George R.R. Martin

Een feestmaal voor kraaien

Proloog

‘Draken,’ zei Mollander. Hij raapte een verschrompeld appeltje van de grond op en wierp het van zijn ene hand in zijn andere.

‘Gooi die appel op,’ spoorde Alleras, de Sfinx, hem aan. Hij trok een pijl uit zijn koker en zette die op zijn boogpees.

‘Ik zou best een draak willen zien.’ Roene was de jongste van hen, een gedrongen knaap die nog een jaar of twee van de volwassenheid verwijderd was. ‘Dat zou ik heel graag willen.’

En ik zou graag met Rooges armen om me heen slapen, dacht Koppie. Hij schoof onrustig op de bank heen en weer. Ik neem haar mee, ver van Oudstee vandaan, naar een van de Vrijsteden aan de overkant van de zee-engte. Daar waren geen maesters, niemand die hem zou beschuldigen.

Hij kon Emma’s gelach door de gesloten luiken van het bovenraam heen horen, vermengd met het diepere stemgeluid van de man die ze vermaakte. Zij was de oudste van de deernen die in de Ganzenveer en Bierkroes — in de wandel Veer en Kroes — dienden. Ze was minstens veertig, maar nog steeds knap om te zien, op een vlezige manier. Emma had bepaald dat Roosjes maagdelijkheid een gouden draak moest opleveren. Koppie had negen zilveren hertenbokken en een pot vol koperen sterren en penningen gespaard. Niet dat hij daar veel aan had. De kans dat hij een echte draak uit zou broeden was groter dan dat hij genoeg goud zou kunnen sparen om tegen een gouden te wisselen.

‘Jij bent te laat geboren voor draken, jochie,’ zei Armin de Acoliet tegen Roene. Armin droeg een leren riempje om zijn hals met schakels van tin, blik, lood en koper eraan, en net als de meeste andere acolieten leek hij te denken dat novicen een knol op hun schouders hadden in plaats van een hoofd. ‘De laatste is tijdens de regering van koning Aegon de Derde aan zijn eind gekomen.’

‘De laatste draak in Westeros,’ zei Mollander nadrukkelijk.

‘Gooi die appel nou op,’ spoorde Alleras hem nogmaals aan. ‘Tenzij je van plan bent hem op te vreten.’

‘Hier.’ Met zijn horrelvoet achter zich aan slepend nam Mollander een kort sprongetje, wentelde om zijn as en zwiepte de appel zijwaarts de nevels boven de Honingweijn in. Als hij die voet niet had gehad, zou hij ridder zijn geworden, net als zijn vader. Die stevige armen en brede schouders van hem waren er sterk genoeg voor. De appel was al heel snel een heel eind weg…

…maar niet zo snel als de pijl die er achteraan floot, een houten schacht van één pas lang met scharlakenrode veren. Koppie zag niet hoe de pijl de appel trof, maar hij hoorde het wel. Een zacht plofje, gevolgd door een plons, kwam over het water.

Mollander floot. ‘Door het klokhuis. Mooi.’

Niet half zo mooi als Roosje. Koppie was dol op haar hazelbruine ogen en ontluikende borstjes, en op de manier waarop ze hem toelachte, telkens als ze hem zag. Hij was dol op de kuiltjes in haar wangen. Soms liep ze bij het bedienen op blote voeten om het gras onder haar voeten te voelen. Daar was hij ook dol op. Hij was dol op haar schone, frisse geur, en op de manier waarop het haar achter haar oren krulde. Hij was zelfs dol op haar tenen. Op een nacht zou ze hem haar voeten laten aaien en hem ermee laten spelen, en hij had voor iedere teen een grappig verhaaltje verzonnen om te zorgen dat ze zou blijven giechelen.

Misschien kon hij beter aan deze kant van de zee-engte blijven. Voor het geld dat hij had opgespaard kon hij een ezel kopen, en hij en Roosje konden daar dan om beurten op rijden op hun zwerftocht door Westeros. Ebroos mocht dan misschien vinden dat hij dat zilver niet waard was, maar Koppie wist een bot te zetten en koorts met bloedzuigers te bestrijden. Het gewone volk zou blij zijn met zijn hulp. Als hij haar kon leren knippen en baarden scheren, kon hij misschien zelfs barbier worden. Dat zou genoeg zijn, zei hij bij zichzelf, zolang ik Roosje maar had. Het enige wat hij in deze wereld wilde, was Roosje.

Dat was niet altijd zo geweest. Eens had hij ervan gedroomd om maester in een kasteel te worden, in dienst bij een vrijgevige heer die hem zou achten om zijn wijsheid en hem een fraai wit paard zou schenken om hem voor zijn diensten te belonen. Hoe hoog te paard zou hij niet zitten, hoe edel, glimlachend neerziend op de kleine luiden als hij hen op de weg voorbij reed…

Op een nacht in de gelagkamer van de Veer en Kroes had Koppie er na zijn tweede kroes sterke cider over opgeschept dat hij niet altijd novice zou blijven. ‘Klopt als een bus,’ had Luie Leo geroepen. ‘Later word je een varkenshoeder die ooit novice is geweest.’

Hij leegde het restant van zijn kroes. Het door toortsen verlichte terras van de Veer en Kroes was vanmorgen een eiland van licht in een zee van mist. Stroomafuraarts zweefde het verre baken van de Hoogtoren als een wazige, oranje maan in de vochtige nacht, maar het licht droeg weinig bij tot de verbetering van zijn stemming.

Die alchemist had er al moeten zijn. Was het allemaal een wrede grap geweest, of was de man iets overkomen? Het zou niet voor het eerst zijn dat het fortuin Koppie de rug had toegekeerd. Eens had hij zich gelukkig geprezen omdat hij was uitverkoren om de oude aartsmaester Walgraaf met de raven te helpen. Het idee dat hij binnen de kortste keren ook ’s mans maaltijden zou moeten halen, zijn kamers vegen en hem ’s ochtends aankleden, was niet bij hem opgekomen. Iedereen zei dat Walgraaf meer verstand van raven had in zijn pink dan de meeste maesters in hun hele lijf, dus had Koppie aangenomen dat hij toch op zijn minst een schakel van zwart ijzer mocht verwachten — om er vervolgens achter te komen dat Walgraaf hem er geen kon geven. De oude man bleef uitsluitend aartsmaester uit coulantie. Al was hij nog zo’n groot maester geweest, tegenwoordig ging er maar al te vaak bevuild kleingoed schuil onder zijn gewaden, en een halfjaar geleden had een stel acolieten hem huilend in de Bibliotheek aangetroffen, niet in staat de terugweg naar zijn vertrekken te vinden. Maester Gormon zat in Walgraafs plaats onder het ijzeren masker, dezelfde Gormon die Koppie eens van diefstal had beschuldigd.

In de appelboom bij het water begon een nachtegaal te zingen. Het was een lieflijk geluid, een welkome afwisseling na het harde gekrijs en het eindeloze geklok van de raven die hij de hele dag had verzorgd. De witte raven kenden zijn naam en mompelden die tegen elkaar zodra ze hem in het oog kregen. ‘Koppie, Koppie, Koppie,’ tot hij het wel kon uitschreeuwen. De grote witte vogels waren de trots van aartsmaester Walgraaf. Hij wilde dat ze hem na zijn dood zouden opeten, maar Koppie vermoedde half en half dat ze ook van plan waren om hemzelf op te vreten.

Misschien kwam het door die geducht sterke cider — hij was hier niet naar toe gegaan om te drinken, maar Alleras trakteerde om zijn koperen schakel te vieren, en zijn schuldgevoel had hem dorstig gemaakt — maar het klonk bijna alsof die nachtegaal goud voor ijzer, goud voor ijzer, goud voor ijzerkwinkeleerde. Wat uitermate vreemd was, want dat was precies wat de vreemdeling had gezegd, die nacht dat Roosje hun ontmoeting had gearrangeerd. ‘Wie bent u?’ had Koppie willen weten, en de man had geantwoord: ‘Een alchemist. Ik kan ijzer in goud veranderen.’ En toen had hij die munt in zijn hand gehad die over zijn knokkels danste, zodat het zachtgele goud glansde in het kaarslicht. Aan een kant stond een driekoppige draak, aan de andere het hoofd van een of andere dode koning. ‘Goud voor ijzer,’ herinnerde Koppie zich, ‘beter kun je niet krijgen. Wïl je haar hebben? Hou je van haar?’

‘Ik ben geen dief,’ had hij gezegd tegen de man die zich de alchemist noemde. ‘Ik ben een novice van de Citadel.’ De alchemist had zijn hoofd gebogen en gezegd: ‘Mocht je van gedachten veranderen, dan ben ik hier over drie dagen weer, met mijn draak.’

Er waren drie dagen verstreken. Koppie was naar de Veer en Kroes teruggegaan, nog steeds zonder precies te weten wat de man was, maar in plaats van de alchemist had hij Mollander, Armin en de Sfinx aangetroffen, met Roene op sleeptouw: Het zou verdacht hebben geleken als hij zich niet bij hen had gevoegd.

De Veer en Kroes ging nooit dicht. De herberg stond al zeshonderd jaar op zijn eiland in de Honingweijn en had nog nooit zijn deuren voor gasten gesloten. Al was het hoge, houten gebouw naar het zuiden toe scheef gezakt, zoals novices soms scheefzakten na een kroes drank, Koppie ging ervan uit dat de herberg er nog wel zeshonderd jaar zou staan om wijn, bier en geducht sterke cider te verkopen aan rivierlui en zeelui, smeden en zangers, priesters en prinsen, en aan de novicen en acolieten van de Citadel.

‘Oudstee is de wereld niet,’ verklaarde Mollander te luid. Hij was de zoon van een ridder en ladderzat. Nadat hij het nieuws van zijn vaders dood op het Zwartewater had vernomen, bedronk hij zich bijna iedere nacht.

Zelfs in Oudstee, ver van de strijd en door veilige muren omringd, waren ze allemaal door de Oorlog der Vijf Koningen geraakt, ook al hield aartsmaester Benedict vol dat er nooit een oorlog van vijf koningen had plaatsgevonden, omdat Renling Baratheon was gedood voordat Balon Grauwvreugd zichzelf had gekroond.

‘…zijn zeemansverhalen,’ viel Armin hem in de rede. ‘Zeelui, waarde Mollander. Daal maar af naar de havens en ik wed dat je daar zeelui zult vinden met verhalen over de zeemeerminnen met wie ze naar bed zijn geweest, of over dat jaar dat ze in de maag van een vis hebben doorgebracht.’

‘Hoe weet je dat ’t niet waar is?’ Mollander hompelde door het gras op zoek naar meer appels. ‘Je zou zelf in die maag gezeten moeten hebben om te kunnen zweren dat ze logen. Een zeeman met een sterk verhaal, ja, daar kun je wel om lachen, maar als roeiers van vier verschillende schepen in vier verschillende talen hetzelfde vertellen…’

‘Die verhalen zijn niet hetzelfde,’ hield Armin vol. ‘Draken in Asshai, draken in Qarth, draken in Meereen, Dothraki-draken, draken die slaven bevrijden… ieder verhaal verschilt van het vorige.’

‘Alleen in details.’ Mollander werd nog koppiger als hij gedronken had, en zelfs nuchter had hij al een harde kop. ‘Ze gaan allemaal over draken, en over een mooie, jonge koningin.’

De enige draak die Koppie iets kon schelen was van geel goud. Hij vroeg zich af wat er met de alchemist was gebeurd. De derde dag. Hij zei dat hij hier zou zijn.

‘Er ligt nog een appel bij je voet,’ riep Alleras tegen Mollander, ‘en ik heb nog twee pijlen in mijn koker.’

‘Sodemieter op met je koker.’ Mollander raapte het gevallen appeltje op. ‘Dit is wormstekig,’ klaagde hij, maar hij gooide het toch de lucht in. De pijl trof de appel toen die begon te vallen en kliefde hem precies doormidden. De ene helft landde op het dak van een torentje, viel op een lager dak, stuiterde en miste Armin op een voet na. ‘Als je een worm doormidden snijdt, krijg je twee wormen,’ meldde de acoliet hun.

‘Als dat ook voor appels gold, zou niemand ooit honger hoeven te lijden; zei Alleras met een van die milde glimlachjes van hem. De Sfinx glimlachte altijd, alsof hij een grappig geheimpje wist. Dat gaf hem een geslepen blik die goed paste bij zijn puntkin en zijn dikke, kortgeknipte, gitzwarte krulhaar dat in een v op zijn voorhoofd groeide.

Alleras zou het tot maester brengen. Hij was pas een jaar in de Citadel, maar hij had al drie schakels van zijn maestersketen gesmeed. Armen mocht er dan meer hebben, maar die had een jaar over elk van de zijne gedaan. Toch zou ook hij het tot maester schoppen. Roene en Mollander bleven novicen met een roze hals, maar Roene was nog heel jong en Mollander dronk liever dan hij las.

Koppie daarentegen…

Hij was nu vijf jaar in de Citadel. Bij zijn komst was hij nog pas dertien geweest, maar desondanks was zijn nek nog even roze als op de dag dat hij uit de westlanden was gekomen. Tweemaal had hij gemeend dat hij klaar was. De eerste maal was hij voor aartsmaester Vaellijn getreden om zijn kennis van de hemel te demonstreren. In plaats daarvan kwam hij erachter hoe Vaellijn Azijn aan zijn bijnaam was gekomen. Het duurde twee jaar voordat Koppie de moed opbracht om het nog eens te proberen. Ditmaal had hij zich onderworpen aan de vriendelijke oude aartsmaester Ebroos, bekend om zijn gedempte stem en zachte handen. Maar om de een of andere reden waren de zuchten van Ebroos even pijnlijk geweest als de scherpe opmerkingen van Vaellijn.

‘Nog een laatste appel,’ beloofde Alleras, ‘dan vertel ik hoe ik over die draken denk.’

‘Wat kun jij nu weten dat ik niet weet?’ pruttelde Mollander. Hij zag een appel aan een tak hangen, sprong op, trok hem eraf en wierp. Alleras trok zijn pees tot bij zijn oor en maakte een elegante draai om het doelwit op de vlucht te volgen. Net toen de appel begon te vallen liet hij zijn pijl los.

‘Je laatste schot is altijd mis,’ zei Roene.

De appel plonsde onaangeraakt in de rivier. ‘Zie je wel?’ zei Roene.

‘De dag dat je ze allemaal raakt, is de dag dat je jezelf niet meer verbetert.’

Alleras haakte de pees van zijn langboog en schoof hem in zijn leren hoes. De boog was gemaakt van guldenhart, een zeldzame, befaamde houtsoort van de Zomereilanden. Koppie had eens geprobeerd hem te buigen, maar het was hem niet gelukt. De Sfinx ziet er tenger uit, maar er schuilt kracht in die slanke armen, peinsde hij.

Alleras zwaaide een been over de bank en greep zijn wijnbeker. ‘De draak heeft drie koppen,’ verklaarde hij met dat zachte, slepende Dornse accent van hem.

‘Is dat een raadsel?’ wilde Roene weten. ‘In de verhalen spreken sfinxen altijd in raadselen.’

‘Geen raadsel.’ Alleras nam een slokje wijn. De overigen sloegen hele kroezen achterover van de geducht sterke cider waar de Veer en Ktoes bekend om stond, maar hij gaf de voorkeur aan de vreemde, zoete wijnen uit het land van zijn moeder. Zelfs in Oudstee waren die wijnen niet goedkoop.

Luie Leo was degene geweest die Alleras ‘de Sfinx’ had genoemd. Een sfinx is een beetje van dit en een beetje van dat: het gezicht van een mens, het lichaam van een leeuw; de vleugels van een havik. Alleras was net zo: zijn vader was een Dorner, zijn moeder een vrouw van de Zomereilanden met een zwarte huid. Zijn eigen huid was donker als teakhout. En net als de groenmarmeren sfinxen die de hoofdpoort van de Citadel flankeerden, had Alleras ogen van onyx.

‘Geen draak heeft ooit drie koppen gehad, behalve op schilden en banieren,’ zei Armin de Acoliet streng. ‘Dat was een heraldische voorstelling, meer niet. Bovendien zijn de Targaryens allemaal dood.’

‘Niet allemaal,’ zei Alleras. ‘De bedelaar-koning had een zuster.’

‘Ik dacht dat die met haar hoofd tegen een muur geslagen was,’ zei Roene.

‘Nee,’ sprak Alleras tegen. ‘Het was het zoontje van prins Rhaegar wiens hoofd door de dappere lieden van de Lannister-Ieeuw tegen de muur werd geslagen. Wij hebben het hier over Rhaegars zuster, geboren op Drakensteen voor de val van de burcht. Degene die Daenerys heet.’

‘Daenerys Stormgeboren. Nu herinner ik me haar.’ Mollander hief zijn kroes hoog op, zodat de resterende cider over de rand spatte. ‘Op haar gezondheid!’ Hij nam een grote slok, zette met een klap zijn lege kroes neer, boerde en veegde met de rug van zijn hand zijn mond af. ‘Waar is Roosje? Onze rechtmatige koningin verdient nog een rondje cider, vinden jullie ook niet?’

Armin de Acoliet keek geschrokken. ‘Zachter, idioot. Over zulke dingen moet je zelfs geen grappen maken. Je weet nooit wie er luistert. De Spin heeft overal oren.’

‘Doe het nou niet in je hozen, Armin. Ik riep alleen haar naam uit, niet de opstand.’

Koppie hoorde iemand grinniken. Achter hem zei een zachte, sluwe stem: ‘Altijd wel geweten dat jij een verrader was, Springkikker.’ Luie Leo schuifelde de oude plankenbrug op, gehuld in groen-met-goud gestreept satijn, een korte cape van zwarte zijde, met een jaden roos op zijn schouder gespeld. Naar de kleur van de vlekken te oordelen was de wijn die hij over de voorkant van zijn kleren gemorst had een stevige rode geweest. Een lok asblond haar viel over een van zijn ogen.

Mollander zette zijn stekels op toen hij hem zag. ‘Vlieg op. Ga weg. Jij bent hier niet welkom.’

Alleras legde een hand op zijn arm om hem tot kalmte te manen, terwijl Armin zijn wenkbrauwen fronste. ‘Leo. Heer. Ik had begrepen dat u nog in de stad moest blijven. Nog…’

‘…drie dagen.’ Luie Leo haalde zijn schouders op. ‘Volgens Perestan is de wereld veertigduizend jaar oud. Volgens Mollos vijfhonderdduizend. Nou vraag ik je, wat zijn dan drie dagen?’ Al waren er meer dan tien lege tafeltjes op het terras, Leo ging aan het hunne zitten. ‘Trakteer me op een beker goud uit het Prieel, Springkikker, dan vertel ik mijn vader misschien niet op wie je hebt gedronken. De stenen keerden zich tegen me in de Geruite Gok, en ik heb mijn laatste hertenbok aan een diner verspild. Speenvarken in pruimensaus, gevuld met kastanje en witte truffels. Een man moet toch eten. Wat hebben jullie gegeten, jongens?’

‘Schaap,’ pruttelde Mollander. Het klonk bepaald niet enthousiast. ‘We hebben een gekookte schapenbout onder mekaar verdeeld.’

‘Dat was vast wel voedzaam.’ Leo wendde zich tot Alleras. ‘De zoon van een heer hoort vrijgevig te zijn, Sfinx. Ik heb begrepen dat je je koperen schakel hebt gewonnen. Daar wil ik op drinken.’

Alleras beantwoordde zijn glimlach. ‘Ik trakteer alleen vrienden. En ik ben geen herenzoon, dat weet je best. Mijn moeder was een koopvrouw:’

Leo’s ogen waren hazelbruin en fonkelden van de wijn en van kwaadaardigheid. ‘Je moeder was een aap van de Zomereilanden. De Dorners naaien alles met een gat tussen de benen. Dat bedoel ik niet beledigend, hoor. Je mag dan zo bruin als een noot zijn, je gaat in elk geval in bad. Anders dan onze sproetenkop van een varkenshoeder.’ Hij wuifde naar Koppie.

Als ik hem met mijn kroes op zijn bek timmer, sla ik misschien de helft van zijn tanden eruit, dacht Koppie. Sproetenkoppie de varkenshoeder was de held van honderden schuine verhalen, een goedhartige maar leeghoofdige knaap die er altijd weer in slaagde de dikke jonkertjes, hooghartige ridders en opgeblazen septons die hem belaagden de loef af te steken. Op de een of andere manier bleek zijn stompzinnigheid steeds weer een soort boerenslimheid te zijn; de verhalen eindigden er altijd mee dat Sproetenkoppie op de hoge zetel van een heer zat of het bed deelde met de dochter van een ridder. Maar dat waren verhalen. In de echte wereld verging het varkenshoeders nooit zo goed. Koppie dacht soms dat zijn moeder een hekel aan hem moest hebben gehad, dat ze hem zo had genoemd.

Alleras glimlachte niet meer. ‘Maak je verontschuldigingen.’

‘O ja?’ zei Leo. ‘Hoe kan dat nou, als ik zo’n droge keel heb…’

‘Met ieder woord dat je zegt, maak je je huis te schande,’ zei Alleras tegen hem. je maakt de Citadel te schande door een van ons te zijn.’

‘Weet ik. Koop dus maar wat wijn voor me, kan ik mijn schaamte verdrinken.’

Mollander zei: ‘Ik zou graag je tong met wortel en al uitrukken.’

‘Werkelijk? Hoe moet ik jullie dan over de draken vertellen?’ Leo haalde nog maar eens zijn schouders op. ‘Die halfbloed heeft gelijk. De dochter van de gekke koning leeft nog en ze heeft drie draken uitgebroed.’

‘Drie?’ zei Roene stomverbaasd.

Leo klopte hem op de hand. ‘Meet’ dan twee en minder dan vier. Ik zou nog maar niet voor mijn gouden schakel gaan, als ik jou was.’

‘Laat hem met rust,’ zei Mollander waarschuwend.

‘Wat een ridderlijke Springkikker. Zoals je wilt. Ieder bemanningslid op elk schip dat binnen honderd mijl langs Qarth is gevaren, heeft het over die draken. Een paar zullen je zelfs bezweren dat ze ze gezien hebben. De Magus is geneigd hen te geloven.’

Armin tuitte afkeurend zijn lippen. ‘Marwyn is niet goed snik. Aartsmaester Perestan zal de eerste zijn om je dat te vertellen.’

‘Aartsmaester Ryam zegt het ook,’ zei Roene.

Leo gaapte. ‘De zee is nat, de zon is warm en de menagerie haat de mastiff.’

Hij drijft de spot met iedereen, dacht Koppie, maar hij kon niet ontkennen dat Marwyn meer van een mastiff dan van een maester weg had. Alsof hij je wil bijten. De Magus was anders dan de andere maesters. Men zei dat hij omging met hoeren en haagmaesters, en met harige Ibbenezen en roetzwarte Zomereilanders in hun eigen taal sprak en in de kleine zeemanstempels bij de scheepswerven offers bracht aan rare goden. Naar verluidt was hij vaak te signaleren in de benedenstad, in rattenkuilen en zwarte bordelen, in gezelschap van mommers, zangers, huurlingen en zelfs bedelaars. Sommigen gingen zelfs zover om te fluisteren dat hij eens met zijn blote vuisten een man had gedood.

Toen Marwyn naar Oudstee was teruggekeerd nadat hij acht jaar lang in het oosten vreemde landen in kaart had gebracht, naar verloren gegane boeken had gezocht en bij heksenmeesters en schaduwbinders had gestudeerd, had Vaellijn Azijn hem de bijnaam ‘Marwyn de Magus’ gegeven. Tot Vaellijns enorme ergernis was de naam weldra in heel Oudstee bekend. ‘Laat spreuken en gebeden aan priesters en septons over, en gebruik je hersens om je waarheden eigen te maken waar een man op kan bouwen,’ had aartsmaester Ryam Koppie eens aangeraden, maar Ryams ring, staf en masker waren van geel goud en zijn maestersketen had geen schakel van Valyrisch staal.

Armin keek langs zijn neus op Luie Leo neer. Zijn neus was daar perfect geschikt voor: lang, dun en puntig. ‘Aartsmaester Marwyn gelooft in een heleboel merkwaardige zaken,’ zei hij, ‘maar hij kan net zo min bewijzen dat er draken zijn als Mollander. Hij kent alleen meer zeemansverhalen.’

‘Fout,’ zei Leo. ‘In de vertrekken van de Magus brandt een glazen kaars.’

Op het door toortsvuur verlichte terras daalde een stilte neer. Armin zuchtte en schudde zijn hoofd. Mollander schoot in de lach. De Sfinx bestudeerde Leo met zijn grote, zwarte ogen. Roene leek er niets van te snappen.

Koppie wist van de glazen kaarsen af, al had hij er nooit een zien branden. Ze waren het slechtst bewaarde geheim van de Citadel. Men zei dat ze duizend jaar voor de Doem vanuit Valyria naar Oudstee waren gebracht. Hij had gehoord dat er vier waren: één groene en drie zwarte, en allemaal lang en gedraaid.

‘Wat zijn die glazen kaarsen voor dingen?’ vroeg Roene.

Armin de Acoliet schraapte zijn keel. ‘De nacht voordat een acoliet zijn geloften spreekt, moet hij een staande wake houden onder het gewelf. Hij mag geen lantaarn hebben, geen toorts, geen lamp, geen vuurspaan… alleen een kaars van obsidiaan. Hij moet die nacht in duisternis doorbrengen, tenzij hij de kaars aan het branden krijgt. Sommigen proberen dat. Koppige dwazen, die studie gemaakt hebben van de zogenaamde hogere mysteries. Vaak snijden ze zich in de vingers, want de ribbels op die kaarsen zijn vlijmscherp, zegt men. Dan moeten ze met bloed aan hun handen de dageraad afwachten terwijl ze hun mislukking oyerpeinzen. Wijzere mannen gaan gewoon slapen of brengen de nacht in gebed door, maar ieder jaar zijn er wel een paar die het per se willen proberen.’

‘Ja.’ Koppie had die verhalen ook gehoord. ‘Maar wat heb je aan een kaars die geen licht geeft?’

‘Het is een les,’ zei Armin, ‘de laatste les die we geacht worden te leren voordat we onze maestersketen omdoen. Die glazen kaars moet waarheid en geleerdheid voorstellen — zeldzame, prachtige en breekbare dingen. Hij heeft de vorm van een kaars om ons eraan te herinneren dat een maester overal waar hij dient, licht moet verspreiden. Hij is scherp om ons eraan te herinneren dat kennis gevaarlijk kan zijn. Wijze lieden worden in hun wijsheid soms arrogant, maar een maester moet altijd nederig blijven. De glazen kaars kan ook als herinnering daaraan dienen. Zelfs als hij zijn gelofte heeft gesproken, zijn keten heeft omgedaan en is vertrokken om te dienen, zal een maester terugdenken aan de duisternis van zijn wake en zich herinneren hoe niets van wat hij deed de kaars aan het branden kon krijgen. Want zelfs met behulp van kennis is niet alles mogelijk.’

Leo schoot in de lach. ‘Niet voor jou, bedoel je. Ik heb die kaars met eigen ogen zien branden.’

‘Je hebt een kaars zien branden, dat zal heus wel,’ zei Armin. ‘Eentje van zwarte was misschien.’

‘Ik weet wat ik heb gezien. Het licht was vreemd en fel, veel feller dan dat van een kaars van bijenwas of talg. Het wierp merkwaardige schaduwen en de vlam flakkerde niet één keer, zelfs niet toen er door de open deur achter mij een tochtvlaag naar binnen drong.’

Armin vouwde zijn armen over elkaar. ‘Obsidiaan brandt niet.’

‘Drakenglas,’ zei Koppie. ‘De kleine luiden noemen het drakenglas.’ Om de een of andere reden kwam dat hem belangrijk voor.

‘Dat is zo,’ peinsde Alleras de Sfinx hardop, ‘en als er weer draken op… de wereld zijn…’

‘Draken, en dingen die nog duisterder zijn,’ zei Leo. ‘De grauwe schapen hebben hun ogen gesloten, maar de mastiff ziet de waarheid. Oude krachten ontwaken. Schaduwen roeren zich. Een tijdperk van verwondering en schrik zal weldra daar zijn, een tijdperk voor goden en helden.’ Lui glimlachend rekte hij zich uit. ‘Me dunkt, dat is wel een rondje waard.’

‘We hebben genoeg gedronken en aartsmaester Ebroos gaat over de eigenschappen van urine spreken. Wie een zilveren schakel wil smeden, doet er goed aan zijn toespraak niet te missen.’

‘Het zij verre van mij, je ervan te weerhouden om pis te proeven,’ zei Leo. ‘Zelf geef ik de voorkeur aan goud uit het Prieel.’

‘Als de keus tussen pis en jou gaat, dan drink ik pis.’ Mollander schoof zijn stoel naar achteren. ‘Kom, Roene.’

De Sfinx reikte naar zijn booghoes. ‘Voor mij is het ook bedtijd. Ik denk dat ik wel over draken en glazen kaarsen zal dromen.’

‘Iedereen?’ Leo haalde zijn schouders op. ‘Nou ja, Roosje blijft hier. Misschien maak ik ons snoepje wel wakker om een vrouw van haar te maken.’

Alleras zag de blik op Koppies gezicht. ‘Als hij geen koperstuk heeft voor een beker wijn, kan hij ook geen draak voor het meisje hebben.’

‘Inderdaad,’ zei Mollander. ‘Bovendien is er een man nodig om een vrouw te maken. Kom mee, Koppie. De ouwe Walgraaf wordt met zonsopgang zwakker en dan heeft hij jou nodig om hem naar het privaat te helpen.’

Als hij vandaag nog weet wie ik ben. Het kostte aartsmaester Walgraaf geen enkele moeite om de ene raaf van de andere te onderscheiden, maar met mensen lukte dat niet zo goed. Op sommige dagen scheen hij te denken dat Koppie iemand was die Cressen heette. ‘Nog niet,’ zei hij tegen zijn vrienden. ‘Ik blijf nog even.’ De dageraad gloorde nog niet, nog niet helemaal. De alchemist zou nog kunnen komen, en als hij kwam wilde Koppie hier zijn.

‘Wat je wilt,’ zei Armin. Alleras keek Koppie langdurig aan. Toen zwaaide hij zijn boog over een slanke schouder en volgde de anderen naar de brug. Mollander was zo dronken dat hij bij het lopen een hand op Roenes schouder moest leggen om niet te vallen. De Citadel was niet ver weg zoals de raaf vliegt, maar ze waren geen van allen raven en Oudstee was een ware doolhof van een stad, een en al bochtige steegjes en kruisingen en smalle hobbelstraatjes. ‘Voorzichtig,’ hoorde Koppie Armin zeggen terwijl de riviernevels het viertal opslokten, ‘het is een vochtige nacht en de klinkers zijn vast glad.’

Toen ze weg waren, wierp Luie Leo over de tafel heen een zure blik op Koppie. ‘Wat rot nou. De Sfinx is weggeglipt met al zijn zilver en heeft mij met Sproetenkoppie de varkensjongen laten zitten.’ Geeuwend rekte hij zich uit. ‘Zeg eens, hoe gaat het met onze lieftallige kleine Roosje?’

‘Die slaapt,’ zei Koppie kortaf.

‘Ongetwijfeld naakt.’ Leo grijnsde. ‘Denk je dat ze echt een draak waard is? Daar moet ik maar eens achter zien te komen.’

Daar gaf Koppie wijselijk geen antwoord op.

Leo had ook geen behoefte aan een antwoord. ‘Zodra ik die meid heb ingereden zal haar prijs wel zover dalen dat zelfs varkensjongens zich haar kunnen veroorloven. Je zou me dankbaar moeten zijn.’

Ik zou je moeten vermoorden, dacht Koppie, maar hij was op geen stukken na dronken genoeg om zijn leven te vergooien. Leo was een geoefend vechter en stond erom bekend dat hij dodelijk kon zijn met degen en dolk. En als Koppie er al in zou slagen hem te doden, zou hij daarmee meteen zijn eigen doodvonnis tekenen. Leo had twee namen terwijl Koppie er maar een had, en Leo’s tweede naam was Tyrel. Ser Moryn Tyrd, bevelhebber van de Stadswacht van Oudstee, was Leo’s vader. Hamer Tyrel, heer van Hoogtoren en Landvoogd van het Zuiden, was Leo’s neef En de Oude Man van Oudstee, heer Leyten van de Hoogtoren, die ‘Beschermer van de Citadel’ onder zijn vele titels telde, was een gezworen baanderman van het huis Tyrel. Niet op ingaan, maande Koppie zichzelf. Hij zegt die dingen alleen maar om mij te kwetsen.

In het oosten begon de mist dunner te worden. De dageraad, besefte Koppie. De dag is gekomen, maar de alchemist niet. Hij wist niet of hij moest lachen of huilen. Ben ik nog steeds een dief als ik alles terugbreng en geen mens er ooit achter komt? Ook dat was een vraag waarop hij geen antwoord had, net als de vragen die Ebroos en Vaellijn hem eens hadden gesteld.

Toen hij zich van zijn bank opduwde en overeind kwam, steeg alle geducht sterke cider in één keer naar zijn hoofd. Hij moest met een hand steun zoeken op de tafel. ‘Laat Roosje met rust,’ zei hij bij wijze van afscheid. ‘Laat haar met rust, of ik maak je nog eens af.’

Leo Tyrel streek het haar uit zijn ogen. ‘Ik duelleer niet met varkenshoeders. Donder op.’

Koppie draaide zich om en liep het terras over. Zijn hakken bonkten luid over de verweerde planken van de oude brug. Tegen de tijd dat hij aan de overkant was, kleurde de hemel in het oosten al roze. De wereld is wijd, hield hij zichzelf voor. Als ik die ezel zou kopen, zou ik toch nog over de wegen en paden van de Zeven Koninkrijken kunnen zwerven, en ondenvijl het volk aderlaten en neten uit hun haar plukken. Ik zou kunnen aanmonsteren op een schip, roeier worden en naar Qarth bij de Jaden Poort varen om die rotdraken met eigen ogen te zien. Ik hoef niet terug naar ouwe Walgraaf en de raven.

Maar om de een of andere reden voerden zijn schreden hem terug naar de Citadel.

Toen de eerste schacht zonlicht door de wolken in het oosten heen brak, begonnen in de Zeemanssept bij de haven de ochtendklokken te klingelen. De Herensept volgde een ogenblik later, daarna de Zeven Schrijnen vanuit hun tuinen aan de overkant van de Honingweijn en ten slatte de Sterrensept die duizend jaar voordat Aegon in Koningslanding aan wal ging de zetel van de Hoge Septon was geweest. Ze lieten een machtige muziek opklinken. Maar niet Zo lieflijk als één kleine nachtegaal.

Tussen het luiden van de klokken door ving hij ook gezang op. Iedere ochtend kwamen de rode priesters met het eerste licht buiten hun bescheiden tempel naast de werf bijeen om de zon te verwelkomen. Want de nacht is donker en vol verschrikkingen. Koppie had hen die woorden wel honderd keer horen uitroepen als ze hun god R’hllor vroegen om hen van de duisternis te redden. Hij had genoeg aan de Zeven, maar had gehoord dat Stannïs Baratheon tegenwoordig R’hllor aanbad bij de nachtvuren. Hij had diens vurige hart zelfs op zijn banieren gezet in plaats van de gekroonde hertenbok. Als hij de IJzeren Troon verovert, zullen we allemaal de woorden van het lied van de rode priesters moeten leren, dacht Koppie, maar waarschijnlijk was dat niet. Tywin Lannister had Stannis en R’hllor op het Zwartewater een verpletterende nederlaag toegebracht en weldra zou hij definitief met hen afrekenen en het hoofd van de Baratheon-pretendent op een piek boven de poort van Koningslanding zetten.

Naarmate de nachtelijke nevels weggebrand werden, nam Oudstee rondom hem vorm aan; als een spookbeeld dook het op uit de schemering voor de dageraad. Koppie had Koningslanding nooit gezien, maar hij wist dat het een stad van hout en leem was, een wirwar van modderige straatjes, rieten daken en houten krotten. Oudstee was van steen en alle wegen waren bestraat, tot en met het miserabelste steegje. De stad was altijd op haar mooist bij het aanbreken van de dag. Op de westelijke oever van de Honingweijn rezen de Gildehallen op als een reeks paleizen. Stroomopwaarts verrezen de koepels en torens van de Citadel aan weerszijden van de rivier, verbonden door stenen bruggen waarop zalen en huizen zich verdrongen. Stroomafwaarts dromden de zwarte marmeren muren en boogvensters van de Sterrensept en de herenhuizen van de vrouwen bijeen als kinderen rond de voeten van een bejaarde, adellijke weduwe.

En daarachter, waar de Honingweijn zich verbreedde tot de Fluistersont, rees de Hoogtoren op, waarvan de vuurbakens fel afstaken tegen de dageraad. Vanwaar hij stond op de rotsen van Slageiland sneed zijn schaduw de stad als een zwaard doormidden. Wie in Oudstee geboren en getogen was kon aan die schaduw het tijdstip van de dag aflezen. Sommigen beweerden dat je vanaf de top helemaal tot aan de Muur kon kijken. Misschien was dat de reden waarom heer Leyten al meer dan tien jaar niet meer naar beneden was gekomen en er de voorkeur aan gaf zijn stad vanuit de wolken te besturen.

Een slagerskar bolderde langs Koppie de rivierweg af. De vijf biggetjes achterin krijsten het uit van angst. Toen een vrouw uit de stad een emmer met nachtafval uit een bovenraam kieperde, wist hij nog net uit te wijken en zo te voorkomen dat hij ondergespetterd werd. Wanneer ik maester in een kasteel ben, zal ik een paard hebben om op te rijden, dacht hij. Toen struikelde hij over een klinker en vroeg hij zich af wie hij eigenlijk voor de gek hield. Hij zou geen keten verwerven, geen zetel aan de hoge tafel van een heer, geen groot wit paard om op te rijden. Hij zou zijn dagen slijten met luisteren naar het geklok van de raven en met poepvlekken uit aartsmaester Walgraafs kleingoed te boenen.

Hij probeerde juist op één knie de modder van zijn gewaden te vegen toen een stem zei: ‘Goeiernorgen, Koppie.’

De alchemist stond naast hem.

Koppie kwam overeind. ‘De derde dag… U zei dat u in de Veer en Kroes zou zijn.’

‘Je had je vrienden bij je. Ik wilde jullie gezellige samenzijn niet verstoren.’ De alchemist droeg een reizigersmantel met hoofdkap, bruin en onopvallend. De rijzende zon gluurde over de daken achter zijn schouder, waardoor het gezicht onder de kap moeilijk te zien was. ‘Heb je al besloten wat je bent?’

Wil hij dan per se dat ik het zeg? ‘Ik zal wel een dief wezen.’

‘Dat dacht ik al.’

Het lastigste gedeelte was geweest, op handen en knieën de geldkist onder aartsmaester Walgraafs bed uit te trekken. Hoewel de kist stevig gemaakt en met ijzer beslagen was, was het slot kapot. Maester Gorrnon had Koppie ervan verdacht het te hebben opengebroken, maar dat was niet waar. Dat had Walgraaf zelf gedaan nadat hij het sleuteltje was kwijtgeraakt.

Binnenin had Koppie een zak met zilveren hertenbokken gevonden, een lok geel haar met een lint erom, een geschilderde miniatuur van een vrouw die op Walgraaf leek (de snor incluis), en een ridderhandschoen van over elkaar vallende stroken staal. Die was van een prins geweest, beweerde Walgraaf, al scheen hij zich niet meer te kunnen herinneren welke. Toen Koppie hem schudde viel de sleutel eruit.

Hij wist nog dat hij had gedacht: als ik die opraap ben ik een dief. De sleutel was oud en zwaar en van zwart ijzer en werd geacht iedere deur in de Citadel te openen. Slechts de aartsmaesters bezaten dergelijke sleutels. De anderen droegen de hunne bij zich of verstopten ze op een veilige plek, maar als Walgraaf de zijne had verstopt, zou niemand die ooit hebben teruggezien. Koppie griste de sleutel van de vloer en was al halverwege de deur, toen hij zich omdraaide om ook het zilver mee te nemen. Een dief was een dief, of hij nu weinig of veel stal. ‘Koppie,’had een van de witte raven hem achterna geroepen. ‘Koppie, Koppie, Koppie.’

‘Hebt u mijn draak?’ vroeg hij aan de alchemist.

‘Als je mij geeft wat ik hebben wil.’

‘Geef hier. Ik wil hem zien.’ Koppie was niet van plan zich te laten bedotten.

‘De rivierweg is niet de juiste plaats. Kom mee.’

Hij had geen tijd om erover na te denken, om zijn keuzes af te wegen. De alchemist liep al weg. Koppie moest hem volgen of zowel Roosje als de draak voorgoed verliezen. Hij volgde. Onder het lopen liet hij zijn hand omhoogglijden, zijn mouw in. Hij kon de sleutel voelen, veilig in de verborgen zak die hij daar in had genaaid. Maestersgewaden zaten vol zakken. Dat wist hij al sinds hij nog een jongen was.

Hij moest zich haasten om de grotere passen van de alchemist bij te houden. Ze liepen een smal straatje in en sloegen een hoek om, staken de oude Dievenmarkt over, en liepen de Voddenrapersteeg door. Ten slotte sloeg de man weer een straa~e in, nog smaller dan het eerste. ‘Dit is ver genoeg,’ zei Koppie. ‘Er is hier niemand. We doen het hier.’

‘Zoals je wilt.’

‘Ik wil mijn draak.’

‘Uiteraard.’ De munt verscheen. De alchemist liet hem over zijn knokkels dansen, zoals hij had gedaan toen Roosje hun ontmoeting had gearrangeerd. In het ochtendlicht glansde de draak als hij bewoog en verleende de vingers van de alchemist een gulden gloed.

Koppie graaide de munt uit zijn hand. Het goud voelde warm aan op zijn handpalm. Hij bracht het naar zijn mond en beet erin, zoals hij mannen wel had zien doen. Eerlijk gezegd wist hij niet precies hoe goud geacht werd te smaken, maar hij wilde geen dwaas lijken.

‘De sleutel?’ informeerde de alchemist beleefd.

Om de een of andere reden aarzelde Koppie. ‘Wilt u misschien een boek?’ Sommige van de oude Valyrische boekrollen uit de gesloten gewelven waren de enige overlevende exemplaren ter wereld, zei men.

‘Wat ik wil gaat jou niets aan.’

‘Nee.’ Het is gebeurd, zei Koppie bij zichzelf. Ga weg. Ren op een holletje naar de Vlier en Kroes terug wek Roosje met een kus en vertel haar dat ze de jouwe is. Toch talmde hij. ‘Laat me uw gezicht zien.’

‘Zoals je wilt.’ De alchemist trok zijn kap naar achteren.

Het was gewoon een man, en zijn gezicht was gewoon een gezicht. Het gezicht van een jonge man, niets bijzonders, met volle wangen en de schaduw van een baard. Op zijn rechterwang was vagelijk een litteken te zien. Hij had een kromme neus en een dichte, zwarte bos haar die krulde bij zijn oren. Het was geen gezicht dat Koppie herkende. ‘Ik ken u niet.’

‘Ik jou ook niet.’

‘Wie bent u?’

‘Een vreemdeling. Niemand. Werkelijk niet.’

‘O.’ Koppie wist verder niets te zeggen. Hij haalde de sleutel te voorschijn en legde die in de hand van de vreemdeling. Zijn hoofd voelde licht, bijna duizelig aan. Roosje, herinnerde hij zich. ‘Dan zijn we nu klaar.’

Hij was halverwege het straatje toen de klinkers onder zijn voeten begonnen te deinen. De stenen zijn glad en nat, dacht hij, maar dat was het niet. Hij voelde zijn hart bonzen in zijn borst. ‘Wat gebeurt er?’ zei hij. Zijn benen waren slap geworden. ‘Ik snap het niet.’

‘En je zult het ook nooit snappen,’ zei een stem spijtig.

De klinkers schoten omhoog om hem te kussen. Koppie probeerde om hulp te roepen, maar ook zijn stem liet hem in de steek.

Zijn laatste gedachte gold Roosje.

De profeet

De Profeet was bezig mensen te verdrinken op Groot Wyk toen hem verteld werd dat de koning dood was.

Het was een naargeestige, kille ochtend, en de zee was even loodkleurig als de lucht. De eerste drie mannen hadden hun leven onbevreesd aan de Verdronken God geofferd, maar de vierde was zwak in het geloof en begon te worstelen toen zijn longen om lucht schreeuwden. Aeron, die tot zijn middel in de branding stond, greep de naakte jongen bij de schouders en duwde diens hoofd weer onder toen hij probeerde naar adem te happen. ‘Houd moed,’ zei hij. ‘Wij zijn afkomstig uit de zee, en tot de zee moeten wij terugkeren. Open je mond en drink met diepe teugen de zegen van god in. Vul je longen met water, opdat je moogt sterven en herboren worden. Verzet is zinloos.’

Of de jongen hoorde hem niet met zijn hoofd onder de golven, of anders had zijn geloof hem volledig verlaten. Hij begon zo wild te schoppen en te spartelen dat Aeron om hulp moest roepen. Vier van zijn verdronken mannen waadden de zee in om de stumper te grijpen en hem onder te houden. ‘Here God die voor ons verdronken zijt,’ bad de priester met een stem, diep als de zee, ‘laat Emmond uw dienaar herboren worden uit de zee, gelijk gij dat waart. Zegen hem met zout, zegen hem met steen, zegen hem met staal.’

Ten slotte was het gebeurd. Er borrelde geen lucht meer uit zijn mond, en alle kracht was uit zijn leden geweken. Met zijn gezicht omlaag in de ondiepe zee dreef Emmond, bleek, koud en vredig.

Op dat moment zag Vochthaar dat drie ruiters zich bij zijn verdronken mannen op het kiezelstrand hadden gevoegd. Hij herkende Rondhout, een oude man met een scherp gesneden gezicht en waterige ogen, wiens beverige stem op dit gedeelte van Groot Wyk iedereen de wet voorschreef. Zijn zoon Steffarion vergezelde hem, samen met een andere jongeling wiens donkerrode, met bont afgezette mantel op de schouder was bevestigd met een sierspeld die de zwart-met-gouden krijgshoorn van de Goedenbroers vertoonde. Een van de zonen van de ouwe Gorold, concludeerde de priester na een enkele blik. Goedenbroers vrouw had na een tiental dochters nog laat in haar leven drie rijzige zonen gebaard, en men zei dat geen mens de ene zoon van de andere kon onderscheiden. Aeron Vochthaar verwaardigde zich niet het te proberen. Of dit nuGraudon, Gormond of Gran was, de priester had geen tijd voor hem.

Hij gromde een nors bevel, en zijn verdronken mannen grepen de dode jongen bij armen en benen om hem tot boven de vloedlijn te dragen. De priester volgde, naakt op een lendendoek van zeehondenvel na. Druipend en met kippenvel over zijn hele lijf liep hij spetterend naar het land, over koud nat zand en door de zee gladgeslepen kiezels. Een van zijn verdronken mannen reikte hem een gewaad van zwaar baai aan, geverfd in vervloeiende kleuren groen, blauw en grijs, de kleuren van de zee en de Verdronken God. Aeron trok het gewaad aan en bond zijn haar los. Zwart en nat was dat haar, en door geen lemmet aangeraakt sinds zijn wederopstanding uit zee. Het hing om zijn schouders als een rafelige mantel van touw en viel tot voorbij zijn middel. Aeron vlocht er strengen zeewier doorheen, en ook door zijn verwarde, ongeknipte baard.

Zijn verdronken mannen vormden een cirkel rond de dode jongen en baden. Norjen bewoog zijn armen heen en weer terwijl Rus over hem heen knielde en op zijn borst drukte, maar ze gingen allemaal opzij voor Aeron. Hij wurmde met zijn vingers de koude lippen van de jongen open en gaf Emmond de levenskus, en nogmaals, en nogmaals, totdat de zee uit zijn mond kwam golven. De jongen begon te hoesten, en spuwde, en zijn ogen gingen knipperend open, van vrees vervuld.

Opnieuw een die weerkeert. Dat was een teken dat de gunst van de Verdronken God op hem rustte, zeiden de mensen. Iedere andere priester verloor zo nu en dan een man, zelfs Tarl de Driewerf-Verdronkene, die eens zo heilig was geacht dat hij werd uitverkoren om een koning te kronen. Maar nimmer Aeron Grauwvreugd. Hij was Vochthaar, die de waterrijke zalen van de god zelf had gezien en was weergekeerd om ervan te vertellen. ‘Sta op,’ zei hij tegen de sputterende jongen terwijl hij hem op zijn naakte rug sloeg. ‘Je bent verdronken en bij ons weergekeerd. Wat dood is kan nooit meer sterven.’

‘Maar herrijst.’ De jongen hoestte hevig, waarbij hij nog meer water uitbraakte. ‘Herrijst.’ Ieder woord werd met pijn betaald, maar zo ging het in de wereld: een man moest vechten om te leven. ‘Herrijst.’ Wankelend stond Emmond op. ‘Harder. En sterker.’

‘Je behoort nu de god toe,’ zei Aeron. De overige verdronken mannen dromden om hem heen en gaven hem ieder een stomp en een kus om hem welkom te heten bij de broederschap. Een hielp hem een baaien gewaad van vervloeiend blauw; groen en grijs aan te trekken. Een ander bood hem een knuppel van drijfhout aan. ‘Je behoort nu aan de zee toe, en dus heeft de zee je bewapend,’ zei Aeron. ‘Wij bidden dat je je knuppel met felheid zult hanteren tegen alle vijanden van onze god.’

Toen pas wendde de priester zich tot de drie ruiters, die vanuit het zadel toekeken. ‘Bent u gekomen om verdronken te worden, heren?’

Rondhout kuchte. ‘Ik ben als jongen verdronken,’ zei hij, ‘en mijn zoon op zijn naamdag.’

Aeron snoof. Dat Steffarion Rondhout kort na zijn geboorte aan de Verdronken God was gegeven, daar twijfelde hij niet aan. Hij wist ook hoe: een snelle onderdompeling in een tobbe zeewater waar het hoofdje van de baby nauwelijks nat van was geworden. Geen wonder dat de ijzergeborenen overwonnen waren, zij die eens plachten te heersen op alle plaatsen waar het geluid van golven te horen was. ‘Dat is geen ware verdrinking,’ zei hij tegen de ruiters. ‘Hij die niet in waarheid sterft kan niet hopen uit de doden op te staan. Waarom bent u gekomen, als het niet is om uw geloof te bewijzen?’

‘Heer Gorolds zoon komt u opzoeken om nieuws te brengen.’ Rondhout wees naar de knaap met de rode mantel.

De jongen leek niet ouder dan zestien. ‘Ja, en wie van de drie ben jij?’ wilde Aeron weten.

‘Gormond. Gormond Goedenbroer, naar het mijn heer behaagt.’

‘Het is de Verdronken God die wij moeten behagen. Ben jij verdronken, Gormond Goedenbroer?’

‘Op mijn naamdag, Vochthaar. Mijn vader heeft mij gezonden om u op te zoeken en u bij hem te brengen. Hij moet u spreken.’

‘Hier sta ik. Laat heer Gorold komen en zich in mijn aanblik verlustigen.’ Aeron nam van Rus een leren zak aan, gevuld met vers zeewater. De priester trok de kurk eruit en nam een slok.

‘Ik moet u naar de burcht brengen,’ drong de jonge Gormond aan, hoog te paard gezeten.

Hij durft niet af te stijgen uit angst dat zijn laarzen nat worden. ‘Ik moet het werk van de god uitvoeren.’ Aeron Grauwvreugd was een profeet. Hij nam het niet als mindere heren aan hem bevelen uitdeelden alsof hij een horige was.

‘Gorold heeft een vogel gekregen,’ zei Rondhout.

‘Een maestersvogel, van Piek,’ bevestigde Gormond.

‘Duistere wieken, duistere woorden. De raven vliegen over zee en steen. Als er berichten zijn die mij aangaan, spreek dan nu.’

‘De berichten die wij brengen zijn slechts voor uw oren bestemd, Vochthaar,’ zei Rondhout. ‘Het betreft geen zaken die ik ten overstaan van deze andere lieden zou bespreken.’

‘Die andere lieden zijn mijn verdronken mannen, dienaren van god, zoals ik. Ik heb geen geheimen voor hen, noch voor onze god, aan wiens heilige zee ik sta.’

De ruiters wisselden een blik. ‘Zeg het hem,’ zei Hondhout, en de jongen in de rode mantel raapte zijn moed bijeen. ‘De koning is dood,’ zei hij plompverloren. Vier woorden maar, en niettemin sidderde de zee zelve toen hij ze uitsprak.

Vier koningen waren er in Westeros, maar toch hoefde Aeron niet te vragen welke er bedoeld werd. Balon Grauwvreugd heerste over de IJzereilanden, en geen ander. De koning is dood Hoe is dat nu mogelijk? Aeron had zijn oudste broer nog geen maan geleden gezien, toen hij was teruggekeerd van zijn rooftocht langs de Steenkust. Tijdens de afwezigheid van de priester was Balons grijze haar half wit geworden en zijn schouders waren dieper gebogen dan toen de langschepen waren uitgevaren. Toch had de koning al met al niet ziek geleken.

Aeron Grauwvreugd had zijn leven gebouwd op twee machtige zuilen. Die vier woorden hadden er een omvergeworpen. Nu rest mij nog slechts de Verdronken God Moge hij mij Zo sterk en onvermoeibaar als de zee maken. ‘Vertel me hoe mijn broer gestorven is.’

‘Zijne genade was in Piek een brug aan het oversteken toen hij viel en op de rotsen beneden te pletter sloeg.’

De sterkte van de Grauwvreugds stond op een afgebrokkelde klip, de burchten en torens opgetrokken op massieve rotsblokken die uit zee opstaken. Bruggen vormden de schakels van Piek; boogbruggen van bewerkte steen, en deinende verbindingen van henneptouw en houten planken. ‘Woedde er een storm toen hij viel?’

‘Jawel,’ zei de jongeling, ‘inderdaad.’

‘De Stormgod heeft hem terneergeworpen,’ verklaarde de priester. De zee en de lucht waren al duizenden jaren in oorlog. De ijzergeborenen waren uit zee gekomen, evenals de vissen waar ze zelfs in het hart van de winter van leefden, maar stormen brachten slechts kommer en kwel. ‘Mijn broer Balon heeft ons weer groot gemaakt en zich daarmee de toorn van de Stormgod op de hals gehaald. Hij viert nu feest in de waterrijke zalen van de Verdronken God, waar zeemeerminnen al zijn wensen vervullen. Het is aan ons die in dit dorre dal van droefenis achterblijven om zijn grote werk te voltooien.’ Hij duwde de kurk terug in de waterzak. ‘Ik zal met je vader spreken. Hoe ver is het van hier naar Hamerhoorn?’

‘Achttien mijl. U kunt bij mij achterop rijden.’

‘Een rijdt sneller dan twee. Geef me je paard en de zegen van de Verdronken God zal op je rusten.’

‘Neem mijn paard, Vochthaar,’ bood Steffarion Rondhout aan.

‘Nee. Zijn rijdier is sterker. Je paard, jongen.’

De jongeling aarzelde een halve hartslag lang. Toen steeg hij af en hield de teugels voor Aeron vast. Aeron schoof een naakte, zwarte voet in een stijgbeugel en ging met een zwaai in het zadel zitten. Hij hield niet van paarden — dat waren schepselen van het groene land die ertoe bijdroegen de mensen zwak te maken — maar nu moest hij noodgedwongen rijden. Duistere wieken, duistere woorden. Er was storm op til, dat hoorde hij aan de golven, en stormen brachten niets dan kwaad. ‘Wij ontmoeten elkaar in Kiezelheem aan de voet van heer Merlijns toren,’ zei hij tegen zijn verdronken mannen terwijl hij het hoofd van het paard wendde.

Het was een moeizame tocht, heuvelopwaarts, door bossen en stenige engten, via een smal spoor dat vaak onder de hoeven van het paard leek te verdwijnen. Groot Wyk was het omvangrijkste van de IJzereilanden, zo uitgestrekt dat de landerijen van sommige van zijn heren niet aan de heilige zee grensden. Gorold Goedenbroer was er zo een. Zijn burcht stond in de Hardstenen heuvels, zo ver van het rijk van de Verdronken God als het op deze eilanden maar kon. Gorolds volk zwoegde beneden in Gorolds mijnen, in de stenige duisternis onder de aarde. Sommigen leefden en stierven zonder ooit zout water gezien te hebben. Geen wonder dat zulk volk nors en eigenaardig is.

Tijdens het rijden richtten Aerons gedachten zich op zijn broers.

Negen zonen waren geboren uit de lendenen van Quellon Grauwvreugd, de heer van de IJzereilanden. Harlon, Quenton and Doneel waren gebaard door heer Quellons eerste echtgenote, een vrouw uit het geslacht Steenboom. Balon, Euron, Victarion, Urrigon en Aeron waren de zonen van zijn tweede vrouw; een Zonderleij van Zoutklif. Als derde vrouw nam Quellon een meisje uit de groene landen, die hem een ziekelijke, achterlijke jongen genaamd Robin had gebaard, de broer die maar beter vergeten kon worden. Quenton of Doneel, die als zuigelingen gestorven waren, kon de priester zich niet herinneren. Harlon herinnerde hij zich slechts vaag, zoals hij met een grijs gezicht stil in een raamloze toren zat, sprekend op een fluistertoon die met de dag zwakker werd omdat de grauwschub zijn tong en lippen deed verstenen. Op een dag zullen wij ons samen te goed doen aan vis in de waterrijke zalen van de Verdronken God, wij vieren, en Urn ook.

Negen zonen waren geboren uit de lendenen van Quellon Grauwvreugd, maar slechts vier hadden de volwassen leeftijd bereikt. Zo ging het in deze kille wereld, waar de mensen vis vingen op zee en in de aarde groeven en stierven terwijl vrouwen in bedden vol bloed en pijn kinderen voortbrachten aan wie slechts een kort leven beschoren was. Aeron was de laatste en minste van de vier krakens geweest, Balon de oudste en stoutmoedigste, een felle, onvervaarde knaap die slechts leefde om de ijzergeborenen in hun oude glorie te herstellen. Op zijn tiende had hij de Vuursteenkliffen bedwongen om de spooktoren van de Blinde Heer te bereiken. Op zijn dertiende kon hij over de riemen van een langschip rennen en de vingerdans even goed dansen als ieder ander op de eilanden. Op zijn vijftiende was hij met Dagmer Splijtkaak naar de Stapstenen gevaren om een zomer lang te plunderen. Daar doodde hij zijn eerste man en nam hij zijn eerste twee zoutvrouwen. Op zijn zeventiende was Balon kapitein op zijn eigen schip geweest. Hij was alles wat een oudere broer hoorde te zijn, al had hij Aeron nooit anders dan minachting betoond. Ik was zwak en zondig, en minachting was meer dan ik verdiende. Beter geminacht te worden door Balon de Koene dan bemind door Euron Kraaienoog. En al hadden ouderdom en smart Balon mettertijd verbitterd doen raken, ze hadden hem ook vastberadener gemaakt dan wie ook onder de levenden. Hij werd geboren als zoon van een heer en stierf als koning, vermoord door een jaloerse god, dacht Aeron, en nu komt de storm, een storm zoals deze eilanden nog nimmer hebben meegemaakt.

Pas ruim na donker ontwaarde de priester de scherpgepunte ijzeren kantelen van de Hamerhoorn die hun klauwen naar de maan uitstaken. Gorolds burcht was een massieve bonk stenen, afkomstig uit de groeve in de klip die erachter oprees. Onder aan de muren gaapten de ingangen van grotten en oude mijnen als tandeloze zwarte monden. De ijzeren poort van Hamerhoorn was al gesloten en vergrendeld voor de nacht. Aeron sloeg erop met een steen totdat het gegalm een wachter wekte.

De jongeling die hem binnenliet was het evenbeeld van Gormond, wiens paard hij had genomen. ‘Wie van de drie ben jij?’ wilde Aeron weten.

‘Gran. Mijn vader wacht binnen op u.’

In de zaal was het klam en tochtig, en een en al schaduw: Een van Gorolds dochters bood de priester een hoorn bier aan. Een ander porde een dof gloeiend vuur op waar meer rook dan hitte van afkwam. Gorold Goedenbroer zelf was op zachte toon aan het praten met een slanke man in fijngeweven grijze gewaden met een keten van vele metalen om zijn nek die hem tot een maester uit de Citadel bestempelde.

‘Waar is Gormond?’ vroeg Gorold toen hij Aeron zag.

‘Die komt te voet terug. Stuur uw vrouwen weg, heer. En de maester ook.’ Hij hield niet van maesters. Hun raven waren schepselen van de Stormgod, en hij vertrouwde ook niet op hun geneeskunsten, niet sinds Urri. Een echte man streeft geen leven van onderdanigheid na en smeedt geen keten van slaafsheid voor om zijn nek.

‘Gysella, Gwyn, jullie kunnen gaan,’ zei Goedenbroer kortaf. Jij ook, Gran. Maester Murmul blijft.’

‘Hij moet gaan,’ hield Aeron vol.

‘Dit is mijn zaal, Vochthaar. Het is niet aan jou om te zeggen wie moet gaan en wie mag blijven. De maester blijft.’

De man woont te ver van de zee, zei Aeron in stilte. ‘Dan ga ik,’ zei hij tegen Goedenbroer. Droge biezen ritselden onder de gebarsten zolen van zijn zwarte, blote voeten toen hij zich omdraaide en wegbeende. Het zag ernaar uit dat hij een heel eind voor niets had gereden.

Aeron was bijna bij de deur toen de maester zijn keel schraapte en zei: ‘Euron Kraaienoog zit op de Zeestenen Zetel.’

Vochthaar keerde zich om. Het was plotseling killer geworden in de zaal. Kraaienoog is een halve wereld ver weg. Balon heeft hem twee jaar geleden heengezonden en gezworen dat het hem zijn leven Zou kosten als hij terugkwam. ‘Vertel,’ zei hij schor.

‘Hij is de dag na de dood van de koning ‘s-Herenpoort binnengekoerst en heeft als oudste broer van Balon het slot en de kroon opgeëist,’ zei Gorold Goedenbroer. ‘Nu stuurt hij raven uit om de kapiteins en de koningen van ieder eiland naar Piek te ontbieden om de knie voor hem te buigen en hem te eren als hun koning.’

‘Nee.’ Aeron Vochthaar woog zijn woorden niet. ‘Slechts een godvruchtig man mag de Zeestenen Zetel bezetten. Kraaienoog aanbidt niets dan zijn eigen trots.’

Jij bent nog onlangs op Piek geweest en hebt de koning gesproken,’ zei Goedenbroer. ‘Heeft Balon iets tegen je gezegd over de opvolging?’

Jawel. Ze hadden elkaar in de Zeetoren gesproken terwijl de wind om de ramen loeide en de golven beneden rusteloos druisten. Balon had wanhopig zijn hoofd geschud toen hij hoorde wat Aeron hem over zijn laatste overgebleven zoon te vertellen had. ‘Ik was er al bang voor. De wolven hebben een zwakkeling van hem gemaakt,’ zei de koning. ‘Ik bid tot god dat ze hem hebben gedood, zodat hij Asha niet in de weg zal staan.’ Op dat punt was Balon blind: hij herkende zichzelf in zijn wilde, koppige dochter en dacht dat zij hem zou kunnen opvolgen. Daarin had hij het mis, en Aeron had getracht hem dat aan zijn verstand te brengen. ‘Geen vrouw zal ooit over de ijzergeborenen heersen, zelfs geen vrouw als Asha,’ hield hij vol, maar Balon kon doof blijven voor dingen die hij niet wenste te horen.

Voordat de priester Gorold Goedenbroer antwoord kon geven, flapte de mond van de maester weer open. ‘De Zeestenen Zetel behoort rechtens aan Theon toe, of aan Asha, als de prins dood is. Aldus luidt de wet.’

‘Een wet van het groene land,’ zei Aeron vol verachting. ‘Wat hebben wij daarmee te maken? Wij zijn ijzergeboren, de zonen van de zee, uitverkorenen van de Verdronken God. Geen vrouw mag over ons heersen, noch een goddeloos man.’

‘En Victarion?’ vroeg Gorold Goedenbroer. ‘Hij heeft de IJzervloot. Zal Victarion aanspraak maken, Vochthaar?’

‘Euron is ouder…’ begon de maester.

Aeron legde hem met een enkele blik het zwijgen op. Zowel in kleine vissersplaatsjes als in grote stenen burchten placht een dergelijke blik van Vochthaar maagden te doen beven en kinderen gillend naar hun moeders te doen rennen, en de slaaf met zijn geketende nek had niet méér nodig om er het zwijgen toe te doen. ‘Euron is ouder,’ zei de priester, ‘maar Victarion is godvruchtiger.’

‘Zal het tot een oorlog tussen hen komen?’ vroeg de maester.

‘IJzergeboren mogen geen ijzergeboren bloed vergieten.’

‘Een vrome wens, Vochthaar,’ zei Goedenbroer, ‘maar je broer denkt er anders over. Hij heeft Sawein Bottelaar laten verdrinken omdat hij zei dat de Zeestenen Zetel rechtens aan Theon toekwam.’

‘Als hij verdronken is, is er geen bloed gevloeid,’ zei Aeron.

De maester en de heer wisselden een blik. ‘Ik moet bericht naar Piek sturen, en snel ook,’ zei Gorold Goedenbroer. ‘Vochthaar, ik heb je raad nodig. Wat wordt het, eerbetoon of verzet?’

Aeron plukte aan zijn baard en dacht na. Ik heb de storm gezien, en zijn naam is Euron Kraaienoog. ‘Stuur voorlopig slechts stilte,’ zei hij tegen de heer. ‘Ik moet hierover bidden.’

‘Bid wat u wilt,’ zei de maester, ‘het verandert niets aan de wet. Theon is de rechtmatige erfgenaam, en daarna Asha.’

‘Stilte!’ brulde Aeron. ‘Te lang hebben de ijzergeborenen geluisterd als jullie maesters met je geketende nekken over de groene landen en hun wetten leuterden. Het is tijd om weer naar de zee te luisteren. Het is tijd om naar de stem van de god te luisteren.’ Zijn eigen stem weerkaatste in die rokerige hal, zo machtig dat noch Gorold Goedenbroer, noch zijn maester het waagden iets terug te zeggen. De Verdronken God is met mij, dacht Aeron. Hij heeft mij de weg gewezen.

Goedenbroer bood hem voor die nacht het comfort van het kasteel aan, maar dat sloeg de priester af. Hij sliep zelden onder een kasteeldak en nooit zo ver van de zee. ‘Comfort zal ik hebben in de waterrijke zalen van de Verdronken God, onder de baren. Wij zijn geboren om te lijden, opdat het leed ons sterk zal maken. Al wat ik nodig heb, is een vers paard om me naar Kiezelheem te brengen.’

Dat verstrekte Goedenbroer met genoegen. Ook stuurde hij zijn zoon Graudon mee om de priester de kortste weg door de heuvels naar zee te wijzen. Het duurde nog een uur tot de dageraad toen ze zich op weg begaven, maar hun rijdieren waren onverschrokken en zeker van tred, en ondanks het donker schoten ze goed op. Aeron sloot zijn ogen en sprak een stil gebed en na een  poosje begon hij in het zadel te dommelen.

Het geluid drong zachtjes tot hem door, het krijsen van een roestig scharnier. ‘Urri,’ prevelde hij, en werd vol vrees wakker. Er is hier geen scharnier, geen deur, geen Urri. Een werpbijl had de helft van Urri’s hand afgehouwen toen hij veertien was en de vingerdans danste, toen zijn vader en zijn oudere broers ten strijde waren getrokken. Heer Quellons derde vrouw was een Pijper van Slot Rozemaagd geweest, een meisje met grote, zachte borsten en reebruine ogen. In plaats van Urri’s hand op de Aloude Wijze te genezen, met vuur en zeewater, gaf ze hem aan haar maester van het groene land, die zwoer dat hij de ontbrekende vingers er weer aan kon naaien. Dat deed hij, en later gebruikte hij drankjes en kompressen en kruiden, maar de hand stierf af en Urri kreeg koorts. Tegen de tijd dat de maester zijn arm eraf zaagde was het te laat.

Heer Quellon keerde nimmer van zijn laatste reis terug; in zijn goedertierenheid schonk de Verdronken God hem een dood op zee. Het was heer Balon die terugkwam, met zijn broers Euron en Victarion. Toen Balon hoorde welk lot Urri beschoren was geweest had hij de maester drie vingers afgehakt met een keukenhakmes en zijn vaders Pijper-vrouw gestuurd om ze er weer aan te naaien. Kompressen en drankjes werkten bij de maester net zo goed als ze bij Urrigon hadden gedaan. Hij stierf ijlend van de koorts en heer Quellons derde vrouw volgde kort daarop toen de vroedvrouw een doodgeboren dochter uit haar schoot haalde. Aeron was blij geweest. Het was zijn bijl geweest die Urri’s hand had gekliefd terwijl ze samen de vingerdans dansten, zoals vrienden en broers dat doen.

Als hij dacht aan de jaren die op Urri’s dood volgden, schaamde hij zich nog steeds. Met zestien had hij zichzelf een man genoemd, maar in werkelijkheid was hij een wijnzak op pootjes geweest. Hij zong, hij danste (maar niet de vingerdans, dat nooit meer), hij grapte en kletste en spotte. Hij speelde fluit, hij goochelde, hij reed paard en hij kon meer drinken dan alle Windaschen en Bottelaars en de helft van de Harlangs erbij. De Verdronken God schenkt elke man een gave, zelfs hem; niemand kon langer of verder pissen dan Aeron Grauwvreugd, zoals hij op ieder feest bewees. Eens verwedde hij zijn nieuwe langschip tegen een kudde geiten dat hij een haardvuur met zijn pik alleen kon blussen. Aeron deed zich een jaar lang te goed aan geit en noemde het langschip de Gouden Storm, al dreigde Balon hem van de mast te hangen toen hij hoorde wat voor ram zijn broer van plan was op de voorsteven aan te brengen.

Uiteindelijk leed de Gouden Storm schipbreuk voor de kust van Schooneiland, tijdens de eerste opstand van Balon, doormidden geramd door een torenhoge oorlogsgalei genaamd de Furie toen Stannis Baratheon Victarion in de val liet lopen en de IJzervloot verpletterde’. Maar de god was nog niet klaar met Aeron en spoelde hem aan land. Hij werd door een paar vissers gevangengenomen en in ketenen naar Lannispoort gevoerd, en de rest van de oorlog bracht hij in de ingewanden van de Rots van Casterling door, waar hij bewees dat een kraken verder en langer kan pissen dan een leeuw; een ever of een angsthaas.

Die man is dood. Aeron was verdronken en uit zee herboren als profeet van de god zelf. Geen sterveling kon hem nog angst aanjagen, evenmin als het donker… of herinneringen, het gebeente van de ziel. Het geluid van een opengaande deur, het krijsen van een roestig ijzeren scharnier. Euron is teruggekeerd. Het deed er niet toe. Hij was Vochthaar, de priester, bemind door de god.

‘Komt er oorlog?’ vroeg Graudon Goedenbroer toen de zon haar licht op de heuvels wierp. ‘Een oorlog van broeder tegen broeder?’

‘Indien de Verdronken God het wil. Geen goddeloos man mag op de Zeestenen Zetel plaatsnemen.’ Kraaienoog zal vechten, dat staat vast. Een vrouw kon hem niet verslaan, zelfs Asha niet; vrouwen waren ervoor geschapen om hun strijd in het kraambed uit te vechten. En Theon, als hij nog leefde, was al even hopeloos, een knaap van pruilmondjes en glimlachjes. In Winterfel had hij bewezen wat hij waard was, maar Kraaienoog was geen manke jongen. De dekken van Eurons schepen waren roodgeverfd om het bloed waarmee ze doordrenkt waren beter te verhullen. Victarion. Victarion moet koning worden, of de storm zal ons allen vernietigen.

Graudon verliet hem toen de zon op was om zijn neven in hun torens in Duindelf, Kraainagelburg en Lijkmeer het nieuws van Balons dood te brengen. Aeron reed alleen verder, heuvel op en heuvel af, over een stenig pad dat steeds breder en drukker gebruikt werd naarmate hij dichter bij zee kwam. In ieder dorpje hield hij halt om te preken, en ook op de binnenplaatsen van mindere heren. ‘Wij zijn uit zee geboren, en tot de zee keren wij allen weer,’ zei hij tot hen. Zijn stem was diep als de oceaan en druiste als de golven. ‘De Stormgod heeft in zijn toorn Balon uit zijn kasteel gerukt en hem neergeworpen, en nu viert hij feest onder de baren in de waterrijke zalen van de Verdronken God.’ Hij hief zijn handen op. ‘Balon is dood! De koning is dood! Maar er zal opnieuw een koning komen. Want wat dood is moge nimmer sterven, maar harder en sterker herrijzen! Er zal een koning opstaan!

Sommige van zijn toehoorders wierpen hun schoffels en houwelen neer om hem te volgen, dus tegen de tijd dat hij de golven hoorde bruisen liepen er ruim tien man achter zijn paard aan, aangeraakt door god en verlangend om te verdrinken.

Kiezelheem werd bewoond door een paar duizend visserlieden wier kotten op een kluitje rond de voet van een vierkante woontoren met op elke hoek een pinakeltje stonden. Een veertigtal van Aerons verdronken mannen wachtte hem daar op. Ze hadden hun kamp opgeslagen langs een grauw zandstrand, tenten van zeehondenvel en schuilhutten van wrakhout. Hun handen waren geruwd door het zilte water, met de littekens van netten en lijnen en het eelt van riemen, houwelen en bijlen erop, maar nu hielden die handen ijzerharde knuppels van drijfhout omklemd, want de god had hen bewapend vanuit zijn onderzeese arsenaal.

Ze hadden voor de priester een schuilhut vlak boven de vloedlijn gebouwd. Hij kroop er met graagte in nadat hij zijn meest recente volgelingen had verdronken. Mijn god, bad hij, spreek tot mij uit het gedruis van de golven en zeg mij wat ik moet doen. De kapiteins en koningen wachten op uw woord. Wie moet onze koning worden in plaats van Balon? Zing tot mij in de taal van leviathan, opdat ik zijn naam moge weten. Zeg mij, O heer onder de baren, wie heeft de kracht om de storm op Piek te bestrijden?

Al had zijn rit naar Hamerhoorn hem vermoeid, Aeron Vochthaar had geen rust in zijn schuilhut van wrakhout, afgedekt met zwart wier uit zee. De wolken kwamen aandrijven om de maan en de sterren te verhullen, en de duisternis drukte even verstikkend op de zee als op zijn ziel. Balon gaf de voorkeur aan Asha, zijn eigen vlees en bloed, maar een vrouw kan niet over de ijzergeborenen heersen. Het moet Victarion worden.

Negen zonen waren er uit de lendenen van Quellon Grauwvreugd geboren, en Victarion was de sterkste van hen, een beer van een vent, onbevreesd en plichtsgetrouw; En daarin schuilt ons gevaar. Een jongere broer is een oudere gehoorzaamheid verschuldigd, en Victarion was er de man niet naar om tegen de traditie in te varen. Maar hij draagt Euron geen goed hart toe. Niet sinds de dood van die vrouw.

Buiten, door het gesnurk van zijn verdronken mannen en het gehuil van de wind heen kon hij het beuken van de golven horen, de hamer van de god die hem opriep tot de strijd. Aeron kroop vanuit zijn kleine schuilhut de kilte van de nacht in. Naakt en wel stond hij op, bleek, mager en rijzig, en naakt liep hij de zwarte zoute zee in. Het water was ijskoud, maar toch deinsde hij niet voor de streling van zijn god terug. Een golf sloeg tegen zijn borst en deed hem wankelen. De volgende brak boven zijn hoofd. Hij proefde het zout op zijn lippen en voelde de god rondom zich, en zijn oren weergalmden van de glorie van diens lied. Negen zonen zijn er uit de lendenen van Quellon Grauwvreugd geboren en ik was de minste van hen, zwak en bang als een meisje. Maar nu niet meer. Die man is verdronken, en de god heeft mij sterk gemaakt. De koude zoute zee omgaf hem, omhelsde hem, drong door zijn zwakke menselijke vlees heen en beroerde zijn beenderen. Beenderen, dacht hij. Debeenderen van de ziel. Balons gebeente, en dat van Urri. De waarheid schuilt in ons gebeente, want vlees vergaat en been blijft. En opde heuvel van Nagga, het gebeente van de zaal van de Grauwe Koning…

En mager en bleek en huiverend waadde Aeron Vochthaar moeizaam naar de kust terug, een wijzer man dan toen hij in zee gestapt was. Want hij had het antwoord in zijn beenderen gevonden, en zijn weg was hem duidelijk. De nacht was zo koud dat zijn lichaam leek te dampen toen hij naar zijn schuilhut terugschreed, maar in zijn hart brandde een vuur, en bij uitzondering vatte hij gemakkelijk de slaap, niet gestoord door het krijsen van ijzeren scharnieren.

Toen hij ontwaakte was het een heldere, winderige dag. Aeron ontbeet met mosselsoep en zeewier, gekookt boven een vuur van drijfhout. Hij was nog niet klaar of Merlijn daalde met een half dozijn wachters uit zijn torenwoning af om hem op te zoeken. ‘De koning is dood,’ zei Vochthaar tegen hem.

‘Ja. Ik heb een vogel gehad. En zojuist weer een.’ Merlijn was een kale, ronde, vlezige man die zichzelf in de trant van de groene landen als ‘heer’ betitelde en zich in bont en fluweel kleedde. ‘De ene raaf ontbiedt mij naar Piek, de tweede naar Tientorens. Jullie krakens hebben te veel armen, jullie trekken een man aan stukken. Wat is jouw mening, priester? Waarheen moet ik mijn langschepen zenden?’

Aeron fronste. ‘Tientorens, zeg je? Welke kraken roept je daarheen?’ Tientorens was de zetel van de heer van Harlang.

‘Prinses Asha. Ze heeft haar zeilen huiswaarts gekeerd. De Lezer zendt raven uit om al haar vrienden naar Harlang te roepen. Hij zegt dat het Balons bedoeling was dat zij op de Zetel van Zeesteen plaats zou nemen.’ ‘De Verdronken God zal bepalen wie er op de Zeestenen Zetel zal zitten,’ zei de priester. ‘Kniel neer, opdat ik je kan zegenen.’

Heer Merlijn zonk op zijn knieën en Aeron ontkurkte zijn waterzak en goot een stroom zeewater over zijn kale schedel uit. ‘Heer God die voor ons verdronken zijt, laat uw dienaar Meldred uit zee herboren worden. Zegen hem met zout, zegen hem met steen, zegen hem met staal.’ Het water liep Merlijn over zijn dikke wangen en doorweekte zijn baard en zijn mantel van vossenbont. ‘Wat dood is moge nimmer sterven,’ besloot Aeron, ‘maar harder en sterker herrijzen.’ Maar toen Merlijn oprees zei hij tegen hem: ‘Blijf luisteren, opdat je Gods woord moge verspreiden.’

