren. To nasze zadanie.

— Tak. Chyba tak. — Szeryf nie mógł oderwać wzroku od ponętnych rusałek.

Yuri brnął już środkiem strumienia, rozpryskując fontanny wody.

— Niee… — Randolf zaszczekał natarczywie. — Źli luudzie.

Mansing obserwował, jak dziewczyny zachęcają młodzieńca.

— Ech, do licha z godnością — mruknął pod nosem, po czym wskoczył do wody.

Pierwsza dziewczyna, do której zbliżył się Yuri, miała około dziewiętnastu lat i szkarłatne kwiatuszki wplecione w mokre włosy. Uśmiechnęła się powabnie, ujmując jego dłonie.

— Jestem Polly — przedstawiła się i zaśmiała.

— Doskonale! — zawołał. Woda sięgała jej tylko do połowy ud, dzięki czemu mógł stwierdzić, że rzeczywiście jest kompletnie naga. — A ja Yuri!

Przy pocałunku jej mokre ciało przylgnęło do jego koszuli, pozostawiając na niej ciemną plamę. Gdy oderwała wargi od ust młodzieńca, kolejna dziewczyna zarzuciła mu na szyję wieniec z pomarańczowych kwiatów.

— A ja jestem Samantha — powiedziała.

— Też chcesz mnie pocałować?

Splotła ramiona na karku Yuriego i drapieżnie wsunęła język do jego ust. Pozostałe dziewczyny otaczały ich kręgiem, ochlapując wodą rozpłomienioną parę. Yuri kąpał się w ciepłym deszczu srebrzystych kropli, uniesiony szałem namiętności. W tej dzikiej krainie odkrył, że i na Lalonde może istnieć raj. Krople spływały wolno po ciele, łaskocząc przyjemnie. Poczuł, jak delikatne ręce ściągają mu z ramienia pas z bronią, inne szarpią za guziki koszuli. Rozpięto mu spodnie, dotykano pieszczotliwie penisa.

Samantha odstąpiła o krok, wbijając w niego ogniste spojrzenie. Ujęła w dłonie piersi i uniosła je lekko.

— Teraz, Yuri — poprosiła. — Weź mnie teraz.

Yuri bez ceregieli przyciągnął ją do siebie, choć wokół jego kolan owijały się przemoczone spodnie. Usłyszał czyjś ostrzegawczy okrzyk, zaraz potem urwany. Trzy dziewczyny wepchnęły pod wodę szeryfa, który wierzgał nogami nad powierzchnią. Śmiały się histerycznie, napinając mięśnie, aby ofiara się nie uwolniła.

— Hej… — zdziwił się Yuri. Głupie spodnie krępowały mu ruchy.

— Yuri — nalegała Samantha.

Odwrócił się do dziewczyny. Nie sądził dotąd, aby człowiek był zdolny tak szeroko otworzyć usta. Długie sznury mięśni prężyły się wokół jej podbródka niczym tłuste robaki, które żłobią sobie drogę pod skórą. Krew chlustała z ran w regularnych odstępach, lecz szczęki wciąż się rozwierały.

Yuri przez chwilę patrzył skamieniały ze zgrozy, póki nie wyrwał się z jego piersi ochrypły ryk przerażenia, odbity echem od pni beznamiętnych leśnych strażników. Pęcherz mu popuścił.

Koszmarna głowa Samanthy wystrzeliła do przodu, karminowe zęby zacisnęły się na jego gardle, krew trysnęła mu na skórę.

— Randolf!… — zdołał jeszcze wycharczeć, zanim zęby przegryzły gardło, a krew z tętnicy szyjnej zalała przełyk, tłumiąc wszelkie dźwięki.

Randolf zawył z wściekłości, kiedy jego pan padał do wody z siedzącą na nim okrakiem Samantha, lecz wtedy jedna z dziewcząt spojrzała mu prosto w oczy i syknęła ostrzegawczo. Z jej obnażonych zębów ściekała ślina. Sejas podwinął ogon i wrócił pędem do dżungli.

* * *

— Spada moc! Tracimy wysokość! Tracimy wysokość! — grzmiał przerażony głos pilota BK133 z kolumn AV w centrum dowodzenia.

Każdy z zebranych szeryfów wpatrywał się milcząco w stanowisko łączności operacyjnej.

— Spadamy!

Przez kilka sekund słychać było jednostajny szum fali nośnej, potem wszystko umilkło.

— Boże wszechmogący! — szepnęła Candace Elford. Siedziała za swym biurkiem pod ścianą kwadratowego pomieszczenia.

Podobnie jak większość cywilnych budynków w mieście, kwaterę głównego szeryfa zbudowano z drewna. Stała dwieście metrów od siedziby gubernatora pośrodku placu otoczonego wzmocnionym ogrodzeniem, a jej prosta forma przypadłaby do gustu osiemnastowiecznym żołnierzom. Centrum dowodzenia przylegało do placu apelowego, a mieściło się w długim, parterowym budynku z rozstawionymi na dachu czterema kopułami z szarego kompozytu, kryjącymi w sobie nadajniki telekomunikacyjne. Wewnątrz pod ścianami biegły proste drewniane stoły, na których stały imponujące zespoły biurkowych konsol procesorowych; obsługiwali je szeryfowie siedzący w kompozytowych krzesłach. Naprzeciwko biurka Candace Elford wisiał na ścianie wielki ekran projekcyjny przedstawiający rozkład ulic Durringham — przybliżony, ponieważ nie dało się pokazać w całości owego konglomeratu chaotycznie wytyczonych zaułków i prywatnych dróżek. Wiatraki klimatyzatorów mruczały cicho, skutecznie obniżając temperaturę.

Nastrój laboratoryjnej dyscypliny mąciły wachlarze grzybów wyrastających spod listew przypodłogowych.

— Łączność przerwana — zameldował z kamiennym obliczem szeryf Mitch Verkaik, obsługujący stanowisko łączności.

Candace spojrzała na mały zespół ludzi, który miał śledzić postępy wysłanego przez nich oddziału.

— Co z tymi na ziemi? Zobaczyli spadający samolot?

Jan Routley obsługiwała łącza satelitarne, dzięki którym porozumiewali się z rozbitkami. Wydała polecenie konsoli.

— Na „Swithlandzie” ani na „Hycellu” nie odpowiada żadne urządzenie telekomunikacyjne. Nie mogę nawet wywołać kodu identyfikacyjnego transpondera.

Candace studiowała wykres sytuacyjny wyświetlany przez projektor AV jej własnej konsoli, bardziej z przyzwyczajenia niż rzeczywistej potrzeby. Wiedziała, że wszyscy czekają, kiedy wreszcie zacznie rzucać rozkazy, jasne i stanowcze, błyskawicznie znajdować optymalne rozwiązania problemów niczym komputer ambulatoryjny. Jakże się łudzili. Ostatni tydzień był koszmarem.

Nie mogli nawiązać łączności z nikim w Willow West i hrabstwach nad Quallheimem, a wsie położone wzdłuż brzegów Zamjanu odpowiadały sporadycznie. Wysyłanie samolotami posiłków do Ozark było postępowaniem doraźnym, wiążącym się już tylko z jedną korzyścią: wzmocnione, dobrze uzbrojone oddziały mogłyby nadzorować ewakuację osadników w dół rzeki. Dawno już porzuciła nadzieję na przywrócenie ładu w dorzeczu Quallheimu, liczyła jedynie na powstrzymanie eskalacji zamieszek. A teraz, jak się zdawało, również Ozark przeszedł w ręce wroga. Siedemdziesięciu ludzi i czwarta część jej sprzętu bojowego.

— Natychmiast zawróćcie do Durringham drugiego BK133 — poleciła. — Jeżeli najeźdźcy zdołali strącić jednego, dadzą też sobie radę z drugim. — Przynajmniej uratuje się dziesięciu szeryfów z ciężkim sprzętem. A mogą ich bardzo potrzebować w ciągu najbliższych tygodni. Nie ulegało bowiem wątpliwości, że nieprzyjaciel planował przejąć całkowitą władzę nad planetą.

— Rozkaz. — Mitch Verkaik odwrócił się do konsoli.

— Kiedy satelita obserwacyjny przeleci nad rozbitymi kołowcami?

— Za piętnaście minut — odpowiedziała Jan Routley.

— Zaprogramujcie go tak, żeby przeczesał w podczerwieni obszar w pasie szerokości stu kilometrów, może uda się zlokalizować wrak samolotu. — Wsparła brodę na rękach, patrząc niewidzącym wzrokiem na procesor biurkowy. W tych warunkach ochrona Durringham uzyskiwała priorytetowe znaczenie. Muszą utrzymać miasto, dopóki LDC nie przyśle jednostek wojskowych zdolnych zaprowadzić porządek na prowincji. Była przeświadczona, że mają do czynienia z inwazją, ostatnie wątpliwości w tej sprawie rozproszyła godzinna rozmowa z Kelvenem Solankim. Tego ranka Kelven okazywał oznaki niepokoju, co nigdy wcześniej mu się nie zdarzało.

Candace nie powtórzyła swym podwładnym tego, o czym mówiła z Kelvenem. Nie wspomniała o prawdopodobnym użyciu technik sekwestracji i statkach rzecznych, które mogły już przywieźć do Durringham pluton rozpoznawczy najeźdźców. To się wprost nie mieściło w głowie. Dziś w centrum dowodzenia wyjątkowo wolne były trzy krzesła: nawet szeryfowie myśleli o własnym bezpieczeństwie. Nie dziwiła się, że boją się o swoje rodziny w mieście, zresztą żaden z nich nie przysięgał walczyć ze świetnie zorganizowanymi siłami militarnymi. Zgodziła się jednak współpracować z biurem Sił Powietrznych Konfederacji przy przeglądaniu zdjęć satelitarnych z ostatnich dwóch tygodni, ukazujących ruch na Juliffe.

— Właśnie otrzymujemy obrazy! — oznajmiła Jan Routley.

Candace wstała od biurka i podeszła do kobiety. Na holoekranie wysokiej rozdzielczości kilometr po kilometrze przewijała się dżungla. Na zielone korony drzew nakładały się półprzeźroczyste czerwone cienie, ukazujące rozkład temperatur. Wreszcie u dołu ekranu pojawił się Zamjan, z gąszczu nadbrzeżnej roślinności wystawała nad wodę rufa „Swithlanda”. Kolory rozbłysły, położoną blisko rzeki polanę otoczyły pomarańczowe kręgi.

— To ogień — stwierdziła Jan Routley. Poleciła datawizyjnie procesorowi biurkowemu powiększyć obraz źródła ciepła. Polana rozrosła się na ekranie, w środku płonęło ognisko. Wokoło leżały porozrzucane koce i białe skrzynie z narzędziami kolonistów.

Z jednej strony ścięto kilkanaście drzew. — Gdzie podziali się ludzie? — zapytała Jan łamiącym się głosem.

— Nie wiem — odparła Candace. — Naprawdę nie wiem.

* * *

Było już dobrze po południu i „Coogan” zbliżył się na odległość dwudziestu pięciu kilometrów od porzuconych statków, kiedy Len Buchannan i Darcy dostrzegli kołyszące się na wodzie szczątki. Skrzynki z dobytkiem osadników, połamane deski, owoce. Pięć minut później zobaczyli pierwsze ciało; kobieta w jednoczęściowym kombinezonie pływała twarzą w dół z szeroko rozrzuconymi ramionami i nogami.

— Tutaj zawracamy — oświadczył Len.

— Do hrabstw nad Quallheimem — przypomniał mu Darcy.

— Wsadźcie sobie gdzieś waszą forsę i umowę. — Buchannan zaczął kręcić sterem. — Myślicie, że nie widzę, na co tu się zanosi?

Wpłynęliśmy na ziemie objęte buntem. To będzie cud, jeśli wrócimy stąd cało do Durringham, a wy chcecie, żebym płynął jeszcze sto pięćdziesiąt kilometrów na wschód.

— Zaczekaj. — Darcy położył rękę na sterze. — Jak daleko stąd do Ozark?

Mrucząc gniewnie, Len skonsultował się ze staroświeckim blokiem naprowadzającym, który stał na półce w sterówce.

— Trzydzieści kilometrów. Może trzydzieści pięć.

— Wysadzisz nas pięć kilometrów przed wioską.

— No, nie wiem…

— Słuchaj, orły wypatrzą każdą łódź dziesięć kilometrów przed nami. Jeśli jakaś rzeczywiście się pokaże, natychmiast zawrócimy do Durringham. Co ty na to?

— Czemu w takim razie nie uprzedziły nas o tym, ha? Trudno coś takiego przegapić.

— Krążą nad dżunglą. Zaraz je przywołamy. A jeśli wydarzył się zwyczajny wypadek? Tam dalej mogą czekać na pomoc ranni ludzie.

Zmarszczki wokół ust Lena zbiegły się w wyrazie niezdecydowania. Rasowy kapitan nie pozostawi na łasce losu statku potrzebującego pomocy. O burtę „Coogana” otarł się odłamany kawałek pudła z żółtego tworzywa piankowego.

— Dobra — powiedział Len, chwytając mocniej za koło. — Ale gdy tylko się pojawią kłopoty, zaraz płynę z powrotem. Nie chodzi o pieniądze. „Coogan” to wszystko, co mam. Zbudowałem go tymi oto rękami. Nie będę narażał mojej starej przyjaciółki.

— Wcale cię o to nie proszę. I mnie zależy, żeby tobie i statkowi nic się nie stało. Bez względu na to, czego się dowiemy w wioskach, i tak musimy potem wrócić do Durringham. A jestem już za stary na piesze wędrówki.

Len bąknął coś niewyraźnie, lecz zaczął posłusznie równoważyć ster. Po chwili dziób statku ustawił się w kierunku wschodniego horyzontu.

Abraham i Catlin na afiniczne wezwanie zakręciły w powietrzu i pofrunęły pędem ku rzece. Ze swego punktu widokowego siedem kilometrów przed „Cooganem” dostrzegały drobne szczątki unoszone wolno z nurtem rzeki. Z lotu ptaka woda była prawie całkiem przezroczysta. Lori widziała duże ławice burogrzbietek i czerwonawych, pływających leniwie ryb podobnych do węgorzy.

Dopiero gdy czerwonozłota kula słońca dotknęła wierzchołków drzew za małym stateczkiem handlowym, orły odnalazły oba kołowce wciśnięte w przeciwległe brzegi rzeki. Lori i Darcy kierowali je długimi spiralami nad okoliczną puszczą, szukając załóg, kolonistów i zbrojnego oddziału. Na statkach nikogo wszakże nie było, podobnie jak w opustoszałych obozowiskach.

— Widzę jednego — oznajmiła nagle Lori. Poczuła, jak Darcy łączy się z Abrahamem, patrząc udoskonalonymi oczami ptaka.

Daleko w dole człowiek przedzierał się przez dżunglę. Gęste listowie utrudniało obserwację, pozwalając im tylko od czasu do czasu dostrzec fragment poruszającej się sylwetki. Był to mężczyzna, z wyglądu nowo upieczony kolonista, nosił bowiem koszulę z syntetycznego materiału. Szedł powoli na zachód, równolegle z rzeką w odległości kilometra od brzegu.

— Ciekawe, dokąd się wybiera — rzekł Darcy. — Do najbliższej wioski po tej stronie Zamjanu ma pięćdziesiąt kilometrów.

— Chcesz posłać Abrahama między drzewa, żeby mu się lepiej przyjrzeć?

— Nie. Prawdopodobnie jest już zasekwestrowany. Jak oni wszyscy.

— Tymi trzema statkami płynęło blisko siedmiuset ludzi.

— To prawda.

— Lalonde liczy około dwudziestu milionów mieszkańców.

Ile musiałaby kosztować taka masowa sekwestracja?

— Sporo dla tego, kto używa nanoukładów.

— Myślisz, że nie zostały użyte?

— Otóż to. Laton wspomniał o jakimś wirusie energetycznym. Cokolwiek by to miało oznaczać.

— I ty mu wierzysz?

— Niechętnie to przyznaję, ale w tym momencie uważam jego hipotezę za wielce prawdopodobną. Tutaj dzieją się rzeczy wykraczające poza nasze dotychczasowe doświadczenia.

— Chcesz schwytać tego człowieka? Jeśli padł ofiarą wirusa, wszystkiego się dowiemy.

— Wolałbym nie ścigać nikogo w tej dżungli, tym bardziej samotnego, idącego pieszo wędrowca, który z pewnością ma w pobliżu kamratów.

— A zatem płyniemy do Ozark?

— Tak.

„Coogan” posuwał się w górę rzeki dużo wolniej niż przedtem.

Dopiero po zachodzie słońca minął dwa kołowce. Po raz pierwszy, odkąd przybył na tę planetę, Darcy czekał z utęsknieniem na deszcz. Piękna, rzęsista ulewa dałaby im dodatkową zasłonę.

A póki co, musieli zadowolić się niezbyt gęstymi chmurami; przesłaniały tarczę Diranola, przez co jego czerwone lśnienie wytwarzało jedynie mętną, wszechobecną poświatę, w której widoczność ograniczała się do kilkuset metrów. Na dodatek klekocząca skrzynka przekładniowa i buczące silniki statku hałasowały przeraźliwie na pogrążonej w mroku rzece, gdzie poza tym nie dało się słyszeć innych dźwięków.

Lori uaktywniła implanty wzrokowe, gdy przekradali się jak złodzieje między rozbitymi kołowcami. Nic się nie ruszało, nie było żadnych świateł. Widok wraków przejął jej serce zimnym, złowróżbnym dreszczem. Statki czekały uśpione.

— Gdzieś tu powinno być ujście małej rzeczki — powiedział Darcy godzinę później. — Wpłyń na nią i przycumuj „Coogana”.

Nikt cię tam nie wypatrzy.

— Na jak długo? — spytał Len.

— Do jutra wieczór. Powinniśmy zdążyć, zwłaszcza że Ozark leży tylko cztery kilometry stąd. Jeżeli nie wrócimy przed czwartą, odbijaj i wracaj do domu.

— A pewnie. Nie zostanę tu minuty dłużej niż to konieczne, pamiętajcie.

— Tylko niczego nie gotuj, bo zapach was zdradzi, jeśli w okolicy kręcą się zwierzęta szkolone do polowania.

Strumień wpadający do Zamjanu był tylko dwukrotnie szerszy od kadłuba „Coogana”, na jego bagnistych brzegach rosły wysokie dęby czereśniowe. Len Buchannan wpłynął rufą na rzeczkę, przeklinając każdy centymetr pokonywanej drogi. Po tym, kiedy już liny unieruchomiły statek pośrodku koryta, Len, Lori i Darcy przez godzinę ścinali gałęzie, aby zamaskować kabinę.

W ponury nastrój Lena wkradł się jeszcze lęk, gdy Darcy i Lori zabierali się ostatecznie do opuszczenia statku. Oboje włożyli matowoszare, obcisłe kombinezony kameleonowe z rzędem szerokich kieszonek w pasie na narzędzia. Len nie zauważył ani jednej pustej.

— Uważajcie na siebie — bąknął, zażenowany własnymi słowami.

— Dzięki, Len — rzekł Darcy, schodząc po trapie do lasu.

— Będziemy uważać. Tylko pamiętaj, że masz tu być, kiedy wrócimy. — Nasunął kaptur na głowę.

Len uniósł rękę. Powietrze wokół edenistów zrobiło się nagle nieprzejrzanie czarne, opływało ich ciała niczym oleisty dym.

I raptem zniknęli. Jeszcze przez chwilę słyszał, jak kłapią butami po błocie, potem zapadła głucha cisza. Wtem zdało mu się, że wiatr dmuchnął od dżungli, niosąc chłód i wilgoć, wrócił więc pospiesznie do kambuza. Te kombinezony maskujące miały w sobie coś z magii.

* * *

Cztery kilometry przez leśny gąszcz, i to w nocnych ciemnościach.

Nie było aż tak źle, implanty wzrokowe radziły sobie z warunkami słabej widoczności, reagowały też na podczerwień. Świat jawił im się w dwóch kolorach, zielonym i czerwonym, choć przecinały go też dziwne białe cętki, przypominające zakłócenia w źle dostrojonym holoekranie. Dokuczał trochę brak wrażenia głębi, zastąpionej płaskim krajobrazem ścieśnionej i splątanej gęstwiny.

Dwukrotnie natknęli się na sejasy zajęte nocnymi łowami. Gorące ciała drapieżników lśniły niczym ranne gwiazdy na tle matowej roślinności. Darcy położył je trupem pojedynczymi strzałami z karabinka maserowego.