Drie voet van de waterlijn braken de golven op een rond blok graniet. Daar stond Aeron Vochthaar op, opdat heel zijn school hem zou zien en de woorden zou horen die hij te zeggen had. ‘Wij zijn uit zee geboren, en tot de zee keren wij allen weer,’ begon hij, zoals hij al honderden keren had gedaan. ‘De Stormgod heeft in zijn toorn Balon uit zijn kasteel gerukt en terneergeworpen, en nu viert hij feest onder de baren.’ Hij hief zijn handen op. ‘De ijzerkoning is dood! Maar er zal opnieuw een koning komen. Want wat dood is moge nimmer sterven, maar harder en sterker herrijzen!’

‘Er zal een koning opstaan!’ riepen de verdronken mannen.

‘Dat zal gebeuren. Dat moet gebeuren. Maar wie?’ Vochthaar luisterde een ogenblik, maar slechts de golven gaven antwoord. ‘Wie zal onze koning zijn?’

De verdronken mannen begonnen hun knuppels van drijfhout tegen elkaar te slaan. ‘Vochthaar!’ riepen ze. ‘Koning Vochthaar! Koning Aeron! Geef ons Vochthaar!’

Aeron schudde zijn hoofd. ‘Als een vader twee zonen heeft en hij geeft de één een bijl en de ander een net, wie wil hij dan dat de krijgsman zal worden?’

‘De bijl is voor de krijgsman!’ schreeuwde Rus terug, ‘het net voor een visser op zee.’

‘Jawel,’ zei Aeron. ‘De god heeft mij tot diep onder de baren gevoerd en het waardeloze geval dat ik was verdronken. Toen hij mij weer uitwierp gaf hij mij ogen om te zien, oren om te horen, en een stem om zijn woord te verspreiden, opdat ik zijn profeet zou zijn en zijn waarheid zou onderwijzen aan hen die haar vergeten zijn. Ik ben niet gemaakt om op de Zeestenen Zetel te zitten… evenmin als Euron Kraaienoog. Want ik heb de god vernomen die zegt: Geen goddeloos man mag op mijn Zeestenen zetel zitten!’

Merlijn kruiste zijn armen over zijn borst. ‘Is het dan Asha? Of Victarion? Zeg het ons, priester!’

‘De Verdronken God zal het jullie zeggen, maar niet hier.’ Aeron wees naar het dikke witte gezicht van Merlijn. ‘Zie niet naar mij, noch naar de wetten van de mensen, maar naar de zee. Hijs je zeilen en steek je riemen uit, en begeef je naar Oud Wyk. Jullie, en alle kapiteins en koningen. Ga niet naar Piek om je voor de goddeloze neer te buigen, noch naar Harlang om met konkelende wijven te verkeren. Wend je steven naar Oud Wyk, waar de zaal van de Grauwe Koning heeft gestaan. In naam van de Verdronken God roep ik jullie op. Ik roep jullie allen op! Verlaat je zalen en hutten, je kastelen en burchten, en keerweer naar Nagga’s heuvel voor een koningsmoet!’

Merlijn gaapte hem aan. ‘Een koningsmoet? Er is al geen echte koningsmoet meer geweest sinds…’

‘…veel te lang geleden!’ riep Aeron gekweld uit. ‘Toch kozen in de dageraad der tijden de ijzergeboren hun eigen koningen, door de waardigste onder hen te verheffen. Het is tijd om tot de Aloude Weg weer te keren, want slechts dat zal ons weer groot maken. Het waseen koningsmoet die Urras IJzervoet tot Hoge Koning uitverkoos en hem een kroon van drijfhout om zijn slapen plaatste. Sylas Platneus, Harrag de Berijpte, de Oude Kraak: de koningsmoet verhief hen allen. En uit deze koningsmoet zal een man voortkomen die het werk dat koning Balon begonnen is, zal voltooien en onze vrijheden voor ons zal heroveren. Ga niet naar Piek, noch naar de Tien Torens van Harlang, maar naar Oud Wyk, zeg ik nogmaals. Zoek de heuvel van Nagga op, en het gebeente van de Zaal van de Grauwe Koning, want als de maan is verdronken en weergekeerd zullen wij op die heilige plaats een waardig koning voor onszelf maken, een godvruchtig koning.’ Opnieuw hief hij zijn benige handen hoog op. ‘Luister! Luister naar de golven! Luister naar de god! Hij spreekt tot ons en hij zegt: Wij zullen geen koning hebben dan door de koningsmoet!’

Daarop steeg een gebrul op, en de verdronken mannen sloegen hun knuppels tegen elkaar. ‘Een koningsmoet!’ riepen ze. ‘Een koningsmoet, een koningsmoet! Geen koning dan door de koningsmoet!’ En het lawaai dat ze maakten was zo donderend dat het niet anders kon of Kraaienoog hoorde de kreten op Piek, en de euvele Stormgod in zijn wolkenzaal. En Aeron Vochthaar wist: ik heb wel gedaan.

De kapitein van de wacht

De bloedsinaasappels zijn overrijp,’ merkte de vorst op vermoeide toon op toen de kapitein hem het terras op rolde.

Daarna zei hij urenlang niets meer.

Dat van die sinaasappels was waar. Er waren er een paar op het lichtroze marmer gevallen en opengebarsten. Telkens als hij ademhaalde, vulde de scherpe, zoete geur Hotahs neusgaten. De vorst kon ze ongetwijfeld ook ruiken, zoals hij daar onder de bomen zat in de rolstoel die maester Caleotte voor hem had gemaakt, met de kussens van ganzendons en de ratelende wielen van ebbenhout en ijzer.

Lange tijd werden de enige geluiden veroorzaakt door de kinderen die rondplensden in de bassins en fonteinen en door de zachte plof van de volgende sinaasappel die op het terras viel en openbarstte. Toen hoorde de kapitein vanaf de andere kant van het paleis het flauwe stampen van laarzen op marmer.

Obara. Hij herkende haar tred: langbenig, haastig, nijdig. Haar paard zou wel bedekt met zweet en bebloed door haar sporen in de stallen bij de poort staan. Ze reed altijd op hengsten en men had haar erover horen opscheppen dat ze ieder paard in Dorne de baas kon… en ook iedere man. De kapitein hoorde ook andere voetstappen, het snelle, zachte geschuifel van maester Caleotte, die zijn best deed haar bij te houden.

Obara Zand liep altijd te hard. Ze jaagt iets na dat ze nooit kan vangen, had de vorst eens in het bijzijn van de kapitein tegen zijn dochter gezegd.

Toen ze onder de drievoudige boog verscheen, zwiepte Areo Hotah zijn langbijl opzij om haar de weg te versperren. Het blad zat aan een zes voet lange schacht van essenhout, dus kon ze er niet omheen. ‘Niet verder, vrouwe.’ Hij had een grommende basstem en sprak met een zwaar Norvos-accent. ‘De vorst wenst niet gestoord te worden.’

Voordat hij sprak, was haar gezicht uitgestreken geweest; nu verhardde het. ‘Je staat me in de weg, Hotah.’ Obara was de oudste Zandslang, een grof gebouwde vrouw van tegen de dertig met de dicht bij elkaar staande ogen en het muisgrijze haar van de hoer uit Oudstee die haar had gebaard. Onder een vaalbruine, met goud gevlekte zandzijden mantel droeg ze rijkleren van oud, bruin leer, versleten en soepel. Dat was het zachtste aan haar verschijning. Op een heup had ze een opgerolde zweep hangen, op haar rug een rond schild van staal en koper. Haar speer had ze buiten gelaten. Daar was Areo Hotah dankbaar voor. Hoe snel en sterk ook, de vrouw was niet tegen hem opgewassen, dat wist hij… maar zijniet, en hij zag er niet naar uit haar bloed op het lichtroze marmer te zien.

Maester Caleotte verplaatste zijn gewicht van de ene voet op de andere. ‘Vrouwe Obara, ik heb nog geprobeerd u te zeggen…’

‘Weet hij dat mijn vader dood is?’ vroeg Obara aan de kapitein, zonder meer acht op de maester te slaan dan op een vlieg, vooropgesteld dat er enige vlieg zo dwaas zou zijn geweest om haar hoofd heen te zoemen.

‘Dat weet hij,’ zei de kapitein. ‘Hij heeft een vogel gekregen.’

De dood was op ravenvleugels naar Dorne gekomen, in kleine lettertjes en bezegeld met een klodder harde rode was. Caleotte moest hebben aangevoeld wat er in die brief stond, want hij had hem aan Hotah gegeven om te bezorgen. De prins had hem bedankt, maar het had heel lang geduurd voordat hij eindelijk het zegel verbrak. De hele middag had hij met het perkament op zijn schoot naar de spelende kinderen zitten kijken. Hij had gekeken tot de zon onderging en de avondlucht zo kil werd dat ze erdoor naar binnen werden gejaagd; daarna had hij het sterrenschijnsel op het water gadegeslagen. De maan ging al op toen hij Hotah om een kaars stuurde, opdat hij zijn brief in de donkere nacht onder de sinaasappelbomen zou kunnen lezen.

Obara raakte haar zweep aan. ‘Duizenden steken te voet het zand over om de Beenderweg te beklimmen, zodat ze Ellaria kunnen helpen mijn vader thuis te brengen. De septs zijn tot barstens toe gevuld en de rode priesters hebben hun tempelvuren aangestoken. In de hoofdkussenhuizen paren vrouwen met iedere man die bij hen komt en weigeren betaling. In Zonnespeer, op de Gebroken Arm, langs de Groenebloed, in de bergen, buiten in het diepe zand, overal, overal, rukken vrouwen hun haren uit en schreeuwen mannen het uit van woede. Dezelfde vraag klinkt op ieders tong: wat gaat Doran doen? Wat gaat zijn broer doen om onze vermoorde prins te wreken?’ Ze kwam dichter bij de kapitein staan. ‘En jij zegt dat hij niet gestoord wenst te worden!’

‘Hij wenst niet gestoord te worden,’ herhaalde Areo Hotah.

De kapitein van de wacht kende de prins die hij bewaakte. Eens, lang geleden, was hier een onervaren jongeling uit Norvos aangekomen, een forse, breedgeschouderde knaap met een bos donker haar. Dat haar was nu wit en zijn lichaam droeg de littekens van vele veldslagen… maar zijn kracht was gebleven en hij hield zijn langbijl scherp, zoals hij dat van de baardige priesters had geleerd. Ze komt er niet langs, dacht hij bij zichzelf, en hij zei: ‘De vorst slaat de spelende kinderen gade. Hij mag nooit gestoord worden als hij de spelende kinderen gadeslaat.’

‘Hotah,’ zei Obara Zand. ‘Uit de weg, of ik pak die langbijl en…’

‘Kapitein,’ klonk achter hem het bevel, ‘laat haar langs. Ik zal met haar spreken.’ De stem van de vorst was schor.

Areo Hotah trok zijn langbijl met een ruk rechtop en stapte opzij. Obara keek hem nog een laatste maal langdurig aan en beende toen langs hem met de maester op een holletje achter zich aan. Caleotte was niet langer dan vijf voet en zo kaal als een ei. Zijn gezicht was zo glad en bol dat zijn leeftijd moeilijk te schatten was, maar hij was hier al geweest voordat de kapitein kwam en had zelfs de moeder van de vorst nog gediend. Ondanks zijn leeftijd en omvang was hij nog tamelijk lenig en zo slim als het maar kon, maar tevens gedwee. Die kan tegen geen enkele Zandslang op, dacht de kapitein.

In de schaduw van de sinaasappelbomen zat de vorst in zijn stoel met zijn jichtige benen omhoog en zware wallen onder zijn ogen… hoewel Hotah niet zou kunnen zeggen of het verdriet of jicht was dat hem uit de slaap hield. Beneden waren de kinderen nog steeds aan het spelen in de fonteinen en bassins. De jongsten waren niet ouder dan vijf, de oudsten negen en tien. De helft bestond uit meisjes en de andere helft uit jongens. Hotah kon ze horen spetteren en met hoge, schelle stemmen tegen elkaar horen schreeuwen. ‘Nog niet zo lang geleden was jij een van de kinderen in die bassins, Obara,’ zei de vorst toen ze voor zijn rolstoel op één knie zonk.

Ze snoof. ‘Dat is twintig jaar geleden, of het scheelt zo weinig dat het niet uitmaakt. En ik ben hier niet lang geweest. Ik ben de hoerenwelp, of was u dat soms vergeten?’ Toen hij geen antwoord gaf, stond ze op en zette haar handen op haar heupen. ‘Mijn vader is vermoord.’

‘Je vader is in een gerechtelijke tweekamp gedood,’ zei vorst Doran. ‘Volgens de wet is dat geen moord.’

‘Hij was uw broer.’

‘Inderdaad.’

‘Wat denkt u aan zijn dood te gaan doen?’

De vorst draaide moeizaam zijn stoel opzij om haar aan te kijken. Hoewel hij pas tweeënvijftig was, zag Doran Martel er veel ouder uit. Onder zijn linnen gewaden was zijn lichaam zacht en vormeloos en zijn benen waren onaangenaam om naar te kijken. Door de jicht waren zijn gewrichten op groteske wijze opgezwollen en rood geworden; zijn linkerknie was een appel, zijn rechter een meloen, en zijn tenen waren donkerrode druiven geworden, zo rijp dat het leek of ze bij een enkele aanraking zouden openbarsten. Zelfs het gewicht van een deken kon hem aan het sidderen brengen, al verdroeg hij de pijn zonder klagen. Stilzwijgen isde vriend van een vorst, had de kapitein hem eens tegen zijn dochter horen zeggen. Wóorden zijn net pijlen, Arianne. Eenmaal afgeschoten kun je ze niet meer terugroepen. ‘Ik heb heer Tywin geschreven…’

‘Geschreven? Als u maar half de man was die mijn vader was…’

‘Ik ben je vader niet.’

‘Dat wist ik al.’ Obara’s stem was zwaar van minachting. ‘Jij wilt dat ik ten strijde trek.’

‘Ik weet wel beter. U hoeft uw stoel niet eens uit. Laat mij mijn vader wreken. U hebt een strijdmacht in de Vorstenpas. Heer IJzerholt heeft er nog een op de Beenderweg. Geef mij de ene en Nym de andere. Laat haar over de koningsweg rijden terwijl ik de heren van de marken uit hun kastelen haal en met een omtrekkende beweging tegen Oudstee optrek.’

‘En hoe dacht je Oudstee bezet te houden?’

‘Het zal genoeg zijn om het te plunderen. De rijkdom van Hoogtoren…’

‘Ben je dan op goud uit?’

‘Ik ben op bloed uit.’

‘Heer Tywin zal ons het hoofd van de Berg bezorgen.’

‘En wie bezorgt ons heer Tywins hoofd? De Berg is altijd zijn huisdier geweest.’

De prins gebaarde naar de bassins. ‘Obara, wil je alsjeblieft naar die kinderen kijken?’

‘Het belieft mij niet. Als ik mijn speer in heer Tywins buik steek zal ik daar meer plezier aan beleven. Ik zal hem “De regens van Castameer” laten zingen terwijl ik zijn ingewanden eruit haal op zoek naar goud.’

‘Kijk,’ herhaalde de prins. ‘Dat is een bevel.’

Een paar oudere kinderen lagen op hun buik op het gladde, roze marmer in de zon te bakken. Anderen peddelden rond in de zee daarachter. Drie bouwden een zandkasteel met een groot uitsteeksel dat leek op de Speertoren van het Oude Paleis. Een stuk of twintig hadden zich in het grote bassin verzameld om te kijken naar de gevechten: kleinere kinderen zaten op de schouders van grotere, die tot hun middel door de ondiepten waadden, en probeerden elkaar het water in te duwen. Telkens als een paar kopje onder ging, werd de plons gevolgd door een schaterend gelach. Ze keken toe hoe een nootbruin meisje een jongetje met rossig haar van de schouders van zijn broer trok, zodat hij met zijn hoofd naar voren in het bassin tuimelde.

‘Ooit heeft je vader datzelfde spelletje gespeeld, net als ik daarvoor had gedaan,’ zei de vorst. ‘We scheelden tien jaar, dus ik was de bassins al uit tegen de tijd dat hij oud genoeg was om te spelen, maar ik keek altijd naar hem als ik bij moeder op bezoek kwam. Hij was een felle, zelfs als jongen al. Snel als een waterslang. Ik heb hem vaak jongens omver zien halen die veel groter waren dan hijzelf. Hij herinnerde me daaraan op de dag dat hij naar Koningslanding vertrok. Hij zwoer dat hij dat weer zou doen, anders had ik hem nooit laten gaan.’

‘Hem laten gaan?’ Obara lachte. ‘Alsof u hem tegen had kunnen houden. De Rode Adder van Dorne ging waarheen het hem goeddunkte.’

‘Inderdaad. Ik wilde wel dat ik een troostend woord voor…’

‘Ik kom geen troost bij u zoeken.’ Haar stem was vol verachting. ‘Op de dag dat mijn vader mij kwam opeisen, wilde mijn moeder niet dat ik wegging. “Het is een meisje,” zei ze, “en volgens mij is ze niet van u. Ik heb honderden andere mannen gehad.” Hij smeet zijn speer aan mijn voeten en gaf mijn moeder met de rug van zijn hand een klap in het gezicht, zodat ze begon te huilen. “Meisje of jongen, wij vechten onze strijd uit,” zei hij, “maar de goden laten ons zelf de wapens kiezen.” Hij wees naar de speer en toen naar mijn moeders tranen, en ik raapte de speer op. “Ik zei al dat ze van mij was,” zei mijn vader, en hij nam me mee. Mijn moeder dronk zich binnen het jaar dood. Ze zeggen dat ze huilend stierf.’ Obara schoof dichter naar de vorst in zijn stoel toe. ‘Laat me die speer gebruiken. Meer vraag ik niet.’

‘Dat is veel gevraagd, Obara. Ik zal er een nachtje over slapen.’

‘U hebt al te lang geslapen.’

‘Misschien heb je gelijk. Ik zal je in Zonnespeer bericht sturen.’

‘Als dat bericht maar oorlog luidt.’ Obara draaide zich op haar hakken om, en even nijdig als ze gekomen was, beende ze naar de stallen terug voor een vers paard en nog een vliegende galop over de weg.

Maester Caleotte bleef achter. ‘Mijn vorst?’ vroeg het ronde mannetje. ‘Hebt u pijn aan uw benen?’

De vorst glimlachte even. ‘Is de zon heet?’

‘Zal ik een drankje tegen de pijn halen?’

‘Nee. Ik moet mijn hoofd helder houden.’

De maester aarzelde. ‘Mijn vorst, is het… is het verstandig om vrouwe Obara naar Zonnespeer te laten terugkeren? Ze zal ongetwijfeld het volk ophitsen. Uw broer was erg geliefd bij hen.’

‘Bij ons allemaal.’ Hij drukte zijn vingers tegen zijn slapen. ‘Nee, u hebt gelijk. Ik moet ook naar Zonnespeer terugkeren.’

Het ronde mannetje aarzelde. ‘Is dat verstandig?’

‘Niet verstandig, wel nodig. Het beste is een ruiter naar Ricasso te sturen en hem mijn appartementen in de Zonnetoren te laten openen. Stel mijn dochter Arianne ervan op de hoogte dat ik er morgen zal zijn.’ Mijn kleine prinses. De kapitein had haar node gemist.

‘U zult gezien worden,’ zei de maester waarschuwend.

De kapitein begreep het. Toen ze twee jaar geleden Zonnespeer hadden verruild voor de vrede en afzondering van de Watertuinen, was vorst Dorans jicht nog niet half zo ernstig geweest. Destijds had hij nog kunnen lopen, zij het langzaam, leunend op een stok en met een grimas op zijn gezicht bij elke stap. De vorst wilde niet dat zijn vijanden wisten hoe zwak hij geworden was, en het Oude Paleis en zijn schaduwstad zaten vol ogen. Ogen, dacht de kapitein, en trappen die hij niet kan beklimmen. Hij zou moeten kunnen vliegen om boven op de Zonnetoren te zitten.

‘Ik moet gezien worden. Iemand moet olie op de golven gieten. Dorne moet eraan herinnerd worden dat het nog steeds een vorst heeft.’ Hij glimlachte flauwtjes. ‘Al is hij dan ook oud en jichtig.’

‘Als u naar Zonnespeer teruggaat, zult u prinses Myrcella audiëntie moeten verlenen,’ zei Caleotte. ‘Ze zal haar witte ridder bij zich hebben… en u weet dat die brieven stuurt naar zijn koningin.’

‘Dat zal best.’

De witte ridder. De kapitein fronste zijn wenkbrauwen. Ser Arys was naar Dorne gekomen om op zijn eigen prinses te passen, zoals Areo Hotah eens met de zijne was meegekomen. Zelfs hun namen leken merkwaardig veel op elkaar: Areo en Arys. Toch hield daar de gelijkenis op. De kapitein had Norvos en zijn baardige priesters achter zich gelaten, maar ser Arys Eikhart bleef de IJzeren Troon dienen. Hotah had een zekere triestheid bij zichzelf bespeurd zodra hij de man met zijn lange, sneeuwwitte mantel in het oog kreeg, die keren dat de vorst hem naar Zonnespeer had gestuurd. Op een dag, zo voorvoelde hij, zouden ze met elkaar vechten; op die dag zou Eikhart sterven wanneer de langbijl van de kapitein met een klap zijn schedel binnendrong. Hij liet zijn hand langs de gladde essenhouten schacht glijden en vroeg zich af of die dag naderde.

‘De middag is bijna om,’ zei de vorst. ‘We wachten tot morgenochtend. Zorg dat mijn draagstoel met het eerste licht klaarstaat.’

‘Tot uw orders.’ Caleotte maakte een verend buiginkje. De kapitein ging opzij om hem langs te laten en luisterde naar zijn verdwijnende voetstappen.

‘Kapitein?’ De stem van de vorst was zacht.

Hotah schreed naar voren, een hand om zijn langbijl geklemd. Het essenhout rustte glad als een vrouwenhuid in zijn handpalm. Toen hij de rolstoel bereikte liet hij de achterkant hard op het marmer neerkomen om zijn aanwezigheid aan te kondigen, maar de vorst had slechts oog voor de kinderen. ‘Had u broers, kapitein?’ vroeg hij. ‘In Norvos, in uw jeugd? Zusters?’

‘Allebei,’ zei Hotah. ‘Twee broers, drie zusters. Ik was de jongste.’ De jongste, en ongewenst. Alweer een mond om te voeden, een forse jongen die te veel at en snel uit zijn kleren groeide. Geen wonder dat ze hem aan de baardige priesters hadden verkocht.

‘Ik was de oudste,’ zei de vorst, ‘en toch ben ik de laatste. Nadat Mors en Olyvar in de wieg waren gestorven gaf ik de hoop op dat ik nog broers zou krijgen. Ik was negen toen Elia kwam, ik diende als schildknaap in Zoutkust. Toen de raaf kwam met het nieuws dat mijn moeder een maand te vroeg was bevallen, was ik oud genoeg om te begrijpen dat het kind niet zou blijven leven. Zelfs toen heer Gargalen mij vertelde dat ik een zusje had, verzekerde ik hem dat ze binnenkort zou doodgaan. Toch bleef ze door de genade van de Moeder in leven. En een jaar later kwam Oberyn, krijsend en trappelend. Ik was een volwassen man toen zij in deze bassins speelden. Toch zit ik hier terwijl zij zijn heengegaan.’

Areo Hotah wist niet wat hij daarop moest zeggen. Hij was maar een kapitein van de wacht en nog steeds een vreemde in dit land met zijn god-met-de-zeven-gezichten, zelfs na al die jaren nog. Dien. Gehoorzaam. Bescherm. Die geloften had hij op zijn zestiende gezworen, op de dag dat hij met zijn bijl trouwde. Eenvoudige geloften voor eenvoudige lieden, hadden de baardige priesters gezegd. Hij had geen ervaring in het troosten van rouwende vorsten.

Hij zocht nog naar iets om te zeggen toen er met een harde pets weer een sinaasappel viel, niet meer dan een voet van de plek waar de vorst zat. Doran kromp ineen bij het geluid, alsof het hem op een of andere manier pijnigde. ‘Genoeg,’ zuchtte hij, ‘het is genoeg. Ga maar, Areo. Laat me nog maar een paar uur naar de kinderen kijken.’

Toen de zon onderging koelde het af en gingen de kinderen naar binnen op zoek naar avondeten. De vorst bleef nog steeds onder zijn sinaasappelbomen zitten uitkijken over de stille bassins en de zee daarachter. Een bediende bracht hem een schaal purperen olijven met plat brood, kaas en kikkererwtenpastei. Hij at er wat van en dronk een beker van de zoete, zware sterkwijn waar hij zo van hield. Toen die leeg was, vulde hij hem nogmaals. Ergens tijdens de diepzwarte uren van de ochtend werd hij in zijn stoel door de slaap overvallen. Pas toen rolde de kapitein hem door de maanovergoten galerij langs een rij geribbelde zuilen en onder een sierlijke boog door naar een groot bed met gladgestreken, koele linnen lakens in een vertrek bij de zee. Vorst Doran kreunde toen de kapitein hem verplaatste, maar de goden waren goedgunstig en hij werd niet wakker.

De slaapcel van de kapitein lag naast die van zijn vorst. Hij ging op het smalle bed zitten, haalde zijn slijpsteen en zijn oliedoek uit hun nis en ging aan het werk. Hou je langbijl scherp, hadden de baardige priesters tegen hem gezegd op de dag dat ze hem brandmerkten. Hij deed het altijd.

Terwijl hij de bijl wette, dacht Hotah aan Norvos, de hoge stad op de heuvel en de lage aan de rivier. Hij herinnerde zich nog steeds het geluid van de drie klokken, de manier waarop het diepe gebeier van Noom zelfs zijn botten deed trillen, de trotse, krachtige stem van Narrah, het zilveren lachje van de lieflijke Nyel. Opnieuw vulde zijn mond zich met de smaak van winterkoek, vol gember, pijnboompitten en stukjes kers, met nahsa om het weg te spoelen: gefermenteerde geitenmelk, opgediend in een ijzeren beker en vermengd met honing. Hij zag zijn moeder in haar jurk met de eekhoornkraag, degene die ze maar een keer per jaar droeg, wanneer ze de Zondaarstrappen afdaalden om de beren te zien dansen. En hij rook de lucht van brandend haar, die keer dat de baardige priester met de toorts het midden van zijn borst had aangeraakt. De pijn was zo hevig geweest dat hij dacht dat zijn hart zou stilstaan, maar toch had Areo Hotah geen spier van zijn gezicht vertrokken. Op de plaats van de wond was het haar nooit meer aangegroeid.

Pas toen beide klingen scherp genoeg waren om iemand mee te scheren, legde de kapitein zijn vrouw van essenhout en ijzer op het bed. Gapend trok hij zijn vuile kleren uit, smeet ze op de vloer en strekte zich uit op zijn stromatras. Zijn brandmerk was gaan jeuken toen hij eraan dacht, dus moest hij zich krabben voor hij zijn ogen sloot. Ik had die gevallen sinaasappels moeten oprapen, ging het door hem heen, en hij viel in slaap met zijn gedachten bij hun scherpe, zoete smaak en het kleverige gevoel van het rode sap aan zijn vingers.

De dageraad brak te snel aan. Buiten de stallen stond de kleinste van de drie door paarden getorste draagstoelen klaar: die van cederhout met de roodzijden gordijnen. Als escorte koos de kapitein twintig van de dertig speren uit die bij de Watertuinen geposteerd waren; de overigen zouden achterblijven ter bewaking van het terrein en de kinderen, van wie sommigen zonen en dochters van hoge heren en rijke kooplieden waren.

Hoewel de prins het erover had gehad dat hij met het eerste licht wilde vertrekken, wist Areo Hotah dat hij zou talmen. Terwijl de maester Doran hielp met diens bad en zijn gezwollen gewrichten verbond met in verzachtende lotions gedrenkte linnen windsels, hulde de kapitein zich in een hemd van koperen schubben, passend bij zijn rang, en een wapperende mantel van vaalbruine en gele zandzijde om het koper tegen de zon te beschermen. Het beloofde een hete dag te worden en de kapitein had zich allang geleden ontdaan van de zware paardenharen cape en de met noppen beslagen leren tuniek die hij in Norvos had gedragen; die brachten een man in Dorne al snel op het kookpunt. Zijn ijzeren halfhelm met de scherpe punten bovenop had hij gehouden, maar nu omwikkeld met oranje zijde, die hij tussen de punten door en eromheen had gewonden. Anders zou zijn hoofd al bonzen voor ze het paleis in zicht kregen, nu de zon op het metaal stond te branden.

De vorst was nog steeds niet klaar om te vertrekken. Hij had besloten voor zijn vertrek te ontbijten met een bloedsinaasappel en een bord meeuweneieren met ham, gekruid met vurige pepers. Daarna was het onvermijdelijk dat hij afscheid nam van die kinderen die zijn speciale favorieten waren geworden: de jongen van Dolt, het broedsel van vrouwe Swartmont en het weesmeisje met het ronde gezichtje wier vader kleding en specerijen langs de Groenebloed had verkocht. Terwijl hij met hen sprak hield Doran een prachtige Myrische deken over zijn benen om het jonge volkje de aanblik van zijn gezwollen, verbonden gewrichten te besparen.

Het was midden op de dag voordat ze onderweg waren; de vorst in zijn draagstoel, maester Caleotte op een ezelt je, de rest te voet. Vijf speerdragers liepen voorop en vijf achteraan, en vijf aan weerszijden van de draagstoel. Areo Hotah zelf nam zijn gebruikelijke plaats aan de linkerhand van de prins in. Onder het lopen rustte zijn langbijl op zijn schouder. De weg van Zonnespeer naar de Watertuinen liep langs de zee, dus genoten ze de verkoeling van een frisse bries op hun tocht door een schraal, roodbruin landschap van steen, zand, en scheefgegroeide, afgeknotte bomen.

Halverwege werden ze door de tweede Zandslang onderschept.

Ze verscheen plotseling op een duin, gezeten op een gouden zandros met manen als fijne witte zijde. Zelfs te paard zag jonkvrouwe Nym er nog elegant uit, geheel gewikkeld in glanzende lila gewaden en een grote zijden crème- en koperkleurige cape die opwaaide met ieder zuchtje wind en de indruk wekte dat ze elk moment zou kunnen opstijgen. Nymeria Zand was vijfentwintig en slank als een wilg. Haar steile zwarte haar, dat ze droeg in een met rood gouddraad opgebonden vlecht, liep boven haar donkere ogen in een punt uit, net als dat van haar vader had gedaan. Met haar hoge jukbeenderen, volle lippen en melkblanke huid bezat ze al de schoonheid die haar oudere zuster ontbeerde… maar Obara’s moeder was dan ook een hoer uit Oudstee geweest, terwijl Nym uit het edelste bloed van het oude Volantis geboren was. Ze werd gevolgd door een twaalftal bereden speerdragers wier ronde schilden blonken in de zon. Ze reden achter haar aan het duin af.

De vorst had de gordijnen van zijn draagstoel opengeschoven en opgebonden om beter te kunnen genieten van de zeebries. Jonkvrouwe Nym ging naast hem rijden en liet het tempo van haar mooie, goudbruine merrie dalen tot dat van de draagstoel. ‘Gegroet, oom,’ zong ze, alsof het toeval haar hierheen had gevoerd. ‘Mag ik met u meerijden naar Zonnespeer?’ De kapitein reed aan de andere kant van de draagstoel, maar hij kon woord voor woord verstaan wat ze zei.

‘Daar zou ik blij om zijn,’ antwoordde vorst Doran, al klonk hij in de oren van de kapitein helemaal niet blij. ‘Jicht en verdriet zijn armzalige reisgenoten.’ Daarmee bedoelde hij dat er bij elk kiezelsteentje een scherpe pin door zijn gezwollen ledematen werd gedreven, wist de kapitein.

‘Aan uw jicht kan ik niets veranderen,’ zei ze, ‘maar mijn vader had nooit iets aan verdriet. Wraak was meer iets voor hem. Is het waar dat Gregor Clegane heeft toegegeven dat hij Elia en haar kinderen heeft gedood?’

‘Hij heeft zijn schuld uitgebruld ten overstaan van het voltallige hof,’ gaf de vorst toe. ‘Heer Tywin heeft ons zijn hoofd beloofd.’

‘En een Lannister betaalt altijd zijn schulden,’ zei jonkvrouwe Nym, ‘al komt het mij voor dat heer Tywin van plan is ons uit onze eigen zak terug te betalen. Ik heb een vogel gekregen van onze brave ser Daemon, die zweert dat mijn vader dat monster tijdens het gevecht meer dan eens heeft gekieteld. Als dat zo is, is ser Gregor zo goed als dood, en niet dankzij Tywin Lannister.’

De prins vertrok zijn gezicht. Of dat door de pijn of door de woorden van zijn nicht kwam, zou de kapitein niet kunnen zeggen. ‘Dat zou kunnen.’

‘Zou kunnen? Het is zo, zeg ik.’

‘Obara wil dat ik een oorlog begin.’

Nym lachte. ‘Ja, ze wil Oudstee in brand steken. Ze haat die stad even erg als ons kleine zusje ervan houdt.’

‘En jij?’

Nym keek over een schouder naar haar metgezellen die een lengte of twaalf achter haar reden. ‘Ik lag in bed met de tweeling van Vogelaar toen het nieuws me bereikte,’ hoorde de kapitein haar zeggen. ‘Kent u de woorden van Vogelaar? Laat Mij Zweven! Dat is alles wat ik van u vraag. Laat mij zweven, oom. Ik heb geen machtig leger nodig, alleen een lieve zuster.’

‘Obara?’

‘Tyene. Obara is te luidruchtig. Tyene is zo lief en vriendelijk dat geen mens haar zal verdenken. Obara wil Oudstee in een brandstapel voor het lichaam van onze vader veranderen, maar ik ben niet zo inhalig. Voor mij zijn vier levens voldoende. Heer Tywins gouden tweeling, als betaling voor Elia’s kinderen. De oude leeuw; voor Elia zelf. En tot slot het kleine koninkje, voor mijn vader.’

‘De jongen heeft ons nooit kwaad gedaan.’

‘De jongen is een bastaard, geboren uit verraad, incest en overspel, als we heer Stannis moeten geloven.’ De speelse toon was uit haar stem verdwenen en de kapitein merkte dat hij haar met toegeknepen ogen bezag. Haar zuster Obara had haar zweep op de heup en droeg haar speer zichtbaar voor de mensen. Jonkvrouwe Nym was niet minder dodelijk, al hield zij haar messen goed verborgen. ‘Slechts koninklijk bloed kan de moord op mijn vader uitwissen.’

‘Oberyn heeft de dood gevonden in een tweegevecht, strijdend voor een zaak die de zijne niet was. Dat noem ik geen moord.’

‘Noem het hoe u wilt. Wij hebben hun de beste man van Dorne gestuurd en zij sturen een zak botten terug.’

‘Hij ging verder dan ik had gevraagd. “Schat deze kind-koning en zijn raad op hun juiste waarde en stel vast waarin hun kracht en hun zwakte schuilt,” heb ik hem op het terras gezegd. We aten sinaasappels. “Zoek naar vrienden, als die te vinden zijn. Kom zoveel mogelijk te weten over de dood van Elia, maar zorg dat je heer Tywin niet ten onrechte provoceert,” zo luidden de woorden die ik tegen hem gesproken heb. Oberyn lachte en zei: ‘’Wanneer heb ik ooit iemand geprovoceerd… als het niet terecht was? Je kunt beter de Lannisters waarschuwen dat ze mij niet provoceren.” Hij wilde gerechtigheid voor Elia, maar hij was niet bereid te wachten…’

‘Hij heeft zeventien jaar gewacht,’ onderbrak jonkvrouwe Nym hem. ‘Als u degene was die ze hadden gedood, zou mijn vader zijn banieren naar het noorden hebben geleid voordat uw lijk koud was. Als u het was, zouden de speren nu dicht als regen op de marken neerdalen.’

‘Ongetwijfeld.’

‘Twijfelt u dan evenmin hieraan, mijn vorst: mijn zusters en ik zullen geen zeventien jaar op onze wraak wachten.’ Ze gaf haar merrie de sporen en galoppeerde naar Zonnespeer met haar gevolg op de hielen.

De vorst leunde achterover in zijn kussens en sloot zijn ogen, maar Hotah wist dat hij niet sliep. Hij lijdt pijn. Even overwoog hij maester Caleotte naar de draagstoel te roepen, maar als vorst Doran daar behoefte aan had gehad, zo hij hem zelf hebben geroepen.

De namiddagschaduwen waren lang en donker en de zon was even rood en gezwollen als de gewrichten van de vorst, toen ze in het oosten een glimp van de torens van Zonnespeer opvingen. Eerst de slanke Speertoren, honderdvijftig voet hoog en bekroond met een speer van verguld staal die hem nog dertig voet hoger maakte; daarna de enorme Zonnetoren met zijn koepel van goud en glas-in-lood, en ten slotte het vaalbruine Zandschip dat eruitzag als een monsterlijke oorlogsgalei die was gestrand en versteend.

Slechts tien mijlen kust scheidden Zonnespeer van de Watertuinen, maar toch waren het twee verschillende werelden. Daar dartelden kinderen naakt in de zon, in de betegelde binnenhoven klonk muziek en de lucht was zwanger van de geur van citroenen en bloedsinaasappels. Hier rook de lucht naar stof, zweet en rook en weergalmden de nachten van het geroezemoes van stemmen. In tegenstelling tot het roze marmer van de Watertuinen was Zonnespeer van modder en stro in diverse tinten bruin.

De aloude sterkte van het huis Martel stond aan het oostelijke uiteinde van een kleine uitloper van steen en zand, aan drie kanten door de zee omringd. In het westen, in de schaduw van de massieve muren van Zonnespeer, kleefden winkels van gebakken leem en raamloze krotten aan het kasteel vast als eendenmosselen aan de romp van een galei. Ten westen daarvan waren stallen, herbergen, kroegen en hoofdkussenhuizen verrezen, vaak zelf ook ommuurd, en aan de voet daarvan waren nog meer krotten opgeschoten. Enzovoorts, enzovoorts, enzovoorts, zoals de baardige priesters zouden zeggen. Vergeleken met Tyrosh en Myr of Groot Norvos was de schaduwstad slechts een veredeld dorp, maar toch hadden de Dorners verder niets dat zozeer op een echte stad leek.

De komst van vrouwe Nym was enkele uren aan de hunne voorafgegaan en ze had de wacht ongetwijfeld van hun nadering op de hoogte gesteld, want toen ze de Drievoudige Poort bereikten, stond die open. Alleen hier waren de poorten achter elkaar geplaatst om bezoekers onder alle drie de Slingerende Muren tegelijk doorgang naar het Oude Paleis te verlenen zonder dat ze eerst vele mijlen door nauwe steegjes, verborgen binnenhoven en luidruchtige bazaars moesten afleggen.

Vorst Doran had de gordijnen van zijn draagstoel gesloten zodra de Speertoren in zicht kwam, maar desondanks werd hij door het volk toegeroepen als de draagstoel voorbijkwam. De Zandslangen hebben hen tot het kookpunt gebracht, dacht de kapitein, niet op zijn gemak.

Ze staken de buitenste halvemaan met zijn armoede en misère over en gingen de tweede poort door. Daarachter stonk de wind naar teer, zilt water en rottend zeewier, terwijl de menigte met iedere stap dichter werd. ‘Opzij voor vorst Doran!’ bulderde Areo Hotah, en hij liet de achterkant van zijn langbijl op de bakstenen neerkomen. ‘Opzij voor de vorst van Dorne!’

‘Die is dood!’ riep een vrouw achter hem met schrille stem.

‘De speren!’ brulde een man vanaf een balkon.

‘Doran!’ riep de stem van een hooggeborene. ‘De speren!’

Hotah gaf het zoeken naar de sprekers op; het gedrang was te groot, en een derde van de mensen schreeuwde. ‘De speren! Wraak voor de Adder!’ Tegen de tijd dat ze bij de derde poort waren, moesten de wachters de mensen opzij schuiven om vrij baan te maken Voor de draagstoel van de vorst en was de menigte met dingen aan het smijten. Een haveloze jongen glipte langs de speerdragers met een half verrotte granaatappel in een hand, maar toen hij Areo Hotah op zijn pad trof met zijn langbijl in de aanslag, liet hij de vrucht onverrichter zake vallen en blies hij snel de aftocht. Anderen die verder naar achteren stonden lieten citroenen, limoenen en sinaasappels door de lucht vliegen onder het schreeuwen van: ‘Oorlog! Oorlog! De speren!’ Een van de wachters kreeg een citroen tegen zijn oog en vlak naast de voet van de kapitein zelf spatte een sinaasappel uiteen.

Vanuit de draagstoel kwam geen antwoord. Doran Martel bleef ommanteld door zijn zijden muren totdat de dikkere muren van het kasteel hen allemaal verzwolgen en het valhek al ratelend met een klap achter hen neerkwam. Het geschreeuw stierf langzaam weg. Prinses Arianne stond in de buitenhof te wachten om haar vader te begroeten, omringd door de helft van het hof: de oude, blinde seneschalk Ricasso; ser Manfrey Martel, de kastelein; de jonge maester Melis met zijn grijze gewaden en zijn zijdezachte, geparfumeerde baard; een veertigtal Dornse ridders in golvend linnen in tientallen kleurnuances. De kleine Myrcella Baratheon stond bij haar septa en ser Arys van de Koningsgarde, die het smoorheet had in zijn schubbenpantser van wit email.

Prinses Arianne schreed op slangenleren rijgsandalen tot aan haar dijen naar de draagstoel. Ze had een haardos van gitzwarte krullen die tot onder op haar rug vielen, en een band van koperen zonnen om haar slapen. Het is nog steeds een klein dingetje, dacht de kapitein. Terwijl de Zandslangen rijzig waren, leek Arianne op haar moeder, die maar ruim vijf voet hoog was. Toch bezat ze onder haar met juwelen versierde gordel en de losse lagen van golvende purperen zijde en geel brokaat het lichaam van een vrouw, weelderig en vol rondingen.

‘Vader,’ verklaarde ze toen de gordijnen opengingen, ‘Zonnespeer verheugt zich in uw terugkeer.’

‘Ja, ik heb de vreugde gehoord.’ De vorst glimlachte flauw en vlijde een rode, gezwollen hand tegen de wang van zijn dochter. je ziet er goed uit. Kapitein, weest u zo goed mij hieruit te helpen.’

Hotah schoof zijn langbijl in de houder op zijn rug en tilde de vorst op in zijn armen, heel behoedzaam, om zijn gezwollen gewrichten geen schok te bezorgen. Toch moest Doran Martel een zachte kreet van pijn verbijten.

‘Ik heb de koks gelast voor vanavond een feestdis met al uw lievelingsgerechten te bereiden,’ zei Arianne.

‘Ik vrees dat ik die geen recht kan doen.’ De vorst keek langzaam de binnenplaats rond. ‘Ik zie Tyene niet.’

‘Die verzoekt om een privéonderhoud. Ik heb haar naar de troonzaal gestuurd om daar uw komst af te wachten.’

De vorst zuchtte. ‘Best. Kapitein? Hoe eerder ik dit achter de rug heb, hoe eerder ik kan uitrusten.’

Hotah droeg hem de lange stenen trap van de Zonnetoren op naar de grote, ronde kamer onder de koepel, waar het laatste licht van de namiddag schuin door dikke ruiten van veelkleurig glas viel en een ruitpatroon van tientallen kleuren op het lichte marmer wierp. Daar wachtte de derde Zandslang hen op.

Ze zat met gekruiste benen op een kussen aan de voet van de verhoging waarop de hoge zetels stonden, maar toen ze binnenkwamen stond ze op, gekleed in een nauwsluitende japon van lichtblauw brokaat met mouwen van Myrische kant, waardoor ze even onschuldige oogde als de Maagd zelf. In de ene hand had ze het borduurwerkje waarmee ze zich onledig had gehouden, in de andere een paar gouden naaiden. Ze had ook gouden haar en haar ogen waren diepblauwe poelen… en toch deden ze de kapitein op een of andere manier aan haar vaders ogen denken, ook al waren die van Oberyn zwart als de nacht geweest. Alle dochters van prins Oberyn hebben zijn adderogen, realiseerde Hotah zich plotseling. De kleur doet er niet toe.

‘Oom,’ zei Tyene Zand. ‘Ik heb op u gewacht.’

‘Kapitein, help me op de hoge zetel.’

Er stonden twee zetels op de verhoging, bijna identiek, behalve dat op de rug van de ene in goud de speer van de Martels was ingelegd terwijl de andere de fel stralende zon van de Rhoynar vertoonde die van de masten van Nymeria’s schepen had gewapperd toen ze voor het eerst naar Dame waren gekomen. De kapitein zette de prins neer onder de speer en deed een stap naar achteren.

‘Is het zo pijnlijk?’ De stem van jonkvrouwe Tyene was vriendelijk en ze zag er even zoetsappig uit als zomeraardbeien. Haar moeder was een septa geweest en Tyene straalde een bijna onwereldlijke onschuld uit. ‘Kan ik iets doen om uw pijn te verlichten?’

‘Zeg wat je wilt en gun me rust. Ik ben moe, Tyene.’

‘Dit heb ik voor u gemaakt, oom.’ Tyene vouwde haar borduurwerkje open. Het vertoonde haar vader, prins Oberyn, die glimlachend en geheel in het rood gekleed op een zandros gezeten was. ‘Als ik klaar ben, is het van u, om u te helpen hem te gedenken.’

‘Ik zal je vader niet licht vergeten.’

‘Dat is goed om te weten. Veel mensen waren daar niet zeker van.’

‘Heer Tywin heeft ons het hoofd van de Berg beloofd.’

‘Wat vreselijk aardig van hem… maar een beulszwaard is geen passend einde voor de dappere ser Gregor. We bidden al zo lang om zijn dood dat het niet meer dan eerlijk is dat hij er ook om bidt. Ik weet welk vergif mijn vader heeft gebruikt, en er bestaat er niet één dat langzamer werkt of grotere kwellingen veroorzaakt. Weldra kunnen we de Berg misschien zelfs hier in Zonnespeer horen schreeuwen.’

Vorst Doran zuchtte. ‘Obara roept dat ik oorlog moet voeren. Nym stelt zich tevreden met moord. En jij?’

‘Oorlog,’ zei Tyene, ‘maar niet die van mijn zuster. Dorners vechten thuis het best, dus zeg ik: laten we onze speren slijpen en wachten. Wanneer de Lannisters en de Tyrels zich op ons storten, zullen we hen in de passen laten bloeden en hen onder het stuifzand begraven, zoals we al honderden keren hebben gedaan.’

‘Als ze zich op ons storten.’

‘O, maar dat moeten ze wel, anders zien ze het rijk straks opnieuw verscheurd raken, zoals het was voordat we ons met de draken verbonden. Dat heeft vader me verteld. Hij zei dat we de Kobold ervoor moesten bedanken dat hij ons prinses Myrcella heeft gezonden. Ze is heel lieftallig, vindt u ook niet? Ik wilde dat ik zulke krullen had. Ze is ervoor gemaakt om koningin te zijn, net als haar moeder.’ Kuiltjes bloeiden op in Tyenes wangen. ‘Het zou me een eer zijn om het huwelijk te arrangeren en ook om te zorgen voor het vervaardigen van de kronen. Trystan en zij zijn zo onschuldig, ik had misschien wit goud gedacht… witte smaragden, want die passen bij Myrcella’s ogen. O, diamanten en parels zijn ook wel goed, zolang de kinderen maar trouwen en gekroond worden. Dan hoeven we Myrcella alleen nog uit te roepen tot Eerste van die Naam, Koningin van de Andalen, de Rhoynar en de Eerste Mensen, de wettige erfgename van de Zeven Koninkrijken van Westeros, en te wachten tot de leeuwen komen.’

‘De wettige erfgename?’ De vorst snoof.

‘Ze is ouder dan haar broertje,’ legde Tyene uit, alsof hij niet goed snik was. ‘Volgens de wet dient de IJzeren Troon op haar over te gaan.’

‘Volgens de wet van Dorne.’

‘Toen de goede koning Daeron prinses Myriah huwde en ons in zijn koninkrijk opnam, luidde de overeenkomst dat in Dame altijd de Dornse wet zou gelden. En het toeval wil dat Myrcella zich in Dame bevindt.’ ‘Inderdaad,’ zei hij met tegenzin. ‘Laat me erover nadenken.’

Tyene werd boos. ‘U denkt te veel, oom.’

‘O ja?’

‘Dat zei vader.’

‘Oberyn dacht te weinig.’

‘Sommige mensen denken omdat ze bang zijn om te handelen.’

‘Vrees en voorzichtigheid zijn twee verschillende dingen.’

‘O, laat ik dan maar bidden dat ik u nooit bevreesd zal zien, oom. U zou wel eens kunnen vergeten om adem te halen.’ Ze hief een hand op…

De kapitein liet de onderkant van zijn langbijl met een bons op het marmer neerkomen. Jonkvrouwe, u gaat te ver. Weest u zo goed van de verhoging af te komen.’

‘Ik had geen kwaad in de zin, kapitein. Ik houd van mijn oom, zoals ik weet dat hij van mijn vader hield.’ Tyene zonk op een knie voor de vorst neer. ‘Ik heb alles gezegd waarvoor ik was gekomen, oom. Vergeeft u mij als ik aanstoot heb gegeven, mijn hart is in scherven gevallen. Heb ik uw liefde nog?’

‘Altijd.’

‘Geeft u mij dan uw zegen, dan zal ik gaan.’

Doran aarzelde een halve hartslag lang voordat hij zijn hand op het hoofd van zijn nichtje legde. ‘Houd moed, kind.’

‘Hoe zou ik dat niet kunnen? Ik ben zijn dochter.’

Ze was nog niet vertrokken, of maester Caleotte haastte zich naar de verhoging. ‘Mijn vorst, ze heeft toch niet… hier, laat me uw hand zien.’ Hij onderzocht eerst de handpalm van de vorst, waarna hij die voorzichtig omdraaide om aan de bovenkant van de vingers te snuffelen. ‘Nee, goed. Dat is goed. Er zijn geen schrammen, dus…’

De vorst trok zijn hand weg. ‘Maester, mag ik u lastigvallen om wat papavermelk? Een vingerhoedje is voldoende.’

‘Papaver. Ja, natuurlijk.’

‘Nu, denk ik,’ drong Doran Martel vriendelijk aan, en Caleotte trippelde haastig naar de trap.

Buiten was de zon onder. Het licht onder de koepel was schemerblauw en alle ruiten op de vloer waren bezig uit te doven. De vorst zat op zijn hoge zetel onder de speer van de Martels, zijn gezicht wit van de pijn. Na een lange stilte wendde hij zich tot Areo Hotah.

‘Kapitein,’ zei hij. ‘Hoe loyaal is mijn wacht?’

‘Loyaal.’ De kapitein wist niet wat hij anders moest zeggen.

‘Allemaal? Of alleen sommigen?’

‘Het zijn goede mannen. Goede Dorners. Ze zullen doen wat ik hun beveel.’ Hij liet zijn langbijl op de vloer neerkomen. ‘Ik breng u het hoofd van iedereen die u wil verraden.’

‘Ik wil geen hoofden, ik wil gehoorzaamheid.’

‘Die hebt u.’ Dien. Gehoorzaam. Bescherm. Eenvoudige geloften voor een eenvoudig man. ‘Hoeveel mannen zijn er nodig?’

‘Die beslissing laat ik aan jou over. Het kan zijn dat enkele goede mannen ons betere diensten zullen bewijzen dan twintig. Ik wil dat dit zo snel en onopvallend mogelijk gebeurt, zonder bloedvergieten.’

‘Snel, onopvallend en bloedeloos, jawel. Hoe luidt uw bevel?’

‘Zoek de dochters van mijn broer, neem ze gevangen en sluit ze op in de cellen boven in de Zonnetoren.’

‘De Zandslangen?’ De keel van de kapitein was droog. ‘Alle… alle acht, mijn vorst? Ook de kleintjes?’

De vorst dacht na. ‘Ellaria’s dochtertjes zijn te jong om een gevaar te vormen, maar er zijn er die mogelijk zouden proberen hen tegen mij te gebruiken. Het beste is, hen veilig in de greep te hebben. Ja, ook de kleintjes… maar berg eerst Tyene, Nymeria en Obara op.’

‘Zoals mijn vorst beveelt.’ Zijn hart was bezwaard. Dit zal mijn kleine prinses niet bevallen. ‘En Sarella? Zij is een volwassen vrouw; bijna twintig.’

‘Tenzij ze naar Dorne terugkeert, kan ik tegen Sarella niets ondernemen, behalve bidden dat zij zich verstandiger zal betonen dan haar zusters. Laat haar maar verder… spelen. Verzamel de anderen. Ik zal geen oog dichtdoen voordat ik weet dat ze veilig en wel onder bewaking zijn.’

‘Het zal gebeuren.’ De kapitein aarzelde. ‘Als dit op straat bekend wordt, zal het volk in gehuil losbarsten.’

‘Heel Dorne zal in gehuil losbarsten,’ zei Doran Martel met vermoeide stem. ‘Ik kan slechts bidden dat heer Tywin het in Koningslanding zal horen, zodat hij weet wat een trouwe vriend hij in Zonnespeer heeft.’

Cersei

Ze droomde dat ze op de IJzeren Troon zat, hoog boven iedereen. De hovelingen waren felgekleurde muizen beneden haar. Grote heren en trotse dames knielden voor haar neer. Stoutmoedige jonge ridders legden hun zwaarden aan haar voeten en smeekten om haar gunst, en de koningin zag glimlachend op hen neer. Totdat de dwerg als uit het niets verscheen, naar haar wees en brulde van de lach. De heren en dames begonnen ook te grinniken, achter hun hand. Slechts toen besefte de koningin dat ze naakt was.

Ontzet probeerde ze zich met haar handen te bedekken. De weerhaken en klingen van de IJzeren Troon drongen in haar vlees toen ze ineendook om haar schaamte te verbergen. Het bloed liep langs haar benen toen de stalen tanden aan haar billen knaagden. Toen ze probeerde op te staan, gleed haar voet door een gat in het verwrongen metaal. Hoe meer ze worstelde, hoe meer ze werd verzwolgen door de troon, die hompen vlees uit haar borsten en buik rukte en in haar armen en benen sneed totdat ze glibberig en glinsterend rood waren.

En al die tijd sprong haar broer beneden lachend rond.

Zijn vermaak klonk nog in haar oren toen iemand haar zachtjes aanraakte en ze abrupt wakker werd. Een halve hartslag lang leek de hand deel uit te maken van de nachtmerrie, en Cersei schreeuwde het uit, maar het was Senelle maar. Het gezicht van de meid was wit en geschrokken.

We zijn niet alleen, besefte de koningin. Rond haar bed rezen schaduwen op, rijzige gestalten met glinsterende maliën onder hun mantels. Gewapende lieden hadden hier niets te zoeken. Waar zijn mijn lijfwachten? Het was donker in haar slaapkamer, op de lantaarn na die een van de indringers omhooghield. Ik mag geen vrees tonen. Cersei streek haar door de slaap verwarde haar naar achteren en zei: ‘Wat wilt u van mij?’ Een man trad in het schijnsel van de lantaarn en ze zag dat zijn mantel wit was. ‘Jaime?’ Ik heb van de ene broer gedroomd, maar de andere komt mij wekken.

‘Uwe genade.’ De stem was niet die van haar broer. ‘De opperbevelhebber zei dat wij u moesten halen.’ Zijn haar krulde net als dat van Jaime, maar het haar van haar broer was net als het hare van gedreven goud, terwijl dat van deze man zwart en vettig was. Verward staarde ze hem aan terwijl hij iets mompelde over een privaat en een kruisboog en haar vaders naam noemde. Ik droom nog steeds, dacht Cersei. Ik ben nog niet wakker, en mijn nachtmerrie is ook nog niet afgelopen. Straks kruipt Tyrion onder het bed vandaan en begint hij mij uit te lachen.

Maar dat was dwaasheid. Haar broer de dwerg zat beneden in de zwarte cellen, gedoemd om nog vandaag te sterven. Ze keek neer op haar handen en draaide ze om te zien of ze al haar vingers nog had. Toen ze met een hand over haar arm streek, bleek ze overal kippenvel te hebben, maar haar huid was onbeschadigd. Er zaten geen sneden in haar benen, geen schrammen op haar voetzolen. Een droom, meer was het niet, een droom. Ik heb gisteravond te veel gedronken, die angsten zijn niet meer dan kwade sappen, veroorzaakt door de wijn. Als de avond valt, ben ik degene die lacht. Mijn kinderen zullen veilig zijn, Tommens troon is veilig en mijn perverse kleine valonqar zal een hoofd korter zijn en wegrotten.

Jocelyn Vlugh stond naast haar en drukte haar een beker in de hand. Cersei nam een slok: water met uitgeperste citroen, zo rins dat ze het uitspuugde. Ze hoorde hoe de nachtwind de luiken deed rammelen, en haar blik was merkwaardig scherp en helder. Jocelyn trilde als een espenblad, even geschrokken als Senelle. Ser Osmund Ketelzwart rees naast haar op. Achter hem stond ser Boros Both met een lantaren. Bij de deur stonden Lannister-wachters; boven op hun helmen blonken vergulde leeuwen. Zij zien er ook bang uit. Is het mogelijk? vroeg de koningin zich af. Kan het waar zijn?

Ze kwam overeind en liet zich door Senelle een bedmantel om de schouders slaan om haar naaktheid te verbergen. Cersei maakte de ceintuur zelf vast, haar vingers stijf en onhandig. ‘Mijn edele vader is dag en nacht door wachters omringd,’ zei ze. Haar tong voelde dik aan. Ze nam nog een slok citroenwater en spoelde die om in haar mond om haar adem te verfrissen. In de lantaarn die ser Boros vasthield was een mot gevlogen; ze kon hem horen zoemen en zag de schaduw van zijn vleugels toen die tegen het glas sloegen.

‘De wachters stonden op hun post, uwe genade,’ zei Osmund Ketelzwart. ‘We hebben een verborgen deur achter de haard gevonden. Een geheime gang. De opperbevelhebber is erin afgedaald om te kijken waar die heen leidt.’

‘Jaime?’ Ontzetting greep haar aan, even plotseling als een storm. ‘Jaime hoort bij de kóning te zijn…’

‘De jongen is ongedeerd. Ser Jaime heeft twaalf man gezonden om bij hem in de kamer te kijken. Zijne genade slaapt vredig.’

Ik hoop dat hij aangenamer droomt dan ik, en minder ruw gewekt wordt. ‘Wie is er bij de koning?’

‘Ser Loras heeft de eer, als het u behaagt.’

Het behaagde haar niet. De Tyrels waren slechts hofmeesters die door de drakenkoningen ver boven hun status verheven waren. Hun ijdelheid werd slechts overtroffen door hun eerzucht. Ser Loras mocht dan knap zijn als een jongemeisjesdroom, onder zijn witte mantel was hij door en door een Tyrel. Hoe wist ze dat de rotte vrucht van vannacht niet in Hooggaarde was geplant en opgekweekt?

Maar die verdenking durfde ze niet hardop te uiten. ‘Gun mij een ogenblik om mij te kleden. Ser Osmund, u vergezelt mij straks naar de Toren van de Hand. Ser Boros, roep de cipiers in het geweer om vast te stellen of de dwerg nog in zijn cel zit.’ Ze weigerde zijn naam te noemen. Hij kan nooit de moed hebben opgebracht om zijn hand tegen vader op te heffen, hield ze zichzelf voor, maar ze moest zekerheid hebben.

‘Zoals uwe genade beveelt.’ Bath overhandigde de lantaarn aan ser Osmund. Cersei was er niet rouwig om dat ze zijn rug zag. Vader had hem nooit zijn witte mantel mogen teruggeven. De man was een lafaard gebleken.

Tegen de tijd dat ze Maegors Veste verlieten, was de lucht diep kobaltblauw; al schenen de sterren nog. Allemaal op een na, dacht Cersei. De heldere ster van het westen is gevallen, en de nachten zullen voortaan donkerder zijn. Op de ophaalbrug over de droge slotgracht bleef ze staan om naar de staken beneden te kijken. Ze zouden het niet wagen over zoiets tegen me te liegen. ‘Wie heeft hem gevonden?’

‘Een van zijn wachters,’ zei ser Osmund. ‘Lum. Hij voelde een natuurlijke aandrang en trof heer Tywin op het privaat aan.’

Nee, dat kan niet. Zo sterft een leeuw niet. De koningin voelde zich merkwaardig kalm. Ze herinnerde zich de eerste tand die ze was kwijtgeraakt toen ze nog een klein meisje was. Het had geen pijn gedaan, maar het gat in haar mond had zo raar aangevoeld dat ze het dwangmatig met haar tong was blijven aanraken. Nu zit er een gat in de wereld op de plek waar vader stond, en gaten willen gevuld worden.

Als Tywin Lannister werkelijk dood was, was niemand veilig… het minst van iedereen haar zoontje op zijn troon. Als de leeuw valt, rukken de mindere beesten op: de hyena’s en de gieren en de wilde honden. Die zouden proberen haar opzij te schuiven, zoals ze altijd hadden gedaan. Ze zou snel moeten handelen, zoals ze had gedaan na de dood van Robert. Dit zou het werk van Stannis Baratheon door middel van een werktuig kunnen zijn. Het zou wel eens de aanloop tot een volgende aanval op de stad kunnen zijn. Ze hoopte dat het zo was. Laat hem maar komen. Ik zal hem verpletteren, net als vader, en ditmaal zal hij de dood vinden. Stannis joeg haar geen angst aan, niet meer dan Hamer Tyrel Nu zal er niet meer over gerept worden dat ik weer in het huwelijk moet treden. De Rots van Casterling was nu van haar, en heel de macht van het huis Lannister. Niemand zou haar ooit meer veronachtzamen. Zelfs als Tommen geen regentes meer nodig had, zou de vrouwe van de Rots van Casterling in het land een machthebber blijven.

De rijzende zon kleurde de daken van de torens vlammend rood, maar onder de muren huisde nog de nacht. In de buitenste burcht was het zo stil dat je alle bewoners dood zou wanen. Dat zouden ze ook moeten zijn. Tywin Lannister hoort niet alleen te sterven. Een man als hij verdient een gevolg om in de hel in zijn behoeften te voorzien.

Vier speerdragers met rode mantels en leeuwen op hun helm stonden bij de deur van de Toren van de Hand geposteerd. ‘Niemand mag zonder mijn toestemming naar binnen of naar buiten,’ zei ze tegen hen. Het bevel kostte haar geen moeite. Mijn vader had ook staal in zijn stem.

In de toren prikte de rook van de toortsen in haar ogen, maar die traanden niet, evenmin als die van haar vader gedaan zouden hebben. Ik ben de enige echte zoon die hij ooit heeft gehad. Bij het klimmen schraapten haar hakken over de stenen en ze kon de mot nog steeds woest horen fladderen in ser Osmunds lantaarn. Sterf, wenste de koningin hem in gedachten geërgerd toe, vlieg in die vlam en maak er een eind aan.

Boven aan de trap stonden nog twee roodgemantelde wachters. Rode Lester mompelde haar zijn deelneming toe toen ze voorbij kwam. De koningin haalde snel en hijgend adem en ze voelde haar hart in haar borst bonken. De trap, zei ze bij zichzelf, die verdomde toren heeft te veel traptreden. Ze overwoog half en half hem af te laten breken.

Het portaal stond vol idioten die op een fluistertoon praatten, alsof heer Tywin sliep en ze bang waren hem te wekken. Zowel wachters als bedienden weken met slaphangende monden voor haar naar achteren. Ze zag hun roze verhemelte en flapperende tongen, maar hun woorden zeiden haar even weinig als het gezoem van de mot. Wat doen die hier? Hoe wisten ze het? Zij had het recht gehad als eerste gewaarschuwd te worden. Zij was de regentes, waren ze dat vergeten?

Voor de slaapkamer van de Hand stond ser Meryn Trant in zijn witte wapenrusting en mantel. Zijn helmvizier was open en de wallen onder zijn ogen maakten dat hij eruitzag alsof hij nog half sliep. ‘Stuur die mensen weg,’ zei Cersei tegen hem. ‘Is mijn vader op het privaat?’

‘Ze hebben hem naar zijn bed teruggedragen, vrouwe.’ Ser Meryn duwde de deur voor haar open zodat ze naar binnen kon.

Maanlicht viel in schuine strepen door de luiken en tekende gouden tralies op de biezen waarmee de vloer van de slaapkamer bestrooid was. Haar oom Kevan zat op zijn knieën naast het bed en probeerde te bidden, maar hij kon nauwelijks een woord uitbrengen. Wachters stonden op een kluitje bij de haard. De geheime deur waarover ser Osmund het had gehad, stond wijd open achter de as, niet groter dan een ovendeurtje. Een man zou gedwongen zijn te kruipen. Maar Tyrion is maar een halve man. Die gedachte maakte haar kwaad. Nee, de dwerg zit opgesloten in een zwarte cel. Dit kon zijn werk niet zijn. Stannis, zei ze tegen zichzelf, Stannis steekt erachter. Hij heeft nog steeds aanhangers in de stad. Hij, of de Tyrels…

Er was altijd al gespeculeerd over geheime gangen in de Rode Burcht. Over Maegor de Wrede ging het gerucht dat hij de mannen die het kasteel hadden gebouwd, had gedood om de kennis erover geheim te houden. Hoeveel andere slaapkamers hebben er verborgen deuren? Plotseling had Cersei een visioen van de dwerg die vanachter een wandtapijt in Tommens slaapkamer vandaan kroop met een mes in zijn hand. Tommen wordt goed bewaakt, hield ze zichzelf voor. Maar heer Tywin was ook goed bewaakt geweest.

Even herkende ze de dode niet. Hij had net zulk haar als haar vader, ja, maar dit was toch zeker een ander, een kleinere man, en veel ouder. Zijn bedgewaad was opgetrokken tot aan zijn borst, zodat hij beneden het middel naakt was. De bout had hem in zijn lies getroffen, tussen zijn navel en zijn mannelijkheid, en was zo diep binnengedrongen dat alleen de veren nog te zien waren. Zijn schaamhaar was stijf van het opgedroogde bloed. In zijn navel stolde nog meer bloed.

De lucht die hij afgaf, maakte dat ze haar neus optrok. ‘Haal die bout eruit,’ beval ze. ‘Dit is de Hand des konings!’ En mijn vader. Mijn edele vader. Moet ik schreeuwen en mijn haren uitrukken? Ze zeiden dat Catelyn Stark haar gezicht aan bloedige flarden had gekrabd toen de Freys haar dierbare Robb hadden gedood. Zou u dat fijn vinden, vader? zou ze hem graag gevraagd hebben. Of zou u liever hebben dat ik sterk was? Hoorde je om je vader te huilen? Haar grootvader was gestorven toen ze nog maar een jaar oud was, maar ze kende het verhaal. Heer Tytos was moddervet geworden, en op een dag, toen hij de trap naar zijn maîtresse opklom, was zijn hart gebarsten. Toen het gebeurde was haar vader in Koningslanding, waar hij diende als de Hand van de Krankzinnige Koning. Heer Tywin was vaak in Koningslanding geweest toen zij en Jaime klein waren. Als hij had gehuild toen ze hem het bericht van zijn vaders dood brachten, dan had hij dat ergens gedaan waar niemand zijn tranen kon zien.

De koningin voelde hoe haar nagels zich in haar handpalmen boorden. ‘Hoe hebben jullie hem er zo bij kunnen laten liggen? Mijn vader heeft drie koningen als Hand gediend. Geen groter man dan hij heeft ooit de Zeven Koninkrijken doorschreden. De klokken moeten voor hem luiden, zoals ze luidden voor Robert. Hij moet gewassen worden, en gekleed zoals het een man van zijn status past, in hermelijn en goudbrokaat en karmijnrode zijde. Waar is Pycelle? Waar is Pycelle’ Ze keerde zich naar de wachters toe. ‘Puckens, ga grootmaester Pycelle halen. Hij moet erop toezien dat heer Tywin wordt afgelegd.’

‘Hij heeft hem al gezien, uwe genade,’ zei Puckens. ‘Hij kwam en zag en ging weer weg om de zwijgende zusters te ontbieden.’

Ze hebben mij als laatste laten halen. Dat besef maakte haar bijna te woedend voor woorden. En Pycelle rent weg om een boodschap te sturen, liever dan zijn zachte rimpelhandjes vuil te maken. De man is nergens goed voor.

‘Zoek maester Ballabar,’ beval ze. ‘Zoek maester Frenken. Een van die twee.’

Puckens en Kortoor haastten zich om haar te gehoorzamen.

‘Waar is mijn broer?’

‘Omlaag door de tunnel. Er is een schacht met ijzeren sporten in de steen. Ser Jaime is gaan kijken hoe diep die is.’

Hij heeft maar één hand, had ze het liefst tegen hen geschreeuwd. Een van jullie had moeten gaan. Hij hoort niet op ladders te klimmen. De mannen die vader hebben vermoord zouden daar beneden kunnen zijn en hem kunnen opwachten. Haar tweelingbroer was altijd al te roekeloos geweest, en kennelijk had zelfs het verlies van een hand hem geen voorzichtigheid bijgebracht. Ze stond op het punt de wachters te bevelen dat ze hem achterna moesten klimmen en hem terug moesten brengen, toen Puckens en Kortoor terugkwamen met een grijsharige man tussen zich in. ‘Uwe genade,’ zei Kortoor, ‘deze vent hier beweert dat hij ooit maester is geweest.’

De man maakte een diepe buiging. ‘Waarmee kan ik uwe genade dienen?’

Zijn gezicht kwam haar vagelijk bekend voor, al kon Cersei hem niet plaatsen. Oud, maar niet zo oud als Pycelle. Deze heeft nog wat kracht over. Hij was lang, zij het enigszins gebogen, met rimpels om zijn stoutmoedige blauwe ogen. Zijn keel is onbedekt. ‘U draagt geen maestersketen.’

‘Die is mij ontnomen. Mijn naam is Qyborn, als het uwe genade behaagt. Ik heb de hand van uw broer behandeld.’

‘Zijn stomp, bedoelt u.’ Nu wist ze weer wie hij was. Hij was met Jaime uit Harrenhal gekomen.

‘Het is waar dat ik ser Jaimes hand niet kon redden. Mijn kunsten hebben echter wel zijn arm gered en wellicht zelfs zijn leven. De Citadel heeft me mijn keten ontnomen, maar mijn kennis konden ze mij niet afnemen.’

‘Misschien voldoet u,’ besloot ze. ‘Als u faalt, zult u meer dan een keten verliezen, dat beloof ik u. Verwijder de kruisboogbout uit mijn vadersbuik en maak hem gereed voor de zwijgende zusters.’

‘Zoals mijn koningin beveelt.’ Qyborn liep naar de kant van het bed, hield halt en keek om. ‘En wat doe ik met het meisje, uwe genade?’

‘Meisje?’ Cersei had het tweede lichaam over het hoofd gezien. Ze beende naar het bed, smeet de berg bebloed beddengoed opzij, en daar was ze, naakt, koud en roze… op haar gezicht na, dat even zwart geworden was als dat van Jof op zijn bruiloft. Een keten van geschakelde gouden handjes was half in het vlees van haar keel gedrongen, zo hard aangedraaid dat de huid erdoor gesprongen was. Cersei blies als een boze kat. ‘Wat doet zij hier?’

‘We hebben haar daar gevonden, uwe genade,’ zei Kortoor. ‘Het is de hoer van de Kobold.’ Alsof dat verklaarde waarom ze hier was.

Mijn edele vader had geen hoeren nodig, dacht ze. Na de dood van onze moeder heeft hij nooit meer een vrouw aangeraakt. Ze wierp de wachter een kille blik toe. ‘Dit is niet… toen heer Tywins vader stierf, keerde hij naar de Rots van Casterling terug om daar een… een vrouw van dit allooi aan te treffen… getooid met de juwelen van zijn edele moeder en gehuld in een van haar japonnen. Hij rukte ze van haar lijf, en al het andere ook. Veertien dagen werd ze naakt door de straten van Lannispoort gevoerd, om aan iedere man die ze tegenkwam te bekennen dat ze een dief en een veile vrouw was. Hij zou nooit… deze vrouw was hier met een ander doel, niet om…’

‘Misschien ondervroeg heer Tywin het meisje over haar meesteres,’ opperde Qybom. ‘Sansa Stark is verdwenen in de nacht dat de koning werd vermoord, heb ik gehoord.’

‘Dat is zo.’ Cersei omhelsde de suggestie gretig. ‘Hij was haar vast aan het ondervragen. Dat lijdt geen twijfel.’ Ze kon Tyrion schuin zien grijnzen, de mond onder de verminkte neus vertrokken tot een aapachtige grimas. En was er een betere manier om haar te ondervragen dan naakt, met wijd gespreide benen? fluisterde de dwerg. Zo zou ik haar ook graag ondervragen.

De koningin keerde zich af. Ik weiger naar haar te kijken. Plotseling werd het haar te veel om zelfs maar met de dode vrouw in een kamer te zijn. Ze duwde Qybom opzij en beende naar buiten, de hal in.

Ser Osmund had gezelschap gekregen van zijn broers Osny en Osfried. ‘Er ligt een dode vrouw in de slaapkamer van de Hand,’ zei Cersei tegen de drie Ketelzwarts. ‘Niemand mag ooit te weten komen dat ze hier was.’

‘Jawel, vrouwe.’ Ser Osny had vage schrammen op zijn wang, daar waar een van Tyrions andere hoeren hem had gekrabd. ‘En wat moeten we met haar doen?’

‘Voer haar aan jullie honden. Houd haar als bedgenote. Wat maal ik erom? Zij is hier nooit geweest. Als enig man het waagt te beweren van wel, kost hem dat zijn tong. Begrepen?’

Osny en Osfried wisselden een blik. ‘Jawel, uwe genade.’

Ze volgden hen terug naar binnen en keek toe hoe ze het meisje in haar vaders bebloede dekens rolden. Shae, ze heette Shae. Ze hadden elkaar voor het laatst gesproken in de nacht voor de gerechtelijke tweekamp van de dwerg, nadat die glimlachende slang uit Dorne had aangeboden hem tot kampioen te dienen. Shae had gevraagd naar een paar sieraden die ze van Tyrion had gekregen, en bepaalde beloften die Cersei misschien had gedaan, een herenhuis in de stad en een ridder om mee te trouwen. De koningin had duidelijk gemaakt dat ze niets van haar zou krijgen voor ze hun vertelde waar Sansa Stark naar toe was. ‘Jij was haar meid. Verwacht je dat ik geloof dat je niets van haar plannen afwist?’ had ze gezegd. Shae was in tranen weggegaan.

Ser Osfried zwaaide de bundel met het lijk over zijn schouder. ‘Ik wil die keten,’ zei Cersei. ‘Zorg dat er geen krassen op het goud komen.’ Osfried knikte en wilde naar de deur lopen. ‘Nee, niet over de binnenhof.’ Ze gebaarde naar de geheime gang. ‘Er leidt een schacht omlaag naar de kerkers. Daarlangs.’

Toen ser Osfried zich bij de haard op een knie liet zakken, werd het licht daarachter feller, en de koningin hoorde geluiden. Jaime dook op, kromgebogen als een oude vrouw; terwijl zijn laarzen wolkjes roet uit heer Tywins laatste haardvuur opwierpen. ‘Uit de weg,’ zei hij tegen de Ketelzwarts.

Cersei haastte zich naar hem toe. ‘Heb je ze gevonden? Heb je de moordenaars gevonden? Hoeveel waren er?’ Er moest er toch zeker meer dan een zijn geweest. Eén man alleen had haar vader nooit kunnen doden.

Haar tweelingbroer zag er aangeslagen uit. ‘Die schacht leidt omlaag naar een vertrek waarin zes tunnels uitmonden. Die zijn afgesloten met ijzeren hekken, met kettingen erom die op slot zitten. Ik moet sleutels zien te vinden.’ Hij keek de slaapkamer rond. ‘Degene die dit heeft gedaan zit misschien nog steeds tussen de muren verstopt. Het is daarachter een doolhof, en donker.’

Ze stelde zich voor hoe Tyrion als een monsterlijke rat tussen de muren door kroop. Nee. Je stelt je aan. De dwerg zit in zijn cel. ‘Gebruik mokers voor de muren. Breek deze toren desnoods af. Ik wil dat ze gevonden worden. Wie het ook geweest mogen zijn. Ik wil ze dood hebben.’

Jaime omhelsde haar; zijn goede hand drukte tegen haar onderrug. Hij rook naar as, maar de ochtendzon bescheen zijn haar en verleende het een gouden gloed. Ze wilde zijn gezicht naar het hare toe trekken voor een kus. Later, hield ze zichzelf voor, hij komt later wel troost bij me zoeken. ‘Wij zijn zijn erfgenamen, Jaime,’ fluisterde ze. ‘Het is aan ons om zijn werk af te maken. Jij moet vaders plaats als Hand innemen. Dat zie je nu toch zeker wel in. Tommen heeft je nodig…’

Hij zette zich tegen haar af en hief zijn arm op om haar zijn stomp in het gezicht te duwen. ‘Een Hand zonder hand? Een misselijke grap, zuster. Vraag mij niet om te heersen.’

Haar oom hoorde de afwijzing. Qyborn ook, evenals de Ketelzwarts, die worstelden om hun bundel door de as te schuiven. Zelfs de wachters hoorden het, Puckens, Peek Paardenbeen en Kortoor. Tegen de avond praat het hele kasteel erover. Cersei voelde het bloed naar haar wangen stijgen. ‘Heersen? Ik heb niets over heersen gezegd. Ik zal heersen totdat mijn zoon mondig is.’

‘Ik weet niet met wie ik meer te doen heb; zei haar broer. ‘Tommen of de Zeven Koninkrijken.’

Ze gaf hem een klap. Jaimes arm kwam omhoog om de klap af te weren, snel als een kat… maar deze kat had het stompje van een verminkte, in plaats van een rechterhand. Haar vingers lieten rode afdrukken op zijn wang achter.

Het geluid bracht hun oom op de been. ‘Jullie vader ligt hier dood. Wees zo fatsoenlijk om buiten verder te gaan met ruziemaken.’

Jaime boog verontschuldigend zijn hoofd. ‘Vergeef ons, oom. Mijn zuster is ziek van verdriet. Ze verliest de wellevendheid uit het oog.’

Daar had ze hem het liefst nog eens om geslagen. Ik moet gek geweest zijn om te denken dat hij Hand kon worden. Ze zou het ambt nog eerder afschaffen. Wanneer had enige Hand haar ooit anders dan verdriet bezorgd? Jon Arryn had Robert Baratheon bij haar in bed gestopt, en vóór zijn dood was hij ook al begonnen haar en Jaime op het spoor te komen. Eddard Stark was verder gegaan op het punt waar Arryn was opgehouden; zijn inmenging had haar gedwongen om zich eerder van Robert te ontdoen dan haar lief was, voordat ze met zijn verderfelijke broers kon afrekenen. Tyrion had Myrcella aan de Dorners verkocht, een van haar zoons in gijzeling genomen en de andere vermoord. En toen heer Tywin naar Koningslanding was teruggekeerd…

De volgende Hand zou zijn plaats kennen, beloofde ze zichzelf. Dat zou ser Kevan moeten worden. Haar oom was onvermoeibaar, verstandig, en hij gehoorzaamde zonder mankeren. Op hem kon ze bouwen, zoals haar vader had gedaan. De hand gaat niet in discussie met het hoofd. Zij had een rijk te regeren, maar ze zou nieuwe mannen nodig hebben om haar daarbij te helpen. Pycelle was een beverige strooplikker, Jaime had met zijn zwaardhand tevens zijn moed verloren en Hamer Tyrel en zijn maatjes Roodweijn en Rowin waren niet te vertrouwen. Hoe wist ze dat zij hier niet medeplichtig aan waren geweest? Heer Tyrel moest hebben geweten dat hij nooit over de Zeven Koninkrijken zou heersen zolang Tywin Lannister leefde.

Bij hem zal ik op eieren moeten lopen. De stad zat vol met zijn mannen, hij had zelfs een van zijn zoons in de Koningsgarde weten binnen te smokkelen en hij was van plan zijn dochter Tommens bed in te smokkelen. Ze was nog steeds razend als ze eraan dacht dat vader ermee had ingestemd Tommen met Marjolij Tyrel te verloven. Die meid is twee keer zo oud als hij en tweevoudig weduwe. Hamer Tyrel beweerde dat zijn dochter nog maagd was, maar Cersei had zo haar twijfels. Joffry was vermoord voordat hij met het meisje naar bed kon, maar ze was daarvoor met Renling getrouwd… Een man geeft dan misschien de voorkeur aan de smaak van hippocras, maar als je hem een kroes bier voorzet, slaat hij die maar al te graag achterover. Ze zou heer Varys moeten opdragen om zoveel mogelijk te weten te komen.

Dat zette haar abrupt aan het denken. Ze was Varys helemaal vergeten. Hij zou hier moeten zijn. Hij is er altijd. Zodra er in de Rode Burcht iets van belang gebeurde, kwam de eunuch altijd ogenschijnlijk vanuit het niets opduiken. Jaime is hier, en oom Kevan, en Pycelle is gekomen en gegaan, maar Varys niet. Een kille vinger beroerde haar ruggengraat. Hij is hier bij betrokken. Hij moet gevreesd hebben dat vader op zijn hoofd uit was, dus heeft hij als eerste toegeslagen. Heer Tywin had de zelfgenoegzame meester der fluisteraars nooit een warm hart toegedragen. En als iemand de geheimen van de Rode Burcht kende, dan was het ongetwijfeld de meester der fluisteraars. Hij moet gemene zaak met heer Stannis hebben gemaakt. Uiteindelijk dienden ze samen in Roberts Raad…

Cersei beende naar de deur van de slaapkamer, naar ser Meryn Trant. ‘Trant, breng me heer Varys. Desnoods piepend en spartelend, maar ongedeerd.’

‘Zoals uwe genade beveelt.’

Maar het ene lid van de Koningsgarde was nog niet vertrokken of het volgende keerde terug. Ser Boros Both was rood aangelopen en hijgde van zijn haastige ren naar boven. ‘Weg,’ hijgde hij toen hij de koningin zag. Hij zonk op één knie. ‘De Kobold… zijn cel staat open, uwe genade… nergens een spoor van hem te bekennen…’

Die droom was waar. ‘Ik had orders gegeven,’ zei ze. ‘Hij moest dag en nacht bewaakt worden…’

Boths borst zwoegde. ‘Een van de cipiers ontbreekt ook. Rugen heet hij. Twee anderen hebben we slapend aangetroffen.’

Ze had de grootste moeite om het niet uit te schreeuwen. ‘Ik hoop dat u ze niet hebt gewekt, ser Boros. Laat ze maar slapen.’

‘Slapen?’ Hij keek op, zwaar van kaak en in de war gebracht. ‘Jawel, uwe genade. Hoe lang moet…’

‘Voorgoed. Zorg dat ze voorgoed blijven slapen, ser. Ik duld niet dat bewakers op hun post in slaap vallen.’ Hij zit tussen de muren. Hij heeft vader gedood, net zoals hij moeder heeft gedood, zoals hij Jof heeft gedood. De dwerg had het ook op haar voorzien, net als de oude vrouw haar had verzekerd in het schemerdonker van die tent. Ik heb haar in haar gezicht uitgelachen, maar ze bezat krachten. Ik heb mijn toekomst gezien in een bloeddruppel. Mijn doem. Haar benen waren helemaal slap geworden. Ser Boros probeerde haar bij de arm te nemen, maar de koningin deinsde achteruit voor zijn aanraking. Hoe wist ze dat hij niet een van Tyrions handlangers was? ‘Ga bij me vandaan,’ zei ze. ‘Bij me vandaan!’ Ze wankelde naar een zitkist.

‘Uwe genade?’ zei Both. ‘Zal ik een beker water voor u halen?’

Ik heb bloed nodig, geen water. Tyrions bloed, het bloed van de valonqar. De toortsen draaiden om haar heen. Cersei sloot haar ogen en zag hoe de dwerg naar haar grijnsde. Nee, dacht ze, nee, ik was bijna van je af. Maar zijn vingers hadden zich om haar hals gesloten en ze voelde hoe ze begonnen te knijpen.

Briënne

‘Ik ben op zoek naar een jonge maagd van dertien,’ zei ze tegen de grijsharige huisvrouw bij de dorpsput. Een hooggeboren jonkvrouwe, heel mooi, met blauwe ogen en koperkleurig haar. Ze reisde misschien met een gezette ridder van veertig jaar, of misschien met een zot. Heb je haar gezien?’

‘Niet voor zover ik mij herinner, ser,’ zei de huisvrouw terwijl ze met haar knokkels tegen haar voorhoofd tikte. ‘Maar ik zal mijn ogen zeker openhouden, jawel.’

De smid had haar ook niet gezien, noch de septon in de dorpssept, de varkenshoeder bij zijn varkens, het meisje dat uien rooide in haar tuin, noch een van de andere eenvoudige lieden die de Maagd van Tarth tussen de lemen hutten van Rooswijck aantrof. Toch hield ze vol. Dit is de kortste weg naar Schemerdel, hield Briënne zichzelf voor. Als Sansa hierlangs is gekomen, moet iemand haar hebben gezien.

Bij de slotpoort stelde ze haar vraag aan twee speerdragers wier insigne drie rode ruiten op hermelijn vertoonden, het wapen van het huis Rooswijck. ‘Als ze in deze tijd onderweg is, zal ze niet lang maagd blijven,’ zei de oudere man. De jongere wilde weten of het meisje dat koperkleurige haar ook tussen haar benen had.

Hier zal ik geen hulp vinden. Toen Briënne weer opsteeg, ving ze aan het andere eind van het dorp een glimp op van een schriele jongen boven op een bont paard. Daar heb ik nog niet mee gepraat, dacht ze, maar voordat ze naar hem toe kon gaan verdween hij achter de sept. Ze nam niet de moeite hem achterna te gaan. Hoogstwaarschijnlijk wist hij niet meer dan de anderen. Rooswijck was nauwelijks meer dan een verbreding van de weg; Sansa zou geen reden hebben gehad om er te blijven hangen. Briënne keerde terug naar de weg en begaf zich in noordoostelijke richting, tussen appelbongerds en gerstakkers door. Weldra had ze het dorp en het kasteel geheel achter zich gelaten. In Schemerdel, daar zou ze haar prooi vinden, hield ze zichzelf voor. Als ze hier al langs is gekomen.

‘Ik zal het meisje vinden en haar beschermen,’ had Briënne ser Jaime in Koningslanding beloofd. ‘Omwille van haar edele moeder. En omwille van u.’ Nobele woorden, maar makkelijk gezegd. Doen was moeilijker. Ze was te lang in de stad gebleven en had daar te weinig ontdekt. Ik had eerder op weg moeten gaan… maar waarheen? Sansa Stark was verdwenen in de nacht dat koning Joffry was gestorven, en als iemand haar sindsdien had gezien of er enig idee van had waar ze naar toe zou kunnen zijn, dan zeiden ze dat niet. Althans niet tegen mij.

Briënne geloofde dat het meisje de stad had verlaten. Als ze nog in Koningslanding was, zouden de goudmantels haar wel opgespoord hebben. Ze moest elders heen zijn gegaan… maar elders is heel groot. Als ik een pas ontbloeide maagd was, alleen en bang, in wanhopig gevaar, wat zou ik dan doen? had ze zich afgevraagd. Waar zou ik naar toe gaan? Voor haar was het antwoord gemakkelijk. Zij zou teruggaan naar Tarth, naar haar vader. Maar Sansa’s vader was voor haar ogen onthoofd. Haar moeder was ook dood, vermoord in de Tweeling, en Winterfel, het grote bolwerk van de Starks, was geplunderd en afgebrand, de bewoners over de kling gejaagd. Ze heeft geen thuis om naar toe te vluchten, geen vader, geen moeder, geen broers. Ze zou zich in het volgende dorp kunnen bevinden, of op een schip naar Asshai; het een leek even waarschijnlijk als het ander.

Zelfs al had Sansa Stark naar huis gewild, hoe moest ze daar komen? De koningsweg was niet veilig; dat wist zelfs een kind. De ijzergeborenen hielden de Motte van Cailin pal voor de Nek bezet en in de Tweeling zaten de Freys, die Sansa’s broer en moeder hadden vermoord. Het meisje zou de zee over kunnen steken als ze geld had, maar de haven van Koningslanding was nog verwoest en de rivier was een wirwar van kapotte steigers en verbrande en gezonken galeien. Briënne had navraag gedaan langs de kades, maar niemand herinnerde zich dat er een schip was uitgevaren in de nacht van koning Joffry’s dood. Een paar koopvaarders lagen in de baai voor anker en laadden hun handelswaar per roeiboot uit, vertelde een man haar, maar het merendeel voer langs de kust omhoog naar Schemerdel, waar het in de haven drukker dan ooit was.

Briënnes merrie was een mooi dier en hield er flink de pas in. Er waren meer reizigers dan ze gedacht zou hebben. Bedelbroeders sjokten voort met hun nappen aan riempjes om hun nek. Een jonge septon galoppeer de langs op een hakkenei die niet voor die van een heer onderdeed, en later ontmoette ze een groepje zwijgende zusters die het hoofd schudden toen Briënne hun haar vragen stelde. Een stoet ossenkarren hobbelde zuidwaarts met graan en zakken wol, en nog later passeerde ze een zwijnenhoeder die varkens voortdreef en een oude vrouw in een draagkoets met paarden, met een escorte van bereden bewakers. Ze had ook naar de weg geïnformeerd die voor haar lag. ‘Tussen hier en Schemerdel is ’t veilig zat,’ had iemand tegen haar gezegd, ‘maar voorbij Schemerdel heb je vogelvrijen en desperado’s in de bossen.’

Slechts de krijgsdennen en wachtbomen vertoonden nog groen; de loofbomen hadden zich in rossige en gouden mantels gehuld of zich van hun mantels ontdaan om met bruine, kale takken door de lucht te krabben. Ieder zuchtje wind blies rondwervelende wolken dode bladeren over de diepe voren in de weg. Die scheerden met een ritselend geluid langs de hoeven van de forse vosmerrie die Jaime Lannister haar had geschonken. Je vindt net zo makkelijk één blad in de wind als één meisje dat in Westeros is zoek geraakt. Ze merkte dat ze zich afvroeg of Jaime haar deze taak had gegeven bij wijze van gemene grap. Wie weet was Sansa Stark wel dood, onthoofd vanwege haar medeplichtigheid aan de dood van koning Joffry, begraven in een ongemarkeerd graf. Hoe kon de moord op haar beter verborgen gehouden worden dan door een of andere grote, stomme deern uit Tarth naar haar op zoek te sturen?

Zoiets zou Jaime nooit doen. Hij was oprecht. Hij heeft me dat zwaard gegeven en het Eedhouder genoemd. Het deed er trouwens niet toe. Ze had vrouwe Catelyn beloofd dat ze haar dochters terug zou brengen, en geen enkele belofte was zo plechtig als een die aan de doden werd afgelegd. Het jongere meisje was allang dood, beweerde Jaime; de Arya die de Lannisters naar het noorden hadden gezonden om met Rous Boltens bastaard te trouwen was een bedriegster. Dus bleef alleen Sansa over. Briënne moest haar vinden.

Tegen de schemering zag ze bij een beek een kampvuur branden. Twee mannen zaten ernaast, bezig forel te roosteren, hun wapens en harnas opgestapeld onder een boom. De een was oud, de ander wat jonger, zij het verre van jong. De jongere stond op om haar te begroeten. Hij had een omvangrijke buik waar de rijgkoorden van zijn gevlekte wambuis van hertenvel strak overheen spanden. Een ruige, ongetrimde baard in de kleur van oud goud bedekte zijn wangen en kin. ‘Wij hebben genoeg forel voor drie, ser,’ riep hij uit.

Het was de eerste keer niet dat Briënne voor een man werd aangezien. Ze deed haar grote helm af en liet haar haar omlaag vallen. Het was geel, de kleur van vuil stro, en bijna even bros. Lang en dun wapperde het om haar schouders. ‘Dank u, ser.’

De hagenridder keek haar met toegeknepen ogen zo ernstig aan dat ze besefte dat hij bijziend moest zijn. ‘Een dame, is het niet? Gewapend en geharnast? Illy, goeie goden, kijk eens naar haar omvang.’

‘Ik zag haar ook voor een ridder aan,’ zei de oudere ridder terwijl hij de forel omdraaide.

Als Briënne een man was geweest, zou ze fors genoemd zijn; voor een vrouw was ze reusachtig. Een ‘afwijking’, dat woord hoorde ze al haar hele leven. Ze was breedgeschouderd en nog breder op de heupen. Haar benen waren lang, haar armen gespierd. Haar handen waren groot, haar voeten enorm. En ze was nog lelijk ook, met een sproetig paardengezicht en tanden die bijna te groot leken voor haar mond. Aan al die dingen hoefde ze niet herinnerd te worden. ‘Sers,’ zei ze, ‘hebt u op de weg ook een maagd van dertien gezien? Ze heeft blauwe ogen en koperkleurig haar en bevond zich wellicht in het gezelschap van een gezette man van veertig jaar met een rood gezicht.’

De bijziende ridder krabde zijn hoofd. ‘Ik herinner mij zo’n jong meisje niet. Wat voor soort haar is koperkleurig?’

‘Bruinachtig rood,’ zei de oudere man. ‘Nee, wij hebben haar niet gezien.’

‘Wij hebben haar niet gezien, vrouwe,’ deelde de jongere haar mee. ‘Kom, stijgt u af, de vis is bijna gaar. Hebt u honger?’

Dat had ze inderdaad, maar ze was ook op haar hoede. Hagenridders hadden geen beste reputatie. ‘Een hagenridder en een roofridder zijn twee kanten van hetzelfde zwaard,’ zo heette het. Deze twee zien er niet al te gevaarlijk uit. ‘Mag ik uw naam weten, sers?’

‘Ik heb de eer ser Crayert Langtwijg te zijn, die de zangers bezingen,’ zei die met de dikke buik. ‘U hebt misschien wel van mijn daden op het Zwartewater gehoord. Mijn metgezel is ser Illifer Zondergeld.’

Als er een lied over Crayert Langtwijg bestond, dan niet een dat Briënne kende. Hun namen zeiden haar even weinig als hun wapentekens. Ser Crayerts groene schild vertoonde slechts een bruine band langs de bovenrand en een diepe kerf, gemaakt door een strijdbijl. Ser Illifer had een gegeerd schild, goud-met-hermelijn, al liet alles aan hem doorschemeren dat het enige goud en hermelijn dat hij ooit had gekend van verf was. Hij kon geen dag jonger dan zestig zijn en het gezicht onder de kap van zijn gelapte baaien mantel was geknepen en smal. Hij droeg een maliënkolder, maar het ijzer was met roestplekjes bezaaid, als evenzovele sproeten. Briënne was een kop groter dan allebei en had bovendien een betere wapenrusting en een beter paard. Als ik al bang ben voor dergelijke lieden, kan ik beter mijn langzwaard voor een paar breinaalden inruilen.

‘Dank u, goede sers,’ zei ze. ‘Ik zal graag uw forellen delen.’ Met een zwaai steeg Briënne af. Ze zadelde haar merrie af en drenkte haar, waarna ze haar kluisterde om te grazen. Ze stapelde haar wapens, schild en zadeltassen op onder een olm. Tegen die tijd waren de forellen knapperig en gaar. Ser Crayert bracht haar een vis en ze ging met gekruiste benen op de grond zitten om hem op te eten.

‘Wij zijn op weg naar Schemerdel, vrouwe,’ zei Langtwijg tegen haar terwijl hij met zijn vingers zijn eigen forel uit elkaar trok. ‘U zou er goed aan doen met ons mee te rijden. De wegen zijn vol gevaren.’

Briënne had hem meer kunnen vertellen over de gevaren op de wegen dan hem misschien lief was geweest. ‘Dank u ser, maar ik heb uw bescherming niet nodig.’

‘Ik sta erop. Een waarachtig ridder dient het zwakkere geslacht te verdedigen.’

Ze raakte het gevest van haar zwaard aan. ‘Dit is mijn verdediger, ser.’

‘Een zwaard is slechts zo goed als de man die het hanteert.’

‘Ik kan het goed genoeg hanteren.’

‘Zoals u wilt. Ruzie maken met een dame zou onhoffelijk zijn. We zullen u veilig naar Schemerdel brengen. Drie reizen samen allicht veiliger dan een.’

We waren met zijn drieën toen we uit Stroomvliet vertrokken, maar toch verloor Jaime zijn hand en Cleos Frey zijn leven. ‘Uw rijdieren kunnen het mijne niet bijhouden.’ De bruine ruin van ser Crayert was een beest met een holle rug en waterige ogen en ser Illifers paard zag er zwak en halfverhongerd uit.

‘Mijn ros heeft mij anders prima gediend op het Zwartewater,’ hield ser Crayert vol. ‘Sterker nog, ik heb daar een grote slachting aangericht en wel twaalf losprijzen verworven. Kende u ser Herbert Bolling, vrouwe? U zult hem nu nooit meer ontmoeten. Ik heb hem gedood waar hij stond. Waar klingen elkaar kruisen, zult u ser Crayert Langtwijg nimmer in de achterhoede aantreffen.’

Zijn metgezel grinnikte droogjes. ‘Craay, laat nou maar. Lui als zij kunnen lui als ons niet gebruiken.’

‘Lui als ik?’ Briënne begreep niet precies wat hij bedoelde.

Ser Illifer wees met een knokig, krom vingertje naar haar schild. Hoewel de verf gebarsten was en afbladderde, was het devies erop duidelijk te zien: een zwarte vleermuis op een geschuind veld van zilver-met-goud. ‘U draagt het schild van een leugenaar, waarop u geen recht hebt. Mijn grootvaders grootvader heeft geholpen de laatste Walchsteens te doden. Niemand heeft het sindsdien gewaagd die vleermuis te voeren, even zwart als de daden van hen wier devies het was.’

Het was het schild dat Jaime uit de wapenzaal van Harrenhal had meegenomen. Briënne had het samen met haar merrie in de stallen aangetroffen, met daarnaast nog een heleboel andere dingen: zadel en toom, maliënkolder, een groothelm met vizier, beurzen met goud en zilver en een perkament waarvan de waarde nog groter was. ‘Ik ben mijn eigen schild kwijtgeraakt,’ legde ze uit.

‘Een waarachtig ridder is het enige schild dat een maagd nodig heeft,’ verklaarde ser Crayert gedecideerd.

Ser Illifer sloeg geen acht op hem. ‘Een man die barrevoets gaat, zoekt een laars, een man die het koud heeft een mantel. Maar wie zou zich in schande hullen? Heer Lucas de Koppelaar heeft die vleermuis als devies gehad, en Manfryd Zwartkap, zijn zoon. Waarom zo’n wapen voeren, vraag ik mij af, tenzij uw eigen zonde nog zwarter is… en recenter.’ Hij trok zijn dolk uit de schede. ‘Een vrouw, abnormaal fors en abnormaal sterk, die weigert kleur te bekennen. Craay, ziedaar de Maagd van Tarth, die Renling de koninklijke keel heeft doorgesneden.’

‘Dat is een leugen.’ Renling Baratheon was meer dan alleen haar koning geweest. Ze had hem liefgehad sinds die eerste keer dat hij Tarth had aangedaan toen hij de ontspannen rondtocht maakte die meerderjarigheid en zijn verheffmg tot heer markeerde. Haar vader had hem welkom geheten met een feestmaal en haar gelast dat bij te wonen; anders zou ze zich als een gewond dier in haar kamer hebben verscholen. Ze was niet ouder dan Sansa geweest, en banger voor gegniffel dan voor zwaarden. Ze weten het vast van die roos, had ze tegen heer Selwyn gezegd, ze zullen me uitlachen. Maar de Evenster had niet toegegeven.

En Renling Baratheon had haar met alle hoofsheid bejegend, alsof ze een normaal jong meisje was en knap om te zien. Hij had zelfs met haar gedanst, en in zijn armen had ze zich gracieus gevoeld; haar voeten hadden over de vloer gezweefd. Later hadden anderen haar ten dans gevraagd omdat hij het voorbeeld had gegeven. Vanaf die dag had ze niets anders gewild dan dicht bij heer Renling te zijn, hem te dienen en te beschermen. Maar uiteindelijk had ze gefaald. Renling is in mijn armen gestorven, maar ik heb hem niet gedood, dacht ze. Alleen zouden deze hagenridders dat nooit begrijpen. ‘Ik zou mijn leven voor koning Renling hebben gegeven en blijmoedig gestorven zijn,’ zei ze. ‘Ik heb hem geen kwaad gedaan. Ik zweer het bij mijn zwaard.’

‘Een ridder zweert bij zijn zwaard,’ zei ser Crayert.

‘Zweer het bij de Zeven,’ drong ser Illifer Zondergeld aan.

‘Bij de Zeven dan. Ik heb koning Renling geen kwaad gedaan. Ik zweer het bij de Moeder. Moge ik nimmer haar genade ervaren als ik lieg. Ik zweer het bij de Vader, en vraag hem om rechtvaardig over mij te oordelen. Ik zweer het bij de Maagd en de Oude Vrouw; bij de Smid en de Krijgsman. En ik zweer het bij de Vreemdeling, moge hij mij nu halen als ik niet oprecht ben.’

‘Ze zweert goed, voor een maagd,’ gaf ser Crayert toe.

‘Jazeker.’ Ser Illifer Zondergeld haalde zijn schouders op. ‘Nu ja, als ze heeft gelogen, zullen de goden het haar wel betaald zetten.’ Hij deed zijn dolk weer weg. ‘U hebt de eerste wacht.’

Terwijl de hagenridders sliepen, beende Briënne rusteloos het kleine kampement rond, luisterend naar het knetteren van het vuur. Ik kan beter verder rijden nu ik de gelegenheid heb. Ze kende deze mannen niet, maar toch kon ze zichzelf er niet toe brengen hen onbeschermd achter te laten. Zelfs in het holst van de nacht waren er ruiters op de weg, en geluiden in de bossen die wel of niet van uilen en rondsluipende vossen afkomstig konden zijn. Dus bleef Briënne rondlopen, en ze hield haar zwaard los in de schede.

Al met al had ze een gemakkelijke wacht. Daarna werd het pas moeilijk, toen ser Illifer wakker werd en zei dat hij haar wel zou aflossen. Briënne spreidde een deken op de grond uit en rolde zich op om haar ogen dicht te doen. Ik ga niet slapen, zei ze bij zichzelf, al was ze zo moe als een hond. Ze had nooit rustig geslapen in het bijzijn van mannen. Zelfs in de legerkampen van heer Renling was het gevaar van verkrachting altijd aanwezig. Het was een les die ze onder aan de muren van Hooggaarde had geleerd, en nogmaals toen zij en Jaime in handen van de Dappere Gezellen waren gevallen.

De kou van de grond trok door Briënnes dekens op en drong in haar botten door. Het duurde niet lang of al haar spieren voelden gespannen en verkrampt aan, van haar kaken tot aan haar tenen. Ze vroeg zich af of Sansa Stark het ook koud had, waar ze ook mocht zijn. Volgens vrouwe Catelyn was Sansa een zachtmoedige ziel die van citroenkoeken, zijden japonnen en ridderlijke liederen hield, maar niettemin had het meisje haar vaders hoofd zien afhakken en was ze gedwongen om naderhand met een van zijn moordenaars te trouwen. Als maar de helft van de verhalen waar was, dan was de dwerg de wreedste van alle Lannisters. Als ze koning Joffry heeft vergiftigd, dan is ze daar vast door de Kobold toe gedwongen. Ze was aan dat hof alleen en zonder vrienden. In Koningslanding had Briënne een zekere Brella te pakken gekregen, een van Sansa’s vroegere meiden. De vrouw had haar verteld dat er tussen Sansa en de dwerg geen warme verstandhouding had bestaan. Misschien was ze ook voor hem gevlucht, en niet alleen omdat ze Joffry had vermoord.

Wat Briënne ook voor dromen gehad mocht hebben, toen de dageraad haar wekte, waren ze vervlogen. Haar benen waren zo stijf als een plank van de koude grond, maar niemand had haar gemolesteerd en haar eigendommen waren onaangeroerd. De hagenridders waren al op en druk bezig. Ser Illifer was een eekhoorn aan het ontweiden voor het ontbijt, terwijl ser Crayert met het gezicht naar een boom stond om eens lekker lang te pissen. Hagenridders, dacht ze, oud, ijde4 dik en bijziend, maar desondanks fatsoenlijke mannen. Het beurde haar op om te weten dat er nog fatsoenlijke lieden in de wereld waren.

Ze ontbeten met geroosterde eekhoorn, eikeltjespastei en ingelegde auhrurken, terwijl ser Crayert haar onthaalde op zijn verrichtingen op het Zwartewater, waar hij twaalf geduchte ridders van wie lij nooit had gehoord, had doen sneven. ‘O, het was een zeldzaam gevecht, vrouwe,’ zei hij, ‘een zeldzaam, bloedig strijdgewoel.’ Hij wilde wel toegeven dat ser Illifer in die slag ook nobel had gestreden. Zelf zei Illifer niet veel.

Toen het tijd werd om hun reis te hervatten, gingen de ridders aan weerszijden van haar rijden, als bewakers die een belangrijke edelvrouwe beschermden… al torende deze edelvrouwe boven allebei haar beschermers uit en was ze bovendien beter bewapend en geharnast.

‘Is er tijdens uw wachtbeurten nog iemand voorbijgekomen?’ vroeg Briënne hun.

‘Bijvoorbeeld een maagd van dertien met koperkleurig haar?’ zei ser Illifer Zondergeld. ‘Nee, vrouwe. Niemand.’

‘Ik heb er een paar gehad,’ meldde ser Crayert. ‘Er kwam een boerenknaap op een bont paard langs, en een half uur later een stuk of zes mannen te voet met stokken en zeisen. Ze kregen ons vuur in het oog en bleven staan om onze paarden eens uitvoerig te bekijken, maar ik heb ze een glimp van mijn staal getoond en gezegd dat ze moesten doorlopen. Ruwe kwanten, naar hun uiterlijk te oordelen, en desperaat ook, maar niet zo desperaat om met ser Crayert Langtwijg te spotten.’

Nee, dacht Briënne, zo desperaat waren ze nog net niet. Ze keek de andere kant op om haar glimlach te verhullen. Gelukkig ging ser Crayert zozeer op in het verhaal van zijn heroïsche strijd met de Ridder van de Rode Hen dat hij de vrolijkheid van de jongedame niet opmerkte. Het was goed om reisgenoten te hebben, zelfs zulke reisgenoten als deze.

Het was midden op de dag toen Briënne het gezang hoorde dat tussen de kale, bruine bomen door kwam aanzweven. ‘Wat is dat voor geluid?’ vroeg ser Crayert.

‘Stemmen, in gebed verheven.’ Briënne kende het gezang. Ze smeken de bescherming van de Krijgsman af en vragen de Oude vrouw om hun pad te verlichten.

Ser Illifer Zondergeld ontblootte zijn gehavende kling en beteugelde zijn paard om hun komst af te wachten. ‘Ze zijn nu dichtbij.’

Het gezang vervulde de bossen als vroom onweersgerommel. En plotseling verscheen op de weg voor hen de bron van het geluid. Een groep bedelbroeders ging voorop, ruige mannen met baarden in baaien gewaden, sommigen barrevoets, sommigen met sandalen aan. Achter hen marcheerden een zestigtal haveloze mannen, vrouwen en kinderen, een gevlekte zeug en ettelijke schapen. Verscheidene van de mannen hadden bijlen, en nog meer hadden er primitieve houten knotsen en knuppels. In hun midden rolde een tweewielige wagen van grauw; splinterend hout, volgestapeld met schedels en stukken gebroken bot. Toen ze de hagenridders zagen, bleven de bedelbroeders staan, en het gezang stierf weg. ‘Goede ridders,’ zei er een, ‘de Moeder heeft u lief.’

‘En u ook, broeder,’ zei ser Illifer. ‘Wie zijn jullie?’

‘Arme sloebers,’ zei een grote kerel met een bijl. Ondanks de kou in het herfstige bos droeg hij geen hemd, en op zijn borst was een zevenpuntige ster gekerfd. Andaalse krijgslieden hadden dergelijke sterren in hun huid gekerfd nadat ze de zee-engte waren overgestoken om de koninkrijken van de Eerste Mensen te veroveren.

‘Wij trekken op naar de stad,’ zei een lange vrouw in de wielsporen van de wagen, ‘om deze heilige beenderen naar Baelor de Gezegende te brengen en bij de koning verlichting en bescherming te zoeken.’

‘Sluit u bij ons aan, vrienden,’ zei een mager mannetje in een tot op de draad versleten septonsgewaad. Hij droeg een kristal aan een riem om zijn nek. ‘Westeros kan alle zwaarden goed gebruiken.’

‘Wij moeten naar Schemerdel,’ verklaarde ser Crayert, ‘maar mogelijk kunnen wij u veilig naar Koningslanding begeleiden.’

‘Als jullie genoeg geld hebben om ons voor dat escorte te betalen,’ voegde ser Illifer eraan toe; hij was niet alleen zonder geld maar blijkbaar ook niet zonder praktisch inzicht.

‘Mussen hebben geen goud nodig,’ zei de septon.

Ser Crayert kon het niet volgen. ‘Mussen?’

‘De mus is de nederigste en gewoonste aller vogels, zoals wij de nederigste en gewoonste aller mensen zijn.’ De septon had een smal, scherp gezicht en een korte bruine baard met veel grijs erin. Zijn dunne haar was achter op zijn hoofd in een knot bijeengebonden en zijn voeten waren bloot en zwart, knoestig en hard als boomwortels. ‘Dit zijn de beenderen van heilige mannen, vermoord om hun geloof. Zij hebben de Zeven tot in de dood gediend. Sommigen zijn van de honger omgekomen, anderen zijn gemarteld. Septs zijn ontwijd, maagden en moeders verkracht door goddeloze mannen en aanbidders van demonen. Zelfs zwijgende zusters zijn aangerand. Onze Moeder in den Hoge schreeuwt het uit van bange vrees. Het is tijd dat alle gezalfde ridders hun wereldlijke meesters verzaken om ons Heilige Geloof te verdedigen. Kom met ons mee naar de stad, als u de Zeven liefhebt.’

‘Ik heb ze heus wel lief,’ zei ser Illifer, ‘maar ik zal toch moeten eten.’

‘Dat moeten alle kinderen van de Moeder.’

‘Wij moeten naar Schemerdel,’ zei ser Illifer onomwonden.

Een van de bedelbroeders spuwde, en een vrouw kreunde. ‘Jullie zijn valse ridders,’ zei de grote man met de ster op zijn borst. Verscheidene anderen hieven hun knuppels.

De barrevoets-septon bracht hen met een woord tot bedaren. ‘Oordeelt niet, want het oordeel is aan de Vader. Laat hen in vrede voorbij. Ook zij zijn arme lieden, verdoold op deze aarde.’

Briënne dreef haar merrie naar voren. ‘Ook mijn zuster is verdoold. Een meisje van dertien met koperkleurig haar, mooi van uiterlijk.’

‘Alle kinderen van de Moeder zijn mooi van uiterlijk. Moge de Maagd over dat arme meisje waken… en over u eveneens, denk ik.’ De septon tilde een van de disselbomen van de wagen op zijn schouder en begon te trekken. De bedelbroeders hervatten hun gezang. Briënne en de hagenridders bleven op hun paarden zitten terwijl de processie langzaam voorbij trok over de omgewoelde weg naar Rooswijck. Het geluid van hun gezang werd langzaam zachter en stierf weg.

Ser Crayert lichtte een bil uit zijn zadel om aan zijn achterste te krabben. ‘Wat voor man doodt er nu een heilige septon?’

Dat wist Briënne wel. Bij Maagdenpoel, herinnerde ze zich, hadden de Dappere Gezellen een septon bij zijn hielen aan een boomtak gehangen en zijn lijk voor schietoefeningen gebruikt. Ze vroeg zich af of zijn beenderen met alle andere in die wagen opgestapeld lagen.

‘Een man moet wel een dwaas zijn, wil hij een zwijgende zuster verkrachten,’ hoorde ze ser Crayert zeggen. ‘Zelfs er een aanraken… men zegt dat ze de echtgenotes van de Vreemdeling zijn, en dat hun vrouwelijke delen koud en nat als ijs zijn.’ Hij wierp een blik op Briënne. ‘Eh… neemt u mij niet kwalijk.’

Briënne spoorde haar merrie aan richting Schemerdel. Na een ogenblik kwam ser Illifer achter haar aan, en ser Crayert vormde de achterhoede.

Drie uur later stuitten ze op een ander gezelschap dat moeizaam richting Schemerdel trok: een koopman en zijn bedienden, vergezeld door nog een hagenridder. De koopman bereed een appelschimmel, een merrie, terwijl zijn bedienden om beurten zijn kar trokken. Vier zwoegden er in de karrensporen, terwijl de overige twee naast de wielen liepen, maar toen ze de paarden hoorden naderen stelden ze zich met essenhouten vechtstokken in de aanslag rondom de kar op. De koopman haalde een kruisboog te voorschijn, de ridder een zwaard. ‘Neem me niet kwalijk dat ik achterdochtig ben,’ riep de koopman, ‘maar dit zijn troebele tijden, en ik heb alleen de goede ser Schadrik om mij te beschermen. Wie zijn jullie?’

‘Zeg!’ zei ser Crayert beledigd. ‘Ik ben de befaamde ser Crayert Langtwijg, rechtstreeks afkomstig van de slag op het Zwartewater, en dit is mijn reisgezel, ser Illifer Zondergeld.’

‘Wij hebben geen kwaad in de zin,’ zei Briënne.

De koopman bezag haar sceptisch. ‘U hoort veilig thuis te zitten, vrouwe. Waarom draagt u zo’n onnatuurlijke uitrusting?’

‘Ik ben op zoek naar mijn lieve zusje.’ Ze durfde Sansa’s naam niet te noemen, nu die van koningsmoord werd beschuldigd. ‘Het is een hooggeboren maagd, en mooi, met blauwe ogen en koperkleurig jaar. Misschien hebt u haar gezien in gezelschap van een gezette ridder van veertig jaar, of een dronken zot.’

‘De wegen zijn vol dronken zotten en ontmaagde meisjes. Wat gezette ridders betreft, een eerlijk man heeft er een harde dobber aan om zijn buik rond te houden als zoveel mensen voedsel te kort komen… hoewel uw ser Crayert kennelijk geen honger heeft geleden.’

‘Ik heb grove botten,’ beweerde ser Crayert. ‘Zullen we een poosje samen oprijden? Ik twijfel niet aan ser Schadriks moed, maar hij lijkt mij klein, en drie zwaarden zijn beter dan een.’

Vier zwaarden, dacht Briënne, maar ze hield haar mond.

De koopman keek naar zijn begeleider. ‘Wat vindt u, ser?’

‘O, van deze drie valt niets te vrezen.’ Ser Schadrik was een pezig mannetje met een vossensnuit, een puntneus en een oranje haardos, gezeten op een mager kastanjebruin paard. Al kon hij niet langer zijn dan vijf voet en twee duim, zijn optreden was hoogst eigenwijs. ‘De een is oud, de tweede dik en die grote is een vrouw, laat ze maar meekomen.’

‘Zoals u zegt.’ De koopman liet zijn kruisboog zakken.

Toen ze hun reis hervatten, liet de gehuurde ridder zich terugzakken en bekeek haar van top tot teen alsof ze een zij lekker zout spek was. ‘Jij bent een stoere, kerngezonde deern, dunkt me.’

Ser Jaimes spot had haar diep gekwetst; de woorden van dit kleine mannetje echter raakten haar nauwelijks. ‘Een reus, vergeleken met sommige anderen.’

Hij lachte. ‘Daar waar het telt ben ik groot genoeg, deern.’

‘De koopman noemde je Schadrik.’

‘Ser Schadrik van de Schaduwvallei. Sommigen noemen me de Maffe Muis.’ Hij draaide zijn schild opzij om haar zijn wapenteken te tonen, een grote witte muis met felrode ogen op een bruin-met-blauw geschuind veld. ‘Het bruin is voor de gebieden die ik heb doorkruist, het blauw voor de rivieren die ik ben overgestoken. De muis ben ik zelf.’

‘En ben je maf?’

‘Behoorlijk ja. Een gewone muis rent weg voor bloed en strijd. De maffe muis zoekt die juist op.’

‘Mijn indruk is dat hij ze maar zelden vindt.’

‘Ik vind genoeg. ’t Is waar dat ik geen toernooiridder ben. Ik spaar mijn moed op voor het slagveld, vrouw.’

Vrouw was een tikje beter dan deern, veronderstelde ze. ‘Dan heb je veel gemeen met de goede ser Crayert.’

Ser Schadrik lachte. ‘O, dat betwijfel ik, maar het kan zijn dat jij en ik een queeste gemeen hebben. Een verloren zusje, nietwaar? Met blauwe ogen en koperkleurig haar?’ Hij lachte nogmaals. ‘Jij bent niet de enige jager in de bossen. Ik ben ook op zoek naar Sansa Stark.’

Briënne trok een stalen gezicht om te verbergen hoe ontdaan ze was. ‘Wie is die Sansa Stark, en waarom zoekt u haar?’

‘Uit liefde, waarom anders?’

Ze fronste haar voorhoofd. ‘Liefde?’

‘Jawel, liefde voor het goud. Anders dan jouw goede ser Crayert heb ik wel degelijk op het Zwartewater gevochten, maar aan de verliezende kant. Mijn losprijs heeft me geruïneerd. Ik neem aan dat je weet wie Varys is? De eunuch heeft een vette zak goud uitgeloofd voor dat meisje waar jij nooit van hebt gehoord. Als een zekere uitzonderlijk grote deern mij zou helpen dat ondeugende kind te vinden, zou ik het geld van de Spin met haar delen.’

‘Ik dacht dat je door deze koopman was ingehuurd.’

‘Alleen maar tot Schemerdel. Hibald is even krenterig als hij vreesachtig is. En hij is héél erg vreesachtig. Wat zeg je, deern?’

‘Ik ken geen Sansa Stark,’ hield ze vol. ‘Ik zoek mijn zuster, een hooggeboren meisje…’

‘…met blauwe ogen en koperkleurig haar, ja. Mag ik vragen wie die ridder is die samen met je zusje reist? Of zei je dat het een zot was?’ Ser Schadrik wachtte niet op haar antwoord, hetgeen gunstig was, omdat ze dat niet had. ‘Er is een zekere zot uit Koningslanding verdwenen in de nacht dat koning Joffry stierf, een dikzak met een neus vol gesprongen adertjes, een zekere ser Dontos de Rode, eens van Schemerdel. Ik mag hopen dat je zuster en háár dronken zot niet voor het meisje Stark en ser Dontos worden aangezien. Dat zou hoogst onfortuinlijk kunnen zijn.’ Hij dreef zijn hakken in de flanken van zijn paard en draafde naar voren.

Zelfs Jaime Lannister had Briënne zelden zo sterk het gevoel gegeven dat zij een zot was. Je bent niet de enige jager in de bossen. De vrouw Brella had haar verteld dat Joffry ser Dontos zijn sporen had ontnomen en dat jonkvrouwe Sansa Joffry om zijn leven had gesmeekt. Hij heeft haar geholpen te vluchten, had Briënne geconcludeerd toen ze het verhaal had gehoord. Als ik ser Dontos vind, heb ik Sansa gevonden. Ze had moeten weten dat zij niet de enige was die het op die manier zag. Sommigen zijn misschien nog onguurder dan ser Schadrik. Ze kon alleen maar hopen dat ser Dontos Sansa goed had verstopt. Maar als dat zo is, hoe moet ik haar dan ooit vinden?

Ze liet haar schouders hangen en reed fronsend verder.

De nacht viel al toen hun gezelschap de herberg bereikte, een hoog, houten gebouw naast een samenloop van twee rivieren, boven op een oude stenen brug. Dat was tevens de naam van de herberg, vertelde ser Crayert: de Oude Stenen Brug. De waard was een vriend van hem. ‘Geen slechte kok, en er zitten niet meer vlooien in de kamers dan doorgaans,’ beloofde hij hun. ‘Wie voelt er voor een warm bed vannacht?’

‘Wij niet, tenzij je vriend ze weggeeft,’ zei ser Illifer Zondergeld. ‘We hebben geen geld voor een kamer.’

‘Ik kan voor ons alle drie betalen.’ Het ontbrak Briënne niet aan geld; daar had Jaime voor gezorgd. In haar zadeltassen had ze een dikke beurs met zilveren hertenbokken en koperen sterren gevonden, een kleinere propvol gouden draken, en een perkament waarin alle loyale onderdanen van de koning werd gelast de drager, Briënne van het huis Tarth, die een opdracht van Zijne Genade uitvoerde, van dienst te zijn. Het droeg de kinderlijke handtekening van Tommen, Eerste van die Naam, koning van de Andalen, de Rhoynar en de Eerste Mensen, en heer van de Zeven Koninkrijken.

Hibald was er ook voor om te stoppen en hij beval zijn mannen om de kar bij de stallen neer te zetten. Een warm geel licht scheen door de ruitvormige panelen van de herbergramen en Briënne hoorde een hengst schetterend hinniken toen hij haar merrie rook. Ze was net bezig het zadel los te gespen toen er een jongen de staldeur uitkwam die zei: ‘Laat mij dat maar doen, ser.’

‘Ik ben geen ser,’ zei ze tegen hem, ‘maar je kunt het paard meenemen. Zorg ervoor dat ze wordt gevoerd, geroskamd en gedrenkt.’

De jongen kreeg een kleur. ‘Pardon, vrouwe. Ik dacht…’

‘Een vaak voorkomende vergissing.’ Briënne reikte hem de teugels aan en liep achter de anderen aan de herberg in met haar zadeltassen over een schouder en haar bedrol onder een arm.

Zaagsel bedekte de planken vloer van de gelagkamer, en het rook er naar hop, rook en vlees. Boven het vuur hing iets te roosteren en te sissen, tijdelijk zonder toezicht. Zes mannen van de plaatselijke bevolking zaten aan een tafel te praten, maar vielen stil toen de vreemdelingen binnenkwamen. Briënne kon hun ogen voelen. Ondanks haar maliënkolder, mantel en wambuis voelde ze zich naakt. Toen een van de mannen zei: ‘Kijk nou eens,’ wist ze dat hij het niet over ser Schadrik had.

De waard verscheen met in elke hand drie kroezen; hij morste bier bij iedere stap.

‘Heb je ook kamers, goede man?’ vroeg de koopman.

‘Zou kunnen,’ zei de waard, ‘voor wie betalen kan.’

Ser Crayert Langtwijg keek beledigd. ‘Iebel, begroet je zo een oude vriend? Ik ben ‘t, Langtwijg.’

‘Waarachtig, jij bent ‘t. Je bent me zeven hertenbokken schuldig. Laat me wat zilver zien en ik laat jou een bed zien.’ De waard zette de kroezen een voor een neer, waarbij hij nog meer bier op de tafel morste.

‘Ik betaal voor een kamer voor mijzelf en nog een voor mijn twee metgezellen.’ Briënne wees naar ser Crayert en ser Illifer.

‘Ik neem ook een kamer,’ zei de koopman, ‘voor mijzelf en de goede ser Schadrik. Mijn bedienden slapen wel in uw stallen, als het u behaagt.’ De waard bekeek ze. ‘Het behaagt mij niks, maar ’t kan zijn dat ik het goedvind. Wilt u avondeten? Dat daar aan het spit is een lekkere geit.’ ‘Ik zal zelf wel beoordelen hoe lekker ze is,’ verkondigde Hibald. ‘Mijn mannen nemen genoegen met brood en braadvet.’

En zo werd er gegeten. Briënne probeerde de geit zelf, nadat ze de waard de trap op was gevolgd, hem wat munten in de hand had gedrukt en haar eigendommen had opgeborgen in de tweede kamer die hij haar toonde. Ze bestelde ook geit voor ser Crayert en ser Illifer, omdat zij hun forellen met haar hadden gedeeld. De hagenridders en de septon spoelden het vlees met bier weg, maar Briënne dronk een beker geitenmelk. Ze luisterde naar de tafelgesprekken en hoopte tegen de verwachting in dat ze iets zou horen dat haar zou helpen om Sansa te vinden.

‘Jullie komen uit Koningslanding?’ vroeg een van de plaatselijke lieden aan Hibald. ‘Is het waar dat de Koningsmoordenaar verminkt is?’

‘O zeker,’ zei Hibald. ‘Hij is zijn zwaardhand kwijt.’

‘Jawel,’ zei ser Crayert. ‘Afgebeten door een schrikwolf, heb ik gehoord, een van die monsters uit het noorden. Uit het noorden is nog nooit iets goeds gekomen. Zelfs hun goden zijn fout.’

‘Het was geen wolf,’ hoorde Briënne zichzelf zeggen. ‘Ser Jaime is zijn hand aan een huurling uit Qohor kwijtgeraakt.’

‘Het is niet makkelijk om met je verkeerde hand te vechten,’ merkte de Maffe Muis op.

‘Bah,’ zei ser Crayert Langtwijg. ‘Toevallig vecht ik met beide handen evengoed.’

‘O, daar twijfel ik niet aan.’ Ser Schadrik hief zijn kroes op hem.

Briënne dacht aan haar gevecht met Jaime Lannister in het bos. Ze had zijn zwaard maar net kunnen afureren. Hij was verzwakt door zijn gevangenschap en zijn polsen waren geketend Als hij op krachten was geweest en niet door ketens gehinderd was, had geen ridder in de Zeven Koninkrijken het tegen hem kunnen opnemen. Jaime had veel verdorven dingen gedaan, maar de man kon vechten! Hem verminken was een monsterlijk wrede daad geweest. Een leeuw doden was één ding; zijn poot eraf hakken en hem gebroken en ontredderd achterlaten was iets heel anders.

Plotseling was de gelagkamer zo luidruchtig dat ze het er geen ogenblik langer uithield. Ze prevelde welterusten en ging naar bed. Haar kamer had een lage zoldering; toen Briënne er met een bies kaars in de hand binnen stapte, moest ze krom lopen als ze haar hoofd niet wilde stoten. Alles wat erin stond was een bed dat breed genoeg was voor zes en een stompje talgkaars op de vensterbank. Die stak ze aan met de bies kaars, waarna ze de deur barricadeerde en haar zwaardriem aan een beddenstijl hing. Haar schede was heel eenvoudig, van hout, omwikkeld met gebarsten bruin leer, en haar zwaard was nog gewoner. Ze had het in Koningslanding gekocht ter vervanging van het wapen dat de Dappere Gezellen hadden gestolen. Renlings zwaard Het besef dat ze dat kwijt was, deed nog steeds pijn.

Maar ze had nog een langzwaard, verstopt in haar bedrol. Ze ging op het bed zitten en haalde het te voorschijn. Goud glansde geel in het kaarslicht en robijnen gloeiden rood op. Toen ze Eedhouder uit de rijk versierde schede liet glijden, bleef Briënne de adem in de keel steken. Valyrisch staal, gesmeed met behulp van spreuken. Een zwaard, geschikt voor een held. Toen ze nog klein was, had haar min haar verhalen over heldenmoed verteld tot haar oren tuitten en haar onthaald op de nobele verrichtingen van ser Galladon van D’ochtend, Florian de Zot, prins Aemon de Drakenridder en andere kampioenen. Al die mannen hadden een beroemd zwaard, en Eedhouder hoorde ongetwijfeld in dat gezelschap thuis, ook al deed zij dat niet. ‘Je zult Ned Starks dochter beschermen met Ned Starks eigen staal,’ had Jaime haar verzekerd.

Geknield tussen het bed en de muur hield ze het wapen vast en zond een zwijgend gebed op naar de Oude Vrouw, wier gouden lamp de mensen de weg door het leven wees. Leid mij, bad ze, verlicht de weg die voor mij ligt, toon mij het pad dat naar Sansa voert. Tegenover Renling en vrouwe Catelyn was ze te kort geschoten. Tegenover Jaime mocht ze niet te kort schieten. Hij heeft me zijn zwaard toevertrouwd Hij heeft me zijn eer toevertrouwd.

Daarna strekte ze zich zo goed en zo kwaad als het ging op het bed uit. Hoe breed ook, het was niet lang genoeg, zodat Briënne er overdwars op ging liggen. Ze hoorde het gerinkel van kroezen beneden, en stemmen die de trap op zweefden. De vlooien waar Langtwijg het over had gehad maakten hun aanwezigheid kenbaar. Krabben hielp haar om wakker te blijven.

Ze hoorde Hibald de trap op klimmen, en een poosje later ook de ridders. ‘…ik ben er nooit achter gekomen hoe hij heette,’ zei ser Crayert net toen hij voorbij kwam, ‘maar hij had een felrode kip op zijn schild, en zijn kling droop van het bloed…’ Zijn stem stierf weg, en ergens boven haar ging een deur open en dicht.

Haar kaars raakte opgebrand. Duisternis daalde neer over de Oude Stenen Brug en het werd zo stil in de herberg dat ze het gemurmel van de rivier kon horen. Pas toen stond Briënne op om haar spullen te pakken. Ze opende voorzichtig de deur, luisterde en ging barrevoets de trap af. Buiten trok ze haar laarzen aan, waarna ze zich naar de stallen haastte om haar vosmerrie te zadelen. Bij het opstijgen vroeg ze ser Crayert en ser Illifer stilzwijgend om vergiffenis. Een van Hibalds bedienden werd wakker toen ze langs hem reed, maar maakte geen aanstalten om haar tegen te houden. De hoeven van haar merrie galmden op de oude stenen brug. Toen omsloot het geboomte haar, pikzwart en vol spoken en herinneringen. Ik kom eraan, jonkvrouwe Sansa, dacht ze terwijl ze het donker in reed. Vrees niet. Ik zal niet rusten voordat ik u heb gevonden.

Samwel

Sam zat net over de Anderen te lezen, toen hij de muis zag. Zijn ogen waren rood en rauw: Ik moet er niet zo veel in wrijven, hield hij zichzelf altijd voor als hij erin wreef. Door het stof gingen ze jeuken en tranen, en stof was hier beneden alomtegenwoordig. Bij elke pagina die werd omgeslagen vulde het de lucht met kleine wolkjes en het steeg in grote hoeveelheden op zodra hij een stapel boeken verplaatste om te kijken wat zich onderop verborgen hield.

Sam wist niet hoe lang geleden het was sinds hij voor het laatst had geslapen, maar van de dikke talgkaars, aangestoken toen hij was begonnen aan de gehavende, met twijndraad aan elkaar gebonden bundel losse vellen die hij had gevonden, restte nauwelijks één duim. Hij was zo moe als een hond, maar het was moeilijk om op te houden. Nog één boek, had hij bij zichzelf gezegd, dan stop ik ermee. Nog één foliant, nog eentje maar. Nog één bladzij, dan ga ik naar boven om uit te rusten en een hapje te eten. Maar na die ene bladzij kwam er steeds weer een andere, en daarna weer een, en onder aan de stapel wachtte nog een ander boek. Ik werp er alleen maar even een blik in om te kijken waar dit over gaat, dacht hij dan, en voor hij het wist was hij halverwege. Hij had niets gegeten sinds die kom bonensoep met spek, samen met Pyp en Gren. Nou ja, behalve dan het brood en de kaas, maar dat was maar een klein hapje, dacht hij. Het was toen geweest dat hij bij een snelle blik op het lege bord de muis in het oog had gekregen die zich te goed deed aan de broodkruimels.

De muis was half zo lang als zijn pink, met zwarte oogjes en een zachte, grijze vacht. Sam wist dat hij het dier moest doodmaken. Muizen gaven dan misschien de voorkeur aan brood en kaas, maar ze aten ook papier. Hij had tussen de planken en stapels een heleboel muizenkeutels aangetroffen en sommige van de leren boekbanden vertoonden knaagsporen.

Maar het is zo’n klein dingetje. En het heeft honger. Hoe kon hij het beestje die paar kruimeltjes misgunnen? Maar het eet wel boeken…

Na al die uren in de stoel was Sams rug zo stijf als een plank en waren zijn benen half in slaap. Hij wist dat hij niet snel genoeg was om de muis te vangen, maar misschien zou hij hem kunnen pletten. Naast zijn elleboog lag een massief, in leer gebonden exemplaar van Annalen van de Zwarte Centaur; septon Jorquens uitputtend gedetailleerde verslag van de negen jaar dat Orbert Caswel als Opperbevelhebber van de nachtwacht had gediend. Voor elke dag van die periode was er een aparte bladzijde, die stuk voor stuk leken te beginnen met ‘Heer Orbert stond met zonsopgang op en ledigde zijn ingewanden’, op de laatste na, die luidde ‘Heer Orbert bleek gedurende de nacht te zijn overleden’.

Geen muis kan tegen septon Jorquen op. Heel langzaam nam Sam het boek in zijn linkerhand. Het was dik en zwaar en toen hij probeerde het met één hand op te tillen, gleed het uit zijn dikkè vingers en viel met een bons weer terug. De muis was binnen een halve hartslag als de gesmeerde bliksem verdwenen. Sam was opgelucht. Als hij dat arme kleine ding had geplet, zou dat hem nachtmerries hebben bezorgd. ‘Maar je moet niet van de boeken eten,’ zei hij hardop. Misschien moest hij de volgende keer dat hij naar beneden ging meer kaas meenemen.

Het verraste hem hoe ver de kaars was opgebrand. Was die bonensoep met spek vandaag of gisteren geweest? Gisteren. Het moet gisteren zijn geweest. Die realisatie ontlokte hem een geeuw: Jon zou zich afvragen wat er van hem geworden was, al zou maester Aemon het ongetwijfeld begrijpen. Voordat hij zijn gezichtsvermogen had verloren, had de maester evenveel van boeken gehouden als Samwel Tarling. Hij begreep dat je er soms pardoes in kon vallen, alsof iedere bladzij een doorgang naar een andere wereld was.

Sam werkte zichzelf overeind en trok een gezicht toen hij de speldenprikken in zijn kuiten voelde. De stoel was heel hard en sneed van achteren in zijn dijbenen als hij zich over een boek boog. Ik moet eraan denken dat ik een kussen meeneem. Het zou nog beter zijn als hij hier beneden kon slapen, in de cel die hij had gevonden, half verscholen achter vier kasten vol losse bladzijden die gescheiden waren geraakt van de boeken waar ze bij hoorden, maar hij wilde maester Aemon niet zo lang alleen laten. Die was de laatste tijd niet sterk en had hulp nodig, vooral met de raven. Aemon had natuurlijk Clydas, maar Sam was jonger en kon beter met de vogels overweg.

Met een stapel boeken en perkamentrollen onder zijn linkerarm en de kaars in zijn rechter zocht Sam zich een weg door de tunnels die door de broeders als de wormwegen werden betiteld. Een schacht flets licht bescheen de steile stenen trap die naar de oppervlakte leidde, dus wist hij dat het boven dag was geworden. Hij liet de kaars brandend in een nis in de muur achter en begon aan de klim. Tegen de vijfde tree liep hij te puffen. Op de tiende bleef hij staan om de boeken naar zijn rechterarm te verplaatsen.

Hij dook op onder een lucht die de kleur van wit lood had. Een sneeuwlucht, dacht Sam terwijl hij met toegeknepen ogen omhoog keek. Het vooruitzicht bezorgde hem een ongemakkelijk gevoel. Hij dacht aan die nacht op de Vuist der Eerste Mensen, toen de geesten tegelijk met de sneeuw waren gekomen. Wees toch niet zo’n lafbek, dacht hij. Je hebt je eigen Gezworen Broeders overal om je heen, om van Stannis Baratheon en al zijn ridders nog maar te zwijgen. Rondom hem verrezen de burchten en torens van Slot Zwart, en die waren klein vergeleken met de ijzige onmetelijkheid van de Muur. Op een kwart van de weg naar boven, waar een nieuwe zigzagtrap omhoog kroop op de restanten van de oude, krabbelde een klein legertje over het ijs. Het geluid van hun zagen en hamers weerkaatste tegen het ijs. Jan liet de bouwers dag en nacht aan die taak werken. Sam had gehoord hoe sommigen van hen er onder het avondeten over klaagden; ze hadden beweerd dat heer Mormant hen nooit zelfs maar half zo hard had laten zwoegen. Maar zonder de grote trap was er geen andere manier om boven te komen dan de lier. En hoezeer Sam trappen ook haatte, aan de takelkooi had hij een nog veel grotere hekel. Hij sloot altijd zijn ogen als hij opgetakeld werd, ervan overtuigd dat de ketting op het punt stond te knappen. Telkens als de ijzeren kooi langs het ijs schraapte, stond zijn hart een ogenblik stil.

Terwijl hij keek hoe de kooi langzaam daalde, merkte Sam dat hij dacht: Tweehonderd jaar geleden waren hier draken. Die zouden gewoon naar de bovenkant van de Muur zijn gevlogen. Koningin Alysanne had Slot Zwart op haar draak bezocht, en Jaehaerys, haar koning, was haar gevolgd op de zijne. Had Zilverwiek soms een ei achtergelaten? Of had Stannis op Drakensteen een ei gevonden? Zelfs als hij een ei heeft, wat voor hoop heeft hij dan dat hij het kan laten uitkomen? Baelor de Gezegende had voor zijn eieren gebeden en andere Targaryens hadden getracht de hunne door middel van zwarte kunst uit te broeden. Dat had alleen maar in kluchten en tragedies geresulteerd.

‘Samwel,’ zei een grafstem. ‘Ik kwam je net halen. Ik heb opdracht gekregen je bij de Opperbevelhebber te brengen.’

Er landde een sneeuwvlok op Sams neus. ‘Jon wil me zien?’

‘Dat zou ik niet weten,’ zei Ed Tollet van de Smarten. ‘De helft van de dingen die ik heb gezien, had ik nooit willen zien, en de helft van wat ik had willen zien, heb ik nooit te zien gekregen. Ik geloof niet dat het iets met willen te maken heeft. Maar toch kun je beter gaan. Heer Sneeuw wil je spreken zodra hij klaar is met Crasters vrouw.’

‘Anje.’

‘Ja, die. Als mijn min op haar had geleken, zou ik nog steeds aan de borst zijn. Die van mij had bakkebaarden.’

‘Dat geldt voor de meeste geiten,’ riep Pyp terwijl hij en Gren de hoek om kwamen met langbogen in de hand en pijlkokers op de rug. ‘Waar heb jij gezeten, Doder? We hebben je gisteravond bij het eten gemist. Er is een complete geroosterde os overgebleven.’

‘Noem me geen Doder.’ De grap over de os negeerde Sam. Dat was gewoon Pyp maar. ‘Ik zat te lezen. Er was een muis…’

‘Praat niet over muizen waar Gren bij is. Die is doodsbang voor muizen.’

‘Niet waar!’ verklaarde Gren verontwaardigd. ‘Je zou te bang zijn om er eentje op te eten.’

‘Ik zou meer muizen eten dan jij.’

Ed Tollet van de Smarten slaakte een zucht. ‘Toen ik nog een jongen was, aten we alleen muizen op speciale feestdagen. Ik was de jongste, dus ik kreeg altijd het staartje. Er zit geen vlees aan het staartje.’

‘Waar is je langboog, Sam?’ vroeg Gren. Ser Alliser placht hem Oeros te noemen en hij leek met de dag meer naar die naam toe te groeien. Toen hij naar de Muur was gekomen, was hij groot maar traag geweest, met een dikke nek, een stevig middel, een rood gezicht, en onhandig bovendien. Hoewel zijn nek nog steeds rood werd als Pyp de draak met hem stak, hadden uren oefenen met zwaard en schild zijn buik afgevlakt, zijn armen gehard en zijn borst verbreed. Hij was sterk, en ook zo ruig als een oeros. ‘Ulmer had je bij de schuttersdoelen verwacht.’

‘Ulmer,’ zei Sam beschroomd. Bijna het eerste wat Jon Sneeuw als Opperbevelhebber had gedaan was een dagelijkse boogschuttertraining voor het hele garnizoen instellen, zelfs voor oppassers en koks. De Wacht had te veel de nadruk gelegd op het zwaard en te weinig op de boog, had hij gezegd, een overblijfsel uit de tijd dat een op de tien broeders een ridder was in plaats van een op de honderd. Sam zag de zin van dat voorschrift wel in, maar hij had net zo’n hekel aan schietoefeningen als aan trappen klimmen. Als hij zijn handschoenen droeg, raakte hij nooit iets, maar als hij ze uittrok kreeg hij blaren op zijn vingers. Die bogen waren gevaarlijk. Satijns halve duimnagel was er afgescheurd door een boogpees. ‘Vergeten.’

‘Je hebt het hart van de wildlingenprinses gebroken, Doder,’ zei Pyp. De laatste tijd had Val de gewoonte hen vanuit het raam van haar kamer in de Koningstoren gade te slaan. ‘Ze zocht naar jou.’

‘Niet waar! Dat moet je niet zeggen!’ Sam had maar twee keer met Val gesproken, toen maester Aemon haar had opgezocht om zich ervan te vergewissen dat de baby’s gezond waren. De prinses was zo knap dat hij zich er vaak op betrapte dat hij in haar aanwezigheid stotterde en bloosde.

‘Waarom niet?’ vroeg Pyp. ‘Ze wil kinderen van je. Misschien moesten we je maar Sam de Verleider noemen.’

Sam kreeg een kleur als vuur. Koning Stannis had plannen voor Val, wist hij; zij was het bindmiddel waarmee hij de vrede tussen de noorderlingen en het vrije volk wilde bezegelen. ‘Ik heb geen tijd om vandaag te schieten, ik moet naar Jon toe.’

‘Jon? Jon? Kennen wij iemand die Jon heet, Gren?’

‘Hij bedoelt de Opperbevelhebber.’

‘Oooo. De Grote Heer Sneeuw. Maar natuurlijk. Waarom wil je naar hem toe? Hij kan niet eens met zijn oren flapperen.’ Pyp flapperde met de zijne om te laten zien dat hij het wel kon. Het waren grote oren, rood van de kou. ‘Hij is nu werkelijk heer Sneeuw, en veel te hooggeboren voor lieden als wij, verdomme.’

‘Jon heeft verplichtingen,’ sprong Sam voor hem op de bres. ‘De Muur valt daar onder, en alles wat daarmee samenhangt.’

‘Een man heeft ook verplichtingen tegenover zijn vrienden. Als wij hier niet waren geweest, was Janos Slink nu misschien onze Opperbevelhebber. Heer Janos zou Sneeuw naakt op een muilezel op wachtrit hebben gestuurd. “Ga jij maar eens op een holletje naar Crasters Burcht,” zou hij hebben gezegd, “en haal de mantel en de laarzen van de Ouwe Beer voor me.” Daar hebben wij hem voor behoed, maar nu heeft hij te veel verplichtingen om bij het vuur een beker warme wijn te drinken?’

Gren was het met hem eens. ‘Zijn verplichtingen houden hem niet van de binnenplaats vandaan. Hij is daar vaker wel dan niet om met iemand te vechten.’

Dat was waar, moest Sam toegeven. Een keer, toen Jon maester Aemon was komen raadplegen, had Sam hem gevraagd waarom hij zoveel tijd aan zwaardvechten besteedde. ‘De Ouwe Beer trainde nooit veel toen hij Opperbevelhebber was,’ had hij opgemerkt. Bij wijze van antwoord had Jon Langklauw in Sams hand gedrukt. Hij had hem laten voelen hoe licht het zwaard was, hoe uitgebalanceerd, had hem het blad laten omdraaien zodat de rimpelingen opblonken in het rookgrijze metaal. ‘Valyrisch staal,’ had hij gezegd, ‘gesmeed met behulp van spreuken en vlijmscherp, vrijwel onverwoestbaar. Een zwaardvechter moet net zo goed zijn als zijn zwaard, Sam. Langklauw is van Valyrisch staal, maar ik niet. Halfhand had me net zo makkelijk kunnen doden als jij een insect platslaat.’

Sam had het zwaard teruggegeven. ‘Als ik een insect wil platslaan, vliegt het altijd weg. Het enige wat ik doe, is mijn arm een klap geven. Dat doet zeer.’

Daar had Jon om moeten lachen. ‘Jij je zin. Qhorin had mij even makkelijk kunnen doden als jij een kom havermout eet.’ Sam was dol op havermout, vooral als die met honing gezoet was.

‘Ik heb hier de tijd niet voor.’ Sam liet zijn vrienden staan en begaf zich naar de wapenzaal, zijn boeken tegen zijn borst gedrukt. Ik ben het schild dat de rijken der mensen beschermt, herinnerde hij zich. Hij vroeg zich af wat die mensen zouden zeggen als ze beseften dat hun rijken beschermd werden door lieden als Gren, Pyp en Ed van de Smarten.

De Bevelhebberstoren was uitgebrand en Stannis Baratheon had de Koningstoren als onderkomen opgeëist, dus had Jon Sneeuw zich gevestigd in de bescheiden vertrekken van Donal Nooy achter de wapenkamer. Anje ging net weg toen Sam er aankwam, gehuld in de oude mantel die hij haar had gegeven toen ze uit Crasters Burcht waren gevlucht. Ze rende bijna pardoes langs hem heen, maar Sam greep haar arm, waarbij hij twee boeken liet vallen. ‘Anje.’

‘Sam.’ Haar stem klonk rauw. Anje was donker van haar en slank, met de grote bruine ogen van een hinde. Ze werd geheel verzwolgen door de plooien van Sams oude mantel en haar gezicht ging half schuil onder de kap, maar ze huiverde desondanks. Haar gezicht zag er mat en bang uit.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Sam haar. ‘Hoe is het met de baby’s?’

Anje trok zich los uit zijn greep. ‘Het gaat goed met ze, Sam. Goed.’

‘Nu je er twee hebt, is het geen wonder dat je niet kunt slapen,’ zei Sam opgewekt. ‘Welke van de twee heb ik vannacht horen huilen? Ik dacht dat hij nooit meer zou ophouden.’

‘Het jochie van Dalla. Die huilt als hij aan de borst wil. Die van mij… die van mij huilt bijna nooit. Soms gorgelt hij, maar…’ Haar ogen schoten vol tranen. ‘Ik moet weg. Hoog tijd om ze te voeden. Als ik het niet doe ga ik straks nog aan alle kanten lekken.’ Ze holde de binnenplaats over en Sam bleef verbijsterd achter.

Hij moest knielen om de boeken die hij had laten vallen bijeen te graaien. Ik had er niet zo veel mee moeten nemen, zei hij bij zichzelf terwijl hij het vuil van Colloquo Votars Jaden Compendium veegde, een dikke boekband vol verhalen en legenden uit het oosten, die maester Aemon hem had opgedragen te zoeken. Het boek leek onbeschadigd. Maester Thomax’ Drakengeslacht, zijnde een geschiedenis van het huis Targaryen van ballingschap tot verheerlijking, alsmede een beschouwing over het leven en sterven der draken, had minder geluk gehad. Het was bij het vallen opengeklapt en op een paar bladzijden was modder gekomen, waaronder een met een heel aardig plaatje van Balerion de Zwarte Verschrikking in gekleurde inkt. Sam vloekte zichzelf uit voor onhandige pummel terwijl hij de bladzijden gladstreek en afveegde. In Anjes aanwezigheid kreeg hij het altijd warm en stond hij te… nou ja, er stond iets. Een Gezworen Broeder van de Nachtwacht hoorde niet te voelen wat hij voor Anje voelde, vooral als ze het over haar borsten had…

‘Heer Sneeuw zit te wachten.’ Twee wachters met zwarte mantels om en ijzeren halfhelmen op stonden op hun speren geleund naast de deuren van de wapenkamer. Harige Har was degene die had gesproken. Milling hielp Sam overeind. Hij brabbelde dankjewel en haastte zich hen voorbij en liep met de stapel boeken uit alle macht tegen zich aangeklemd langs de smidse met zijn aambeeld en blaasbalg. Op zijn werkbank lag een halfvoltooid maliënhemd. Spook lag uitgestrekt onder het aambeeld op een ossenbot te knagen om bij het merg te komen. De grote witte schrikwolf keek op toen Sam langskwam, maar maakte geen geluid.

Jons bovenzaal was achterin, voorbij de rekken met speren en schilden. Hij zat een perkament te lezen toen Sam binnenkwam. Opperbevelhebber Mormonts raaf zat op zijn schouder omlaag te turen alsof hij ook las, maar toen de vogel Sam in het oog kreeg, sloeg hij zijn vleugels uit en fladderde naar hem toe onder het roepen van ‘Maïs, maïs!’

Sam verplaatste de boeken, stak zijn arm in de zak naast de deur en haalde er een handvol korrels uit. De raaf landde op zijn pols en nam er een uit zijn handpalm, waarbij hij zo hard pikte dat Sam een kreet slaakte en zijn hand teruggriste. De raaf vloog weer op en de gele en rode korrels vlogen alle kanten op.

‘Doe de deur dicht, Sam.’ Jons wangen werden nog flauwtjes door littekens ontsierd, daar waar een adelaar eens had geprobeerd hem een oog uit te rukken. ‘Heeft die ellendeling je hand opengepikt?’

Sam vlijde de boeken neer en pelde zijn handschoen af. ‘Ja.’ Hij kreeg een wee gevoel. ‘Ik bloed.’

‘Wij vergieten allemaal ons bloed voor de Wacht. Doe dikkere handschoenen aan.’ Jan schoof met een voet een stoel naar hem toe. ‘Ga zitten en kijk hier eens naar.’ Hij reikte hem het perkament aan.

‘Wat is het?’ vroeg Sam. De raaf begon tussen de biezen op maïskorrels te jagen.

‘Een papieren schild.’

Sam zoog onder het lezen aan het wondje in zijn handpalm. Hij herkende maester Aemons handschrift onmiddellijk. Het schrift was klein en nauwkeurig, maar de oude man kon niet zien waar de inkt was uitgelopen en liet soms lelijke vegen achter. ‘Een brief aan koning Tommen?’

‘In Winterfel vocht Tommen tegen mijn broertje Bran met een houten zwaard. Zijn kleren waren zo dik gewatteerd dat hij eruitzag als een gevulde gans. Bran sloeg hem tegen de grond.’ Jan liep naar het raam. ‘Niettemin is Bran dood en zit de mollige Tommen met zijn roze gezicht op de IJzeren Troon, met een kroon op zijn gouden krullen genesteld.’

Bran is niet dood, had Sam het liefst gezegd. Hij is met Koudehanden naar de andere kant van de Muur gegaan. De woorden bleven in zijn keel steken. Ik heb gezworen dat ik het niet zou vertellen. ‘U hebt de brief niet ondertekend.’

‘De Ouwe Beer heeft de IJzeren Troon wel honderd keer om hulp gesmeekt. En wie stuurden ze? Janos Slink. Geen enkele brief kan ervoor zorgen dat de Lannisters meer op ons gesteld raken. Niet zodra ze horen dat we Stannis hebben geholpen.’

‘Alleen om de Muur te verdedigen, niet bij zijn opstand.’ Snel herlas Sam de brief. ‘Dat staat hier ook.’

‘Het verschil zal heer Tywin allicht ontgaan.’ Jon nam de brief weer terug. ‘Waarom zou hij ons nu helpen? Dat heeft hij vroeger ook nooit gedaan.’

‘Nou,’ zei Sam, ‘hij zal niet willen dat er gezegd wordt dat Stannis is uitgereden om het rijk te verdedigen, terwijl koning Tommen met zijn speelgoed speelde. Dat zou het huis Lannister tot een voorwerp van spot maken.’

‘Ik wil het huis Lannister tot een voorwerp van dood en vernietiging maken, niet van spot.’ Jon pakte de brief op. ‘ “De Nachtwacht heeft part noch deel aan de oorlogen van de Zeven Koninkrijken,” ’ las hij. ‘ “Onze eden gelden het rijk, en het rijk bevindt zich nu in groot gevaar. Stannis Baratheon helpt ons tegen onze vijanden van achter de Muur, ook al zijn wij niet zijn mannen…” ’

‘Nou,’ zei Sam terwijl hij onrustig bewoog, ‘dat zijn we toch niet? Of wel?’

‘Ik heb Stannis voedsel, onderdak en het Nachtfort gegeven, en toestemming voor wat vrije lieden om zich in de Gift te vestigen. Dat is alles.’

‘Heer Tywin zal zeggen dat het te veel was.’

‘Volgens Stannis is het niet genoeg. Hoe meer je een koning geeft, hoe meer hij wil. We lopen over een brug van ijs met een afgrond aan weerszijden. Het is al moeilijk genoeg om één koning te behagen. Er twee behagen is nauwelijks te doen.’

‘Ja, maar… als de Lannisters de overhand behalen en heer Tywin besluit dat wij de koning hebben verraden door Stannis te helpen, dan kan dat het einde van de Nachtwacht betekenen. Hij heeft de Tyrels aan zijn kant, met de volledige strijdmacht van Hooggaarde. En hij heeft heer Stannis op het Zwartewater een nederlaag toegebracht.’ De aanblik van bloed mocht Sam dan een wee gevoel bezorgen, hij wist hoe je een oorlog won. Daar had zijn eigen vader wel voor gezorgd.

‘Het Zwartewater was maar één slag. Robb won al zijn veldslagen en verloor toch zijn hoofd. Als Stannis het noorden in het geweer kan brengen…’

Hij probeert zichzelf te overtuigen, besefte Sam, maar dat lukt hem niet. De raven waren in een storm van vleugels uit Slot Zwart vertrokken om de heren van het noorden op te roepen zich voor Stannis Baratheon te verklaren en hun strijdkrachten aan de zijne toe te voegen. Sam had ze voor het merendeel zelf uitgezonden. Tot dusverre was er slechts één vogel teruggekeerd, degene die ze naar Karborg hadden gestuurd. Verder was de stilte oorverdovend geweest.

Zelfs als hij op een of andere manier de noorderlingen aan zijn kant wist te krijgen, dan zag Sam nog niet in hoe Stannis tegen de verenigde macht van de Rots van Casterling, Hooggaarde en de Tweeling op zou kunnen. Maar zonder het noorden was zijn zaak zeker gedoemd. Net zo gedoemd als de Nachtwacht als heer Tywin hen tot verraders bestempelde. ‘De Lannisters hebben zelf ook noorderlingen. Heer Bolten en zijn bastaard.’

‘Stannis heeft de Karstarks. Als hij Withaven voor zich kan winnen…’

‘Als,’ zei Sam met klem. ‘Zo niet… heer, zelfs een papieren schild is beter dan niets.’

Jon liet de brief ritselen. ‘Dat zal wel.’ Hij zuchtte, waarna hij een ganzenveer pakte en onder aan de brief zijn handtekening zette. ‘Pak de zegelwas.’

Sam verhitte een staafje zwarte was boven een kaars en druppelde er wat van op het perkament. Toen keek hij toe hoe Jon het zegel van de Opperbevelhebber stevig in het plasje drukte.

‘Als je weggaat, neem dit dan mee naar maester Aemon,’ beval Jon, ‘en zeg hem dat hij een vogel naar Koningslanding zendt.’

‘Dat zal ik doen.’ Sam aarzelde. ‘Heer, als ik vragen mag… ik zag Anje weggaan. Ze huilde bijna.’

‘Val had haar gestuurd om nog eens voor Mans te pleiten.’

‘O.’ Val was de zuster van de vrouw die de Koning-achter-de-Muur tot koningin had genomen. De wildlingenprinses, zo noemden Stannis en zijn mannen haar. Haar zuster Dalla was tijdens de veldslag overleden, al was ze door geen zwaard aangeraakt; ze was gestorven toen ze de zoon van Mans Roover ter wereld had gebracht. Roover zelf zou haar weldra in het graf volgen, als er enige waarheid school in wat Sam had horen fluisteren. ‘Wat hebt u tegen haar gezegd?’

‘Dat ik met Stannis zou spreken, al betwijfel ik of mijn woorden hem op andere gedachten zullen brengen. De eerste plicht van een koning geldt de verdediging van het rijk, en Mans had het aangevallen. Dat zal zijne genade niet licht vergeten. Mijn vader zei altijd dat Stannis Baratheon een rechtvaardig man was. Maar niemand heeft ooit beweerd dat hij vergevingsgezind was.’ Jon zweeg even en fronste zijn voorhoofd. ‘Ik zou Mans liever zelf onthoofden. Ooit was hij een man van de Nachtwacht. Rechtens behoort zijn leven ons toe.’

‘Volgens Pyp wil vrouwe Melisandre hem aan de vlammen geven, om een of andere zwarte kunst te verrichten.’

‘Pyp moet zijn mond leren houden. Ik heb hetzelfde van anderen gehoord. Koningsbloed, om een draak te wekken. Waar Melisandre een slapende draak denkt te vinden weet niemand precies. Het is onzin. Het bloed van Mans is niet koninklijker dan het mijne. Hij heeft nooit een kroon gedragen of op een troon gezeten. Hij is een struikrover, meer niet. In struikrovers bloed schuilt geen kracht.’

De raaf keek van de vloer op. ‘Bloed,’ krijste hij.

Jon sloeg er geen acht op. ‘Ik stuur Anje weg.’

‘O.’ Sam bewoog zijn hoofd op en neer. ‘Nou, dat is… dat is een goede zaak, heer.’ Het zou het beste voor haar zijn om ergens heen te gaan waar het warm en veilig was, ver weg van de Muur en de strijd.

‘Haar en de jongen. Voor zijn melkbroeder zullen we een andere min moeten vinden.’