Zabrany przez Lori blok inercjalnego naprowadzania pokazywał bezbłędnie położenie wioski. Technobiotyczny procesor ładował jej bezpośrednio do mózgu ich bieżące współrzędne, dzięki czemu posiadała zdolności orientacyjne wędrownego ptaka. Musiała jedynie zwracać uwagę na ukształtowanie terenu, ponieważ nawet najdokładniejsze rozpoznanie satelitarne nie mogło wykryć wszystkich wzgórków, strumyków i jarów, które kryły się pod koronami drzew.

Dwieście metrów od obrzeża polany należącej do wioski Ozark czerwonozielony świat zaczął robić się jaśniejszy. Lori popatrzyła oczami krążącego wysoko Abrahama, nie dopuszczając jednak ptaka bezpośrednio nad osadę. Przed kilkoma chatami w otwartych jamach płonęły ogniska.

— Nie widać nic dziwnego — stwierdziła.

— Owszem, z daleka. Spróbujmy podejść bliżej, pogadać z szeryfem, obejrzeć broń.

— W porządku. Zaczekaj chwilkę, połączę się z Kelvenem.

Będziemy informować go na bieżąco o naszych postępach. — Niech mają przynajmniej garść informacji, gdybyśmy z jakichś powodów mieli nie powrócić. Wolała jednak o tym nie myśleć.

Na jej polecenie blok nadawczoodbiorczy otworzył kanał łączności z satelitą ELINT. Blok miał wbudowany procesor technobiotyczny, toteż rozmowa mogła się toczyć w milczeniu. — Zbliżyliśmy się właśnie do wsi Ozark — powiadomiła oficera Floty.

— Nic wam nie jest? — zapytał Kelven Solanki.

— Nie.

— Jak przedstawia się sytuacja?

— W tej chwili czaimy się na czworakach sto pięćdziesiąt metrów od pól otaczających wioskę. Płonie kilkanaście ognisk.

Na dwór wyległo nadzwyczaj wielu ludzi, biorąc pod uwagę późną porę. Trzystu albo i czterystu, pewnie mało kto został w chacie. Gdyby nie to, powiedziałabym, że wszystko w normie. — Zaczęła przeciskać się przez gmatwaninę chwastów i wysokiej trawy, unikając krzaków. Darcy znajdował się metr na lewo.

Dawno nie uczestniczyła w ćwiczeniach polowych, więc cieszyła się w duchu, że wciąż umie się skradać w miarę bezszelestnie.

— Kelven, przekaż nam datawizyjnie listę szeryfów, których BK133 wysadził w Ozark — poprosił Darcy. — Może uda się któregoś rozpoznać.

— Już się robi. Proszę bardzo.

Lori przeszła nad nisko rosnącą gałązką, przygiąwszy ją ostrożnie do ziemi. Cztery metry dalej wznosił się potężny pień majopi opleciony u podstawy nagimi korzeniami. Blask bijący od ognisk nadawał korze upiorne topazowe lśnienie.

Do głowy napłynęły jej strumieniem dane szeryfów: fakty, liczby, zdjęcia i — co najważniejsze — hologramy. Widma siedemdziesięciu ludzi nałożyły się na płaski, blady obraz osady. Lori dotarła do majopi i stamtąd przyjrzała się rzędom lichych chałup, próbując dopasować wizualne wzorce do tego, co widziała.

— Mam jednego — oświadczy! Darcy. Zwrócił jej w myślach uwagę na mężczyznę przykucniętego w kole przy ognisku. Nad płomieniami piekło się mięso jakiegoś zwierzęcia.

— Jest i drugi — wskazała Lori.

Przy następnych ogniskach zlokalizowali szybko jeszcze dwunastu szeryfów.

— Żaden nie wygląda na specjalnie przejętego tym, że urwała się łączność z Candace Elford — zauważyła.

— Zasekwestrowani? — zapytał Solanki.

— Trudno stwierdzić z całą pewnością, choć wiele za tym przemawia — odparł Darcy. — Nie zachowują się normalnie, zważywszy na okoliczności. Powinni przynajmniej rozstawić straże wokół wioski.

Technobiotyczny procesor w zapasowym bloku nadawczoodbiorczym Lori poinformował o spadku napięcia w krysztale matrycy elektronowej. Automatycznie poleciła go zastąpić rezerwowym kryształem — myśl ta powstała w jej umyśle niemal podświadomie.

— Zgadzam się — rzekła. — Myślę, że nasz pierwotny cel, to znaczy stwierdzenie, czy Laton faktycznie przebywa na Lalonde, w tej sytuacji nie ma już znaczenia.

— Popieram. Spróbujemy kogoś schwytać i dostarczyć do Durringham, tam go szczegółowo zbadają. — Obwody regulatora mimetycznego w kombinezonie Darcy’ego wskazywały nieprawidłowości w szynie danych prawej nogawki. Procesor sterujący uruchomił natychmiast rezerwowe łącza.

— Najwygodniej będzie dostać się do tej chaty. W pobliżu nikogo nie ma, a przed chwilą widziałam, jak ktoś wchodzi do środka. — Lori wskazała na stojący na uboczu pięcioizbowy budynek. Znajdował się sto dwadzieścia metrów od skraju dżungli, do przebycia mieliby głównie ogrody i pola uprawne, które stanowiły nie gorszą osłonę niż drzewa. Z kieszonki u pasa wyciągnęła modulator obrazu i przyłożyła do oczu. — Ten szmelc przestał działać.

Ty spróbuj, musimy przecież wiedzieć, ilu ich jest w środku.

Wyłączył się wykrywacz skażeń chemicznobiologicznych Darcy’ego.

— Wcale nie jest zepsuty — stwierdził z zakłopotaniem. — Znajdujemy się w polu działania elektronicznych urządzeń zakłócających!

— Do diabła! — Rezerwowy blok nadawczoodbiorczy i czujniki dalmierza laserowego Lori odmówiły posłuszeństwa. — Kelven, słyszałeś? Oni używają wysokiej klasy sprzętu zakłócającego.

— Wasz sygnał słabnie — odparł Kelven.

Zanikał kanał afiniczny łączący Darcy’ego z nadrzędnym procesorem karabinka maserowego. Kiedy spojrzał na broń, wyświetlacz LCD był wygaszony.

— Zabierajmy się stąd, i to zaraz! Wracajmy na statek.

— Darcy!

Odwrócił się gwałtownie i ujrzał pięć osób stojących tuż za nim w półkolu. Jedna kobieta, czterej mężczyźni. Wszyscy z takim samym dziwnie łagodnym uśmiechem na ustach, ubrani w popularne wśród osiedleńców dżinsowe spodnie i bawełniane koszule.

Mężczyźni nosili gęste brody. Choć zaskoczenie sparaliżowało ruchy Darcy’ego, zachował dosyć przytomności umysłu, aby zerknąć na rękę. Czujnik podczerwieni pokazywał różowawy obrys, lecz w świetle widać było jedynie długie źdźbła trawy. Obwody mimetyczne działały.

— Cholera, Kelven, oni nas widzą mimo kombinezonów maskujących! Musisz ostrzec swoich ludzi. Kelven? — Urządzenia, które miał w kieszonkach, wysiadały jedno po drugim w zastraszającym tempie; tłoczyły mu się do głowy afiniczne sygnały alarmowe procesorów, ale i one zaczęły się urywać. Kelven Solanki nie odpowiadał.

— Pewnie to wy jesteście tymi, do których wołał Laton — rzekł jeden z mężczyzn. Przeniósł wzrok z Lori na Darcy’ego.

— Możecie już wstać.

Przerwa w zasilaniu kombinezonu Lori sprawiła, że materiał powrócił do swego naturalnego bladoszarego koloru. Jednym zwinnym ruchem przetoczyła się na bok i wstała. Implanty gruczołowe pompowały sporą mieszankę hormonów do krwiobiegu, stymulując mięśnie. Aby mieć wolne ręce, odrzuciła karabinek maserowy i modulator obrazu. Pięcioro? Żaden problem.

— Skąd pochodzicie? — zapytała. — Kto wami dowodzi? Pamiętacie jeszcze, kim kiedyś byliście?

— Jesteś ateistką — odparła kobieta. — Lepiej będzie, jeśli oszczędzę ci odpowiedzi.

— Wykończmy ich! — zakomenderował Darcy.

Lori postąpiła do przodu, obróciła się, ręce i nogi wykonywały błyskawiczne ruchy. Lewą stopą trzasnęła w rzepkę kolanową mężczyzny, wkładając w cios impet całego ciała — ucieszyło ją chrupnięcie pękniętej kości. Prawą dłonią trafiła w krtań kobiety — jabłko Adama wgniecione w kręgi szyjne. Darcy w podobny sposób masakrował swoich przeciwników. Lori okręciła się na pięcie, wygięła plecy i kopnęła lewą nogą drugiego mężczyznę; uderzenie butem tuż poniżej ucha rozłupało mu czaszkę.

Krzyknęła zaskoczona, gdy czyjeś ręce chwyciły ją od tyłu.

Nikogo nie powinno tam być! Pod wpływem impulsu kopnęła napastnika w udo, odwróciła się i ułożyła ręce w obronnej pozycji.

W samą porę, zobaczyła bowiem, jak chwiejnie cofa się przed nią znów ta sama kobieta. Lori zamrugała oczami z niedowierzaniem. Z ust kobiety buchała krew, gardło było potwornie zmasakrowane. Wnet jednak skóra rannej zaczęła się wygładzać, pojawiło się z powrotem jabłko Adama, krew już jej nie ciekła.

— Do jasnej cholery, jak ich pokonać?

Dwaj mężczyźni powaleni na ziemię przez Darcy’ego powoli wstawali na nogi. Jeden z nich miał złamaną piszczel, której postrzępiony koniec sterczał z ciała tuż poniżej kolana. Pomimo to wsparł się na niej i ruszył znowu do ataku.

— Elektrody — rozkazał Darcy. Już zbliżał się do niego pierwszy mężczyzna: policzek miał wgnieciony po uderzeniu obcasa i gałkę aczną rozmazaną w oczodole, z którego niczym łzy kapała żółta, kleista ciecz, a mimo to wciąż się uśmiechał. Darcy rozmyślnie wszedł między jego wyciągnięte ramiona, po czym rozcapierzył palce, uniósł dłonie i przycisnął je do skroni brodacza. Ukryte w przedramionach długie włókna tkanek odziedziczonych po węgorzu elektrycznym odprowadzały ładunek poprzez organiczne przewodniki, których końce pod postacią maleńkich krostek wychodziły z opuszków palców.

Przyłożone do mózgu mężczyzny napięcie dwóch tysięcy wolt sprawiło, że jego głowę otoczyła oślepiająca łuna purpurowobiałych wyładowań. Towarzyszył temu głośny trzask.

Darcy poczuł w dłoniach paskudne swędzenie: w paru miejscach nastąpiło przebicie podskórnej izolacji. Jednakże reakcja brodacza przeszła jego najśmielsze oczekiwania. Wyładowanie powinno właciwie zabić go na miejscu, żadna żywa istota nie wytrzymałaby tej zabójczej dawki elektryczności. On tymczasem odskoczył do tyłu, łapiąc się za poranioną głowę i zawodząc płaczliwie. Jego skóra zaczęła świecić, z każdą chwilą coraz jaśniej. Koszula i dżinsy spłonęły w okamgnieniu i odpadły czarnymi płatami od rozżarzonego ciała. Darcy przesłonił oczy ręką. Zauważył, że nie czuje ciepła, a przecież, sądząc po tak silnym blasku, fala gorąca powinna przepalić kombinezon kameleonowy. Przepływ fotonów był tak potężny, że mężczyzna stał się półprzeźroczysty — kości, żyły i organy wewnętrzne ukazały się jako szkarłatne i purpurowe cienie. Po chwili uległy rozpadowi, jakby podmuch huraganu rozproszył różnobarwne gazy. Ofiara zdołała po raz ostatni jęknąć, gdy jej ciałem targały spazmatyczne konwulsje.

Światło zgasło, mężczyzna upadł na twarz.

Pozostali czterej napastnicy wszczęli lament. Lori słyszała kiedyś, jak pies wyje po śmierci swego pana; w ich głosach brzmiała ta sama gorzka, żałobna nuta. Spostrzegła, że niektóre urządzenia znów działają, czynnik zakłócający musiał częściowo ustąpić. Obwody maskujące rozsyłały po kombinezonie psychodeliczne szkarłatnozielone fajerwerki.

— Kelven! — krzyknęła rozpaczliwie.

Tysiąc kilometrów dalej, osamotniony w swym mrocznym gabinecie, Kelven Solanki wzdrygnął się za biurkiem, gdy w jego neuronowym nanosystemie rozbrzmiał głos Lori, przygłuszony nieco kakofonią szumów.

— Kelven, on miał rację, Laton miał rację! Tu działa nieznany rodzaj pola energetycznego, które sprzęga się jakoś z materią, kontroluje ją! Można je zniszczyć elektrycznością. Czasem. Niech ją szlag trafi, ona znowu wstaje!

Rozległ się krzyk Darcy’ego:

— Uciekaj, Lori! Prędzej!

— Nie pozwól, żeby dopadły cię gromadą, Kelven. W grupie są naprawdę potężni. To muszą być ksenobionty.

— Cholera, już cała wioska wali w naszą stronę! — ryknął Darcy.

Trzaski i skowyty rozbrzmiały z nową mocą, jakby na łączach satelitarnych rozpętała się binarna wojna.

— Kelven, trzeba odizolować… — Lori nigdy nie dokończyła zdania, jej głos utonął w potopie przeraźliwych jęków i syków.

Nagle wrzawa ustała.

SYGNAŁ TRANSPONDERA PRZERWANY — wypisał komputer na biurkowym ekranie.

* * *

— A nie mówiłam, żebyśmy tu nie płynęli? — zrzędziła Gail Buchannan. — Sprzeciwiałam się stanowczo, powtarzałam, że nie wolno ufać edenistom. Ale ty nie chciałeś mnie słuchać, bo i po co. Starczyło, że machnęli ci przed nosem dyskiem kredytowym, żebyś zaczął się do nich łasić jak pies. Nie wariowałeś tak nawet wtedy, gdy z nami była ta smarkula.

Siedząc po drugiej stronie stołu w kambuzie, Len zasłonił oczy dłońmi. Nie przejmował się zbytnio takimi wymówkami, już dawno nauczył się nie brać ich poważnie. Może właśnie dlatego tak długo z sobą wytrzymali — nie z przywiązania, ale dzięki temu, że najczęściej się po prostu ignorowali. Ostatnio — od odejścia Marie — często rozmyślał o podobnych sprawach.

— Zostało jeszcze trochę kawy? — spytał.

Gail nie podniosła nawet oczu znad szydełek.

— Sprawdź w maszynce. Jesteś tak samo leniwy jak ona.

— Marie wcale nie była leniwa. — Wstał i podszedł do płyty grzejnej, na której stała maszynka do kawy.

— Znowu ta twoja Marie, co? Założę się, że nie wymienisz z imienia bodaj dziesięciu, które wieźliśmy w dół rzeki.

Nalał sobie pół kubka i usiadł z powrotem za stołem.

— Ani ty.

Przestała szydełkować.

— Na miłość boską, Lennie, czy jakaś inna była w stanie tak cię odmienić? Lepiej popatrz, co się z nami dzieje, co się dzieje z naszym statkiem. Co w niej było takiego wyjątkowego? W ciągu tych lat musiało się przewinąć przez twoją pryczę ze sto podobnych lalek.

Len spojrzał na nią ze zdzi wieniem. Bardzo rzadko na jej tłustej twarzy rysował się jakikolwiek wyraz, po którym mógłby poznać, co chowa w sercu, lecz tym razem widział, że jest zmartwiona.

Popatrzył na parującą kawę w kubku i chuchnął na nią w zadumie.

— Nie wiem.

Gail mruknęła coś i wróciła do szydełkowania.

— Czemu nie pójdziesz spać? — spytał. — Już późno, a musimy czuwać na zmianę.

— Nasz świat nie stałby teraz na głowie, gdyby cię tak tu nie ciągnęło.

Nie warto było się sprzeczać.

— Trudno, stało się. Będę na wachcie do rana.

— Przeklęci skazańcy. Mam nadzieję, że Rexrew wystrzela ich do nogi.

Panel oświetleniowy przykręcony do sufitu kambuza zaczął nagle ciemnieć. Len zerknął do góry ze zdziwieniem. Wszystkie urządzenia elektryczne na statku pobierały prąd z dużych kryształów matryc elektronowych w maszynowni i zawsze były naładowane. Co jak co, ale maszyny miał zawsze w dobrym stanie. Uważał to za punkt honoru.

Ktoś wszedł na pokład „Coogana” między sterówką a długą kabiną. Rozległ się zaledwie szmer, lecz Gail i Len nadstawili uszu i spojrzeli po sobie porozumiewawczo.

Do kambuza wkroczył nieznajomy młodzieniec. Miał na sobie beżową bluzę podróżną, a na piersi wypisane imię: Yuri Wilken.

Darcy opowiadał, że najeźdźcy prawdopodobnie używają technik sekwestrowania ludzi. Wówczas Len słuchał tego z lekceważeniem, teraz gotów był uwierzyć bez zastrzeżeń. Na szyi młodzieńca widniała ohydna rana: czerwone, ledwo co przyschnięte blizny.

Środkiem koszuli biegła szeroka wstęga zakrzepłej krwi. Yuri miał ogłupiały wyraz twarzy, jakby był pijany.

— Zjeżdżaj z mojego statku! — warknął Len.

Intruz otworzył usta w parodii uśmiechu. Gdy spróbował coś powiedzieć, z jego gardła wydobył się niezrozumiały charkot. Panel oświetleniowy migotał jak szalony.

Len wstał i podszedł spokojnie do długiej półki umocowanej na ścianie.

— Siadaj — wychrypiał Yuri. Zacisnął rękę na ramieniu Gail.

Coś zaskwierczało i oto ramiączko sukienki zajęło się ogniem.

Żółte języki lizały palce młodzieńca, lecz jemu nie działa się najmniejsza krzywda.

Gail jęczała z bólu, otwierając szeroko usta. Jej skóra smażyła się, spod dłoni Yuriego ulatywały smużki błękitnego dymu.

— Siadaj albo ona zginie.

Len otworzył górną szufladkę przy lodówce i wyciągnął półautomatyczny pistolet kalibru 9 mm, który chował tam na wypadek zagrożenia. Nie ufał nigdy laserom ani strzelbom magnetycznym, zwłaszcza w wilgotnym klimacie dorzecza Juliffe, gdzie wszystko zżerała rdza. Chciał mieć pod ręką coś, co z pewnością zadziałałoby za pierwszym razem, w razie gdyby mieszkańców wsi zdenerwowały ceny lub szukali na pokładzie kłopotów po zawarciu niekorzystnej transakcji.

Odbezpieczył ciężką, ciemnogranatową broń i wycelował w przybysza.

— Nie! — wycharczał młodzieniec z przestrachem. Skulił się, zasłaniając twarz rękami.

Len strzelił. Pierwsza kula trafiła Yuriego w ramię, obracając go i popychając na ścianę. Młodzieniec ryknął, wbijając w niego mordercze spojrzenie. Druga była wymierzona w serce, przebiła jednak mostek. Oberwały się dwa żebra, krew spryskała z tyłu deski.

Ranny zaczął się zsuwać po ścianie, oddychając z sykiem przez zaciśnięte zęby. Panel na suficie zabłysnął wreszcie równym światłem.

Len patrzył przerażony na zabliźniającą się ranę ramienia. Yuri kołysał się na boki, próbując się podnieść z żelaznym uporem.

Uśmiechał się szatańsko. Pistolet wydał się Lenowi niepokojąco gorący.

— Zabij go, Lennie! — wrzasnęła Gail. — Zabij! Zabij!

Czując niezwykły w tej sytuacji spokój, Len wymierzył i pociągnął za cyngiel. Raz i drugi. Pierwsza kula wbiła Yuriemu nos do czaszki i przeszyła mózg. Z rozpaczliwym jękiem wciągnął powietrze, krew chlusnęła z rany. Następny strzał roztrzaskał mu prawą skroń, odłamki kości powbijały się w deski niczym rój rzutek z epoki kamiennej. Ofiara zaczęła bębnić stopami o pokład.

Len widział to wszystko jak przez siną mgłę. Ukarane, zmasakrowane ciało po prostu nie chciało się poddać. Wykrzyczał nieartykułowane przekleństwo, zginając palec raz po raz.

Cyngiel stukał nadaremnie: magazynek był pusty. Len zamrugał oczami, próbując przywrócić światu ostrość. Yuri nareszcie znieruchomiał, bardzo niewiele pozostało mu z głowy. Ogarnięty mdłościami Len odwrócił się i chwycił brzegu zlewozmywaka.

Gail pochlipywała, gładząc straszne pęcherze i czarne smugi, które pokrywały całe jej ramię.

Len podszedł i otoczył ramieniem głowę Gail z czułością, jakiej nie okazał jej od lat.