‘Tot die tijd zal geitenmelk misschien wel voldoen. Dat is beter voor een baby dan koeienmelk.’ Dat had Sam ergens gelezen. Hij ging verzitten. ‘Heer, bij het doorkijken van de annalen ben ik nog een andere jongen tegengekomen die bevelhebber was. Vierhonderd jaar voor de Verovering. Osric Stark werd op zijn tiende gekozen, maar hij diende zestig jaar lang. Dat is vier, heer. U bent lang niet de jongste die ooit gekozen is. U bent tot dusverre de op vier na jongste.’

‘De vier die jonger waren, waren allemaal zonen, broers of bastaarden van de koning in het Noorden. Vertel eens iets nuttigs. Vertel me over onze vijand.’

‘De Anderen.’ Sam likte zijn lippen. ‘Ze worden in de annalen vermeld, zij het minder vaak dan ik gedacht zou hebben. Dat wil zeggen, de annalen die ik heb gevonden en bekeken. Ik weet dat er nog meer is wat ik niet heb gevonden. Sommige van de oudere boeken vallen uit elkaar. De bladzijden verpulveren als ik ze wil omslaan. En de echt oudeboeken… die zijn of allemaal verpulverd of ze liggen ergens begraven waar ik nog niet heb gekeken of… nou ja, het kan zijn dat die boeken niet bestaan en nooit hebben bestaan. De oudste geschiedenissen die we hebben, zijn geschreven nadat de Andalen naar Westeros waren gekomen. De Eerste Mensen hebben alleen runen op rotsblokken achtergelaten, dus alles wat we denken te weten over het Heldentijdperk en het Tijdperk van de Dageraad en de Lange Nacht is afkomstig uit verslagen die duizenden jaren later door septons zijn opgeschreven. Er zijn aartsmaesters in de Citadel die dat alles in twijfel trekken. Die oude geschiedenissen staan vol met koningen die honderden jaren regeerden en ridders die rondreden, duizenden jaren voordat er ridders waren. U kent de verhalen, Brandon de Bouwheer, Symeon Sterrenoog, de Nachtkoning… we zeggen dat u de negenhonderdachtennegentigste Opperbevelhebber van de Nachtwacht bent, maar de oudste lijst die ik heb gevonden, vertoont zeshonderdvierenzeventig bevelhebbers, wat suggereert dat hij geschreven is ten tijde van…’

‘Lang geleden,’ onderbrak Jon hem. ‘En hoe zit het met de Anderen?’

‘Ik heb een vermelding van drakenglas gevonden. De kinderen van het woud plachten de Nachtwacht jaarlijks honderd dolken van obsidiaan te geven, tijdens het Heldentijdperk. De Anderen komen als het koud is, daar zijn de meeste verhalen het over eens. Of anders wordt het koud wanneer ze komen. Soms verschijnen ze tijdens sneeuwstormen en smelten ze weg als de lucht opklaart. Ze verbergen zich voor het licht van de zon en duiken ’s nachts op… of anders wordt het nacht wanneer zij opduiken. Volgens sommige verhalen rijden ze op de lijken van dode dieren. Beren, schrikwolven, mammoets, paarden, het maakt niet uit, zolang het beest maar dood is. Degene die Kleine Paultje heeft gedood, reed op een dood paard, dus dat gedeelte is duidelijk waar. Sommige verslagen reppen ook over reusachtige ijsspinnen. Ik weet niet wat dat zijn. Mannen die vallen in de strijd tegen de Anderen, dienen verbrand te worden, anders staan de doden weer op om hun tot slaaf te dienen.’

‘Dat wisten we allemaal al. De vraag is, hoe moeten we ze bestrijden?’

‘De wapenrusting van de Anderen is bestand tegen de meeste gewone zwaarden, als je de verhalen moet geloven,’ zei Sam, ‘en hun eigen zwaarden zijn zo koud dat staal erop in stukken springt. Maar vuur doet ze de moed verliezen en ze zijn kwetsbaar voor obsidiaan.’ Hij dacht aan die ene die hij in het spookbos het hoofd had geboden, aan hoe die ogenschijnlijk was gesmolten toen hij hem had gestoken met de dolk van drakenglas die Jon voor hem had gemaakt. ‘Ik heb een beschrijving van de Lange Nacht gevonden die sprak van de laatste held die Anderen doodde met een kling van drakenstaal. Naar verluidt konden ze daar niet tegen.’

‘Drakenstaal?’ Jon fronste zijn wenkbrauwen. ‘Valyrisch staal?’

‘Dat was ook het eerste wat er bij mij opkwam.’

‘Dus als ik de heren van de Zeven Koninkrijken er nu maar van kan overtuigen dat ze ons hun Valyrische zwaarden moeten geven, dan is alles gered? Dat zal niet moeilijk wezen.’ In zijn lach klonk geen vrolijkheid door. ‘Heb je ook gevonden wie de Anderen zijn, waar ze vandaan komen, wat ze willen?’

‘Nog niet, heer, maar het kan zijn dat ik gewoon de verkeerde boeken heb gelezen. Er zijn er honderden die ik nog niet heb bekeken. Geef me meer tijd en ik zal vinden wat er te vinden is.’

‘Er is niet meer tijd.’ Jon klonk bedroefd. ‘Je moet je spullen pakken, Sam. Jij gaat met Anje mee.’

‘Ik ga?’ Even begreep Sam het niet. ‘Ik ga weg? Naar Oostwacht, heer? Of… waar ga ik…’

‘Oudstee.’

‘Oudstee?’ Het kwam eruit als een piepgeluid. Hoornheuvellag dicht bij Oudstee. Thuis. Bij die gedachte duizelde het hem. Mijn vader.

‘Aemon ook.’

‘Aemon? Maester Aemon? Maar… die is honderdtwee jaar oud, heer, hij kan niet… u zendt hem en mij weg? Wie zorgt er dan voor de raven? Als er zieken of gewonden zijn, wie…’

‘Clydas. Die is al jaren bij Aemon.’

‘Clydas is maar een oppasser en zijn ogen gaan achteruit. U hebt een maester nodig. Maester Aemon is zo broos, een zeereis…’ Hij dacht aan het Prieel en aan de Prieelkoningin en stikte bijna in zijn eigen tong. ‘Het zou… hij is oud, en…’

‘Zijn leven zal gevaar lopen. Daar ben ik me van bewust, Sam, maar hier is het risico nog groter. Stannis weet wie Aemon is. Als de rode vrouw konings bloed nodig heeft voor haar spreuken…’

‘O.’ Sam verbleekte.

‘Dareon zal zich in Oostwacht bij jullie voegen. Ik hoop dat hij met zijn liederen in het zuiden wat mannen voor ons zal werven. De Merel brengt jullie naar Braavos. Van daaruit kunnen jullie zelf je overtocht naar Oudstee regelen. Als je Anjes baby nog steeds als je bastaard wilt erkennen, stuur haar en het kind dan naar Hoornheuvel. Anders vindt Aemon voor haar wel een betrekking als dienstmeisje in de Citadel.’

‘Mijn b-b-bastaard.’ Dat had hij gezegd, ja, maar… Al dat water. Misschien verdrink ik wel. Er zinken voortdurend schepen en de herfst is het seizoen van de stormen. Maar Anje zou bij hem zijn en de baby zou veilig opgroeien. ‘Ja, ik… mijn moeder en mijn zusters zullen Anje helpen met het kind.’ Ik kan een brief sturen, ik hoef zelf niet naar Hoornheuvel te gaan. ‘Dareon zou haar net zo goed naar Oudstee kunnen brengen als ik. Ik ben… ik heb iedere middag met Ulmer geoefend in het boogschieten, zoals u had bevolen… nou ja, behalve als ik in de gewelven ben, maar u had gezegd dat ik moest zien uit te vinden wie de Anderen waren. Van de langboog krijg ik pijn in mijn schouders en blaren op mijn vingers.’ Hij liet Jon een blaar zien die opengebarsten was. ‘Maar ik doe het toch. Ik raak het doel nu vaker wel dan niet, maar ik ben nog steeds de slechtste schutter die ooit een boog heeft gespannen. Maar Ulmers verhalen vind ik leuk. Iemand zou ze moeten opschrijven en er een boek van maken.’

‘Doe jij dat dan. In de Citadel hebben ze pen en inkt, en ook langbogen. Ik verwacht dat je blijft oefenen. Sam, de Nachtwacht heeft honderden mannen die een pijl af kunnen schieten, maar niet meer dan een handjevol dat kan lezen of schrijven. Jij moet mijn nieuwe maester worden.’

Bij dat woord kromp hij ineen. Nee, vader, alstublieft, ik zal er nooit meer over praten, dat zweer ik bij de Zeven. Laat me eruit, alstublieft, laat me eruit. ‘Heer, ik… mijn werk is hier, de boeken…’

‘…zijn hier nog steeds als je bij ons terugkomt.’

Sam bracht een hand naar zijn keel. Hij kon bijna voelen hoe de keten hem verstikte. ‘Heer, de Citadel… ze laten je daar in lijken snijden.’ Ze laten je daar een keten om je nek dragen. Als je ketens wilt, kom dan maar mee. Drie dagen en nachten had Sam zichzelf in slaap gehuild, met handen en voeten aan een muur gekluisterd. De keten om zijn hals zat zo strak dat die door zijn huid heen was gedrongen, en zodra hij in zijn slaap de verkeerde kant op was gerold, was zijn adem erdoor afgesneden. ‘Ik kan geen keten dragen.’

‘Dat kun je wel. Dat zul je. Maester Aemon is oud en blind. Zijn krachten begeven het. Wie neemt zijn plaats in wanneer hij sterft? Maester Mullin in de Schaduwtoren is eerder een vechtjas dan een geleerde en maester Harmoen van Oostwacht is vaker dronken dan nuchter.’

‘Als u de Citadel om meer maesters vraagt…’

‘Dat ben ik ook van plan. We zullen iedereen nodig hebben. Maar Aemon Targaryen is niet zo makkelijk te vervangen.’ Jon leek verbaasd. ‘Ik was er zeker van dat dit je wel zou bevallen. Er zijn zoveel boeken in de Citadel dat niemand kan hopen ze ooit allemaal te lezen. Je zou daar prima op je plaats zijn, Sam. Dat weet ik.’

‘Nee. Ik zou de boeken kunnen lezen, maar… een m-maester moet een genezer zijn en van b-b-bloed krijg ik een wee gevoel.’ Hij stak een hand uit, zodat Jon die kon zien trillen. ‘Ik ben Sam de Bangerd, niet Sam de Doder.’

‘Bang? Waarvoor? De standjes van oude mannen? Sam, je hebt de geesten de Vuist op zien zwermen, een vloedgolf van dode mannen met zwarte handen en felblauwe ogen. Je hebt een Ander gedood.’

‘Dat was ik niet, dat was het d-d-d-drakenglas.’

‘Stil. Je hebt gelogen en geïntrigeerd en samengezworen om mij Opperbevelhebber te maken. Je zult me gehoorzamen. Je zult naar de citadel gaan en een keten smeden, en als je in lijken moet snijden, het zij zo. In Oudstee zullen de lijken in elk geval geen bezwaar maken.’

Hij begrijpt het niet. ‘Heer,’ zei Sam, ‘mijn vader, heer Randyl, die, die, die, die, die… het leven van een maester is een leven van slavernij.’ Hij wist dat hij stond te bazelen. ‘Geen zoon van het huis Tarling zal ooit een keten dragen. De mannen van Hoornheuvel buigen en pluimstrijken niet voor mindere heren.’ Als je ketens wilt, kom dan maar mee. ‘Jon, ik kan mijn vader niet ongehoorzaam zijn.’

Jon, had hij gezegd, maar Jon was er niet meer. Degene die hij nu tegenover zich had, was heer Sneeuw; zijn grijze ogen hard als ijs. ‘Je hebt geen vader,’ zei heer Sneeuw. ‘Alleen broeders. Alleen ons. Je leven behoort de Nachtwacht toe, dus ga je kleingoed in een plunjezak stoppen, samen met wat het je verder nog belieft mee naar Oudstee te nemen. Je vertrekt een uur voor zonsopgang. En ik heb nog een bevel. Vanaf vandaag zul je jezelf geen lafaard meer noemen. Je hebt het afgelopen jaar meer doorstaan dan de meeste mannen in een heel leven. Ook de Citadel kun je doorstaan, maar dat zul je doen als Gezworen Broeder van de Nachtwacht. Ik kan je niet bevelen moedig te zijn, maar ik kan je wel bevelen om je vrees te verbergen. Je hebt de woorden gesproken, Sam. Weet je nog?’

Ik ben het zwaard in de duisternis. Maar hij was waardeloos met een zwaard, en de duisternis joeg hem angst aan. ‘Ik… ik zal het proberen.’

‘Je zult het niet proberen. Je zult gehoorzamen.’

‘Hoor.’ Mormonts raaf klapperde met zijn grote zwarte vleugels.

‘Zoals u beveelt, heer. Weet… weet maester Aemon het al?’

‘Het was evenzeer zijn idee als het mijne.’ Jon deed de deur voor hem open. ‘Geen afscheid. Hoe minder mensen hier van afweten, hoe beter. Een uur voor het eerste licht, bij de grafhof’

Sam kon zich niet herinneren dat hij de wapenkamer uitliep. Het volgende wat hij wist, was dat hij door modder en over plakken oude sneeuw naar maester Aemons vertrekken strompelde. Ik Zou me kunnen verstoppen, zei hij bij zichzelf. Ik zou me in de gewelven tussen de boeken verborgen kunnen houden. Dan zou ik daar beneden kunnen wonen, samen met de muis, en ‘snachts naar boven kunnen sluipen om eten te stelen. Idiote ideeën, wist hij, even zinloos als wanhopig. De gewelven waren de eerste plaats waar ze hem zouden zoeken. De laatste plaats waar ze naar hem zouden zoeken, was achter de Muur, maar dat was helemaal krankzinnig. De wildlingen zouden me te pakken krijgen en me langzaam vermoorden. Wie weet zouden ze me wel levend verbranden, zoals de rode vrouw Mans Roover wil verbranden.

Toen hij maester Aemon in het roekenhuis vond, gaf hij hem Jons brief en gooide zijn misselijkmakende angsten er in één grote woordenbrij uit. ‘Hij begrijpt het niet.’ Sam had een gevoel alsof hij moest overgeven. ‘Als ik een keten omdoe, dan zal mijn vader… hij, hij, hij…’

‘Mijn eigen vader maakte dezelfde bezwaren, toen ik een leven van dienstbaarheid verkoos,’ zei de oude man. ‘Zijn vader was degene die me naar de Citadel stuurde. Koning Daeron had vier zonen verwekt en drie van hen hadden zelf ook zonen. Te veel draken, dat is net zo gevaarlijk als te weinig, hoorde ik zijne genade tegen mijn vader zeggen, de dag dat ze me wegzonden.’ Aemon bracht een vlekkerige hand naar de keten van vele metalen die losjes om zijn dunne hals hing. ‘De keten is zwaar, Sam, maar mijn grootvader had gelijk. Jouw heer Sneeuw ook.’

‘Sneeuw,’ pruttelde een raaf. ‘Sneeuw,’ herhaalde een andere. Daarop namen ze het allemaal over. ‘Sneeuw, sneeuw, sneeuw, sneeuw, sneeuw.’ Dat woord hadden ze van Sam geleerd. Hier was geen hulp te vinden, zag hij. Maester Aemon zat net zo klem als hij. Hij zal op zee omkomen, dacht hij vol wanhoop. Hij is te oud om zo’n reis te overleven. Anjes zoontje gaat misschien ook dood, hij is niet zo groot en sterk als Dalla’s jongen. Wil Jon ons soms allemaal dood hebben?

De volgende morgen stond Sam tegen wil en dank de merrie te zadelen waarop hij uit Hoornheuvel was gekomen, waarna hij haar naar de grafhof naast de oostweg leidde. Haar zadeltassen puilden uit van de kaas, worstjes en hardgekookte eieren, en een halve gezouten ham die hij op zijn naamdag van Hob-met-de-drie-vingers had gekregen. ‘Jij bent iemand die de kookkunst weet te waarderen, Doder,’ had de kok gezegd. ‘We hebben er meer zoals jij nodig.’ De ham zou ongetwijfeld helpen. Het was een lange, koude rit naar Gostwacht, en in de schaduw van de Muur lagen geen stadjes of herbergen.

Het was donker en stil in het uur voor de dageraad. Slot Zwart leek vreemd gedempt. Bij de grafhof stond een stel tweewielige wagens op hen te wachten, samen met Zwarte Jaak Bolver en een twaalftal doorgewinterde wachtruiters, even taai als de garrons die ze bereden. Kets Witoog vloekte luid toen zijn ene goede oog op Sam viel. ‘Let maar niet op hem, Doder,’ zei Zwarte Jaak. ‘Hij heeft een weddenschap verloren. Zei dat we je piepend onder een bed vandaan zouden moeten sleuren.’

Maester Aemon was te broos om een paard te berijden, dus was er een wagen voor hem klaargemaakt, het bed hoog opgestapeld met bontvellen en overdekt met een leren huif om regen en sneeuw te weren. Anje en haar kind zouden met hem meerijden. De tweede wagen zou hun kleren en bezittingen vervoeren, samen met een kist zeldzame oude boeken waarvan Aemon meende dat ze in de Citadel misschien ontbraken. Sam had er de halve nacht naar gezocht, al had hij er maar een op de vier gevonden. En dat is maar goed ook, anders hadden we nog een wagen nodig.

Toen de maester verscheen, was hij ingepakt in een berenvel dat drie keer zo groot was als hijzelf. Terwijl Clydas hem naar de wagen leidde, stak er een windvlaag op en de oude man wankelde. Sam haastte zich naar hem toe en sloeg een arm om hem heen. Nog zo’n windvlaag, en hij wordt over de Muur geblazen. ‘Houdt u zich aan mijn arm vast, maester. Het is niet ver.’

De blinde man knikte terwijl de wind hun kappen afblies. ‘In Oudstee is het altijd warm. Er staat een herberg op een eilandje in de Honingweijn waar ik als jeugdige novice altijd naar toe ging. Het zal aangenaam zijn om daar weer te zitten en een slokje cider te drinken.’

Tegen de tijd dat ze de maester in de wagen hadden geholpen, was Anje verschenen, het kind als een bundeltje in haar arm. Onder haar kap waren haar ogen roodbehuild. Jon kwam tegelijk met haar aanlopen, vergezeld door Ed van de Smarten. ‘Heer Sneeuw;’ riep maester Aemon, ‘ik heb voor u een boek in mijn vertrekken achtergelaten. Het Jaden Compendium. Dat is geschreven door de Volantijnse avonturier Colloquo Votar, die naar het oosten was gereisd en alle landen rond de Zee van Jade had bezocht. Er staat een passage in waar u wel in geïnteresseerd zult zijn. Ik heb tegen Clydas gezegd dat hij die moest aangeven.’

‘Ik zal het zeker lezen,’ antwoordde Jon.

Uit maester Aemons neus liep een streep licht snot omlaag. Hij veegde hem af met de rug van zijn handschoen. ‘Kennis is een wapen, Jon. Zorg dat je goed bewapend bent voordat je ten strijde trekt.’

‘Ik zal ervoor zorgen.’ Het was zachtjes gaan sneeuwen; de grote, zachte vlokken dwarrelden loom uit de hemel omlaag. Jon wendde zich tot Zwarte Jaak Bolver. ‘Maak zo veel mogelijk voort, maar neem geen dwaze risico’s. Jullie hebben een oude man en een zuigeling bij je. Zorg dat jullie ze warm houden en goed te eten geven.’

‘Doet u hetzelfde, heer,’ zei Anje. ‘Doet u hetzelfde voor het andere kind. Zoek een andere min, zoals u gezegd hebt. Dat hebt u me beloofd. De jongen… Dalla’s jongen… ik bedoel, het kleine prinsje… zoek een goede zoogmoeder voor hem, zodat hij groot en sterk wordt.’

‘Op mijn woord,’ zei Jon Sneeuw plechtig.

‘Geef hem geen naam. Doe dat pas als hij twee is. Het brengt ongeluk om ze een naam te geven als ze nog aan de borst zijn. Jullie kraaien weten dat misschien niet, maar het is zo.’

‘Zoals u beveelt, vrouwe.’

Over Anjes gezicht trok een vlaag van woede. ‘Noem me niet zo. Ik ben een moeder, geen vrouwe. Ik ben Crasters vrouw en Crasters dochter, en een moeder.’

Ed van de Smarten nam de baby over, terwijl Anje in de wagen klom en een paar muffe vachten over haar benen trok. Inmiddels was de oostelijke hemel meer grijs dan zwart. Lowie Linkerhand stond te popelen om te vertrekken. Ed tilde de zuigeling weer op en Anje legde hem aan de borst. Dit is misschien de laatste keer dat ik Slot Zwart zie, dacht Sam terwijl hij zich op zijn merrie hees. Hoezeer hij Slot Zwart ook eens had gehaat, hij was er kapot van dat hij wegging.

‘Vooruit met de geit,’ beval Bolver. Er knalde een zweep en de wagens begonnen traag door de diepe groeven in de weg te bolderen, terwijl de sneeuw rondom hen neerdaalde. Sam bleef nog even bij Clydas, Ed van de Smarten en Jan Sneeuw achter. ‘Tja,’ zei hij, ‘vaarwel.’

‘Jij ook, Sam,’ zei Ed van de Smarten. ‘Je boot zal wel niet zinken, denk ik. Boten zinken alleen als ik aan boord ben.’

Jon stond naar de wagens te kijken. ‘De eerste keer dat ik Anje zag,’ zei hij, ‘stond ze met haar rug tegen de muur van Crasters Burcht, dat magere, donkerharige meisje met haar bolle buik. Ze deinsde achteruit voor Spook. Hij was tussen haar konijnen geraakt en ik denk dat ze bang was dat hij haar zou openrijten en de baby zou verslinden… maar het was niet de wolf die ze vrezen moest, nietwaar?’

Nee, dacht Sam. Craster was het gevaar, haar eigen vader. ‘Ze is moediger dan ze beseft.’

‘Jij ook, Sam. Ik wens je een snelle, veilige reis toe, en zorg goed voor haar, Aemon en het kind.’ Jon glimlachte, een vreemd, triest lachje. ‘En zet je kap op. De sneeuwvlokken smelten in je haar.’

Arya

Het licht brandde flauw en ver weg, laag boven de horizon, door de nevels op zee heen.

‘Het lijkt net een ster,’ zei Arya.

‘De ster van thuis,’ zei Denyo.

Zijn vader was bevelen aan het schreeuwen. Zeelui klommen de drie hoge masten op en neer en klauterden door het want om de zware purperen zeilen te reven. Beneden zwoegden en ploeterden de roeiers op twee grote roeibanken. De dekken kantelden knarsend toen de galjas De Titanendochter naar stuurboord helde en overstag begon te gaan.

De ster van thuis. Arya stond bij de voorsteven, één hand rustend op het vergulde boegbeeld, een maagd met een schaal fruit. Een halve hartslag lang gaf ze toe aan de verleiding om te doen alsof het haar thuis was, daar voor hen uit.

Maar dat was stam. Haar huis was er niet meer, haar ouders waren dood en al haar broers waren vermoord, op Jon Sneeuw op de Muur na. Daar had ze naar toe gewild. Dat had ze ook tegen de kapitein gezegd, maar zelfs de ijzeren munt had hem niet vermurwd. Het leek wel of Arya nooit terechtkwam waar ze wezen wilde. Yoren had gezworen haar naar Winterfel te brengen, maar zij was in Harrenhal beland en Yoren in zijn graf. Nadat ze uit Harrenhal was ontsnapt richting Stroomvliet, was ze door Liem en Anguy en Tom van Zevenen gevangengenomen en in plaats daarvan naar de holle heuvel gesleept. Toen had de Jachthond haar gestolen en meegesleept naar de Tweeling. Arya had hem stervend bij de rivier achtergelaten en was doorgegaan naar Zoutpannen, in de hoop een schip naar Oostwacht-aan-Zee te vinden, maar…

Misschien is Braavos zo kwaad nog niet. Syrio kwam uit Braavos en Jaqen is daar misschien ook. Jaqen was degene die haar de ijzeren munt had gegeven. Hij was niet echt haar vriend geweest zoals Syrio, maar wat had ze ooit aan vrienden gehad? Zolang ik Naald heb, heb ik geen vrienden nodig. Ze streek met de bal van haar duim over de gladde knop van het zwaard en wenste, wenste…

Eerlijk gezegd wist Arya net zomin wat ze moest wensen als ze wist wat haar onder dat verre licht te wachten stond. De kapitein had haar aan boord genomen maar geen tijd om met haar te spreken. Sommige bemanningsleden meden haar, maar anderen gaven haar geschenken — een zilveren vork, handschoenen zonder vingers, een slappe wollen hoed, versteld met leer. Eén man liet haar zien hoe ze zeemansknopen moest leggen. Een ander schonk haar vingerhoedjes vuurwijn in. De aardigen klopten op hun borst en herhaalden hun namen telkens opnieuw totdat Arya ze terugzei, al kwam het nooit bij iemand op om háár naam te vragen. Ze noemden haar Zoute, omdat ze in Zoutpannen aan boord was gekomen, vlak bij de monding van de Drietand. Ze nam aan dat ze het slechter had kunnen treffen.

De laatste van de nachtelijke sterren was verdwenen… op het stel recht vooruit na. ‘Het zijn nu twee sterren.’

‘Twee ogen,’ zei Denyo. ‘De Titaan ziet ons.’

De Titaan van Braavos. Ouwe Nans had hun vroeger in Winterfel verhalen over de Titaan verteld. Het was een reus, zo hoog als een berg, en zodra Braavos in gevaar verkeerde werd hij wakker met vuur in zijn ogen, en dan waadde hij onder geknerp en gekreun van zijn stenige ledematen de zee in om de vijand te verpletteren. ‘De Braavosi voeren hem het sappige roze vlees van hooggeboren kleine meisjes,’ placht Nans te besluiten, en dan begon Sansa altijd stompzinnig te piepen. Maar maester Luwin zei dat de Titaan maar een standbeeld was en dat de verhaaltjes van ouwe Nans maar verhaaltjes waren.

Winterfel is afgebrand en gevallen, herinnerde Arya zich. Ouwe Nans en maester Luwin waren waarschijnlijk allebei dood, en Sansa ook. Het was nergens goed voor om aan hen te denken. Alle mensen sterven. Dat was wat de woorden betekenden, de woorden die Jaqen H’ghar haar had geleerd toen hij haar dat versleten ijzeren muntje had gegeven. Ze had sinds hun vertrek uit Zoutpannen nog meer Braavosi-woorden geleerd, de woorden voor alstublieft en dank u wel en zee en ster en vuurwijn, maar dat alle mensen sterven wist ze al toen ze bij hen kwam. De meeste bemanningsleden van de Dochter spraken wel een mondje Gewone Spreektaal van hun nachten aan wal in Oudstee, Koningslanding en Maagdenpoel, al spraken alleen de kapitein en zijn zoons het goed genoeg om met haar te praten. Denyo was de jongste van die zoons, een mollige, opgewekte jongen van twaalf die zijn vaders hut schoonhield en zijn oudste broer met zijn sommen hielp.

‘Ik hoop dat jullie Titaan geen honger heeft,’ zei Arya tegen hem.

‘Honger?’ zei Denyo niet-begrijpend.

‘Het doet er niet toe.’ Zelfs als de Titaan sappig roze meisjesvlees at, zou Arya niet bang voor hem zijn. Zij was een mager scharminkel, geen fatsoenlijke maaltijd voor een reus, en ze was bijna elf, praktisch een volwassen vrouw. En Zoute is bovendien niet hooggeboren.

‘Is de Titaan de god van Braavos?’ vroeg ze. ‘Of hebben jullie de Zeven?’

‘In Braavos worden alle goden geëerd.’ De zoon van de kapitein praatte bijna even graag over zijn stad als over zijn vaders schip. ‘Jullie Zeven hebben hier een sept, de Sept-Over-de-Zee, maar daar komen alleen zeelui uit Westeros om te bidden.’

Ze zijn niet mijn Zeven. Dat waren mijn moeders goden en die hebben toegelaten dat de Freys haar bij de Tweeling vermoordden. Ze vroeg zich af of ze in Braavos een godswoud zou vinden, met een weirboom in het hart. Denyo wist dat misschien wel, maar ze kon het hem niet vragen. Zoute kwam uit Zoutpannen, en wat wist een meisje uit Zoutpannen nu van de oude goden van het noorden? De oude goden zijn dood, hield ze zichzelf voor, net als moeder en vader en Robb en Bran en Rickon, allemaal dood Ze herinnerde zich dat haar vader lang geleden eens had gezegd dat als de koude winden waaiden, de eenzame wolf stierf maar het roedel overleefde. Dat had hij helemaal mis. Arya, de eenzame wolf, leefde nog, maar de wolven van het roedel waren gevangen, gedood en gevild.

‘De Maanzangers leidden ons naar dit toevluchtsoord, waar de draken van Valyria ons niet konden vinden,’ zei Denyo. ‘Hun tempel is het grootst. We achten ook de Vader der Wateren hoog, maar zijn huis wordt opnieuw gebouwd zodra hij zijn bruid neemt. De rest van de goden wonen samen op een eiland in het centrum van de stad. Daar vind je de… de God met de Vele Gezichten.’

De ogen van de Titaan leken nu feller te branden en verder uit elkaar te staan. Arya kende geen God met Vele Gezichten, maar als hij gebeden beantwoordde, was hij misschien de god die ze zocht. Ser Gregor, dacht ze. Dunsen, Raf het Lieverdje, ser Ilyn, ser Meryn, koningin Cersei. Nu nog maar zes. Joffry was dood, de Jachthond had Polver gedood en zelf had ze de Kietelaar aan haar mes geregen, en die stomme schildknaap met de pukkel. Als hij me niet vastgegrepen had, had ik hem niet gedood. De Jachthond was de dood nabij geweest toen ze hem op de oever van de Drietand had achtergelaten, brandend van de wondkoorts. Ik had hem de genadeslag moeten toebrengen en hem een mes door zijn hart moeten steken.

‘Kijk, Zoute!’ Denyo pakte haar arm en draaide haar om. ‘Zie je hem? Dáár.’ Hij wees.

Voor hen weken de nevels uiteen, rafelige grauwe gordijnen die door hun voorsteven werden opengeduwd. De Titanendochter doorkliefde het grijsgroene water op bollende purperen vleugels. Boven zich hoorde Arya zeevogels krijsen. Daar waar Denyo naar toe wees, rees plotseling een rij rots formaties uit de zee op, hun stenige hellingen bedekt met krijgsdennen en zwarte sparren. Maar recht voor hen had de zee een doorgang geforceerd, en daar boven het open water torende de Titaan op met zijn vurige ogen en zijn lange groene haar dat wapperde in de wind. Zijn benen overbrugden de doorgang, op iedere berg een voet, en zijn schouders rezen hoog boven de scherpe pieken op. Zijn benen waren uit massieve steen gehouwen, hetzelfde zwarte graniet als de zeerotsen waarop hij stond, al droeg hij een wapenrok van groenachtig brons om zijn heupen. Zijn borstharnas was ook van brons, net als zijn hoofd in de bepluimde halfhelm. Zijn wapperende haar was van groengeverfd henneptouw gemaakt en in de holten van zijn ogen branden enorme vuren. Zijn ene hand rustte op de heuvelkam aan zijn linkerkant, de bronzen vingers om een stenen bult geslagen; de andere stak omhoog in de lucht en hield het gevest van een gebroken zwaard omklemd.

Hij is maar iets groter dan het standbeeld van koning Baelor in Koningslanding, zei ze bij zichzelf toen ze zich nog hoog en breed op zee bevonden. Maar toen de galjas dichter bij de branding kwam die de rij rotsen omspoelde, werd de Titaan nog groter. Ze hoorde Denyo’s vader bevelen brullen met zijn zware stem, en boven in het want werden de zeilen ingehaald. We gaan onder de benen van de Titaan door roeien. Arya kon de schietgaten in het grote bronzen borstharnas zien, en de vlekken en spetters op de armen en schouders van de Titaan, waarop zeevogels nestelden. Met gerekte hals keek ze omhoog. Baelor de Gezegende Zou nog niet tot zijn knie komen. Hij zou zo over de muren van Winterfel kunnen stappen.

Toen slaakte de Titaan een bulderende kreet.

Het geluid was net zo reusachtig als hijzelf, een verschrikkelijk gekreun en geknars dat zo luid was dat het zelfs de stem van de kapitein en het beuken van de golven tegen de met dennen begroeide rotsen overstemde. Honderden zeevogels fladderden tegelijkertijd op en Arya kromp in elkaar totdat ze zag dat Denyo lachte. ‘Hij waarschuwt het Arsenaal dat wij eraan komen, dat is alles!’ schreeuwde hij. ‘Je hoeft niet bang te zijn.’

‘Dat was ik ook niet!’ schreeuwde Arya terug. ‘Het was hard, dat is alles.’

De wind en de golven hadden de Titanendochter nu stevig in de greep en stuwden haar snel naar het kanaal toe. De dubbele rijen roeiriemen maakten soepele slagen en zweepten de zee tot wit schuim op, terwijl de schaduw van de Titaan eroverheen viel. Even leek het alsof ze tegen de rotsblokken onder zijn benen zouden slaan. Terwijl ze ineengedoken naast Denyo bij de voorsteven stond, proefde Arya het zout van de druppels die tegen haar gezicht waren gesproeid. Ze moest recht omhoog kijken om het hoofd van de Titaan te zien. ‘De Braavosi voeren hem het sappige roze vlees van hooggeboren kleine meisjes,’ hoorde ze ouwe Nans weer zeggen, maar zij was geen klein meisje en ze zou niet bang zijn voor zo’n stom standbeeld. Toch liet ze één hand op Naald rusten terwijl ze tussen zijn benen door gleden. Aan de binnenkant van die grote stenen dijen zaten nog veel meer schietgleuven en toen Arya opkeek om te zien hoe het kraaiennest er met een meter of tien speling onderdoor glipte, ontdekte ze onder de wapenrok van de Titaan ook pekgaten, en bleke gezichten die van achter de ijzeren tralies naar hen omlaag staarden.

En toen waren ze erlangs.

De schaduw trok weg, de beboste rotsen aan weerszijden vergleden, de wind nam af en ze voeren door een grote lagune. Voor hen in zee rees nog een berg op, een stenen bult die als een met spijkers beslagen vuist uit het water omhoog stak. De stenen borstwering barstte van de schorpioenen, vuurspuwers en blijden. ‘Het Arsenaal van Braavos,’ noemde Denyo het, zo trots alsof hij het zelf had gebouwd. ‘Daar kunnen ze in één dag een oorlogsgalei bouwen.’

Arya zag tientallen galeien, aangemeerd aan kades of boven aan hellingen, klaar voor de tewaterlating. Uit ontelbare houten loodsen langs de stenige oevers staken de beschilderde voorstevens van nog meer galeien naar voren, als honden in een kennel, mager, vals en hongerig, die wachtten tot ze door een jachthoorn geroepen werden. Ze probeerde ze te tellen, maar het waren er te veel en daar waar de kustlijn wegboog, bevonden zich nog meer dokken en loodsen.

Twee galeien waren hen tegemoet gevaren. Met hun opflitsende bleke roeiriemen leken ze als libellen over het water te scheren. Arya hoorde dat de kapitein tegen hen schreeuwde en dat hun eigen kapiteins terugschreeuwden, maar ze verstond er geen woord van. Er klonk een grote hoorn. De galeien passeerden hen aan weerskanten, zo dichtbij dat ze het omfloerste geluid van trommen uit hun purperen romp hoorde komen: bom bom bom bom bom bom, als het slaan van levende harten.

Toen waren de galeien achter hen en het Arsenaal ook. Voor hen strekte zich een weidse, erwtgroene watervlakte uit, ribbelig als een gekleurde glazen ruit. In het natte hart daarvan rees de stad zelf op, een ongeregelde massa koepels, torens en bruggen in grijs, goud en rood. De honderd eilanden van Braavos in de zee.

Maester Luwin had hun van Braavos verteld, maar veel van wat hij had gezegd was Arya vergeten. Het was een vlakke stad, dat kon ze zelfs van verre zien, anders dan Koningslanding op zijn drie hoge heuvels. De enige heuvels hier waren door mensen gebouwd van baksteen en graniet, brons en marmer. Er ontbrak nog iets anders, al duurde het even voordat het tot haar doordrong wat. De stad heeft geen muren.

Maar toen ze dat tegen Denyo zei, lachte hij haar uit. ‘Onze muren zijn van hout, en purper geverfd,’ zei hij. ‘Onze galeien zijn onze muren. We hebben geen andere nodig.’

Achter hen kraakte het dek. Toen Arya zich omdraaide, zag ze Denyo’s vader boven hen uittorenen in zijn kapiteinsmantel van purperen wol. Koopman-kapitein Ternesio Terys had geen bakkebaarden en hield het grijze haar dat zijn vierkante, verweerde gezicht omlijste keurig kort geknipt. Tijdens de overtocht had ze hem vaak met zijn bemanning zien schertsen, maar als hij zijn voorhoofd fronste renden mannen voor hem weg als voor een storm. Op dit moment fronste hij. ‘Onze reis is ten einde,’ zei hij tegen Arya. ‘Wij gaan naar de Geschakeerde Haven, waar de douanebeambten van de Zeeheer aan boord zullen komen om onze ruimen te inspecteren. Daar doen ze zoals altijd een halve dag over, maar jij hoeft je niet naar hun grillen te schikken. Pak je spullen. Ik zal een sloep laten zakken en Yorko brengt je aan land.’

Aan land Arya beet op haar lip. Ze was de zee-engte overgestoken om hier te komen, maar als de kapitein het had gevraagd, zou ze tegen hem gezegd hebben dat ze aan boord van de Titanendochter wilde blijven. Zoute was te klein om een roeiriem te hanteren, dat wist ze inmiddels, maar ze kon leren om touw te splitsen en de zeilen te reven en een koers aan te houden over de grote, zilte zeeën. Denyo had haar één keer meegenomen naar het kraaiennest en ze was helemaal niet bang geweest, al had het dek beneden maar een klein dingetje geleken. Ik kan ook sommen maken en een hut opruimen. Maar de galjas had geen tweede scheepsjongen nodig. Bovendien hoefde ze maar naar het gezicht van de kapitein te kijken om te weten hoe graag hij van haar af wilde. Dus knikte Arya slechts. ‘Aan land,’ zei ze, al hield dat alleen maar vreemdelingen in.

‘Valar dohaeris.’ Hij raakte met twee vingers zijn voorhoofd aan. ‘Mag ik je bidden: herinner je Ternesio Terys en de dienst die hij je heeft bewezen.’

‘Dat zal ik doen,’ zei Arya met een klein stemmetje. De wind rukte aan haar mantel, hardnekkig als een spook. Het werd tijd dat ze ging.

Pak je spullen, had de kapitein gezegd, maar daar had ze er niet al te veel van. Alleen de kleren die ze droeg, haar buideltje munten, de geschenken die ze van de bemanning had gekregen, de dolk op haar ene heup en Naald op de andere.

De boot was eerder gereed dan zij, en Yorko zat aan de riemen. Ook hij was een zoon van de kapitein, maar ouder dan Denyo en minder aardig. Ik heb Denyo helemaal niet gedag gezegd, dacht ze toen ze naar beneden klauterde om zich bij hem te voegen. Ze vroeg zich af of ze de jongen ooit terug zou zien. Ik had afscheid moeten nemen.

De Titanendochter kromp in hun kielzog, terwijl de stad met iedere slag van Yorko’s riemen groter werd. Rechts van haar was een haven zichtbaar, een wirwar van pieren en kades waarlangs bolbuikige walvisvaarders uit Ibben, zwanenschepen van de Zomereilanden en meer galeien dan een meisje kon tellen zich verdrongen. Een tweede haven, verder weg, bevond zich aan haar linkerkant, achter een verzakkende landtong waarop de bovenverdiepingen van half verdronken gebouwen boven het water uitstaken. Arya had nog nooit zoveel grote gebouwen bij elkaar gezien. Koningslanding had de Rode Burcht en de Grote Sept van Baelor en de Drakenkuil, maar Braavos leek zich te kunnen beroemen op een twintigtal tempels, torens en paleizen die even groot of zelfs nog groter waren. Straks ben ik weer een muis, dacht ze somber, net als in Harrenhal voordat ik wegliep.

Vanaf de plaats waar de Titaan stond, had de stad net één groot eiland geleken, maar toen Yorko hen ernaartoe roeide, zag ze dat het een heleboel kleine eilandjes op een kluitje waren, verbonden door stenen boogbruggen die ontelbare kanalen overspanden. Achter de haven ving ze een glimp op van straten met huizen van grauwe steen, zo dicht op elkaar gebouwd dat ze tegen elkaar aan leunden. InArya’s ogen zagen ze er raar uit, vier en vijf verdiepingen hoog en heel dun, met scherpgepunte bakstenen daken die op punthoeden leken. Ze zag geen riet, en maar een paar houten huizen van het soort dat ze van Westeros kende. Ze hebben geen bomen, besefte ze. Braavos is een en al steen, een grijze stad in een groene zee.

Yorko zwenkte ten noorden van de dokken langs, de geul van een groot kanaal binnen, een brede, groene waterweg die recht naar het hart van de stad liep. Ze voeren onder de bogen van een gebeeldhouwde stenen brug door, versierd met tientallen soorten vissen, krabben en inktvissen. Voor hen uit dook een tweede brug op die gebeeldhouwd was met een kantwerk van bladerrijke wijnranken, en daarachter een derde die hen aankeek met honderden geschilderde ogen. Aan weerskanten monden kleinere kanalen uit en daarin weer andere die nog smaller waren. Sommige huizen waren boven de waterwegen gebouwd, zag ze, waardoor de kanalen in een soort tunnels veranderd waren. Slanke boten in de vorm van waterslangen met beschilderde koppen en opgestoken staarten voeren daar in en uit. Ze zag dat die niet geroeid werden, maar vanaf de achtersteven voortgeboomd door mannen met grijze, bruine of donkermosgroene mantels aan. Ze zag ook enorme barken met platte bodems, hoog opgetast met kratten en vaten en voortgeboomd door twintig man per kant, en kunstige drijvende huizen met lantaarns van gekleurd glas, fluwelen draperieën en bronzen boegbeelden. Heel in de verte, hoog boven zowel kanalen als huizen, was een soort weg van massieve grijze steen, rustend op drie lagen enorme bogen die zuidwaarts liepen en daar opgingen in de heüge lucht. ‘Wat is dat?’ vroeg Arya aan Yorko terwijl ze ernaar wees.

‘De zoetwaterrivier,’ zei Yorko. ‘Die voert vers water aan van het vasteland, over de moddervlakten en de zilte ondiepten. Goed, zoet water voor de fonteinen.’

Toen ze achterom keek waren de haven en de lagune uit het zicht verdwenen. Voor haar rees aan weerszijden van het kanaal een rij reusachtige standbeelden op, plechtige mannen in lange, bronzen gewaden, besmeurd met de uitwerpselen van zeevogels. Eentje hield een gouden ster in zijn opgeheven hand. Een ander keerde een stenen flacon om van waaruit een eindeloze stroom water omlaag klaterde in het kanaal. ‘Zijn dat goden?’ vroeg Arya.

‘Zeeheren,’ lichtte Yorko haar in. ‘Het Eiland der Goden is verderop. Zie je het? Zes bruggen verder op de rechteroever. Dat is de tempel van de Maanzangers.’

Het was een van de tempels die Arya vanuit de lagune had ontwaard, een geweldige massa sneeuwwit marmer, bekroond door een enorme zilveren koepel waarvan de melkglazen ramen alle fasen van de maan toonden. De poort werd geflankeerd door een paar marmeren maagden, rijzig als de zeeheren, die een bovendorpel in de vorm van een maansikkel torsten.

Daarachter stond nog een tempel, een gebouw van rode natuursteen, zo streng als een fort. Boven op de grote vierkante toren brandde een vuur in een ijzeren komfoor van twintig voet doorsnee, met kleinere vuren naast de koperen deuren. ‘De rode priesters zijn dol op hun vuren,’ zei Yorko tegen haar. ‘De Heer des Lichts is hun god, de rode R’hllor.’

Dat weet ik. Arya moest aan Thoros van Myr denken in zijn samengeraapte oude wapenrusting, gedragen over dermate verschoten gewaden dat hij meer op een roze dan op een rode priester had geleken. Toch had zijn kus heer Beric opgewekt uit de dood. Ze keek toe hoe het huis van de Rode God langs dreef en vroeg zich af of zijn priesters in Braavos daar ook toe in staat waren.

Daarna kwam een groot bakstenen bouwwerk met slingers korstmos erop. Arya zou het misschien voor een pakhuis hebben aangezien als Yorko niet had gezegd: ‘Dat is de Heilige Toevlucht, waar wij de kleine goden eren die door de wereld vergeten zijn. Je zult het ook wel de Wirwar horen noemen.’ Tussen de hoog oprijzende, met korstmos bedekte muren van de Wirwar liep een kanaaltje en daar sloeg hij rechtsaf. Ze voeren een tunnel door en het licht weer in. Aan weerskanten rezen nog meer schrijnen op.

‘Nooit geweten dat er zoveel goden waren,’ zei Arya.

Yorko bromde. Ze gingen nog een bocht om en onder nog een brug door. Links van hen dook een rotsige bult op met een raamloze tempel van donkergrijze steen erop. Vanaf de deuren leidde een stenen trap omlaag naar een overdekte aanlegplaats.

Yorko trok de riemen in en de boot stootte zachtjes tegen stenen meerpalen aan. Hij greep een stel ijzeren ringen om hen een ogenblik stil te houden. ‘Hier laat ik je achter.’

De aanlegplaats was overschaduwd, de trap steil. Het zwarte pannendak van de tempel had een scherpe punt, net als de huizen langs de kanalen. Arya kauwde op haar lip. Syrio kwam uit Braavos. Misschien heeft hij deze tempel wel bezocht. Misschien heeft hij deze trap wel beklommen. Ze greep een ring en hees zich op de kade.

‘Je weet hoe ik heet,’ zei Yorko uit de boot.

‘Yorko Terys.’

‘Valar dohaeris. ‘ Hij duwde zich af met zijn roeiriem en dreef weer weg naar het diepe gedeelte. Arya keek toe hoe hij dezelfde weg weer terugroeide totdat hij in de schaduwen van de brug verdween. Toen het plonzen van de riemen was vervaagd, kon ze bijna haar eigen hartslag horen. Plotseling was ze elders… misschien terug in Harrenhal met Gendry, of met de Jachthond in de bossen langs de Drietand. Zoute is een stom kind, zei ze bij zichzelf. Ik ben een wolf en ik ben niet bang. Ze klopte op het gevest van Naald in de hoop dat dat geluk zou brengen en dook de schaduwen in. Met twee treden tegelijk beklom ze de trap, zodat niemand ooit zou kunnen zeggen dat ze bang geweest was.

Bovenaan trof ze een stel met houtsnijwerk versierde deuren van zo’n zesendertig meter hoog aan. De linkerdeur was van weirhout, licht als been, de rechter van glanzend ebbenhout. In het midden was een vollemaansgezicht uitgesneden, van ebbenhout aan de weirhouten kant, van weirhout aan de ebbenhouten kant. De blik daarop deed haar op een of andere manier aan de hartboom in het godswoud van Winterfel denken. Die deuren kijken naar me, dacht ze. Met haar vlakke, gehandschoende handen duwde ze op beide deuren tegelijk, maar ze gaven geen van tweeën mee. Gesloten en vergrendeld. ‘Laat me erin, stommeling,’ zei ze. ‘Ik ben de zee-engte overgestoken.’ Ze maakte een vuist en bonsde. ‘Jaqen heeft gezegd dat ik hierheen moest gaan. Ik heb de ijzeren munt.’ Ze haalde hem uit haar zak en stak hem omhoog. ‘Zie je wel? Valar morghulis.’

De deuren gaven geen antwoord, behalve dan dat ze opengingen.

Ze gingen in volledige stilte naar binnen open, zonder door mensenhand te zijn bewogen. Arya deed een stap naar voren en toen nog een. De deuren sloten zich achter haar en heel even was ze blind. Naald rustte in haar hand, al stond het haar niet bij dat ze het wapen had getrokken.

Langs de wanden brandden een paar kaarsen, maar die gaven zo weinig licht dat Arya niet eens haar voeten kon zien. Iemand fluisterde iets, maar zo zacht dat ze geen woorden kon onderscheiden. Iemand anders huilde. Ze hoorde lichte voetstappen, leer dat over steen gleed, een deur die open en weer dicht ging. Water. Ik hoor ook water.

Langzaam pasten haar ogen zich aan. De tempel leek van binnen veel groter dan van buiten. De septs van Westeros hadden zeven zijden, met zeven altaren voor de zeven goden, maar hier waren meer dan zeven goden. Er stonden beelden van langs de wanden, massief en dreigend. Rond hun voeten flakkerden kaarsen, flauw als verre sterren. Het dichtstbijzijnde was een marmeren vrouw van vier meter hoog. Uit haar ogen sijpelden echte tranen die de schaal vulden die ze in haar armen hield. Achter haar zat een man met een leeuwenkop op een troon van ebbenhout. Aan de andere kant van de deuren verhief een enorm paard van brons en ijzer zich op twee grote achterbenen. Verderop ontwaarde ze een groot stenen gezicht, een bleek klein kind met een zwaard, een ruige zwarte geit met de omvang van een oeros, een man met een kap die op een staf leunde. De overigen waren niet meer dan hoog oprijzende vormen, half zichtbaar in het schemerdonker.

Tussen de goden in bevonden zich verborgen nissen vol schaduwen, met hier en daar een brandende kaars. Stil als een schaduw bewoog Arya zich tussen rijen lange stenen banken door, zwaard in de hand. De vloer was van steen, vertelden haar voeten haar, geen gewreven marmer zoals de vloer van de Grote Sept van Baelor, maar iets ruwers. Ze passeerde een paar vrouwen die tegen elkaar fluisterden. De lucht was warm en zwaar, zo zwaar dat ze moest gapen. Ze rook de kaarsen. De geur was haar onbekend en ze nam aan dat hij van een raar soort wierook afkomstig was… maar toen ze verder de tempel inliep leken ze naar sneeuw; dennennaalden en warme stoofschotels te ruiken. Goede geuren, zei Arya bij zichzelf en ze voelde zich iets dapperder. Dapper genoeg om Naald weer in de schede te laten glijden.

In het midden van de tempel vond ze het water dat ze had gehoord: een bassin, tien voet in doorsnee, inktzwart en door flauw rood kaarslicht beschenen. Daarnaast zat een jongeman met een zilverwitte mantel aan zachtjes te huilen. Ze zag hoe hij een hand in het water dompelde, waardoor scharlakenrode rimpels door het bassin joegen. Toen hij zijn vingers eruit had gehaald zoog hij ze één voor één af. Hij had zeker dorst. Langs de rand van het bassin stonden stenen bekers. Arya vulde er een en bracht die hem, zodat hij kon drinken. De jongeman staarde haar een ogenblik lang aan toen ze hem de beker aanreikte. ‘Valar morghulis,’ zei hij.

‘Valar dohaeris,’ antwoordde ze.

Hij nam een flinke teug en liet de beker met een zacht plopgeluid in het bassin vallen. Toen duwde hij zich overeind, zwaaiend op zijn benen, terwijl hij zijn buik vasthield. Even dacht Arya dat hij zou vallen. Pas toen zag ze de donkere vlek onder zijn riem, die groter werd terwijl ze keek. ‘Je hebt een messteek opgelopen,’ flapte ze eruit. Hij zwalkte naar de muur en kroop een nis binnen en een hard stenen bed op. Arya gluurde om zich heen en zag nog meer nissen. In een paar daarvan lagen oude mensen te slapen.

Nee, leek een halfvergeten stem in haar hoofd te fluisteren. Ze zijn dood, of stervend. Kijk met je ogen.

Een hand raakte haar arm aan.

Arya draaide abrupt weg, maar het was maar een klein meisje, een bleek klein meisje in een gewaad met een kap dat haar leek te verzwelgen, zwart aan de rechterkant en wit aan de linker. Onder de kap zag ze een broodmager, benig gezicht, holle wangen en donkere ogen zo groot als schotels. ‘Pak me niet vast,’ waarschuwde Arya het scharminkelige kind. ‘De jongen die dat laatst deed heb ik gedood.’

Het meisje sprak een paar woorden die Arya niet kende.

Ze schudde haar hoofd. ‘Ken je de Gewone Spreektaal niet?’

Een stem achter haar zei: ‘Ik spreek die.’

De manier waarop ze haar bleven overvallen, beviel Arya niet. De man met de kap was lang en gehuld in een grotere versie van het zwart-witte gewaad dat het meisje droeg. Onder zijn kap zag ze alleen de vage rode weerschijn van het kaarslicht in zijn ogen. ‘Wat is dit voor plek?’ vroeg ze hem.

‘Een oord van vrede.’ Zijn stem was vriendelijk. ‘Je bent hier veilig. Dit is het Huis van Zwart en Wit, mijn kind. Al ben je wat jong om de God met de Vele Gezichten om een gunst te vragen.’

‘Lijkt hij op de god van de zuiderlingen, die met de zeven gezichten?’

‘Zeven? Nee. Hij heeft ontelbaar vele gezichten, kleintje, evenveel als er sterren aan de hemel staan. In Braavos aanbidden de mensen zoals ze willen… maar aan het eind van elke weg staat Hij met de Vele Gezichten te wachten. Op een dag is hij er voor jou, wees maar niet bang. Je hoeft je niet overhaast in zijn armen te storten.’

‘Ik ben alleen maar op zoek naar Jaqen H’ghar.’

Die naam ken ik niet.’

De moed zonk haar in de schoenen. ‘Hij kwam uit Lorath. Zijn haar was aan de ene kant wit en aan de andere kant rood. Hij zei dat hij mij geheimen zou vertellen en hij gaf me dit.’ De ijzeren munt zat in haar vuist geklemd. Toen ze haar vingers opende, plakte hij aan haar bezwete handpalm vast. De priester bestudeerde de munt, al maakte hij geen aanstalten om hem aan te raken. Het scharminkel met de grote ogen keek er ook naar.

Ten slotte zei de man met de kap: ‘Zeg me je naam, kind.’

‘Zoute. Ik kom uit Zoutpannen, aan de Drietand.’

Al kon ze zijn gezicht niet zien, op een of andere manier voelde ze dat hij glimlachte. ‘Nee,’ zei hij. ‘Zeg me je naam.’

‘Braadkuiken,’ antwoordde ze ditmaal.

‘Je ware naam, kind.’

‘Mijn moeder noemde me Nans, maar ze zeggen Wezel tegen me…’

‘Je naam.’

Ze slikte. ‘Arry. Ik ben Arry.’

‘Dichterbij. En nu de waarheid?’

Vrees snijdt dieper dan zwaarden, zei ze bij zichzelf. ‘Arya.’ De eerste keer fluisterde ze het. De tweede keer smeet ze het hem toe. ‘Ik ben Arya, van het huis Stark.’

‘Dat is zo,’ zei hij, ‘maar het Huis van Zwart en Wit is geen plaats voor Arya van het huis Stark.’

‘Alstublieft,’ zei ze. ‘Ik kan nergens heen.’

‘Vrees je de dood?’

‘Nee.’ Ze beet op haar lip.

‘We zullen zien.’ De priester deed zijn kap af. Daaronder had hij geen gezicht, slechts een vergeelde schedel. Aan de wangen hingen nog wat reepjes huid en een witte worm kronkelde uit een lege oogkas. ‘Kus me, kind,’ kraste hij met een stem, droog en hees als doodsgereutel.

Wil hij me bang maken? Arya kuste hem waar zijn neus had moeten zijn en plukte de grafworm uit zijn oog om die op te eten, maar hij smolt als een schim in haar hand weg.

Ook de gele schedel smolt weg en de vriendelijkste oude man die ze ooit had gezien, keek glimlachend op haar neer. ‘Niemand heeft ooit eerder geprobeerd mijn worm op te eten,’ zei hij. Jij moet honger hebben.’

Ja, dacht ze, maar niet in eten.

Cersei

Uit een loodgrijze lucht viel een kille regen die de muren en borstweringen van de Rode Burcht donker als bloed kleurde. De koningin leidde de koning met ferme hand over de modderige binnenplaats naar de wachtende draagkoets met escorte. ‘Van oom Jaime mocht ik op mijn paard rijden en penningen strooien voor het volk,’ protesteerde de jongen.

‘Wil je soms kouvatten?’ Tommen was nooit zo gezond geweest als Joffry. ‘Je grootvader zou willen dat je er tijdens zijn dodenwake als een waarachtig koning uitziet. We kunnen niet als verzopen katten in de Grote Sept verschijnen.’ Het is al erg genoeg dat ik alweer rouwkleding moet dragen. Zwart had haar nooit goed gestaan; met haar bleke huid leek ze daar zelf half een lijk in. Cersei was een uur voor zonsopgang opgestaan om een bad te nemen en haar haren te doen, en ze was niet van plan haar inspanningen door de regen teniet te laten doen.

Eenmaal in de draagkoets leunde Tommen achterover in zijn kussens en tuurde naar de neervallende regen. ‘De goden huilen om grootvader. Vrouwe Jocelyn zegt dat de regendruppels hun tranen zijn.’

Jocelyn Vlugh is een dwaas. Als de goden konden huilen, hadden ze om je broer gehuild. Regen is regen. Doe dat gordijn dicht voordat er nog meer binnenkomt. Die mantel is van sabelbont, wil je dat die doorweekt raakt?’

Tommen deed wat hem gezegd werd. Daar was ze blij om, maar toch zat zijn meegaandheid haar niettemin dwars. Een koning moest sterk zijn. Joffry zou met me in discussie zijn gegaan. Die was nooit zo makkelijk klein te krijgen. ‘Je moet niet zo onderuitgezakt zitten,’ zei ze tegen Tommen. ‘Zit als een koning. Schouders naar achteren, en zet je kroon recht. Wil je dat hij van je hoofd valt waar al je heren bij zijn?’

‘Nee, moeder.’ De jongen ging rechtop zitten en stak een hand omhoog om de kroon goed te zetten. Jofs kroon was hem te wijd. Tommen had altijd naar molligheid geneigd, maar nu leek zijn gezicht magerder. Eet hij wel goed? Ze moest niet vergeten dat aan de hofmeester te vragen. Ze kon niet het risico lopen dat Tommen ziek werd, niet nu de Dorners Myrcella in handen hadden. Op den duur zal Jofs kroon hem wel passen. Maar voor die tijd was er misschien een kleiner exemplaar nodig, een dat zijn hoofd niet dreigde te verzwelgen. Ze zou het met de goudsmeden opnemen.

Traag daalde de draagkoets Aegons heuvel af. Twee leden van de Koningsgarde reden voorop, witte ridders op witte paarden wier doorweekte mantels slap van hun schouders hingen. Achter hen reden vijftig Lannister-wachters in het goud-met-karmijnrood.

Tommen tuurde tussen de draperieën door naar de lege straten. ‘Ik dacht dat er meer mensen zouden zijn. Toen vader stierf kwam het hele volk naar buiten om ons voorbij te zien komen.’

‘De regen heeft ze hun huizen in gejaagd.’ De Koningslanders waren nooit dol op heer Tywin geweest, zelfs niet vóór de plundering. Maar hij was nooit op liefde uit. Alleen maar op respect, en op de hem verschuldigde eer. ‘Liefde kun je niet eten en je kunt er ook geen paard mee kopen of er op een winteravond je handen aan warmen,’ had ze hem eens tegen Jaime horen zeggen toen haar broer even jong was geweest als Tommen nu.

Bij de Grote Sept van Baelor, dat marmeren wonder boven op de Heuvel van Visenya, werd het kleine groepje rouwenden in aantal overtroffen door de goudmantels die ser Addam Marbrand op het grote plein had opgesteld. Later zullen er wel meer komen opdagen, hield de koningin zichzelf voor terwijl ser Meryn Trant haar uit de draagkoets hielp. Slechts de hooggeborenen en hun gevolg hadden toegang tot de ochtenddienst. ’s Middags zou er nog een dienst zijn voor het gewone volk, en de avondgebeden waren voor iedereen toegankelijk. Daar zou Cersei voor moeten terugkeren, opdat de kleine luiden haar zouden zien rouwen. Het gepeupel wil vertoon. Maar het was wel vervelend. Ze had ambten te vervullen, brieven te schrijven, een oorlog te winnen, een rijk te regeren.

Boven aan de trap kwam de Hoge Septon hen tegemoet. Het was een kromme oude man met een rafelige grijze baard, zozeer gebogen onder het gewicht van zijn geborduurde staatsiegewaden dat zijn ogen op gelijke hoogte waren met de borsten van de koningin… al voegde zijn kroon, een opgeklopt geval van geslepen kristal en gesponnen goud, ruim anderhalve voet aan zijn lengte toe. Die kroon had hij van heer Tywin gekregen ter vervanging van degene die verloren was gegaan toen het gepeupel de vorige Hoge Septon had vermoord. Ze hadden de dikke idioot uit zijn draagkoets getrokken en in stukken gescheurd op de dag dat Myrcella naar Dorne was gevaren. Dat was een enorme vreetzak, en kneedbaar. Maar deze… Deze Hoge Septon was een creatie van Tyrion, herinnerde Cersei zich plotseling. Een verontrustende gedachte.

De gevlekte hand van de oude man leek net een kippenpoot zoals hij daar uit de met gouden arabesken en kleine kristalletjes versierde mouw stak. Cersei knielde op het natte marmer om zijn vingers te kussen en beval Tommen hetzelfde te doen. Wat weet hij van me af? Hoeveel heeft die dwerg hem verteld? Met een glimlach hielp de Hoge Septon haar overeind om haar naar binnen te begeleiden, maar was dat een dreigend lachje waar allerlei onuitgesproken kennis achter school, of gewoon een nietszeggende trekking van een paar rimpelige oudemannenlippen? Ze kon het onmogelijk zien.

Terwijl ze onder ronde glas-in-lood lampen de Lichtzaal door liepen, hield ze Tommens hand vast. Trant en Ketelzwart flankeerden hen. Het water droop uit hun natte mantels in kleine plasjes op de vloer. De Hoge Septon liep langzaam, steunend op een weirhouten staf met een kristallen bol erop. Hij werd begeleid door zeven van de Allervroomsten in glanzend zilverbrokaat. Tommen volgde; onder zijn mantel van sabelbont was hij in goudbrokaat gehuld. De koningin droeg een oude, zwartfluwelen japon, afgezet met hermelijn. Er was geen tijd geweest om een nieuwe te laten maken, en ze kon zich niet in dezelfde japon kleden die ze voor Joffry had gedragen, noch degene waarin ze Robert had begraven.

In elk geval zal niemand van me verwachten dat ik me voor Tyrion in rouwkleding hul. Daarvoor trek ik karmijnrode zijde en goudbrokaat aan en draag ik robijnen in mijn haar. De man die haar het hoofd van de dwerg bracht, zou tot heer verheven worden, al was hij nog zo nederig van geboorte en nog zo laag van stand. Op dit moment verspreidden de raven van Pycelle het nieuws over de uitgeloofde beloning overal in de Zeven Koninkrijken, en weldra zou het bericht de zee-engte oversteken naar de Negen Vrijsteden en de landen daarachter. Al vlucht de Kobold naar de uiteinden der aarde, mij zal hij niet ontkomen.

Ze gingen samen de binnendeuren door, het holle, schemerige hart van de Grote Sept binnen. Traag doorschreden ze een van de zeven gangpaden die onder de koepel bijeenkwamen. Terwijl ze voorbij gingen zonken de rouwenden, allemaal hooggeboren, links en rechts door de knieën. Veel van haar vaders baandermannen waren aanwezig, en ridders die in tientallen veldslagen zij aan zij met heer Tywin hadden gestreden. Bij hun aanblik voelde ze zich zelfverzekerder. Ik ben niet zonder vrienden.

Onder de hoge koepel van glas, goud en kristal rustte heer Tywins lichaam op een verhoogde katafalk van marmer. Aan het hoofdeinde stond Jaime op wacht, zijn ene goede hand om het gevest van een groot, gouden slagzwaard waarvan de punt op de grond rustte. Zijn mantel en kap waren wit als versgevallen sneeuw en de schubben van zijn lange pantser waren van paarlemoer, in goud gevat. Heer Tywin zou hebben gewild dat hij het goud en karmijn van de Lannisters had gedragen, dacht ze toen ze zijn uitrusting zag. Haar broer liet ook zijn baard weer staan. Zijn kin en wangen waren met stoppels bedekt, zodat hij. er ruig en onguur uitzag. Hij had minstens kunnen wachten totdat vaders gebeente onder de Rots begraven was.

Cersei leidde de koning drie korte treden op, waarop ze naast het lichaam neerknielden. Tommens ogen waren vol tranen. ‘Zachtjes huilen,’ zei ze terwijl ze zich naar hem toeboog. ‘Je bent een koning, geen snotterend kind. Je heren kijken naar je.’

De jongen veegde met de rug van zijn hand de tranen weg. Hij had haar ogen, smaragdgroen, even groot en helder als Jaimes ogen waren geweest toen hij net zo oud was als Tommen nu. Haar broer was een heel mooi jongetje geweest… maar even fel als Joffry, een ware leeuwenwelp. De koningin sloeg haar arm om Tommen heen en kuste zijn gouden krullen. Hij zal me nodig hebben om hem te leren regeren en hem tegen zijn vijanden te beschermen. Sommigen van hen stonden nu op dit moment om hem heen en deden alsof ze vrienden waren.

De zwijgende zusters hadden heer Tywin bewapend alsof hem een laatste strijd te wachten stond. Hij droeg zijn fraaiste harnas van zwaar staal, met een laagje email in sprekend, donker karmijnrood. Zijn armplaten, scheenbeschermers en borstharnas waren met goud ingelegd. De schouderrondelen waren vlammende zonnen met bovenop een ineengedoken leeuwin, en de grote helm naast zijn hoofd had een leeuw met manen als helmteken. Op zijn borst lag een zwaard in een vergulde, met juwelen versierde schede, zijn in vergulde maliën gehulde handen om het gevest gevouwen. Zelfs in de dood is zijn gezicht nog edel, dacht ze, hoewel de mond… Haar vaders mondhoeken krulden een heel klein beetje omhoog, waardoor hij er lichtelijk geamuseerd uitzag. Dat hoort zo niet. Dat was de schuld van Pycelle; ze had tegen de zwijgende zusters moeten zeggen dat heer Tywin Lannister nooit glimlachte. Die man is even nutteloos als een paar tepels op een borstharnas. Cersei besloot om de Citadel nogmaals om een vervanger te verzoeken.

Door dat rare halve glimlachje leek heer Tywin op een of andere manier minder vreeswekkend. Daardoor, en doordat zijn ogen gesloten waren. Haar vaders ogen waren altijd verontrustend geweest, groenachtig, bijna lichtgevend, en met gouden vlekjes erin. Zijn ogen konden dwars door je heen kijken, ze konden zien hoe zwak, waardeloos en lelijk je ten diepste was. Als hij naar je keek, dan wist je dat.

Er kwam een spontane herinnering bij haar boven aan het welkomstfeest dat koning Aerys voor haar had gegeven toen ze pas aan het hof was, een meisje zo groen als zomergras. Toen de oude Blijleven, de muntmeester, iets had gezegd over het verhogen van de wijnaccijns, had heer Rykker gebulderd: ‘Als de kroon goud nodig heeft kan zijne genade heer Tywin toch op zijn nachtspiegel laten zitten?’ De koning en zijn strooplikkers hadden luidkeels gelachen, maar vader had over zijn wijnbeker heen naar Rykker gestaard. Dat bleef hij doen tot lang nadat het gelach was weggestorven. Rykker had weggekeken, weer teruggekeken, vader in de ogen gezien en vervolgens weer genegeerd een kroes bier gedronken. Ten slotte was hij opgesprongen en met een rood gezicht weggebeend, overwonnen door een paar ogen die niet één keer hadden geknipperd.

Nu zijn zijn ogen voorgoed gesloten, dacht ze, maar mijn ogen zijn ook groen. Van nu af aan zullen ze onder mijn blik ineenkrimpen en mijn gefronste wenkbrauwen vrezen. Ik ben ook een leeuw.

Binnen in de sept heerste schemerdonker, nu de lucht buiten zo grijs was. Als het ooit zou ophouden met regenen zou de zon schuin door de hangende kristallen schijnen om het lijk van top tot teen in regenbogen te hullen. De heer van de Rots van Casterling had regenbogen verdiend, dacht Cersei. Hij was een groot man geweest. Maar ik zal groter zijn. Over duizend jaar, als de maesters deze tijd beschrijven, zul jij slechts als Cerseis vader in de herinnering voortbestaan.

‘Moeder.’ Tommen trok aan haar mouw: ‘Wat ruikt hier zo vies?’ Mijn edele vader. ‘De dood.’ Zij rook het ook, een zweempje verrotting waarvoor ze graag haar neus zou hebben opgetrokken. Cersei negeerde het. De zeven septons met de zilveren gewaden aan stonden achter de baar en smeekten de Vader in den Hoge om rechtvaardig over heer Tywin te oordelen. Toen zij klaar waren verzamelden zevenenzeventig septa’s zich aan de voet van het standbeeld van de Moeder en begonnen haar al zingend om genade te vragen. Tegen die tijd was Tommen al onrustig geworden, en zelfs de knieën van de koningin begonnen pijn te doen. Ze keek op naar Jaime. Haar tweelingbroer stond daar als uit steen gehouwen en weigerde haar aan te kijken.

Achter hem knielde haar oom Kevan in zijn bank. Hij liet zijn dikke schouders hangen. Naast hem knielde zijn zoon. Lancel ziet er nog erger uit dan vader. Hoewel hij pas zeventien was, had haar neef ook voor zeventig door kunnen gaan: zijn gezicht was grauw en uitgeteerd, met holle wangen en diepliggende ogen, zijn haar wit en bros als kalk. Hoe kan het dat Lancel nog in het land der levenden is terwijl Tywin Lannister dood is? Hebben de goden hun verstand verloren?

Heer Gyllis hoestte meer dan anders en hield een vierkante lap rode zij voor zijn neus. Hij ruikt het ook. Grootmaester Pycelle hield zijn ogen gesloten. Die slaapt weer, concludeerde ze.

Rechts van de baar bevonden zich de Tyrels, de heer van Hooggaarde op de voornaamste plaats, geflankeerd door zijn afgrijselijke moeder en zijn nietszeggende vrouw, zijn zoon Garlan en zijn dochter Marjolij. Koningin Marjolij, hield ze zichzelf voor: Jofs weduwe en Tommens toekomstige echtgenote. Tweemaal getrouwd en nog steeds maagd, zeiden ze, maar Cersei had zo haar vermoedens. Marjolij leek erg op haar broer, de Bloemenridder. De koningin vroeg zich af of ze nog meer gemeen hadden. Ons roosje heeft dag en nacht een groot aantal kamermeisjes om zich heen. Die stonden nu achter haar, een stuk of tien. Cersei bestudeerde hun gezichten. Van wie zou de tong het meest los zitten? Wie is de vreesachtigste, de meest losbandige, het meest op gunstbewijzen uit? Daarmoest ze toch echt eens achter zien te komen.

Het was een opluchting toen het gezang afgelopen was. De lucht die van haar vaders lijk opsteeg leek sterker te zijn geworden. De meeste rouwenden waren zo fatsoenlijk om te doen alsof er niets mis was, maar Cersei zag een paar van Marjolij’s dames hun Tyrelneusjes optrekken. Terwijl zij en Tommen door het gangpad terugliepen meende de koningin iemand al giechelend ‘privaat’ te horen mompelen, maar toen ze opzij keek om te zien wie dat had gezegd werd ze door een zee van plechtige gezichten met uitgestreken blikken aangekeken. Toen hij nog legde zouden ze nooit de draak met hem hebben durven steken. Een blik van hem, en ze zouden alles hebben laten lopen.

In de Lichtzaal waren de rouwenden talrijk als bromvliegen. De tweeling Roodweijn kuste haar de hand, en hun vader haar wang. Hallyn de Vuurbezweerder beloofde dat er aan de hemel boven de stad een vlammende hand zou branden op de dag dat haar vaders gebeente naar het westen zou vertrekken. Heer Gyllis maakte bekend dat hij een meester steenhouwer had ingehuurd om een groot standbeeld van heer Tywin te maken dat voor eeuwig de wacht zou houden naast de Leeuwenpoort. Ser Leyman Draaybezie verscheen met een ooglap over zijn rechteroog en bezwoer haar dat hij die zou dragen totdat hij haar het hoofd van haar broer de dwerg gebracht zou hebben.

‘Wat aardig van u.’ Cersei kuste hem op zijn wang en liep snel door, zoekend naar Tommen. Die was eenvoudig genoeg te vinden, want hij werd aan weerszijden geflankeerd door een witgeharnast lid van de Koningsgarde, maar tot haar ergernis zag ze dat hij in de klauwen van Marjolij Tyrel en haar grootmoeder was geraakt. De Doornenkoningin had bijna dezelfde lengte als Tommen, en even hield Cersei haar ook voor een kind.

Voordat ze hem kon redden bracht het gedrang haar oog in oog met haar oom. Toen de koningin hem herinnerde aan hun afspraak later op de dag, knikte ser Kevan vermoeid en vroeg haar om verlof zich te mogen terugtrekken. Maar Lancel bleef hangen, het toonbeeld van een man met één been in het graf. Maar klimt hij eruit of erin?

Cersei dwong zichzelf te glimlachen. ‘Lancel, ik ben blij dat je er een stuk sterker uitziet. We hadden zulke slechte berichten van maester Ballabar gekregen dat we voor je leven vreesden. Maar ik had gedacht dat je inmiddels wel onderweg naar Darring zou zijn, om daar je heerlijke plichten te vervullen.’ Haar vader had Lancel na de Slag van het Zwartewater tot heer verheven, als gebaar naar zijn broer Kevan toe.

‘Mijn vader rijdt tot Darring met mij mee wanneer hij heer Tywins gebeente terugbrengt naar de Rots van Casterling.’ De stem van haar neef was even flinterdun als het snorretje op zijn bovenlip. Hoewel zijn haar wit was geworden, bleef zijn dons snor rossig blond. Cersei had er vaak naar gekeken als de jongen in haar was en, plichtsgetrouw lag te pompen. Het lijkt net of hij een streep vuil op zijn bovenlip heeft. Ze had altijd gedreigd dat ze het er met een beetje spuug af zou wrijven. ‘Het rivierengebied heeft een krachtige hand nodig,’ voegde Lancel eraan toe.

Jammer dan dat ze zo’n slap handje krijgen, had ze het liefst gezegd. In plaats daarvan glimlachte ze. ‘En je gaat nog trouwen ook.’

Op het geschonden gezicht van de jonge ridder verscheen een sombere blik. ‘Een meisje Frey, en niet mijn keus. Ze is niet eens maagd. Een weduwe uit het huis Darring. Volgens mijn vader is dat handig in verband met de boeren, maar de boeren zijn allemaal dood.’ Hij greep haar hand en zag eruit alsof hij in tranen zou uitbarsten. ‘Het is wreed, Cersei. Uwe genade weet dat mijn liefde…’

‘…naar het huis Lannister uitgaat,’ maakte ze de zin voor hem af. ‘Niemand die daaraan twijfelt, Lancel. Moge je vrouw je sterke zonen schenken.’ Maar zijn vader kan beter geen gastheer zijn op het bruiloftsfeest. ‘Ik weet zeker dat je in Darring vele grootse daden zult verrichten.’

Lancel knikte, zichtbaar aan ellende ten prooi. ‘Toen het er naar uitzag dat ik dood zou gaan, bracht mijn vader de Hoge Septon mee om voor me te bidden. Dat is een goed mens, Cersei. Hij zei dat de Moeder me had gespaard om een heilig doel te vervullen, opdat ik voor mijn zonden kon boeten.’ Zijn ogen waren vochtig en glanzend, kinderogen in een oudemannengezicht.

Cersei vroeg zich af hoe hij boete dacht te doen voor haar. En dat is nu mijn bloedverwant, dacht ze vol afkeer. Was zij de enige nog levende leeuw? Het was een vergissing om hem tot ridder te slaan, en nog een grotere vergissing om met hem naar bed te gaan. Lancel was een zwak riet, en die recente vroomheid van hem beviel haar helemaal niet. Toen hij nog probeerde om Jaime te zijn was hij veel amusanter geweest. Wat heeft die mekkerende idioot tegen de Hoge Septon gezegd? En wat zal hij tegen zijn kleine Frey zeggen als ze samen in het donker de liefde bedrijven? Als hij erover wilde opscheppen dat hij het bed met een koningin had gedeeld — nu ja, mannen logen altijd over vrouwen. Dat zou ze als de bravoure van een ongelukkig verliefd groentje beschouwen. Maar als hij een liedje over Robert en die sterkwjjn gaat zingen…

‘Bidden is de beste boetedoening,’ zei Cersei met klem tegen haar neef. ‘Stil gebed.’ Ze liet hem staan om daar over na te denken, en maakte zich op om de Tyrel-meute het hoofd te bieden.

Marjolij omhelsde haar als een zuster, wat de koningin aanmatigend vond, maar dit was niet de juiste plaats om haar dat voor de voeten te werpen. Vrouwe Alerie en de nichten namen genoegen met het kussen van haar vingers. Vrouwe Sierfoort, die hoogzwanger was, verzocht de koningin om toestemming het kind Tywin te mogen noemen als het een jongen was, of Lanna als het een meisje was. Strooplikkers als jij zullen het rijk nog verdrinken in de Tywins, zei ze bij zichzelf, maar ze verleende goedgunstig haar toestemming en veinsde er heel ingenomen mee te zijn.

Vrouwe Blijleven was de enige die haar werkelijk een plezier deed. ‘Uwe genade,’ zei ze op die zwoele, Myrische toon van haar, ‘ik heb mijn vrienden aan de overzijde van de zee-engte op de hoogte gesteld en hun gevraagd de Kobold onmiddellijk te grijpen, mocht hij zijn lelijke gezicht in de Vrijsteden laten zien.’

‘Hebt u veel vrienden aan de overkant van het water?’

‘In Myr heel veel. In Lys ook, en in Tyrosh. Machtige lieden.’

Dat wilde Cersei best geloven. Die Myrische was veel te mooi: lange benen, stevige borsten, een gladde, olijfkleurige huid, volle lippen, grote, donkere ogen en dik zwart haar dat er altijd uitzag alsof ze net uit bed kwam. Ze ruikt zelfs zondig als een exotische lotusbloem.

‘Heer Blijleven en ik wensen slechts één ding: uwe genade en de kleine koning te dienen,’ zei de vrouw, haar blik even pregnant als vrouwe Sierfoort zwanger was.

Die is ambitieus, en haar heer gemaal is trots maar arm. ‘Wij moesten elkaar vaker spreken, vrouwe. Taena, geloof ik? Bijzonder sympathiek dat u dat gedaan hebt. Ik weet zeker dat we goede vriendinnen zullen worden.’

En toen stortte de heer van Hooggaarde zelf zich op haar.

Hamer Tyrel was maar tien jaar ouder dan Cersei, maar toch zag ze hem als haar vaders generatiegenoot, niet als de hare. Hij was wat minder lang dan heer Tywin was geweest, maar wel forser, met een bolle bast en een nog bollere buik. Zijn haar was kastanjebruin en zijn ogen leken ook een beetje op kastanjes, maar in zijn baard zaten witte en grijze vlekken. Zijn gezicht was vaak rood. ‘Heer Tywin was een groot man en zal node gemist worden,’ verklaarde hij op gewichtige toon nadat hij haar op allebei de wangen had gekust. ‘Niemand van de levenden is waardig zijn harnas te dragen, dat is duidelijk. Wij rouwen allemaal om hem.’

‘Dat is heel vriendelijk van U.’

‘Als ik iets kan doen om U in deze sombere tijd van dienst te zijn, hoeft uwe genade het maar te vragen.’

Als u Hand wilt worden, mijnheer, heb dan tenminste het lef dat ronduit te zeggen. De koningin wierp hem een warme glimlach toe. Die mag hij interpreteren zoals hij wil. ‘Dat zal zijne genade een hart onder de riem steken als hij het hoort… al zult u toch zeker wel nodig zijn in het Bereik?’

‘Mijn zoon Willas kan zich uitstekend redden,’ antwoordde de man, haar overduidelijke hint negerend. ‘Hij mag dan een kreupel been hebben, aan hersens ontbreekt het hem niet. En Garlan zal zich binnenkort in Lichtwater vestigen. Bij hen tweeën is het Bereik in goede handen, mocht het zo zijn dat ik elders nodig ben. Het bestuur van het rijk heeft voorrang, zoals heer Tywin vaak zei. En het doet mij genoegen dat ik uwe genade wat dat betreft goed nieuws kan vertellen. Mijn oom Garth heeft ermee ingestemd als muntmeester te dienen, zoals uw goede vader dat wilde. Hij is onderweg naar Oudstee om daar scheep te gaan. Zijn zonen vergezellen hem. Heer Tywin had het erover dat hij ook voor hen tweeën posities zou zoeken. Misschien in de Stadswacht.’

De glimlach van de koningin was dermate verstrakt dat ze vreesde dat haar tanden zouden barsten. Garth de Vette in de kleine raad en zijn twee bastaarden bij de goud mantels. Wat denken die Tyrels wel, dat ik hun het rijk op een gouden dienblaadje ga presenteren? De arrogantie die daaruit sprak benam haar de adem.

‘Garth heeft mij uitstekend gediend als seneschalk, zoals hij mijn vader voor mij heeft gediend,’ vervolgde Tyrel. ‘Pinkje had een neus voor goud, zo zeker als wat, maar Garth…’

‘Heer Hamer,’ onderbrak Cersei hem, ‘ik vrees dat hier een misverstand in het spel is. Ik heb heer Gyllis Rooswijck verzocht om mijn nieuwe muntmeester te worden, en hij heeft mij de eer bewezen om ja te zeggen.’

Hamer gaapte haar aan. ‘Rooswijck? Die… hoester? Maar… de kwestie was al beklonken, uwe genade. Garth is onderweg naar Oudstee.’

‘Dan kunt u het beste een raaf naar heer Hoogtoren zenden met het verzoek of hij ervoor wil zorgen dat uw oom zich niet inscheept. Wij zouden het heel vervelend vinden als Garth voor niets in het najaar de zee trotseert.’ Ze glimlachte liefjes.

Heer Tyrel werd rood van zijn nek tot en met zijn wangen. ‘Dat… uw edele vader had mij verzekerd…’

Naast hem verscheen zijn moeder. Ze schoof haar arm door de zijne. ‘Kennelijk heeft heer Tywin onze regentes niet van zijn plannen op de hoogte gesteld. Onbegrijpelijk. Maar het is niet anders, en het heeft geen zin hare genade te koeioneren. Ze heeft gelijk, je moet heer Leyten schrijven voordat Garth zich inscheept. Je weet dat hij zeeziek zal worden en nog meer last van wind op de maag zal krijgen.’ Ze wierp Cersei een tandeloos lachje toe. ‘Uw raadzalen zullen frisser ruiken met heer Gyllis erin, al moet ik wel zeggen dat het gekuch mij tot waanzin zou drijven. We zijn allemaal dol op die beste ouwe oom Garth, maar de man heeft ontegenzeggelijk last van winderigheid. Ik heb een hekel aan vieze luchtjes.’ Haar gerimpelde gezicht werd nog rimpeliger. ‘In de gewijde sept heb ik eerlijk gezegd ook een vleugje van iets smerigs opgesnoven. U misschien ook?’

‘Nee,’ zei Cersei op kille toon. ‘Een luchtje?’

‘Eerder stank.’

‘Misschien mist u uw najaarsrozen? We hebben u hier al veel te lang opgehouden.’ Hoe eerder ze het hof van vrouwe Olenna kon ontdoen, hoe beter. Heer Tyrel zou ongetwijfeld een flink aantal van zijn krijgslieden afvaardigen om zijn moeder veilig thuis te brengen.

‘Ik moet bekennen dat ik inderdaad naar de geuren van Hooggaarde verlang,’ zei de oude dame, ‘maar ik kan natuurlijk niet weg voordat ik mijn lieve Marjolij met uw dierbare Tommen in het huwelijk heb zien treden.’

‘Die dag zie ik ook met vreugde tegemoet,’ voegde heer Tyrel daar te luid aan toe. ‘Heer Tywin en ik stonden op het punt een datum vast te stellen. Misschien kunnen u en ik die discussie hervatten, uwe genade.’

‘Binnenkort.’

‘Binnenkort, ja, dat is best,’ zei vrouwe Olenna en snoof even. ‘Kom nu maar mee, Hamer, zodat hare genade haar… rouw kan hervatten.’

Jij gaat eraan, oud wijf, beloofde Cersei zichzelf terwijl de Doornenkoningin wegschuifelde naar haar boomlange lijfwachten, een stel zeven voet lange kerels die ze Links en Rechts noemde. Dan zullen we wel eens zien hoe lekker jouw lijk ruikt.

Ze ging weer op zoek naar Tommen, redde hem van Marjolij en haar nichten, en liep naar de deuren. Buiten had het eindelijk opgehouden met regenen. De najaarslucht rook fris en aangenaam. Tommen maakte aanstalten zijn kroon af te doen.

‘Doe hem weer op,’ beval Cersei hem.

‘Ik krijg er pijn in mijn nek van,’ zei hij, maar hij deed wat hem gezegd werd. ‘Ga ik al gauw trouwen? Marjolij zegt dat we naar Hooggaarde kunnen zodra we getrouwd zijn.’

‘Je gaat helemaal niet naar Hooggaarde, maar je mag wel te paard terug naar het slot.’ Cersei wenkte ser Meryn Trant. ‘Zorg voor een paard voor zijne genade en verzoek heer Gyllis of hij zo vriendelijk wil zijn mij in mijn draagkoets gezelschap te houden.’ De zaken gingen sneller dan waarop ze had gerekend, er mocht geen tijd meer verspild worden.

Tommen was blij met het vooruitzicht van een ritje, en natuurlijk was heer Gyllis zeer vereerd met haar uitnodiging… maar toen ze hem vroeg of hij haar muntmeester wilde worden, begon hij zo heftig te hoesten dat ze vreesde dat hij ter plekke zou overlijden. Maar de Moeder was barmhartig, en uiteindelijk herstelde Gyllis zich genoeg om ja te zeggen. Hij begon zelfs namen te noemen van lieden die hij wilde vervangen, tolbeambten en wolfactoors die door Pinkje benoemd waren, zelfs een van de sleutelbewaarders.

‘Noem de koe hoe u wilt, als de melk maar blijft stromen. En mocht de vraag zich voordoen, u bent gisteren lid van de raad geworden.’

‘Gister…’ Hij klapte dubbel van het hoesten. ‘…Gisteren. Natuurlijk.’ Heer Gyllis hoestte in een lap rode zijde, alsof hij het bloed in het slijm wilde verbergen. Ze dacht niet dat hij heel lang muntmeester zou zijn. Na zijn dood vind ik wel weer een ander… Misschien zou ze Pinkje terugroepen. De koningin kon zich niet indenken dat Petyr Baelish de kans zou krijgen heel lang Beschermer van de Vallei te blijven, nu Lysa Arryn dood was. De heren van de Vallei roerden zich al, als het klopte wat Pycelle zei. Ze zullen dat ellendige joch bij hem weghalen, en dan komt hij wel op zijn knieën terugkruipen.

‘Uwe, uche, genade?’ Heer Gyllis depte zijn mond. ‘Mag ik, uche, vragen, uche, uche, wie de, uche, Hand des konings wordt?’

‘Mijn oom,’ antwoordde ze afwezig.

Het was een opluchting toen ze voor zich de grote poort van de Rode Burcht zag opdoemen. Ze liet Tommen in handen van zijn schildknapen achter en trok zich dankbaar in haar eigen vertrekken terug om wat te rusten.

Ze had haar schoenen nog niet van haar voeten geschoven of Jocelyn kwam beschroomd binnen om te zeggen dat Qyborn buiten stond en audiëntie verlangde. ‘Stuur maar naar binnen,’ beval de koningin. Wieheerst, heeft geen rust.

Qyborn was oud, maar er zat nog steeds meer as dan sneeuw in zijn haar, en met die lachrimpels om zijn mond zag hij eruit als de lievelingsopa van een klein meisje. Maar wel een haveloze opa. De kraag van zijn gewaad was gerafeld, en een mouw was gescheurd en heel slordig versteld.

‘Ik moet me bij uwe genade excuseren voor mijn uiterlijk,’ zei hij. ‘Ik kom net uit de kerkers, waar ik onderzoek heb gedaan naar de ontsnapping van de Kobold, zoals u mij had bevolen.’

‘En wat heb je ontdekt?’

‘Sinds de nacht dat heer Varys en uw broer verdwenen, wordt er nog een derde man vermist.’

‘Ja, die gevangenbewaarder. Wat is er met hem?’

‘Rugen heette de man. Een onderbewaarder die het opzicht had over de zwarte cellen. De hoofdbewaarder beschrijft hem als gezet, ongeschoren en kortaf. Hij was nog benoemd door de oude koning, Aerys, en kwam en ging al naar het hem behaagde. De zwarte cellen zijn de afgelopen jaren niet vaak bezet geweest. Naar het schijnt waren de andere cipiers bang voor hem, maar niemand wist veel van hem af. Hij had geen vrienden en geen verwanten. Ook dronk hij niet en bezocht hij geen bordelen. Zijn slaapcel was vochtig en naargeestig en het stro waarop hij sliep was schimmelig. Zijn kamerpot liep over.’

‘Dat weet ik allemaal al.’ Jaime had Rugens cel doorzocht en ser Addams goudmantels hadden hem nog eens doorzocht.

‘Jawel, uwe genade,’ zei Qyborn, ‘maar wist u dat er onder die stinkende kamerpot een steen loszat waaronder een kleine holte verborgen was? Zo’n plek waar iemand kostbaarheden verstopt die hij verborgen wil houden?’

‘Kostbaarheden?’ Dat was nieuw. ‘Geld, bedoelt u?’ Ze had Tyrion er al die tijd al van verdacht dat hij die bewaarder op een of andere manier had omgekocht.

‘Zonder twijfel. De holte was weliswaar leeg toen ik hem vond. Rugen heeft zijn op kwalijke wijze verworven schat ongetwijfeld meegenomen toen hij de benen nam. Maar toen ik met mijn toorts bij de holte hurkte, zag ik iets glinsteren, dus wroette ik in de aarde tot ik het had opgegraven.’ Qyborn opende zijn handpalm. ‘Een gouden munt.’

Goud, dat wel, maar op het moment dat Cersei hem aanpakte, wist ze dat er iets niet klopte. Te klein, dacht ze, te dun. De munt was oud en versleten. De ene kant vertoonde het profiel van een koning, de andere kant de afdruk van een hand. ‘Dit is geen draak,’ zei ze.

‘Nee,’ beaamde Qyborn. ‘Hij dateert van voor de Verovering, uwe genade. De koning is Garth de Twaalfde, en de hand is het wapenteken van het huis Gardenier.’

Van Hooggaarde. Cersei sloot haar hand om de munt. Wat voor verraad is dit nu weer? Hamer Tyrel was een van Tyrions rechters geweest en had luidkeels om diens dood geroepen. Was dat een afleidingsmanoeuvre? Kan het zijn dat hij al die tijd met de Kobold onder één hoedje heeft gespeeld, met hem heeft samengezworen om vader te doden? Als Tywin Lannister in zijn graf lag, zou heer Tyrel de aangewezen man lijken om Hand des konings te worden, maar toch…’U spreekt hier met niemand over,’ beval ze.

‘Uwe genade kan op mijn discretie rekenen. Een man die met een gezelschap huurlingen rondtrekt, leert zijn mond houden, of hem wordt het zwijgen opgelegd.’

‘Dat geldt ook voor mijn gezelschap.’ De koningin legde de munt weg. Daar zou ze later wel over nadenken. ‘En die andere kwestie?’

‘Ser Gregor Clegane.’ Qyborn haalde zijn schouders op. ‘Ik heb hem onderzocht, zoals u hebt bevolen. Het vergif op de speer van de Adder was manticoregif uit het oosten, daar verwed ik mijn leven om.’

‘Pycelle zegt van niet. Hij heeft mijn vader verteld dat manticoregif dodelijk is zodra het in het hart doordringt.’

‘Dat is ook zo. Maar dit vergif is op een of andere manier verdikt om het sterven van de Berg te rekken.’

‘Verdikt? Hoe dan? Met een andere substantie?’

‘Dat kan zijn, uwe genade, hoewel de meeste vergiften minder krachtig worden als ze ergens mee aangelengd worden. Mogelijkerwijs is de oorzaak… laten we zeggen, minder natuurlijk. Een spreuk, denk ik.’

Is die kerel al net zo’n idioot als Pycelle? ‘Wilt u mij vertellen dat de Berg bezig is aan een vorm van zwarte kunst te creperen?’

Qyborn negeerde de spot in haar stem. ‘Hij sterft aan het vergif, maar heel langzaam, en onder afgrijselijke pijnen. Mijn pogingen zijn pijn te verzachten zijn al even vruchteloos gebleken als die van Pycelle. Ser Gregor is al te zeer gewend aan papaver, vrees ik. Volgens zijn schildknaap word hij gekweld door felle hoofdpijnen, en vaak slaat hij de papavermelk achterover zoals een mindere man zijn bier achterover slaat. Maar hoe het ook zij, zijn aderen zijn over zijn hele lichaam zwart geworden, zijn water is troebel van de pus, en het gif heeft een gat in zijn zij gevreten, zo groot als mijn vuist. Om u de waarheid te zeggen is het een wonder dat de man nog leeft.’

‘Dat komt door zijn omvang,’ opperde de koningin met een frons. ‘Gregor is heel groot van stuk. En ook heel dom. Kennelijk te dom om te beseffen wanneer hij dood moet gaan.’ Ze stak haar beker uit, en Senelle schonk hem weer vol. ‘De Dorners eisen zijn hoofd, en zijn geschreeuw jaagt Tommen angst aan. Ik ben er ’s nachts zelfs wel eens wakker van geworden. Me dunkt dat het hoog tijd is om ser Ilyn Peyn te ontbieden.’

‘Uwe genade,’ zei Qyborn, ‘misschien zou ik ser Gregor naar de kerkers kunnen laten overbrengen? Daar zal zijn geschreeuw u niet storen, en ik zal meer vrijheid hebben om voor hem te zorgen.’

‘Voor hem te zorgen?’ Ze lachte. ‘Laat ser Ilyn maar voor hem zorgen.’

‘Als uwe genade dat wenst,’ zei Qyborn, ‘maar dat vergif… het zou toch nuttig zijn om daar meer over te weten te komen? Ridders dood je met ridders en schutters met schutters,’ zoals de kleine luiden vaak zeggen. Tegen de zwarte kunst…’ Hij sprak de rest van de gedachte niet uit, maar glimlachte slechts tegen haar.

Geen Pycelle, dat is wel duidelijk. De koningin taxeerde hem nieuwsgierig. ‘Waarom heeft de Citadel u uw keten ontnomen? Ik waarschuw u, spreek de waarheid. Als u mij voorliegt kost dat u uw tong.’

‘De aartsmaesters zijn allemaal lafhartige lieden. De grijze schapen, noemt Marwyn ze. Ik was een even bekwaam heelmeester als Ebrosius, maar ik streefde ernaar hem te overtreffen. Al honderden jaren snijden de mannen van de Citadel de lichamen van de doden open om de ware aard van het leven te bestuderen. Ik wilde de ware aard van de dood begrijpen, dus sneed ik de lichamen van de levenden open. Om die misdaad riepen de grijze schapen schande over mij af en verbanden ze mij… maar zelfs nu nog weet ik meer van het leven en de dood af dan enig mens in Ouds tee.’

‘Is dat zo?’ Ze glimlachte. ‘Goed dan. De Berg is van u. Doe met hem wat u wilt, maar beperk uw onderzoek tot de zwarte cellen. Als hij sterft, breng me dan zijn hoofd. Dat heeft mijn vader aan Dorne beloofd. Prins Doran had Gregor ongetwijfeld liever zelf gedood, maar we krijgen in het leven allemaal zo onze teleurstellingen te verwerken.’

‘Uitstekend, uwe genade.’ Qyborn schraapte zijn keel. ‘Maar ik ben minder goed voorzien dan Pycelle. Ik heb bepaalde werktuigen nodig…’

‘Ik zal heer Gyllis opdragen u van al het goud te voorzien dat u nodig hebt. Koopt u ook wat nieuwe gewaden. U ziet eruit alsof u zo uit de Vlooienzak komt aanlopen.’ Ze keek hem onderzoekend in de ogen, zich afvragend in hoeverre ze deze man durfde vertrouwen. ‘Ik hoef u toch niet te zeggen dat het u slecht zal vergaan als er ook maar een woord over uw… inspanningen buiten deze muren bekend wordt?’

‘Nee, uwe genade.’ Qyborn glimlachte haar geruststellend toe. ‘Bij mij zijn uw geheimen veilig.’

Toen hij weg was, schonk Cersei zichzelf een beker sterkwijn in en dronk die op voor het raam, terwijl ze toekeek hoe de schaduwen op de binnenplaats lengden en nadacht over de munt. Goud uit het Bereik. Waarom zou een onderbewaarder in Koningslanding goud uit het Bereik in zijn bezit hebben, tenzij hij betaald is om vaders dood te helpen bewerkstelligen?

Hoezeer ze ook haar best deed, ze scheen zich heer Tywins gezicht maar niet voor de geest te kunnen halen zonder dat dwaze halve glimlachje te zien en de smerige stank te ruiken die zijn lijk uitwasemde. Ze vroeg zich af of Tyrion daar soms ook achter stak. Het is klein en wreed, net als hijzelf. Kon Tyrion Pycelle als werktuig hebben gebruikt? Hij heeft de man naar de zwarte cellen gestuurd, en die Rugen had het opzicht over die cellen, herinnerde ze zich. Alle draden waren met elkaar verknoopt op een manier die haar niet zinde. Die Hoge Septon is ook een stroman van Tyrion, bedacht Cersei plotseling, en hij heeft vaders arme lichaam van het donker tot de dageraad onder zijn hoede gehad.

Haar oom arriveerde precies met zonsondergang, gehuld in een gewatteerd, donkergrijs wollen wambuis, even duister als zijn gezicht. Net als alle Lannisters had ser Kevan een lichte huid en blond haar, maar hij was inmiddels vijfenvijftig en kalend. Niemand zou hem ooit als aantrekkelijk omschrijven. Met zijn dikke middel, zijn ronde schouders en zijn vierkante, vooruitstekende kin die zijn kortgeknipte baard nauwelijks verhulde, deed hij haar aan een oude mastiff denken… maar een trouwe, oude mastiff was precies wat ze kon gebruiken.

Ze aten een eenvoudig avondmaal van rode bieten, brood en rood vlees, met een flacon rode Dornse wijn om alles weg te spoelen. Ser Kevan at langzaam, sprak weinig en raakte zijn wijnbeker nauwelijks aan. Hij zit te veel over vader te piekeren, besloot de koningin. Hij moet aan het werk worden gezet om over zijn verdriet heen te komen.

Dat zei ze dan ook toen de restanten van de maaltijd afgeruimd en de bedienden vertrokken waren. ‘Ik weet hoezeer mijn vader op u bouwde, oom. Nu moet ik dat ook doen.’

Je hebt een Hand nodig,’ zei hij, ‘en Jaime heeft daarvoor bedankt.’

Hij is behoorlijk bot. Best. Ze keek de andere kant op. ‘Jaime… ik voelde me zo verloren toen vader dood was dat ik nauwelijks wist wat ik zei. Jaime is dapper, maar ook een beetje dwaas, laten we wel wezen. Tommen heeft een man met meer ervaring nodig. Iemand die ouder is…’

‘Hamer Tyrel is ouder.’

Haar neusgaten verwijdden zich. ‘Nooit.’ Cersei streek een haarlok weg van haar voorhoofd. ‘De Tyrels mikken te hoog.’

‘Het zou dwaasheid zijn om Hamer Tyrel tot je Hand te benoemen,’ zei ser Kevan waarschuwend, ‘maar een nog grotere dwaasheid om hem tegen je in te nemen. Ik heb gehoord wat er in de Lichtzaal is gebeurd. Hamer zou beter hebben moeten weten dan dergelijke zaken in het openbaar aan te snijden. Niettemin, het was onverstandig van je om hem voor gek te zetten waar het halve Bereik bij was.’

‘Het alternatief was, hem de hand te kussen en nog een Tyrel de kleine raad binnen te halen.’ Zijn verwijt ergerde haar. ‘Rooswijck zal als muntmeester ruimschoots aan de eisen voldoen. U zou zijn paarden eens moeten zien, en die draagkoets van hem. Voor iemand die zo rijk is kan het geen probleem zijn om aan goud te komen. Wat de Hand betreft… wie kan mijn vaders werk beter afmaken dan de broer die zijn overwegingen kende?’

‘Iedereen heeft een ander nodig die hij kan vertrouwen. Tywin had mij, en vroeger je moeder.’

‘Hij hield heel veel van haar.’ Cersei weigerde aan de dode hoer in zijn bed te denken. ‘Ik weet dat ze nu verenigd zijn.’

‘Daar bid ik om.’ Een moment lang bestudeerde ser Kevan haar gezicht. Toen antwoordde hij: ‘Je vraagt veel van me, Cersei.’

‘Niet meer dan mijn vader vroeg.’

‘Ik ben moe.’ Haar oom pakte zijn wijnbeker en nam een slok. ‘Ik heb een vrouw die ik al twee jaar niet heb gezien, een dode zoon wiens graftombe ik nog nooit heb bezocht, en nog een zoon die misschien ook dood is. En Lancel moet zich in Darring vestigen. Zijn grote zaal wordt door vogelvrijen als paardenstal gebruikt. Slot Darring moet weer versterkt worden, de landerijen beschermd, de verbrande velden omgeploegd en opnieuw ingezaaid. Hij heeft mijn hulp nodig.’

‘Tommen net zo goed.’ Cersei had niet verwacht dat ze aandrang op Kevan zou moeten uitoefenen. Bij vader deed hij nooit zo quasi terughoudend ‘Het rijk heeft u nodig.’

‘Het rijk. Jawel. En het huis Lannister.’ Hij nam nog een slokje wijn. ‘Goed dan. Ik zal hier blijven om zijne genade te dienen…’

‘Uitstekend,’ begon ze te zeggen, maar ser Kevan verhief zijn stem over de hare heen.

‘…zolang je mij niet alleen tot Hand maar ook tot regent benoemt, en zelf naar de Rots van Casterling teruggaat.’

Een halve hartslag lang kon Cersei hem alleen maar aanstaren. Wat zegt hij nou? ‘Ik ben de regentes,’ bracht ze hem in herinnering.

‘Dat was je. Het was niet je vaders bedoeling dat je die rol zou blijven spelen. Hij heeft me op de hoogte gesteld van zijn plannen om je naar de Rots terug te sturen en een nieuwe man voor je te zoeken.’

Cersei voelde woede in zich opwellen. ‘Daar heeft hij over gesproken, ja. En ik heb tegen hem gezegd dat ik niet meer in het huwelijk wenste te treden.’

Haar oom bleef er onbewogen onder. ‘Er zijn uitstekende redenen om dat wel te doen, maar als je per se niet wilt hertrouwen, dan zal ik je daar niet toe dwingen. Maar verder… jij bent nu de vrouwe van de Rots van Casterling. Je plaats is daar.’

Waar haal je het lef vandaan? wilde ze schreeuwen. In plaats daarvan zei ze: ‘Ik ben ook de koningin-moeder en de regentes. Mijn plaats is bij mijn zoon.’

‘Je vader vond van niet.’

‘Mijn vader is dood.’

‘Tot mijn verdriet, en tot de ellende van heel het rijk. Open je ogen en kijk eens om je heen, Cersei. Het koninkrijk ligt aan diggelen. Tywin had orde op zaken kunnen stellen, maar…’

‘Ik zal orde op zaken stellen!’ Dat kwam er schril uit. Cersei verzachtte haar toon. ‘Met uw hulp, oom. Als u mij even trouw zult dienen als u mijn vader hebt gediend…’

‘Jij bent je vader niet.’ Zijn stem was hard. ‘Tywin beschouwde Jaime als zijn rechtmatige erfgenaam.’

‘Jaime… Jaime heeft geloften afgelegd. De leden van de koningsgarde dienen voor het leven. Jaime denkt nooit na, hij lacht om alles en iedereen en zegt wat er in zijn hoofd opkomt. Jaime is een knappe idioot.’

‘En toch was hij je eerste keus als Hand des konings. Wat zegt dat dus over jou, Cersei?’

‘Ik zei u toch al dat ik ziek was van verdriet, ik dacht niet na…’

‘Nee,’ beaamde haar oom. ‘En dat is de reden waarom je naar de Rots van Casterling terug moet gaan en de koning moet overlaten aan degenen die wel nadenken.’

‘De koning is mijn zoon!’ Cersei kwam overeind.

‘Inderdaad,’ zei haar oom, ‘en te oordelen naar wat ik van Joffry heb meegemaakt ben je net zomin een goede moeder als een goede heerseres.’

Ze smeet de inhoud van haar wijnbeker vol in zijn gezicht.

Zwaar en waardig verhief ser Kevan zich. ‘Uwe genade.’ De wijn sijpelde langs zijn wangen en droop uit zijn kortgeknipte baard. ‘Heb ik uw verlof om mij terug te trekken?’

‘Waarom matigt u zich het recht aan mij voorwaarden te stellen? U bent gewoon maar een ridder van mijn vaders hofhouding.’

‘Ik heb geen grond in leen, dat klopt. Maar ik heb bepaalde inkomsten, en ik heb wat geldkisten opzij gezet. Mijn eigen vader had bij zijn overlijden aan al zijn kinderen gedacht, en Tywin wist goede diensten te belonen. Ik voorzie in het levensonderhoud van tweehonderd ridders en kan dat aantal desnoods verdubbelen. Er zijn vrijruiters die mijn banier zullen volgen, en ik bezit genoeg goud om huurlingen in dienst te nemen. U zou er wijs aan doen mij niet te onderschatten, uwe genade… en nog wijzer om mij niet tegen u in het harnas te jagen.’

‘Is dat een dreigement?’

‘Noem het liever goede raad.’

‘Ik zou u in een zwarte cel moeten laten smijten.’

‘Nee. U zou het regentschap aan mij moeten overdragen. Als u dat niet doet, benoem mij dan tot kastelein van de Rots van Casterling en maak hetzij Mathis Rowin of Randyl Tarling Hand des konings.’

Allebei baandermannen van Tyrel. Het voorstel maakte haar sprakeloos. Is hij omgekocht? vroeg ze zich af. Heeft hij goud van Tyrel aangenomen om het huis Lannister te verraden?

‘Mathis Rowin is verstandig, voorzichtig en welbemind,’ vervolgde haar oom zonder iets te merken. ‘Randyl Tarling is de beste krijgsman van het rijk. Een armzalige Hand in vredestijd, maar nu Tywins dood is, bestaat er geen betere man om een eind aan deze oorlog te maken dan hij. Heer Tyrel kan er niet openlijk aanstoot aan nemen dat u een van zijn eigen baandermannen als Hand kiest. Zowel Tarling als Rowin zijn bekwame mannen… en trouw. Benoem een van hen, en hij zal u toegewijd zijn. U versterkt zichzelf, en tegelijkertijd verzwakt u Hooggaarde, en desondanks zal Hamer u er waarschijnlijk voor bedanken.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Dat is mijn raad, doe ermee wat u wilt. Benoem voor mijn part Uilebol tot Hand. Mijn broer is dood, vrouw. Ik ga hem thuisbrengen.’

Verrader, dacht ze. Windhaan. Ze vroeg zich af hoeveel Hamer Tyrel hem aangeboden had. ‘U laat uw koning in de steek nu hij u het meest nodig heeft,’ zei ze tegen hem. ‘U laat Tommen in de steek.’

‘Tommen heeft zijn moeder.’ Ser Kevans groene ogen keken zonder blikken of blozen in de hare. Een laatste druppel wijn bungelde nat en rood onder aan zijn kin om ten slotte te vallen. ‘Ja,’ voegde hij er na een korte stilte zachtjes aan toe, ‘en zijn vader ook, denk ik.’

Jaime

Ser Jaime Lannister stond geheel in het wit naast zijn vaders baar, vijf vingers om het gevest van een gouden slagzwaard gevouwen. Tegen de avond werd het schemerig en spookachtig binnen in de Grote Sept van Baelor. Het laatste daglicht viel schuin door de hoge ramen en omspoelde de torenhoge beeltenissen van de Zeven met een sombere rode gloed. Rondom hun altaren flakkerden geparfumeerde kaarsen, terwijl in de zijbeuken de schaduwen zich verdichtten en geluidloos over de marmeren vloeren kropen. De echo’s van de avondhymnen stierven weg terwijl de laatste rouwenden vertrokken.

Balon Swaan en Loras Tyrel bleven nog achter toen de overigen al verdwenen waren. ‘Niemand kan zeven dagen en zeven nachten lang waken,’ zei ser Balon. ‘Wanneer hebt u voor het laatst geslapen, heer?’

‘Toen mijn vader nog leefde,’ zei Jaime.

‘Veroorloof mij vannacht uw plaats in te nemen,’ bood ser Loras aan.

‘Hij was niet uw vader.’ Jij hebt hem niet vermoord Dat heb ik gedaan. Tyrion mag dan de kruisboogpees hebben losgelaten voor het fatale schot, ik heb Tyrion losgelaten. ‘Laat me alleen.’

‘Zoals u beveelt, heer,’ zei Swaan. Loras zag eruit alsof hij nog verder in discussie wilde gaan, maar ser Balon nam hem bij zijn arm en trok hem mee. Jaime luisterde hoe de echo’s van hun voetstappen wegstierven. En toen was hij weer alleen met zijn vader, omringd door kaarsen, kristallen en de weezoete stank van de dood. Zijn rug deed pijn van het gewicht van zijn wapenrusting en zijn benen waren bijna gevoelloos. Hij ging even verstaan en klemde zijn vingers steviger om het gouden slagzwaard heen. Hij kon niet met een zwaard vechten, maar hij kon er wel een vasthouden. Zijn ontbrekende hand bonsde. Dat was bijna grappig. Hij had meer gevoel in de hand die hij verloren had, dan’ in de rest van het lichaam dat hij nog had.

Mijn hand hongert naar een zwaard Ik moet iemand doden. Varys, om te beginnen, maar eerst moet ik de steen vinden waaronder hij zich verstopt. ‘Ik had de eunuch bevolen hem naar een schip te brengen, niet naar uw slaapkamer,’ meldde hij het lijk. ‘Hij heeft uw bloed net zo goed aan zijn handen als… als Tyrion.’ Hij heeft uw bloed net zo goed aan zijn handen als ik, had hij willen zeggen, maar de woorden bleven in zijn keel steken. Wat Varys ook heeft gedaan, ik heb hem ertoe gedreven. Hij had die avond in de vertrekken van de eunuch gewacht, toen hij ten langen leste had besloten zijn kleine broertje niet te laten sterven. Terwijl hij wachtte, had hij met één hand zijn dolk geslepen en een raar soort troost geput uit het ge schraap van staal over steen. Op het geluid van voetstappen was hij naast de deur gaan staan. Varys kwam binnen in een wolk van poeder en lavendel. Jaime stapte achter zijn rug naar voren, schopte hem in zijn knieholte, knielde op zijn borst en plaatste het mes onder zijn zachte, witte kin, zodat hij gedwongen was zijn hoofd op te tillen. ‘Nee, maar, heer Varys,’ zei hij opgewekt, ‘dat ik u hier aantref!’

‘Ser Jaime?’ hijgde Varys. ‘U maakt me aan het schrikken.’

‘Dat was ook de bedoeling.’ Toen hij de dolk omdraaide, sijpelde er bloed langs het lemmet. ‘Ik had zo gedacht dat u mij misschien kon helpen mijn broer uit zijn cel te plukken voordat ser Ilyn zijn hoofd eraf slaat. Toegegeven, het is een lelijke kop, maar het is wel zijn enige.’

‘Ja… welnu… als u dat mes… wilt verwijderen… ja, voorzichtig, als het u behaagt, heer, voorzichtig, O, ik ben geprikt…’ De eunuch raakte zijn hals aan en staarde met open mond naar het bloed aan zijn vingers. ‘De aanblik van mijn eigen bloed is mij altijd een gruwel geweest.’

‘Dan krijgt u binnenkort nog meer om van te gruwen, tenzij u mij helpt.’

Varys werkte zich overeind tot een zittende houding. ‘Uw broer… mocht de Kobold op onverklaarbare wijze uit zijn cel verdwijnen, dan zouden er v-vragen worden gesteld. Ik zou voor mijn leven moeten v-vrezen…’

‘Ik beschik over uw leven. Het kan me niet schelen welke geheimen u kent. Als Tyrion sterft, zult u hem niet lang overleven, dat kan ik u wel beloven.’

‘O.’ De eunuch zoog het bloed van zijn vingers. ‘U vraagt iets vreselijks… de Kobold los te laten die onze geliefde koning heeft gedood. Of kan het zijn dat u in zijn onschuld gelooft?’

‘Onschuldig of schuldig,’ had Jaime gezegd als de dwaas die hij was, ‘een Lannister betaalt zijn schulden.’ Wat was dat makkelijk gezegd.

Hij had sindsdien niet meer geslapen. Hij zag zijn broer nu voor zich, de grijns van de dwerg onder de stomp van zijn neus, terwijl de toortsvlammen aan zijn gezicht likten. ‘Arme, domme, blinde, verminkte idioot,’ had hij gesnauwd met een stem waar de kwaadaardigheid van afdroop. ‘Cersei is een leugenachtige hoer, ze neukt met Lancel en Osmund Ketelzwart en wie zegt dat ze het niet ook met Uilebol doet. En ik ben het monster waar iedereen me voor uitmaakt. Ja, ik heb je vileine zoon vermoord.’

Hij heeft nooit gezegd dat hij van plan was onze vader te vermoorden. Als hij dat had gedaan, zou ik hem tegengehouden hebben. Dan was ik nu de verwanten-moordenaar, niet hij.

Jaime vroeg zich af waar Varys zich verborgen hield. De meester der fluisteraars was wijselijk niet naar zijn eigen vertrekken teruggekeerd, noch was hij boven water gekomen bij het doorzoeken van de Rode Burcht. Het kon zijn dat de eunuch liever samen met Tyrion scheep gegaan was, dan achter te blijven om lastige vragen te beantwoorden. Zo ja, dan waren die twee nu al ruimschoots buitengaats en zaten ze samen een flacon goud uit het Prieel te drinken in de hut van een galei.

Tenzij mijn broer Varys ook heeft vermoord en zijn lijk heeft achtergelaten om onder het kasteel weg te rotten. Daar beneden zou het jaren kunnen duren voordat zijn gebeente werd gevonden. Jaime had een twaalftal wachters mee naar beneden genomen, met toortsen, touwen en lantaarns. Urenlang hadden ze rondgetast door kronkelgangetjes en benauwde kruipruimten, via verborgen deuren, geheime trappen en schachten die recht omlaag het pikkedonker in liepen. Hij had zich zelden zo volslagen gehandicapt gevoeld. Een man neemt veel als vanzelfsprekend aan als hij twee handen heeft. Ladders, bijvoorbeeld. Zelfs kruipen ging niet gemakkelijk; het heette niet voor niets ‘op handen en voeten’. Ook kon hij geen toorts vasthouden en tegelijkertijd klimmen, zoals de anderen.

En allemaal voor niets. Ze troffen slechts duisternis, stof en ratten aan. En draken, die beneden op de loer liggen. Hij herinnerde zich de doffe oranje gloed van de kolen in de mond van de ijzeren draak. Het komfoor verwarmde een kamer op de bodem van een schacht waar een stuk of zes tunnels bij elkaar kwamen. Op de vloer had hij een versleten mozaïek van de driekoppige draak van het huis Targaryen gevonden, uitgevoerd in witte en zwarte tegeltjes. Ik ken jou, Koningsmoordenaar, leek het beest te zeggen. Ik heb hier al die tijd gewacht tot je naar me toe zou komen. En het kwam Jaime voor dat hij die stem kende, de ijzeren klanken die ooit aan Rhaegar, prins van Drakensteen hadden toebehoord.

Het was een winderige dag geweest, toen hij Rhaegar op de binnenplaats van de Rode Burcht vaarwel had gezegd. De prins had zijn nachtzwarte wapenrusting aangetrokken, met de driekoppige draak in robijnen op zijn borstharnas aangebracht. ‘Uwe genade,’ had Jaime gesmeekt, ‘laat Darring deze ene keer blijven om de koning te bewaken, of ser Barristan. Hun mantels zijn even wit als de mijne.’

Prins Rhaegar had zijn hoofd geschud. ‘Mijn koninklijke vader vreest de uwe meer dan hij onze neef Robert vreest. Hij wenst u in zijn nabijheid, zodat heer Tywin hem geen kwaad kan berokkenen. Ik durf hem die kruk niet te ontnemen op een uur als dit.’

Jaime had een oprisping van boosheid gehad. ‘Ik ben geen kruk. Ik ben een ridder van de Koningsgarde.’

‘Bescherm dan de koning,’ had ser Jon Darring hem toegesnauwd. ‘Met het omslaan van die mantel hebt u tevens gehoorzaamheid beloofd.’

Rhaegar had zijn hand op Jaimes schouder gelegd. ‘Als deze slag achter de rug is, wil ik een raadsvergadering bijeenroepen. Er zullen dingen veranderen. Dat had ik allang geleden willen doen, maar… welnu, het haalt niets uit om over onbegane wegen te spreken. We praten erover wanneer ik terugkom.’

Dat waren de laatste woorden die Rhaegar Targaryen ooit tot hem had gesproken. Voor de poorten had zich een leger verzameld, terwijl een ander zich op de Drietand had gestort. Dus was de prins van Drakensteen opgestegen, had zijn grote zwarte helm opgezet en was zijn ondergang tegemoet gereden.

Hij had meer gelijk dan hij zelf besefte. Toen de slag ten einde was, waren er dingen veranderd. ‘Aerys dacht dat hem geen kwaad kon overkomen als hij mij in zijn buurt hield,’ vertelde hij aan zijn vaders lijk. ‘Is het niet vermakelijk?’ Heer Tywin scheen te denken van wel; zijn glimlach was breder dan eerst. Hij vindt het kennelijk leuk om dood te zijn.

Het eigenaardige was dat hij geen verdriet had. Waar zijn mijn tranen? Waar is mijn woede? Het had Jaime Lannister nooit aan woede ontbroken. ‘Vader,’ zei hij tegen het lijk, ‘u was degene die mij vertelde dat tranen bij een man een teken van zwakte zijn, dus u kunt niet verwachten dat ik om u huil.’

Die ochtend waren er honderden hoge heren en vrouwen in een lange rij langs de baar getrokken, en na het middaguur ettelijke duizenden kleine luiden. Ze hadden sombere kleren aan en plechtige gezichten op, maar Jaime verdacht heel veel van hen ervan dat ze heimelijk opgetogen waren om te zien hoe de grote man was geveld. Zelfs in het westen was heer Tywin eerder geacht dan geliefd geweest, en Koningslanding was de plundering nog niet vergeten.

Van alle rouwenden had grootmaester Pycelle het meest uit zijn doen geleken. ‘Ik heb zes koningen gediend,’ had hij na de tweede dienst tegen Jaime gezegd terwijl hij twijfelend om het lijk heen had gesnuffeld, ‘maar daar voor ons ligt de grootste man die ik ooit heb gekend. Heer Tywin droeg geen kroon, maar toch was hij alles wat een koning hoort te zijn.’

Zonder zijn baard zag Pycelle er niet alleen oud, maar ook zwak uit. Hem scheren was wel het wreedste wat Tyrion met hem had kunnen doen, dacht Jaime, die wist hoe het was om een deel van jezelf te verliezen, het gedeelte dat je maakte tot wat je was. Pycelles baard was schitterend geweest, een weelderig stuk haargroei dat zijn wangen en zijn kin bedekte en bijna tot aan zijn gordel omlaag golfde. De grootmaester had hem altijd gestreeld als hij stond te orakelen. Het had hem een uitstraling van wijsheid gegeven en allerlei onappetijtelijke zaken verhuld: de losse huid die onder de kin van de oude man bungelde, het kleine, verongelijkte mondje en de ontbrekende tanden, en te veel wratten, rimpels en ouderdomsvlekken om op te noemen. Hoewel Pycelle het verlorene weer trachtte te laten aangroeien, slaagde hij daar niet in. Aan zijn gerimpelde wangen en slappe kin ontsproten slechts slierten en plukjes, zo dun dat Jaime de vlekkerige roze huid eronder kon zien.

‘Ser Jaime, ik heb in mijn tijd vreselijke dingen gezien,’ zei de oude man. ‘Oorlogen, veldslagen, de weerzinwekkendste moorden… ik was een jongen in Oudstee toen de grauwe pest de helft van de stad en driekwart van de Citadel wegrukte. Heer Hoogtoren stak alle schepen in de haven in brand, sloot de poorten en beval zijn wachters iedereen te doden die probeerde te vluchten, of het nu mannen, vrouwen of zuigelingen waren. Toen de pest was uitgewoed, werd hij gedood. Op dezelfde dag dat hij de haven weer openstelde, werd hij van zijn paard gesleurd en sneden ze hem de keel af, en ook die van zijn zoontje. Tot op de dag van vandaag spuwen de onwetenden steevast op zijn naam, maar Quenten Hoogtoren deed wat noodzakelijk was. Uw vader was ook zo’n man. Een man die deed wat noodzakelijk was.’

‘Ziet hij er daarom zo zelfvoldaan uit?’

De walmen die van het lijk opstegen deden Pycelles ogen tranen. ‘Het vlees… als het vlees uitdroogt, gaan de spieren strak staan en trekken ze zijn lippen op. Dat is geen glimlach, alleen… uitdroging, dat is alles.’ Hij knipperde zijn tranen weg. ‘Verontschuldigt u mij. Ik ben zo vreselijk moe.’ Zwaar op zijn stok leunend wankelde Pycelle langzaam de sept uit. Die is ook stervende, besefte Jaime. Geen wonder dat Cersei hem nutteloos noemde.

Natuurlijk, zijn lieve zuster scheen de helft van de hofhouding hetzij nutteloos, hetzij verraderlijk te vinden; Pycelle, de Koningsgarde, de Tyrels, Jaime zelf… en zelfs ser Ilyn Peyn, de zwijgende ridder die als beul dienst deed. Als scherprechter des konings had hij de verantwoordelijkheid voor de kerkers. Aangezien hij een tong miste, liet Peyn het beheer ervan grotendeels aan zijn ondergeschikten over, maar Cersei vond niettemin dat Tyrions ontsnapping aan hem te wijten was. Dat was mijn werk, niet het zijne, had Jaime haar bijna verteld. In plaats daarvan had hij beloofd zoveel mogelijk antwoorden te zoeken bij de eerste onderbewaarder, een oude man met een kromme rug die Rennifer Langwateren heette.

‘Ik zie u denken, wat is dat nu voor een naam?’ had de man gekakeld toen Jaime hem kwam ondervragen. ‘Het is een oude naam, zowaar ’k hier sta. Ik ben geen opschepper, maar er stroomt koninklijk bloed door mijn aderen. Ik stam van een prinses af. Mijn vader heeft me het verhaal verteld toen ik zo’n beetje een knaapje was.’ Langwateren was al vele jaren zo’n beetje geen knaapje meer, te oordelen naar zijn vlekkerige hoofd en de witte haren die uit zijn kin groeiden. ‘Zij was de mooiste schat van het Maagdengewelf. Heer Eikenvuist, de grote admiraal, verloor zijn hart aan haar, hoewel hij met een ander getrouwd was. Zij schonk hun zoon de bastaardnaam ‘’Wateren’’ ter ere van zijn vader en hij werd een groot ridder, evenals zijn zoon, die het “Lang” voor het ‘’Wateren’’ zette, opdat de mensen zouden weten dat hij zelf niet laaggeboren was. Dus er schuilt een klein draakje in mij.’

‘Ja, ik had u per ongeluk bijna voor Aegon de Veroveraar versleten,’ had Jaime geantwoord. ‘Wateren’ was een doodgewone bastaardnaam rond de Zwartwaterbaai; het was waarschijnlijker dat de oude Langwateren afstamde van een onbelangrijke hof ridder dan van een prinses. ‘Het geval wil echter dat ik dringender zorgen heb dan uw afstamming.’

Langwateren boog zijn hoofd. ‘De verdwenen gevangene.’

‘En de zoekgeraakte gevangenbewaarder.’

‘Rugen,’ vulde de man aan. ‘Een onderbewaarder. Hij ging over het derde niveau, de zwarte cellen.’

‘Vertel me over hem,’ moest Jaime zeggen. Wat een stompzinnige klucht. Hij wist wie Rugen was, ook al wist Langwateren het niet.

‘Ongekamd, ongeschoren en ruw van tong. Ik mocht de man niet, zowaar ’k hier sta, dat moet ik bekennen. Rugen was er al toen ik hier kwam, twaalf jaar geleden. Hij was door koning Aerys benoemd. De man was hier zelden, dat moet gezegd worden. Ik heb dat in mijn verslagen genoteerd, heer. Daar kunt u van op aan, op mijn woord, het woord van een man van koninklijken bloede.’

Als je dat koninklijke bloed nog eens noemt, verspil ik er misschien wat van, dacht Jaime. ‘Wie heeft die verslagen gezien?’

‘Sommige gingen naar de muntmeester, andere naar de meester der fluisteraars. Alle verslagen gingen naar de opperbewaarder en de scherprechter des konings. Zo is het in de kerkers altijd gegaan.’ Langwateren krabde aan zijn neus. ‘Rugen was er als het nodig was, heer. Dat moet gezegd worden. De zwarte cellen worden weinig gebruikt. Voordat uw broertje hierheen werd gezonden, hadden we een tijdlang grootmaester Pycelle, en daarvoor heer Stark, de verrader. Er waren nog drie anderen, mannen van gewone komaf, maar die heeft heer Stark aan de Nachtwacht gegeven. Het leek mij niet goed om die drie te laten gaan, maar de papieren waren in orde. Dat heb ik ook in een verslag genoteerd, daar kunt u van op aan.’

‘Vertel me over de twee gevangenbewaarders die in slaap zijn gevallen.’

‘Gevangenbewaarders?’ Langwateren snoof. ‘Dat waren geen gevangenbewaarders. Dat waren maar cipiers. De kroon betaalt het loon voor twintig cipiers, heer, het volledige aantal, maar in mijn tijd hebben we er nooit meer dan twaalf gehad. We horen ook zes onderbewaarders te hebben, twee op ieder niveau, maar er zijn er maar drie.’

‘U en twee anderen?’

Langwateren snoof opnieuw. ‘Ik ben de eerste onderbewaarder, heer. Ik sta boven de onderbewaarders. Ik heb tot taak de telling bij te houden. Als u mijn boeken wilt inzien, heer, dan zult u zien dat alle cijfers precies kloppen.’ Langwateren had het grote, in leer gebonden boek dat voor hem openlag, geraadpleegd. ‘Op dit moment hebben we vier gevangenen op het eerste niveau en een op het tweede, naast uw broer.’ De oude man fronste zijn voorhoofd. ‘Die natuurlijk gevlucht is. Zowaar ’k hier sta. Ik zal hem doorstrepen.’ Hij pakte een ganzenveer en begon die bij te punten.

Zes gevangenen, dacht Jaime zuur, terwijl we loon uitbetalen voor twintig cipiers, zes onderbewaarders, een eerste onderbewaarder, een gevangenbewaarder en een koninklijke scherprechter. ‘Ik wil die twee cipiers ondervragen.’

Rennifer Langwateren staakte het bijpunten van zijn ganzenveer en tuurde weifelend omhoog naar Jaime. ‘Hen ondervragen, heer?’

‘Je hebt gehoord wat ik zei.’

‘Jawel, heer, zeker wel, maar niettemin… u mag ondervragen wie het u behaagt, heer, zowaar ’k hier sta, het is niet aan mij om te zeggen dat u dat niet mag. Maar ser, als ik mij mag verstouten, het lijkt mij onwaarschijnlijk dat ze zullen antwoorden. Ze zijn dood, heer.’

‘Dood? Op wiens bevel?’

‘Het uwe, dacht ik, of… wellicht dat van de koning? Ik heb het niet gevraagd. Het… het is niet aan mij om in twijfel te trekken wat de Koningsgarde doet.’

Dat was zout in zijn wonden; Cersei had zijn eigen mannen gebruikt om haar bloedige werk te verrichten, hen en haar dierbare Ketelzwarts.

‘Hersenloze idioten!’ had Jaime Boros Both en Osmund Ketelzwart later toegesnauwd, in een kerker die naar bloed en dood stonk. ‘Wat dachten jullie dat je aan het doen waren?’

‘Alleen wat ons gezegd was, heer.’ Ser Boros was korter dan Jaime, maar zwaarder gebouwd. ‘Hare genade had het bevel gegeven. Uw zuster.’

Ser Osmund haakte een duim door zijn zwaardriem. ‘Ze zei dat ze voorgoed moesten inslapen. Dus hebben mijn broeders en ik daarvoor gezorgd.’

Inderdaad. Een lijk lag met zijn gezicht naar beneden op tafel, als een man die tijdens een feestmaal bewusteloos is geraakt, maar onder zijn hoofd lag een plas bloed, en geen plas wijn. De tweede cipier was erin geslaagd zich van de bank overeind te duwen en zijn dolk te trekken voordat iemand hem een langzwaard tussen zijn ribben had gestoken. Zijn einde had langer geduurd en was smeriger geweest. Ik heb tegen Varys gezegd dat niemand bij deze ontsnapping iets mocht overkomen, dacht Jaime, maar dat had ik beter tegen mijn broer en mijn zuster kunnen zeggen. ‘Een kwalijke daad, ser.’

Ser Osmund haalde zijn schouders op. ‘Ze zullen niet gemist worden. Ik wed dat ze erbij betrokken waren, samen met degene die zoek is.’

Nee, had Jaime hun kunnen vertellen. Varys had iets in hun wijn gedaan om te zorgen dat ze in slaap vielen. ‘Dan hadden we misschien de waarheid uit hen kunnen krijgen.’ …ze neukt met Lancel en Osmund Ketelzwart en wie zegt dat ze het niet ook met Uilebol doet… ‘Als ik wantrouwig van aard was, zou ik me misschien afvragen waarom u zo’n haast had om ervoor te zorgen dat die twee nooit ondervraagd werden. Was het nodig dat u ze het zwijgen oplegde om uw eigen aandeel hierin te verbergen?’

‘Ons aandeel?’ Ketelzwart bleef er bijna in. ‘We hebben alleen maar gedaan wat de koningin ons had opgedragen. Op mijn woord als uw Gezworen Broeder.’

Jaimes fantoomvingers jeukten toen hij zei: ‘Ga Osny en Osfried halen en ruim de rotzooi op die jullie hebben gemaakt. En de volgende keer dat mijn lieve zuster jullie gelast iemand te doden, kom dan eerst bij mij. En verder… uit mijn ogen, ser.’

Die woorden galmden na door zijn hoofd in het schemerdonker van Baelors Sept. Boven hem waren alle ramen zwart geworden, en hij kon het flauwe schijnsel van verre sterren zien. De zon was voor eens en altijd ondergegaan. De stank van de dood werd sterker, ondanks de geparfumeerde kaarsen. De lucht herinnerde Jaime Lannister aan de pas onder de Guldentand, waar hij in de eerste dagen van de oorlog een roemrijke overwinning had behaald. Op de ochtend na de veldslag hadden de kraaien zich te goed gedaan aan zowel overwinnaars als overwonnenen, zoals ze zich destijds na de Drietand te goed hadden gedaan aan Rhaegar Targaryen. Hoeveel is een kroon eigenlijk waard, als een kraai zijn maal kan doen met een koning?

Nu, op dit moment, cirkelden er kraaien rond de zeven torens en de grote koepel van Baelors Sept, vermoedde Jaime, hun zwarte vleugels klapwiekend in de nachtlucht terwijl ze zochten naar een manier om binnen te komen. Iedere kraai in de Zeven Koninkrijken zou u eer moeten bewijzen, Vader. Van Castameer tot aan het Zwartewater hebt u ze goed gevoed. Die gedachte behaagde heer Tywin; zijn glimlach werd nog breder. Verdomd nog aan toe, hij grijnst als een bruidegom bij zijn bedceremonie.

Dat was zo grotesk dat Jaime er hardop om moest lachen.

Het geluid weerkaatste door de zijbeuken, crypten en kapellen, alsof de doden die binnen de muren begraven waren ook lachten. Waarom niet? Dit is nog absurder dan een mommers-klucht: ik waak bij een vader die ik heb helpen doden en ik zend mannen uit om de broer in te rekenen die ik heb helpen bevrijden… Hij had ser Addam Marbrand gelast de Zijdestraat te doorzoeken. ‘Kijk onder ieder bed, u weet hoe dol mijn broer is op bordelen.’ De goudmantels zouden onder de rokken van de hoeren interessantere dingen aantreffen dan onder hun bedden. Hij vroeg zich af in hoeveel bastaardkinderen deze zinloze speurtocht zou resulteren.

Ongevraagd gingen zijn gedachten uit naar Briënne van Tarth. Stomme, koppige, lelijke deerne. Hij vroeg zich af waar ze was. Vader, schenk haar kracht. Bijna een gebed… maar riep hij de god aan, de Vader in den Hoge, wiens torenhoge, vergulde beeltenis glansde in het kaarslicht aan de andere kant van de sept? Of bad hij tot het lijk dat voor hem lag? Maakt het iets uit? Ze hebben geen van tweeën ooit geluisterd De Krijgsman was al Jaimes god sinds hij oud genoeg was om een zwaard vast te houden. Andere mannen mochten dan vaders, zonen en echtgenoten zijn, maar niet aldus Jaime Lannister, wiens zwaard evenzeer van goud was als zijn haar. Hij was een krijgsman, en dat was al wat hij ooit zou zijn.

Ik zou Cersei de waarheid moeten vertellen, moeten toegeven dat ik degene ben die ons kleine broertje uit zijn cel helft bevrijd. Uiteindelijk had de waarheid bij Tyrion zo fantastisch gewerkt. Ik heb je vileine zoon vermoord, en nu ga ik ervandoor om ook je vader te vermoorden. Jaime kon de Kobold in het donker horen lachen. Hij draaide zijn hoofd om te kijken, maar het geluid was alleen maar dat van zijn eigen gelach dat naar hem terugkaatste. Hij sloot zijn ogen, en deed ze net zo hard weer met een ruk open. Ik mag niet slapen. Als hij in slaap viel, zou hij misschien dromen. O, wat had Tyrion een pret… een leugenachtige hoer… neukt met Lancel en Osmund Ketelzwart…

Om middernacht kreunden de scharnieren van de Deuren van de Vader luid, toen verscheidene honderden septons in een lange rij binnentraden om te bidden. Sommigen droegen de gewaden van zilverbrokaat en de kristallen kroontjes die de Allervroomsten kenmerkten; hun nederiger broeders droegen hun kristallen aan riempjes om hun hals en hadden hun witte gewaden omgord met riemen, uit zeven strengen gevlochten, elke streng van een andere kleur. Door de Deuren van de Moeder stapten witte septa’s binnen vanuit hun kluizen, in rijen van zeven en zachtjes zingend, terwijl de zwijgende zusters in ganzenpas de Trap van de Vreemdeling afdaalden. De dienaressen van de dood waren in zacht grijs gehuld, een kap over hun hoofd en een sluier voor hun gezicht, zodat alleen hun ogen zichtbaar waren. Er verscheen ook een menigte broeders gehuld in donkerbruin, lichtbruin, vaalgrijs en zelfs in gewaden van ongeverfd baai, met stukken henneptouw als gordel. Sommigen hadden de ijzeren hamer van de Smid om hun hals, terwijl anderen bedelnappen droegen.

Geen van de vromen sloeg enige acht op Jaime. Ze deden de ronde door de sept en baden bij elk van de zeven altaren om de zeven aspecten van de godheid te eren. Aan iedere god brachten ze een offer, voor ieder zongen ze een hymne. Hun stemmen stegen lieflijk en plechtig op. Jaime sloot zijn ogen om te luisteren, maar opende ze weer toen hij op zijn benen begon te zwaaien. Ik ben vermoeider dan ik besefte.

Zijn laatste wake was jaren geleden geweest. En ik was toen jonger, een knaap van vijftien. Hij had toen geen wapenrusting gedragen, alleen een simpele witte tuniek. De sept waarin hij de nacht had doorgebracht, was meer dan drie keer zo klein geweest als al de zijbeuken van de Grote Sept. Jaime had zijn zwaard over de knieën van de Krijgsman gelegd, zijn wapenrusting aan diens voeten opgestapeld en was neergeknield op de ruwe stenen vloer voor het altaar. Toen de dag aanbrak, waren zijn knieën geschaafd en bebloed. ‘Alle ridders moeten bloeden, Jaime,’ had ser Arthur Dayn gezegd, toen hij het zag. ‘Bloed is het zegel van onze toewijding.’ Met het aanbreken van de dag had hij hem op de schouder getikt; de bleke kling was zo scherp dat zelfs die lichte aanraking door Jaimes tuniek heen had gesneden, zodat hij weer had gebloed. Hij had het volstrekt niet gevoeld. Een jongen was neergeknield, een ridder was opgestaan. De Jonge Leeuw, niet de Koningsmoordenaar.

Maar dat was lang geleden, en die jongen was dood.

Hij had niet kunnen zeggen wanneer de gebeden eindigden. Misschien was hij staande en wel in slaap gevallen. Toen de vromen in een rij naar buiten waren gelopen, werd het weer stil in de Grote Sept. De kaarsen waren een wand van sterren, brandend in het donker, al hing er een ranzige doodslucht. Jaime verschoof zijn hand om het gouden slagzwaard. Misschien had hij zich toch door ser Loras moeten laten aflossen. Daar Zou Cersei de pest aan hebben gehad. De Bloemenridder was nog half een jongen, arrogant en ijdel, maar hij had het in zich om groot te worden, om daden te verrichten die het Witte Boek waardig waren.

Het Witte Boek zou op hem wachten wanneer deze wake voorbij was, zijn bladzijde opengeslagen in een stom verwijt. Ik hak dat rotboek nog eerder aan stukken dan dat ik het volschrijf met leugens. Maar als hij niet wilde liegen, wat kon hij dan anders schrijven dan de waarheid?

Er stond een vrouw voor hem.

Het regent weer, dacht hij toen hij zag hoe nat ze was. Het water sijpelde over haar mantel omlaag en vormde een plas rond haar voeten. Hoe komt ze hier? Ik heb haar helemaal niet binnen horen komen. Ze was gekleed als een kroegdeern, met een zware, baaien mantel aan, slecht geverfd in vlekkerig bruin, en met een gerafelde zoom. Een kap verborg haar gezicht, maar hij kon de kaarsen zien dansen in de groene vijvers van haar ogen, en toen ze bewoog, herkende hij haar.

‘Cersei.’ Hij sprak langzaam, als een man die uit een droom ontwaakt en zich nog afvraagt waar hij is. ‘Welk uur is dit?’

‘Het uur van de wolf.’ Zijn zuster deed haar kap af en trok een gezicht. ‘De verdronken wolf, misschien.’ Ze had een heel lief lachje voor hem. ‘Weet je nog, die eerste keer dat ik zo naar je toekwam? Dat was in een of andere ellendige kroeg achter de Wezelsteeg en ik had me aangekleed als een dienstmeid om langs vaders wachters te komen.’

‘Ik weet het nog. Het was de Aalsteeg.’ Ze wil iets van me. ‘Waarom ben je hier op dit tijdstip? Wil je misschien iets van me?’ Het laatste woord weerkaatste door de hele sept, memememememememememe, tot het vervaagde tot een fluistering. Even verstoutte hij zich te hopen dat het enige wat ze wilde de troost van zijn armen was.

‘Zachtjes.’ Haar stem klonk vreemd… ademloos, bijna bang. ‘Jaime, Kevan heeft nee tegen me gezegd. Hij wil niet als Hand dienen, hij… hij weet het, van ons. Dat heeft hij met zoveel woorden gezegd.’

‘Hij heeft nee gezegd?’ Dat verbaasde hem. ‘Hoe kan hij het nu weten? Hij zal gelezen hebben wat Stannis heeft geschreven, maar er is geen…’

‘Tyrion wist het,’ bracht ze hem in herinnering. ‘Wie zal zeggen wat voor verhalen die vileine dwerg heeft verteld, of aan wie? Oom Kevan is nog het minst belangrijk. De Hoge Septon… Tyrion heeft hem tot zijn kroon verheven toen die dikzak overleed. Hij weet het misschien ook.’ Ze kwam dichterbij staan. Je moet TommensHand worden. Ik vertrouw Hamer Tyrel niet. Als hij nu eens de hand heeft gehad in vaders dood? Misschien heeft hij wel met Tyrion samengezworen. De Kobold zou onderweg kunnen zijn naar Hooggaarde…’

‘Dat is hij niet.’

‘Word mijn Hand,’ smeekte ze, ‘dan heersen we samen over de Zeven Koninkrijken, als een koning en zijn koningin.’

‘Je was Roberts koningin. En toch wil je de mijne niet zijn.’

‘Dat zou ik zijn, als ik durfde. Maar onze zoon…’

‘Tommen is mijn zoon niet, net zomin als Joffry dat was.’ Zijn stem was hard. ‘Je hebt gezorgd dat zij ook van Robert waren.’

Zijn zuster kromp ineen. ‘Je hebt gezworen dat je altijd van me zou houden. Het is niet liefdevol om me te laten smeken.’

Jaime kon aan haar ruiken dat ze bang was, zelfs door de ranzige lijkstank heen. Hij had haar het liefst in zijn armen genomen en gekust, zijn gezicht verborgen in haar gouden krullen en haar beloofd dat niemand haar ooit kwaad zou doen… niet hier, dacht hij, niet hier, ten overstaan van de goden en vader.

‘Nee,’ zei hij, ‘ik kan het niet. Wil het niet.’

‘Ik heb je nodig. Ik heb mijn andere helft nodig.’ Hij hoorde de regen tegen de ramen hoog boven hen tikken. Jij bent mij, ik ben jou. Ik heb je naast me nodig. In me. Alsjeblieft, Jaime. Alsjeblieft.’

Met een blik verzekerde Jaime zich ervan dat heer Tywin niet in toorn van zijn baar oprees, maar zijn vader lag zwijgend en koud te rotten. ‘Ik ben voor het slagveld geschapen, niet voor de raadzaal. En nu ben ik zelfs daar misschien niet geschikt meer voor.’

Cersei veegde met een gerafelde bruine mouw een traan af. ‘Goed, jij je zin. Als je slagvelden wilt, dan kun je die van me krijgen.’ Met een boze ruk trok ze haar kap omhoog. ‘Ik ben een dwaas geweest, dat ik hier gekomen ben. Dat ik ooit van je gehouden heb.’ Haar voetstappen weerkaatsten luid in de stilte en lieten vochtplekken op de marmeren vloer achter.

De dageraad overviel Jaime bijna. Toen het glas in de koepel lichter begon te worden, glansden er plotseling regenbogen op de wanden, vloeren en zuilen. Heer Tywins lijk baadde in een waas van veelkleurig licht. De Hand des konings verkeerde zichtbaar in ontbinding. Zijn gezicht had een groenige tint gekregen en zijn ogen waren diep ingevallen, twee zwarte gaten. In zijn wangen waren kloven ontstaan en een vies wit vocht sijpelde bij de gewrichten uit zijn prachtige goud-met-karmijnrode wapenrusting naar buiten en vormde een plas onder zijn lichaam.

De septons zagen het als eersten toen ze terugkeerden voor de vroegdienst. Ze zongen hun liederen en baden hun gebeden en trokken hun neuzen op, en een van de Allervroomsten voelde zich zo flauw dat hij uit de sept geholpen moest worden. Kort daarna kwam er een zwerm novicen die met wierookvaten zwaaide, en de lucht raakte dermate bezwangerd met wierook dat de baar in rook gehuld leek te zijn. In die geparfumeerde nevel verdwenen alle regenbogen, maar de stank bleef hangen, een weezoete geur van verrotting waar Jaime het liefst van overgegeven zou hebben.

Toen de deuren geopend werden, behoorden de Tyrels tot de eersten die binnentraden, zoals dat bij hun status paste. Marjolij had een groot boeket goudkleurige rozen meegebracht. Ze legde ze ostentatief aan de voet van heer Tywins baar neer, maar hield er een achter en bracht die naar haar neus toen ze haar plaats innam. Dus dat meisje is even slim als mooi. Tommen had het heel wat slechter kunnen treffen met zijn koningin. Zoals sommige anderen. Marjolij’s hofdames volgden haar voorbeeld.

Cersei wachtte tot de overigen op hun plaats zaten voordat ze haar entree maakte, met Tommen aan haar zij. Ser Osmund Ketelzwart stapte naast hen voort in zijn harnas van wit email en zijn witte wollen mantel.

‘…ze neukt met Lancel en Osmund Ketelzwart en wie weet doet ze het ook met Uilebol…’

Jaime had Ketelzwart naakt in het badhuis gezien, had zijn zwarte borstharen en de ruigere pluk haar tussen zijn benen gezien. Hij stelde zich voor hoe die borst tegen die van zijn zuster aandrukte, hoe dat haar over de zachte huid van haar borsten schuurde. Dat zou ze nooit doen. De Kobold heeft gelogen. Gesponnen goud en zwart draad verstrengelden zich met elkaar, zwetend en wel. Ketelzwarts smalle billen knepen zich samen, telkens als hij pompte. Jaime kon zijn zuster horen kreunen. Nee. Een leugen.

Bleek en met rode ogen beklom Cersei de treden om bij hun vader neer te knielen. Ze trok Tommen naast zich omlaag. De jongen stokte bij de aanblik, maar zijn moeder greep hem bij zijn pols voordat hij een stap naar achteren kon doen. ‘Bidden,’ fluisterde ze, en Tommen deed zijn best. Maar hij was pas acht en heer Tywin was een verschrikking. Een wanhopige hap naar lucht en de koning begon te snikken. ‘Ophouden!’ zei Cersei. Tommen wendde zijn hoofd af en klapte kokhalzend dubbel. Zijn kroon viel af en rolde over de marmeren vloer. Zijn moeder deed vol afkeer een stap naar achteren en ineens was de koning hard hollend op weg naar de deuren, zo snel als zijn achtjarige beentjes hem konden dragen.

‘Ser Osmund, los me af,’ zei Jaime scherp, toen Ketelzwart zich omdraaide om jacht op de kroon te maken. Hij overhandigde de man het gouden zwaard en ging achter zijn koning aan. In de Lampenzaal kreeg hij hem te pakken, onder het oog van vierentwintig geschrokken septa’s. ‘Het spijt me,’ huilde Tommen. ‘Morgen zal ik het beter doen. Moeder zegt dat een koning het voorbeeld moet geven, maar ik werd misselijk van die lucht.’

Dit kan niet. Te veel gretige oren en reikhalzende blikken. ‘We kunnen beter even de sept uit gaan, uwe genade.’ Jaime nam de jongen mee naar buiten, waar de lucht zo fris en schoon was als die in Koningslanding maar kon zijn. Veertig goudmantels waren rond het plein geposteerd om de paarden en draagkoetsen te bewaken. Hij nam de jongen terzijde, een heel eind bij iedereen vandaan, en liet hem op de marmeren trap plaatsnemen.

‘Ik was niet bang,’ zei de jongen met klem. ‘Ik werd ziek van de lucht. Werd u daar niet ziek van? Hoe kon u dat verdragen, oom, ser?’

Ik heb de rottingslucht van mijn eigen hand geroken toen Vargo Hoat me die als een hanger liet dragen. ‘Een man kan vrijwel alles verdragen, als het moet,’ zei Jaime tegen zijn zoon. Ik heb geroken hoe een man werd geroosterd toen koning Aerys hem in zijn eigen wapenrusting liet braden. ‘De wereld is vol verschrikkingen, Tommen. Daar kun je tegen vechten, of je kunt erom lachen, of toekijken zonder ze te zien… je in jezelf terugtrekken.’

Daar dacht Tommen over na. ‘Ik trok me wel eens in mezelf terug,’ bekende hij, ‘als Joffy…’

‘Joffry.’ Cersei rees naast hen op, en haar rokken fladderden rond haar benen in de wind. ‘Je broer heette Joffry. Hij zou me nooit zo te schande hebben gemaakt.’

‘Dat wou ik ook helemaal niet. Ik was niet bang, moeder. Alleen, uw edele vader rook zo vies…’

‘Denk je dat ik hem aangenamer vond ruiken? Ik heb ook een neus.’ Ze greep hem bij zijn oor en trok hem overeind. ‘Heer Tyrel heeft een neus. Heb je hém zien kokhalzen in de heilige sept? Heb je jonkvrouwe Marjolij als een baby zien grienen?’

Jaime stond op. ‘Genoeg, Cersei.’

Ze sperde haar neusgaten open. ‘Ser? Wat doet u hier? U hebt gezworen bij vader te blijven totdat de wake ten einde was, voor zover ik me herinner.’

‘Die is ten einde. Ga maar naar hem kijken.’

‘Nee. Zeven dagen en nachten, zei je. De Opperbevelhebber weet toch nog wel hoe hij tot zeven moet tellen? Neem je vingers, en tel er dan nog twee bij op.’

Anderen begonnen nu ook het plein op te stromen, op de vlucht voor de kwalijke dampen in de sept. ‘Cersei, demp je stem,’ zei Jaime waarschuwend. ‘Heer Tyrel komt eraan.’

Dat drong tot haar door. De koningin trok Tommen naast zich. Hamer Tyrel maakte een buiging voor hen. ‘Zijne genade is toch hopelijk niet onwel?’

‘De koning werd door verdriet overmand,’ zei Cersei.

‘Zoals wij allen. Als ik iets kan betekenen…’

Hoog boven hen slaakte een kraai een luide kreet. Hij zat boven op het standbeeld van koning Baelor op diens heilige hoofd te schijten. ‘U kunt heel veel voor Tommen betekenen, heer,’ zei Jaime. ‘Wellicht zoudt u hare genade de eer willen aandoen na de avonddienst met haar te dineren?’

Cersei wierp hem een vernietigende blik toe, maar bij uitzondering was ze nu eens zo verstandig om op haar tong te bijten.

‘Dineren?’ Heer Tyrel leek uit het veld geslagen. ‘Nu ja… natuurlijk, het zal ons een eer zijn. Mijn vrouwe en mij.’

De koningin glimlachte gedwongen en gaf hoorbaar haar genoegen te kennen. Maar toen Tyrel afscheid had genomen en Tommen met ser Addam Marbrand was weggestuurd, wendde ze zich boos tot Jaime. ‘Bent u dronken, ser, of staat u te dromen? Mag ik weten waarom ik ga dineren met die inhalige dwaas en zijn kinderachtige vrouw?’ Een windvlaag streek door haar gouden haar. ‘Ik ga hem niet tot Hand benoemen, als dat is wat…’

‘Je hebt Tyrel nodig,’ onderbrak Jaime haar, ‘maar niet hier. Vraag hem om Stormeinde voor Tommen in te nemen. Vlei hem en zeg hem dat je hem in het veld nodig hebt om vader te vervangen. Hamer waant zichzelf een groot krijgsman. Of hij bezorgt je Stormeinde, óf hij maakt er een potje van en slaat een modderfiguur. Altijd prijs.’

‘Stormeinde?’ Cersei keek peinzend. ‘Ja, maar… heer Tyrel heeft het tot vervelens toe duidelijk gemaakt dat hij Koningslanding niet zal verlaten voordat Tommen met Marjolij getrouwd is.’

Jaime zuchtte. ‘Laat ze dan trouwen. Het zal nog jaren duren voordat Tommen oud genoeg is om het huwelijk te voltrekken. En totdat hij dat doet, kan de verbintenis altijd weer ontbonden worden. Geef Tyrel zijn bruiloft en stuur hem weg om oorlogje te spelen.’

Een behoedzame glimlach kroop over het gezicht van zijn zuster. ‘Zelfs belegeringen hebben zo hun risico’s,’ mompelde ze. ‘Waarachtig, onze heer van Hooggaarde zou zelfs het leven erbij kunnen inschieten.’

‘Dat gevaar bestaat,’ gaf Jaime toe. ‘Vooral als zijn geduld ditmaal opraakt en hij besluit de poort te bestormen.’

Cersei keek hem langdurig aan. ‘Weet je,’ zei ze, ‘heel even klonk je precies als vader.’

Briënne

De poort van Schemerdel was gesloten en gebarricadeerd. In het schemerdonker van voor de dageraad glansden de stadsmuren flauw: Langs de borstwering bewogen mistflarden als spookachtige wachtposten. Een twaalftal wagens en ossenkarren had zich voor de poort opgesteld om de zonsopgang af te wachten. Briënne ging achter een lading knollen staan. Haar kuiten deden pijn en het was een prettig gevoel om af te kunnen stijgen en haar benen te strekken. Tegen de tijd dat de hemel lichter begon te worden, strekte de rij zich een halve mijl achterwaarts uit.

Het boerenvolk wierp haar nieuwsgierige blikken toe, maar niemand sprak haar aan. Het is aan mij om hen aan te spreken, zei Briënne bij zichzelf, maar het viel haar altijd moeilijk om vreemden aan te spreken. Zelfs als meisje was ze al verlegen geweest. Lange jaren van minachting hadden haar schroom alleen maar vergroot. Ik moet naar Sansa vragen. Hoe moet ik haar anders vinden? Ze schraapte haar keel. ‘Goede vrouw;’ zei ze tegen de vrouw op de knollenkar, ‘misschien hebt u onderweg mijn zuster gezien? Een jonge maagd, dertien, met een mooi gezicht, blauwe ogen en kastanjebruin haar. Misschien is ze in gezelschap van een dronken ridder.’

De vrouw schudde haar hoofd, maar haar man zei: ‘Dan wed ik dat ze geen maagd meer is. Heeft het arme kind ook een naam?’

Briënnes hoofd was leeg. Ik had een naam voor haar moeten verzinnen. Iedere naam zou goed zijn, maar er kwam er niet een bij haar op.

‘Geen naam. Ach ja, de wegen zijn vol naamloze meisjes.’

‘De grafhof is nog voller,’ zei zijn vrouw:

Toen de dag aanbrak, verschenen er wachters achter de borstwering. De boeren klommen op hun karren en schudden de teugels. Briënne steeg eveneens op en wierp een blik achterom. De meeste wachtenden in de rij waren boeren met ladingen fruit en groenten voor de verkoop. Twee welgestelde stadsbewoners zaten een stuk of tien plaatsen achter haar op raspaarden en verder naar achteren kreeg ze een magere jongen op een bonte hit in het oog. Er was geen spoor te bekennen van de twee ridders, noch van ser Schadrik de Maffe Muis.

De wachtposten wuifden de wagens vrijwel zonder te kijken door, maar toen Briënne bij de poort kwam, weifelden ze. ‘Halt!’ riep de hoofdman. Een paar kerels in maliënkolders kruisten hun speren om haar de doorgang te versperren. ‘Wat komt u hier doen?’

‘Ik ben op zoek naar de heer van Schemerdel, of zijn maester.’

Het oog van de hoofdman bleef op haar schild rusten. ‘De zwarte vleermuis van Lothsteen. Een wapenschild dat in een slechte reuk staat.’

‘Het is niet van mij. Ik ben van plan het schild te laten overschilderen.’

‘O ja?’ De hoofdman wreef over zijn stoppelbaard. ‘Toevallig doet mijn zuster zulk werk. U vindt haar in het huis met de geschilderde deuren, tegenover de Zeven Zwaarden.’ Hij gebaarde naar de poortwachters. ‘Laat haar maar door, jongens. Het is een meid.’

Het poortgebouw gaf toegang tot een marktplein, waar degenen die voor haar naar binnen waren gegaan aan het uitladen waren om hun knollen, gele uien en zakken gerst te koop aan te bieden. Anderen verkochten wapens en wapenrustingen, en spotgoedkoop ook, te oordelen naar de prijzen die ze omriepen terwijl zij voorbij reed. Na iedere veldslag worden de kraaien door plunderaars gevolgd. Briënne leidde haar paard langs maliënhemden waar het bruine bloed nog aan vastgekoekt zat, helmen vol deuken, en langzwaarden met kerven erin. Er was ook kleding te krijgen: leren laarzen, bontmantels en vlekkerige wapenrokken met verdachte scheuren. Veel insignes herkende ze: de gemaliede vuist, de eland, de witte zon, de dubbelbladige bijl, allemaal wapentekens uit het noorden. Maar er waren ook manschappen van Tarling gesneuveld, en velen uit de stormlanden. Ze zag rode-en-groene appels, een schild met de drie bliksemschichten van de Leygoeds, en paardendekken, beschilderd met de mieren van Ambroos. Op veel insignes, broches en wambuizen was de schrijdende jager van heer Tarling zelf te zien. Vriend of vijand, dat laat de kraaien koud.

Schilden van naaldhout en lindehout waren voor luttele penningen te krijgen, maar Briënne reed eraan voorbij. Ze was van plan het zware houten schild te houden dat ze van Jaime had gekregen, het schild dat hij zelf van Harrenhal naar Koningslanding had gedragen. Een schild van naaldhout had zijn voordelen. Het was lichter en dus makkelijker te dragen, en de bijl of het zwaard van een vijandelijke strijder bleef eerder in het zachte hout haken. Maar eikenhout bood meer bescherming, als je sterk genoeg was om het gewicht te dragen.