— Zabierz nas stąd — poprosiła. — Proszę cię, Lennie.

— Darcy i Lori…

— Tu chodzi o nas, Lennie. Musisz nas stąd zabrać. Nie myślisz chyba, że uda im się przeżyć do rana?

Zwilżył usta językiem, nim podjął decyzję.

— Racja. — Przyniósł podręczną apteczkę i obłożył jej ramię małym opatrunkiem anestetycznym. Z piersi Gail wyrwało się ciche westchnienie ulgi, gdy środek zaczął działać.

— Idź, uruchom silniki — powiedziała. — Sama się tym zajmę. Nie mamy czasu do stracenia. — Zabrała się do przetrząsania apteczki w poszukiwaniu pakietu nanoopatrunku.

Len wyszedł z kambuza i odwiązał liny cumownicze z włókna krzemowego, wyrzucając końce do wody. Liny były drogie i trudno dostępne, lecz chcąc je porządnie zwinąć, musiałby przez kwadrans grzebać się na brzegu.

Palenisko wystygło, ale w kryształach matryc elektronowych zachowało się jeszcze dużo energii. Zanim się wyczerpią, łajba powinna spokojnie pokonać siedemdziesiąt kilometrów w dół rzeki. Po włączeniu silników Len wypłynął spod gmatwaniny gałęzi, które nacięli, aby nikt nie dostrzegł „Coogana”. Teraz jednak Len miał wątpliwości, czy jakieś statki zapuszczają się jeszcze na te wody.

Ponowne wpłynięcie w nurt rzeki cudownie poprawiło jego samopoczucie. Sam jeden na rwącym Zamjanie, wśród wątłych blasków wczesnego świtu, doznawał wrażenia, jakby znów prowadził handel, jakby wróciły tamte spokojne dni, kiedy omiatał wzrokiem przyrządy nawigacyjne w sterówce i cieszył się perspektywą wydojenia kolejnej bandy niepoprawnych marzycieli w najbliższej wiosce. Udawało mu się nawet nie myśleć o makabrycznych zwłokach w kambuzie.

Wspomagany wartkim prądem rzeki „Coogan” pokonał prawie sześć kilometrów, gdy nieoczekiwanie Len dostrzegł z przodu dwie ciemne smugi nad wodą: „Swithland” i „Hycell” sunęły pod prąd pełną parą. Potężna wyrwa ziała w dziobie „Swithlanda”, a jego nadbudówka chyliła się pod wariackim kątem, lecz to zdawało się nie mieć wpływu na szybkość statku.

Stojący obok przedniego detektora mas blok radiowy krótkiego zasięgu piknął, a zaraz potem w paśmie łączności ogólnej dały się słyszeć słowa:

— Ahoj, kapitanie Buchannan, mówi „Hycell”. Zmniejszysz prędkość i dobijesz do mojej burty.

Len ani myślał się zgodzić. Położył ster kilka stopni na sterburtę. Oba kołowce również zmieniły kurs. Chciały go zablokować.

— Daj spokój, Buchannan, na co liczysz? Twój pokraczny statek nie zwieje przed nami. W ten czy inny sposób weźmiemy cię na pokład. Jazda, wyłącz silniki!

Len przypomniał sobie rany, jakie młodzieniec zadał gołą ręką.

I migający panel oświetleniowy. Wszystko to przechodziło jego zrozumienie, wymykało się racjonalnemu wyjaśnieniu. Życie, jakie dotychczas wiódł, nie mogło już wrócić. A było to w zasadzie całkiem dobre życie.

Zwiększył obroty silników i trzymał się kursu, mierząc w zbliżający się groźnie dziób „Hycella”. Przy odrobinie szczęścia Gail nigdy się nie dowie.

Wciąż stał niezłomnie za sterem, kiedy doszło do kolizji. „Hycell” miał znacznie większą masę i potężny kadłub, z łatwością więc staranował „Coogana”. Roztrzaskał kruchą jednostkę, jakby była z tektury, zasysając pod siebie jej szczątki z trzaskiem i bulgotem.

Po przejściu kołowca wyskakujące na powierzchnię kawałki drewna i plastiku wirowały we wzburzonej wodzie. Wśród nich zbierały się gęste plamy czarnego oleju. Prąd wolno znosił porozbijane resztki w dół rzeki, rozpraszając je na rozległym obszarze. Już po upływie kwadransa żaden ślad nie mówił o tragicznym losie statku handlowego.

A „Swithland” i „Hycell” z niezmienną prędkością płynęły w górę rzeki.

18

Joshua Calvert nie wiedział, że tak mu się spodoba podróż pociągiem. Nie zdziwiłby go wcale widok dziewiętnastowiecznego parowozu z napędzanymi przez tłoki żelaznymi kołami i kominem, z którego dobywają się kłęby białego dymu. W rzeczywistości jednak sześć wagonów ciągnęła lśniąca ośmiokołowa lokomotywa z magnetycznymi silnikami osiowymi zasilanymi z matryc elektronowych.

Kavanaghowie kupili mu bilet na przejazd pierwszą klasą, siedział więc w osobnym przedziale z nogami na przeciwnym siedzeniu, patrząc, jak za oknem przesuwają się gęste lasy i malownicze wioski. Obok siedział Dahybi Yadev; drżały mu powieki, co świadczyło, że po układach jego nanosystemu błąka się nieszkodliwy program stymulacyjny. Po naradzie zdecydowali, iż Ashly Hanson powinien obsługiwać wielofunkcyjny pojazd serwisowy podczas opróżniania ładowni „Lady Makbet” z drewna majopi.

Dahybi błyskawicznie zgłosił się na jego miejsce, a ponieważ węzły modelujące podczas lotu na Norfolk sprawowały się bez zarzutu, Joshua wyraził zgodę. Reszcie załogi powierzył czynności związane z przeglądem statku. Sara zżymała się na takie postawienie sprawy, wolałaby dostać dłuższy urlop i pozwiedzać sielską planetę.

Do przedziału wszedł konduktor i oznajmił, że zbliżają się do stacji Colsterworth. Joshua przeciągnął się i załadował do neuronowego nanosystemu program z przepisami miejscowej etykiety.

Odnalazł go w bankach pamięci „Lady Makbet”. Ojciec musiał kiedyś odwiedzić Norfolk, choć nigdy o tym nie wspominał. Program mógł go wybawić z niejednych tarapatów, mieszkańcy prowincji bowiem podobno w dużo większym stopniu przestrzegali form towarzyskich niż kosmopolityczna, bardziej postępowa społeczność Bostonu. Na myśl o tym Joshua wykrzywi! usta, potrząsając za ramię Dahybiego.

— Hej, odwołaj ten swój program. Dojechaliśmy.

Twarz Dahybiego straciła wyraz narkotycznego odurzenia.

Wyjrzał zdziwiony przez okno.

— To już?

— Już.

— Przecież to parę domów na krzyż, a dalej szczere pole!

— Na miłość boską, lepiej tu nie rozgłaszaj podobnych komentarzy. Masz. — Skopiował mu program z przepisami etykiety.

— Używaj go w trybie nadrzędności. Chcesz urazić naszego dobroczyńcę?

Dahybi przejrzał niektóre wyszczególnione w programie reguły towarzyskie.

— Jasny gwint, „Lady Makbet” przeniosła się w czasie czy co?

Joshua zadzwonił na bagażowego, żeby wziął ich walizki. Dobry obyczaj nakazywał wręczyć mu napiwek w wysokości pięciu procent ceny biletu, ale nie mniej niż szylinga.

Stacja Colsterworth składała się z dwóch kamiennych peronów zadaszonych szerokimi drewnianymi wiatami, wspartymi na ozdobnych słupach z żelaza. Wzdłuż fasady wzniesionego z czerwonej cegły budynku hali dworcowej biegł rząd metalowych wsporników, na których wisiały koszyki pełne barwnych, kwitnących roślin. Zawiadowca dbał o schludny wygląd stacji: szkarłatna i kremowa farba wyglądała świeżo przez cały rok, błyszczał wypolerowany mosiądz, a obsługa zawsze była elegancko ubrana.

Troska o wygląd stacji opłaciła się, stał bowiem dziś obok samej dziedziczki majątku Cricklade, Louise Kavanagh, która stwierdziła, że bardzo jej się tu podoba.

Gdy poranny pociąg z Bostonu wyhamował wolno, zawiadowca popatrzył na zegarek.

— Pół minuty opóźnienia.

Louise Kavanagh kiwnęła łaskawie głową korpulentnemu człowieczkowi. Po jej drugiej stronie William Elphinstone przestępował nerwowo z nogi na nogę. Modliła się w duchu, aby nie narobił zamieszania, bywał bowiem czasem bardzo roztrzepany. Widać, że czuł się niezręcznie w szarym garniturze — dużo lepiej leżało na nim proste ubranie robocze.

Sama natomiast włożyła sukienkę z bufiastymi rękawami w ciemnym odcieniu lawendy. Z pomocą niani zaplotła włosy z tyłu głowy w wytworny kok, z którego zwisał długi warkocz. Miała nadzieję, że taka kombinacja doda jej trochę dostojeństwa.

Pociąg się zatrzymał. Pierwsze trzy wagony zajęły całą długość peronu. Drzwi otwierały się z hałasem i zaczęli wysiadać pasażerowie. Louise wyciągała szyję, przyglądając się pilnie ludziom opuszczającym wagon pierwszej klasy.

— Otóż i oni — rzekł William Elphinstone.

Louise nie wiedziała, czego właściwie powinna się spodziewać, choć w wyobraźni utrwalił jej się obraz kapitanów statków kosmicznych jako ludzi mądrych, zasadniczych, dojrzałych i rozważnych — może troszkę podobnych do ojca (pominąwszy jego temperament). Komuż by innemu powierzano tak dużą odpowiedzialność? A tymczasem całkowitym przeciwieństwem wizerunku kapitana, wykraczającym poza jej najśmielsze oczekiwania, był ów dobrze zbudowany, wysoki młodzieniec, ubrany w gustowny egzotyczny mundur, który dodatkowo uwydatniał muskulaturę ciała. Na ramieniu błyszczała jednak widoczna z daleka srebrna gwiazda.

Louise przełknęła ślinę. Spróbowała przypomnieć sobie przygotowane wcześniej słowa powitania i wystąpiła do przodu z miłym uśmiechem na twarzy.

— Kapitanie Calvert, nazywam się Louise Kavanagh. Ojciec przeprasza, że nie może powitać pana osobiście, lecz mamy teraz w majątku mnóstwo pracy, która wymaga jego bezpośredniego nadzoru. Pragnę w jego imieniu powitać pana w Cricklade i życzyć miłego pobytu. — Mniej więcej tak to właśnie miało być powiedziane, opuściła jednak coś o dobrej podróży pociągiem. Ale co tam…

Joshua zamknął jej dłoń w gorącym uścisku.

— To bardzo miło z twojej strony, Louise. Nie potrafię wyrazić, jak się cieszę, że twój ojciec ma tyle spraw na głowie, bo dzięki temu zostałem powitany w Cricklade przez tak uroczą młodą damę.

Louise spłonęła rumieńcem; chciała się odwrócić i gdzieś schować. Cóż za dziecinna reakcja! On był tylko uprzejmy. Ale jakże przy tym czarujący. Poza tym chyba mówił szczerze. Czyżby naprawdę tak o niej myślał?

— Cześć — zwróciła się do Dahybiego, co było grubym nietaktem. Zaczerwieniła się po czubki uszu. Zauważyła, że Joshua wciąż trzyma ją za rękę.

— Mój kolega z obsługi technicznej statku — rzekł Joshua, kłaniając się lekko.

Louise przypomniała sobie nagle o swoich obowiązkach i przedstawiła Williama Ephinstone’a jako zarządcę posiadłości, nie wspominając, że dopiero przyucza się do zawodu. Powinien się z tego cieszyć, a jednak odniosła wrażenie, że kapitan statku kosmicznego nie przypadł mu szczególnie do gustu.

— Przygotowaliśmy powóz, którym pojedziecie do dworu — powiedział William. Kiwnął na woźnicę, aby odebrał od bagażowego walizki Joshui.

— O niczym nie zapomnieliście — rzekł Joshua do Louise.

W jej policzkach pojawiły się urocze dołeczki.

— Tędy. — Wskazała na wyjście z peronu.

Czekający na nich powóz wydał się Joshui przesadnie dużym wózkiem dziecinnym, który wyposażono w lekkie, nowoczesne koła.

Niemniej para czarnych koni biegła raźnym krokiem, a powóz toczył się po zrytej koleinami drodze bez większych wstrząsów. Colsterworth było maleńkim miastem targowym prawie pozbawionym przemysłu — rozwój gospodarczy prowincji zależał przede wszystkim od farm. Mijali domy zbudowane z kamienia o niebieskawym odcieniu, wydobywanego w pobliskich kamieniołomach. Prawie wszystkie drzwi i okna miały łukowate kształty.

Kiedy jechali główną ulicą, przechodnie trącali się łokciami i oglądali na powóz. Z początku Joshua sądził, że patrzą na niego i Dahybiego, wkrótce jednak spostrzegł, iż to Louise przyciąga powszechną uwagę.

Poza obrębem Colsterworth pagórkowatą okolicę pokrywała szachownica pól rozgraniczonych równiutko przyciętymi żywopłotami. Stokami łagodnie nachylonych dolin spływały rzeczki, wokół okrągłych wzniesień i w wąwozach rosły gęste zagajniki.

Po zżętych łanach pszenicy i jęczmienia pozostały rżyska, a tu i ówdzie stały sterty słomy, których smukłe wierzchołki powiązano w obawie przed zimowymi wiatrami. Traktory zaorywały pola, przykrywając ścierń żyzną czerwoną glebą, już z myślą o kolejnych zasiewach. Kłosy musiały dojrzeć jeszcze przed nadejściem jesiennozimowych chłodów.

— A więc nie macie żadnych obiekcji wobec elektrycznych ciągników? — zapytał Joshua.

— Oczywiście, że nie — odparł William Elphinstone. — Tworzymy tu stabilną społeczność, ale nie zacofaną. Staramy się zachować status quo, a jednocześnie zapewnić ludziom przyzwoity standard życia. Orając końmi wszystkie pola, na śmierć byśmy się tu zaharowali. A nie o to chodzi na Norfolku. Nasi przodkowie chcieli, żeby wszyscy czerpali przyjemność z wiejskiego życia.

— William wydawał się nieco spięty; odkąd zostali sobie przedstawieni, nie opuszczał go posępny nastrój.

— Skąd bierzecie energię? — spytał Joshua.

— Do użytku domowego wystarczają baterie słoneczne, lecz dziewięćdziesiąt procent elektryczności zużywanej przez przemysł i rolnictwo pochodzi ze źródeł geotermicznych. Kupujemy od Konfederacji termiczne kable potencjałowe i wpuszczamy je do otworów wywierconych w płaszczu ziemi na głębokość trzech, czterech mil. Większość miast posiada pięć albo sześć szybów energetycznych. Właściwie nie trzeba ich wcale konserwować, kable wytrzymują dwieście lat. To o wiele lepszy pomysł niż budowa zapór wodnych i zatapianie dolin.

Joshuę zaskoczyła ta dziwna wzmianka o Konfederacji — zupełnie jakby Norfolk nie wchodził w jej skład.

— Wszystko tu musi wam się wydawać niezwykle ekscentryczne — rzekła Louise.

— Skądże znowu. To cudowna kraina. Powinnaś odwiedzić kilka tak zwanych rozwiniętych światów, do których latałem. Ludzie płacą słoną cenę za rozwój techniczny: rośnie przestępczość, szerzy się bandytyzm. W miastach są dzielnice, gdzie obcy nie mają prawa wstępu.

— Zeszłego roku zamordowano trzech ludzi na Kesteven — oznajmiła Louise.

William Elphinstone zmarszczył czoło, jakby chciał zaoponować, lecz dał sobie spokój.

— Myślę, że wasi dziadkowie napisali dobrą konstytucję — stwierdził Joshua.

— Chociaż krzywdzi chorych — zauważył Dahybi Yadev.

— Niewielu tu choruje — rzekł William. — Co zawdzięczamy zdrowemu stylowi życia. A nasze szpitale radzą sobie z większością przypadków.

— Łącznie z kuzynem Gideonem — uzupełniła Louise uszczypliwie.

Gdy William Elphinstone przeszył dziewczynę chłodnym, karcącym wzrokiem, Joshua z trudem powstrzymał się od uśmiechu.

Nie była taka strachliwa, jak mu się zrazu wydawało. Siedzieli naprzeciwko siebie w powozie, dzięki czemu bez przeszkód mógł jej się przyglądać. Przedtem wyglądało na to, że ona i ten wrzód na tyłku, William, ulepieni są z jednej gliny, zaczął w to jednak wątpić, widząc, jak Louise ostentacyjnie ignoruje swego znajomego. William Elphinstone sprawiał wrażenie dotkniętego jej oziębłością.

— Prawdę mówiąc, William troszkę rzecz uprościł — ciągnęła.

— Choroby nas omijają, ponieważ większość pierwszych osadników poddała się genetycznym modyfikacjom przed przybyciem na Norfolk. I postąpili słusznie, skoro zamierzali zamieszkać na planecie, gdzie zabrania się wykonywania skomplikowanych zabiegów medycznych. A zatem w tym względzie nieco odbiegamy od stereotypu kultury nieskażonej cywilizacją. Prawdopodobnie przed epoką inżynierii genetycznej nie udałoby się stworzyć tak szczęśliwego społeczeństwa jak nasze na Norfolku. Ludzie musieliby podejmować badania naukowe, chcąc poprawić swój los.

William Elphinstone demonstracyjnie odwrócił głowę i zatrzymał wzrok nad polami.

— Fascynujące przypuszczenie — stwierdził Joshua. — Można dojść do równowagi społecznej, kiedy osiągnie się odpowiednio wysoki stopień rozwoju techniki, a brak stabilności jest stanem normalnym, póki to się nie zdarzy. Zamierzasz studiować nauki polityczne na uniwersytecie?

Nieznacznie ściągnęła usta.

— Wątpię, czy to możliwe. Kobiety na ogół nie zajmują się polityką. Poza tym nie ma u nas wielu uniwersytetów, gdyż nie prowadzi się tu żadnych badań. Moi krewni kończą najczęściej szkoły rolnicze.

— A więc i ty do nich dołączysz?

— Może. Ojciec jeszcze nie zdecydował. Cricklade przejdzie kiedyś w moje ręce, a ja chcę być kimś więcej niż tylko marionetką.

— Jestem pewien, że ci się uda, Louise. Nie wyobrażam sobie, abyś mogła być marionetką w czyichkolwiek rękach. — Sam się zdziwił, z jakim zapałem wypowiedział te słowa.

Louise spuściła wzrok i dostrzegła, że wykręca sobie palce na podołku w sposób absolutnie nie licujący z dostojeństwem damy.

Co ją napadło, żeby tak trajkotać?

— Jesteśmy już w Cricklade? — spytał Joshua. Pola ustąpiły miejsca przedzielonym małymi lasami połaciom rozległych pastwisk. Krowy i owce skubały spokojnie trawę w towarzystwie ksenobiotycznych zwierząt, które przypominały z wyglądu sarny, miały jednak grube nogi, półkoliste kopyta i futro o bardzo długim włosie.

— Tak się składa, że odkąd wyjechaliśmy poza obręb miasta, otaczają nas ziemie należące do majątku — stwierdził William oziębłym tonem.

Joshua obrzucił Louise zachęcającym spojrzeniem.

— Jak okiem sięgnąć, wszędzie Cricklade, co?

— Tak.

— Teraz rozumiem, dlaczego kochasz tę krainę. Gdybym kiedyś miał się osiedlić, to chyba tylko w tak pięknym zakątku.

— Jest nadzieja, że zobaczymy jakieś róże? — wtrącił głośno Dahybi Yadev.

— Ależ oczywiście — odparła Louise, nagle ożywiona. — Na śmierć bym zapomniała. Kuzyn Kenneth powiedział, że to wasza pierwsza wizyta na Norfolku. — Odwróciła się i poklepała po ramieniu woźnicę, z którym wymieniła kilka słów. — Za tym lasem jest gaj różany — powiedziała. — Tam się zatrzymamy.

Gaj zajmował dziesięć akrów północnego stoku wzgórza. Lepiej naświetlonego przez słońca, jak wyjaśniła Louise. Otaczał go murek z nie spojonych zaprawą kamieni, pokryty długimi płachetkami mchu, który puszczał drobne różowe kwiatuszki. Chociaż płaskie kamienie skruszały w wielu miejscach od mrozu, nikt nie naprawiał ogrodzenia, chyba tylko tam, gdzie było to absolutnie konieczne.

Na skraju pola stała długa stodoła z krytym strzechą dachem; po dachu płożył się mech, rozwarstwiając poczerniałe ze starości wiązki trzciny. Tuż za drzwiami stodoły widać było drewniane palety zastawione tysiącami białych stożkowatych kubełków.