Schemerdel was rondom de haven gebouwd. Ten noorden van de stad verrezen de krijtrotsen; aan de zuidkant beschermde een stenige landtong de schepen die voor anker lagen tegen stormen die uit de zee-engte kwamen aanwaaien. Het kasteel keek uit over de haven; de vierkante burcht en de grote ronde torens waren overal in het stadje zichtbaar. In de drukke klinkerstraatjes was lopen gemakkelijker dan rijden, dus bracht Briënne haar merrie in een stal onder en ging te voet verder, met haar schild op haar rug en haar bedrol onder een arm.

De zuster van de hoofdman was niet moeilijk te vinden. De Zeven Zwaarden was de grootste herberg in de stad, een gebouw van vier verdiepingen dat boven de buurhuizen uittorende, en de dubbele deuren van het huis ertegenover waren prachtig beschilderd. Ze vertoonden een kasteel in een herfstbos, de bomen uitgevoerd in gouden en roestbruine tinten. Klimop kronkelde over de stammen van oeroude eiken omhoog en zelfs de eikels waren met zorg gepenseeld. Toen Briënne de schildering wat nauwkeuriger bekeek, zag ze dieren tussen het gebladerte: een sluwe vos, twee mussen op een tak en achter de bladeren de schaduw van een everzwijn.

‘Uw deur is heel mooi,’ zei ze tegen de donkerharige vrouw die opendeed toen ze aanklopte. ‘Welk kasteel moet dat voorstellen?’

‘Allemaal,’ zei de zuster van de hoofdman. ‘Het enigste dat ik ken is het Vale Fort aan de haven. Dit hier heb ik uit mijn hoofd gemaakt, zoals een kasteel d’r uit hoort te zien. ’k Heb ook nog nooit een draak of een griffioen of een eenhoorn gezien.’

Haar optreden was vrolijk, maar toen Briënne haar het schild toonde, betrok haar gezicht. ‘Me ouwe moe zei altijd dat ’r op maanloze nachten reusachtige vleermuizen uit Harrenhal kwamen aanvliegen om stoute kinderen naar Gekke Danelle te brengen voor haar kookpotten. Soms kon ik ze over de luiken horen krabbelen.’ Ze zoog even peinzend op haar tanden. ‘Wat mot ’r voor in de plaats?’

Het wapen van Tarth was roze-met-azuurblauw gekwartierd en vertoonde een gele zon en een wassende maan. Maar zolang ze haar voor een moordenares hielden, waagde Briënne het niet om dat wapen te voeren. ‘Uw deur deed me denken aan een oud schild dat ik eens in mijn vaders wapenzaal heb gezien.’ Ze beschreef het zo goed mogelijk uit haar herinnering.

De vrouw knikte. ‘Ik kan het nu gelijk schilderen, maar de verf zal motten drogen. Neemt u een kamer in de Zeven Zwaarden, als ’t u behaagt. Dan breng ik u morgenochtend het schild.’

Briënne was niet van plan geweest in Schemerdel te overnachten, maar misschien was dat wel het beste. Ze wist niet of de kasteelheer in residentie was, noch of hij haar zou willen ontvangen. Ze bedankte de schilderes en stak de klinkers over naar de herberg. Boven de deur bungelden zeven houten zwaarden onder een ijzeren piek. De kalk die erop zat, was gebarsten en bladderde af, maar Briënne wist waar ze voor stonden. Ze vertegenwoordigden de zeven zonen van Donkerlyn, die de witte mantel van de koningsgarde hadden gedragen. Geen ander huis in het ganse rijk kon zich op zo’n aantal beroemen. Zij waren de glorie van hun huis. En nu zijn ze het uithangbord van een herberg.

Ze duwde de deur naar de gelagkamer open en vroeg de waard om een kamer en een bad. Hij bracht haar onder op de eerste verdieping, en een vrouw met een levervlek op haar gezicht bracht eerst een houten tobbe naar boven en daarna het water, emmer voor emmer.

‘Zijn er nog Donkerlyns in Schemerdel?’ vroeg ze toen ze in de tobbe klom.

‘Nou, je hebt wel Donkers. Ik ben er zelf eentje. Mijn man zegt altijd da’k Donker was voor ik trouwde en daarna donker ging kijken.’ Ze lachte. ‘Je kan in Schemerdel geen steen gooien of je raakt wel een of andere Donker, Donkerhout of Dongers, maar de heren van Donkerlyn zijn allemaal verdwenen. Heer Denys was de laatste, die goeie, dwaze jongen. Wist u dat de Donkerlyns voor de komst van de Andalen koningen in Schemerdel waren? Je zou ’t nooit zeggen as je naar me keek, maar ik heb koninklijk bloed in me aderen. Kan u ’t zien? “Nog een beker bier, uwe genade,” moest ik ze eigenlijk laten zeggen. “Uwe genade, de kamerpot moet geleegd, en ga eens wat verse fakkels halen, uwe driedubbel overgehaalde genade, het vuur gaat uit.’’’ Ze lachte weer en schudde de laatste druppels uit de emmer. ‘Zo, dat is klaar. Is dit water warm genoeg voor u?’

‘Ik doe het er wel mee.’ Het water was lauw.

‘Ik wil nog wel meer gaan halen, maar dan golft het ’r alleen maar overheen. Een jonge meid van uw omvang, die vult een complete tobbe.’

Alleen een kleine, benauwde tobbe als deze. In Harrenhal waren reusachtige kuipen van steen. Het badhuis had bol gestaan van de damp die van het water opsteeg en Jaime was door die nevel komen aanlopen, naakt als op zijn naamdag, en hij had er half als een lijk en half als een god uitgezien. Hij is bij mij in de badkuip gestapt, herinnerde ze zich blozend. Ze greep een brok harde loogzeep en boende ermee onder haar oksels terwijl ze zich Renlings gezicht weer voor de geest trachtte te halen. Tegen de tijd dat het water koud was, was Briënne zo schoon als het maar kon. Ze trok de kleren die ze had uitgetrokken weer aan en bond haar Zwaardriem strak om haar heupen, maar haar maliënkolder en helm liet ze achter om bij het Vale Fort een minder dreigende indruk te maken. Het was een prettig gevoel om haar benen te strekken.

De poortwachters van het kasteel hadden leren jakken aan met een insigne dat een schuinkruis van strijdhamers op een wit veld vertoonde. ‘Ik wil graag uw heer spreken,’ zei Briënne tegen hen.

De ene lachte. ‘Dan zul je hard moeten schreeuwen.’

‘Heer Rykker is met Randyl Tarling naar Maagdenpoel gereden,’ zei de andere. ‘Hij heeft ser Rufus Look als kastelein achtergelaten om voor vrouwe Rykker en de kleinen te zorgen.’

En dus werd ze bij Look gebracht. Ser Rufus was een korte, gedrongen grijsbaard wiens linkerbeen in een stomp eindigde. ‘U zult het me wel vergeven als ik niet opsta,’ zei hij.

Briënne bood hem Tommens brief aan, maar Look kon niet lezen, dus stuurde hij haar door naar de maester, een kale man met een sproetige hoofdhuid en een stijve rode snor.

Toen hij de naam Hollard hoorde, fronste de maester geërgerd zijn voorhoofd. ‘Hoe vaak moet ik dat liedje nou nog zingen?’ Haar gezicht moest haar verraden hebben. ‘Dacht u dat u de eerste was die Dontos kwam zoeken? Eerder de eenentwintigste. De goudmantels waren hier binnen enkele dagen na de moord op de koning, met een volmacht van heer Tywin. En wat hebt u, als ik vragen mag?’

Briënne toonde hem de brief, met het koninklijke zegel en Tommens kinderlijke handtekening. De maester humde en knorde, plukte aan de was van de verzegeling en gaf ten slotte de brief terug. ‘Hij lijkt in orde.’ Hij klom op een kruk en wees Briënne een andere aan. ‘Ik heb ser Dontos nooit gekend. Toen hij uit Schemerdel vertrok was hij nog maar een knaap. Ooit waren de Hollards een edel geslacht, dat is waar. Kent u hun wapen? Rood-en-roze gedwarsbalkt, met drie gouden kronen op een blauw schildhoofd. De Donkerlyns waren kleine koninkjes in het Heldentijdperk, en drie van hen namen een Hollard tot vrouw. Later werd hun rijkje door grotere koninkrijken opgeslokt, maar de Donkerlyns hielden stand en de Hollards dienden hen… jawel, zelfs als ze in verzet kwamen. Weet u daarvan?’

‘Een beetje.’ Haar eigen maester had altijd gezegd dat het door het Verzet van Schemerdel kwam dat koning Aerys tot waanzin was gedreven.

‘In Schemerdel is heer Denys nog steeds geliefd, ondanks de ellende die hij bracht. Ze geven de schuld aan vrouwe Sarala, zijn Myrische echtgenote. Het Kanten Serpent, zoals ze genoemd werd. Als heer Donkerlyn nu maar een Stanten of een Stookewaard had getrouwd… welnu, u weet hoe de kleine luiden maar door blijven gaan. Het Kanten Serpent vulde het oor van haar echtgenoot met Myrisch venijn, zeggen ze, totdat heer Denys tegen zijn koning in opstand kwam en hem gevangen nam. Daarbij hieuw zijn wapenmeester, ser Symon Hollard, ser Gweyde Gent van de Koningsgarde neer. Een half jaar lang werd Aerys binnen deze vier muren vastgehouden terwijl de Hand des konings met een machtig leger voor Schemerdel lag. Heer Tywin had genoeg strijdkrachten om de stad op elk gewenst moment te bestormen, maar heer Denys zond hem bericht dat hij de koning zou doden zodra er ook maar iets op een aanval duidde.’

Briënne herinnerde zich wat daarna kwam. ‘De koning werd gered,’ zei ze. ‘Barristan de Boude haalde hem eruit.’

‘Inderdaad,’ zei de maester. ‘Toen heer Denys zijn gijzelaar eenmaal kwijt was, deed hij zijn poorten open en staakte zijn verzet, liever dan dat hij heer Tywin de stad liet innemen. Hij boog zijn knie en smeekte om genade, maar de koning was niet vergevingsgezind. Heer Denys verloor zijn hoofd, net als zijn broers, zijn zuster, zijn ooms, neven en alle welgeboren Donkerlyns. Het Kanten Serpent werd levend verbrand, het arme mens, al rukten ze eerst haar tong uit en sneden ze haar geslachtsdelen af, waarmee ze naar men zei haar heer tot haar slaaf had gemaakt. Toch zal de helft van Schemerdel u vertellen dat Aerys haar nog te zachtzinnig heeft behandeld.’

‘En de Hollards?’

‘Ontrecht en vernietigd,’ zei de maester. ‘Toen dat gebeurde, was ik in de Citadel mijn keten aan het smeden, maar ik heb de verslagen van de rechtszittingen en de strafvoltrekkingen gelezen. Ser Jon Hollard, de hofmeester, was met heer Denys’ zuster gehuwd en stierf samen met zijn vrouw; evenals hun jeugdige zoon, die voor de helft een Donkerlyn was. Robin Hollard was een schildknaap, en toen de koning gegrepen was, danste hij om hem heen en trok hem aan zijn baard. Hij vond de dood op het rad. Ser Symon Hollard was door ser Barristan gedood tijdens de ontsnapping van de koning. De gebieden van de Hollards werden in beslag genomen, hun kasteel werd afgebroken en hun dorpen werden in de as gelegd. Evenals de Donkerlyns werd het huis Hollard uitgeroeid.’

‘Op Dontos na.’

‘Dat is zo. De jonge Dontos was de zoon van ser Steffon Hollard, de tweelingbroer van ser Symon, die een paar jaar daarvoor aan de koorts was gestorven en geen deel had aan de Opstand. Aerys zou de jongen desondanks het hoofd hebben laten afslaan als ser Barristan hem niet had verzocht diens leven te sparen. De koning kon geen nee zeggen tegen de man die hem had gered, dus werd Dontos als schildknáap meegenomen naar Koningslanding. Bij mijn weten is hij nooit naar Schemerdel teruggekeerd, en waarom zou hij ook? Hij had hier geen land in leen en bezat kind noch kasteel. Als Dontos en dat meisje uit het noorden onze lieve koning hebben helpen vermoorden, willen ze volgens mij juist zoveel mogelijk mijlen tussen zichzelf en de gerechtigheid in zien te krijgen. Zoek hen desnoods in Oudstee, of aan de overkant van de zee-engte. Zoek hen in Dorne, of op de Muur. Zoek hen elders.’ Hij stond op. ‘Ik hoor mijn raven roepen. Neemt u het mij niet kwalijk als ik u goedemorgen wens.’

De wandeling terug naar de herberg leek langer dan die naar het Vale Fort, al was dat misschien alleen aan haar stemming te wijten. Ze zou Sansa Stark niet in Schemerdel vinden, zoveel was duidelijk. Als ser Dontos haar naar Ouds tee had meegenomen, of de zee-engte over, zoals de maester kennelijk dacht, was Briënnes queeste hopeloos. Wat heeft ze in Oudstee te zoeken? vroeg ze zich af. De maester heeft haar nooit gekend, evenmin als hij Hollard kende. Ze zou niet naar vreemden zijn gegaan.

In Koningslanding had Briënne een van Sansa’s vroegere meiden als wasvrouw in een bordeel aangetroffen. ‘Vóór vrouwe Sansa diende ik bij heer Renling en ze pleegden allebei verraad,’ had de vrouw, Brella, verbitterd geklaagd. ‘Geen enkele heer wil nu nog iets met me te maken hebben, dus moet ik de was doen voor hoeren.’ Maar toen Briënne naar Sansa vroeg had ze gezegd: ‘Ik zal u zeggen wat ik tegen heer Tywin heb gezegd. Dat meisje was altijd in gebed. Ze ging weliswaar naar de sept en stak haar kaarsen aan, zoals het een dame betaamde, maar vrijwel iedere avond vertrok ze naar het godswoud. Ze is teruggegaan naar het noorden. Daar wonen haar goden.’

Maar het noorden was uitgestrekt, en Briënne had er geen flauw idee van wie van haar vaders baandermannen Sansa het meest geneigd zou zijn te vertrouwen. Of zou ze liever haar bloedverwanten opzoeken? Hoewel al haar broers en haar zuster gedood waren, wist Briënne dat Sansa op de Muur nog een oom en een bastaard-halfbroer had die bij de Nachtwacht dienden. Een andere oom, Edmar Tulling, zat gevangen in de Tweeling, maar zijn oom, ser Brynden, had Stroomvliet nog in handen. En vrouwe Catelyns jongere zuster heerste over de Vallei. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Sansa zou heel goed naar een van hen toe gevlucht kunnen zijn. Maar naar wie?

De Muur was vast en zeker te ver weg en bovendien een naargeestig, bitter oord. En om Stroomvliet te bereiken zou het meisje het door oorlog verscheurde rivierengebied moeten doorkruisen en de belegeringslinies van de Lannisters moeten passeren. Het Adelaarsnest zou eenvoudiger zijn, en vrouwe Lysa zou haar zusters dochter ongetwijfeld welkom heten…

Voor haar uit maakte het steegje een bocht. Op de een of andere manier was Briënne ergens verkeerd gelopen. Het steegje liep dood bij een kleine, modderige binnenhof waar drie varkens rondom een lage stenen put aan het wroeten waren. Een daarvan krijste toen hij haar zag en een oude vrouw die water aan het putten was bekeek haar argwanend van top tot teen. ‘Wat moet je hier?’

‘Ik was op zoek naar de Zeven Zwaarden.’

‘Dezelfde weg terug. Bij de sept linksaf.’

‘Vriendelijk dank.’ Briënne keerde zich om en wilde op haar schreden terugkeren, maar liep pardoes tegen iemand op die zich de bocht om haastte. Door de botsing ging hij onderuit, en hij belandde op zijn achterste in de modder.

‘Neem me niet kwalijk; mompelde ze. Het was nog maar een jongen, een magere knul met steil, dun haar en een strontje aan één oog. ‘Heb je je pijn gedaan?’ Ze stak een hand uit om hem overeind te helpen, maar de jongen deinsde op zijn hielen en ellebogen voor haar achteruit. Hij kon niet ouder dan een jaar of twaalf zijn, al droeg hij een korte maliënkolder en had hij een langzwaard in een leren schede op zijn rug hangen. ‘Ken ik je?’ vroeg Briënne. Zijn gezicht kwam haar vagelijk bekend voor, al wilde het haar niet te binnen schieten waarvan.

‘Nee. U kent me niet. U hebt me nooit…’ Hij krabbelde overeind. ‘V-v-vergeef me, vrouwe. Ik keek niet. Ik bedoel, ik keek wel, maar naar beneden. Naar mijn voeten.’ De jongen nam de benen en rende halsoverkop terug via de weg waarlangs hij gekomen was.

Iets aan hem maakte dat Briënne een en al achterdocht was, maar ze was niet van plan hem door de straten van Schemerdel te achtervolgen. Vanochtend voor de poort, daar heb ik hem gezien, besefte ze. Hij reed op een bonte hit. En ze had het idee dat ze hem ook al eens ergens anders had gezien, maar waar?

Tegen de tijd dat Briënne de Zeven Zwaarden had teruggevonden, was het druk in de gelagkamer. Het dichtst bij het vuur zaten vier septa’s, hun gewaden vuil en bestoft van de reis. Elders zaten de banken vol met mensen uit de plaats zelf, die hompen brood in kommen warme krabbenstoofpot doopten. Haar maag rammelde toen ze het rook, maar ze zag geen lege plaatsen. Toen zei een stem achter haar: ‘Hierzo, vrouwe, neemt u mijn plekkie maar.’ Pas toen hij van de bank sprong, drong het tot Briënne door dat de spreker een dwerg was. Zijn knol van een neus was dooraderd, zijn tanden waren rood van het zuurblad kauwen en hij was gekleed in de bruine baaien gewaden van een vrome broeder, terwijl om zijn dikke nek de ijzeren hamer van de Smid hing.

‘Blijft u maar zitten,’ zei ze. ‘Ik kan net zo goed staan als u.’

‘Ja, maar mijn hoofd is minder geneigd zich aan ’t plafond te stoten.’ De dwerg sprak plat, maar zijn toon was hoffelijk. Briënne kon zijn kruin zien, daar waar hij zijn hoofd had geschoren. Veel vrome broeders droegen een dergelijke tonsuur. Septa Roëlle had haar eens verteld dat ze daarmee wilden tonen dat ze niets te verbergen hadden voor de Vader. ‘Kan de Vader dan niet door haren heen kijken?’ had Briënne gevraagd. Een domme opmerking. Ze was een traag kind geweest, dat had septa Roëlle vaak tegen haar gezegd. Ze voelde zich nu bijna net zo dom, dus nam ze de plaats van het mannetje aan het uiteinde van de bank over, beduidde dat ze stoofpot wilde en keerde zich opzij naar de dwerg om hem te bedanken. ‘Dient u in een of ander vroom huis in Schemerdel, broeder?’

‘Het was dichter bij Maagdenpoel, vrouwe, maar de wolven hebben het platgebrand; antwoordde de man terwijl hij op een broodkorst kauwde. ‘We hadden het net zo’n beetje herbouwd, toen er een stel huurlingen kwam. Ik weet niet bij wie ze hoorden, maar ze namen onze varkens mee en maakten de broeders van kant. Ik wurmde me in een holle boomstam om me te verstoppen, maar de anderen waren te groot. Het heb me een hele tijd gekost om ze allemaal te begraven, maar de Smid heb me kracht geschonken. Toen het klaar was, groef ik wat munten op die de oudste broeder had verstopt, en ging in mijn eentje op pad.’

‘Ik ben nog een paar andere broeders tegengekomen die op weg naar Koningslanding waren.’

‘Ja, er zwerven er honderden rond. Niet alleen broeders. Ook septons, en kleine luiden. Allemaal mussen. Misschien ben ik ook wel een mus. De Smid heeft me d’r klein genoeg voor gemaakt.’ Hij grinnikte. ‘En wat voor triest verhaal hebt u, vrouwe?’

‘Ik ben op zoek naar mijn zuster. Ze is hooggeboren, pas dertien, een knappe jonge maagd met blauwe ogen en kastanjebruin haar. U hebt haar misschien samen met een man zien reizen. Een ridder, mogelijk een zot. De man die mij helpt haar te vinden, kan op goud rekenen.’

‘Goud?’ De broeder wierp haar een rode glimlach toe. ‘Ik zou genoegen nemen met een kom van die krabbenstoofpot, maar ik ben bang da’k u niet kan helpen. Zotten heb ik wel ontmoet, en niet zo weinig ook, maar heel wat minder knappe maagden.’ Hij hield zijn hoofd scheef en dacht even na. ‘D’r was wel een zot in Maagdenpoel, nou ik erbij stilsta. Hij was in lompen en vuil gehuld, voor zover ik kon zien, maar onder dat vuil zat bonte stof.’

Droeg Dontos Hollard een bont pak? Dat had niemand tegen Briënne gezegd… maar ook niemand had ooit het tegendeel gezegd. Alleen, waarom zou de man in lompen gehuld gaan? Was hem en Sansa iets overkomen nadat ze uit Koningslanding waren gevlucht? Dat zou best kunnen, nu het overal op de wegen zo gevaarlijk was. Misschien was hij het helemaal niet. ‘Had die zot een rode neus, vol gebarsten adertjes?’

‘Daar zou’k geen eed op durven doen. Ik moet bekennen dat ik niet zo op hem heb gelet. Toen ik mijn broeders had begraven, was ik naar Maagdenpoel gegaan met het idee dat ik daar misschien een schip kon vinden om me naar Koningslanding te brengen. Op de kade ving ik voor het eerst een glimp van die zot op. Hij had iets steels over zich, en hij ging de soldaten van heer Tarling zorgvuldig uit de weg. Later zag ik hem nog ’s in de Stinkende Gans.’

‘De Stinkende Gans?’ zei ze onzeker.

‘Een ongure tent,’ gaf de dwerg toe. ‘Heer Tarlings mannen patrouilleren in de haven van Maagdenpoel, maar de Gans zit altijd vol zeelui, en van zeelui is bekend dat ze wel ’s mensen aan boord van hun schepen smokkelen, als ’t maar goed betaalt. Die nar wou passage voor drie personen naar de overkant van de zee-engte. Ik heb hem daar vaak met roeiers van de galeien zien praten. Soms zong-ie een komisch liedje.’

‘Hij wilde passage voor drie? Niet voor twee?’

‘Drie, vrouwe. Daar zou ik een eed op durven doen, bij de Zeven.’

Drie, dacht ze. Sansa, ser Dontos… maar wie zou de derde zijn? De Kobold? ‘Heeft die zot zijn schip gevonden?’

‘Dat zou’k niet weten,’ zei de dwerg, ‘maar op een avond kwamen een paar van heer Tarlings soldaten in de Gans naar hem zoeken en een paar dagen daarop hoorde ik een andere man opscheppen dat hij een zot voor de zot had gehouden en dat met goud kon bewijzen. Hij was dronken en trakteerde iedereen op bier.’

‘Een gek voor de gek gehouden,’ zei ze. ‘Wat bedoelde hij daarmee?’

‘Dat zou ik u niet kennen zeggen. Maar hij heette Handige Dirk, dat weet ik nog.’ De dwerg spreidde zijn handen. ‘Ik ben bang dat ik u niet meer te bieden heb, afgezien van de gebeden van een klein mannetje…’

Briënne deed haar woord gestand en kocht een kom hete krabbenstoofpot voor hem… en ook wat warm, versgebakken brood en een beker wijn. Terwijl hij naast haar stond te eten, overpeinsde ze wat hij haar had verteld. Kan de Kobold zich bij hen hebben gevoegd? Als Tyrion Lannister achter Sansa’s verdwijning stak in plaats van Dontos Hollard, dan was het aannemelijk dat ze over de zee-engte zouden moeten vluchten.

Toen het mannetje zijn kom stoofpot op had, at hij ook de restanten van de hare op. ‘U moet meer eten,’ zei hij. ‘Een vrouw van uw omvang moet op krachten blijven. Het is niet ver naar Maagdenpoel, maar de weg is vandaag de dag vol gevaren.’

Dat weet ik. Ser Cleos Frey had op diezelfde weg de dood gevonden, en zij en ser Jaime waren door de Bloedige Mommers gevangengenomen. Jaime probeerde me te doden, herinnerde ze zich, ook al was hij broodmager en zwak en waren zijn polsen geketend Het had desondanks niet veel gescheeld, maar dat was voordat Zollo zijn hand eraf had gehakt. Zollo, Rorg en Warrewel zouden haar tientallen keren hebben verkracht als ser Jaime niet tegen hen had gezegd dat ze haar gewicht in saffieren waard was.

‘Vrouwe? U kijkt zo treurig. Denkt u aan uw zuster?’ De dwerg gaf haar een klopje op haar hand. ‘De Oude Vrouw zal uw weg naar haar verlichten, wees maar niet bang. De Maagd zal haar veilig bewaren.’

‘Ik mag bidden dat je gelijk hebt.’

‘Dat heb ik.’ Hij boog. ‘Maar nu mot ik weg. Ik heb nog een heel eind voor de boeg als ik naar Koningslanding wil.’

‘Heb je een paard? Een muilezel?’

‘Twee muilezels.’ Het mannetje lachte. ‘Daar, onder aan mijn benen. Zij brengen me waar ik wezen wil.’ Hij boog en waggelde naar de deur, zwaaiend bij iedere stap.

Toen hij weg was, bleef ze aan de tafel zitten achter een beker aangelengde wijn. Briënne dronk niet vaak wijn, maar bij tijd en wijle hielp het om haar maag te kalmeren, had ze gemerkt. En waar wil ik wezen? vroeg ze zich af. In Maagdenpoel, om een man te zoeken die Handige Dirk wordt genoemd in een tent die de Stinkende Gans heet?

De laatste keer dat ze in Maagdenpoel was geweest, was de stad een woestenij, haar heer opgesloten in zijn kasteel, en haar kleine luiden dood, gevlucht of verscholen. Ze herinnerde zich afgebrande huizen en lege straten, ingeslagen of kapotte poorten. Wilde honden slopen achter hun paarden aan terwijl opgezwollen lijken als reusachtige, bleke waterlelies op het oppervlak van de poel ronddobberden waaraan de stad haar naam ontleende. Jaime zong ‘Zes Maagden in een Poel’ en lachte toen ik hem smeekte om stil te zijn. En Randyl Tarling was ook in Maagdenpoel, nog een reden voor haar om die plaats te mijden. Ze zou beter per schip naar Meeuwstede of Withaven kunnen gaan. Maar ik zou allebei kunnen doen. Een bezoekje brengen aan de Stinkende Gans en met die Handige Dirk praten, en dan in Maagdenpoel een schip zien te vinden dat me verder naar het noorden brengt.

De gelagkamer werd leger. Briënne trok een homp brood in tweeën en luisterde naar de gesprekken aan de andere tafels. De meeste daarvan gingen over de dood van heer Tywin Lannister. ‘Vermoord door zijn eigen zoon, zeggen ze,’ zei een man uit het stadje, naar zijn uiterlijk te oordelen een schoenmaker. ‘Die vuile kleine dwerg.’

‘En de koning is nog maar een jongen,’ zei de oudste van de vier septa’s. ‘Wie moet er over ons regeren tot hij meerderjarig is?’

‘Heer Tywins broer,’ zei een wachter. ‘Of anders misschien die heer Tyrel. Of de Koningsmoordenaar.’

‘Die niet,’ verklaarde de waard. ‘Niet die eedbreker.’ Hij spuwde in het vuur. Briënne liet het brood uit haar handen vallen en veegde de kruimels af aan haar hozen. Ze had nu wel genoeg gehoord.

Die nacht droomde ze weer dat ze in Renlings tent was. Alle kaarsen doofden sputterend uit en de kou omringde haar aan alle kanten. Door een groene duisternis heen bewoog iets, iets smerigs en afschuwelijks kwam op haar koning afschieten. Ze wilde hem beschermen, maar haar ledematen waren stijf, versteend van de kou, en alleen al het optillen van haar hand kostte haar meer kracht dan ze bezat. En toen het schaduwzwaard door de groenstalen halsbeschermer heen sneed en het bloed begon te vloeien, zag ze dat de stervende koning uiteindelijk niet Renling was, maar Jaime Lannister. En zij had hem in de steek gelaten.

De zuster van de kapitein trof haar in de gelagkamer aan, waar ze een beker melk met honing, gemengd met drie rauwe eieren zat te drinken. ‘Je hebt fraai werk geleverd,’ zei ze toen de vrouw haar het pas geverfde schild liet zien. Het was meer een plaatje dan een echt wapenschild, en de aanblik ervan voerde haar vele jaren terug naar de koele duisternis van haar vaders wapenzaal. Ze wist nog hoe ze haar vingertoppen over de gebarsten, verschoten verf had laten glijden, over de groene bladeren van de boom en langs de baan van de vallende ster.

Briënne betaalde de zuster van de kapitein anderhalf keer het afgesproken bedrag en zwaaide het schild over een schouder toen ze de herberg verliet, na van de kok eerst wat hard brood, kaas en meel te hebben gekocht. Ze verliet het stadje via de noordpoort, waarna ze langzaam door de velden langs de boerderijen reed waar de strijd het hevigst was geweest, toen de wolven zich op Schemerdel hadden gestort.

Heer Randyl Tarling had Joffry’s leger aangevoerd, bestaand uit westerlingen, stormlanders en ridders uit het Bereik. Degenen van zijn mannen die hier waren omgekomen, waren de stadsmuren binnengedragen om in heldentombes onder de septs van Schemerdel te rusten. De dode noorderlingen, veel talrijker, waren in een gemeenschappelijk graf bij de zee begraven. Op de stenen grafheuvel die hun rustplaats markeerde, hadden de overwinnaars een ruw gehouwen houten bord geplaatst. HIER LIGGEN DE WOLVEN was alles wat erop stond. Briënne bleef naast het bord staan en zegde een stil gebed voor hen op, en voor Catelyn Stark en haar zoon Robb, en ook voor alle mannen die samen met hen de dood hadden gevonden.

Ze herinnerde zich de nacht dat vrouwe Catelyn had gehoord dat haar zonen dood waren, de twee jongens die ze in Winterfel had achtergelaten, opdat ze veilig zouden zijn. Briënne had gemerkt dat er iets verschrikkelijk mis was. Ze had haar gevraagd of er nieuws van haar zonen was. ‘Mijn enige zoon is Robb,’ had vrouwe Catelyn geantwoord. Ze had geklonken alsof er een mes in haar buik werd omgedraaid. Briënne had een hand over de tafel heen gestoken om haar te troosten, maar ze had zich ingehouden voordat haar vingers die van de oudere vrouw hadden aangeraakt, uit angst dat ze ineen zou krimpen. Vrouwe Catelyn had haar handen omgedraaid om Briënne de littekens op haar handpalmen en vingers te laten zien, waar een mes eens diep in haar vlees had gesneden. Toen was ze begonnen over haar dochters te spreken. ‘Sansa was een dametje,’ had ze gezegd, ‘altijd hoofs en erop uit om te behagen. Ze was dol op verhalen over riddermoed. Ze zal opgroeien tot een veel mooiere vrouw dan ik, dat kun je al zien. Ik borstelde vaak zelf haar haar. Ze had kastanjebruin haar, dik en zacht… het rood erin glansde altijd als koper in het licht van de toortsen…’

Ze had ook over Arya gesproken, haar jongste dochter, maar Arya was verdwenen, en nu hoogstwaarschijnlijk dood. Maar Sansa… Ik zal haar vinden, vrouwe, zwoer Briënne tegen de rusteloze schim van vrouwe Catelyn. Ik zal niet aflaten haar te zoeken. Desnoods geef ik mijn leven, mijn eer en al mijn dromen op, maar vinden zal ik haar.

Achter het slagveld liep de kustweg, tussen de bruisende grijsgroene zee en een reeks lage kalksteenheuvels in. Briënne was niet de enige die over deze weg reisde. Langs de kust lagen tot ver in het noorden vissersdorpen, en het vissersvolk gebruikte deze weg om hun vis naar de markt te brengen. Ze passeerde een visvrouw en haar dochters die met lege manden op hun schouders naar huis terugliepen. Vanwege haar wapenrusting hielden ze haar voor een ridder, tot ze haar gezicht zagen. Toen begonnen de meisjes tegen elkaar te fluisteren en naar haar te staren.

‘Hebben jullie op deze weg ook een maagd van dertien gezien?’ vroeg ze. ‘Een hooggeboren maagd met blauwe ogen en kastanjebruin haar?’ Sinds ser Schadrik was ze op haar hoede, maar ze moest het blijven proberen. ‘Wellicht was ze met een zot onderweg.’

Maar ze schudden alleen maar hun hoofd en giechelden achter hun handen.

In het eerste dorp dat ze bereikte, renden jongens blootsvoets naast haar paard op. Ze had haar helm opgezet, gekwetst door het gegrinnik van het vissersvolk, dus zagen ze haar voor een man aan. Een jongen bood haar mosselen te koop aan, een andere krabben, en eentje bood haar zijn zuster aan.

Briënne kocht drie krabben van de tweede jongen. Tegen de tijd dat ze het dorp uit reed, regende het en trok de wind aan. Storm op til, dacht ze terwijl ze een blik op de zee wierp. De regendruppels tinkelden tegen het staal van haar helm, zodat haar oren tuitten onder het rijden, maar het was beter dan daarbuiten in een boot zitten.

Een uur verder naar het noorden splitste de weg zich op bij een stapel puin, de ruïne van een klein kasteel. De rechterweg bleef de kust volgen en kronkelde omhoog naar de Nes van Scheurklauw; een troosteloze streek van moerassen en dorre naaldbossen; de linker voerde door heuvels, velden en bossen naar Maagdenpoel. Inmiddels was het harder gaan regenen. Briënne steeg af en leidde haar merrie de weg af om in de ruïnes te schuilen. Tussen de braamstruiken, het onkruid en de wilde elzen was nog te zien waar de kasteelmuur had gelopen, maar de stenen waaruit hij had bestaan lagen als speelgoedblokken tussen de wegen uitgestrooid. Een deel van de hoofdburcht stond nog overeind. De drielingtoren was van grauw graniet, net als de verbrokkelde muren, maar de kantelen waren van gele zandsteen. Drie kronen, besefte ze terwijl ze er door de regen heen naar staarde. Drie gouden kronen. Dit was een kasteel van de Hollards geweest. Het zat er dik in dat ser Dontos hier geboren was.

Ze leidde haar merrie door het puin naar de hoofdingang van de burcht. Van de deur restten nog slechts ijzeren scharnieren, maar het dak was nog intact en binnen was het droog. Briënne bond haar merrie aan een toortshouder vast, deed haar helm af en schudde haar haar uit. Ze zocht juist naar wat droog hout om een vuur te maken, toen ze het geluid van een paard dichterbij hoorde komen. Instinctief deed ze een stap naar achteren, de schaduwen in, waar ze vanaf de weg niet te zien was. Dit was precies dezelfde weg als waarop zij en ser Jaime gevangengenomen waren. Ze was niet van plan zoiets nog eens door te maken.

De ruiter was een kleine man. De Maffe Muis, dacht ze, bij de eerste aanblik. Die is me op een of andere manier gevolgd. Haar hand zocht het gevest van haar zwaard en ze merkte dat ze zich afvroeg of ser Schadrik haar voor een gemakkelijke prooi hield, domweg omdat ze een vrouw was. De kastelein van heer Grandizon had die vergissing eens begaan. Humfried Stavelaar had hij geheten, een trotse oude man van vijfenzestig met een haviksneus en een hoofd vol vlekken. Op de dag van hun verloving had hij Briënne gewaarschuwd dat hij verwachtte dat ze zich na hun huwelijk als een fatsoenlijke vrouw zou gedragen. ‘Ik wil niet dat mijn vrouw als een man in maliën rondspringt. Daarin zul je me moeten gehoorzamen, opdat ik niet gedwongen zal zijn je te tuchtigen.’

Ze was zestien, en niet onbekend met het zwaard, maar ondanks haar vaardigheden op de binnenplaats nog verlegen. Niettemin had ze de moed opgebracht om tegen ser Humfried te zeggen dat ze zich uitsluitend zou laten tuchtigen door een man die haar in hef gevecht de baas kon. De oude ridder was paars aangelopen, maar hij had ermee ingestemd zijn eigen wapenrusting aan te doen om haar als vrouw haar plaats te wijzen. Ze hadden gevochten met stompe toernooiwapens, dus hadden er geen punten aan Briënnes strijdknots gezeten. Ze had ser Humfrieds sleutelbeen en twee van zijn ribben gebroken, en hij verbrak de verloving. Hij was haar derde echtgenoot in spe en tevens de laatste. Haar vader had niet langer aangedrongen.

Als het inderdaad ser Schadrik was die haar achtervolgde, zou haar nog wel eens een gevecht te wachten kunnen staan. Ze was niet van plan ’s mans reisgenote te worden of toe te laten dat hij haar naar Sansa volgde. Hij bezat die vlotte arrogantie die vaak samengaat met bekwaamheid in de strijd, dacht ze, maar hij was klein. Ik heb een groter bereik dan hij, en waarschijnlijk ben ik ook sterker.

Briënne was net zo sterk als de meeste ridders, en haar oude wapenmeester had altijd gezegd dat ze sneller was dan een vrouw van haar lengte eigenlijk hoorde te zijn. De goden hadden haar tevens van uithoudingsvermogen voorzien, hetgeen ser Godwin als een nobele gave had beschouwd. Met zwaard en schild vechten was een vermoeiende aangelegenheid, en de overwinning ging vaak naar degene die de langste adem had. Van ser Godwin had ze geleerd om behoedzaam te vechten om haar krachten te sparen terwijl ze ervoor zorgde dat haar tegenstanders zich uitputten in verwoede aanvallen. ‘Je zult altijd door mannen worden onderschat,’ had hij gezegd, ‘en hun trots zal eisen dat ze je snel verslaan, opdat niemand zal zeggen dat een vrouw ze het vuur na aan de schenen heeft gelegd.’ Toen ze de wereld in was gegaan, had ze ontdekt hoe waar dat was. Zelfs Jaime Lannister had haar in het bos bij Maagdenpoel op die manier aangevallen. Als de goden goed waren, zou de Maffe Muis die vergissing ook begaan. Hij mag dan een geoefend ridder zijn, dacht ze, maar een Jaime Lannister is hij niet. Ze trok haar zwaard zachtjes uit de schede.

Maar het was niet ser Schadriks kastanjebruine ros dat bij de splitsing van de weg inhield, maar een afgeleefde, bonte hit met een magere jongen op zijn rug. Toen Briënne het dier zag, deed ze een stap naar achteren, in verwarring gebracht. Het is maar een jongen, dacht ze, totdat ze een glimp van het gezicht onder de kap opving. De jongen in Schemerdel, degene die tegen me opgebotst is. Hij is het.

De jongen besteedde geen enkele aandacht aan de kasteel-ruïne, maar tuurde eerst de ene en toen de andere weg af. Na een korte aarzeling wendde hij zijn hit in de richting van de heuvels en sjokte voort. Door de vallende regen heen zag ze hem verdwijnen, en plotseling herinnerde ze zich dat ze diezelfde jongen al in Rooswijck had gezien. Hij volgt me op mijn schreden, besefte ze, maar dat spelletje kan ik ook spelen. Ze bond haar merrie los, klom weer in het zadel en ging hem achterna.

Onder het rijden staarde de jongen naar de grond en keek hoe de sporen in de weg zich met water vulden. De regen dempte het geluid van haar nadering, en ongetwijfeld speelde ook zijn kap een rol. Hij keek niet eenmaal om, totdat Briënne van achteren op hem af draafde en zijn hit met de vlakke kant van haar zwaard een klap op de achterhand gaf.

Hetpaard steigerde. De magere jongen vloog eraf, waarbij zijn mantel fladderde als een stel vleugels. Hij belandde in de modder en krabbelde overeind met aarde en dood bruin gras tussen zijn tanden, om te ontdekken dat Briënne boven hem uittorende. Het was zonder enige twijfel dezelfde jongen. Ze herkende het strontje. ‘Wie ben je?’ vroeg ze op hoge toon.

De mond van de jongen bewoog geluidloos. Zijn ogen waren groot als schotels. ‘Puh,’ was alles wat hij uit kon brengen. ‘Puh.’ Zijn maliënhemd rammelde toen hij huiverde. ‘Puh. Puh.’

‘Pardon?’ zei Briënne. ‘Bedoel je: pardon?’ Ze plaatste de punt van haar zwaard op zijn adamsappel. ‘Pardon, maar mag ik weten wie je bent, en waarom je me volgt?’

‘Niet puh-puh-pardon.’ Hij stak een vinger in zijn mond en floepte er al spugend een kluit modder uit. ‘Puh-puh-pod. Mijn naam. Puh-puh-Podderik. Puh-Peyn.’

Briënne liet haar zwaard zakken. Ze voelde een golf van sympathie voor de jongen opkomen. Ze herinnerde zich een dag in Avondschemer, en een jonge ridder met een roos in zijn hand. Hij had die roos meegebracht om aan mij te geven. Of dat had haar septa althans gezegd. Het enige wat zij hoefde te doen, was hem welkom heten in haar vaders kasteel. Hij was achttien, met lang rood haar tot op zijn schouders. Zij was twaalf, strak ingesnoerd in een stijve nieuwe japon, waarvan het lijfje flonkerde van de granaten. Ze waren even lang, maar zij was niet in staat hem in de ogen te kijken, noch de eenvoudige woorden te spreken die de septa haar had geleerd. Ser Ronet. Ik heet u welkom in mijn vaders zaal. Het is goed om eindelijk uw gezicht te zien.

‘Waarom volg je mij?’ vroeg ze de jongen. ‘Heb je opdracht mij te bespioneren? Werk je voor Varys, of voor de koningin?’

‘Nee. Geen van de twee. Niemand.’

Briënne schatte zijn leeftijd op tien jaar, maar ze was heel slecht in het schatten van de leeftijd van kinderen. Ze zag ze altijd voor jonger aan dan ze waren, misschien omdat ze zelf altijd groot geweest was voor haar leeftijd. Abnormaal groot, placht septa Roëlle te zeggen, en mannelijk. ‘Deze weg is te gevaarlijk voor een jongen alleen.’

‘Maar niet voor een schildknaap. Ik ben zijn schildknaap. De schildknaap van de Hand.’

‘Heer Tywin?’ Briënne stak haar zwaard in de schede.

‘Nee. Niet die Hand. Die daarvoor. Zijn zoon. Ik heb samen met hem in de veldslag gestreden. Ik schreeuwde: “Half man! Halfman!” ’

De schildknaap van de Kobold. Briënne had niet eens geweten dat hij er een had. Tyrion Lannister was geen ridder. Het viel te verwachten dat hij een paar knapen in dienst had, een page en een bekerdrager, iemand om hem bij het aankleden te helpen. Maar een schildknaap? ‘Waarom volg je me?’ vroeg ze. ‘Wat wil je?’

‘Haar vinden.’ De jongen stond op. ‘Zijn vrouwe. U zoekt haar. Dat zei Brella. Ze is zijn echtgenote. Niet Brella, jonkvrouwe Sansa. Dus ik dacht, als u haar zou vinden…’ Zijn gezicht vertrok plotseling van ellende. ‘Ik ben zijn schildknaap,’ herhaalde hij terwijl de regen over zijn gezicht stroomde, ‘maar hij heeft me áchtergelaten.’

Sansa

Eens, toen ze nog maar een klein meisje was, was een rondtrekkende zanger een half jaar bij hen op Winterfel gebleven. Een oude man was het, met wit haar en verweerde wangen, maar hij zong over ridders en queesten en schone jonkvrouwen, en Sansa had bittere tranen gehuild toen hij wegging en haar vader gesmeekt om hem niet te laten gaan.

‘De man heeft alle liederen die hij kent wel drie keer voor ons gespeeld,’ had heer Eddard vriendelijk tegen haar gezegd. ‘Ik kan hem niet tegen zijn zin hier houden. Maar je hoeft niet te huilen. Ik beloof je dat er andere zangers zullen komen.’

Dat was echter niet gebeurd, minstens een jaar niet. Sansa had tot de Zeven in hun sept en de oude goden van de hartboom gebeden, hen gesmeekt of ze de oude man terug wilden brengen, of beter nog, of ze een andere zanger wilden sturen, een jonge en knappe. Maar de goden hadden geen antwoord gegeven en in de zalen van Winterfel was het stil gebleven.

Maar toen was ze nog een dwaas klein meisje geweest. Nu was ze een jonge maagd, dertien jaar, en ontbloeid. Al haar nachten waren van gezang vervuld en overdag bad ze om stilte.

Als het Adelaarsnest net zo gebouwd was als alle andere kastelen, zouden alleen ratten en gevangenbewaarders de dode hebben horen zingen. Kerkermuren waren dik genoeg om zowel liederen als geschreeuw te absorberen. Maar hemelcellen hadden één muur van louter lucht, dus ieder akkoord dat de dode man speelde, steeg ongehinderd op om tegen de stenen flanken van de Reuzenlans te weerkaatsen. En de liederen die hij uitkoos… hij zong over de Dans der Draken, over de schone Jonquil en haar zot, over Jenny van Oudestenen en de Prins dér Drakenvliegen. Hij zong over verraad en vuige moorden, over gehangenen en bloedige wraak. Hij zong over smart en droefenis.

Waar ze in het kasteel ook naar toe ging, Sansa kon niet aan de muziek ontkomen. Die zweefde de stenen wenteltrap van de toren op, zocht haar op als ze naakt in bad zat, dineerde met haar als de avond viel en glipte haar slaapvertrek binnen, zelfs als ze de luiken stevig vergrendelde. Hij kwam binnen met de koude, ijle lucht en verkilde haar net zo erg. Hoewel er op het Adelaarsnest geen sneeuw was gevallen sinds de dag dat vrouwe Lysa in de afgrond was gestort, waren de nachten allemaal bitter koud geweest.

De stem van de zanger was krachtig en lieflijk. Sansa vond dat hij mooier klonk dan ooit tevoren, rijker van toon, vol pijn, vrees en verlangen. Ze kon niet bevatten waarom de goden zo’n verdorven kerel met zo’n stem hadden begiftigd. Hij zou me op de vingers verkracht hebben als Petyr ser Lothor niet over me had laten waken, moest ze zichzelf in herinnering brengen. En hij speelde om mijn geschreeuw te overstemmen toen tante Lysa me probeerde te vermoorden.

Maar daarom was het gezang nog niet gemakkelijker om aan te horen. ‘Alstublieft,’ smeekte ze heer Petyr, ‘kunt u hem niet laten ophouden?’

‘Ik heb de man mijn woord gegeven, lieve kind.’ Petyr Baelish, heer van Harrenhal, Opperheer van de Drietand en Beschermheer van het Adelaarsnest en de Vallei van Arryn, keek op van de brief die hij aan het schrijven was. Hij had sinds de val van vrouwe Lysa wel honderd brieven geschreven. Sansa had de raven uit het roekenhuis zien komen en gaan. ‘Ik hoor liever zijn gezang aan dan dat ik naar zijn gesnik luister.’

Het is beter dat hij zingt, dat wel, maar…’Is het nodig dat hij de hele nacht doorspeelt, heer? Heer Robert kan er niet van slapen. Hij huilt…’

‘…om zijn moeder. Daar valt niets aan te doen, het mens is dood.’ Petyr haalde zijn schouders op. ‘Het zal niet veel langer meer duren. Morgenochtend komt heer Nestor naar boven.’

Sansa had heer Nestor Roys eenmaal eerder ontmoet, nadat Petyr met haar tante getrouwd was. Heer Nestor Roys was de hoeder van de Maanpoort, het grote kasteel dat aan de voet van de berg stond en de opgang naar het Adelaarsnest bewaakte. Het bruiloftsgezelschap had bij hem overnacht alvorens aan de klim te beginnen. Heer Nestor had haar nauwelijks een tweede blik waardig gekeurd, maar het vooruitzicht dat hij hierheen kwam, vond ze angstaanjagend. Hij was ook opperhofmeester van de Vallei, een vertrouwd leenman van Jon Arryn en vrouwe Lysa. ‘Hij krijgt… u laat Marillion toch niet aan heer Nestor zien?’

Haar ontzetting moest op haar gezicht te lezen staan, want Petyr legde zijn ganzenpen neer. ‘Integendeel. Ik zal erop staan.’ Hij gebaarde dat ze naast hem moest gaan zitten. ‘We hebben een afspraak gemaakt, Marillion en ik. Mord kan uiterst overtuigend zijn. En als onze zanger ons teleurstelt en een lied zingt dat we liever niet horen, welnu, dan hoeven jij en ik alleen maar te zeggen dat hij liegt. Wie denk je dat heer Nestor zal geloven?’

‘Ons?’ Sansa wilde dat ze daar zeker van kon zijn.

‘Natuurlijk. Hij heeft baat bij onze leugens.’

Het was warm in de bovenzaal en het vuur knetterde vrolijk, maar toch moest Sansa huiveren. ‘Ja, maar… maar wat als…’

‘…als heer Nestor eer boven de baat laat uitgaan?’ Petyr sloeg zijn arm om haar heen. ‘Als hij op waarheid uit is, en op gerechtigheid voor zijn vermoorde leenvrouwe?’ Hij glimlachte. ‘Ik ken heer Nestor, liefje. Denk je dat ik ooit zal toestaan dat hij mijn dochter iets aandoet?’

Ik ben je dochter niet, dacht ze. Ik ben Sansa Stark, heer Eddards dochter en die van vrouwe Catelyn, van het bloed van Winterfel. Maar dat zei ze niet. Zonder Petyr Baelish was het niet Lysa Arryn geweest, maar Sansa die door een kille blauwe lucht naar haar dood zou zijn getuimeld, zeshonderd voet diep. Hij is zo vermetel. Sansa wilde wel dat ze even moedig was als hij. Ze was het liefst weer in bed gekropen om zich onder haar deken te verstoppen en alleen maar te slapen. Ze had sinds Lysa Arryns dood geen enkele nacht meer doorgeslapen. ‘Kunt u niet tegen heer Nestor zeggen dat ik… onwel ben, of…’

‘Hij zal jouw relaas over Lysa’s dood willen horen.’

‘Maar heer, als… als Marillion nu eens vertelt wat er echt…’

‘Als hij liegt, bedoel je?’

‘Liegt? Ja… als hij liegt is het mijn verhaal tegen het zijne, en dan kijkt heer Nestor in mijn ogen en ziet hij hoe bang ik ben…’

‘Een tikje vrees is niet misplaatst, Alayne. Je hebt iets verschrikkelijks meegemaakt. Nestor zal erdoor getroffen zijn.’ Petyr bestudeerde haar ogen, alsof hij ze voor het eerst zag. ‘Je hebt je moeders ogen. Eerlijke, onschuldige ogen. Blauw als een zonovergoten zee. Als je nog iets ouder bent, zal menig man in die ogen verdrinken.’

Sansa wist niet wat ze daarop moest zeggen.

‘Het enige wat je hoeft te doen, is heer Nestor hetzelfde verhaal vertellen als je aan heer Robert hebt verteld,’ vervolgde Petyr.

Robert is maar een ziekelijk jochie, dacht ze, heer Nestor is een volwassen man, streng en achterdochtig. Robert was niet sterk en moest beschermd worden, zelfs tegen de waarheid. ‘Soms lieg je uit liefde,’ had Petyr haar verzekerd. Daar herinnerde ze hem nu aan. ‘Toen we tegen heer Robert logen, was dat alleen maar om hem te sparen,’ zei ze.

‘En deze leugen zal óns kunnen sparen. Anders moeten jij en ik het Adelaarsnest via dezelfde deur als Lysa verlaten.’ Petyr pakte zijn ganzenpen weer op. ‘We zullen hem leugens en goud uit het prieel opdissen en hij zal ze slikken en om meer vragen, dat beloof ik je.’

Hij dist mij ook leugens op, besefte Sansa. Maar het waren troostrijke leugens en naar zij meende goed bedoeld. Een leugen is niet zo erg als het om bestwil is. Kon ze er maar in geloven…

De dingen die haar tante vlak voor haar val had gezegd, zaten Sansa nog behoorlijk dwars. ‘Geraaskal,’ noemde Petyr ze. Ik had alleen maar een sneeuwkasteel gebouwd, en zij wilde me de Maandeur uit duwen. Petyr heeft me gered. Hij hield veel van mijn moeder, en…

Van haarzelf? Hoe kon ze daar aan twijfelen? Hij had haar gered.

Hij heeftAlayne gered, zijn dochter, fluisterde een stem in haar binnenste. Maar ze was tevens Sansa… en soms kwam het haar voor dat de Beschermheer ook twee personen was. Hij was Petyr, haar beschermer, warm, grappig en vriendelijk… maar hij was ook Pinkje, de heer die ze uit Koningslanding kende, die sluw had gelachen en over zijn baard had gestreken terwijl hij koningin Cersei iets influisterde. En Pinkje was haar vriend niet. Toen Jof haar had laten afranselen, had de Kobold haar verdedigd, niet Pinkje. Toen het grauw haar had willen verkrachten, had de Jachthond haar in veiligheid gebracht, niet Pinkje. Toen de Lannisters haar tegen haar wil aan Tyrion uithuwelijkten, had ser Garlan de Galant haar getroost, niet Pinkje. Pinkje had nooit een vinger voor haar uitgestoken, zelfs zijn pink niet.

Behalve om mij eruit te halen. Dat heeft hij voor me gedaan. Ik dacht dat het ser Dontos was, mijn arme oude dronken Florian, maar het was al die tijd Petyr. Pinkje was niet meer dan een masker dat hij gedwongen was te dragen.

Alleen vond Sansa het soms moeilijk te zeggen waar de man ophield en het masker begon. Pinkje en heer Petyr leken zo op elkaar. Ze zou misschien voor allebei gevlucht zijn, ware het niet dat ze nergens heen kon. Winterfel was afgebrand en verlaten, Bran en Rickon waren koud en dood. Robb was verraden en vermoord in de Tweeling, samen met hun moeder. Tyrion was ter dood gebracht omdat hij Jof had vermoord, en als zij ooit naar Koningslanding terugging, zou de koningin ook haar hoofd eisen. De tante bij wie ze had gehoopt bescherming te vinden, had in plaats daarvan getracht haar te vermoorden. Haar oom Edmar was de gevangene van de Freys, terwijl haar oudoom, de Zwartvis, in Stroomvliet belegerd werd.

Ik kan nergens anders heen, dacht Sansa, diep in de put, en ik heb geen andere trouwe vriend dan Petyr.

Die avond zong de dode man ‘De dag dat ze Zwarte Robin ophingen’, ‘De tranen van de moeder’ en ‘De regens van Castameer’. Toen zweeg hij een poosje, maar net toen Sansa in slaap begon te zakken, begon hij weer te spelen. Hij zong ‘Zes Smarten’, ‘Gevallen Bladeren,’ en ‘Alysanne.’ Wat een treurige liederen, dacht ze. Als ze haar ogen sloot kon ze hem in zijn hemelcel zien, weggedoken in een hoekje, bij de koude, zwarte lucht vandaan, opgerold onder een vacht, zijn houtharp tegen zijn borst gedrukt. Ik maggeen medeljden met hem hebben, hield ze zichzelf voor. Hij was ijdel en wreed, en binnenkort is hij dood. Zij kon hem niet redden. En waarom zou ze dat willen? Marillion had geprobeerd haar te verkrachten en Petyr had haar leven niet eenmaal, maar tweemaal gered. Sommige leugens zijn niet te vermijden. Liegen was het enige wat haar in Koningslanding in leven had gehouden. Als ze niet tegen Joffry had gelogen, zou zijn Koningsgarde haar tot bloedens toe hebben afgetuigd.

Na ‘Alysanne’ zweeg de zanger opnieuw; zo lang dat Sansa een uur lang de slaap wist te vatten. Maar toen het eerste licht van de dageraad haar luiken betastte, hoorde ze gedempte flarden van ‘Op een mistige morgen’ omhoogzweven, en ze was meteen klaarwakker. Dat was eigenlijk een lied voor een vrouw; de klaagzang van een moeder, ’s ochtends vroeg na een bloedige veldslag terwijl ze tussen de doden naar het lichaam van haar enige zoon zoekt. De moeder zingt haar verdriet om haar dode zoon uit, dacht Sansa, maar Marillion rouwt om zijn vingers en om zijn ogen. De woorden schoten als pijlen omhoog en doorboorden haar in het donker.

Ach ser, weet u waar mijn zoon is, misschien?

Zijn haar is kastanjebruin

Hij beloofde me dat ik hem weer zou zien

In Wendelstee staat ons huis.

Sansa drukte een kussen van ganzendons tegen haar oren om de rest buiten te sluiten, maar het hielp niet. Het was dag, ze was wakker en heer Nestor Roys kwam de berg op.

De Opperhofmeester en zijn gezelschap bereikten het Adelaarsnest laat in de middag. De Vallei beneden hen was rood-en-goudkleurig en de wind stak op. Hij bracht zijn zoon mee, ser Albar, en daarnaast een dozijn ridders en twintig wapenknechten. Wat een hoop vreemden. Sansa keek ongerust naar hun gezichten en vroeg zich af of ze vriend of vijand waren.

Petyr heette zijn bezoekers welkom, gekleed in een zwartfluwelen wambuis met grijze mouwen dat bij zijn wollen hozen paste en zijn grijsgroene ogen iets donkers gaf. Maester Colemon stond naast hem, zijn keten van vele metalen losjes om zijn lange, magere hals. Al was de maester verreweg de langste van de twee, het was de Beschermheer die de aandacht trok. Hij had voor vandaag zijn glimlachjes’ afgelegd, leek het. Hij luisterde plechtig terwijl Roys de ridders voorstelde die hem begeleidden, en zei toen: ‘Mijne heren, welkom hier. U kent natuurlijk onze maester Colemon. Heer Nestor, u herinnert zich mijn natuurlijke dochter Alayne nog?’

‘Uiteraard.’ Heer Nestor Roys was een kalende man met een stierennek en een ronde bast, een grijzende baard en een strenge blik. Hij boog zijn hoofd wel een halve duim ter begroeting. Sansa maakte een revérence, te bang om te spreken uit angst het verkeerde te zeggen. Petyr trok haar overeind. ‘lieve meid, wil je zo goed zijn en heer Robert naar de Hoge Zaal brengen om zijn gasten te ontvangen?’

‘Ja, vader.’ Haar stem klonk dun en gespannen. De stem van een leugenaarster, dacht ze terwijl ze zich de trappen op en de galerij over naar de Maantoren haastte. Een schuldige stem.

Gretchel en Maddie hielpen Robert Arryn net om zich in zijn hozen te wurmen toen Sansa zijn slaapkamer in stapte. De heer van het Adelaarsnest had weer gehuild. Zijn ogen waren rood en bloeddoorlopen, er zaten korsten in zijn wimpers en hij had een opgezette loopneus. Onder één neusgat glom een streep snot, en zijn onderlip bloedde omdat hij erop had gebeten. Heer Nestor mag hem zo niet zien, dacht Sansa, de wanhoop nabij. ‘Gretchel, haal het wasbekken.’ Ze nam de jongen bij de hand en trok hem naar het bed toe. ‘Heeft Robinlief vannacht lekker geslapen?’

‘Nee.’ Hij haalde zijn neus op. ‘Ik heb helemaal niet geslapen, Alayne. Hij zongweer, en mijn deurzat op slot. Ik heb ze geroepen om me eruit te laten, maar er kwam niemand. Iemand had me in mijn kamer opgesloten.’

‘Dat was onaardig.’ Ze dompelde een zachte lap in het warme water en begon zijn gezicht schoon te maken… met zachte hand, o zo zacht. Als je Robert te energiek boende, ging hij misschien beven. De jongen was kwetsbaar en ontzettend klein voor zijn leeftijd. Hij was acht, maar Sansa had vijfjarigen gekend die groter waren.

Roberts lip trilde. ‘Ik wilde bij jou komen slapen.’

Dat weet ik. Totdat ze met heer Petyr was getrouwd, was Robinlief gewend geweest bij zijn moeder in bed te kruipen. Sinds de dood van vrouwe Lysa was hij in het Adelaarsnest gaan rondzwerven op zoek naar andere bedden. Het bed dat hem het beste beviel was dat van Sansa… wat de reden was dat ze ser Lothor Brune had gevraagd zijn deur op slot te doen. Ze zou het niet erg hebben gevonden als hij alleen maar had geslapen, maar hij wilde altijd zijn gezicht tegen haar borsten duwen, en als hij een trilaanval had, plaste hij vaak in bed.

‘Heer Nestor Roys is van de Poort naar boven gekomen om met je te spreken.’ Sansa veegde zijn bovenlip af.

‘Ik wil niet met hem spreken,’ zei hij. ‘Ik wil een verhaaltje. Een verhaaltje over de Gevleugelde Ridder.’

‘Na afloop,’ zei Sansa. ‘Eerst moet je met heer Nestor spreken.’

‘Heer Nestor heeft een moedervlek,’ zei hij terwijl hij heen en weer wurmde. Robert was bang voor mannen met moedervlekken. ‘Mammie vond hem afschuwelijk.’

‘Arme Robinlief.’ Sansa streek over zijn haar. ‘Ik weet dat je haar mist. Heer Petyr mist haar ook. Hij hield van haar, net als jij.’ Dat was een leugen, zij het om bestwil. De enige vrouw van wie Petyr ooit had gehouden, was Sansa’s vermoorde moeder. Dat had hij met zoveel woorden aan vrouwe Lysa bekend, vlak voor hij haar de Maandeur door had geduwd. Ze was gek en gevaarlijk. Ze heeft haar eigen echtgenoot vermoord en ze zou mij ook hebben vermoord als Petyr er niet was geweest om me te redden.

Maar dat hoefde Robert niet te weten. Hij was maar een ziekelijk jochie dat van zijn moeder had gehouden.

‘Daar,’ zei Sansa, ‘nu zie je eruit als een echte heer. Maddie, haal zijn mantel.’ Die was van lamswol, zacht en warm, van een fraaie tint hemelsblauw waar de roomkleur van zijn tuniek mooi bij afstak. Ze sloot hem om zijn schouders met een zilveren broche in de vorm van een wassende maan en nam hem bij de hand. Bij uitzondering ging Robert nu eens gedwee mee.

De Hoge Zaal was dicht geweest sinds vrouwe Lysa’s val en Sansa moest huiveren toen ze hem weer betrad. De zaal was lang en indrukwekkend en ze nam aan dat hij mooi was, maar het beviel haar hier niet. Zelfs op zijn best was hij flets en kil. De slanke zuilen leken op de een of andere manier op vingerkootjes en de blauwe aderen in het witte marmer deden denken aan de aderen in de benen van een oude vrouw: Al waren er vijftig zilveren muurhouders aan de wanden, er waren maar een stuk of tien toortsen aangestoken, dus de schaduwen dansten over de vloer en concentreerden zich in alle hoeken. Hun voetstappen weerkaatsten van het marmer en Sansa kon de wind aan de Maandeur horen rukken. Ik moet er niet naar kijken, hield ze zichzelf voor, anders begin ik net zo hard te trillen als Robert.

Met Maddies hulp zette ze Robert boven op een stapel kussens op zijn weirhouten troon neer, waarna ze liet weten dat de heer gereed was om zijn gasten te ontvangen. Twee wachters in hemelsblauwe mantels openden de deuren aan het andere einde van de zaal en Petyr leidde hen naar binnen en over de lange blauwe loper tussen de rijen lijkbleke zuilen.

De jongen begroette heer Nestor met een hoffelijk piepgeluid en repte niet over diens moedervlek. Toen de Opperhofmeester naar zijn edele moeder informeerde, begonnen Roberts handen een heel klein beetje te trillen. ‘Marillion heeft mijn moeder kwaad gedaan. Hij heeft haar de Maandeur uit gegooid.’

‘Hebt u dat zien gebeuren, heer?’ vroeg ser Marwyn Belmer, een slungelige ridder met rossig haar die kapitein van Lysa’s wacht was geweest totdat Petyr hem door ser Lothor Brune had vervangen.

‘Alayne heeft het gezien,’ zei de jongen. ‘En mijn edele stiefvader.’

Heer Nestor keek haar aan. Ser Albar, ser Marwyn, maester Colemon, iedereen keek. Ze was mijn tante, maar ze wilde me doden, dacht Sansa. Ze sleurde me naar de Maandeur en probeerde me naar buiten te duwen. Ik wilde helemaal geen kus, ik bouwde alleen maar een sneeuwkasteel. Ze sloeg haar armen om zich heen om te voorkomen dat ze ging beven.

‘Vergeeft u haar, heren,’ zei Petyr zacht. ‘Ze heeft nog steeds nachtmerries van die dag. Geen wonder dat ze er niet over kan spreken.’ Hij kwam achter haar staan en legde zijn handen zachtjes op haar schouders. ‘Ik weet hoe moeilijk dit voor je is, Alayne, maar onze vrienden moeten de waarheid weten.’

‘Ja.’ Haar keel was zo droog en dichtgesnoerd dat spreken bijna pijn deed. ‘Ik zag… ik was bij vrouwe Lysa toen…’ Er rolde een traan over haar wang. Dat is goed, een traan is goed. ‘…toen Marillion… haar duwde.’ En ze vertelde het verhaal nog een keer, maar de woorden die uit haar mond rolden hoorde ze nauwelijks.

Voordat ze halverwege was, begon Robert te huilen. De kussens onder hem begonnen gevaarlijk te schuiven. ‘Hij heeft mijn moeder doodgemaakt. Hij moet vliegen!’ Het beven van zijn handen was verergerd en zijn armen trilden nu ook. Het hoofd van de jongen schokte en zijn tanden begonnen te klapperen. ‘Vliegen!’krijste hij, ‘vliegen, vliegen!’Zijn armen en benen maaiden in het wilde weg rond. Lothor Brune beende op het podium af, net op tijd om de jongen op te vangen toen hij van zijn troon gleed. Maester Colemon volgde hem op de voet, al was er niets wat hij kon doen.

Even hulpeloos als de overigen kon Sansa alleen maar toekijken hoe de trilaanval zijn beloop kreeg. Een van Roberts benen trapte ser Lothor in het gezicht. Brune vloekte, maar bleef de jongen vasthouden terwijl hij sidderde, spartelde en zichzelf onderplaste. Hun bezoekers zeiden geen woord; heer Nestor had deze toevallen in elk geval al eerder gezien. Het duurde lang voordat Roberts krampen minder werden, en het leek nog langer. Tegen het einde was de kleine heer van de Vallei zo zwak dat hij niet op zijn benen kon staan. ‘Breng heer Robert maar liever terug naar bed en geef hem een aderlating,’ zei heer Petyr. Brune tilde de jongen in zijn armen op en droeg hem de zaal uit. Maester Colemon volgde, zijn gezicht grimmig.

Toen hun voetstappen weggestorven waren, was het doodstil in de Hoge Zaal van het Adelaarsnest. Buiten hoorde Sansa de nachtwind kreunen en aan de Maandeur krabbelen. Ze had het heel koud en was doodmoe. Moet ik het verhaal nu nog eens vertellen? vroeg ze zich af.

Maar ze moest het goed genoeg hebben verteld. Heer Nestor schraapte zijn keel. ‘Die zanger beviel mij meteen al niet,’ gromde hij. ‘Ik heb er nog bij vrouwe Lysa op aangedrongen dat ze hem wegstuurde. Vele malen heb ik daar op aangedrongen.’

‘U hebt haar altijd goede raad gegeven, heer,’ zei Petyr.

‘Ze luisterde niet,’ klaagde Roys. ‘Ze hoorde me met tegenzin aan en sloeg mijn raad in de wind.’

‘Mijn gemalin was te goed van vertrouwen voor deze wereld.’ Petyrs toon was zo teder dat Sansa geloofd zou hebben dat hij van zijn vrouw had gehouden. ‘Lysa was niet in staat het kwade in de mens te zien, alleen het goede. Marillion zong lieflijke liederen en zij meende ten onrecht dat hij van nature zo was.’

‘Hij noemde ons varkens,’ zei ser Albar Roys. Ser Albar, een botte, breedgeschouderde ridder die zijn kin schoor, maar dikke zwarte bakkebaarden cultiveerde die zijn alledaagse gezicht als heggen omlijstten, was een jongere versie van zijn vader. ‘Hij maakte een lied over varkens die om een berg heen snuffelden en de restjes opvraten die door een valk waren achtergelaten. Daarmee waren wij bedoeld, maar toen ik dat zei, lachte hij me uit. “Kom ser, het is maar een liedje over varkens,” zei hij.’

‘Met mij dreef hij ook de spot,’ zei ser Marwyn Belmer. ‘Ser Dingdong, zo noemde hij me. Toen ik zwoer dat ik hem zijn tong zou afsnijden, rende hij naar vrouwe Lysa om zich achter haar rokken te verschuilen.’

‘Zoals zo vaak,’ zei heer Nestor. ‘De man was een lafaard, maar de gunst die vrouwe Lysa hem bewees maakte hem brutaal. Ze kleedde hem als een heer en gaf hem gouden ringen en een maanstenen gordel.’

‘Zelfs heer Jons lievelingsvalk.’ Het wambuis van de ridder vertoonde de zes witte kaarsen van de Wasselinghs. ‘Heer Jon hield van die vogel. Die had hij van koning Robert gekregen.’

Petyr Baelish zuchtte. ‘Het was ongepast,’ beaamde hij, ‘en ik heb er een einde aan gemaakt. Lysa had ermee ingestemd hem heen te zenden. Dat was waarom ze hem die dag hier ontving. Ik had bij haar moeten zijn, maar ik kon niet bevroeden… als ik er niet op had gestaan… ik ben degene die haar heeft gedood.’

Nee, dacht Sansa, zeg dat niet, vertel het ze niet, dat moet je niet doen. Maar Albar Roys schudde zijn hoofd. ‘Nee heer, verwijt het uzelf niet.’

‘Dit was het werk van de zanger,’ beaamde zijn vader. ‘Breng hem boven, heer Petyr. Laten we een streep onder deze treurige kwestie zetten.’

Petyr Baelish vermande zich en zei: ‘Zoals u wenst, heer.’ Hij wendde zich tot zijn wachters en uitte een bevel, en de zanger werd uit de kerker gehaald. De gevangenbewaarder Mord kwam mee, een monster van een man met kleine zwarte oogjes en een scheef, gehavend gezicht. Een oor en een deel van zijn wang waren bij een of ander gevecht afgehakt, maar hij had nog ruim honderdtwintig kilo vaalwit vlees over. Hij droeg slecht passende kleren en rook ranzig en vies.

In tegenstelling daarmee zag Marillion er bijna elegant uit. Iemand had hem een bad gegeven en een paar hemelsblauwe hozen en een ruimzittende witte tuniek met pofmouwen aangetrokken, met daaromheen een zilverwitte sjerp die hij van vrouwe Lysa ten geschenke had gekregen. Witzijden handschoenen bedekte zijn handen terwijl een witzijden verband de heren de aanblik van zijn ogen bespaarde.

Mord stond achter hem met een gesel. Toen de gevangenbewaarder hem een por in zijn ribben gaf, zonk de zanger op een knie. ‘Goede heren, ik smeek u om vergiffenis.’

Heer Nestor trok een nors gezicht. ‘Je bekent je misdaden?’

‘Als ik ogen had, zou ik tranen plengen.’ De stem van de zanger, bij nacht zo vast en krachtig, klonk nu gebarsten en fluisterend. ‘Ik had haar zo lief, het was me ondraaglijk haar in de armen van een ander te zien, te weten dat ze met hem het bed had gedeeld. Ik wilde mijn lieve vrouwe geen kwaad doen, dat zweer ik. Ik vergrendelde de deur, zodat niemand ons kon storen terwijl ik haar mijn hartstocht bekende, maar vrouwe Lysa was zo koel… toen ze me vertelde dat ze heer Petyrs kind droeg, werd ik… werd ik door waanzin aangegrepen…’

Terwijl hij sprak, staarde Sansa naar zijn handen. Dikke Maddie beweerde dat Mord hem drie vingers had afgehakt, beide pinken en een ringvinger. Zijn kleinste vingers zagen er wat stijver uit dan de andere, maar met die handschoenen was het moeilijk om zeker te zijn. Misschien is het maar een verhaalge. Hoe kan Maddie zoiets nu weten?

‘Heer Petyr is zo goed geweest mij mijn harp te laten behouden,’ zei de blinde zanger. ‘Mijn harp en… mijn tong… zodat ik mijn liederen kan zingen. Vrouwe Lysa was heel erg op mijn gezang gesteld…’

‘Breng dat stuk ellende weg, of ik maak hem zelf nog van kant,’ gromde heer Nestor. ‘Ik word al misselijk als ik naar hem kijk.’

‘Mord, breng hem terug naar zijn hemelcel,’ zei Petyr.

‘Ja, heer.’ Mord vatte Marillion ruw bij de kraag. ‘Geen praatjes meer.’ Toen hij sprak, zag Sansa tot haar verbazing dat de gevangenbewaarder gouden tanden had. Ze keken toe hoe hij de zanger half slepend, half schuivend naar de deur werkte.

‘De man moet sterven,’ verklaarde ser Marwyn Belmer toen ze weg waren. ‘Hij had vrouwe Lysa moeten volgen door de Maandeur.’

‘Zonder tong,’ voegde ser Albar Roys eraan toe. ‘Zonder die leugenachtige, spottende tong.’

‘Ik heb hem te mild behandeld, dat weet ik,’ zei Petyr Baelish op verontschuldigende toon. ‘Om eerlijk te zijn, heb ik medelijden met hem. Hij heeft gedood uit liefde.’

‘Uit liefde of haat,’ zei Belmer, ‘hij moet sterven.’

‘Dat gebeurt snel genoeg,’ zei heer Nestor bars. ‘Niemand houdt het lang uit in de hemelcellen. Het blauw zal hem lokken.’

‘Misschien,’ zei Petyr Baelish, ‘maar alleen Marillion weet of hij erop in zal gaan.’ Hij gebaarde, en zijn wachter opende de deuren aan het verste uiteinde van de zaal. ‘Sers, u bent vast vermoeid na uw klim. Voor u allen zijn kamers in gereedheid gebracht om de nacht in door te brengen, en in de Benedenzaal staan eten en wijn voor u klaar. Oswel, ga hen voor en zie erop toe dat het hun aan niets ontbreekt.’ Hij wendde zich tot Nestor Roys. ‘Heer, wilt u zich in het bovenvertrek bij mij voegen voor een beker wijn? Alayne, liefje, kom mee om ons in te schenken.’

Het vuur brandde laag in het bovenvertrek, waar een flacon wijn op hen stond te wachten. Goud uit het Prieel. Sansa vulde heer Nestors beker terwijl Petyr met een ijzeren pook in de houtblokken porde.

Heer Nestor ging bij het vuur zitten. ‘Het laatste woord is hier nog niet over gesproken,’ zei hij tegen Petyr, alsof Sansa er niet was. ‘Mijn neef is van plan de zanger zelf te ondervragen.’

‘Bronzen Yan wantrouwt mij.’ Petyr duwde een houtblok opzij.

‘Hij is van plan op volle sterkte te komen. Symond Tempelstee zal zich zonder twijfel bij hem aansluiten. En vrouwe Wagenholt ook, vrees ik.’

‘En heer Belmer, de Jonge Heer Jager en Horten Roodfort. Ze zullen Sterke Sam Steen, de Tollets, de Schetten, de Koudwaters en een paar Corbrees meebrengen.’

‘U bent goed op de hoogte. Welke Corbrees? Toch niet heer Lyonel?’

‘Nee, zijn broer. Ser Lyn mag mij om de een of andere reden niet.’

‘Lyn Corbree is een gevaarlijk man,’ zei heer Nestor. ‘Wat bent u van plan te doen?’

‘Wat kan ik anders doen dan hen welkom heten wanneer ze komen?’ Petyr porde nog eens in de vlammen en legde toen de pook weg.

‘Mijn neef is van plan u als Beschermheer te verwijderen.’

‘Als dat zo is, kan ik hem niet tegenhouden. Ik heb een garnizoen van twintig man. Heer Roys en zijn vrienden kunnen er twintigduizend op de been brengen.’

Petyr liep naar de eikenhouten kist onder het raam. ‘Bronzen Yan zal doen wat hem goeddunkt,’ zei hij terwijl hij neerknielde. Hij opende de kist, haalde er een rol perkament uit en liep ermee naar heer Nestor. ‘Mijn heer. Dit is een teken van de liefde die mijn vrouwe u toedroeg.’

Sansa keek toe hoe Roys het perkament uitrolde. ‘Dit… dit is onverwacht, heer.’ Het verraste haar te zien dat hij tranen in zijn ogen had.

‘Onverwacht, maar niet onverdiend. Mijn vrouwe achtte u hoger dan al haar andere baandermannen. U was haar rots, zei ze tegen mij.’

‘Haar rots.’ Heer Nestor kreeg een kleur. ‘Heeft ze dat gezegd?’

‘Dikwijls. En dit’ — Petyr gebaarde naar het perkament — ‘is het bewijs.’

‘Dat… dat is goed om te weten. Ik weet dat Jon Arryn mijn diensten op prijs stelde, maar vrouwe Lysa… zij wees mij af toen ik haar het hof maakte, en ik vreesde…’ Heer Nestor fronste zijn voorhoofd. ‘Ik zie dat dit het zegel van Arryn draagt, maar de handtekening…’

‘Lysa is vermoord voordat het document haar ter ondertekening kon worden voorgelegd, dus heb ik het getekend als Beschermheer. Ik wist dat ze dat gewild zou hebben.’

‘Ik begrijp het.’ Heer Nestor rolde het perkament weer op. ‘U bent… plichtsgetrouw, heer. Jazeker, en niet van moed gespeend. Sommigen zullen deze toekenning ongepast achten, en u verwijten maken dat u haar gedaan hebt. De positie van Hoeder is nooit erfelijk geweest. De Arryns hebben de Poort laten bouwen, in de dagen dat ze de Valkenkroon nog droegen en als koningen over de Vallei heersten. Het Adelaarsnest was hun zomerresidentie, maar als de sneeuw begon te vallen, daalde het hof af. Sommigen zouden stellen dat de Maanpoort even koninklijk is als het Adelaarsnest.’

‘Er is al driehonderd jaar geen koning meer in de Vallei,’ merkte Petyr op.

‘De draken kwamen,’ beaamde heer Nestor. ‘Maar zelfs daarna bleef de Poort een kasteel van de Arryns. Jon Arryn zelf was Hoeder van de Poort toen zijn vader nog leefde. Nadat hij tot heer was verheven, benoemde hij zijn broer Roneel op die eervolle plaats, en later zijn neef Denys.’

‘Heer Robert heeft geen broers, en slechts verre neven.’

‘Dat is zo.’ Heer Nestor omklemde het perkament stevig. ‘Ik zal niet beweren dat ik hier niet op had gehoopt. Terwijl heer Jon als Hand het rijk regeerde, viel mij de taak toe voor hem de Vallei te besturen. Ik heb alles gedaan wat hij van mij verlangde en niets voor mijzelf gevraagd. Maar bij de goden, ik heb dit verdiend!’

‘Dat is zo,’ zei Petyr, ‘en heer Robert slaapt beter in de wetenschap dat u er altijd bent, een standvastig vriend aan de voet van zijn berg.’ Hij hief een beker. ‘Daarom… een dronk, heer. Op het huis Roys, Hoeders van de Maanpoort… nu en voor altijd.’

‘Nu en voor altijd, jawel!’ De zilveren bekers rinkelden tegen elkaar.

Later, veel later, nadat de flacon goud uit het Prieel geen druppel meer bevatte, nam heer Nestor afscheid om zich weer bij zijn gezelschap ridders te voegen. Tegen die tijd viel Sansa om van vermoeidheid en wilde ze alleen nog maar in bed wegkruipen, maar Petyr greep haar bij haar pols. ‘Zie je wel dat je wonderen kunt doen met leugens en goud uit het Prieel?’

Waarom was ze het liefst in huilen uitgebarsten? Het was goed dat Nestor Roys aan hun kant stond. ‘Was het allemaal gelogen?’

‘Niet alles. Lysa noemde heer Nestor inderdaad vaak een rots, al geloof ik niet dat ze het als compliment bedoelde. Zijn zoon noemde ze een kinkel. Ze wist dat heer Nestor ervan droomde de Poort zelfstandig te beheren, een heer in werkelijkheid en niet slechts in naam. Maar Lysa droomde ervan dat ze nog meer zoons zou krijgen en dat het kasteel aan Roberts jongere broertje zou toevallen.’ Hij stond op. ‘Begrijp je wat hier is gebeurd, Alayne?’

Sansa aarzelde even. ‘U hebt heer Nestor de Maanpoort gegeven om zeker te zijn van zijn steun.’

‘Ja,’ gaf Petyr toe, ‘maar onze rots is een Roys, en dat wil zeggen dat hij bovenmatig trots en prikkelbaar is. Had ik hem gevraagd zijn prijs te noemen, dan zou hij zich bij die aantasting van zijn eer als een boze pad hebben opgeblazen. Maar nu… de man is wel niet helemaal achterlijk, maar de leugens die ik hem opdiste, smaakten beter dan de waarheid. Hij wil geloven dat Lysa hem hoger achtte dan haar andere baandermannen. Uiteindelijk is een van die anderen Bronzen Yan, en Nestor is zich er scherp van bewust dat hij uit de minderetak van het huis Roys geboortig is. Voor zijn zoon mikt hij hoger. Mannen van eer zullen voor hun kinderen dingen doen die ze van hun leven nooit voor zichzelf zouden doen.’

Ze knikte. ‘De handtekening… u had heer Robert kunnen laten tekenen, maar in plaats daarvan…’

‘…heb ik zelf getekend, als Beschermheer. Waarom?’

‘Zodat… als u verwijderd wordt, of… gedood…’

‘…heer Nestors aanspraak op de Poort plotseling in twijfel getrokken zal worden. Ik verzeker je dat dat hem niet ontgaan is. Heel slim van je om dat te zien. Al zou ik van mijn bloedeigen dochter niet anders verwachten.’

‘Dank u.’ Ze was er belachelijk trots op dat ze dat had uitgekiend, maar ze vond het tevens verwarrend. ‘Maar dat ben ik niet. Uw dochter. Niet echt. Ik bedoel, ik doe of ik Alayne ben, maar ti weet…’

Pinkje legde een vinger op haar lippen. ‘Ik weet wat ik weet, en jij ook. Sommige dingen kunnen beter onuitgesproken blijven, liefje.’

‘Zelfs wanneer we alleen zijn?’

‘Vooral wanneer we alleen zijn. Anders komt er straks nog een dag dat een bediende onaangekondigd een kamer binnenloopt, of een wachter voor de deur toevallig iets hoort wat niet voor zijn oren bestemd is. Wil je nog meer bloed aan je handen, lieve schat?’

Marillions gezicht leek voor haar te zweven, met dat lichte verband voor zijn ogen. Achter hem kon ze ser Dontos zien, met de kruisboogbouten nog in zijn lichaam. ‘Nee,’ zei Sansa. ‘Alstublieft.’

‘Ik ben in de verleiding om te zeggen dat dit geen spelletje is, dochter, maar dat is het natuurlijk wel. Het spel der tronen.’

Ik heb nooit gevraagd of ik mee kon spelen. Het spel was te gevaarlijk. Eén verkeerde manoeuvre, en ik ben dood. ‘Oswel… heer, Oswel heeft me in de nacht van mijn ontsnapping uit Koningslanding geroeid. Hij moet weten wie ik ben.’

‘Als hij maar half zo slim is als een schapenkeutel, zou je dat wel denken. Ser Lothor weet het ook. Maar Oswel is al heel lang bij mij in dienst, en Brune is gesloten van aard. Ketelzwart houdt Brune voor me in de gaten, en Brune Ketelzwart. Vertrouw geen mens, heb ik eens tegen Eddard Stark gezegd, maar hij wilde niet luisteren. Jij bent Alayne, en je moet te allen tijdeAlayne zijn.’ Hij legde twee vingers op haar linkerborst. ‘Zelfs hier. In je hart. Kun je dat? Kun je in je hart mijn dochter zijn?’

‘Ik…’ Ik weet het niet, heer, had ze bijna gezegd, maar dat was niet wat hij wilde horen. Leugens en goud uit het Prieel, dacht ze. ‘Ik ben Alayne, vader. Wie zou ik anders zijn?’

Pinkje kuste haar op de wang. ‘Met mijn verstand en Catelyns schoonheid zal de wereld aan je voeten liggen, liefje. En nu hup naar bed.’

Gretchel had een vuur in haar haard gemaakt en haar donzen bed opgeschud. Sansa kleedde zich uit en glipte onder de dekens. Vannacht gaat hij niet zingen, bad ze, niet nu heer Nestor en de anderen in het kasteel zijn. Dat waagt hij niet. Ze sloot haar ogen.

Die nacht werd ze op een gegeven moment wakker doordat de kleine Robert bij haar in bed klauterde. Ik ben vergeten tegen Lothor te zeggen dat hij hem weer op moest sluiten, besefte ze. Daar was niets aan te doen, dus sloeg ze haar arm om hem heen. ‘Robinlief? Je kunt blijven, maar probeer wel stil te liggen. Doe gewoon je ogen dicht en ga slapen, kleintje.’

‘Ja hoor.’ Hij nestelde zich tegen haar aan en vlijde zijn hoofd tussen haar borsten. ‘Alayne? Ben jij nu mijn moeder?’

‘Ik neem aan van wel,’ zei ze. Een leugentje om bestwil kon geen kwaad.

De Dochter van de Kraken

De hal was vol lawaai van dronken Harlangs, allemaal verre neven. Iedere heer had zijn banier opgehangen achter de banken waarop zijn mannen zaten. Te weinig, dacht Asha Grauwvreugd, veel te weinig. De banken waren voor driekwart leeg.

Qarl de Maagd had het met zoveel woorden gezegd toen de Zwarte Wind de kust was genaderd. Hij had de langschepen geteld die onder aan het kasteel van haar oom aangemeerd lagen en zijn mond was strak geworden. ‘Ze zijn niet gekomen,’ merkte hij op, ‘of althans niet met genoeg.’ Hij had gelijk, maar Asha had het niet durven beamen terwijl haar bemanning het kon horen. Ze twijfelde niet aan hun toewijding, hun bereidheid om voor haar te sterven, maar zelfs ijzergeborenen aarzelen om hun leven te vergooien voor een zaak die duidelijk hopeloos is.

Heb ik dan zo weinig vrienden? Onder de banieren zag ze de zilvervis van Bottelaar, de stenen boom van de Steenbooms, de zwarte leviathan van Volmark, de stroppen van de Moers. De overige waren allemaal Harlangzeisen. Boremund had de zijne op een lichtblauw veld geplaatst, die van Hotho was door een gekanteeld boord omzoomd en de Ridder had de zijne gekwartierd met de bonte pauw van zijn moeders geslacht. Zelfs Sigfryd Zilverhaar had twee van kleur verwisselende zeisen op een geschuind veld. Alleen het hoofd van het geslacht Harlang voerde gewoon de zilveren zeis op een nachtzwart veld, zoals hij had gewapperd in de dageraad der dagen: Rodrik, bijgenaamd de Lezer, heer van Tientorens, heer van Harlang, Harlang van Harlang… haar lievelingsoom.

Heer Rodriks hoge zetel was onbezet. Twee zeisen van gedreven zilver hingen er kruislings boven, zo groot dat zelfs een reus moeite zou hebben gehad ze te hanteren, maar daaronder lagen slechts lege kussens. Asha was niet verbaasd. Het feest was allang afgelopen. Op de schragentafels waren alleen nog botten en vettige schalen te vinden. De rest zat te drinken, en haar oom Rodrik had nooit veel op gehad met ruziezoekende dronkelappen als gezelschap.

Ze wendde zich tot Drietand, een griezelig oude vrouw die oom al als hofmeesteres had gediend toen ze nog als Twaalf tand bekend stond. ‘Zit mijn oom tussen zijn boeken?’

‘Jawel, waar anders?’ Drietand was zo oud dat een septon eens had gezegd dat ze de Oude Vrouw nog gezoogd moest hebben. Dat was toen het Geloof nog getolereerd werd op de eilanden. Heer Rodrik had er in Tientorens ook septons op nagehouden, niet omwille van zijn zielenheil, maar vanwege zijn boeken. ‘Tussen zijn boeken, met Bottelaar. Die was ook bij hem.’

Bottelaars standaard hing in de zaal, een school zilveren vissen op een lichtgroen veld, al had Asha zijn Snelvin niet tussen de andere langschepen gezien. ‘Ik had gehoord dat mijn nonkel Kraaienoog de oude Sawein Bottelaar had laten verdrinken.’

‘Dit is Tristifer Bottelaar.’

Tris. Ze vroeg zich af wat er met Saweins oudste zoon Harren was gebeurd. Daar zal ik ongetwijfeld snel genoeg achter komen. Dit zal wei moeizaam gaan. Ze had Tris Bottelaar al niet meer gezien sinds… nee, daar kon ze beter niet bij stilstaan. ‘En mijn moeder?’

‘In bed,’ zei Drietand, ‘in de Weduwentoren.’

Ach ja, waar anders? De weduwe naar wie de toren was genoemd was haar tante. Vrouwe Gwynesse was thuisgekomen om te rouwen nadat haar echtgenoot tijdens de eerste opstand van Balon Grauwvreugd voor de kust van Schooneiland om het leven was gekomen. ‘Ik blijf slechts totdat mijn verdriet voorbij is,’ had ze tegen haar broer gezegd, een gevleugeld woord, ‘al behoort Tientorens mij rechtens toe, omdat ik zeven jaar ouder ben dan jij.’ Lange jaren waren sindsdien verstreken, maar de weduwe was er nog steeds, treurend, en zo nu en dan mompelend dat het kasteel eigenlijk van haar zou moeten zijn. En nu heeft heer Rodrik nog een half krankzinnige, verweduwde zuster onder zijn dak, peinsde Asha. Geen wonder dat hij troost bij zijn boeken zoekt.

Zelfs nu was het moeilijk te geloven dat de kwetsbare, ziekelijke vrouwe Alannys haar echtgenoot heer Balon had overleefd terwijl die zo hard en sterk had geleken. Toen Asha ten strijde was gevaren, was het met een zwaar hart geweest, in de vrees dat haar moeder wel eens zou kunnen sterven voordat zij terug kon keren. Niet een keer had ze gedacht dat het ook haar vader kon zijn die omkwam. De Verdronken God haalt harde grappen met ons allemaal uit, maar de mens is altijd nog wreder. Een plotselinge storm en een gebroken touw waren Balon Grauwvreugds dood geworden. Of dat beweren ze althans. Asha had haar moeder voor het laatst gezien toen ze bij Tientorens had aangelegd om vers water in te nemen, op weg naar het noorden om de Motte van Diephout aan te vallen. Alannys Harlang had nooit het soort schoonheid bezeten waar zangers zo dol op waren, maar haar dochter hield van haar felle, krachtige gezicht en de lach in haar ogen. Maar bij dat laatste bezoek had ze vrouwe Alannys op een vensterbank ineengedoken onder een stapel bontvellen aangetroffen, starend over de zee. Ze wist nog dat ze had gedacht: Is dit mijn moeder, of haar geest? toen ze haar op de wang kuste. Haar moeders huid was dun als perkament geweest, haar lange haar wit. In de houding van haar hoofd school nog enige trots, maar haar ogen waren wazig en dof, en haar mond had getrild toen ze naar Theon vroeg. ‘Heb je mijn kleine jongetje meegebracht?’ had ze gevraagd. Theon was tien jaar geweest toen hij als gijzelaar naar Winterfel was weggevoerd, en wat vrouwe Alannys betrof zou hij kennelijk altijd tien blijven. ‘Theon kon niet komen,’ had Asha haar moeten vertellen. ‘Vader heeft hem op rooftocht langs de Stenige Kust gezonden.’ Daar had vrouwe Alannys niets op te zeggen. Ze knikte slechts, maar toch was duidelijk te zien hoe diep haar dochters woorden haar hadden getroffen.

En nu moet ik haar vertellen dat Theon dood is en haar weer een dolk in het hart steken. Er staken al twee messen in. Op de lemmeten stond Rodrik en Maron, en ze waren ’s nachts menigmaal wreed omgedraaid. Ik zoek haar morgen wel op, bezwoer Asha zichzelf. Haar reis was lang en vermoeiend geweest; ze was nu niet in staat haar moeder onder ogen te zien.

‘Ik moet heer Rodrik spreken,’ zei ze tegen Drietand. ‘Ontferm je over mijn bemanning, als ze klaar zijn met het uitladen van de Zwarte Wind. Ze brengen gevangenen mee. Ik wil dat ze warme bedden en een warme maaltijd krijgen.’

‘In de keuken is koud vlees. En mosterd in een grote stenen kruik, uit Ouds tee.’ Bij de gedachte aan die mosterd moest de oude vrouw glimlachen. Een enkele lange, bruine tand stak uit haar tandvlees op.

‘Dat is niet genoeg. We hebben een ruwe overtocht gehad. Ik wil dat ze iets warms in hun maag hebben.’ Asha haakte een duim door de met ijzer beslagen riem om haar heupen. ‘Het mag vrouwe Hanscoe en de kinderen aan hout noch warmte ontbreken. Breng ze in een toren onder, niet in de kerkers. De baby is ziek.’

‘Baby’s zijn vaak ziek. De meeste gaan dood, en dat is dan jammer voor de mensen. Ik zal mijn heer vragen waar ik dat wolvenvolk moet onderbrengen.’

Ze greep de neus van de vrouw tussen duim en wijsvinger en kneep. ‘Je zult doen wat ik zeg. En als déze baby doodgaat, zal dat niemand meer berouwen dan jij.’ Drietand piepte en beloofde te gehoorzamen, totdat Asha haar losliet en haar oom ging opzoeken.

Het was goed om weer door deze zalen te lopen. In Tientorens voelde Asha zich altijd thuis, veel meer dan in Piek. Niet één kasteel, maar tien op elkaar geperste kastelen, had ze gedacht toen ze het voor het eerst zag. Ze herinnerde zich ademloze renpartijen, de trappen op en neer en over weergangen en overdekte bruggen; vissen vangen aan het uiteinde van de Lange Steenkade, verloren dagen en nachten te midden van de boekenweelde van haar oom. De grootvader van zijn grootvader had het kasteel laten bouwen, het nieuwste op de eilanden. Heer Theomor Harlang had drie zonen in de wieg verloren en dat geweten aan de overstroomde kelders, de vochtige stenen en de steeds erger uitgeslagen muren van het oude Harlang. Tientorens was luchtiger, comfortabeler en beter gelegen… maar heer Theomor was een veranderlijk man, zoals elk van zijn vrouwen had kunnen beamen. Hij had er zes gehad, allemaal even verschillend als zijn tien torens.

De Boekentoren was de omvangrijkste van de tien, achthoekig en gemaakt van grote blokken gehouwen steen. De trap was in de dikke muren gebouwd. Asha klom snel naar de vijfde verdieping en het vertrek waar haar oom placht te lezen. Niet dat er ergens kamers zijn waar hij niet leest. Heer Rodrik was zelden te zien zonder een boek in zijn hand, zij het op het privaat, of op het dek van zijn Zeezang, of terwijl hij audiëntie hield. Asha had hem vaak zien lezen op zijn hoge zetel onder de zilveren zeisen. Hij luisterde naar elk geval dat hem werd voorgelegd, velde zijn oordeel… en las nog een stukje terwijl de hoofdman van zijn wacht de volgende smekeling ging halen.

Ze trof hem bij het raam aan, gebogen over een tafel, omringd door perkamentrollen die nog uit het Valyria van voor de Doem afkomstig zouden kunnen zijn, en zware, in leer gebonden boeken met bronzen en ijzeren sloten. Waskaarsen zo dik en lang als de arm van een man brandden aan weerskanten van zijn zitplaats in ijzeren sierhouders. Heer Rodrik Harlang was dik noch dun, lang noch kort, knap noch lelijk. Zijn haar was bruin, net als zijn ogen, al was de korte, keurige baard waarmee hij zich het liefst vertoonde, grijs geworden. Al met al was hij een doodgewone man die slechts opviel door zijn liefde voor het geschreven woord, die door zoveel ijzergeborenen als onmannelijk en tegennatuurlijk werd beschouwd.

‘Nonkel.’ Ze sloot de deur achter zich. ‘Wat moest u zo dringend lezen dat u uw gasten zonder gastheer hebt achtergelaten?’

‘Aartsmaester Marwyns Boek der Verloren Boeken.’ Hij sloeg zijn ogen van de bladzijde op om haar op te nemen. ‘Hotho heeft een exemplaar voor me meegebracht uit Oudstee. Hij heeft een dochter met wie hij me graag zou zien trouwen.’ Heer Rodrik tikte met een lange nagel op het boek. ‘Zie je dit? Marwyn beweert dat hij drie pagina’s van Voortekens en omens heeft gevonden, visioenen die zijn opgeschreven door de maagdelijke dochter van Aenar Targaryen voordat de Doem Valyria trof. Weet Lanny dat je hier bent?’

‘Nog niet.’ Lanny was zijn koosnaampje voor haar moeder; alleen de Lezer noemde haar zo. ‘Laat haar maar rusten.’ Asha verwijderde een stapel boeken van een krukje en ging zitten. ‘Drietand is zo te zien nog twee tanden kwijt. Is haar roepnaam nu Eéntand?’

‘Ik roep haar bijna nooit. Die vrouw jaagt me angst aan. Hoe laat is het?’ Heer Rodrik wierp een blik uit het raam naar de maanovergoten zee. ‘Nu al donker? Dat was me nog niet opgevallen. Je bent laat. We hadden je een paar dagen geleden al verwacht.’

‘We hadden tegenwind, en ik moest om mijn gevangenen denken. De vrouw en de kinderen van Robet Hanscoe. De jongste is nog een zuigeling, en vrouwe Hanscoes melk is tijdens de oversteek opgedroogd. Ik was gedwongen om met de Zwarte Wind bijde Stenige Kust aan te leggen en mijn mannen erop uit te sturen om een min te zoeken. In plaats daarvan vonden ze een geit. Het gaat niet goed met het meisje. Is er een zogende moeder in het dorp? Diephout is belangrijk voor mijn plannen.’

‘Die plannen moeten veranderen. Je komt te laat.’

‘Laat, en hongerig.’ Ze strekte haar lange benen onder de tafel uit en sloeg de pagina’s van het dichtstbijzijnde boek om, de verhandeling van een septon over de oorlog van Maegor de Wrede tegen de Arme Gezellen. ‘En dorstig ook, trouwens. Een hoorn bier zou er goed in gaan, nonkel.’

Heer Rodrik tuitte zijn lippen. ‘Je weet dat ik geen eten of drinken in mijn bibliotheek toelaat. De boeken…’

‘…zouden schade kunnen oplopen.’ Asha lachte.

Haar oom fronste. ‘Je vindt het leuk om mij te provoceren.’

‘Ach, kijk niet zo gekwetst. Ik moet de man nog ontmoeten die ik niet provoceer, dat had u nu inmiddels wel kunnen weten. Maar genoeg over mij. Is alles goed met u?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Redelijk. Mijn ogen worden slechter. Ik heb in Myr een lens besteld om me te helpen lezen.’

‘En hoe vaart mijn tante?’

Heer Rodrik zuchtte. ‘Nog steeds zeven jaar ouder dan ik en ervan overtuigd dat Tientorens van haar zou moeten zijn. Gwynesse wordt vergeetachtig, maar dát vergeet ze niet. Ze rouwt nog even intens om haar dode echtgenoot als op de dag van zijn dood, al herinnert ze zich niet altijd meer hoe hij heette.’

‘Ik ben er niet zeker van dat ze zijn naam ooit geweten heeft.’ Asha sloeg het boek van de septon met een klap dicht. ‘Is mijn vader vermoord?’

‘Je moeder denkt van wel.’

Er zijn tijden geweest dat ze hem zelf graag vermoord had, dacht ze. ‘En wat denkt mijn nonkel?’

‘Balon is omgekomen toen er een touwbrug onder hem brak. Er stak een storm op, en de brug zwaaide en zwiepte met iedere windvlaag.’ Rodrik haalde zijn schouders op. ‘Of dat is ons althans verteld. Je moeder heeft een vogel van maester Wendamyr gekregen.’

Asha trok haar ponjaard uit de schede en begon haar nagels schoon te maken. ‘Drie jaar weg, en precies op de dag dat mijn vader sterft, komt Kraaienoog terug.’

‘De dag erna, hebben wij gehoord. De Stilte was nog buitengaats toen Balon stierf, dat beweren ze althans. Toch moet ik beamen dat Eurons terugkeer… zullen we zeggen, op het juiste moment kwam?’

‘Dat is niet wat ik zou zeggen.’ Asha boorde de punt van de ponjaard met kracht in de tafel. ‘Waar zijn mijn schepen? Ik telde beneden veertig aangemeerde langschepen, op geen stukken na genoeg om Kraaienoog van mijn vaders zetel te gooien.’

‘Ik heb de oproep uit laten gaan. In jouw naam, omwille van de liefde die ik jou en je moeder toedraag. Het huis Harlang is gekomen. Steenboom ook, en Volmark. Een paar Moers…’

‘Allemaal van het eiland Harlang… één eiland van de zeven. Ik zag een eenzame banier van Bottelaar in de hal, van Piek. Waar zijn de schepen van Zoutklif, van Orkhout, van de Wyks?’

‘Baelor Zwartgetij is uit Zwartgetij gekomen om me te raadplegen en net zo hard weer weggevaren.’ Heer Rodrik sloot Het boek der Verloren Boeken. ‘Hij is inmiddels op Oud Wyk.’

‘Oud Wyk?’ Asha had gevreesd dat hij zou zeggen dat ze allemaal naar Piek waren gegaan om Kraaienoog eer te bewijzen. ‘Waarom Oud Wyk?’

‘Ik dacht dat je dat wel gehoord zou hebben. Aeron Vochthaar heeft een koningsmoet bijeengeroepen.’

Asha wierp haar hoofd in haar nek en lachte. ‘De Verdronken God moet oom Aeron een stekelvis in zijn reet gestoken hebben. Een koningsmoet? Is dat een grap, of meent hij het echt?’

‘Vochthaar maakt al sinds zijn verdrinking geen grappen meer. En de overige priesters hebben de oproep overgenomen. Blinde Beron Zwartgetij, Tarl de Driemaal Verdronkene… zelfs de Oude Grijze Meeuw heeft zijn rots verlaten om overal op Harlang de koningsmoet te preken. Terwijl wij hier praten verzamelen de kapiteins zich op Oud Wyk.’

Asha was stomverbaasd. ‘Heeft Kraaienoog ermee ingestemd die vrome klucht bij te wonen en het eindresultaat te respecteren?’

‘Ik ben geen vertrouweling van Kraaienoog. Sinds hij me naar Piek ontboden heeft om hem eer te bewijzen heb ik geen woord meer van Euron vernomen.’

Een koningsmoet. Dat is iets nieuws… of liever gezegd, iets heel ouds.

‘En mijn oom Victarion? Hoe reageert hij op dat idee van Vochthaar?’

‘Victarion is op de hoogte gesteld van je vaders dood. En ongetwijfeld ook van die koningsmoet. Meer weet ik niet.’

Beter een koningsmoet dan een oorlog. ‘Ik geloof dat ik Vochthaars onwelriekendevoeten maar moet kussen en het zeewier tussen zijn tenen uit moet plukken.’ Asha wrikte haar ponjaard los en stak hem weer in de schede. ‘Bloed en tranen, een koningsmoet!’

‘Op Oud Wyk,’ bevestigde heer Rodrik. ‘Al hoop ik dat er geen bloed en tranen aan te pas zullen komen. Ik heb Haeregs Geschiedenis van de IJzergeborenen er eens op nageslagen. Toen de zoutkoningen en de rotskoningen voor het laatst een koningsmoet hielden liet Urron van Orkmont zijn bijlhouwers onder hen los, en Nagga’s ribben kleurden rood van het bloed. Vanaf die duistere dag heerste het huis Grauwijzer duizend jaar lang, totdat de Andalen kwamen.’

‘U moet mij dat boek van Haereg maar eens lenen, nonkel.’ Voordat ze Oud Wyk bereikte zou ze zoveel mogelijk te weten moeten komen over koningsmoeten.

‘Je mag het hier lezen. Het is oud en kwetsbaar.’ Hij bezag haar met een frons. ‘Aartsmaester Rigny heeft eens geschreven dat de geschiedenis een wiel is, omdat de aard van de mens in wezen onveranderlijk is. Wat gebeurd is, zal onvermijdelijk opnieuw gebeuren. Daar moet ik aan denken zodra ik mij in Kraaienoog verdiep. Euron Grauwvreugd klinkt in deze oude oren opvallend veel als Urron Grauwijzer. Ik ga niet naar Oud Wyk. En dat kun jij beter ook niet doen.’

Asha glimlachte. ‘En de eerste koningsmoet missen sinds… hoe lang geleden was het eigenlijk, nonkel?’

‘Vierduizend jaar, als we Haereg mogen geloven. De helft, als je maester Denestans argumenten in vragen accepteert. Het dient nergens toe om naar Oud Wyk te gaan. Die droom over het koningschap heeft je bloed aan de kook gebracht. Dat heb ik al tegen je vader gezegd toen hij voor het eerst in opstand kwam, en nu schuilt er nog meer waarheid in dan toen. We hebben grond nodig, geen kronen. Nu Stannis Baratheon en Tywin Lannister om de IJzeren Troon strijden, hebben wij een zeldzame kans om ons lot te verbeteren. Laten we een kartt kiezen, die met onze vloten aan de overwinning helpen, en van een dankbare koning de gebieden opeisen die we nodig hebben.’

‘Dat is misschien het overwegen waard, als ik eenmaal op de Zeestenen Zetel zit,’ zei Asha.

‘Je zult dit vast en zeker niet willen horen, Asha, maar jij zult niet gekozen worden. Geen vrouw heeft ooit over de ijzergeborenen geheerst. Gwynesse is zeven jaar ouder dan ik, maar toen onze vader stierf is Tientorens aan mij toegevallen. Voor jou zal hetzelfde gelden. Je bent Balons dochter, niet zijn zoon. En je hebt drie ooms.’

‘Vier.’

‘Drie krakenooms. Ik tel niet mee.’

‘Voor mij wel. Zolang ik mijn nonkel van Tientorens heb, heb ik Harlang.’ Harlang was niet het grootste van de ijzereilanden, maar wel het rijkste en dichtbevolkste, en heer Rodriks macht was niet mis. Op Harlang had Harlang geen rivaal. De Volmarks en Steenbooms hadden grote landerijen op het eiland en beroemden zich erop vermaarde kapiteins en felle krijgslieden in de eigen gelederen te hebben, maar zelfs de felsten bogen zich onder de zeis. De Kennings en de Moers, eens verbitterde tegenstanders, waren lang geleden met harde hand tot vazallen gemaakt.

‘Mijn neven zweren mij trouw, en in tijden van oorlog hoor ik over hun zwaarden en zeilen te beschikken. Maar ten tijde van een koningsmoet…’ Heer Rodrik schudde zijn hoofd. ‘Onder de beenderen van Nagga zijn alle kapiteins gelijk. Sommigen zullen misschien jouw naam roepen, daar twijfel ik niet aan. Maar niet genoeg. En als het geschreeuw weerklinkt voor Victarion of Kraaienoog, zullen sommigen die nu in mijn zaal drinken zich bij de overigen aansluiten. Ik zeg je nogmaals, vaar bij deze storm niet uit. Dat is een hopeloze strijd.’

‘Geen strijd is hopeloos voordat hij gestreden is. Ik heb de beste aanspraken. Ik ben heer Balons erfgenaam, uit hemzelf voortgekomen.’

‘Je bent nog steeds een koppig kind. Denk aan je arme moeder. Jij bent alles wat Lanny nog heeft. Als het moet steek ik de brand in Zwarte Wind om je hier te houden.’

‘Wat, en mij naar Oud Wyk laten zwemmen?’

‘Een lange, koude zwempartij voor een kroon die je nooit zult houden. Je vader had meer moed dan verstand. De Oude Weg bewees de eilanden goede diensten toen we nog één koninkrijk onder vele waren, maar de Verovering van Aegon heeft er een einde aan gemaakt. Balon weigerde te zien wat zonneklaar was. De Oude Weg is met zwarte Harren en zijn zonen ten onder gegaan.’

‘Dat weet ik.’ Asha had van haar vader gehouden, maar ze hield zichzelf niet voor de gek. Balon was in sommige opzichten blind geweest. Ben moedig man, maar een slechte heer. ‘Houdt dat in dat we als horigen van de IJzeren Troon moeten leven en sterven? Met rotsen aan bakboord en een storm aan stuurboord vaart een wijs kapitein een derde koers.’

‘Toon me die derde koers.’

‘Dat zal ik doen… op mijn koninginnenmoet. Nonkel, hoe kan het zelfs maar bij u opkomen om er niet heen te gaan? Dit wordt levende geschiedenis.’

‘Ik heb mijn geschiedenis liever dood. Dode geschiedenis wordt met inkt geschreven, de levende met bloed.’

‘Wilt u oud en laf in uw bed sterven?’

‘Hoe anders? Maar pas als ik uitgelezen ben.’ Heer Rodrik liep naar het raam. je hebt niet naar je moeder gevraagd.’

Daar was ik al bang voor. ‘Hoe is het met haar?’

‘Sterker. Straks overleeft ze ons allemaal nog. Jou zal ze zeker overleven, als je in deze dwaasheid volhardt. Ze eet meer dan ze deed toen ze pas hier was en slaapt vaak de hele nacht door.’

‘Goed.’ Tijdens haar laatste jaren op Piek had vrouwe Alannys niet kunnen slapen. Dan zwierf ze ’s nachts door de zalen met een kaars, op zoek naar haar zonen. ‘Maron?’ placht ze op schrille toon te roepen. ‘Rodrik, waar ben je? Theon, kleintje, kom bij mama.’ Menigmaal had Asha de maester ’s ochtends de splinters uit haar moeders hielen zien trekken nadat ze op blote voeten de zwaaiende planken brug naar de Zeetoren overgestoken was. ‘Ik zoek haar morgen wel op.’

‘Ze zal naar nieuws over Theon vragen.’

De vorst van Winterfel. ‘Wat hebt u haar verteld?’

‘Minder dan niets. Er viel niets te vertellen.’ Hij aarzelde. ‘Weet je zeker dat hij dood is?’

‘Ik ben nergens zeker van.’

‘Heb je een lijk gevonden?’

‘We hebben onderdelen van een heleboel lijken gevonden. De wolven waren ons voor geweest… die op vier poten, maar ze hadden weinig eerbied voor hun tweebenige verwanten aan de dag gelegd. De beenderen van de doden lagen overal verspreid, gekraakt om bij het merg te komen. Ik moet bekennen dat het moeilijk was om te ontdekken wat daar precies was gebeurd. Het leek wel of de noorderlingen onderling gevochten hadden.’

‘Kraaien vechten altijd om het vlees van een dode, en ze vermoorden elkaar om zijn ogen.’ Heer Rodrik staarde uit over zee, kijkend naar het spel van het maanlicht op de golven. ‘Eerst hadden we één koning, en toen vijf. Nu zie ik alleen nog kraaien die over het lijk van Westeros bakkeleien.’ Hij sloot de luiken. ‘Ga niet naar Oud Wyk, Asha. Blijf bij je moeder. We zullen haar niet lang meer bij ons hebben, vrees ik.’

Asha ging verzitten. ‘Mijn moeder heeft me geleerd stoutmoedig te zijn. Als ik niet ga, zal ik me de rest van mijn leven afvragen wat er gebeurd zou zijn als ik wel was gegaan.’

‘Als je gaat, is de rest van je leven misschien te kort om jezelf die vraag te stellen.’

‘Dat is beter dan mijn dagen te slijten met klagen tegen iedereen die het horen wil dat de Zeestenen Zetel rechtens mij toekwam. Ik ben Gwynesse niet.’

Heer Rodrik kromp ineen. ‘Asha, mijn twee rijzige zonen hebben bij Schooneiland de krabben gevoerd. Het is onwaarschijnlijk dat ik nog eens tromv. Blijf, en ik wijs je als erfgename van Tientorens aan. Neem daar genoegen mee.’

‘Tientorens?’ Kon ik dat maar. ‘Dat zal uw neven niets bevallen. De Ridder, ouwe Sigfryd, Hotho de Bultenaar…’

‘Die hebben hun eigen landerijen en zetels.’

Dat is zo. Het vochtige, verbrokkelende Harlanghal was van de oude Sigfryd Harlang, Zilverhaar; de gebochelde Hotho Harlang zetelde in de Toren van Glimmering op een rots piek boven de westkust. De Ridder, ser Harras Harlang, had zijn hof in Grijsgaard; Boremund de Blauwe heerste op Helleveegsheuvel. Maar ze waren allemaal onderworpen aan heer Rodrik. ‘Boremund heeft drie zonen, Sigfryd Zilverhaar heeft kleinzonen, en Hotho is eerzuchtig,’ zei Asha. ‘Ze willen u allemaal opvolgen, zelfs Sigfryd. Die is voornemens om eeuwig te leven.’

‘De Ridder wordt na mij heer van Harlang,’ zei haar oom, ‘maar hij kan net zo goed vanuit Grijsgaard als van hieruit heersen. Zweer hem de leeneed voor dit kasteel en ser Harras zal je beschermen.’

‘Ik kan mezelf wel beschermen. Nonkel, ik ben een kraken. Asha van het huis Grauwvreugd.’ Ze duwde zich overeind. ‘Ik wil mijn vaders zetel, niet de uwe. Die zeisen van u zien er gevaarlijk uit. Er zou er een kunnen vallen en mij de kop afsnijden. Nee. Ik ga op de Zetel van Zeesteen zitten.’

‘Dan ben je alleen maar de zoveelste kraai die om aas krijst.’ Rodrik ging weer achter zijn tafel zitten. ‘Ga. Ik wil weer doorgaan met aartsmaester Marwyn en zijn speurtocht.’

‘Laat het me weten als hij nog een bladzij vindt.’ Haar oom was haar oom. Hij zou nooit veranderen. Maar hij zal naar Oud Wyk gaan, wat hij ook zegt.

Inmiddels zou haar bemanning wel in de zaal aan de maaltijd zitten.

Asha wist dat ze zich bij hen zou moeten voegen om over die samenkomst op Oud Wyk te spreken, en wat dat voor hen betekende. Haar eigen mannen zouden vierkant achter haar staan, maar Ze zou de rest ook nodig hebben, haar neven van Harlang, de Volmarks en de Steenbooms. Dat zijn degenen die ik voor me moet winnen. Haar zege bij de Motte van Diephout zou haar goede diensten bewijzen als haar mannen er eenmaal over begonnen te pochen, zoals ze wist dat ze zouden doen. De bemanning van haar Zwarte Wind schepte een perverse trots in de daden van hun vrouwelijke kapitein. De ene helft hield van haar als van een dochter, en de andere helft wilde haar benen spreiden, maar allemaal zouden ze hun leven voor haar geven. En ik voor hen, dacht ze terwijl ze met haar schouder de deur onder aan de trap openduwde en de maanovergoten binnenplaats op stapte.

‘Asha?’ Van achter de put kwam een schaduw te voorschijn.

Haar hand ging onmiddellijk naar haar ponjaard… totdat het maanlicht de donkere gestalte in een man in zeehondenvel veranderde. Nog een spook. ‘Tris. Ik had gedacht dat ik je in de zaal zou aantreffen.’

‘Ik wilde je zien.’

‘Ik zou wel eens willen weten welk onderdeel.’ Ze grijsde. ‘Welnu, hier sta ik, helemaal groot gegroeid. Kijk maar zoveel je wilt.’

‘Een vrouw:’ Hij kwam dichterbij. ‘En nog mooi ook.’

Tristifer Bottelaar was breder geworden sinds ze hem voor het laatst had gezien, maar hij had nog steeds datzelfde wilde haar als in haar herinnering en zijn ogen waren groot en vol vertrouwen als die van een zeehond. Echt lieve ogen. Dat was het probleem met die arme Tristifer: hij was te lief voor de ijzereilanden. Hij heeft een knap gezicht gekregen, dacht ze. Als jongen had Tris veel last gehad van puistjes. Asha had aan dezelfde kwaal geleden en misschien had dat hen wel bij elkaar gebracht.

‘Het spijt me van je vader,’ zei ze tegen hem.

‘Ik rouw om die van jou.’

Waarom? had Asha bijna gevraagd. Balon was degene geweest die de jongen van Piek had weggestuurd om de pupil van Balon Zwartgetij te worden. ‘Is het waar dat jij nu heer Bottelaar bent?’

‘In elk geval in naam. Harren heeft de dood gevonden bij de Motte van Cailin. Een van die moerasduivels heeft hem met een gifpijl doodgeschoten. Maar ik ben een heer van niks. Toen mijn vader zijn aanspraak op de Zeestenen Zetel weigerde te erkennen, heeft Kraaienoog hem verdronken en mijn oom gedwongen hem de leeneed te zweren. Maar zelfs daarna gaf hij nog de helft van mijn vaders grondgebied aan IJzerholt. Heer Windasch was de eerste die zijn knie voor hem boog en hem koning noemde.’

Het huis Windasch nam een sterke positie in op Piek, maar Asha zorgde ervoor haar ontsteltenis niet te laten blijken. ‘Windasch heeft nooit jouw vaders moed gehad.’

‘Je oom heeft hem omgekocht,’ zei Tris. ‘De Stilte kwam terug met ruimen vol schatten. Staal en parels, smaragden en robijnen, saffieren als eieren zo groot, geldzakken, zo zwaar dat geen mens ze kan optillen… Kraaienoog heeft aan alle kanten vrienden gekocht. Mijn oom Germond noemt zich nu heer Bottelaar en heerst in ‘s-Herenpoort als volgeling van je oom.’

‘Jij bent de rechtmatige heer Bottelaar,’ verzekerde ze hem. ‘Als ik eenmaal de Zeestenen Zetel in handen heb zul je je vaders grondgebied terugkrijgen.’

‘Wat je wilt. Mij kan het niets schelen. Je ziet er zo lieftallig uit in het maanlicht, Asha. Een volwassen vrouw nu, maar ik zie je nog voor me als een mager meisje met een gezicht vol puistjes.’

Waarom hebben ze het nou altijd over die puistjes? ‘Dat weet ik ook nog.’ Zij het dat het een minder tedere herinnering is dan voor jou.

Van de vijf jongens die haar moeder naar Piek had gehaald om groot te brengen nadat Ned Stark haar laatste levende zoon als gijzelaar had meegevoerd, was Tris qua leeftijd het dichtst bij Asha geweest. Hij was niet de eerste jongen die ze ooit had gekust, maar wel de eerste die de snoeren van haar wambuis had losgetrokken en er een zweterig handje onder had gestoken om haar zwellende borstjes te betasten.

Ik zou hem nog meer hebben laten betasten, als hij maar had gedurfd. Ze was voor het eerst ontbloeid tijdens de oorlog, wat haar lust had aangewakkerd, maar zelfs voor die tijd was Asha al nieuwsgierig geweest. Hij was aanwezig, hij was van mijn eigen leeftijd, en hij wilde wel, meer was het niet… dat, en het maandbloed. Toch had ze het liefde genoemd, totdat Tris begonnen was over de kinderen die ze hem zou baren: minstens tien zonen, en toch ook wel een paar dochters. ‘Ik wil geen tien zonen,’ had ze vol weerzin tegen hem gezegd. ‘Ik wil op avontuur uit.’ Niet lang daarna had maester Qalen hen bij hun spelletjes aangetroffen en was de jonge Tristifer Bottelaar weggestuurd naar Zwartgetij.

‘Ik heb je brieven geschreven,’ zei hij, ‘maar maester Joseran weigerde ze te versturen. Een keer heb ik een hertenbok gegeven aan een roeier op een koopvaarder die s’-Herenpoort als bestemming had. Die beloofde je mijn brief in handen te geven.’

‘Die roeier van je heeft je belazerd en je brief in zee gesmeten.’

‘Daar was ik al bang voor. Ze wilden me de jouwe ook niet geven.’

Ik heb er ook geen geschreven. De waarheid was dat ze opgelucht was geweest toen Tris weggestuurd werd. Zijn gefrummel was haar inmiddels de keel uit gaan hangen. Maar dat zou hij vast niet willen horen. ‘Aeron Vochthaar heeft een koningsmoet bijeengeroepen. Kom je mee om je voor mij uit te spreken?’

‘Ik ga overal met je naar toe, maar… volgens heer Zwartgetij is die koningsmoet een gevaarlijke dwaasheid. Hij denkt dat je oom een overval zal plegen en iedereen zal doden, net als Urron destijds. Kraaienoog heeft op Piek manschappen verzameld. Orkhout van Orkmont heeft hem twintig langschepen gebracht en Jon Moer de Zuurpruim een dozijn. Linkshandige Lucas Cabeljau staat aan hun kant. En Harren Halfberijpt, de Rode Roeier, Kemmet Piek de Bastaard, Rodrik Vrijgeboren, Torwold Bruintand…’

‘Onbeduidende lieden.’ Asha kende ze allemaal en mocht ze geen van allen. ‘Zonen van zoutvrouwen, kleinzonen van horigen. De Cabeljaus… weet je wat hun woorden zijn?’

‘Al Zien Allen Op Ons Neer,’ zei Tris, ‘maar als ze je in hun netten vangen ben je net zo dood als wanneer het drakenheren waren geweest. En het kan nog erger. Kraaienoog heeft monsters uit het oosten meegebracht… jawel, en tovenaars bovendien.’

‘Nonkel is altijd al dol geweest op gekken en dwazen,’ zei Asha. ‘Mijn vader placht daar altijd met hem over te ruziën. Laat die tovenaars hun goden maar aanroepen. Dan roept Vochthaar die van ons aan en verdrinkt ze. Heb ik jouw stem op de koninginnenmoet, Tris?’

‘Je krijgt alles van me. Ik ben jouw man, voor altijd, Asha. Ik wil graag met je trouwen. Je moeder heeft haar toestemming gegeven.’

Ze onderdrukte een gekreun. Dat had je eerst wel eens aan mij mogen vragen… al zou het antwoord je waarschijnlijk niet half zo goed bevallen zijn.

‘Ik ben nu geen tweede zoon meer,’ vervolgde hij. ‘Ik ben de rechtmatige heer Bottelaar, zoals je zelf zei. En jij bent…’

‘Wat ik ben zal op Oud Wyk bepaald worden. Tris, we zijn geen kinderen meer die aan elkaar liggen te plukken en erachter proberen te komen wat waarin past. Je denkt dat je met me wilt trouwen, maar dat is niet zo.’

‘Het is wel zo. Ik droom alleen maar van jou, Asha. Ik zweer bij het gebeente van Nagga dat ik nooit een andere vrouw heb aangeraakt.’

‘Ga er dan gauw een aanraken… of twee, of tien. Ik heb zoveel mannen aangeraakt dat ik de tel kwijtgeraakt ben. Sommigen met mijn lippen en nog meer met mijn bijl.’ Met zestien had ze haar deugd prijsgegeven aan een mooie, blonde zeeman op een handelsgalei uit Lys. Hij kende maar zes woorden in de Gemeenschappelijke Spreektaal, maar ‘neuken’ was er een van, precies het woord dat ze wilde horen. Na afloop was Asha zo verstandig geweest een woudheks op te zoeken die haar bijbracht hoe ze maanthee moest zetten om haar buik plat te houden.

Bottelaar knipperde met zijn ogen alsof hij niet goed begreep wat ze zei. ‘Je… ik dacht dat je zou wachten. Waarom…’ Hij wreef over zijn mond. ‘Asha, ben je gedwongen?’

‘Zo erg dat ik hem zijn tuniek van het lijf scheurde. Je wilt niet met me trouwen, neem dat maar van mij aan. Je bent een lieve jongen, altijd geweest, maar ik ben geen lief meisje. Als we trouwden zou je me snel genoeg gaan haten.’

‘Nooit, Asha ik… ik heb naar je gesmacht.’

Nu had ze wel genoeg gehoord. Een ziekelijke moeder, een vermoorde vader en een pestilentie van ooms, dat was al bijna meer dan een vrouw kon verdragen; ze had niet ook nog een smoorverliefd jong hondje nodig. ‘Zoek een bordeel op, Tris. Daar word je wel van dat gesmacht genezen.’

‘Ik zou nooit…’ Tristifer schudde zijn hoofd. ‘Jij en ik zijn voor elkaar bestemd, Asha. Ik heb altijd geweten dat je mijn vrouw zou worden, en de moeder van mijn zonen.’ Hij greep haar bij haar bovenarm.

In een oogwenk rustte haar ponjaard op zijn keel. ‘Haal je hand weg, of je leeft niet eens lang genoeg om een zoon te verwekken. Nu.’ Toen hij het deed liet ze het wapen zakken. ‘Je wilt een vrouw; welnu, uitstekend. Ik zal er vannacht een bij je in bed leggen. Doe maar alsof ik het ben, als je daar genoegen aan beleeft, maar waag het niet nog eens naar mij te graaien. Ik ben je koningin, niet je vrouw. Knoop dat goed in je oren.’

Asha stak haar ponjaard op en liet hem staan. Een dikke bloeddruppel kroop langzaam over zijn hals omlaag, donker in het fletse maanlicht.

Cersei

‘O, ik bid dat de Zeven het tijdens de bruiloft van de koning niet laten regenen,’ zei Jocelyn Vlugh terwijl ze de japon van de koningin vast reeg.

‘Niemand wil regen,’ zei Cersei. Wat haar betrof wilde ze ijs en hagel, huilende winden en donderslagen die de stenen van de Rode Burcht zelf zouden doen sidderen. Ze wilde een storm die haar razernij evenaarde. Tegen Jocelyn zei ze: ‘Strakker. Strakker trekken, onnozele kleine dwaas.’

Wat haar zo furieus maakte was de bruiloft, al was het meisje Vlugh met haar trage geest een veiliger doelwit. Tommen had de IJzeren Troon niet zo stevig in zijn greep dat ze het risico kon nemen Hooggaarde te beledigen. Niet zolang Stannis Baratheon Drakensteen en Stormeinde in handen had, zolang Stroomvliet verzet bleef bieden en de ijzermannen als loerende wolven over de zeeën rondzwierven. Dus kreeg Jocelyn te slikken wat Cersei liever aan Marjolij Tyrel en haar afschuwelijke, gerimpelde grootmoeder had opgedist.

Voor haar ontbijt liet de koningin twee gekookte eieren, een brood en een pot honing uit de keuken komen. Maar toen ze het eerste ei opensloeg en daar binnenin een bloederig, half gevormd kuikentje aantrof, kwam haar maag in opstand. ‘Haal dit weg en breng me warme kruidenwijn,’ beval ze Senelle. De kilte in de lucht trok in haar botten en ze had een lange, nare dag voor de boeg.

Jaime droeg ook al niets bij tot de verbetering van haar stemming toen hij geheel in het wit en ongeschoren kwam opdagen om haar te vertellen hoe hij van plan was te voorkomen dat haar zoon werd vergiftigd. ‘Ik zet mannen in de keukens neer om op het klaarmaken van alle schotels toe te zien,’ zei hij. ‘Ser Addams goudmantels begeleiden de bedienden wanneer die het eten opdienen, om te zorgen dat er onderweg niet mee wordt geknoeid. Ser Boros zal iedere gang proeven voordat Tommen ook maar een hap in zijn mond stopt. En mocht dat allemaal niet voldoende zijn, dan zit maester Ballabar achter in de zaal met braakmiddelen en tegengif voor twintig welbekende vergiften. Tommen zal veilig zijn, dat beloof ik je.’

‘Veilig.’ Het woord lag bitter op de tong. Jaime begreep het niet. Niemand begreep het. Alleen Melara was in de tent geweest en had die oude heks haar dreigementen horen krassen, en Melara was allang dood. ‘Tyrion zal niet twee keer op dezelfde manier moorden. Daar is hij te doortrapt voor. Misschien zit hij op dit moment wel onder de vloer en luistert hij naar ieder woord dat we zeggen, en smeedt hij plannen om Tommen de keel door te snijden.’

‘Gesteld dat dat zo was,’ zei Jaime. ‘Wat voor plannen hij ook maakt, hij blijft klein en onvolgroeid. Tommen wordt omringd door de beste ridders van Westeros. De Koningsgarde zal hem beschermen.’

Cersei wierp een blik op de mouw van haar broers witzijden tuniek, die over zijn stomp heen was vastgespeld. ‘Ik weet nog hoe goed ze Joffry hebben bewaakt, die fraaie ridders van jou. Ik wil de hele avond bij Tommen blijven, is dat duidelijk?’

‘Ik laat een wacht voor zijn deur zetten.’

Ze greep zijn arm. ‘Geen wacht. Jij. En in zijn slaapkamer.’

‘Voor het geval Tyrion uit de haard komt kruipen? Dat gebeurt niet.’

‘Dat zeg jij. Wil je beweren dat je alle verborgen tunnels in deze muren gevonden hebt?’ Ze wisten allebei wel beter. ‘Ik wil niet dat Tommen met Marjolij alleen is, zelfs geen halve hartslag.’

‘Ze zijn niet alleen. Haar nichten zijn erbij.’

‘En jij ook. Dat beveel ik, in naam des konings.’ Cersei had gewild dat Tommen en zijn vrouw helemaal niet samen in bed gelegd zouden worden, maar de Tyrels stonden erop. ‘Man en vrouw horen bij elkaar te slapen,’ had de Doornenkoningin gezegd, ‘ook al doen ze niets anders dan slapen. Het bed van zijne genade is toch zeker wel groot genoeg voor twee!’

Vrouwe Alerie was haar schoonmoeder bijgevallen. ‘Laat de kinderen elkaar ’s nachts warm houden. Dat zal hen nader tot elkaar brengen. Marjolij ligt vaak met haar nichten onder de dekens. Ze zingen en spelen spelletjes en ze fluisteren elkaar geheimpjes toe als de kaarsen uitgeblazen zijn.’

‘Wat prachtig,’ had Cersei gezegd. ‘Laat ze daar dan vooral mee doorgaan. In het Maagdengewelf.’

‘Ik weet zeker dat hare genade het ’t beste weet,’ had vrouwe Olenna tegen vrouwe Alerie gezegd. ‘Uiteindelijk is zij de moeder van de jongen, dat weten we in ieder geval allemaal zeker. En we zullen het toch wel eens kunnen worden over de huwelijksnacht? Een man moet niet gescheiden van zijn vrouw slapen op de nacht van hun bruiloft. Als ze dat doen, voorspelt dat niets goeds voor hun huwelijk.’

Op een dag zal ik je leren wat ‘niets goeds’ betekent, had de koningin zichzelf plechtig beloofd. ‘Marjolij mag voor die ene nacht Tommens slaapkamer delen,’ was ze gedwongen geweest te zeggen. ‘Niet langer.’

‘Uwe genade is zo genadig,’ had de Doornenkoningin geantwoord, en alle aanwezigen hadden tegen elkaar geglimlacht…

Cerseis vingers boorden zich hard genoeg in Jaimes arm om blauwe plekken achter te laten. ‘Ik heb ogen nodig in die kamer,’ zei ze.

‘Wat denk je dan te zien?’ zei hij. ‘Er bestaat geen gevaar dat het huwelijk voltrokken wordt. Daar is Tommen veel te jong voor.’

‘En Ossifer Pruym was veel te dood, maar dat weerhield hem er niet van een kind te verwekken, nietwaar?’

Haar broer keek hulpeloos. ‘Wie was Ossifer Pruym? Was dat heer Filips vader, of… wie?’

Hij weet bijna even weinig als Robert. Al zijn hersens zaten in zijn zwaardhand. ‘Laat maar. Denk alleen aan wat ik heb gezegd. Zweer me dat je niet van Tommens zijde zult wijken voordat de zon opkomt.’

‘Zoals je beveelt,’ zei hij, op een toon alsof haar vrees ongegrond was. ‘Wil je dat plan om de Toren van de Hand te laten afbranden nog steeds doorzetten?’

‘Na het feest.’ Het was het enige onderdeel van de festiviteiten van die dag waaraan Cersei plezier verwachtte te beleven. ‘Onze vader is in die toren vermoord. Ik kan de aanblik ervan niet meer verdragen. Als de goden goed zijn, zal het vuur een paar ratten uit het puin roken.’

Jaime sloeg zijn ogen ten hemel. ‘Je bedoelt Tyrion.’

‘Hem en heer Varys, en die gevangenbewaarder.’

‘Als iemand van hen in die toren verstopt zat, dan hadden we hem gevonden. Ik heb een klein leger met houwelen en hamers aan het werk gezet. We hebben muren gesloopt en vloeren opengebroken en tientallen geheime gangen blootgelegd.’

‘En hoe denk je te weten dat er niet nog tientallen meer zijn?’ Een paar van de geheime kruipgangen waren zo klein gebleken dat Jaime pages en staljongens nodig had gehad om ze te onderzoeken. Er was een gang naar de zwarte cellen gevonden, en een stenen put die geen bodem leek te hebben. Ze hadden ook een kamer vol schedels en vergeelde beenderen gevonden en vier zakken zwart geworden zilveren munten uit de regeringsperiode van de eerste koning Viserys. En ze hadden honderden ratten gevonden… maar noch Tyrion, noch Varys was daar een van geweest, en Jaime had er ten slotte op aangedrongen dat er een einde aan het gezoek zou komen. Een jongen was vast komen te zitten in een smal gangetje en moest er krijsend en wel aan zijn voeten worden uitgetrokken. Een andere was in een schacht gevallen en had zijn benen gebroken. En twee wachters waren verdwenen toen ze een zij tunnel onderzochten. Sommige van de andere wachters zwoeren dat ze hen flauwtjes door de steen heen konden horen roepen, maar toen Jaimes mannen de muur neerhaalden, hadden ze aan de andere kant alleen aarde en rommel aangetroffen. ‘De Kobold is klein en sluw: Hij zit misschien nog tussen de muren. Als dat zo is, zal het vuur hem uitroken.’

‘Zelfs al zou Tyrion zich nog in het kasteel verborgen houden, hij zit heus niet in de Toren van de Hand. Die hebben we tot een lege schaal gereduceerd.’

‘Ik wilde dat we hetzelfde konden doen met de rest van dit smerige kasteel,’ zei Cersei. ‘Na de oorlog ben ik van plan aan de overkant van de rivier een nieuw paleis te laten bouwen.’ Daar had ze gisterennacht van gedroomd, een schitterend wit slot, omringd door bossen en tuinen, vele mijlen verwijderd van de stank en het lawaai van Koningslanding. ‘Deze stad is een beerput. Voor een halve duit zou ik bereid zijn het hof naar Lannispoort te verplaatsen en het rijk vanaf de Rots van Casterling te regeren.’

‘Dat zou nog dwazer zijn dan de Toren van de Hand in brand steken. Zolang Tommen op de IJzerenTroon zit, beschouwt het rijk hem als de ware koning. Verberg hem onder de Rots en hij zal niet meer dan een van de vele troonpretendenten zijn, niet anders dan Stannis.’

‘Dat besef ik best,’ zei de koningin scherp. ‘Ik zei dat ik bereid zou zijn het hof naar Lannispoort te verplaatsen, niet dat ik het zou doen. Ben je altijd al zo traag van begrip geweest, of heeft het verlies van een hand je dom gemaakt?’

Dat negeerde Jaime. ‘Als die vlammen vanaf de toren om zich heen grijpen, brand je straks misschien nog het hele kasteel af, of je dat wilt of niet. Wildvuur is verraderlijk.’

‘Heer Hallyn heeft me verzekerd dat zijn vuurbezweerders de vlammen in bedwang kunnen houden.’ Het Alchemistengilde was al twee weken bezig vers wildvuur te brouwen. ‘Laat heel Koningslanding de brand maar zien. Dat zal onze vijanden een lesje leren.’

‘Nu klink je net als Aerys.’

Haar neusgaten verwijdden zich. ‘Let op uw woorden, ser.’

‘Ik hou ook van jou, lieve zus.’

Hoe heb ik ooit van die ellendeling kunnen houden? vroeg ze zich af toen hij weg was. Hij was je tweelingbroer, je schaduw, je andere helft, fluisterde een andere stem. Eens wel, misschien, dacht ze. Nu niet meer. Hij is een vreemde voor me geworden.

Vergeleken met de luister van Joffry’s bruiloft, was de huwelijkssluiting van koning Tommen een bescheiden en kleinschalige affaire. Niemand wilde weer zo’n uitvoerige ceremonie, de koningin wel het minst van iedereen, en niemand wilde ervoor betalen, de Tyrels wel het minst van allemaal. Dus nam de jeugdige koning Marjolij Tyrel tot vrouw in de koninklijke sept van de Rode Burcht, met minder dan honderd gasten als toeschouwers in plaats van de duizenden die zijn broer met dezelfde vrouw in de echt hadden zien verenigen.

De bruid was mooi, vrolijk en lieftallig, de bruidegom nog kinderlijk van gezicht en mollig. Hij sprak zijn geloften meteen hoge kinderstem en beloofde Hamer Tyrels dochter, nu al tweemaal weduwe, zijn liefde en toewijding. Marjolij droeg dezelfde japon die ze op haar bruiloft met Joffry had gedragen, een luchtig, ivoorkleurig geval van zuiver zijde, Myrische kant en cultivéparels. Cersei zelf was nog in het zwart, ten teken van rouw om haar vermoorde eerstgeborene. Zijn weduwe mocht dan graag lachen, drinken, dansen en alle herinneringen aan Joffry van zich afzetten, zijn moeder zou hem niet zo licht vergeten.

Dit is verkeerd, dacht ze. Het is te snel. Een jaar, twee jaar, dat zou lang genoeg zijn geweest. Hooggaarde had zich met een verloving tevreden moeten stellen. Cersei staarde weer naar Hamer Tyrel, die tussen zijn vrouw en zijn moeder in stond. U hebt mij gedwongen tot deze aanfluiting van een bruiloft, heer, en dat zal ik niet gauw vergeten.

Toen het tijdstip voor het wisselen van de mantels aanbrak, zonk de bruid gracieus op haar knieën, en Tommen sloeg de zware, goudbrokaten monstruositeit om haar heen waarmee Robert Cersei op hun huwelijksdag had bekleed. De gekroonde hertenbok van Baratheon was met kralen van onyx op de rug gestikt. Cersei had de fijne, roodzijden mantel gewild die Joffry had gebruikt. ‘Dat was de mantel die mijn vader gebruikte toen hij mijn moeder tot vrouw nam,’ had ze de Tyrels uitgelegd, maar de Doornenkoningin had haar ook daarin de voet dwarsgezet. ‘Dat vale ding?’ had het oude wijf gezegd. ‘Het lijkt me wat versleten… en als ik het zeggen mag, een slecht voorteken. En zou een hertenbok niet passender zijn voor koning Roberts wettig geboren zoon? In mijn tijd werd een bruid in de kleuren van haar echtgenoot gehuld, niet in die van zijn moeder.’

Dankzij Stannis en zijn smerige brief deden er al te veel geruchten inzake Tommens afkomst de ronde. Cersei durfde het vuur niet aan te wakkeren door erop te staan dat hij zijn bruid in Lannister-karmijn hulde, dus had ze zo minzaam mogelijk toegegeven. Maar de aanblik van al dat goud en onyx vervulde haar niettemin van wrok. Hoe meer we die Tyrels geven, hoe meer ze van ons vragen.

Toen alle geloften uitgesproken waren, traden de koning en zijn nieuwe koningin uit de sept naar buiten om gelukwensen in ontvangst te nemen. ‘Nu heeft Westeros twee koninginnen, en de jonge is even mooi als de oude!’ bulderde Lyal Crakenhal, een pummel van een ridder die Cersei vaak aan wijlen haar niet-betreurde gemaal deed denken. Gyllis Rooswijck wilde haar de hand kussen en slaagde er slechts in over haar vingers te hoesten. Heer Roodweijn kuste haar op een wang en Hamer Tyrel op beide. Grootmaester Pycelle vertelde aan Cersei dat ze geen zoon was kwijtgeraakt maar er juist een dochter bij gekregen had. De betraande omhelzingen van vrouwe Tanda bleven haar tenminste bespaard. Geen van de Stookewaard-vrouwen was komen opdagen, en daar was de koningin in elk geval dankbaar voor.

Een van de laatsten was Kevan Lannister. ‘Ik heb begrepen dat u weg wilt voor een ander huwelijk,’ zei de koningin tegen hem.

‘Hardsteen heeft de desperado’s uit slot Darring verdreven,’ gaf hij ten antwoord. ‘Lancels bruid wacht daar op ons.’

‘Zal uw gemalin zich bij u voegen voor de bruiloft?’

‘Het rivierengebied is nog te gevaarlijk. Het tuig van Vargo Hoat is nog altijd op de been en Beric Dondarrion is druk doende met Freys op te hangen. Is het waar dat Sandor Clegane zich bij hem heeft aangesloten?’

Hoe weet hij dat? ‘Volgens sommigen wel. De berichten spreken elkaar tegen.’ De vogel was vannacht gekomen, uit een septerij op een eilandje vlak bij de monding van de Drietand. Het nabijgelegen stadje Zoutpannen was op barbaarse wijze geplunderd door een bende vogelvrijen en sommige van de overlevenden beweerden dat zich onder de plunderaars een brullende bruut met een jachthondenhelm had bevonden. Naar men zei had hij meer dan tien mannen gedood en een meisje van twaalf verkracht. ‘Lancel is ongetwijfeld verlangend zowel Clegane als Beric te pakken te krijgen, zodat de koningsvrede in het rivierengebied hersteld kan worden.’

Ser Kevan staarde haar even in de ogen. ‘Mijn zoon is niet de juiste man om met Sandor Clegane af te rekenen.’

Daar zijn we het tenminste over eens. ‘Zijn vader mogelijk wel.’

De mond van haar oom verstrakte. ‘Nu mijn diensten op de Rots niet nodig zijn…’

Die waren hier nodig. Cersei had haar neef Damion Lannister tot haar kastelein op de Rots benoemd en een andere neef, ser Daven Lannister, tot Landvoogd van het Westen. Onbeschoftheid heeft zijn prijs, oom. ‘Breng ons het hoofd van Sandor en zijne genade zal u uiterst dankbaar zijn, dat kan ik u wel zeggen. Jof mocht de man dan misschien wel, maar Tommen is altijd bang voor hem geweest… en terecht, lijkt het.’

‘Als een hond vals wordt, ligt de fout bij zijn meester,’ zei ser Kevan. Toen draaide hij zich om en liep weg.

Jaime begeleidde haar naar de Kleine Zaal, waar het feestmaal in gereedheid werd gebracht. ‘Dit is allemaal jouw schuld,’ fluisterde ze terwijl ze erheen liepen. “Laat ze maar trouwen,” zei jij. Marjolij zou om Joffry moeten rouwen in plaats van met zijn broertje te trouwen. Ze zou even ziek moeten zijn van verdriet als ik. Ik geloof niet dat ze nog maagd is. Renling had toch een pik? Hij was Roberts broer, hij moet een pik gehad hebben. Als dat walgelijke ouwe wijf denkt dat ik mijn zoon laat…’

‘Je zult snel genoeg van vrouwe Olenna verlost zijn,’ onderbrak Jaime haar zachtjes. ‘Ze vertrekt morgenochtend naar Hooggaarde.’

‘Dat zegt zij.’ Cersei geloofde geen enkele belofte van een Tyrel.

‘Ze gaat weg,’ hield hij vol. ‘Hamer neemt de helft van de Tyrel-strijdkrachten mee naar Stormeinde en de andere helft keert met ser Garlan naar het Bereik terug om zijn aanspraken op Lichtwater kracht bij te zetten. Nog een paar dagen, en de enige rozen die nog in Koningslanding zijn overgebleven, zijn Marjolij en haar dames en een paar wachters.’

‘En ser Loras. Of was je je “gezworen broeder” vergeten?’

‘Ser Loras is een ridder van de Koningsgarde.’

‘Ser Loras is zozeer een Tyrel dat hij rozenwater pist. Hij had nooit een witte mantel mogen krijgen.’

‘Hij zou mijn keus niet zijn geweest, daar heb je gelijk in. Niemand heeft de moeite genomen mij te raadplegen. Maar Loras zal het zo slecht niet doen, dunkt me. Zodra een man die mantel omhangt, verandert hij.’

‘Jij bent er zeker door veranderd, en niet ten goede.’

‘Ik hou ook van jou, lieve zus.’ Hij hield de deur voor haar open en leidde haar naar de hoge tafel en haar zetel naast de koning. Marjolij zat aan Tommens andere zij, op de ereplaats. Toen ze binnentrad, arm in arm met het kleine koninkje, hield ze nadrukkelijk halt om Cersei op de wangen te kussen en haar armen om haar heen te slaan. ‘Uwe genade,’ zei het meisje, zo brutaal als de beul, ‘ik heb het gevoel dat ik nu een tweede moeder heb. Ik bid dat we elkaar heel na komen te staan, vereend in onze liefde voor uw dierbare zoon.’

‘Ik hield van allebei mijn zonen.’

‘Joffry is ook in mijn gebeden,’ zei Marjolij. ‘Ik hield innig veel van hem, al heb ik nooit de kans gehad hem te leren kennen.’

Leugenaarster, dacht de koningin. Als je ook maar even van hem had gehouden, zou je niet zo’n onfatsoenlijke haast hebben gehad om met zijn broer te trouwen. Het enige wat jij ooit hebt gewild, is zijn kroon. Voor een halve duit zou ze bereid zijn geweest de blozende bruid daar op de verhevenheid voor het oog van het halve hof een klap te verkopen.

Evenals de dienst was het huwelijks banket bescheiden. Vrouwe Alerie had alles geregeld; Cersei had het niet kunnen opbrengen om die schrikbarende taak nog eens op zich te nemen na de manier waarop Joffry’s bruiloft was afgelopen. Er werden maar zeven gangen opgediend. Tussen de gerechten door vermaakten Boterbobbel en Uilebol het publiek, en terwijl ze aten, speelden er muzikanten. Ze luisterden naar pijpers en vedelaars, een luit en een fluit, een hoge harp. De enige zanger was een favoriet van vrouwe Marjolij, een zwierige jonge haan die geheel in azuurtinten gekleed ging en zich als de Blauwe Bard betitelde. Hij zong een paar liefdesliederen en trok zich terug. ‘Wat een teleurstelling,’ klaagde vrouwe Olenna luid. ‘Ik had op “De regens van Castameer” gehoopt.’

Zodra Cersei naar het oude wijf keek leek het gezicht van Meggie de Kikker voor haar te zweven, gerimpeld, afschrikwekkend en wijs. Alle oude vrouwen lijken op elkaar, trachtte ze zichzelf voor te houden, meer zit er niet achter. In werkelijkheid had de tovenares met de kromme rug helemaal niet op de Doornenkoningin geleken, maar om de een of andere reden was de aanblik van vrouwe Olenna’s akelige lachje genoeg om haar weer terug te voeren naar Meggies tent. Ze kon de lucht nog ruiken, zwanger van de vreemde oosterse kruiden, en ze herinnerde zich hoe zacht Meggies verhemelte was geweest toen ze het bloed uit Cerseis vinger had gezogen. Koningin zul je zijn, had de oude vrouw haar beloofd, haar lippen nog nat, rood en glanzend, totdat er een ander zal komen, jonger en mooier, die jou in het stof zal vertreden en je alles zal ontnemen wat je dierbaar is.

Cersei gluurde langs Tommen naar Marjolij, die met haar vader zat te lachen. Ze is niet onknap, moest ze toegeven, maar dat is voor het merendeel de jeugd. Zelfs boerenmeisjes zijn op een bepaalde leeftijd knap, wanneer ze nog fris, onschuldig en onbedorven zijn, en de meesten hebben net zulk bruin haar en net zulke bruine ogen als zij. Alleen een dwaas zou ooit beweren dat ze mooier is dan ik. Maar de wereld was vol dwazen. Net als het hof van haar zoon.

Haar stemming werd er niet beter op toen Hamer Tyrel opstond om als eerste een dronk uit te brengen. Hij hief een gouden kelk hoog op, glimlachte zijn knappe dochtertje toe en zei met dreunende stem: ‘Op de koning en de koningin.’ De rest van de schapen blaatte allemaal met hem mee. ‘De koning en de koningin!’ riepen ze en sloegen hun bekers tegen elkaar. ‘De koning en de koningin!’ Noodgedwongen dronk ze met hen mee en wenste al die tijd dat de gasten maar één hoofd hadden, zodat ze hun haar wijn in het gezicht kon smijten om hen eraan te herinneren dat zij de echte koningin was. De enige van Tyrels strooplikkers die eraan leek te denken dat zij er ook nog was, was Paxter Roodweijn, die licht zwaaiend overeind kwam om zijn eigen dronk uit te brengen: ‘Op allebei onze koninginnen!’ sjirpte hij. ‘Op de jonge koningin en de oude!’

Cersei dronk diverse bekers wijn en schoof haar eten op een gouden bord heen en weer. Jaime at nog minder en verwaardigde zich zelden zijn zetel op de verhevenheid in beslag te nemen. Hij is even ongerust als ik, besefte de koningin terwijl ze hem door de zaal zag benen, waarbij hij met zijn goede hand de wandtapijten opzij flapte om zich ervan te vergewissen dat er niemand achter verstopt zat. Om het hele gebouw heen stonden Lannister-speerdragers geposteerd, wist ze. Ser Osmund Ketelzwart bewaakte de ene deur, ser Meryn Trant de andere. Balon Swaan stond achter de stoel van de koning, Loras Tyrel achter die van de koningin. Bij het banket waren geen zwaarden toegelaten, behalve die van de ridders.

Mijn zoon is veilig, zei Cersei bij zichzelf. Er kan hem geen kwaad overkomen, niet hier, niet nu. Maar telkens als ze naar Tommen keek, zag ze Joffry naar zijn keel klauwen. En toen de jongen begon te kuchen, hield het hart van de koningin even op met slaan. Ze smeet een dienstertje omver in haar haast om bij hem te komen.

‘Er schoot hem alleen maar een beetje wijn in het verkeerde keelgat,’ stelde Marjolij Tyrel haar glimlachend gerust. Ze nam Tommens hand in de hare en kuste zijn vingers. ‘Mijn kleine lieveling moet kleinere slokjes nemen. Kijk eens, door jou is je moeder zich half dood geschrokken.’

‘Het spijt me, moeder,’ zei Tommen uit het veld geslagen.

Het was meer dan Cersei kon verdragen. Ze mogen me niet zien huilen, dacht ze toen ze de tranen voelde opwellen. Ze liep langs ser Meryn Trant de achtergang in. Alleen onder een talgkaars stond ze zichzelf een sidderende snik toe, en toen nog een. Een vrouw mag huilen, maar een koningin niet.

‘Uwe genade?’ zei een stem achter haar. ‘Stoor ik?’

Het was een vrouwenstem, gekleurd door de accenten van het oosten. Even vreesde ze dat Meggie de Kikker vanuit het graf tot haar sprak. Maar het was Blijlevens vrouw maar, de schuinogige schoonheid met wie heer Orten tijdens zijn ballingschap was getrouwd en die hij had meegebracht naar Langetafel, zijn zetel. ‘Het is te bedompt in de Kleine Zaal,’ hoorde Cersei zichzelf zeggen. ‘Door de rook gingen mijn ogen tranen.’

‘Net als de mijne, uwe genade.’ Vrouwe Blijleven was even lang als de koningin, maar donker in plaats van licht, met ravenzwart haar en een olijfkleurige huid, en tien jaar jonger. Ze bood de koningin een lichtblauwe neusdoek van zijde en kant aan. ‘Ik heb ook een zoon. Ik weet dat ik stromen tranen zal plengen op de dag dat hij trouwt.’

Cersei veegde haar wangen af, razend dat ze haar tranen had getoond. ‘Dank u,’ zei ze stijfjes.

‘Uwe genade, ik…’ De vrouw uit Myr dempte haar stem. ‘Er is iets dat u moet weten. Uw meid is omgekocht. Ze vertelt vrouwe Marjolij alles wat u doet.’

‘Senelle?’ In de buik van de koningin kronkelde een plotselinge razernij. Kon ze dan niemand vertrouwen? ‘Bent u daar zeker van?’

‘Laat haar gangen nagaan. Marjolij spreekt haar nooit zelf. Haar nichten zijn haar raven, zij brengen haar bericht. Soms Elinor, soms Alla, soms Megga. Zij staan Marjolij allemaal zo na als zusters. Ze ontmoeten elkaar in de sept en wenden voor te bidden. Zet u morgen zelf een man op de galerij neer, dan zal hij Senelle tegen Megga zien fluisteren onder het altaar van de Maagd.’

‘Als dat waar is, waarom vertelt u het dan aan mij? U bent een gezelschapsdame van Marjolij. Waarom zou u haar verraden?’ De argwaan was Cersei met de paplepel ingegoten; dit zou best een valstrik kunnen zijn, een leugen, bedoeld om tweedracht te zaaien tussen de leeuw en de roos.

‘Langetafel mag dan eedplichtig zijn aan Hooggaarde,’ antwoordde de vrouw terwijl ze haar zwarte haar naar achteren wierp, ‘maar ik kom uit Myr, en mijn trouw geldt mijn man en mijn zoon. Ik wil alles wat het beste voor hen is.’

‘Ik begrijp het.’ In de beslotenheid van het gangetje kon de koningin het parfum van de andere vrouw ruiken, een scherpe geur die sprak van mos, aarde en wilde bloemen. Daaronder rook ze eerzucht. Ze heeft getuigd tijdens Tyrions proces, herinnerde Cersei zich plotseling. Ze zag hoe de Kobold vergif in Jofs beker deed en ze was niet bang om het te zeggen. ‘Ik zal dit onderzoeken,’ beloofde ze. ‘Als het waar is wat u zegt, zult u beloond worden.’ En als je tegen me gelogen hebt, eis ik je tong, en ook het grondgebied en het goud van je man.

‘Uwe genade is goedgunstig. En mooi.’ Vrouwe Blijleven glimlachte. Haar tanden waren wit, haar lippen vol en donker.

Toen de koningin naar de Kleine Zaal terugkeerde, trof ze daar haar broer rusteloos ijsberend aan. ‘Hij had zich alleen maar in zijn wijn verslikt. Al schrok ik er ook van.’

‘Ik heb zo’n knoop in mijn buik dat ik er niet van kan eten,’ grauwde ze tegen hem. ‘De wijn smaakt naar gal. Deze bruiloft was een vergissing.’

‘Deze bruiloft was nodig. De jongen is veilig.’

‘Idioot. Niemand die een kroon draagt is ooit veilig.’ Ze keek de zaal rond. Hamer Tyrel zat te midden van zijn ridders te lachen. De heren Roodweijn en Rowin hadden een onderonsje. Ser Kevan zat achter in de zaal te broeden achter zijn wijn terwijl Lancel iets tegen een septon fluisterde. Senelle liep de tafel langs en vulde de bekers van de nichten van de bruid bij met wijn, als bloed zo rood. Grootmaester Pycelle was in slaap gevallen. Er is niemand op wie ik vertrouwen kan, zelfs Jaime niet, realiseerde ze zich grimmig. Ik zal ze allemaal opzij moeten zetten en de koning met mijn eigen mensen moeten omringen.

Later, nadat de zoetigheid, noten en kaas waren opgediend en afgeruimd, begonnen Marjolij en Tommen met de dans. Ze zagen er meer dan een beetje lachwekkend uit zoals ze daar ronddraaiden over de vloer. Het meisje Tyrel was ruim anderhalve voet langer dan haar kleine echtgenoot en Tommen was op zijn best een lompe danser die niets van Jofs vlotheid en gratie bezat. Maar hij deed serieus zijn best en leek niet te merken dat hij zichzelf te kijk zette. En Marjolij was nog niet klaar met hem, of een van haar nichten schoot toe, de een na de ander, en stond erop dat zijne genade ook met hen zou dansen. Tegen de tijd dat ze hem allemaal hebben afgewerkt, loopt hij te struikelen en te schuifelen als een idioot, dacht Cersei al toekijkend vol wrok. Straks lacht het halve hof hem achter zijn rug uit.

Terwijl Alla, Elinor en Megga om beurten met Tommen dansten, draaide Marjolij een rondje over de dansvloer met haar vader, en vervolgens nog eentje met haar broer Loras. De Bloemenridder droeg witte zijde met een gordel van gouden rozen om zijn middel en een roos van jade als mantelspeld. Het zou een tweeling kunnen zijn, dacht Cersei terwijl ze hen gadesloeg. Ser Loras was een jaar ouder dan zijn zuster, maar ze hadden dezelfde grote bruine ogen, hetzelfde dikke bruine haar dat in zachte krullen tot op hun schouders hing en dezelfde gladde, smetteloze huid. Een rijke oogst aan puistjes zou hun wat nederigheid bijbrengen. Loras was langer en had een paar zachte bruine donspluisjes op zijn gezicht en Marjolij had vrouwelijke vormen, maar verder leken ze meer op elkaar dan zij en Jaime. Ook dat ergerde haar.

Haar eigen tweelingbroer onderbrak haar overpeinzingen. ‘Zoudt uwe genade haar witte ridder de eer van een dans willen aandoen?’

Ze wierp hem een vernietigende blik toe. ‘En me door jou met die stomp laten betasten? Nee. Je mag mijn wijnbeker voor me vullen. Als je denkt dat je dat lukt zonder te morsen.’

‘Een invalide als ik? Zit er niet in.’ Hij liep weg en deed nog een ronde door de zaal. Ze was gedwongen haar beker zelf te vullen.

Cersei zei ook nee tegen Hamer Tyrel en later tegen Lancel. De rest begreep de wenk en niemand benaderde haar verder nog. Onze vrienden van oudsher, onze trouwe heren. Zelfs de westerlingen kon ze niet vertrouwen, haar vaders gezworenen en baandermannen. Niet als haar eigen oom met de vijand samenzwoer…

Marjolij danste met haar nicht Alla, Megga met ser Langknaap de Lange. Haar andere nicht, Elinor, deelde een beker wijn met de knappe jonge Bastaard van Driftmark, Auran Wateren. De koningin nam niet voor het eerst notitie van Wateren, een magere jongeman met grijsgroene ogen en lang, zilverblond haar. De eerste keer dat ze hem had gezien, had ze een halve hartslag lang bijna gedacht dat Rhaegar Targaryen uit de as was opgestaan.