W nieruchomym powietrzu gaj tchnął błogim spokojem, potęgując wrażenie dostojnego rozkładu. Gdyby nie perfekcyjne rozstawienie rzędów roślin, Joshua mógłby przypuszczać, że to zaniedbane pole, traktowane raczej jako hobby przez zdziwaczałego bogacza niż główne źródło utrzymania tutejszych ludzi.

Płacząca róża z Norfolku była bezsprzecznie najbardziej znaną rośliną w Konfederacji. W stanie dzikim był to pnący krzew bez kolców, występujący najczęściej na wilgotnych glebach torfowych.

Jednakże rozpięty w gajach na drucianych treliażach, osiągał nawet trzy metry wysokości. Zielononiebieskie, czerwonawe po brzegach listki miały wielkość ludzkiej dłoni i przypominały ziemskie wystrzępione liście klonu.

Największą uwagę Joshuy przykuły wszakże kwiaty — żółtozłote korony średnicy dwudziestu pięciu centymetrów z grubym kołnierzem pomarszczonych płatków, które osłaniały cebulkowaty słupek kwiatowy. Każda roślina w gaju wypuszczała trzydzieści pięć do czterdziestu kwiatów, zadartych dumnie ku górze na zielonych łodygach grubości ludzkiego kciuka. W nieustannym blasku Diuka kielichy nabierały po wierzchu widmowego, cytrynowego lśnienia.

Spacerowali we czworo dróżką między rzędami róż. Dzięki starannemu przycinaniu krzewów wystawione do słońca kwiaty nie przesłaniały się wzajemnie.

Joshua wcisnął stopę w nisko skoszoną trawę, czując pod butem twardą ziemię.

— Jest bardzo sucho — powiedział. — Nie powiędną z braku wody?

— Deszcz nigdy nie pada w czasie letniego przesilenia — odparła Louise. — W każdym razie nie na zamieszkanych wyspach.

Prądy konwekcyjne zabierają chmury w stronę biegunów. Większa część czap lodowych topnieje w ulewnym deszczu, choć temperatura wynosi tylko kilka stopni powyżej zera. Gdyby pokropiło w tygodniu poprzedzającym dzień letniego przesilenia, wszyscy uważaliby to za złą wróżbę. W czasie wiosny róże magazynują w korzeniach zapasy wilgoci, które muszą im wystarczyć w okresie owocowania.

Joshua wyciągnął rękę i dotknął jednego z dużych kwiatów.

Zdumiała go twardość łodygi.

— Nie miałem pojęcia, że są tak niezwykłe.

— Zwiedzamy starą plantację — stwierdziła. — Te róże liczą już sobie pół wieku, choć jeszcze przez dwadzieścia lat nikt ich nie wykopie. Co roku dosadzamy kilka gajów, a młode rośliny hodujemy we własnych szkółkach.

— To musi ciekawie wyglądać, chętnie bym popatrzył. Może mnie oprowadzisz, co? Wyglądasz na kogoś, kto dużo wie o uprawie tutejszych roślin.

Louise znów się zaczerwieniła.

— Zgadza się. To znaczy… dobrze, oprowadzę cię — wydukała.

— Chyba że masz inne zajęcia. Nie chciałbym się narzucać.

— Uśmiechnął się.

— Ależ skąd — zapewniła go skwapliwie.

— Świetnie.

Zauważyła, że uśmiecha się do niego bez żadnego szczególnego powodu.

* * *

Joshua i Dahybi musieli zaczekać prawie do wieczora, zanim przedstawiono ich Grantowi Kavanaghowi oraz jego żonie Marjorie. Dla Joshuy była to okazja do zwiedzenia bogatego dworu i przylegających doń gruntów, cieszył się więc z towarzystwa Louise, która pełniła honory gospodyni domu i służyła wszelkimi informacjami. Dwór imponował wystrojem wnętrz utrzymywanych w nienagannej czystości przez armię dyskretnych służących.

Wielkie sumy pieniędzy pochłonęły stylowe dekoracje; wykonane naturalnie w zgodzie z osiemnastowiecznymi kanonami sztuki, wskrzeszały w domostwie klimat dawno minionych czasów.

Na szczęście opuścił ich William Elphinstone, usprawiedliwiając się obowiązkami przy doglądaniu róż. Kiedy jednak powóz zajechał przed dom, wybiegła im na spotkanie Genevieve Kavanagh. Młodsza siostra Louise nie odstępowała ich na krok przez całe popołudnie, chichocząc bez ustanku. Choć Joshua nie przywykł do dzieci w jej wieku, to uważał Genevieve za rozpuszczonego bachora, który zasługuje na porządnego klapsa. Gdyby nie obecność Louise, chętnie przełożyłby ją przez kolano. Dusił więc w sobie złość, patrząc pożądliwie, jak sukienka młodej damy faluje przy jej zgrabnych ruchach. Bo też niewiele innych rzeczy przykuwało jego uwagę. Dla niedoświadczonego oka okoliczne ziemie były niemalże wyludnione.

Na Norfolku w czasie letniego przesilenia prawie wszyscy mieszkańcy prowincji zajmowali się zbiorami płaczących róż. Wszędzie witano z radością tabory cyganów, o ich pracę zabiegali zarządcy majątków i indywidualni właściciele gajów. Nawet okresy zajęć szkolnych (na Norfolku nie stosowano laserowych imprintów dydaktycznych) tak rozplanowano, aby dzieci w sezonie miały wakacje i mogły pomóc rodzicom; porą wzmożonej nauki była natomiast zima. A ponieważ cały zbiór „Łez” trwał pięć dni, przygotowywano się do niego z mozołem i nad wyraz starannie.

Mając przeszło dwieście gajów w swym majątku (pominąwszy małe przydomowe plantacje), Grant Kavanagh był najbardziej zapracowanym człowiekiem w hrabstwie Stoke, gdy zbliżały się zbiory. Miał pięćdziesiąt sześć lat, niewielkie modyfikacje genetyczne dały mu atletyczny tors, pięć stóp dziesięć cali wzrostu oraz brązowe włosy, które zaczynały już siwieć nad bokobrodami.

Niemniej jednak życie spędzone w ciągłym ruchu i ścisłe przestrzeganie diety pozwoliły mu zachować wigor trzydziestolatka.

Musztrował swoje stadko młodszych nadzorców rolnych z zawziętą bezwzględnością. Albowiem tylko to — czego nauczyło go gorzkie doświadczenie — gwarantowało osiągnięcie jakichkolwiek korzyści w hrabstwie Stoke. Nie dosyć na tym, że musiał czuwać nad brygadami, które rozstawiały i zbierały kubełki na plantacjach, to jeszcze odpowiadał za porządek w miejscowej rozlewni. Grant Kavanagh nie tolerował głupców, obiboków i wygodnickich krewniaków, którzy w jego mniemaniu stanowili dobre dziewięćdziesiąt pięć procent ludności Norfolku. Trzystuletni majątek Cricklade świetnie prosperował przez ostatnie dwieście siedemdziesiąt lat i, na Boga, owo chlubne osiągnięcie nie mogło zostać zmarnowane za jego życia.

Popołudnie spędził w siodle, objeżdżając okoliczne plantacje w towarzystwie niespożytego pana Butterwortha, przez co stracił ochotę na prawienie wyszukanych grzeczności gogusiom z rodzaju tych, którymi zwykle byli kapitanowie statków kosmicznych.

Wkroczył do holu, otrzepał pył z bryczesów i zażądał drinka, kąpieli oraz przyzwoitego posiłku.

Widok tej zarumienionej, wojowniczo nastawionej persony, która nadchodziła groźnie środkiem przestronnego holu, przypomniał Joshui sierżantów z Tranquillity — aczkolwiek tamtym brakowało uroku osobistego.

— Jesteś trochę za młody, jak na dowódcę statku kosmicznego — stwierdził Grant Kavanagh, kiedy Louise ich sobie przedstawiła. — Dziwne, że ktoś taki dostał kredyt z banku.

— „Lady Makbet” odziedziczyłem po ojcu i już w czasie pierwszego roku lotów handlowych moja załoga uskładała tyle pieniędzy, że nie musimy przylatywać tu z pustymi kieszeniami. Jesteśmy na Norfolku po raz pierwszy, lecz pańska rodzina wyskakuje ze skóry, bylebym dostał swoje trzy tysiące skrzynek najlepszych „Łez” na wyspie. Według jakich kryteriów chciałby pan oceniać moje kompetencje?

Louise zamknęła oczy. Miała ochotę zapaść się głęboko pod ziemię.

Grant Kavanagh wlepił wzrok w wyrażającą bezwzględną stanowczość twarz młodzieńca, który ośmielał się odszczekiwać mu w jego własnym domu… i wybuchnął śmiechem.

— Chryste, tak właśnie powinno się postępować w naszych stronach. Doskonale, Joshua, pochwalam. Nie dawaj za wygraną i za każdym razem się odgryzaj. — Otoczył opiekuńczo ramionami swoje córki. — Widziałyście, psotnice? Tego potrzeba w przedsięwzięciach handlowych. Statki czy posiadłości ziemskie, to zupełnie bez znaczenia. Ilekroć coś mówicie, niech wszyscy wiedzą, kto jest szefem. — Ucałował w czoło Louise i połaskotał chichoczącą Genevieve. — Miło cię spotkać, Joshua. Cieszę się, że młody Kenneth potrafi jeszcze dobrze ocenić człowieka.

— Chociaż obciążył was nie lada zadaniem — odparł Joshua z troską w głosie.

— Tylko z pozoru. A w kwestii tego drzewa majopi, naprawdę jest takie dobre? Nie mogłem dojść do słowa, kiedy opowiadał mi o nim przez telefon.

— Robi wrażenie. Jakby wyrastało ze stali. Oczywiście, przywiozłem tu z sobą parę próbek, może pan na nie rzucić okiem.

— Owszem, ale później. — W holu pojawił się lokaj, niosąc na srebrnej tacce dżin z tonikiem. Grant wziął szklankę i upił mały łyczek. — Przypuszczam, że cena wnet podskoczy na cholernym Lalonde, gdy gruchnie wieść, ile dla nas znaczy takie drzewo — rzekł ponuro.

— To zależy, sir.

— Doprawdy? — Grant Kavanagh otworzył szerzej oczy, zaciekawiony zabawnie tajemniczym tonem Joshuy. Puścił Genevieve i pogłaskał ją czule po głowie. — Idź się pobawić, złotko.

Wygląda na to, że muszę obgadać kilka spraw z kapitanem Calvertem.

— Tak, tatusiu. — Genevieve przebiegła w podskokach obok Joshuy, zerkając nań z ukosa i znów parskając śmiechem.

Louise spróbowała uśmiechnąć się do niego uwodzicielsko, jak to czyniły jej koleżanki ze szkoły, gdy chciały się przypodobać chłopakom.

— Zje pan dziś z nami obiad, kapitanie Calvert? — zapytała oficjalnie.

— O tak, z przyjemnością.

— Każę kucharzowi przygotować mrożoną cytronellę. Nie ma nic lepszego, naprawdę.

— Więc i mnie z pewnością posmakuje.

— A ty się nie spóźnij, tatusiu.

— Ależ oczywiście — odparł Grant Kavanagh, jak zwykle zachwycony wesołym nastrojem swej córeczki.

Obdarzywszy obu promiennym uśmiechem, Louise pośpieszyła w ślad za Genevieve.

* * *

Godzinę później Joshua leżał na łóżku, próbując zgłębić tajemnicę systemu łączności na Norfolku. Sypialnia znajdowała się w zachodnim skrzydle, był to duży pokój z łazienką i ścianami wyklejonymi tapetą w soczyste purpurowozłote wzory. Podwójne łoże z ozdobnym dębowym wezgłowiem miało okropnie twarde materace. Nie musiał się bardzo wysilać, aby wyobrazić sobie leżącą obok Louise Kavanagh.

Na nocnym stoliku stał telefon, lecz ów niezwykle antyczny gadżet nie zosta! wyposażony w standardowy procesor, wobec czego Joshua nie mógł posłużyć się układami nanosystemu, aby skontaktować się datawizyjnie z komputerem zarządzającym siecią telekomunikacyjną. Aparat nie byt nawet podłączony do kolumny AV, składał się jedynie z klawiatury, holoekranu i słuchawki. Joshua sądził, iż dla zespołu procesorowego centrali telefonicznej napisano na Norfolku niezwykle efektywny program Turinga, odpowiadający cierpliwie na prośby dzwoniących, gdy wtem zrozumiał, że operatorem jest człowiek. Kobieta przełączyła go na przekaźnik satelity geostacjonarnego i otworzyła kanał łączności z „Lady Makbet”. Joshua wolał nie myśleć, ile taka rozmowa kosztuje Granta Kavanagha. Kto to widział, żeby zamiast standardowych programów komputerowych siecią zarządzali ludzie?

— Wyładowaliśmy jedną trzecią majopi — oświadczyła Sara.

W przekazie brakowało wizji. — Twój nowy przyjaciel Kenneth Kavanagh wynajął kilka kosmolotów z innych statków, aby zwieźć je na powierzchnię. Przy tym tempie jutro powinno już być po robocie.

— Znakomita wiadomość. Nie chciałbym zapeszyć, ale wszystko wskazuje na to, że jeszcze tu wrócimy, aby sfinalizować tę umowę, o której kiedyś rozmawialiśmy.

— A więc robisz postępy?

— I to jakie!

— Podoba ci się w Cricklade?

— Jest świetnie. Mówię ci, nawet plutokrata z Tranquillity miałby czego pozazdrościć.

— Dzięki, Joshua. Od razu poczułam się lepiej.

Uśmiechnął się i łyknął „Norfolskich Łez”, których nie żałował mu troskliwy gospodarz.

— A jak tam sobie radzicie z Warlowem przy przeglądzie technicznym statku?

— Skończony.

— Co takiego? — Usiadł tak gwałtownie, że omal nie rozlał cennego trunku.

— Skończony. Nie znajdziesz na statku urządzenia, które by nie działało jak szwajcarski zegarek.

— Rany, musieliście harować jak woły!

— Coś ty. Pięć godzin i wszystko było zapięte na ostatni guzik. Większość tego czasu czekaliśmy na wyniki testów diagnostycznych. „Lady Makbet” ma się dobrze, Joshua. Wyniki są nie gosze niż wtedy, gdy wręczano nam certyfikat o zdolności do lotu.

— To niedorzeczne. Po opuszczeniu Lalonde zwaliło nam się na głowę tyle usterek, że chyba cudem dotarliśmy na Norfolk.

— Według ciebie nie umiem załadować programu diagnostycznego? — zapytała nieco rozdrażnionym tonem.

— Jasne, że znasz się na swoim fachu — odparł pojednawczo.

— Tylko że nie widzę w tym żadnego sensu.

— Mam ci przesłać datawizyjnie wyniki testów?

— Nie, a zresztą to niemożliwe. Sieć tej planety nie dałaby sobie z tym rady. A co mówi Warlow, „Lady Makbet” poradzi sobie z testami inspektorów?

— Zdamy je śpiewająco.

— Dobra, oboje zrobicie, co uznacie za stosowne.

— Inspektorzy przychodzą jutro rano. Biuro Komisji Astronautycznej na Norfolku przeprowadza tylko kontrolę stopnia D. Nasze programy diagnostyczne są bardziej surowe w tym względzie.

— W porządku. Zadzwonię jutro i dowiem się, jak wam poszło.

— Jasne. Cześć, Joshua.

* * *

Asteroida Tehama należała do najprężniej rozwijających się gospodarczo autonomicznych osiedli przemysłowych w układzie gwiezdnym Nowej Kalifornii. Ta żelazokamienna bryła długości dwudziestu ośmiu kilometrów i szerokości osiemnastu krążyła po pięćdziesięciodniowej nieregularnej orbicie eliptycznej wewnątrz punktu libracyjnego L5 największego olbrzyma gazowego w układzie: Yosemite. Miała wszystkie pierwiastki i minerały niezbędne do życia z wyjątkiem wodoru i azotu, lecz w 2283 roku przezwyciężono tę niedogodność dzięki przemieszczeniu na odległość pięćdziesięciu kilometrów od Tehamy chondrytu węglistego, skały w kształcie śnieżnej kuli o średnicy kilometra. Od tamtej chwili zaczęto wydobywać i rafinować miejscowe łupki; wodór związano z tlenem i tak powstała woda — po prostu. Azot musiał przejść bardziej skomplikowane procedury wiązań celem utworzenia przydatnych azotanów; surowców węglowodorowych było pod dostatkiem. Wszystko to wprowadzono do pieczar wydrążonych w miejsce rud metali, tworząc biosferę zapewniającą warunki do życia rosnącej liczbie mieszkańców.

W roku 2611 istniały już wewnątrz Tehamy dwie obszerne komory, a jej niewielki towarzysz zmalał do czarnej bryłki o średnicy dwustu pięćdziesięciu metrów z wczepioną doń na kształt wąsonoga srebrzystobiałą stacją rafineryjną.

„Villeneuve’s Revenge” wynurzył się w strefie wyjścia sto dwadzieścia tysięcy kilometrów od planetoidy i zaczął wykonywać manewry zbliżeniowe. Po wielomiesięcznym doglądaniu leciwych, bez przerwy psujących się systemów statku Erick Thakrar z niecierpliwością oczekiwał zejścia na ląd. Życie na pokładzie było jedną wielką mordęgą, przestał już nawet liczyć, ile razy fałszował wpisy do dziennika pokładowego, aby mogli uniknąć kar i wciąż latać. Bez cienia wątpliwości „Villeneuve’s Revenge” zbliżył się niebezpiecznie blisko przepaści, zarówno pod względem technicznym, jak i finansowym. W praktyce bowiem niezależność wiodła krętymi ścieżkami: kapitan Duchamp zadłużył się w bankach na niebagatelną sumę półtora miliona fuzjodolarów, a o czartery było ciężko w tych czasach.

W głębi duszy Erick żałował staruszka. Ci, którzy chcieli spróbować handlu międzyplanetarnego, pakowali się w niewdzięczny, paskudny interes, oplatany gęstą pajęczyną monopoli i potężnych karteli, które traktowały z wrogością niezależnych przewoźników.

Statki takie jak „Villeneuve’s Revenge” zmuszały poważne floty handlowe do obniżania cen, co zmniejszało ich wpływy. W odwecie przedsiębiorstwa zrzeszały się w półlegalne syndykaty, próbując wykluczyć z gry pojedyncze jednostki.

Duchamp był świetnym kapitanem, lecz brakowało mu żyłki handlowej. Miał jednak lojalną załogę, która — co Erick wywnioskował z opowieści o minionych wyprawach — rzadko wyrażała zastrzeżenia co do sposobu, w jaki zarabiali pieniądze. Gdyby tylko chciał, zaaresztowałby wszystkich już po tygodniu, odkąd wstąpił na pokład: rozmowy nagrane w neuronowym nanosystemie posłużyłyby w sądzie jako wystarczający dowód winy. On wszakże polował na grubego zwierza, nie na zdezelowany statek i jego przegraną załogę. „Villeneuve’s Revenge” dawał mu wgląd w całą sferę nielegalnych operacji. I wyglądało na to, że gra rozpocznie się na Tehamie.

Po wprowadzeniu statku do doku na kosmodromie usytuowanym na nieobrotowej osi planetoidy czterej członkowie załogi „Villeneuve’s Revenge” zeszli do baru Catalina w Los Olivos — pierwszej wydrążonej pieczarze o cylindrycznym wnętrzu, mającej dziewięć kilometrów głębokości i pięć szerokości. Catalina była jednym z lokali odwiedzanych przez personel kosmodromu, z aluminiowymi stolikami i podwyższeniem dla muzyków. O godzinie trzeciej po południu czasu miejscowego lokal świecił pustkami.

Bar mieścił się w pionowej ścianie — w mniejszej grocie, jakich tysiące tworzyły powiązaną wewnętrznie sieć jaskiniowego miasta, rozpościerając naokoło ogromnej pieczary wstęgę szklanych okien i tonących w zieleni balkonów. Podobnie jak w habitatach edenistów, tak i tutaj nikt nie mieszkał na samym dnie pieczary, gdzie powstał park miejski i ciągnęły się pola uprawne.

Na tym jednak podobieństwa się kończyły.

Erick Thakrar siedział przy stoliku we wnęce niedaleko okna balkonowego, a towarzyszyli mu dwaj koledzy z załogi, Bev Lennon i Desmond Lafoe, oraz ich kapitan Andre Duchamp. Catalina znajdowała się na jednym z najwyższych poziomów miasta, dzięki czemu mogli się cieszyć grawitacją wynoszącą trzy czwarte standardowej i doskonałym widokiem na pieczarę. Ericka nie zachwycało to, co widział. Środkiem z góry na dół biegła konstrukcja kratowa o średnicy stu metrów, wypełniona głównie grubymi, czarnymi rurami systemu irygacji i zraszania. Co dwieście pięćdziesiąt metrów owijały się wokół niej pierścienie tub słonecznych, rażące białobłękitnym światłem, któremu daleko było do ciepłego lśnienia osiowych tub świetlnych w habitatach edenistów, o czym dobitnie świadczyły rosnące daleko w dole rośliny. Trawa na dnie pieczary była zżółknięta, rachitycznym drzewom i krzewom brakowało liści. Nawet uprawy sprawiały wrażenie zaniedbanych (dlatego właśnie importowane delikatesy były tak popularne we wszystkich osiedlach asteroidalnych). Wyglądało to tak, jakby w tropikalnym klimacie niespodziewanie zawitała jesień.

Ogólnie rzecz biorąc, pieczara była zatłoczona i chaotycznie rozplanowana — mizerna kopia doskonałości technobiotycznego habitatu. Erick z nostalgią wspominał dni spędzone w Tranquillity.

— Dobra, idzie — szepnął Duchamp. — Bądźcie mili dla tego angola, bez niego nic nie zdziałamy. — Kapitan pochodził z Carcassonne i był zagorzałym francuskim nacjonalistą, który obwiniał angielskich potomków w Konfederacji dosłownie za wszystko, począwszy od uszkodzonych włókien światłowodowych w komputerze pokładowym statku, a skończywszy na bieżących kłopotach finansowych. Choć miał sześćdziesiąt pięć lat, modyfikacje w kodzie genetycznym pozwoliły mu utrzymać szczupłą sylwetkę, wyróżniającą osoby przystosowane do warunków nieważkości, jak też nadały jego twarzy doskonale okrągły zarys. Kiedy Andre Duchamp śmiał się, siłą rzeczy na wszystkich ustach pojawiał się uśmiech; oddziaływał emocjonalnie na otoczenie niczym malowany klaun w cyrku.

Teraz obdarzył swym najbardziej uprzejmym uśmiechem mężczyznę, który sunął ostrożnie w stronę ich stolika.

Lance Coulson, dobiegający sześćdziesiątki starszy kontroler ruchu lotniczego w Biurze Astronautyki Cywilnej, nie miał odpowiednich znajomości, aby ubiegać się o kierownicze stanowisko. A to oznaczało, że ugrzązł na dobre, zapewne do samej emerytury, w międzyukładowym centrum łączności, przez co czuł się dotknięty i chętnie udzielał rozmaitych informacji ludziom pokroju Duchampa — za odpowiednią gratyfikacją.

Usiadł przy stoliku i obrzucił Ericka podejrzliwym spojrzeniem.

— My się chyba nie znamy.

Erick zaczął wgrywać do komórki pamięciowej nanosystemu wzbogacone implantami sensorium, uruchamiając jednocześnie wyszukiwarkę plikową. Obraz: otyły mężczyzna o cerze czerwonobrązowej od blasku tub słonecznych komory; szara marynarka z uciskającym szyję okrągłym kołnierzykiem; jasnobrązowe włosy podbarwione jakąś biochemiczną kuracją cebulkową. Dźwięk: trochę syczący oddech, przyspieszone tętno. Zapach: kwaśna woń ludzkiego potu, którego kropelki błyszczały na wysokim czole i wierzchu pulchnych dłoni.

Lance Coulson wyglądał na spiętego. Człowiek słabego charakteru, zdegenerowany przez towarzystwo, w którym się obracał.

— Jestem tu po raz pierwszy — odparł Erick twardo. Pliki CNISu niczego nie znalazły, zatem Lance Coulson nie należał do znanych przestępców. Pewnie był tylko płotką.

— Erick Thakrar, mój inżynier pokładowy — rzekł Duchamp.

— Erick jest świetnym fachowcem. Chyba nie chcesz mi wmówić, że nie potrafię dobrać sobie załogi? — W jego głosie zadźwięczała drobna nuta złości i Lance Coulson poruszył się nerwowo na krześle.

— Nie. Oczywiście, że nie.

— Doskonale! — Andre Duchamp znów promieniał uśmiechem. Przesunął kieliszek montbarda po porysowanym aluminiowym blacie i poklepał po plecach Coulsona, który wykrzywił słabo usta. — A teraz mów, co masz dla mnie.

— Ładunek mikroprądnic termojądrowych — odparł cicho zapytany.

— No, no. Opowiedz coś więcej.

Pracownik cywilny kosmodromu obracał nóżkę kieliszka między kciukiem a palcem wskazującym, nie patrząc na kapitana. Po chwili położył na stole dysk kredytowy Francisco Finance.

— Sto tysiączków.

— Wolne żarty! — warknął Andre Duchamp. W jego oczach pojawiły się niebezpieczne błyski.

— Ostatnio… było dużo pytań. Nie pójdę już na coś takiego.

— Pójdziesz, ale za wiele żądasz. Myślisz, że gdybym miał kupę szmalu, chodziłbym na żebry do takiej pijawki jak ty?

Bev Lennon położył rękę na ramieniu kapitana.

— Spokojnie — rzekł, chcąc załagodzić spór. — Spotkaliśmy się tu, bo chodzi nam o pieniądze, nie? Możemy ci wypłacić jedną czwartą tej sumy.

Lance Coulson zabrał dysk i wstał od stolika.

— Szkoda mojego zachodu.

— Dzięki za cynk — powiedział Erick głośno.

Lance Coulson obrzucił go spłoszonym spojrzeniem.

— Że co?

— Twoje informacje bardzo nam się przydadzą. Jak mamy ci zapłacić? Gotówką czy w towarze?

— Zamknij się.

— A więc siadaj i przestań się zgrywać.

Usiadł, zerkając z ukosa na pozostałe stoliki.

— My chcemy coś kupić, a ty szukasz kupca — ciągnął Erick.

— Dlatego skończmy z tą komedią i załóżmy, że udowodniłeś nam, jaki z ciebie twardy negocjator, a my sramy w gacie. Podaj teraz cenę. Tylko nie fantazjuj, bo znajdą się również inni kontrolerzy ruchu lotniczego.

Coulson opanował nerwy, przeszywając Ericka chłodnym, pełnym nienawiści wzrokiem.

— Trzydzieści tysięcy.

— Zgoda — odezwał się natychmiast Duchamp. Wyciągnął dysk kredytowy Banku Jowiszowego.

Lance Coulson raz jeszcze rozejrzał się ukradkiem, po czym pchnął swój dysk w stronę kapitana.

— Merci, Lance. — Andre uśmiechał się szatańsko, odbierając datawizyjnie wektor lotu.

We czwórkę przyglądali się, jak pracownik kosmodromu odchodzi, a następnie parsknęli śmiechem. Erickowi gratulowano tak pomyślnego rozstrzygnięcia sprawy; Bev Lennon postawił mu nawet pół litra importowanego piwa liibeck.

— Aleś mi napędził strachu! — stwierdził chudy spec od silników, stawiając kufle na stoliku.

Erick skosztował lodowatego piwa.

— Sam sobie napędziłem strachu.

Wszystko szło w dobrym kierunku, został zaakceptowany, a ostatnie obiekcje (wiedział, że niektórzy jeszcze się ich nie pozbyli) szybko znikały, odchodziły w zapomnienie. Stawał się jednym z nich.

Przez następne dziesięć minut Erick rozmawiał o błahostkach z Bevem i Desmondem, dwumetrowym osiłkiem o niedźwiedziej posturze, odpowiedzialnym na statku za węzły modelujące. Andre w tym czasie siedział z kamienną miną, sprawdzając kupiony wektor.

— Nie przewiduję żadnych trudności — oświadczył w końcu kapitan. — Jeśli wyskoczymy z orbity Sacramento, do spotkania może dojść w dowolnej chwili w ciągu najbliższych sześciu dni.

Myślę, że najlepiej za pięćdziesiąt pięć godzin… — Umilkł raptownie.

Erick odwrócił się w stronę, gdzie patrzył Duchamp. Do Cataliny weszło czterech ludzi w jednoczęściowych miedzianych kombinezonach pokładowych.

Hasan Rawand dostrzegł Ąndre Duchampa, kiedy zamierzał zająć miejsce za barkiem. Pociągnął za rękaw Shane’a Brandesa, speca od napędów termojądrowych, i wskazał palcem dowódcę „Villeneuve’s Revenge”. Ów gest spostrzegli trzej pozostali członkowie załogi „Dechala”: łan OTlaherty, Harry Levine oraz Stafford Charlton. Obrócili głowy.

Obie załogi wpatrywały się w siebie z nie ukrywaną wrogością.

Hasan Rawand podszedł do stolika w przyokiennej wnęce, tuż za nim jego przyjaciele.

— Andre — zagadnął z udawaną grzecznością. — Jakże miło cię spotkać. Ufam, żeś przywiózł moją dolę. Osiemset tysięcy, o ile pamiętam. Nie licząc odsetek. A przecież upłynęło osiemnaście miesięcy.

Andre Duchamp wbijał wzrok w dal, trzymając w dłoniach kufel piwa.

— Nie jestem ci nic winien — rzekł chłodno.

— A ja myślę, że jednak jesteś. Cofnijmy się pamięcią: przewoziłeś inicjatory plutonowe z Sab Biyar do układu Isolo. Otóż „Dechal” czekał na ciebie, Andre, trzydzieści dwie godziny w obłoku Oorta. Trzydzieści dwie godziny w trybie niewykrywalności: mroźne powietrze i zimne żarcie, szczanie do przeciekających rur, a tobie nie wolno nawet włączyć odtwarzacza MF, żeby statki Floty nie wykryły emisji elektronowej. Mówię ci, Andre, to nic przyjemnego. Od wycieczki do kolonii karnej w jednorazowej kapsule dzielił nas tylko jeden krok. Trzydzieści dwie godziny czekaliśmy w smrodzie i po ciemku, żebyś się pokazał i zostawił nam inicjatory. To myśmy mieli ponieść ryzyko i odwalić za ciebie całą brudną robotę. A co nam powiedziano po powrocie na Sab Biyar?

Duchamp przesunął wzrok po twarzach swej załogi z drwiącym uśmiechem.

— Niby co takiego, angolu?

— Poleciałeś na Nuristan i sprzedałeś inicjatory przedsiębiorcy rządowemu, galicyjska świnio! A ja musiałem tłumaczyć się na Isolo przed Frontem Wyzwoleńczym, dlaczego nie dostaną zamówionych bomb, przez co braknie im siły ognia do poparcia żądań, a całą tę ich pieprzoną rewolucję diabli wezmą.

— Mogę rzucić okiem na kontrakt? — spytał Duchamp ironicznie.

Hasan Rawand spiorunował go wzrokiem, zaciskając usta ze złości.

— Chcę forsę, to wszystko. Dasz milion i będziemy kwita.

— A idźże do diabła, ty fałszywa gadzino! Andre Duchamp nie ma żadnych długów. — Wstał i spróbował się przecisnąć obok dowódcy „Dechala”.

Erick Thakrar obawiał się w duchu, że tak właśnie potoczą się wypadki. Hasan Rawand, rzecz jasna, pchnął Duchampa z powrotem do stolika. Starszy kapitan uderzył o krzesło zgięciem nogi z taką siłą, że omal się nie przewrócił. Prędko jednak odzyskał równowagę i rzucił się z pięściami na Hasana.

Gdy Desmond Lafoe wstał od stołu, łan 0’Flaherty aż westchnął ze strachu, omiatając wzrokiem zwalistą postać olbrzyma.

Sięgnęły ku niemu muskularne ręce i nagle został poderwany w powietrze. Kopnął wściekle w goleń Desmonda, lecz ten tylko warknął, po czym cisnął swą ofiarę na drugi koniec baru. O’Flaherty grzmotnął z hałasem o aluminiowy stolik, łamiąc ramieniem blat i roztrącając plecami dwa krzesła.

Erick poczuł, jak czyjeś palce zaciskają mu się pod szyją na kombinezonie. Shane Brandes, łysy czterdziestoletni mężczyzna z małymi złotymi kolczykami w uszach, wywlekał go z wnęki, uśmiechając się z paskudną satysfakcją. Programy walki wręcz neuronowego nanosystemu Ericka przełączyły się w tryb nadrzędności. Instynktowne procesy myślowe zostały uporządkowane według logicznych wzorców, a ruchy dopasowały się do zamysłów z łatwością, której mógłby mu pozazdrościć mistrz kungfu. Do pracy przystąpiły mięśnie wzmocnione nanonicznymi sunlementami.

Początkowo Shane Brandes był zaskoczony, że bez większego trudu udaje mu się wyciągnąć z wnęki przeciwnika. Zadowolenie ustąpiło wszakże obawie, gdyż Erick wciąż szedł na niego. Shane musiał odstąpić o krok, aby zachować równowagę; teraz jego własny nanosystem przejął kontrolę nad pozycją ciała. Wycelował pięścią w twarz Ericka, lecz w głowie rozbrzmiało mu nanoniczne ostrzeżenie, przeciwnik bowiem zastawił się przedramieniem z niebywałą szybkością. Cios więc został zablokowany, a ręka odbita boleśnie w bok. Wymierzy! stopą uderzenie w krocze Ericka… i niemalże pękło mu kolano, zatrzymane blokującym kopnięciem.

Runął na bok, wpadając na splecionych w walce Lennona i Levine’a.

Erick trzasnął łokciem w żebra Shane’a, aż rozległ się rozpaczliwy jęk i chrupot pękającej kości.

Program walki wręcz zalecał maksymalną szybkość, błyskawiczne unieszkodliwienie przeciwnika. Neuronowy nanosystem analizował zachowanie Shane’a, który się wykręcił, chwycił za żebra i zaczął pochylać głowę. Jej ruch był przedstawiany z dwusekundowym wyprzedzeniem, system przeliczał punkty przecięcia. W myślach Ericka zmaterializowała się lista, z której wybrał cios mający spowodować tymczasowe obezwładnienie przeciwnika. Machnął nogą, celując butem w skrawek wolnej przestrzeni.

Znalazła się w niej głowa Shane’a.

Podprogram oceny zagrożenia nadał status nadrzędności receptorom zmysłów zewnętrznych. Andre Duchamp i Hasan Rawand wciąż się bili przy wnękowym stoliku, lecz w tak ciasnym pomieszczeniu nie mogli sobie zrobić wielkiej krzywdy.

Harry Levine ściskał ramieniem szyję Beva Lennona. Obaj leżeli na ziemi wśród poprzewracanych krzeseł, tarzając się jak teatralni zapaśnicy. Bev Lennon uderzał wściekle łokciem w brzuch Levine’a, jakby chciał mu przytwierdzić pępek do kręgosłupa.

Stafford Charlton miał bez wątpienia wzmacnianą muskulaturę. Stał przed Desmondem Lafoe, okładając wielkoluda pięściami z zaprogramowaną efektywnością. Desmond zgiął się w pół z bólu: prawa ręka wisiała mu bezwładnie ze strzaskanego ramienia, z rozbitego nosa ciekła krew.

Wtem łan 0’Flaherty podniósł się za nim z twarzą wykrzywioną zwierzęcą wściekłością i kieszonkowym nożem rozszczepieniowym w ręku. Żółty błysk załączanego ostrza oślepił na moment Ericka, którego udoskonalone siatkówki nastawione były akurat na najwyższą czułość. Podprogram oceny zagrożenia uaktywnił obronny implant nanoniczny w jego lewej dłoni. Erick ujrzał przed oczami delikatne, niebieskie linie siatki celowniczej. Prostokątny wycinek zabłysnął czerwienią i owinął się wokół ciała lana O’Flaherty’ego, adaptując się do jego ruchów niczym elastyczna pajęczyna.

— Stój! — krzyknął Erick, lecz 0’Flaherty zdążył już unieść nóż wysoko nad głowę. Był do tego stopnia rozwścieczony, że nawet gdyby usłyszał, pewnie i tak zadałby cios. Erick dostrzegł, jak poruszają się ścięgna ręki lana, a nóż drży i zaczyna opadać.

Program nanosystemowy powiadomił Ericka, że nawet wzmacniane mięśnie nie pozwolą mu doskoczyć na czas do 0’Flaherty’ego. Powziął błyskawiczną decyzję. Nad drugim knykciem lewej dłoni rozsunął się maleńki skrawek skóry i z implantu wystrzeliła, niewiele większa od żądła osy, igła z nanonicznym obwodem. Trafiła swą ofiarę w odsłoniętą szyję, wbijając się na głębokość sześciu milimetrów. Nóż rozszczepieniowy znajdował się już o dwadzieścia centymetrów bliżej szerokich pleców Desmonda. Żaledwie igła wniknęła pod skórę i wytraciła impet, pokryła się futerkiem mikroskopijnych fibryli, które rozpoczęły poszukiwania włókien nerwowych według ustalonego algorytmu, wijąc się w gęsto upakowanym plastrze komórek. Kiedy wreszcie zostały zlokalizowane zwoje nerwowe, ostre końce fibryli przebiły się przez cieniutkie osłonki otaczające poszczególne nerwy. Do tego czasu nóż przeleciał dwadzieścia cztery centymetry, łanowi OTlaherty’emu drgnęła mimowolnie prawa powieka, gdy poczuł ukłucie mikroskopijnego żądła. Wewnętrzny procesor igły przeanalizował elektrochemiczne reakcje zachodzące w nerwach, a następnie zaczął wysyłać własne sygnały. Neuronowy nanosystem natychmiast wyłowił obcy sygnał, lecz jego obwody nie były w stanie nic zdziałać, potrafiły jedynie wygaszać naturalne impulsy wychodzące z wnętrza mózgu.

Nóż pokonał w powietrzu trzydzieści osiem centymetrów, kiedy łan 0’Flaherty poczuł, jak przez jego ciało przepływa milion krzyżujących się strumyków ognia. Ostrze opadło następne cztery centymetry, lecz wtedy skurcze targnęły zalanymi powodzią impulsów mięśniami lana. Nerwy wręcz płonęły, w trakcie gdy diaboliczny sygnał nanonicznej igły inicjował totalny, nie kontrolowany przepływ energii wzdłuż każdego włókna, jednoczesną chemiczną detonację we wszystkich komórkach neuronowych.

0’Flaherty zacharczał z otwartymi szeroko ustami, tocząc przerażonym wzrokiem po barze z niemą prośbą o litość. Jego skóra poczerwieniała, jakby spiekła się nagle w skwarnym słońcu, a mięśnie zwiotczały. Runął jak długi. Nóż rozszczepieniowy podskakiwał przez chwilę na ziemi, wycinając płatki kamienia, ilekroć dotykał posadzki.

Bójki ustały.

Desmond Lafoe obrzucił Ericka spojrzeniem pełnym boleści i zdumienia.

— Co?…

— Chciał cię zabić — rzekł Erick cicho, opuszczając lewą rękę. Wszyscy w barze zdawali się wpatrywać w dłoń mordercy.

— Coś ty mu zrobił? — zapytał wstrząśnięty Harry Levine.

Erick wzruszył ramionami.

— Chrzanić to — prychnął Andre Duchamp. Krew płynęła mu z dziurki w nosie, oko szybko puchło. — Spadamy.

— Nie wolno wam tak odejść! — ryknął Hasan Rawand. — Zabiliście człowieka!

Duchamp pomógł wstać Lennonowi.

— W obronie własnej. Pieprzony angol próbował zabić członka mojej załogi.

— Zgadza się! — potwierdził gromko Desmond Lafoe. — Zginął podczas próby zabójstwa. — Skinął ręką na Ericka, pokazując drzwi.

— Zawołam gliny — warknął Rawand.

— A pewnie, wołaj sobie — parsknął Andre Duchamp. — To do ciebie pasuje, angolu. Przegrywasz, beczysz, a potem szukasz opieki prawa. — Spojrzał ostrzegawczo na zszokowanego barmana, po czym kiwnął głową na załogę i ruszył w stronę wyjścia. — Tylko o co nam poszło, Hasan? Odpowiedz sobie na to pytanie, bo żandarmi z pewnością ci je zadadzą.

Pomagając pobladłemu, kuśtykającemu Desmondowi, Erick wyszedł do skalnego tunelu, który łączył Catalinę z resztą korytarzy, wind i poczekalni pionowego miasta.

— Uciekasz, Duchamp, chcesz się przede mną schować! — dogonił ich grzmiący głos Hasana Rawanda. — I ty, morderco! Ale ten wszechświat nie jest taki duży. Zapamiętajcie to sobie!

* * *

W Cricklade nastała prawdziwa noc, ciemna i pełna cudownie błyszczących gwiazd na niebie, wkrótce jednak odeszła. Trwała niespełna osiem minut, zanim ziemię zalała czerwona poświata Duchessy, przy czym nawet w ciągu tych krótkich chwil mrok był ledwie szary. Pierścień zawieszonych na orbicie statków, które migotały chłodno na bezchmurnym północnym niebie, wyglądał wprost bajecznie. Po zjedzeniu pięciodaniowego obiadu Joshua wyszedł wraz z rodziną Kavanaghów na balkon, aby podziwiać słynny niebiański most. Louise miała na sobie kremową sukienkę z obcisłym stanikiem, która lśniła żywym błękitem w płynącym z góry kometarnym blasku. Ciągła uwaga, jaką skupiała na nim w czasie posiłku, wprawiała go wręcz w zakłopotanie — niewiele mniej dokuczająca od wrogiej postawy Wilłiama Elphinstone’a.

Czekał jednak z niecierpliwością na jutrzejszy dzień, kiedy miała go oprowadzić po majątku. Grant Kavanagh zapalił się do tego pomysłu, gdy tylko został mu przedstawiony. Bez konsultowania się z neuronowym nanosystemem Joshua nie był w stanie stwierdzić, kto właściwie poruszył ten temat przy obiadowym stole.

Rozległo się ciche pukanie i nim zdążył odpowiedzieć, otworzyły się drzwi do sypialni. Czyżby nie przekręcił klucza?

Przewrócił się na łóżku, gdzie leżał zajęty oglądaniem na holoekranie wyjątkowo nieciekawych, pozbawionych ekspresji programów. Na Norfolku wszystko było w porządku, nikt się nie kłócił, nie włamywał, nie przeklinał. Nawet wiadomości dotyczyły wyłącznie spraw prowincjonalnych, z paroma krótkimi wzmiankami o statkach kosmicznych i zupełnym pominięciem polityki Konfederacji.

Do pokoju wślizgnęła się Marjorie Kavanagh. Pokazała mu z uśmiechem zapasowy klucz.

— Boisz się hałasów w ciemności, Joshua?

Mruknął coś z konsternacją i opadł na posłanie.

Po raz pierwszy spotkali się tuż przed obiadem, na oficjalnym przyjęciu w salonie. Gdyby to powiedzenie nie było już tak wyświechtane, rzekłby pewnie: „Louise nic mi nie mówiła, że ma starszą siostrę”. Marjorie, o wiele młodsza od męża, miała gęste kruczoczarne włosy i figurę, która pokazywała, ile jeszcze brakuje Louise. Na dobrą sprawę, powinien się domyślić, że arystokrata tak bogaty jak Grant Kavanagh musi mieć piękną i młodą żonę, zwłaszcza na planecie, gdzie liczy się pozycja społeczna. Jednakże Marjorie lubiła poflirtować, co nader bawiło jej męża, tym bardziej że rzucała swe dwuznaczne, kokieteryjne uwagi, lgnąc do jego boku. Joshua zachowywał powagę, ponieważ w przeciwieństwie do Granta wiedział, iż Marjorie nie żartuje.

Przystanęła teraz przy łóżku i spojrzała na niego z góry. Miała na sobie długą jedwabną podomkę w błękitnym kolorze, przewiązaną luźno w talii. Chociaż grube story na oknach nie dopuszczały do sypialni blasku Duchessy, to jednak wycięcie podomki pokazywało, że Marjorie nie ma na sobie żadnej bielizny.

— Ee… — zaczął.

— Nie śpisz? Coś ci chodzi po głowie… albo gdzie indziej?

— zapytała ironicznie, spoglądając znacząco na jego krocze.

— Moi przodkowie przeszli sporo zabiegów genetycznych.

Nie potrzebuję wiele snu.

— Ho, ho. Szczęściara ze mnie.

— Pani Kavanagh…

— Dałbyś wreszcie z tym spokój, Joshua. Nie pasuje ci rola niewiniątka. — Usiadła na skraju łóżka.

Dźwignął się na łokciach.

— No dobrze, ale co z Grantem?

Przejechała smukłymi palcami po włosach, które opadły na ramiona czarną kaskadą.

— A co ma być? Grant to mężczyzna z krwi i kości, oddaje się z zapamiętaniem typowo męskim przyjemnościom, takim jak myślistwo, picie, sprośne żarty, hazard i kobiety. Może tego jeszcze nie zauważyłeś, ale Norfolk nie jest doskonałym modelem społeczeństwa oświeconego, popierającego równouprawnienie kobiet. Gdy Grant hula sobie do upadłego, ja siedzę w domu i odgrywam rolę przykładnej żoneczki. Akurat wybrał się przelecieć dwie nastoletnie Cyganki, które wypatrzył na plantacji dzisiaj po południu, wiec pomyślałam sobie: pieprzyć to, choć raz się zabawię.

— A czy ja mam coś do powiedzenia?

— Nie, ponieważ jesteś dla mnie zbyt atrakcyjny. Duży, silny, przystojny i za tydzień odlatujesz. Miałabym przepuścić taką okazję? Poza tym jestem szalenie opiekuńczą kobietą, jeśli chodzi o moje córki, prawdziwą suką haksa w tym względzie.

— Ee…

— Aha! — Marjorie uśmiechnęła się szeroko. — Rumienisz się, Joshua. — Wsunęła dłoń pod dolny brzeg jego koszuli i pogłaskała go po brzuchu. — Grant czasami traci głowę przy naszych dziewczętach. Nieźle się ubawił, gdy Louise nadskakiwała ci przy obiedzie. Rzecz w tym, że on w ogóle nie myśli. Bo widzisz, tutaj na Norfolku dziewczynom nic nie grozi ze strony okolicznych chłopców, nie potrzebują przyzwoitek na tańcach ani opiekuńczych ciotek, kiedy odwiedzają przyjaciółki. Ochrania je nazwisko. Ale ty nie jesteś chłopakiem z sąsiedztwa i od razu widać, że hormony nie dają ci spokoju. Oto dlaczego tak się z Grantem świetnie dogadujecie. Aż trudno was odróżnia Joshua wzdrygnął się, kiedy przejechała dłonią po wrażliwej skórze jego boku.

— Myślę, że Louise jest bardzo słodka, to wszystko.

— Słodka. — Marjorie uśmiechnęła się lekko. — Urodziłam ją w wieku osiemnastu lat. I proszę, nie obliczaj od razu, ile muszę mieć lat! Widzisz, ja wiem dokładnie, co ona teraz myśli. Romantyczny kapitan z odległej planety. Na Norfolku dziewczęta z mojej sfery są dziewicami w wielorakim znaczeniu tego słowa.

Nie pozwolę, żeby jakiś żądny przygód przybysz zrujnował jej przyszłość, ona i bez tego ma tutaj nikłe szansę zaznać prawdziwego szczęścia. Mówię o małżeństwach z interesu i prędko przerywanej nauce, czego doświadczają kobiety na tej planecie, nawet te z moich kręgów. Wyświadczę ci więc przysługę.

— Mnie?

— Tobie. Grant cię zabije, jeśli zaczniesz dobierać się do Louise. I wierz mi, Joshua, to wcale nie metafora.

— Ale… — Choć w tej społeczności panowały surowe zasady, nie mógł w to jakoś uwierzyć.

— Zamierzam zejść na chwilę z drogi cnoty… dla dobra was obojga. — Rozwiązała pasek i zrzuciła z ramion podomkę. Po pięknym ciele błąkały się zmysłowo czerwone refleksy światła, dodając jej jeszcze uroku. — Czyż to nie szlachetne z mej strony?

* * *

Roślinność nawodna, głównie śnieżne lilie, zaczynała przysparzać kłopotów przy nabrzeżach wiosek rozsianych wzdłuż koryta Juliffe i jej nieprzeliczonych dopływów. Ciasno stłoczone brązowo-czerwone liście porastały płycizny, brzegi i nadbrzeżne mokradła.

To jednak nie przeszkadzało „Isakore”. Płynęła po Zamjanie prostym i niezakłóconym kursem w stronę hrabstw nad Quallheimem, wioząc na swym pokładzie siedmiu chwackich pasażerów: czterech komandosów z Sił Powietrznych Konfederacji i troje agentów specjalnych ESA z Kulu. Odkąd wypłynęli z Durringham, „Isakore” ani razu nie dobiła do brzegu. Był to osiemnastometrowej długości kuter rybacki z karwelowym kadłubem z klepek majopi, o mocnej konstrukcji, która pozwalała jego pierwotnym właścicielom zapuszczać się bez strachu w ujście Juliffe i łowić w sieci morskie ryby. Ralph Hiltch nakazał usunąć tradycyjny kocioł parowy — na jego miejsce stoczniowcy zainstalowali mikroprądnicę termojądrową, której ambasada Kulu używała dotychczas w charakterze rezerwowego źródła zasilania. Jeden wysokociśnieniowy kanister z helem i deuterem wystarczyłby im do dwukrotnego opłynięcia globu.

Jenny Harris leżała na śpiworze pod rozpiętym nad dziobem foliowym zadaszeniem, zasłonięta przed siąpiącym deszczykiem.

Właściwie to zadaszenie niewiele pomagało: szorty i biała koszulka tak czy owak przemokły. Po czterech dniach żeglugi w niemiłosiernie wilgotnym klimacie daremnie próbowała sobie przypomnieć, kiedy ostatnio była sucha.

Obok niej na śpiworach odpoczywali dwaj komandosi, Louis Beith i Niels Regehr — młodzi, dwudziestokilkuletni mężczyźni.

Obaj z zamkniętymi oczami przeglądali nagrania z osobistych odtwarzaczy MF, wystukując palcami o deski pokładu chaotyczne rytmy. Zazdrościła im optymizmu i pewności siebie. Odnosili się do tej misji zwiadowczej niemalże z dziecięcym entuzjazmem, choć musiała przyznać, że byli dobrze wyszkoleni i imponowali wzmacnianą muskulaturą. Ich dowódca, porucznik Murphy Hewlett, potrafił utrzymać morale swego małego oddziału na wysokim poziomie nawet na Lalonde, tak przecież niewdzięcznej placówce.

Niels Regehr wręcz twierdził, że traktują wyprawę w górę rzeki jako rodzaj nagrody, nie kary.

Blok nadawczoodbiorczy poinformował ją datawizyjnie, że zgłasza się Ralph Hiltch. Wstała i wyszła spod zadaszenia, zostawiając nieco swobody młodym komandosom. Wilgoć w powietrzu nie zwiększyła się zauważalnie. Jej zastępca Dean Folan pomachał ręką ze sterówki w środkowej części łodzi. Jenny odpowiedziała mu podobnie, po czym oparta o krawędź nadburcia przełączyła się na kanał wybrany przez blok procesorowy.

— Mam najświeższe wieści o agentach edenistów — przekazał Ralph datawizyjnie.

— Znaleźliście ich? — zapytała. Upłynęło dwadzieścia godzin od chwili, kiedy urwał się z nimi kontakt.

— Chyba nie wierzysz w cuda. Obrazy z satelity obserwacyjnego pokazują, że mieszkańcy opuszczają wioskę Ozark. Ludzie po prostu się rozchodzą, znikają w dżungli i po nich. Agenci albo zostali zasekwestrowani, albo wyeliminowani. Nie trafiliśmy nawet na ślad „Coogana”, którym płynęli. Satelita sfotografował rzekę, ale nic nie znalazł.

— Rozumiem.

— Niestety, edeniści wiedzieli, że płyniecie za nimi w górę rzeki.

— Cholera!

— Właśnie. Jeśli zostali zasekwestrowani, najeźdźcy już na was czekają.

Jenny przejechała ręką po głowie. Rude włosy przycięła na długość pół centymetra, podobnie jak wszyscy na pokładzie. Była to standardowa czynność przed wyprawą do dżungli, no i dzięki temu lepiej przylegał bojowy hełm powłokowy. Tylko że w tej sytuacji każdy od razu wiedział, kim są.

— I tak się zanadto nie kryjemy — przesłała.

— To raczej niemożliwe.

— Czy zmieniają się założenia misji?

— Nie te najważniejsze. Kelven Solanki i ja nadal chcemy, aby dostarczono do Durringham choć jednego z tych zasekwestrowanych osadników. Ale teraz liczy się czas. Gdzie jesteście?

Przekazała pytanie do bloku inercjalnego naprowadzania.

— Dwadzieścia pięć kilometrów od wioski Oconto.

— Dobrze. W pierwszym dogodnym miejscu przybijecie do brzegu. Boimy się trochę tych statków, które płyną do nas z dorzeczy Quallheimu i Zamjanu. Z obrazów satelitarnych wynika, że w ciągu ostatniego tygodnia wyruszyło w dół rzeki dwadzieścia rozmaitych kołowców i rybackich keczy. Wszystkie ciągną do Durringham, nigdzie po drodze się nie zatrzymują.

— To znaczy, że są już za nami? — zapytała ze zgrozą.

— Na to wygląda. Ale Jenny, pamiętaj, ja nie zostawiam swoich ludzi w opałach. Dobrze o tym wiesz. Wciąż kombinuję, jak by was stamtąd zabrać, żebyście już nie musieli płynąć rzeką. Poproś tylko, kiedy to będzie rzeczywiście konieczne. Liczba miejsc ograniczona — dodał znacząco.

Przesunęła wzrok nad szarymi wodami rzeki w stronę nieprzerwanej ściany lasu i zmełła w ustach przekleństwo. Lubiła tych komandosów, trudy ostatnich czterech dni zacieśniły więzy między dwiema grupami. Bywały takie chwile, kiedy ESA wydawała się zbyt obłudna i podstępna, nawet jak na agencję wywiadowczą.

— Tak, szefie. Zrozumiałam.

— Cieszę się. A teraz zapamiętaj: po zejściu na ląd będziecie wszystkich traktować jako nieprzyjaciół i unikać kontaktów z grupami osadników. Solanki jest przeświadczony, że edeniści ulegli znaczącej przewadze liczebnej wroga. Jenny, nie daj się ponieść uprzedzeniom, agenci służb wywiadowczych edenistów są naprawdę dobrzy w swoim fachu.

— Tak, sir. — Przerwała połączenie i ruszyła do małej kabiny, która przylegała z tyłu do sterówki. Nad rufową częścią łodzi rozpostarto na tyczkach płachtę z impregnowanego brezentu, aby osłonić konie. Słyszała ich ciche parskanie. Były zniecierpliwione i nerwowe po tak długim uwięzieniu w ciasnej zagródce. Murphy Hewlett dbał o ich wygody, lecz chętnie już puściłby je luzem na brzegu.

Tak samo ci, co musieli łopatami wyrzucać za burtę ich odchody.

Porucznik schronił się pod brezentową płachtą, rozpiąwszy do pasa czarną bluzę mundurową, pod którą widniała ciemnozielona koszulka. Zaczęła mu opowiadać o zmianie planów.

— Chcą, żebyśmy zeszli na ląd? — zapytał. Był czterdziestodwuletnim weteranem kilkunastu kampanii wojennych, zarówno w przestrzeni kosmicznej, jak i na planetach.

— Zgadza się. Podobno osadnicy tłumnie porzucają wioski.

Schwytanie jednego z nich nie powinno być trudne.

— Tak, chyba masz rację. — Potrząsnął głową. — Ale nie podoba mi się to, że jesteśmy już poza linią frontu.

— Nie pytałam szefa, jak przedstawia się sytuacja w Durringham, lecz coś mi się zdaje, że cała ta planeta jest już za linią frontu.

Murphy Hewlett pokiwał ponuro głową.

— Tu się szykuje coś naprawdę złego. Wiesz, z czasem człowiek wyczuwa takie rzeczy, walka wyostrza zmysły. Zawsze przeczuwam kłopoty i my je będziemy mieli.

Jenny zastanawiała się z poczuciem winy, czy porucznik odgadł, o czym ją jeszcze powiadomił Ralph Hiltch.

— Każę Deanowi poszukać dogodnego miejsca do przycumowania łodzi.

Zanim jednak doszła do sterówki, dał się słyszeć donośny okrzyk Deana Polana.

— Statek z naprzeciwka!

Podeszli do nadburcia i wbili wzrok w dal, szarą i mglistą w mżawce. Kadłub statku z wolna nabierał ostrości, a oni patrzyli na niego w bezgranicznym zdumieniu.

Obok przepływał bowiem kołowiec jakby żywcem wzięty z dziewiętnastowiecznej Missisipi. Właśnie tego typu jednostki zainspirowały konstruktorów pokaźnej gromady statków kołowych na Lalonde. Jednakże „Swithland”, jak i jego pobratymcy, był tylko przykładem nieudolnego, prymitywnego naśladownictwa, które czerpało bezmyślnie z dawnych wzorów, zamiast pójść w stronę artystycznego rzemiosła — gdy tymczasem owa grandę damę mogłaby z powodzeniem uchodzić za oryginał. Błyszczała biała farba, z czarnych żelaznych kominów buchały kłęby gęstego, smolistego dymu, tłoki syczały i klekotały, napędzając ogromne koła łopatkowe. Na pokładach stali szczęśliwi ludzie: przystojni mężczyźni nosili szare marynarki, białe koszule i wąskie koronkowe krawaty, eleganckie damy w długich sukniach z falbankami obracały od niechcenia parasolki na ramionach. Między nimi uganiały się wesoło dzieci, chłopcy w marynarskich mundurkach i dziewczynki ze wstążkami w rozsypanych włosach.

— To jakiś sen — szepnęła Jenny do siebie. — Ja śnię na jawie.

Dostojni pasażerowie machali do nich przyjaźnie rękami. Nad wodą niosły się wyraźne odgłosy śmiechów i beztroskich zabaw.

Oto powracała mityczna złota epoka, aby wlać w ich serca nadzieję na spokojne czasy i życie na nieskażonej ziemi. Kołowiec zabierał wszystkich ludzi dobrej woli z powrotem w strony, gdzie doczesne zmartwienia są już nieistotne.

Pasażerowie „Isakore” poczuli w sercu wielką tęsknotę, chęć skoczenia do rzeki i przepłynięcia na drugą stronę otchłani. Otóż to, otchłani — dzielącej ich od krainy śpiewu, wina i wiekuistej szczęśliwości, która czekała tuż za obrzeżem okrutnego świata.

— Stój — odezwał się Murphy Hewlett.

Euforia Jenny prysła niczym rozbity kryształ pod wpływem twardego głosu porucznika, który zaciskał boleśnie palce na jej dłoni. Zauważyła, że jest podekscytowana, sprężona, gotowa przeskoczyć burtę kutra.

— Co to? — zapytała. Gdzieś w głębi duszy opłakiwała straconą okazję, wykluczenie z podróży ku lepszej przyszłości. Już nigdy się nie dowie, co tam na nią czekało…

— Nie widzisz? — rzekł. — To oni, kimkolwiek są. Rosną w siłę. Nie przejmują się tym, że mamy ich jak na dłoni. Już się nas nie boją.

Kolorowy, jakże rzeczywisty miraż odpływał w królewskiej chwale w dół rzeki; strzępy radosnych nawoływań, niczym poranna mgła, czas jakiś unosiły się nad brunatną wodą. Jenny Harris długą chwilę stała przy nadburciu ze wzrokiem skierowanym na zachód.

* * *

Na plantacji cały czas coś się działo. Ponad dwustu ludzi pracowało między rządkami, umieszczając kubełki pod kielichami płaczących róż. Było wczesne przedpołudnie. Na niebie świecił Diuk, a Duchessa dopiero co zaszła, malując zachodni horyzont bladoró — żowymi smugami. Oba słońca pozbawiły skwarne powietrze ostatnich resztek wilgoci. Większość mężczyzn i kobiet zajętych wysokimi różami nosiła lekkie ubrania. Młodsze dzieci wypełniały ochoczo drobne polecenia, donosiły brygadom stosy kubełków lub nalewały z dzbanków zimny sok owocowy.

Upał dawał się we znaki również Joshui, chociaż siedział bezczynnie w bordowym podkoszulku i czarnych dżinsowych szortach, patrząc z grzbietu wierzchowca na uwijających się robotników. Białe tekturowe kubełki, które zawieszano z największą ostrożnością, miały stożkowaty kształt, a wewnętrzną powierzchnię błyszczącą po nawoskowaniu. Szerokie u wylotu na trzydzieści centymetrów, zwężały się do zaklejonego czubka. Zamocowane z boku sztywne pałąki pozwalały dowiązać je do treliaży pod kwiatami płaczących róż, każdy nosił więc u pasa pęk drucików. Umocowanie jednego kubełka nie trwało zwykle dłużej niż pół minuty.

— Na każdy kwiat przypada jeden kubełek? — zapytał.

Louise siedziała opodal na koniu, ubrana w bryczesy i prostą białą bluzeczkę, z włosami przewiązanymi z tyłu pojedynczą wstążką. Zdziwiła się, kiedy przyjął propozycję zwiedzenia posiadłości konno zamiast powozem. Gdzie kapitan statku kosmicznego mógł się nauczyć jazdy konnej? A że umiał, to nie ulegało wątpliwości.

Choć nie tak dobrze jak ona, co przyprawiało ją o rozkoszny dreszczyk, ponieważ była w czymś lepsza od mężczyzny. I to od Joshuy.

— Tak — odparła. — Jak inaczej mógłbyś to zrobić?

Joshua powiódł zdziwionym spojrzeniem po stosach kubełków ułożonych na początku każdego rządka.

— Nie wiem. Cholera, są ich chyba miliony.

Louise zdążyła przywyknąć do jego wypowiadanych lekkim tonem przekleństw. Zrazu wprawiały ją w konsternację, lecz przecież ludzie z gwiazd hołdowali nieco innym zwyczajom. W jego ustach brzmiały nie tyle wulgarnie, ile egzotycznie. Najdziwniejsza w tym wszystkim była zdolność Joshuy do nagłej metamorfozy: raz był sobą, a już za moment przestrzegał ściśle konwenansów.

— W samym tylko Cricklade znajdziesz dwieście gajów — powiedziała. — Dlatego tak wielu ludzi pracuje przy kubełkach.

Muszą być zawieszone w ciągu tygodnia poprzedzającego letnie przesilenie, kiedy róże kwitną. I chociaż zgłaszają się wszyscy zdolni do pracy ludzie w hrabstwie, ledwo ich starcza, aby zdążyć na czas. Ten zespół, który tu widzisz, potrzebuje prawie całego dnia, żeby skończyć plantację.

Joshua obserwował uważnie robotników, pochylony w siodle.

Ich praca wydawała się niezwykle prozaiczna, a mimo to nie szczędzili sił, sprawiając wrażenie pochłoniętych swą misją. Grant Kavanagh opowiadał, iż wielu z nich pracuje przez pół nocy Duchessy, inaczej z pewnością by nie zdążyli.

— Zaczynam rozumieć, skąd się bierze tak wysoka cena „Norfolskich Łez”. Nie chodzi tylko o to, że trunek jest unikatowy, prawda?

— Prawda. — Szarpnęła za cugle i ruszyła wzdłuż rzędów w stronę furty w murze. Brygadzista dotknął szerokiego ronda kapelusza, kiedy go mijali. Louise obdarzyła go zdawkowym uśmiechem.

Po opuszczeniu plantacji jechali strzemię w strzemię. Krąg cedrów otaczający dwór Cricklade był słabo widoczny z odległości dwóch mil i zza falistych wzniesień.

— Dokąd teraz? — Wokół rozciągały się pastwiska, owce zbierały się pod samotnymi drzewami w nadziei na znalezienie cienia.

Łąki upstrzone były białymi kwiatkami. Gdziekolwiek zwrócił oczy, wszędzie coś kwitło: drzewa, krzewy, rośliny łąkowe.

— Pomyślałam sobie, że miło będzie w Lesie Wardley. Zobaczysz dziki skrawek naszej planety. — Louise wskazała na odległą o milę długą linię ciemnozielonych drzew. Jechali niewielką dolinką. — Często tędy spaceruję z Genevieve. Tam jest naprawdę pięknie. — Spuściła wzrok. Bo czyjego interesowały polany pełne wielobarwnych kwiatów i aromatycznych zapachów?

— Brzmi nieźle. Mam już dość tego słońca. Nie wiem, jak ty wytrzymujesz ten upał.

— Nawet go nie zauważam.

Dał koniowi ostrogę i ruszył kłusem. Louise prześcignęła go bez trudu, potrafiła wczuć się instynktownie w rytm wierzchowca. Galopując wśród pagórków, rozpędzali na boki ospałe owce; śmiech Louise rozchodził się daleko w nieruchomym powietrzu.

Oczywiście, dopadła pierwsza do skraju lasu, gdzie zaczekała z wesołą miną, póki nie dojechał zadyszany Joshua.

— Poszło ci całkiem dobrze — pochwaliła. — Masz zadatki na przyzwoitego jeźdźca, brak ci tylko praktyki. — Przerzuciła nogę przez siodło i zeskoczyła na ziemię.

— W Tranquillity też są ujeżdżalnie — rzekł, zsiadając. — Tam się właśnie nauczyłem, choć rzadko je odwiedzam.

W niewielkim oddaleniu od leśnej gęstwiny rósł potężny mithorn, okryty na gałązkach ciemnoczerwonymi kwiatuszkami. Louise obwiązała lejce wokół najniższej gałęzi i zagłębiła się w las jedną ze znanych sobie zwierzęcych ścieżek.

— Słyszałam o Tranquillity. Tam właśnie mieszka Lord Ruin, Ione Saldana. Ostatnio pokazywali ją w wiadomościach; ależ ona jest piękna. Chciałam obciąć włosy, żeby były tak samo krótkie, ale matka zabroniła. Znasz ją?

— Kłopot w tym, że jeśli faktycznie znasz kogoś sławnego, nikt ci nie chce uwierzyć.

Odwróciła się gwałtownie z oczami wyrażającymi zdumienie.

— Ty ją naprawdę znasz!

— Owszem. Poznałem ją, zanim odziedziczyła tytuł. Razem dorastaliśmy.

— Jaka ona jest? Powiedz.

Ujrzał w wyobraźni nagie, błyszczące od potu ciało Ione, kiedy ją pieprzył, a ona jęczała pochylona nad stołem.

— Milutka — odparł.

Polana, dokąd go przyprowadziła, leżała na dnie doliny. Płynąca środkiem rzeczka łączyła pięć jeziorek otoczonych głazami.

Na sięgających kolan łodygach ścieliły się pod nogami dzwonkowate kwiaty, żółte i fioletowe, roztaczając zapach przywodzący na myśl kwiecie pomarańczy. Nad brzegiem strumienia poniżej jeziorek strzelały na pięćdziesiąt jardów w górę drzewa monarsze.

Lekki wietrzyk kołysał długimi, wiotkimi gałęziami i liśćmi podobnymi do paproci. Wśród górnych konarów przemykały bure ptaki — niezbyt urocze odpowiedniki nietoperza o długich, mocnych przednich kończynach, którymi zwykły wygrzebywać jamy w ziemi. Nad dwoma kamieniami kotłowały się dzikie odmiany płaczących róż; butwiejące gałęzie porastało teraz nowe życie, świeże odrosty w kształcie półkolistych krzewów. Kwiaty były pogniecione, zdeformowane w walce o światło.

— Miałaś rację — stwierdził Joshua. — Tutaj jest pięknie.

— Dziękuję. Latem często kąpię się tutaj z Genevieve.

Jego twarz się rozjaśniła.

— Naprawdę?

— To jedyny zakątek na świecie, który należy wyłącznie do nas. Nawet haksy tu nie zaglądają.

— Co to są haksy? Chyba gdzieś już słyszałem to słowo.

— Ojciec nazywa tak odpowiedniki wilków. Są duże i niebezpieczne, mogą napaść nawet na człowieka. Farmerzy polują na nie zimą, głównie dla rozrywki. W Cricklade zostały już wytępione.

— Czy myśliwi wkładają czerwone kurtki i polują konno ze sforą ogarów?

— Tak. Skąd wiesz?

— Zgadłem.

— Pewnie w czasie swoich podróży miałeś do czynienia z prawdziwymi potworami. Widziałam na holoekranie zdjęcia Tyrataków. Są straszni. Przez tydzień nie mogłam zasnąć.

— O tak, Tyratakowie wyglądają dość groźnie, ale spotkałem kilka par lęgowych. Sami mają o sobie całkiem odmienne zdanie.

W ich oczach to my jesteśmy barbarzyńską obcą rasą. Zależy, z jakiej perspektywy na to patrzysz.

Louise spłonęła rumieńcem i odwróciła się z pochyloną głową.

— Przepraszam. Teraz sądzisz, że jestem straszną prowincjuszką.

— Nie. Po prostu nie przywykłaś do ksenobiontów, to wszystko. — Stojąc za dziewczyną, położył dłonie na jej ramionach. — Chciałbym cię kiedyś stąd zabrać, pokazać ci resztę Konfederacji.

Są w niej naprawdę malownicze zakątki. I chciałbym, żebyś odwiedziła Tranquillity. — Rozejrzał się w zamyśleniu po polanie.

— To miejsce trochę podobne do tego, tylko o wiele, wiele większe. Myślę, że bardzo by ci się spodobało.

Louise wolałaby wyzwolić się z jego uścisku, mężczyźni po prostu nie powinni poczynać sobie tak swobodnie. Joshua miał jednak zupełnie inne zwyczaje, ponadto delikatnie masował jej ramiona, a to było przyjemne.

— Tak bym chciała gdzieś polecieć statkiem kosmicznym.

— Kiedyś na pewno polecisz. Gdy Cricklade przejdzie w twoje ręce, będziesz miała wszystko, czego dusza zapragnie. — Joshua cieszył się bliskością Louise. Świadomość, że nigdy, przenigdy nie będzie mógł jej posiąść, naiwność dziewczyny oraz jej zmysłowe ciało łączyły się razem w potężny afrodyzjak.

— Nigdy o tym nie myślałam — ucieszyła się. — Mogę wyczarterować „Lady Makbet”? Rany, to przecież jeszcze całe wieki.

Nie chcę, żeby ojciec umarł, cóż za okropna myśl! Czy za pięćdziesiąt lat nadal będziesz odwiedzał Norfolk?

— Oczywiście. Dwie rzeczy mnie tu teraz trzymają. Interesy… i ty.

— Ja? — pisnęła z przestrachem.

Wtedy obrócił ją i pocałował.

— Joshua!

Położył dwa palce na jej usta.

— Żadnych słów, tylko my. Zawsze my.

Louise stała zdrętwiała z przerażenia, kiedy rozpinał guziki bluzki. Burza niezwykłych uczuć szalała w jej duszy. Powinnam uciekać. Powinnam go powstrzymać.

Promienie słońca padły na jej odsłonięte plecy i ramiona, łaskocząc przyjemnie. Joshua patrzył na nią niesamowitym, łakomym wzrokiem, ale też z pewnym lękiem.

— Joshua — szepnęła trochę zdenerwowana, a trochę rozbawiona. Mimowolnie wyprostowała ramiona.

Ściągnął przez głowę podkoszulek. Przy następnym pocałunku otoczył ją ramionami. Wydawał się bardzo silny. Bliskość jego natarczywego ciała wzbudziła drżenie w jej żołądku, którego nic nie potrafiło powstrzymać. I wtedy zauważyła, że ściąga z niej bryczesy.

— O Boże.

Uniósł palcem jej podbródek.

— Nie obawiaj się. Pokażę ci co i jak. — Uśmiechnął się przy tym anielsko.

Sama zdjęła czarne skórzane buty jeździeckie, potem on pomógł jej uporać się z bryczesami. Nosiła biustonosz i majtki z białej, nieozdobnej bawełny. Joshua zdejmował je powoli, napawając oczy widokiem odsłaniającego się ciała.

Położył ją na rozścielonych ubraniach. Z początku była bardzo spięta, przygryzała dolną wargę, zerkając strachliwie na swe obnażone ciało, jednakże rozkoszna chwila pełna czułych pieszczot, słodkich szeptów, pocałunków i łaskotek sprawiła, że w końcu zaczęła odpowiadać. Wydobył z niej najpierw chichot, potem jeszcze jeden, a potem były piski i jęki. Louise powiodła ręką po ciele Joshui, nagle ciekawa i ośmielona; pogłaskała go po brzuchu, a następnie objęła ręką jego jądra. Zadrżał i w zamian zaczął masować jej uda. Nastąpiła dłuższa przerwa, kiedy badali się wzajemnie dłońmi i ustami, po czym przesunął się nad nią, patrząc z góry na rozrzucone włosy, przymglone oczy, twarde ciemne sutki, rozłożone nogi. Gdy wszedł w nią ostrożnie, wilgotne ciepło otaczające i ściskające jego członek doprowadziło go niemal do ekstazy. Louise wiła się pod nim nieprzytomnie, a on wykonywał wolne, prowokacyjne ruchy. Dzięki nanosystemowi mógł przejąć kontrolę nad naturalnymi reakcjami organizmu, dowolnie długo podtrzymywać erekcję, zdecydowany zrobić wszystko, aby dziewczyna osiągnęła orgazm, aby dostarczyć jej tyle przyjemności, ile tylko potrafił.

Po pewnym czasie dopiął swego: całkowicie straciła nad sobą kontrolę, odrzuciła ostatnie zahamowania, krzycząc na całe gardło, wyginając się pod nim konwulsyjnie, aż jego kolana unosiły się nad ziemię. Dopiero wtedy sobie pofolgował, łącząc się z nią w szalonej rozkoszy.

Chwile miłego odprężenia po stosunku wypełnił drobnymi pocałunkami, odgarnianiem z jej twarzy kosmyków mokrych włosów, pojedynczymi słowami pociechy. I miał rację: najbardziej smakuje zakazany owoc.

— Kocham cię, Joshua — szepnęła mu do ucha.

— I ja cię kocham.

— Nie opuszczaj mnie.

— To nie fair. Przecież wiesz, że wrócę.

— Przepraszam. — Objęła go mocniej ramionami.

Gdy położył dłoń na jej lewej piersi i zacisnął palce, usłyszał cichy świst gwałtownie wciąganego powietrza.

— Boli cię?

— Troszeczkę. Niedużo.

— Cieszę się.

— Ja też.

— Chcesz się teraz wykąpać? W wodzie można się nieźle zabawić.

Uśmiechnęła się niepewnie.

— Znowu?

— Jeśli chcesz.

— Chcę.

* * *

Tej nocy Marjorie Kavanagh ponownie zjawiła się w sypialni Joshuy. Myśl, że Louise mogłaby przekraść się korytarzami skąpanej w czerwieni rezydencji i zastać swą matkę w jego łóżku, dodała pikanterii ich miłości, po której Marjorie czuła się wycieńczona i uszczęśliwiona.

Następnego dnia przy śniadaniu Louise z oczami pałającymi pożądliwością zaoferowała się pokazać Joshui główną rozlewnię w hrabstwie, aby zobaczył, jak wygląda przygotowywanie beczek.

Grant skwapliwie poparł ów pomysł, rozbawiony tym pierwszym dziecięcym zauroczeniem swego kochanego cherubinka.

Joshua podziękował jej za uprzejmość z przychylnym uśmiechem. Do przesilenia pozostały jeszcze trzy dni.

* * *

Tak w Cricklade, jak i na całej planecie tuż przed letnim przesileniem odbywały się specjalne ceremonie. Przed zachodem Diuka rodzina Kavanaghów, pastor z Colsterworth, służba dworu Cricklade, ludzie zatrudnieni na stałe w majątku oraz przedstawiciele każdej z brygad wieszających kubełki zbierali się na przylegającej do dworu plantacji. Tym razem zaproszono również Joshuę i Dahybiego, którzy stali wraz z całą grupą obok niszczejącego kamiennego muru.

Przed nimi rozciągały się rzędy płaczących róż, których kielichy zwrócone ku lazurowemu niebu zastygły w bezruchu tego cichego wieczoru. Jak gdyby czas się zatrzymał.

Diuk chował się za zachodnim horyzontem ogniście pomarańczową smugą, zabierając blask światu. Pastor ubrany w prostą sutannę wzniósł w górę ramiona i wszystkie głosy umilkły. Skierował twarz na wschód. Na widnokręgu zabłysło jak na zawołanie wątłe różowe światełko.

Pomruk przeszedł wśród zebranych.

Nawet Joshua był pod wrażeniem. Zeszłego wieczoru mrok trwał jeszcze około dwu minut. Teraz przez cały gwiazdowy dzień miało nie być nocy, a panowanie Duchessy — ustąpić od razu rządom Diuka. Dopiero na zakończenie następnej nocy Duchessy gwiazdy pokażą się na krótką minutę. Później przyjdą wieczory, kiedy oba słońca będą świecić wspólnie, a poranna ciemność zacznie się stopniowo wydłużać, skracając noc Duchessy. Ostatecznie, w porze zimowego przesilenia, Duchessa znajdzie się w górnej koniunkcji, a na niebie widoczny będzie tylko Diuk.

Pastor odprawił przed swoją trzódką krótkie nabożeństwo dziękczynne. Słowa modlitw i psalmów były powszechnie znane, toteż ciche pomruki, złączone w jeden głos, niosły się daleko po różanym gaju. Joshua czuł się jak wyobcowany. Pod koniec zaśpiewano Wszystkie stworzenia duże i małe. Na szczęście odnalazł tę pieśń w pliku pamięciowym nanosystemu, przyłączył się więc całym sercem do wspólnego śpiewu, sam zdziwiony, że sprawia mu to tyle przyjemności.

Po nabożeństwie Grant Kavanagh zabrał rodzinę i przyjaciół na mały spacer wzdłuż alejek między rządkami. Raz po raz dotykał kielichów, badał ich ciężar, rozcierał w palcach płatki, aby poczuć ich fakturę.

— Tylko powąchaj — zwrócił się do Joshuy, podając mu zerwany właśnie płatek. — To będą udane zbiory. Nie tak dobre jak pięć lat temu, ale znacznie lepsze od przeciętnych.

Woń była bardzo słaba, lecz specyficzna — podobnie pachniał korek po otwarciu butelki „Łez”.

— Może pan to stwierdzić po zapachu? — spytał Joshua.

Grant objął Louise ramieniem i ruszył dalej dróżką.

— Mogę. To samo pan Butterworth. Podobnie jak połowa robotników z mojej posiadłości. Do tego po prostu trzeba doświadczenia. Musisz nas odwiedzać przez wiele sezonów. — Wyszczerzył zęby łobuzersko. — Może i będziesz, Joshua. Jestem pewien, że kto jak kto, ale Louise poprosi cię, byś tu wrócił.

Genevieve wybuchła śmiechem, a Louise oblała się pąsowym rumieńcem.

— Tato! — Uderzyła go delikatnie w ramię.

Gdy Joshua odwrócił się z bladym uśmiechem, chcąc obejrzeć jedną z róż, stanął nagle twarzą w twarz z Marjorie. Mrugnęła doń lubieżnie. Jego neuronowy nanosystem robił, co mógł, aby powstrzymać napływ krwi do policzków.

Po inspekcji służba dworu serwowała przed domem przekąski.

Sam Grant Kavanagh stał przy jednym ze stołów krzyżakowych, dzieląc na plastry potężny kawał półsurowej pieczeni wołowej. Grał rolę jowialnego gospodarza, dla każdego miał uśmiech i miłe słowo.

W miarę jak postępowała noc Duchessy, kwiaty róż zaczynały opadać. Działo się to tak wolno, że ludzkie oko nie dostrzegało żadnego ruchu, lecz z każdą godziną łodygi traciły sztywność, a w tych warunkach ciężar kielichów ze słupkami pełnymi nasion wróżył rychły triumf grawitacji.

Większość kwiatów zwiędła, zanim nastał poranek Diuka. Płatki marszczyły się i wysychały.

Joshua pojechał wraz z Louise do jednego z gajów w pobliżu Lasu Wardley, gdzie oboje włóczyli się wzdłuż obwisłych roślin.

Już tylko nieliczni robotnicy pracowali przy różach, prostując ten i ów przekręcony kubełek. Kłaniali się przelotnie Louise i czym prędzej wracali do swojego zajęcia.

— Większość wróciła do domu — stwierdziła Louise. — Muszą odpocząć, bo jutro zacznie się najcięższa praca.

Odsunęli się na bok, aby przepuścić człowieka ciągnącego drewniany wózek. Stał w nim duży słój opleciony sznurem. Joshua patrzył, jak robotnik zatrzymuje się na końcu rzędu i zdejmuje słój z wózka. Podobne słoje stały już przy dwóch trzecich rzędów.

— Do czego one są potrzebne? — spytał Joshua.

— Wlewają do nich zawartość kubełków — wyjaśniła Louise.

— Potem słoje jadą do rozlewni, gdzie napełniane są beczki.

— W beczkach „Łzy” leżakują przez rok?

— Zgadza się.

— Dlaczego?

— Muszą spędzić zimę na Norfolku. Trunek nie będzie udany, jeśli nie poczuje naszych mrozów. Podobno zaostrzają jego smak.

I podnoszą cenę, dokończył w myślach Joshua.

Kwiaty więdły teraz szybciej, łodygi wyginały się mocno ku ziemi. Malowany przez słońce ognisty baldachim znikł zupełnie na płatkach, a kiedy ściemniały, rośliny utraciły wiele ze swego uroku. Były teraz po prostu zwykłymi, ginącymi kwiatami.

— Skąd robotnicy wiedzą, gdzie przywiązać kubełek? — spytał. — Zobacz, każdy kwiat pochyla się pod innym kątem. — Rozejrzał się wokół. — Zawsze idealnie nad kubełkiem.

Louise spojrzała na niego z wyższością.

— Gdybyś urodził się na Norfolku, też byś to potrafił.

Dojrzewały nie tylko płaczące róże. Kiedy jechali kłusem w stronę Lasu Wardley, Joshua widział zamykające się kwiaty na wielu krzakach i drzewach.

Na ich ustronnej polanie kępy dzikich róż przy kamieniach nad rzeczką wydawały się zwiotczałe, jakby uszło z nich powietrze. Kwiaty chyliły się na siebie nawzajem, płatki zlepiały w jedną galaretowatą masę.

Louise pozwoliła Joshui, aby ją rozebrał. Rozścielili następnie koc na głazach pod płaczącymi różami i objęli się żarliwie. Joshua doprowadził właśnie Louise do rozkosznego drżenia, błądząc dłońmi po jej brzuchu i wewnętrznej stronie ud, kiedy na jego plecy spadła chłodna kropla. Zignorował pierwszą i pocałował Louise w pępek. Kolejna kropla zupełnie go zdekoncentrowała. Przecież deszcz nie wchodził w rachubę, najmniejsza chmurka nie płynęła po błękitnym niebie. Wykręcił się.

— Co to?

Norfolskie róże zaczynały płakać. Ze środka słupka wypływała jednostajną strużką bezbarwna ciecz. Miała tak cieknąć jeszcze przez dziesięć do piętnastu godzin, do nadejścia nocy Duchessy.

Dopiero po wyczerpaniu zapasów wilgoci słupek całkowicie pękał i wypadały nasiona. Przyroda urządziła to w ten sposób, aby wilgoć rozmiękczyła glebę stwardniałą w ciągu tygodni posuchy — nasiona po wpadnięciu do błota miały większą szansę wykiełkować. W roku 2209 niejaka Carys Thomas, młoda botaniczka wchodząca w skład ekipy zwiadu ekologicznego, postępując wbrew wszelkim przepisom (i zdrowemu rozsądkowi), podłożyła palec pod płaczącą różę i skosztowała językiem pojedynczej kropelki błyszczącej cieczy. Od tamtej chwili życie na Norfolku potoczyło się odmiennym torem.

Joshua starł ze skóry szklisty paciorek i oblizał palec. Chociaż smakowało gorzej niż „Norfolskie Łzy”, którymi tak się delektował w Tranquillity, to jednak podobieństwo było uderzające. Szelmowski uśmiech wykrzywił mu usta.

— Hej, to jest niezłe.

Obrócił rozchichotaną Louise, aż znalazła się dokładnie pod przywiędłymi kielichami. Kochali się w deszczu migotliwych kropelek, cenionych powszechnie niczym złoto.

Z nastaniem nowego dnia Diuka robotnicy wrócili na plantacje.

Odcinali ciężkie kubełki i zlewali do słojów ich drogocenną zawartość. Uporać się z tym zadaniem mieli nadzieję dopiero po pięciu dniach całodobowej harówki.

Grant Kavanagh osobiście zawiózł Joshuę i Dahybiego do rozlewni farmerskim gazikiem z napędem na cztery koła, mocnym kanciastym pojazdem z oponami o głębokim bieżniku, któremu niestraszne były nawet płytkie mokradła. Składy mieściły się na obrzeżach Colsterworth, złożone z szeregu oplecionych bluszczem kamiennych budynków z nielicznymi oknami. Pod ziemią ciągnęły się labirynty ceglanych piwnic, gdzie „Łzy” przez rok dojrzewały w beczkach.

Kiedy minęli szeroko rozwarte wierzeje, robotnicy wytaczali już na dziedziniec beczki z zeszłorocznym trunkiem.

— Równo rok, co do dnia — stwierdził dumnie Kavanagh, gdy ciężkie, opasane metalowymi obręczami dębowe baryłki klekotały i podskakiwały na bruku. — Oto twój towar, młodzieńcze.

Za dwa dni będzie gotów. — Zaparkował przed rozlewnią, dokąd wtaczano beczki. Spocony nadzorca pośpieszył ich przywitać.

— Niech się pan nami nie przejmuje — rzucił wesoło Grant. — Oprowadzam tylko naszego najważniejszego klienta. Nie będziemy wam przeszkadzać. — Po tych słowach wkroczył jak cesarz do środka przez szeroką bramę.

Joshua nie spotkał dotąd na Norfolku bardziej skomplikowanego zespołu urządzeń mechanicznych niż ta instalacja rozlewcza, choć nie wykorzystywano w niej układów cybernetycznych (taśmy przenośników obracały się na gumowych wałkach!) W długiej hali o jednospadowym dachu pełno było błyszczących pasów, rur i słojów. Wszechobecne butelki w kształcie gruszki podróżowały tysiącami na wąskich taśmach, zakręcając wysoko nad głowami i podjeżdżając kolejno pod wyloty dystrybutorów. Towarzyszący temu hałas uniemożliwiał prowadzenie swobodnej rozmowy.

Grant poprowadził Joshuę w głąb hali. Zawartość wszystkich beczek mieszano w wielkich kadziach z nierdzewnej stali. Hrabstwo Stoke produkowało jednorodny wyrób, żadna plantacja nie miała więc własnej etykietki, nawet ta należąca do Granta.

Joshua patrzył, jak butelki są napełniane, a potem odjeżdżają na bok, gdzie zostają zakorkowane i otrzymują nalepkę. Każda faza powiększała koszt trunku. A ciężar szklanych butelek zmniejszał ilość „Łez”, jaką mógł zabrać statek kosmiczny.

Jezu, cóż za sprytna operacja, pomyślał. Sam bym tego lepiej nie obmyślił. Najbardziej jednak podobało mu się to, że obie strony skłonne były iść na współpracę w windowaniu ceny.

Na końcu linii czekał kierownik zakładu z pierwszą butelką, która zjechała z taśmy. Spoglądał wyczekująco na Granta, by na dany znak wyciągnąć korek i napełnić cztery kryształowe kieliszki.

Grant powąchał, po czym upił drobny łyczek. Przechylił głowę na bok z wyrazem zastanowienia.

— Tak, nie mam zastrzeżeń — oświadczył. — Stoke może się pod tym podpisać.

Joshua również skosztował. Napój zmroził jego gardło i rozpalił ogień w żołądku.

— Smakuje ci, Joshua? — Grant klepnął go w plecy.

Dahybi spoglądał pod światło na swój kieliszek z wyrazem łakomego rozmarzenia.

— O, tak — odparł Joshua stanowczo. — Smakuje.

* * *

Joshua i Dahybi na zmianę sprawdzali skrzynki, które wydawała im rozlewnia. Z myślą o locie w przestrzeni kosmicznej butelki zostały hermetycznie zamknięte w sześciennych, metrowych pojemnikach z kompozytu, okrytych grubą warstwą ochronnego nultermu (dodatkowa waga); zakład posiadał też własne urządzenia do szczelnego zamykania i załadunku (dodatkowy koszt). Rozlewnię łączyła ze stacją w miasteczku linia kolejowa, dzięki czemu mogli każdego dnia wysyłać do Bostonu kilkanaście partii towaru.

Zajęty załatwianiem wielu spraw Joshua — ku wielkiej udręce Louise — rzadko teraz bywał w dworze Cricklade. Nie istniały już także racjonalne powody, dla których miałaby zabierać go na konne wycieczki po okolicy.

Tak ułożył sobie zmiany z Dahybim, aby przez większość nocy Duchessy pracować w rozlewni — w ten sposób ratował się przed namiętnością Marjorie Kavanagh. Jednakże rankiem w dniu swego odjazdu Louise zdołała go dorwać w stajniach, musiał więc spędzić dwie godziny w ciemnym, zakurzonym sąsieku z sianem, zaspokajając żądzę coraz bardziej śmiałej i pomysłowej nastolatki, która zdawała się posiadać niewyczerpane zapasy sił witalnych.

Po trzecim orgazmie przywarła doń na dłuższą chwilę, podczas gdy on zapewniał ją szeptem, że niedługo wróci.

— Prowadzić interesy z tatusiem? — rzuciła niemal oskarżycielskim tonem.

— Nie, dla ciebie. Interesy to tylko wymówka, inaczej byłoby nam ciężko na tej planecie. Tyle tutaj cholernego formalizmu.

— Dla mnie to już bez znaczenia. Wszystko mi jedno, kto się dowie.

Odsunął się, strzepując z rąk siano.

— Ale mnie nie jest wszystko jedno. Nie chcę, żeby traktowali cię tu jak wyrzutka. Okaż trochę dyskrecji, Louise.

Pogłaskała go po policzkach z zadumaną miną.

— Tobie naprawdę na mnie zależy, prawda?

— Oczywiście, że tak.

— I tato cię lubi — powiedziała z wahaniem. Pewnie nie był to najlepszy moment, aby go wypytywać, jaka czeka ich przyszłość po jego powrocie. Ileż musiał mieć na głowie przed czekającym go wkrótce lotem kosmicznym! A jednak aprobata ojca była niczym dobra wróżba. Tak niewielu ludziom udało się zyskać przychylność tatusia. No a Joshua sam mówił, jak bardzo podoba mu się hrabstwo Stoke. W takim zakątku chciałbym się osiedlić: jego własne słowa.

— Też polubiłem staruszka. Ale cóż za temperament u niego, Boże.

Louise zaśmiała się w mroku. W dole tupały konie. Usiadła na nim okrakiem, aż grzywa jej włosów opadła na nich oboje.

Położył dłonie na jej piersiach i zaczął zaciskać palce, póki nie jęknęła z pożądania. Niskim, zduszonym głosem powiedział jej, co ma zrobić. Naprężyła się, aby go pomieścić, drżąc z własnej śmiałości. Czuła jego twarde ciało, tak cudownie… na miejscu, pełne zachęty i uwielbienia.

— Powtórz mi to jeszcze raz, no, wiesz co — szepnęła. — Proszę, Joshua.

— Kocham cię — rzekł, owiewając jej szyję gorącym oddechem. Nawet neuronowy nanosystem nie potrafił przegnać uczucia winy rodzącego się w nim przy tych słowach. Czyżbym tak nisko upadł, że muszę okłamywać ufne, niedoświadczone nastolatki? A może ona jest po prostu tak wspaniałą osobą, uosabia wszelkie moje marzenia o dziewczętach? Cóż, nic na to nie poradzę, choć to niemoralne. — Kocham cię i wrócę po ciebie.

Kiedy w nią wszedł, jęknęła w miłosnym upojeniu. Rozkosz zdawała się roztaczać własne światło, rozpraszać mrok poddasza.

Joshua zdążył jakoś dotrzeć na czas do dworu, aby ucałować się lub wymienić pożegnalny uścisk dłoni ze sporą rzeszą służących i członków rodziny (William Elphinstone nie raczył się pojawić), którzy się zebrali, aby życzyć jemu i Dahybiemu szczęśliwej podróży. Powóz zaprzężony w konie zabrał ich na dworzec w Colsterworth, gdzie wsiedli do pociągu i razem z ostatnią partią towaru wyruszyli do Bostonu.

W stolicy powitał ich Melvin Ducharme, informując, że ponad połowa skrzynek trafiła już do ładowni „Lady Makbet”. Kenneth Kavanagh użył swoich wpływów u kapitanów, których kosmoloty wracały z niepełnym ładunkiem. Nie garnęli się co prawda do pomocy, lecz załadunek przebiegał lepiej, niż planowano. Gdyby Joshua korzystał jedynie z własnego kosmolotu, przewóz skrzynek na orbitę trwałby jedenaście dni.

Bezzwłocznie udali się na statek. Kiedy Joshua wfrunął do kabiny, Sara czekała już na niego z drapieżnym uśmiechem przy rozłożonej klatce do uprawiania seksu w stanie nieważkości.

— O nie, wybij to sobie z głowy! — powiedział i zwinął się w kłębek na koi, gdzie przespał dziesięć godzin.

Ale nawet gdyby sen go nie zmorzył, po cóż miałby kierować czujniki „Lady Makbet” na odlatujące statki? Zatem i tak by się nie dowiedział, że spośród dwudziestu siedmiu tysięcy ośmiuset czterdziestu sześciu jednostek, które przybyły na Norfolk, dwadzieścia dwie borykały się z rozlicznymi awariami urządzeń elektrycznych i mechanicznych, wyruszając z powrotem ku swym ojczystym planetom.

Dzieje podboju kosmosu

2020: Założenie bazy księżycowej Cavius i początek eksploatacji podpowierzchniowych zasobów Srebrnego Globu.

2037: Seria osiągnięć w inżynierii genetycznej: wzmocnienie systemu immunologicznego, usunięcie wyrostka robaczkowego, poprawienie wydolności niektórych narządów.

2041: Oddanie do użytku pierwszych (drogich i niskowydajnych) elektrowni termojądrowych wykorzystujących deuter w charakterze paliwa.

2044: Powtórne zjednoczenie chrześcijan.

2047: Pierwsza misja przechwycenia asteroidy. Początki ziemskiego Halo O’Neilla.

2049: Quasiświadome technobiotyczne zwierzęta w roli serwitorów.

2055: Misja astronautyczna na Jowisza.

2055: Spółki założycielskie przyznają autonomię miastom lunarnym.

2057: Założenie osiedla na planetoidzie Ceres.

2058: Afiniczne symbionty neuronowe WingCit Czonga umożliwiają kontrolę nad zwierzętami i mechanizmami technobiotycznymi.

2064: Międzynarodowe konsorcjum przemysłowe Jovian Sky Power Corporation rozpoczyna eksploatację He_3 za pomocą aerostatów wydobywczych w atmosferze Jowisza.

2064: Świeckie zjednoczenie muzułmanów.

2067: Zastosowanie paliwa helowego w elektrowniach termojądrowych.

2069: Gen więzi afinicznej wszczepiony w łańcuch ludzkiego DNA.

2075: JSKP zawiązuje Eden, technobiotyczny habitat umieszczony na orbicie okołojowiszowej i objęty oficjalnym protektoratem ONZetu.

2077: Na asteroidzie Nova Kong rusza program badań nad napędami statków kosmicznych nowej generacji.

2085: Eden otwarty dla pierwszych mieszkańców.

2086: Habitat Pallas zawiązany na orbicie okołojowiszowej.

2090: WingCit Czong umiera, przekazując wspomnienia warstwie neuronowej Edenu. Początek kultury edenistów. Eden i Pallas ogłaszają niepodległość i występują z ONZetu. Masowy wykup akcji JSKP. Papież Eleonora nakłada ekskomunikę na chrześcijan z genem więzi afinicznej. Exodus do Edenu ludzi o zdolnościach afinicznych. Na Ziemi zdecydowany odwrót od technobiotycznych rozwiązań w przemyśle.

2091: Referendum na Lunie w sprawie terraformowania Marsa.

2094: Edeniści wdrażają w życie program rozwijania zarodków w tak zawanych egzołonach; embriony poddawane modyfikacjom genetycznym. Populacja edenistów potrojona w ciągu dekady.

2103: Konsolidacja gabinetów rządowych na Ziemi; powstanie Rządu Centralnego.

2103: Założenie bazy Thoth na Marsie.

2107: Jurysdykcja Rządu Centralnego rozszerzona na Halo O’Neilla.

2115: Pierwsze natychmiastowe przemieszczenie translacyjne z Ziemi na Marsa statkiem zbudowanym w Nova Kongu.

2118: Misja kosmiczna na Proximę Centauri.

2123: Odkrycie terrakompatybilnych roślin w układzie Rossa 154.

2125: Przybycie pierwszych wielonarodowościowych grup kolonistów na Fortunę, planetę w układzie Rossa 154.

2125–2130: Odkrycie czterech nowych terrakompatybilnych planet. Dalsze zakładanie kolonii wielonarodowościowych.

2131: Zawiązanie Perseusza na orbicie gazowego olbrzyma w układzie Rossa 154 i początek eksploatacji He_3 w tym układzie.

2131–2205: Odkrycie stu trzydziestu terrakompatybilnych planet. W Halo O’Neilla rusza zakrojony na szeroką skalę program budowy statków gwiezdnych. Rząd Centralny postanawia rozwiązać problem przeludnienia poprzez masowy wywóz ludzi na nowo odkrywane planety. W roku 2160 tygodniowo 2 miliony przesiedlanych, tzw. Wielkie Rozproszenie. Konflikty etniczne na kilku wielonarodowościowych koloniach. Poszczególne stany Rządu Centralnego sponsorują powstawanie kolonii jednolitych kulturowo. Edeniści eksploatują He_3 we wszystkich układach posiadających gazowego olbrzyma.

2139: Asteroida Braun uderza w powierzchnię Marsa.

2180: Pierwsza wieża orbitalna zbudowana na Ziemi.

2205: W odpowiedzi na monopol energetyczny edenistów Rząd Centralny rozpoczyna budowę stacji produkujących antymaterię na orbicie okołosłonecznej.

2208: Gotowe pierwsze statki gwiezdne z napędem na antymaterię.

2210: Richard Saldana przerzuca zaplecze przemysłowe Nova Kongu z Halo O’Neilla na asteroidę obiegającą Kulu. Ogłasza niepodległość miejscowego układu gwiezdnego, zakłada rdzennie chrześcijańską kolonię i rozpoczyna eksploatację He_3 w atmosferze gazowego olbrzyma.

2218: Zawiązanie pierwszego jastrzębia, technobiotycznego statku zaprojektowanego przez edenistów.

2225: Zawiązanie na orbicie Saturna habitatów Remus i Romulus, przeznaczonych dla stu rodzin edenistów i na bazy dla jastrzębi.

2232: Starcie w pobliżu punktu libracyjnego L5 Jowisza pomiędzy okrętami Związku Asteroidalnego a należącą do Halo 0’Neilla rafinerią surowców węglowodorowych. Antymateria użyta w charakterze broni. Dwadzieścia tysięcy ofiar śmiertelnych.

2238: Podpisanie układu pokojowego na Deimosie. Zakaz produkcji i wykorzystywania antymaterii w Układzie Solarnym ratyfikowany przez Rząd Centralny, społeczność edenistów, mieszkańców Luny i Związek Asteroid. Początek demontażu stacji produkujących antymaterię.

2240: Koronacja Gerralda Saldany na króla Kulu. Założenie dynastii Saldanów.

2267–2270: Osiem odrębnych starć między planetami kolonialnymi z użyciem antymaterii. Trzynaście milionów ofiar śmiertelnych.

2271: Szczyt na Avon z udziałem przywódców wszystkich planet. Podpisanie traktatu zakazującego produkcji i wykorzystywania antymaterii w całym zamieszkanym regionie przestrzeni kosmicznej. Powołanie Konfederacji Ludzkiej mającej stać na straży postanowień traktatu. Początek tworzenia Sił Powietrznych Konfederacji.

2300: Przyjęcie edenistów do Konfederacji.

2301: Pierwszy kontakt. Odkrycie rasy Dżisiro, cywilizacji na poziomie preindustrialnym. Postanowieniem Konfederacji system objęty kwarantanną w celu zapobiegnięcia skażeniu kulturowemu.

2310: Pierwsza asteroida lodowa uderza w Marsa.

2330: Pierwsze czarne jastrzębie wyhodowane w autonomicznym habitacie Valisk.

2350: Wojna między Novską a Hilversumem. Novska zbombardowana pociskami z antymaterią. Flota Konfederacji zapobiega akcji odwetowej.

2356: Odkrycie ojczystej planety Kiintów.

2357: Kiintowie dołączają do Konfederacji w roli „obserwatorów”.

2360: Czarny jastrząb zwiadowczy odkrywa Atlantydę.

2371: Atlantyda skolonizowana przez edenistów.

2395: Odkrycie planety kolonialnej Tyrataków.

2402: Tyratakowie dołączają do Konfederacji.

2420: Statek zwiadowczy Kulu odkrywa Pierścień Ruin.

2428: W pobliżu Pierścienia Ruin książę Michael Saldana zawiązuje technobiotyczny habitat Tranquillity.

2432: Maurice, syn księcia Michaela, otrzymuje gen więzi afinicznej. Kryzys abdykacyjny w Kulu. Koronacja Lukasa Saldany. Książę Michael wygnany.

2550: Komisja Terraformowania ogłasza Marsa planetą nadającą się do zamieszkania.

2580: Odkrycie wokół Tunji asteroid klasy dorado przedmiotem sporu między Garissą i Omutą.

2581: Statki omutańskiej floty handlowej zrzucają na Garissę piętnaście zawierających antymaterię bomb o wielkiej sile rażenia. Powierzchnia planety nieodwracalnie zniszczona, a. Konfederacja nakłada trzydziestoletnie sankcje gospodarcze na Omutę: wymiana handlowa z planetą zakazana. Siły Powietrzne Konfederacji uszczelniają blokadę.

2582: Założenie kolonii na Lalonde.

Content

Peter F. Hamilton
Dysfunkcja rzeczywistości: Początki

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

Dzieje podboju kosmosu