Het komt door zijn haar, zei ze bij zichzelf. Hij is niet half zo aantrekkelijk als Rhaegar was. Zijn gezicht is te smal en hij heeft dat kuiltje in zijn kin. Maar de Velaryons sproten voort uit een aloud Valyrisch geslacht, en sommigen hadden hetzelfde zilverwitte haar als de vroegere drakenkoningen.

Tommen keerde naar zijn zetel terug en begon daar op een appelkoek te knabbelen. De plaats van haar oom was leeg. De koningin trof hem ten slotte in een hoekje aan, waar hij aandachtig met Hamer Tyrels zoon Garlan stond te praten. Wat hebben die te bespreken? Het Bereik mocht ser Garlan dan galant noemen, zij vertrouwde hem evenmin als Marjolij of Loras. Ze was de gouden munt die Qyborn onder de kamerpot van de gevangenbewaarder had ontdekt nog niet vergeten. Een gouden hand uit Hooggaarde. En Marjolij bespioneert me.

Toen Senelle zich aandiende om haar wijnbeker te vullen, moest de koningin de aandrang onderdrukken om haar bij de keel te grijpen en te wurgen. Doe maar niet of je tegen me glimlacht, verraderlijke kleine teef. Voordat ik klaar met je ben, zul je me nog om genade smeken.

‘Ik geloof dat hare genade voor een avond genoeg wijn heeft gedronken,’ hoorde ze haar broer Jaime zeggen.

Nee, dacht de koningin. Al de wijn in de wereld is nog niet genoeg om me deze bruiloft door te helpen. Ze stond zo snel op dat ze bijna viel. Jaime greep haar bij haar arm om haar overeind te houden. Ze rukte zich los en klapte in haar handen. De muziek stierf weg, de stemmen vielen stil. ‘Edele heren en dames!’ riep Cersei luidkeels uit, ‘als u zo goed wilt zijn met mij mee naar buiten te komen, dan zullen wij een kaars aansteken om de verbintenis tussen Hooggaarde en de Rots van Casterling en een nieuw tijdperk van vrede en overvloed voor onze Zeven Koninkrijken te vieren.’

Donker en verlaten rees de Toren van de Hand op, met slechts gapende gaten waar eens eiken deuren en van luiken voorziene ramen waren geweest. Maar zelfs als ontluisterde bouwval torende hij nog boven de buitenhof uit. Toen de bruiloftsgasten op een rij de Kleine Hal uit schuifelden, liepen ze door zijn schaduw: Toen Cersei omhoog keek, zag ze de gekanteelde borstwering van de toren aan de herfstmaan knagen, en een ogenblik lang vroeg ze zich af hoeveel Handen van hoeveel koningen daar de afgelopen drie eeuwen hadden gewoond.

Honderd passen voorbij de toren haalde ze diep adem om het tollen van haar hoofd tegen te gaan. ‘Heer Hallyn! U kunt beginnen.’

‘Hmmm,’ zei Hallyn de Vuurbezweerder en zwaaide met de toorts die hij in zijn hand had, en de boogschutters op de muren spanden hun bogen en schoten een twaalftal brandende pijlen door de gapende ramen.

De toren ging met groot gedruis in vlammen op. Binnen een halve hartslag was hij van binnen gevuld met levendig rood, geel, oranje… en groen, een onheilspellend donkergroen, de kleur van gal, jade en vuurbezweerderspis. ‘De substantie,’ noemden de alchemisten het, maar het gewone volk noemde het wildvuur. Vijftig potten waren er in de Toren van de Hand gezet, samen met houtblokken en vaatjes pek en het merendeel van de wereldlijke bezittingen van een zekere dwerg, genaamd Tyrion Lannister.

De koningin voelde de hitte van die groene vlammen. Volgens de vuurbezweerders brandden slechts drie dingen heter dan hun substantie: drakenvuur, de onderaardse vuren en de zomerzon. Sommige dames slaakten een kreetje toen de eerste vlammen in de vensters verschenen en als lange groene tongen langs de buitenmuren opwaarts lekten.

Dit is mooi, dacht ze, even mooi als Joffry, toen ze hem in mijn armen legden. Geen man had haar ooit zo’n zalig gevoel bezorgd als toen hij haar tepel in zijn mond had genomen om te drinken.

Tommen staarde met grote ogen naar de vuren, even geboeid als bang, totdat Marjolij hem iets in het oor fluisterde waar hij om moest lachen. Sommige ridders begonnen erom te wedden hoe lang het zou duren voordat de toren instortte. Heer Hallyn stond in zichzelf te neuriën en op zijn hakken heen en weer te wiegen.

Cersei dacht aan alle Handen des konings die ze door de jaren heen had gekend: Owein Blijleven, Jon Conneghem, Qarles Schaarstee, Jon Arryn, Eddard Stark, haar broer Tyrion. En haar vader, heer Tywin Lannister, vooral haar vader. Die staan nu allemaal in brand, zei ze bij zichzelf, en ze genoot bij de gedachte. Ze zijn dood en staan in brand, allemaal, met hun complotten, hun gekonkel en hun verraad. Nu ben ik aan de beurt. Dit is mijn kasteel en mijn koninkrijk.

Plotseling stiet de Toren van de Hand een gekreun uit, zo luid dat alle gesprekken abrupt werden gestaakt. Stenen barstten en scheurden, een deel van de bovenste borstwering stortte in en kwam neer met een dreun waar de heuvel van trilde, en er wolkte stof en rook op. Toen de frisse lucht door het kapotte metselwerk naar binnen werd gezogen, laaide het vuur weer op. Groene vlammen sprongen hemelwaarts en wervelden om elkaar heen. Tommen week achteruit, totdat Marjolij hem bij de hand greep en zei: ‘Kijk, de vlammen dansen. Net als wij, liefste.’

‘O ja.’ Zijn stem was vervuld van verwondering. ‘Moeder, kijk, ze dansen.’

‘Ik zie ze. Heer Hallyn, hoe lang blijft het vuur branden?’

‘De hele nacht, uwe genade.’

‘Ik moet toegeven dat het een fraaie kaars is,’ zei vrouwe Olenna Tyrel, die tussen Links en Rechts op haar stok leunde. ‘Zo fel dat we ons veilig te ruste kunnen begeven, dunkt me. Oude botten worden moe en deze jonge botten hebben voor één avond wel genoeg opwinding gehad. Het wordt tijd dat de koning en de koningin in bed gestopt worden.’

‘Ja.’ Cersei wenkte Jaime. ‘Opperbevelhebber, wilt u zo goed zijn zijne genade en zijn koninginnetje naar hun peluws te begeleiden?’

‘Zoals u beveelt. U ook?’

‘Niet nodig.’ Cersei voelde zich te vol leven om te slapen. Het wildvuur reinigde haar, brandde al haar razernij en angst weg en vervulde haar met vastberadenheid. ‘Die vlammen zijn zo mooi. Ik wil er nog een poosje naar kijken.’

Jaime aarzelde. ‘Je kunt beter niet alleen blijven.’

‘Ik ben niet alleen. Ser Osmund kan bij me blijven en ervoor zorgen dat ik veilig ben. Je gezworen broeder.’

‘Als het uwe genade behaagt,’ zei Ketelzwart.

‘Het behaagt mij.’ Cersei haakte haar arm door de zijne en zij aan zij keken ze toe hoe het vuur woedde.

De bezoedelde ridder

De nacht was ongewoon kil voor de tijd van het jaar, zelfs voor de herfst. Een stevige, vochtige wind wervelde door de stegen en blies het stof van die dag op. Een noordenwind, beladen met kou. Ser Arys Eikhart zette zijn kap op om zijn gezicht af te schermen. Hij kon beter niet herkend worden. Twee weken geleden was hier in de schaduwstad een handelaar afgeslacht, een ongevaarlijke man die voor fruit naar Dorne was gekomen en in plaats van dadels de dood had gevonden. Zijn enige misdaad was dat hij uit Koningslanding kwam.

Aan mij zou het grauw een onverbiddelijker vijand hebben. Een aanslag zou hem bijna welkom zijn geweest. Zijn hand zwierf omlaag en streek licht over het gevest van zijn langzwaard, dat half verborgen tussen de plooien van zijn twee lagen linnen hing, het overkleed met de turkooizen strepen en rijen gouden zonnen, en het lichtere oranje onderkleed. De Dornse kledij zat gemakkelijk, maar zijn vader zou geschokt zijn geweest, als hij lang genoeg had geleefd om zijn zoon zo gekleed te zien. Hij kwam uit het Bereik en de Dorners waren aloude vijanden, iets waarvan de wandtapijten in Oude Eik getuigden. Arys hoefde zijn ogen maar te sluiten om ze weer voor zich te zien. Heer Edgerran de Vrijgevige, tronend in luister met de hoofden van vele tientallen Dorners opgestapeld rond zijn voeten. De Drie Bladeren in de Vorstenpas, door Dornse speren doorboord terwijl Alester met zijn laatste adem op zijn krijgshoorn blies. Ser Olyvar de Groene Eik, geheel in het wit, stervend aan de zij van de Jonge Draak. Dorne is geen geschikte plaats voor een Eikhart.

Zelfs voordat prins Oberyn de dood had gevonden, had de ridder zich slecht op zijn gemak gevoeld zodra hij het terrein van Zonnespeer verliet om zich in de steegjes van de Schaduwstad te wagen. Overal waar hij ging, voelde hij blikken op zich gericht, uit kleine, zwarte Dornse oogjes die hem met nauw verholen vijandigheid bezagen. De winkeliers deden hun best om hem bij elke gelegenheid te bedriegen en soms vroeg hij zich af of de kroegbazen in zijn drank spuugden. Eens was een groep haveloze jongens begonnen hem met stenen te bekogelen, totdat hij zijn zwaard had getrokken, waarna ze de benen namen. De dood van de Rode Adder had de Dorners nog verder opgehitst, al was het wat rustiger op straat nadat vorst Doran de Zandslangen in een toren had opgesloten. Niettemin zou hij vragen om een aanslag als hij in de schaduwstad openlijk zijn witte mantel droeg. Hij had er drie bij zich: twee van wol, een licht, een zwaar, en de derde van fijne witte zijde. Als hij er geen om zijn schouders had hangen, voelde hij zich naakt.

Liever naakt dan dood, zei hij bij zichzelf. Ik ben nog steeds van de Koningsgarde, ook zonder mantel. Dat moet ze respecteren. Ik moet zorgen dat ze dat begrijpt. Hij had hier nooit bij betrokken moeten raken, maar volgens de zanger veranderde de liefde alle mensen in dwazen.

De schaduwstad van Zonnespeer leek verlaten in de hitte van de dag, als er slechts zoemende vliegen op straat waren, maar zodra de avond viel kwamen diezelfde straten tot leven. Ser Arys hoorde zachte muziek omlaag zweven uit een stel van jaloezieën voorziene ramen waar hij onderlangs liep, en ergens sloegen vingertrommen het snelle ritme van een speerdans, zodat de nacht een polsslag kreeg. Onder aan de Wentelmuren, waar drie steegjes bij elkaar kwamen, riep een peluwmeisje hem toe vanaf een balkon. Ze was gekleed in sieraden en olie. Hij wierp een blik op haar, trok zijn schouders in en zwoegde verder, recht tegen de wind in. Wij mannen zijn zo zwak. Ons lichaam verraadt zelfs de edelsten onder ons. Hij dacht aan koning Baelor de Gezegende, die vastte tot hij flauwviel om de lusten die hem te schande maakten te temmen. Moest hij dat ook doen?

In een gewelfde deuropening stond een man hompen slang te roosteren boven een komfoortje; als ze knapperig werden draaide hij ze om met een houten tang. De scherpe geur van zijn sauzen deden de ogen van de ridder tranen. De beste slangensaus bevatte een drupje vergif, had hij gehoord, naast mosterdzaad en drakenpeper. Myrcella was even snel in de ban geraakt van het Dornse eten als van haar Dornse prins, en zo nu en dan probeerde ser Arys een schotel of twee uit om haar te behagen. Het eten schroeide zijn mond en deed hem naar wijn snakken, en wanneer het eruit kwam brandde het nog erger dan wanneer het naar binnen ging. Maar zijn kleine prinses vond het heerlijk.

Hij had haar in haar vertrekken achtergelaten, gebogen over een speeltafel tegenover prins Trystan, bezig versierde stukken over velden van jade, kornalijn en lapis lazuli te schuiven. Myrcella’s volle lippen hadden lichtelijk opengehangen en haar groene ogen hadden zich vernauwd van pure concentratie. Cyvasse, heette het spel. Het was op een handelsgalei uit Volantis naar de Wippende Stad gekomen en de wezen hadden het langs de Groenebloed verspreid. Het Dornse hof was er dol op. Ser Arys vond het alleen maar om dol van te worden. Er waren tien verschillende stukken, elk met hun eigen kenmerken en krachten, en het bord veranderde van spel tot spel, afhankelijk van de manier waarop de spelers hun thuisvclden arrangeerden. Prins Trystan was er meteen van in de ban geraakt en Myrcella had het geleerd om met hem te kunnen spelen. Ze was nog geen elf en haar verloofde was dertien, maar toch won ze de laatste tijd vaker wel dan niet. Trystan leek het niet erg te vinden. De twee kinderen hadden niet verschillender kunnen zijn: hij met zijn olijfbruine huid en steile zwarte haar, zij melkblank met een gouden krullenbos; licht en donker, net als koningin Cersei en koning Robert. Hij bad dat Myrcella aan haar jongen uit Dorne meer vreugde zou beleven dan haar moeder bij haar stormheer had gevonden.

Het zat hem niet lekker dat hij haar had verlaten, al zou ze in het kasteel veilig genoeg moeten zijn. Er waren maar twee deuren die toegang gaven tot Myrcella’s vertrekken in de Zonnetoren en ser Arys liet ze allebei door twee man bewaken; huiswachters van Lannister, mannen die samen met hem uit Koningslanding waren gekomen, in de strijd beproefd, taai en trouw tot op het bot. Myrcella had haar dienstmaagden en bovendien septa Eglantine, en prins Trystan had zijn gezworen schild, ser Gascoyn van het Groenebloed. Niemand zal haar lastigvallen, zei hij bij zichzelf, en over veertien dagen zijn we veilig ergens anders.

Dat had vorst Doran met zoveel woorden beloofd. Al was Arys geschokt geweest om te zien hoe oud en zwak de vorst van Dorne leek te zijn geworden, hij twijfelde niet aan diens woord. ‘Het spijt me dat ik u tot nog toe niet heb kunnen ontvangen, of prinses Myrcella kon begroeten,’ had Martel gezegd toen Arys werd toegelaten tot zijn bovenvertrek, ‘maar ik heb er alle vertrouwen in dat mijn dochter Arianne u hier in Dorne een goed welkom heeft bereid, ser.’

‘Dat heeft ze gedaan, uwe hoogheid,’ had hij geantwoord, en hij had gebeden dat hij geen verraderlijke kleur zou krijgen.

‘Ons land is hard en arm, maar niet zonder schoonheid. Het smart ons dat u nog niets anders van Dorne hebt gezien dan Zonnespeer, maar ik vrees dat noch u, noch uw prinses buiten deze muren veilig zouden zijn. Wij Dorners zijn een heetgebakerd volk, snel vertoornd en traag verzoend. Het zou mijn hart verheugen als ik u kon verzekeren dat de Zandslangen de enigen zijn die oorlog willen, maar ik zal u geen leugens vertellen, ser. U hebt mijn kleine luiden in de straten horen roepen dat ik mijn speren bijeen moet brengen. De helft van mijn heren is het met hen eens, vrees ik.’

‘En u, vorst?’ had de ridder het gewaagd te vragen.

‘Ik heb lang geleden van mijn moeder geleerd dat slechts krankzinnigen oorlogen uitvechten die ze niet kunnen winnen.’ Als vorst Doran de botheid van de vraag beledigend had gevonden, dan had hij dat goed verborgen. ‘Niettemin, deze vrede is kwetsbaar… even kwetsbaar als uw prinses.’

‘Alleen een beest zou een klein meisje kwaad berokkenen.’

‘Mijn zuster Elia had ook een klein meisje. Haar naam was Rhaenys.

Ook zij was een prinses.’ De vorst zuchtte. ‘Zij die een mes in prinses Myrcella willen planten, worden niet door kwaadaardigheid gedreven, evenmin als ser Amaury Lors toen hij Rhaenys vermoordde — als hij het daadwerkelijk heeft gedaan. Ze trachten slechts mijn hand te forceren. Want mocht Myrcella in Dorne worden gedood terwijl zij onder mijn bescherming valt, wie zou dan mijn betuigingen van onschuld geloven?’

‘Niemand zal Myrcella ooit enig kwaad doen zolang ik leef.’

‘Een nobele gelofte,’ zei Doran Martel met een flauw lachje, ‘maar u bent maar alleen, ser. Ik had gehoopt dat het gevangen zetten van mijn koppige nichten olie op de golven zou zijn, maar het enige wat wij hebben bereikt is de kakkerlakken weer onder de biezen te jagen. Iedere nacht hoor ik ze fluisteren en hun messen slijpen.’

Hij is bang, had ser Aerys op dat moment beseft. Kijk, zijn hand trilt. De vorst van Dorne is doodsbang. Woorden waren hem tekort geschoten.

‘Mijn verontschuldigingen, ser,’ zei vorst Doran. ‘Ik ben gebrekkig en ga achteruit, en soms… Zonnespeer vermoeit mij, met zijn lawaai, vuil en stank. Zodra mijn plicht het mij toelaat, ben ik van plan mij terug te trekken in de Watertuinen. Als het zover is, zal ik prinses Myrcella meenemen.’ Voordat de ridder bezwaar kon maken, hief de vorst een hand op, de knokkels rood en gezwollen. ‘U komt ook mee. En haar septa, haar dienstmaagden en haar lijfwachten. De muren van Zonnespeer zijn sterk, maar aan de voet ervan ligt de schaduwstad. Zelfs in het kasteel komen en gaan de mensen dagelijks bij honderden. De tuinen zijn mijn toevlucht. Vorst Maron heeft ze aangelegd als geschenk voor zijn Targaryen-bruid, ter ere van het huwelijk van Dorne met de IJzeren Troon. De herfst is daar een aangenaam seizoen… warme dagen, koele nachten, een zilte bries uit zee, fonteinen en bassins. En er zijn andere kinderen, jongens en meisjes van hoge en edele geboorte. Myrcella zal vrienden en vriendinnen van haar leeftijd hebben om mee te spelen. Ze zal niet eenzaam zijn.’

‘Zoals u wenst.’ De woorden van de vorst bonsden in zijn hoofd. Ze zal daar veilig zijn. Alleen, waarom had Doran Martel erop aangedrongen dat hij er niet over naar Koningslanding schreef? Myrcella zal het veiligst zijn als niemand precies weet waar ze is. Ser Arys was het daarmee eens geweest, maar had hij een keus gehad? Hij was een ridder van de Koningsgarde, maar niettemin was hij maar alleen, precies zoals de vorst had gezegd.

Het steegje kwam plotseling op een maanovergoten binnenplaats uit. Langs de winkel van de kaarsenmaker, schreef ze, een poort door en een korte buitentrap op. Hijging de poort door en klom de versleten treden op naar een ongemarkeerde deur. Moet ik aankloppen? Hij duwde in plaats daarvan de deur open en bevond zich in een grote, schemerige kamer met een laag plafond, verlicht door een paar geurkaarsen die flakkerden in nissen in de dikke aarden wanden. Onder zijn sandalen zag hij Myrische tapijten met patronen, langs één muur een wandkleed, een bed. ‘Vrouwe?’ riep hij. ‘Waar bent u?’

‘Hier.’ Ze trad te voorschijn uit de schaduw achter de deur. Om haar rechter onderarm kronkelde een sierslang waarvan de koperen en gouden schubben glinsterden als ze bewoog. Meer droeg ze niet.

Nee, wilde hij tegen haar zeggen, ik kom alleen maar zeggen dat ik weg moet, maar toen hij haar zag glanzen in het kaarslicht leek hij zijn tong te verliezen. Zijn keel was droog als het zand van Dorne. Zwijgend stond hij de heerlijkheden van haar lichaam in te drinken, de holte van haar keel, de ronde, volle borsten met hun grote, donkere tepels, de weelderige rondingen van haar taille en heupen. En toen hield hij haar vast en zij trok zijn gewaden uit. Toen ze bij zijn onderkleed aangeland was, greep ze het bij de schouders en scheurde de zijde tot zijn navel, maar Arys was al te ver heen om zich daarom te bekommeren. Haar huid was glad onder zijn vingers en voelde even warm aan als zand dat door de Dornse zon was verhit. Hij tilde haar hoofd op en vond haar lippen. Haar mond opende zich onder de zijne en haar borsten vulden zijn hand. Hij voelde haar tepels stijf worden toen zijn duimen er overheen streken. Haar haren waren zwart en dik en roken naar orchideeën, een donkere aardgeur die hem bijna pijnlijk hard maakte.

‘Raak me aan,’ fluisterde de vrouw in zijn oor. Zijn hand gleed omlaag over de welving van haar buik, op zoek naar het heerlijke, natte plekje onder de welige bos zwart haar. ‘Ja, daar,’ prevelde ze terwijl hij een vinger in haar omhoog liet glippen. Ze maakte een kreunend geluidje, trok hem naar het bed toe en duwde hem erop. ‘Meer, meer, ja, heerlijk, mijn ridder, mijn ridder, mijn lieve witte ridder, ja, jou, jou, ik wil jou.’ Haar handen hielpen hem in haar en gleden toen om hem heen en trokken hem dichter tegen haar aan. Toen ze haar benen om hem heen sloeg, voelden die zo sterk aan als staal. Haar nagels krabden over zijn rug toen hij in haar drong, telkens weer, totdat ze het uitschreeuwde en haar rug zich onder hem spande als een boog. Terwijl ze dat deed, zochten haar vingers zijn tepels en knepen erin totdat hij zijn zaad in haar loosde. Nu zou ik kunnen sterven, dacht de ridder, en minstens een hartslag of twaalf voelde hij zich vredig en kalm.

Hij stierf niet.

Zijn begeerte was diep en oneindig als de zee, maar toen het tij zich terugtrok, staken de rotsen van schaamte en schuld weer even scherp omhoog als altijd. Soms werden ze door de golven bedekt, maar onder het water waren ze er nog, hard, zwart en glibberig. Wat ben ik aan het doen? vroeg hij zich af. Ik ben een ridder van de Koningsgarde. Hij rolde van haar af en lag uitgestrekt op zijn rug naar het plafond te staren. Er liep een grote barst over, van muur tot muur. Dat was hem niet eerder opgevallen, evenmin als de afbeelding op het wandkleed hem was opgevallen, een tafereel met Nymeria en haar tienduizend schepen. Ik zie alleen haar. Er had een draak door het raam naar binnen kunnen gluren, en ik zou niets anders hebben gezien dan haar borsten, haar gezicht en haar glimlach.

‘Er is wijn,’ mompelde ze tegen zijn hals. Ze liet een hand over zijn borst glijden. ‘Heb je dorst?’

‘Nee.’ Hij rolde weg en ging op de rand van het bed zitten. Het was heet in de kamer, maar toch huiverde hij.

‘Je bloedt,’ zei ze. ‘Ik heb te hard gekrabd.’

Toen ze zijn rug aanraakte, kromp hij in elkaar alsof haar vingers in brand stonden. ‘Niet doen.’ Naakt stond hij op. ‘Niet meer.’

‘Ik heb zalf. Voor de schrammen.’

Maar geen zalf voor mijn schande. ‘Die schrammen stellen niets voor. Vergeef me, vrouwe, maar ik moet gaan.’

‘Zo gauw al?’ Ze had een omfloerste stem, een brede mond die gemaakt was om te fluisteren en volle lippen, rijp om gekust te worden. Haar haar viel over haar blote schouders tot aan de punten van haar volle borsten, zwart en dik. Het krulde in grote, zachte golven. Zelfs het haar op haar heuvel was zacht en krullend. ‘Blijf vannacht bij me. Ik heb je nog steeds veel te leren.’

‘Ik heb al te veel van u geleerd.’

‘Tijdens de lessen leek je daar anders maar al te blij om. Weet je zeker dat je niet naar een ander bed, een andere vrouw gaat? Vertel me wie het is. Ik zal met haar om je vechten, met ontblote borsten, mes tegen mes.’ Ze glimlachte. ‘Tenzij het een Zandslang is. In dat geval kunnen we je delen. Ik ben erg gesteld op mijn nichten.’

‘U weet dat ik geen andere vrouw heb. Alleen… mijn plicht.’

Ze rolde op een elleboog om naar hem op te kijken, haar grote zwarte ogen glanzend in het kaarslicht. ‘Die pokdalige teef? Die ken ik. Kurkdroog tussen haar benen, en als ze je kust ga je bloeden. Laat de plicht nu eens alleen slapen en blijf vannacht bij mij.’

‘Mijn plaats is in het paleis.’

Ze zuchtte. ‘Bij je andere prinses. Je maakt mij nog jaloers. Ik denk dat je meer van haar houdt dan van mij. Die maagd is veel te jong voor je. Je hebt een vrouw nodig, geen klein meisje, maar ik kan best de onschuld uithangen, als dat je opwindt.’

‘Zegt u zulke dingen niet.’ Vergeet niet dat ze een Dornse is. In het Bereik zeiden de mannen dat het door het eten kwam dat Dorners zo heetgebakerd waren en hun vrouwen zo wild en wellustig. Vurige pepers en vreemde specerijen die het bloed verhitten, ze kan er niets aan doen. ‘Ik houd van Myrcella als van een dochter.’ Hij zou zelf nooit een dochter kunnen hebben, evenmin als een vrouw. In plaats daarvan had hij een fraaie witte mantel. ‘We gaan naar de Watertuinen.’

‘Op den duur wel,’ beaamde ze, ‘al gaat alles bij mijn vader vier keer zo langzaam als nodig is. Zodra hij zegt dat hij van plan is morgenochtend te vertrekken, zul je ongetwijfeld binnen twee weken op weg gaan. Ik verzeker je dat je je in de Tuinen eenzaam zult voelen. En waar is die dappere jonge galant gebleven die zei dat hij de rest van zijn leven in mijn armen wilde doorbrengen?’

‘Toen ik dat zei was ik dronken.’

‘Je had drie bekers aangelengde wijn op.’

‘Ik was dronken van u. Het was tien jaar geleden sinds… Ik had vóór u nooit meer een vrouw aangeraakt, niet sinds ik het wit had aangenomen. Ik had nooit geweten hoe liefde kon zijn, maar nu… ben ik bang…’

‘En wat jaagt mijn witte ridder zo’n angst aan?’

‘Ik vrees voor mijn eer,’ zei hij, ‘en voor de uwe.’

‘Ik kan wel voor mijn eigen eer zorgen.’ Ze raakte met een vinger haar borst aan en omcirkelde traag haar tepel. ‘En voor mijn eigen genoegens, als het moet. Ik ben een volwassen vrouw;’

Dat was ze zonder enige twijfel. Toen hij haar daar zo op het donzen bed zag, met dat boosaardige lachje, spelend met haar borst… had ooit enige vrouw zulke grote of gevoelige tepels gehad? Hij kon er nauwelijks naar kijken zonder dat hij ze wilde grijpen, erop wilde zuigen totdat ze hard, nat en glanzend waren…

Hij wendde zijn blik af. Zijn kleingoed lag over de tapijten verstrooid. De ridder boog zich voorover om het op te rapen.

‘Je handen trillen,’ merkte ze op. ‘Ze geven er de voorkeur aan mij te strelen, denk ik. Moet je dan per se zo haastig je kleren aantrekken? Ik heb je liever zoals je bent. In bed en ongekleed zijn we pas waarlijk onszelf, een man en een vrouw; gelieven, één vlees, zo’ nauw verbonden als twee mensen maar kunnen zijn. Onze kleren maken andere mensen van ons. Ik ben liever vlees en bloed dan zijde en juwelen, en jij… jij bent je witte mantel niet.’

‘Jawel,’ zei ser Arys. ‘Ik ben mijn mantel wel. En hier moet een einde aan komen, om uwentwil evenzeer als om mijnentwil. Als we ontdekt worden…’

‘Zullen de mensen je een bofferd vinden.’

‘Ze zullen me een eedbreker vinden. Gesteld dat iemand naar uw vader zou gaan en hem zou vertellen hoe ik u heb onteerd?’

‘Mijn vader is vele dingen, maar niemand heeft hem ooit voor een dwaas uitgemaakt. De Bastaard van Godengenade ontmaagde mij toen we allebei veertien waren. Weet je wat mijn vader deed toen hij dat hoorde?’ Ze graaide het beddengoed met een vuist naar zich toe en trok het op tot onder haar kin om haar naaktheid te verbergen. ‘Niets. Mijn vader is heel goed in het nietsdoen. Dat noemt hij nadenken. Vertel me naar waarheid, maak je je zorgen omdat ik onteerd ben, of omdat jij dat bent?’

‘Allebei.’ Haar beschuldiging stak hem. ‘Daarom moet dit onze laatste keer zijn.’

‘Dat heb je al eerder gezegd.’

Dat klopt, en ik meende het nog ook. Maar ik ben zwak, anders zou ik nu niet hier zijn. Maar dat kon hij niet tegen haar zeggen; zij was het soort vrouw dat zwakheid minachtte, dat voelde hij. Ze heeft meer weg van haar oom dan van haar vader. Hij keerde zich van haar af en trof zijn gestreepte zijden ondertuniek op een stoel aan. Ze had de stof tot aan de navel opengescheurd toen ze die over zijn armen omlaag had getrokken. ‘Die is verpest,’ klaagde hij. ‘Hoe kan ik hem nu nog dragen?’

‘Achterstevoren,’ opperde ze. ‘Zodra je je overkleed aandoet, ziet niemand die scheur meer. Misschien wil je prinsesje hem wel voor je aan elkaar naaien. Of zal ik een nieuwe naar de Watertuinen sturen?’

‘Stuurt u mij geen geschenken.’ Dat zou alleen maar de aandacht trekken. Hij schudde de ondertuniek uit en trok hem achterstevoren over zijn hoofd. De zijde voelde koel aan tegen zijn huid, al plakte hij vast op zijn rug, daar waar ze hem had gekrabd. In elk geval kon hij zo weer terug naar het paleis. ‘Het enige wat ik wil is een einde maken aan dit… aan dit…’

‘Is dat nu galant, ser? Je kwetst me. Ik begin te denken dat al je liefdesbetuigingen leugens waren.’

Tegen jou zou ik nooit kunnen liegen. Ser Arys had een gevoel alsof ze hem een klap in het gezicht had gegeven. ‘Waarom zou ik anders mijn eer verzaakt hebben, als het niet uit liefde was? Als ik bij u ben… dan kan ik nauwelijks denken, u bent alles waarvan ik ooit heb gedroomd, maar…’

‘Woorden zijn wind. Als je van me houdt, verlaat me dan niet.’

‘Ik heb een gelofte afgelegd…’

‘…om niet te trouwen of kinderen te verwekken. Welnu, ik heb mijn maanthee gedronken en je weet dat ik niet met je kan trouwen.’ Ze glimlachte. ‘Al zou ik wel overgehaald kunnen worden om je als minnaar te houden.’

‘Nu drijft ude spot met mij.’

‘Een beetje misschien. Denk je dat je de enige ridder van de Koningsgarde bent die ooit van een vrouw heeft gehouden?’

‘Er zijn altijd mannen geweest die het makkelijker vonden om geloften uit te spreken dan om ze te houden,’ gaf hij toe. Ser Boros Both was niet onbekend met de Zijdestraat, en ser Presten Groeneveld placht een zekere stoffenhandel te bezoeken zodra de stoffenhandelaar weg was, maar Arys zou zijn gezworen broeders niet te schande maken door over hun feilen te spreken. ‘Ser Terens Toyn werd met de maîtresse van zijn koning in bed aangetroffen,’ zei hij in plaats daarvan. ‘Hij zwoer dat het liefde was, maar het kostte hem en haar hun leven en veroorzaakte de val van zijn huis en de dood van de edelste ridder die ooit heeft geleefd.’

‘Ja, en hoe zit het met Lucamour de Wellustige, met zijn drie vrouwen en zestien kinderen? Om die liedjes moet ik altijd lachen.’

‘De waarheid is minder leuk. Tijdens zijn leven is hij nooit Lucamour de Wellustige genoemd. Zijn naam was ser Lucamour Sterk en zijn hele leven was een leugen. Toen zijn bedrog ontdekt werd, werd hij door zijn eigen gezworen broeders ontmand, en de Oude Koning zond hem naar de Muur. Die zestien kinderen bleven huilend achter. Hij was geen waarachtig ridder, evenmin als Terens Toyn…’

‘En de Drakenridder?’ Ze smeet het beddengoed opzij en zwaaide haar benen op de vloer. ‘De edelste ridder die ooit heeft geleefd, zei je, en hij ging met zijn koningin naar bed en maakte haar zwanger.’

‘Dat weiger ik te geloven,’ zei hij beledigd. ‘Het verhaal van prins Aemons verraad met koningin Naerys was niet meer dan dat, een verhaal, een leugen die zijn broer vertelde toen hij zijn wettig geboren zoon opzij wilde schuiven ten gunste van zijn bastaard. Aegon werd niet zonder reden de Onwaardige genoemd.’ Hij vond zijn zwaardriem en gespte die om zijn middel. Al zag het er over het Dornse zijden onderkleed vreemd uit, het vertrouwde gewicht van zijn langzwaard en dolk herinnerde hem aan wie en wat hij was. ‘Ik wil niet in de herinnering voortbestaan als ser Arys de Onwaardige,’ verklaarde hij. ‘Ik wil niet dat mijn mantel bezoedeld wordt.’

‘Ja,’ zei ze, ‘die fraaie witte mantel. Je vergeet dat mijn oudoom diezelfde mantel heeft gedragen. Hij stierf toen ik nog klein was, maar ik herinner me hem nog wel. Hij was rijzig als een toren en kietelde me altijd tot ik van het lachen geen adem meer kon halen.’

‘Ik heb nooit de eer gehad prins Lewyn te kennen,’ zei ser Arys, ‘maar iedereen is het erover eens dat hij een groot ridder was.’

‘Een groot ridder met een minnares. Ze is nu een oude vrouw, maar in haar jeugd was ze een zeldzame schoonheid, zegt men.’

Prins Lewyn? Dat verhaal had ser Arys nog niet eerder gehoord. Hijwas erdoor geschokt. Het verraad van Terens Toyn en het bedrog van Lucamour de Wellustige stonden opgetekend in het Witte Boek, maar op de bladzijde van prins Lewyn stond geen enkele suggestie betreffende een vrouw:

‘Mijn oom zei altijd dat de waarde van een man werd bepaald door het zwaard in zijn hand, niet door dat tussen zijn benen,’ vervolgde ze, ‘dus bespaar me al je vrome praatjes over mantels en bezoedelen. Het is niet onze liefde die je onteert, maar de monsters die je hebt gediend en de bruten die je je broeders hebt genoemd.’

Dat was een trap tegen het zere been. ‘Robert was geen monster.’

‘Hij heeft zijn troon bestegen over de lijken van kleine kinderen,’ zei ze, ‘al wil ik wel toegeven dat hij geen Joffry was.’

Joffry. Dat was een knappe jongen geweest, lang en sterk voor zijn leeftijd, maar meer goeds viel er over hem niet te zeggen. Ser Arys schaamde zich nu nog voor al die keren dat hij op bevel van de joqgen dat arme meisje Stark had geslagen. Toen Tyrion hem uitkoos om met Myrcella naar Dorne te gaan, had hij als dank een kaars voor de Krijgsman aangestoken. ‘Joffry is dood, vergiftigd door de Kobold.’ Hij zou de dwerg nooit tot zo’n enormiteit in staat geacht hebben. ‘Tommen is nu koning, en hij is zijn broer niet.’

‘En ook zijn zuster niet.’

Dat was waar. Tommen was een goedhartig klein mannetje dat altijd erg zijn best deed, maar de laatste keer dat Arys hem had gezien, had hij staan huilen op de kade. Myrcella had geen enkele traan vergoten, al was zij degene die huis en haard verliet om een alliantie met haar maagdelijkheid te bezegelen. De waarheid was, dat de prinses meer moed bezat dan haar broertje, en meer hersens en zelfvertrouwen ook. Ze was sneller van begrip en haar manieren waren beter gepolijst. Ze deinsde nooit ergens voor terug, zelfs niet voor Joffry. Eigenlijk zijn het de vrouwen die sterk zijn. Hij dacht niet alleen aan Myrcella, maar ook aan haar moeder en aan de zijne, aan de Doornenkoningin, aan de knappe, dodelijke Zandslangen van de Rode Adder. En aan prinses Arianne Martel, vooral aan haar. ‘Ik zal u niet tegenspreken.’

‘Zul je dat niet? Je kunt het niet. Myrcella is meer geschikt om te regeren…’

‘Een zoon gaat vóór een dochter.’

‘Waarom? Welke god heeft dat bepaald? Ik ben mijn vaders troonopvolger. Moet ik afstand doen van mijn rechten omwille van mijn broers?’ ‘U verdraait mijn woorden. Ik heb nooit gezegd… In Dorne ligt het anders. Dc Zeven Koninkrijken hebben nooit een regerend koningin gehad.’

‘Het lag in de bedoeling van Viserys de Eerste dat zijn dochter Rhaenyra hem zou opvolgen, ontken je dat? Maar toen de koning op sterven lag, besloot de Opperbevelhebber van zijn Koningsgarde dat het anders moest gaan.’

Ser Cristan Coolsch. Cristan de Koningsmaker had broer en zuster tegen elkaar opgezet en de Koningsgarde tegen zichzelf verdeeld, en daarmee de vreselijke oorlog ontketend die de zangers de Drakendans noemden. Sommigen beweerden dat hij uit ambitie had gehandeld, omdat prins Aegon kneedbaarder was dan zijn eigengereide oudere zuster. Anderen dichtten hem nobeler motieven toe en voerden als argument aan dat hij een aloud gebruik van de Andalen had willen handhaven. Een paar fluisterden er dat ser Cristan prinses Rhaenyra’s minnaar was geweest voordat hij het wit aannam en dat hij zich wilde wreken op de vrouw die hem aan de kant had gezet. ‘De Koningsmaker richtte een groot kwaad aan,’ zei ser Arys, ‘en hij heeft daar zwaar voor geboet, maar…’

‘…maar misschien hebben de Zeven jou hierheen gestuurd opdat de ene witte ridder goed zou kunnen maken wat de andere verkeerd had gedaan. Weet je dat mijn vader van plan is Myrcella mee te nemen als hij naar de Watertuinen terugkeert?’

‘Ter bescherming tegen degenen die kwaad tegen haar in de zin hebben.’

‘Nee. Om haar weg te houden bij degenen die ernaar streven haar te kronen. Prins Oberyn de Adder zou haar zelf de kroon hebben opgezet als hij was blijven leven, maar mijn vader heeft daar de moed niet toe.’ Ze keek hem recht aan. ‘Je zegt dat je het meisje liefhebt als je bloedeigen dochter. Zou je je dochter van haar rechten laten beroven en in een gevangenis laten opsluiten?’

‘De Watertuinen zijn geen gevangenis,’ protesteerde hij zwakjes.

‘Een gevangenis heeft geen fonteinen en vijgenbomen, is dat wat je denkt? Maar zodra het meisje daar eenmaal is, zal ze niet meer weg mogen. Evenmin als jij. Daar zorgt Hotah wel voor. Je kent hem niet zoals ik hem ken. Hij is verschrikkelijk, als hij eenmaal in het geweer komt.’

Ser Arys fronste zijn wenkbrauwen. Het zien van de forse hoofdman uit Norvos met de littekens op zijn gezicht verontrustte hem altijd diep. Ze zeggen dat hij met die grote bijl van hem naar bed gaat.

‘Wat wilt u dat ik doe?’ vroeg hij.

‘Niet meer dan je gezworen hebt. Bescherm Myrcella met je leven. Verdedig haar… én haar rechten. Zet haar een kroon op.’

‘Ik heb een ééd gezworen!’

‘Aan Joffry, niet aan Tommen.’

‘Jawel, maar Tommen is een goedhartige jongen. Hij zal een betere koning zijn dan Joffry.’

‘Maar niet beter dan Myrcella. Zij houdt ook van de jongen. Ik weet dat ze hem geen haar op zijn hoofd zal laten krenken. Stormeinde behoort hem rechtens toe, aangezien heer Renling geen erfgenaam heeft achtergelaten en heer Stannis uit zijn rechten is ontzet. Te zijner tijd zal ook de Rots van Casterling aan de jongen toevallen, via zijn moeder. Grotere heren dan hij zullen er in het rijk niet zijn… maar Myrcella heeft recht op de IJzeren Troon.’

‘De wet… ik weet niet…’

‘Ik wel.’ Toen ze opstond, viel haar verwarde, Zwarte haar tot onder op haar rug. ‘Aegon de Draak schiep de Koningsgarde met de daaraan verbonden geloften, maar wat de ene koning doet, kan de andere ongedaan maken of veranderen. Vroeger dienden de leden van de Koningsgarde voor het leven, maar toch zond Joffry ser Barristan heen om zijn hond een mantel te geven. Myrcella zou willen dat jij gelukkig bent, en ze is ook op mij gesteld. Zij zal ons verlof geven om te trouwen, als we dat vragen.’ Arianne sloeg haar armen om hem heen en vlijde haar gezicht tegen zijn borst. Haar kruin kwam net tot zijn kin. ‘Je kunt zowel mij als je witte mantel hebben, als dat is wat je wilt.’

Ze verscheurt me. ‘U weet dat ik dat wil, maar…’

‘Ik ben een prinses van Dorne,’ zei ze met die omfloerste stem, ‘en het is ongepast dat je me laat bedelen.’

Ser Arys kon het parfum in haar haar ruiken en haar hart voelen slaan terwijl ze zich tegen hem aandrukte. Zijn lichaam reageerde op haar nabijheid, en hij twijfelde er niet aan of zij voelde het ook. Toen hij zijn armen op haar schouders legde, besefte hij dat ze beefde. ‘Arianne? Mijn prinses? Wat is er, liefste?’

‘Moet ik het dan zeggen, ser? Ik ben bang. Je noemt me “liefste”, maar je wijst me af wanneer ik je het hardste nodig heb. Is het zo verkeerd van me dat ik een ridder wil om me te beschermen?’

Hij had haar nog nooit zo kwetsbaar horen klinken. ‘Nee,’ zei hij, ‘maar je hebt de wachters van je vader om je te beschermen. Waarom…’

‘Het zijn juist mijn vaders wachters die ik vrees.’ Even klonk ze jonger dan Myrcella. ‘Het waren mijn vaders wachters die mijn lieve nichten geketend wegsleepten.’

‘Niet geketend. Ik heb gehoord dat ze van alle gemakken voorzien zijn.’

Ze stiet een bittere lach uit. ‘Heb je ze bezocht? Ik krijg geen toestemming van hem om ze te bezoeken, wist je dat?’

‘Ze spraken verraderlijke taal en stookten tot oorlog aan…’

‘Loreza is zes, Dorea acht. Hoe zouden zij tot oorlog kunnen aanstoken? Toch heeft mijn vader hen samen met hun zusters opgesloten. U hebt hem gezien. Vrees drijft zelfs sterke mannen aan om dingen te doen die ze anders nooit gedaan zouden hebben, en mijn vader is nooit sterk geweest. Arys, mijn hart, hoor me aan omwille van de liefde die je me zegt toe te dragen. Ik ben nooit zo onbevreesd geweest als mijn nichten, want ik ben uit zwakker zaad voortgekomen, maar Tyene en ik zijn even oud en staan elkaar al na als zusters sinds we kleine meisjes waren. Wij hebben geen geheimen voor elkaar. Als zij opgesloten kan worden, kan dat ook met mij gebeuren, en om dezelfde reden… vanwege Myrcella.’

‘Dat zou uw vader nooit doen.’

‘Je kent mijn vader niet. Ik stel hem al teleur sinds ik zonder mannelijk lid in deze wereld arriveerde. Hij heeft een stuk of zes keer geprobeerd mij aan tandeloze grijsaards uit te huwelijken, de een nog verachtelijker dan de ander. Hij heeft me nooit bevolen met hen te trouwen, dat moet ik toegeven, maar dat hij ze me heeft aangeboden bewijst op zich al hoe gering hij me acht.’

‘Toch bent u zijn erfgename.’

‘Is dat zo?’

‘Toen hij naar zijn Watertuinen vertrok, heeft hij u achtergelaten om in Zonnespeer te regeren, nietwaar?’

‘Te regeren? Welnee. Hij heeft zijn neef, ser Manfrey, als kastelein achtergelaten, de oude, blinde Ricasso als seneschalk, zijn baljuws om de tol en belasting op te halen die zijn schatmeesteres Alyse Vrouwenglans vervolgens kan tellen, zijn schouten om toezicht te houden in de schaduwstad, zijn gerechtsheren om recht te spreken en maester Melys om alle correspondentie af te handelen die niet de aandacht van de vorst zelf vereist. En boven al die anderen stelde hij de Rode Adder. Mijn taak gold feesten en pleziertjes en het vermaken van hoge gasten. Oberyn bezocht tweemaal in de veertien dagen de Watertuinen. Mij liet hij tweemaal per jaar komen. Ik ben niet de erfgenaam die mijn vader wil, dat heeft hij heel duidelijk gemaakt. Onze wetten leggen hem aan banden, maar hij zou liever willen dat mijn broer hem opvolgde, dat weet ik.’

‘Uw broer?’ Ser Arys legde zijn hand onder haar kin en tilde haar hoofd op om haar beter in de ogen te kunnen kijken. ‘U bedoelt toch niet Trystan? Die is nog maar een jongen.’

‘Niet Trys. Quentyn.’ Haar ogen waren vrijmoedig en zwart als de zonde, en ze knipperden niet. ‘Ik weet de waarheid sinds ik veertien was, sinds de dag dat ik naar mijn vaders bovenvertrek ging om hem een nachtzoen te geven en ontdekte dat hij weg was. Mijn moeder had hem laten halen, ontdekte ik later. Hij had een kaars laten branden. Toen ik erheen liep om hem uit te blazen, vond ik daarnaast een onafgemaakte brief aan mijn broer Quentyn, die in Yzerhout verbleef. Mijn vader schreef aan Quentyn dat hij alles moest doen wat zijn maester en zijn wapenmeester van hem verlangden, omdat “jij op een dag zult zitten waar ik nu zit en over heel Dorne zult heersen, en een heerser sterk van lichaam en geest moet zijn.’’’ Een traan biggelde over Ariannes zachte wang. ‘Mijn vaders woorden, eigenhandig geschreven. Ze werden in mijn geheugen gegrift. Ik heb mezelf die nacht en nog vele nachten daarna in slaap gehuild.’

Ser Arys had Quentyn Martel nog niet ontmoet. De prins was al van jongs af aan door heer Yzerhout opgevoed, had hem als page en vervolgens als schildknaap gediend en had zich zelfs door hem tot ridder laten slaan, liever dan door de Rode Adder. Als ik vader was, zou ik ook willen dat mijn zoon mij opvolgde, dacht hij, maar hij hoorde hoe gekwetst ze klonk en wist dat hij haar zou verliezen als hij zei wat hij dacht. ‘Misschien heb je het verkeerd begrepen,’ zei hij. ‘Je was nog maar een kind. Misschien schreef de vorst dat alleen maar om je broer ertoe aan te zetten meer ijver aan de dag te leggen.’

‘Denk je dat? Vertel me dan maar waar Quentyn nu is?’

‘De prins bevindt zich met heer Yzerhouts leger op de Beenderweg,’ zei Arys voorzichtig. Dat was wat de hoogbejaarde kastelein van Zonnespeer hem had verteld toen hij pas in Dorne was. De maester met de zijden baard zei het ook.

‘Zo wil mijn vader het doen voorkomen,’ wierp Arianne tegen, ‘maar ik heb vrienden die mij een heel ander verhaal vertellen. Mijn broer is heimelijk de zee-engte overgestoken, vermomd als doodgewoon koopman. Waarom?’

‘Hoe zou ik dat weten? Daar kunnen wel honderd redenen voor zijn.’

‘Of eentje. Ben je je ervan bewust dat het Gouden Gezelschap zijn contract met Myr heeft verbroken?’

‘Gehuurde zwaardvechters verbreken voortdurend hun contracten.’

‘Het Gouden Gezelschap niet. Ons woord is goud waard, daarop beroemen ze zich al sinds de dagen van Bitterstaal. Myr staat aan de vooravond van een oorlog met Lys en Tyrosh. Waarom zouden ze een contract breken dat hun vooruitzicht bood op een goed loon en goede oorlogsbuit?’

‘Misschien heeft Lys hun meer loon geboden. Of Tyrosh.’

‘Nee,’ zei ze. ‘Dat zou ik van alle andere vrijbuitersgezelschappen wel geloven, ja. De meeste zouden voor een halve duit naar de tegenstander overlopen. Het Gouden Genootschap is anders. Een broederschap van ballingen en zonen van ballingen, verenigd door de droom van Bitterstaal. Ze willen even graag een thuis als goud. Heer Yzerhout weet dat net zo goed als ik. Zijn voorvaderen trokken tijdens drie van de Zwartvier-opstanden met Bitterstaal op.’ Ze nam ser Arys bij de hand en vlocht haar vingers door de zijne. ‘Heb je ooit het wapen van het huis Toland van Geestheuvel gezien?’

Hij moest even nadenken. ‘Een draak die zijn eigen staart opvreet?’ ‘De draak is de tijd. Die heeft geen begin en geen einde, dus alles keert weer. Anders Yzerhout is de wedergekeerde Cristan Coolsch. Hij fluistert mijn broer in het oor dat hij na mijn vader zou moeten regeren, dat het niet juist is dat een man voor een vrouw knielt… dat vooral Arianne ongeschikt is om te regeren, omdat ze zo eigengereid en lichtzinnig is.’ Ze zwiepte uitdagend haar haar naar achteren. ‘Dus je twee prinsessen hebben een zaak gemeen… en een ridder die beweert hen beiden lief te hebben, maar niet voor hen wil vechten.’

‘Dat wil ik wel.’ Ser Arys zonk op een knie. ‘Myrcella is de oudste en beter geschikt om de kroon te dragen. Wie zal voor haar rechten opkomen, als het de Koningsgarde niet is? Mijn zwaard, mijn leven, mijn eer, dat alles behoort haar toe… en jou, vreugde van mijn hart. Ik zweer dat geen man je geboorterecht zal stelen zolang ik de kracht bezit om een zwaard op te heffen. Ik ben de jouwe. Wat wens je van me?’

‘Alles.’ Ze knielde om hem op de lippen te kussen. ‘Alles, mijn lief, mijn ware liefde, mijn liefste lief, en voor altijd. Maar eerst…’

‘Vraag, en het behoort je toe.’

‘…Myrcella.’

Briënne

De stenen muur was oud en bouwvallig, maar toen Briënne hem over het veld heen in het oog kreeg, gingen haar nekharen overeind staan. Daar zaten de boogschutters verstopt die de arme Cleos Frey doodschoten, dacht ze.

Maar een halve mijl verderop kwam ze langs een tweede muur die heel erg op de eerste leek, en toen wist ze het niet meer. Het karrenspoor draaide en kronkelde en de kale bruine bomen zagen er anders uit dan de groene uit haar herinnering. Was ze al voorbij de plek gekomen waar ser Jaime het zwaard van zijn neef uit de schede had gerukt? Waar was het bos waar ze hadden gevochten? Het stroompje waarin ze hadden rondgeplensd en op elkaar ingeslagen hadden totdat ze de Dappere Gezellen naar zich toe hadden gelokt?

‘Vrouwe? Ser?’ Podderik leek nooit precies te weten hoe hij haar moest aanspreken. ‘Waar zoekt u naar?’

Spoken. ‘Een muur waar ik ooit langs ben gereden. Het doet er niet toe.’ Het was toen ser Jaime allebei zijn handen nog had. Ik kon hem niet uitstaan, met al die schimpscheuten en lachjes van hem. ‘Hou je kalm, Podderik. Er zijn misschien nog vogelvrijen in deze bossen.’

De jongen keek naar de kale bruine bomen, de natte bladeren, de modderige weg voor hen uit. ‘Ik heb een zwaard. Ik kan vechten.’

Niet goed genoeg. Briënne twijfelde niet aan de moed van de jongen, maar wel aan zijn vaardigheden. Hij mocht dan een schildknaap zijn, althans in naam, maar de man die hij had gediend had weinig goeds voor hem gedaan. Ze had zijn geschiedenis bij stukjes en beetjes uit hem gekregen op de weg vanuit Schemerdel. Hij behoorde tot een mindere tak van het huis Peyn, een verarmde zijtak die aan de lendenen van een jongere zoon was ontsproten. Zijn vader had zijn hele leven als schildknaap bij rijkere neven gediend en Podderik verwekt bij de dochter van een kaarsenmaker, met wie hij was getrouwd voordat hij was vertrokken om bij de Opstand van Grauwvreugd zijn leven te verliezen. Toen hij vier was had zijn moeder hem bij een van die neven achtergelaten om ervandoor te kunnen gaan met een rondtrekkende zanger die een tweede baby in haar buik had gezaaid. Podderik herinnerde zich niet hoe ze eruitzag. Ser Cedric Peyn had zo’n beetje de rol van de ontbrekende ouder vervuld, al hield Briënne aan zijn gestotterde relaas de indruk over dat neef Cedric Podderik eerder als bediende dan als zoon had behandeld. Toen de Rots van Casterling zijn banieren bijeenriep, had de ridder hem meegenomen om voor zijn paard te zorgen en zijn maliënkolder schoon te houden. Toen was ser Cedric in het rivierengebied gesneuveld terwijl hij in heer Tywins leger streed. Ver van huis, alleen en zonder geld, had de jongen zich vastgeklampt aan een dikke hagenridder, genaamd ser Lorimer de Buik, die deel uitmaakte van het contingent van heer Levoort en tot opdracht had de bagagetrein te beschermen. ‘De jongens die het voedsel bewaken, eten altijd het beste,’ mocht ser Lorimer altijd graag zeggen, totdat hij werd betrapt met een gezouten ham die hij uit heer Tywins persoonlijke voorraad had gestolen. Tywin Lannister besloot hem op te hangen als lesje voor andere plunderaars. Podderik had de ham met hem gedeeld en zou mogelijk ook de strop met hem hebben gedeeld als zijn naam hem niet had gered. Ser Kevan Lannister had zich over hem ontfermd en de jongen een tijdje later naar zijn neef Tyrion gestuurd om hem als schildknaap te dienen. Van ser Cedric had Podderik geleerd hoe hij een paard moest verzorgen en de hoefijzers op steentjes moest controleren en van Lorimer had hij leren stelen, maar geen van tweeën hadden ze hem veel met het zwaard laten oefenen. De Kobold had hem tenminste nog naar de wapenmeester van de Rode Burcht gestuurd toen ze aan het hof kwamen. Maar ser Aron Santagar behoorde tot degenen die waren gesneuveld tijdens de broodrellen, en daarmee was er een eind gekomen aan Podderiks training.

Briënne bewerkte een paar gevallen takken tot houten zwaarden om enig inzicht in Podderiks kunnen te krijgen. De jongen was traag van tong, maar niet van hand, ontdekte ze tot haar genoegen. Hoewel hij onbevreesd en oplettend was, was hij ook ondervoed en zo mager als brandhout, en op geen stukken na sterk genoeg. Als hij de Slag op het Zwartewater had overleefd, zoals hij beweerde, dan kon dat alleen zijn doordat niemand hem de moeite waard had gevonden om te doden. Je mag jezelf dan een schildknaap noemen,’ zei ze tegen hem, ‘maar ik heb pages meegemaakt die half zo oud waren als jij en die je tot bloedens toe zouden kunnen aframmelen. Als je bij mij blijft, zul je vrijwel iedere nacht gaan slapen met blaren aan je handen en blauwe plekken op je armen, en zo stijf en pijnlijk dat je nauwelijks een oog dicht kunt doen. Dat wil je niet.’

‘Jawel,’ hield de jongen vol. ‘Dat wil ik wel. De blauwe plekken en de blaren. Ik bedoel, dat wil ik niet, maar toch wel. Ser Vrouwe.’

Tot dusverre had hij zijn woord gestand gedaan en Briënne het hare. Podderik klaagde niet. Telkens als hij weer een blaar op zijn zwaardhand kreeg, vond hij het nodig om die vol trots aan haar te tonen. Hij zorgde ook goed voor hun paarden. Daarmee is hij weliswaar nog geen schildknaap, zei ze bij zichzelf, maar ik ben geen ridder, hoe vaak hij me ook met ‘ser’ aanspreekt. Ze zou hem hebben weggestuurd als hij ergens heen had gekund. Bovendien, al zei Podderik dat hij niet wist waar Sansa Stark naar toe was, het kon zijn dat hij meer wist dan hij zelf besefte. Een toevallige opmerking, half onthouden, zou de sleutel tot Briënnes queeste kunnen bevatten.

‘Ser? Vrouwe?’ Podderik wees. ‘Voor ons uit rijdt een kar.’

Briënne zag hem: een houten ossenkar, met twee wielen en hoge zijkanten. In de voren zwoegden een man en een vrouw, bezig de kar over het karrenspoor naar Maagdenpoel te trekken. Boerenlieden, zo te zien. ‘Rustig aan,’ zei ze tegen de jongen. ‘Het zou kunnen dat ze ons voor vogelvrijen verslijten. Zeg niet meer dan nodig is, en wees hoffelijk.’

‘Zeker, ser. Ik zal hoffelijk zijn. Vrouwe.’ De jongen leek zich bijna te verheugen op het vooruitzicht voor een vogelvrije te worden aangezien.

De boerenlieden sloegen hen argwanend gade toen ze op een sukkeldrafje naderden, maar toen Briënne eenmaal duidelijk had gemaakt dat ze geen kwaad tegen hen in de zin had, lieten ze haar naast zich rijden. ‘We hadden vroeger een os,’ vertelde de oude man haar terwijl ze zich een weg zochten over de met onkruid overwoekerde velden, door grote plassen zachte modder en tussen verbrand en zwartgeblakerd geboomte, ‘maar daar zijn de wolven mee aan de haal gegaan.’ Zijn gezicht was rood van de inspanning die het trekken van de kar hem kostte. ‘Ze gingen ook met onze dochter aan de haal en misbruikten haar, maar zij is na de slag bij Schemerdel weer aan komen wandelen. De os niet. Die zullen de wolven wel opgevreten hebben.’

De vrouw had daar weinig aan toe te voegen. Ze was zo’n twintig jaar jonger dan de man, maar zei geen stom woord. Ze keek alleen maar naar Briënne zoals ze misschien ook naar een kalf met twee koppen gekeken zou hebben. De Maagd van Tarth had dergelijke blikken al vaker meegemaakt. Vrouwe Stark was aardig voor haar geweest, maar de meeste vrouwen waren even wreed als mannen. Ze zou niet weten wat ze kwetsender vond, de knappe meisjes met hun vlijmscherpe tongen en schampere lachjes of de dames met hun kille ogen die hun minachting achter een hoofs masker verborgen. En gewone vrouwen konden nog erger zijn.

‘De vorige keer dat ik in Maagdenpoel was, lag alles in puin,’ zei Briënne. ‘De poorten waren ingeramd en de halve stad was afgebrand.’

‘Ze hebben hier en daar wel wat herbouwd. Die Tarling, da’s een harde, maar hij heeft meer lef dan heer Scaep. D’r zitten nog steeds vogelvrijen in de bossen, maar niet zo veel als eerst. Tarling heeft de ergsten gegrepen en een kopje kleiner gemaakt met dat grote zwaard van ‘m.’ Hij draaide zijn hoofd opzij en spuwde. ‘Hebt u onderweg geen vogelvrijen gezien?’

‘Niet een.’ Deze keer niet. Hoe verder ze zich van Schemerdel verwijderd hadden, hoe leger de weg was geweest. De enige reizigers waarvan ze een glimp hadden opgevangen, waren de bossen in geglipt voordat ze bij hen waren, op een forse septon met een baard na die ze waren tegengekomen op weg naar het zuiden, in gezelschap van veertig volgelingen met kapotte voeten. De paar herbergen die ze waren gepasseerd, waren of uitgeplunderd en verlaten of in legerkampen veranderd. Gisteren waren ze op een van heer Randyls patrouilles gestuit, tot de tanden toe gewapend met langbogen en lansen. Terwijl hun hoofdman Briënne ondervroeg, hielden de ruiters hen omsingeld, maar uiteindelijk had hij ze toegestaan hun weg te vervolgen. ‘Wees op je hoede, mens,’ had hij gezegd. ‘De volgende man die je tegenkomt is misschien minder eerzaam dan mijn jongens. De Jachthond is met honderd volgelingen de Drietand overgestoken en ze zeggen dat ze iedere deern die ze tegenkomen verkrachten en dan hun tieten afsnijden als trofeeën.’

Briënne voelde zich verplicht die waarschuwing door te geven aan de boer en zijn vrouw; De man knikte terwijl ze het tegen hem zei, maar toen ze uitgesproken was, spuwde hij weer en zei: ‘Honden, wolven en leeuwen, dat de Anderen ze allemaal mogen halen. Die vogelvrijen wagen zich niet te dicht in de buurt van Maagdenpoel. Niet zolang heer Tarling het daar voor het zeggen heeft.’

Briënne kende heer Randyl Tarling uit haar tijd bij het leger van koning Renling. Al kon ze het niet opbrengen de man aardig te vinden, ze kon ook niet vergeten dat ze hem iets verschuldigd was. Als de goden goed zijn, zijn we Maagdenpoel voorbij voor hij ontdekt dat ik daar ben.

‘Zodra de strijd voorbij is, zal de stad weer aan heer Scaep worden overgedragen,’ zei ze tegen de boer. ‘Heer Scaep is door de koning begenadigd.’

‘Begenadigd?’ De oude man lachte. ‘Waarvoor? Omdat hij in dat pokkenkasteel van hem op z’n gat is blijven zitten? Hij heeft mannen naar Stroomvliet gestuurd om te vechten, maar zelf is-ie niet gegaan. Zijn stad werd door leeuwen geplunderd, en toen door wolven, en toen door huurlingen, maar meneer bleef lekker veilig achter zijn muren zitten. Z’n broer zou zich nooit zo verstopt hebben. Ser Melys was zo brutaal als de beul tot die Robert ’m een kopje kleiner maakte.’

Nog meer spoken, dacht Briënne. ‘Ik ben op zoek naar mijn zuster, een schone maagd van dertien. Misschien hebt u haar gezien?’

‘Ik heb geen maagden gezien, mooi of lelijk.’

Dat heeft niemand. Maar ze moest het blijven vragen.

‘Scaeps dochter, da’s een maagd,’ vervolgde de man. ‘Tot de bedceremonie, in elk geval. Die eiers hier zijn voor d’r bruiloft. Zij met Tarlings zoon. De koks moeten eiers voor taarten hebben.’

‘Dat zal wel, ja.’ Heer Tarlings zoon. De kleine Dickon treedt in het huwelijk. Ze probeerde zich te herinneren hoe oud hij was; acht of tien, meende ze. Briënne was verloofd geweest toen ze zeven was, met een drie jaar oudere knaap, de jongste zoon van heer Caron, een verlegen joch met een moedervlek boven zijn lip. Ze hadden elkaar alleen die ene keer ontmoet, ter gelegenheid van hun verloving. Twee jaar later was hij dood, weggerukt door dezelfde huiverkoorts die heer en vrouwe Caron en hun dochters fataal was geworden. Als hij in leven was gebleven, zouden ze binnen een jaar nadat zij ontbloeid was zijn getrouwd, en haar hele leven zou anders zijn verlopen. Dan was ze nu niet hier geweest, gekleed in de maliënkolder van een man, met een zwaard, op jacht naar het kind van een dode vrouw; Het lag meer voor de hand dat ze dan in Nachtzang zou zijn, een kind van haarzelf in windsels wikkelde en een ander de borst gaf. Het was niet de eerste maal dat Briënne iets dergelijks dacht. Het maakte haar altijd enigszins treurig, maar tevens enigszins opgelucht.

De zon ging half schuil achter een wolkenbank, toen ze vanonder de zwartgeblakerde bomen opdoken en Maagdenpoel voor zich zagen liggen, met daarachter het diepe water van de baai. De stadspoorten waren herbouwd en versterkt, zag Briënne in een enkele oogopslag, en over de muren van roze steen liepen weer kruisboogschutters. Boven het poortgebouw wapperde Tommens koninklijke banier, een zwarte hertenbok en een gouden leem v, toegewend, op een veld van goud-en-karmijn. Andere banieren vertoonden de jager van Tarling, maar de rode zalm van het huis Scaep waaide slechts op hun kasteel boven op de heuvel.

Bij het valhek stuitten ze op een twaalftal hellebaardiers. Naar hun insignes te oordelen waren het krijgslieden uit heer Tarlings leger, al waren er geen mannen van Tarling zelf bij. Ze zag twee centauren, een bliksemschicht, een blauwe kever en een groene pijl, maar niet de schrijdende jager van Hoornheuvel. Hun sergeant had een pauw op zijn borst, waarvan de felgekleurde staart door de zon gebleekt was. ‘En wat hebben we hier? Eieren?’ Hij gooide er een de lucht in, ving het op en grijnsde. ‘Die nemen we.’

De oude man slaakte een kreet. ‘Onze eiers zijn voor heer Scaep. Voor de bruidstaarten en zo.’

‘Laat je hennen er dan nog meer leggen. Ik heb al een half jaar geen ei gehad. Hier, dan kun je niet zeggen dat je niet betaald bent.’ Hij smeet een handvol penningen voor de voeten van de oude man.

De vrouw van de boer nam het woord. ‘Da’s niet genoeg,’ zei ze. ‘Lang niet genoeg.’

‘Ik zeg van wel,’ zei de sergeant. ‘Voor die eieren, en ook voor jou. Breng haar hier, jongens. Ze is te jong voor die ouwe man.’

Twee wachters plaatsten hun hellebaarden tegen de muur en trokken de tegenstribbelende vrouw bij de kar vandaan. De boer keek toe met een asgrauw gezicht, maar durfde zich niet te verroeren.

Briënne dreef haar merrie naar voren. ‘Laat haar los.’

Toen ze haar stem hoorden, aarzelden de wachters precies zo lang dat de vrouw van de boer zich aan hun greep kon ontworstelen. ‘Dit gaat jou niets aan,’ zei een man. ‘Pas op je woorden, deern.’

Briënne gaf antwoord door haar zwaard te trekken.

‘Nee maar,’ zei de sergeant, ‘ontbloot staal. Ik krijg de indruk dat ik een vogelvrije ruik. Weet je wat heer Tarling met vogelvrijen doet?’ Hij had nog steeds het ei vast dat hij van de kar had gepakt. Zijn ijzeren vuist sloot zich, en het eigeel droop tussen zijn vingers door.

‘Ik weet wat heer Randyl met vogelvrijen doet,’ zei Briënne. ‘Ik weet ook wat hij met verkrachters doet.’

Ze had gehoopt dat die naam hen bang zou maken, maar de sergeant sloeg alleen het struif van zijn vingers en gaf zijn mannen te kennen dat ze zich moesten verspreiden. Weldra was Briënne door stalen pieken omsingeld. ‘Wat zei je ook al weer, deern? Wat doet heer Tarling ook alweer met…’

‘…verkrachters,’ maakte een diepe stem zijn zin af. ‘Hij castreert ze of stuurt ze naar de Muur. Soms allebei. En van dieven hakt hij de vingers af.’

Een languissante jongeman stapte het poortgebouw uit, omgord met een zwaardriem. De wapenrok die hij over zijn staal droeg, was eens wit geweest en was dat hier en daar nog, onder de grasvlekken en het opgedroogde bloed. Zijn wapenteken was op zijn borst te zien: een bruin hert, dood, en met de poten bijeengebonden onder een paal hangend.

Hij. Zijn stem was een stomp in haar maag, zijn gezicht een zwaard in haar ingewanden. ‘Ser Hyal,’ zei ze stijfjes.

‘Laat haar maar liever door, jongens,’ zei ser Hyal Jagt waarschuwend. ‘Dit is Briënne de Schoonheid, de Maagd van Tarth, die koning Renling en de helft van zijn Regenbooggarde heeft gedood. Ze is even gemeen als lelijk, en er is niemand die lelijker is… behalve jij misschien, Pispot, maar jouw vader was het achtereind van een oeros, dus heb je een goed excuus. Háár vader is de Evenster van Tarth.’

De wachters lachten, maar de hellebaarden weken wel uiteen. ‘Moeten we haar niet grijpen, ser?’ vroeg de sergeant. ‘Omdat ze Renling heeft gedood?’

‘Hoezo? Renling was een rebel. Dat waren we allemaal, stuk voor stuk rebellen, maar nu zijn we Tommens trouwe jongens.’ De ridder wuifde de boerenlieden de poort door. ‘Heer Randyls hofmeester zal blij zijn als hij die eieren ziet. Jullie vinden hem op de markt.’

De oude man bracht zijn knokkels naar zijn voorhoofd. ‘Dank u, meheer. U bent een waarachtig ridder, dat kan je duidelijk zien. Kom, vrouw.’ Ze zetten hun schouders weer tegen de kar en bolderden de poort door.

Briënne reed op een sukkeldrafje achter hen aan, onmiddellijk gevolgd door Podderik. Een waarachtig ridder, dacht ze met gefronste wenkbrauwen.

In het stadje hield ze de teugels in. Verderop aan haar linkerkant was de bouwval van een stal te zien, uitkomend op een modderig steegje. Daar tegenover stonden drie half geklede hoeren elkaar op het balkon van een bordeel toe te fluisteren. Eentje leek een beetje op een kamphoertje dat eens naar Briënne toe was gekomen om te vragen of ze in die broek een pik of een kut had zitten.

‘Die hit moet het afschuwelijkste paard zijn dat ik ooit heb gezien,’ zei ser Hyal over Podderiks rijdier. ‘Het verbaast me dat u er niet op zit, vrouwe. Bent u nog van plan me voor mijn hulp te bedanken?’

Briënne zwaaide zich van haar merrie. Ze was een kop groter dan ser Hyal. ‘Op een dag bedank ik u wel eens in een mêlee, ser.’

‘Zoals u Rode Ronet bedankt hebt?’ Jagt lachte. Hij had een volle, welluidende lach, al was zijn gezicht alledaags. Een eerlijk gezicht, had ze eens gedacht, voordat ze beter had geweten; ruig bruin haar, hazelbruine ogen, een klein litteken bij zijn linkeroor. In zijn kin zat een kuiltje en zijn neus was krom, maar hij lachte goed en vaak.

‘Moet u niet op uw poort letten?’

Hij trok een gezicht tegen haar. ‘Mijn neef Alyn is op vogelvrijenjacht. Hij komt vast en zeker terug met het hoofd van de Jachthond, handenwrijvend en met roem overladen. Intussen ben ik dankzij u gedoemd deze poort te bewaken. Ik hoop dat het u deugd doet, schone dame. Wat zoekt u?’

‘Een stal.’

‘Bij de oostpoort. Deze is afgebrand.’

Dat zie ik ook wel. ‘Wat u tegen die mannen zei… ik was bij koning Renling toen hij stierf, maar hij vond de dood door zwarte kunsten, ser. Dat zweer ik op mijn zwaard.’ Ze legde haar hand op het gevest, klaar om de strijd aan te gaan als Jagt haar in haar gezicht een leugenaarster zou noemen.

‘Zeker, en het was de Bloemenridder die de Regenbooggarde in mootjes hakte. Op een gunstige dag had u misschien ser Emmon kunnen verslaan. Die vocht onstuimig en werd al gauw moe. Maar Roys? Nee. Ser Robar was tweemaal de zwaardvechter die u bent… al bent u helemaal geen zwaardvechter, nietwaar? Kun je eigenlijk wel van een zwaardvecht ster spreken? Welke queeste brengt de Maagd naar Maagdenpoel, vraag ik me af?’

Ik zoek mijn zuster, een maagd van dertien, had ze bijna gezegd, maar ser Hyal wist dat ze geen zusters had.

‘Ik zoek een man, in een lokaal dat de Stinkende Gans heet.’

‘Ik dacht dat Briënne de Schoonheid geen mannen kon gebruiken.’ Zijn lachje had iets wreeds. ‘De Stinkende Gans, hè? Een toepasselijke naam… althans het stinkende gedeelte. Die staat aan de haven. Maar eerst komt u mee naar heer Tarling.’

Briënne was niet bang voor ser Hyal, maar hij was een van Randyl Tarlings kapiteins. Eén fluitje, en er zouden honderd mannen komen aandraven om hem te verdedigen. ‘Word ik gearresteerd?’

‘Wat, om Renling? Wie was dat? We zijn sindsdien van koning veranderd, sommigen onder ons bij herhaling. Niemand maalt erom, niemand weet het nog.’ Hij liet een hand licht op haar arm rusten. ‘Deze kant op, alstublieft.’

Ze trok haar arm weg. ‘Ik zou u dankbaar zijn als u mij niet aanraakte.’

‘Eindelijk een bedankje,’ zei hij met een wrang lachje.

Toen ze Maagdenpoel voor het laatst had gezien, was de stad een woestenij geweest, een grimmig oord van lege straten en afgebrande huizen. Nu waren de straten vol varkens en kinderen en waren de meeste afgebrande gebouwen gesloopt. Op sommige lapjes grond waar huizen hadden gestaan, waren groenten geplant; andere werden in beslag genomen door de tenten van kooplui en de paviljoens van ridders. Briënne zag nieuwe huizen in aanbouw; een stenen herberg verrees waar een houten herberg was afgebrand; de stadssept had een nieuw; leistenen dak. De koele herfstlucht weergalmde van de geluiden van zaag en hamer. Mannen droegen timmerhout door de straten en steenhouwers loodsten hun wagens door modderige laantjes. Velen droegen de schrijdende jager op hun borst. ‘De krijgslieden zijn de stad aan het herbouwen,’ zei ze verrast.

‘Ze zouden ongetwijfeld liever dobbelen, zuipen en neuken, maar heer Randyl gelooft in de tewerkstelling van leeglopers.’

Ze had verwacht dat ze naar het kasteel gebracht zou worden. In plaats daarvan ging Jagt hen voor naar de drukke haven. Het deed haar goed om te zien dat de koopvaarders naar Maagdenpoel waren teruggekeerd. Een galei, een galjas en een grote kogge met twee masten lagen in de haven, samen met een stuk of twintig vissersbootjes. Buiten in de baai waren nog meer vissers te zien.

Als de Stinkende Gans niets oplevert boek ik passage op een schip, besloot ze.

Het was maar een korte zeereis naar Meeuwstede. Van daaraf was het Adelaarsnest zonder veel moeite bereikbaar.

Ze troffen heer Tarling op de vismarkt aan, bezig gerechtigheid uit te oefenen.

Naast het water was een platform opgericht, van waaraf heer Randyl kon neerzien op de mannen die van misdaden beschuldigd waren. Aan zijn linkerkant stond een lange galg, met genoeg stroppen voor twintig man. Er bungelden vier lijken aan. Eentje zag er vers uit, maar de andere drie hingen er zo te zien al een poosje. Een kraai trok repen vlees van de rottende overblijfselen van een van de doden. De andere kraaien waren opgevlogen, op hun hoede voor de menigte stadsbewoners die zich hadden verzameld in de hoop dat er iemand opgehangen zou worden.

Heer Randyl deelde het platform met heer Scaep, een bleke, zachte, vlezige man in een wit wambuis en rode hozen. Zijn hermelijnen mantel was op de schouder vastgespeld met een roodgouden broche in de vorm van een zalm. Tarling droeg maliën, verhard leer en een borstharnas van grijs staal. Boven zijn linkerschouder stak het gevest van een slagzwaard uit. Hartsverderf, heette het, de trots van zijn huis.

Toen zij aankwamen werd er juist een opgeschoten knul in een ruw geweven mantel en een besmeurd wambuis ondervraagd. ‘Ik heb geen mens kwaad gedaan, meheer,’ hoorde Briënne hem zeggen. ‘Ik heb alleen genomen wat de septons hadden achtergelaten toen ze de benen namen. Als u daar mijn vinger voor moet afhakken, doet u dat dan maar.’

‘Het is gebruikelijk een dief een vinger af te hakken,’ antwoordde heer Tarling met harde stem, ‘maar een man die uit een sept steelt, steelt van de goden.’ Hij wendde zich tot de hoofdman van zijn wacht. ‘Zeven vingers. Zijn duimen mag hij houden.’

‘Zeven?’ De dief verbleekte. Toen de wachters hem grepen, probeerde hij verzet te bieden, maar zwakjes, alsof hij al verminkt was. Terwijl ze naar hem keek, moest Briënne onwillekeurig aan ser Jaime denken, en aan zijn schreeuw toen Zollo’s arak omlaag flitste.

De volgende man was een bakker, die ervan beschuldigd was dat hij zaagsel door zijn meel mengde. Heer Randyl legde hem een boete van vijftig zilveren hertenbokken op. Toen de bakker zwoer dat hij niet zoveel zilver had, verklaarde Tarling dat hij een zweepslag kon krijgen voor elke hertenbok die hij te kort kwam.

Hij werd gevolgd door een afgetobd ogende hoer met een grauw gezicht, die ervan beschuldigd werd dat ze vier van Tarlings soldaten de sjanker had bezorgd. Was haar geslachtsdelen uit met loog en smijt haar in een kerker,’ beval Tarling. Terwijl de hoer snikkend werd afgevoerd, zag hij Briënne aan de rand van de menigte tussen Podderik en ser Hyal in staan. Hij fronste zijn wenkbrauwen, maar uit zijn blik sprak geen zweem van herkenning.

Daarna kwam er een zeeman van het galjas. Zijn aanklager was een boogschutter uit heer Scaeps garnizoen met een verbonden hand en een zalm op de borst. ‘As ik u niet ontrief, meheer, deze ellendeling heb een dolk door me hand gestoken. Hij zei dat ik ’m belazerde bij het dobbelen.’

Heer Tarling verplaatste zijn blik van Briënne naar de mannen voor hem en dacht na. ‘Was dat zo?’

‘Nee meheer. Vamme leven niet.’

‘Voor diefstal laat ik een vinger afhakken. Lieg tegen me, en ik knoop je op. Zal ik vragen of ik die dobbelstenen mag zien?’

‘De dobbelstenen?’ De boogschutter keek naar Scaep, maar dat heerschap zat naar de vissersboten te staren. De schutter slikte. ‘Ken zijn… die dobbelstenen, die brengen me geluk, da’s waar, maar ik…’

Tarling had genoeg gehoord. ‘Hak hem zijn pink af. Hij mag kiezen van welke hand. De ander krijgt een spijker door zijn handpalm.’ Hij stond op. ‘We zijn klaar. Voer de rest weer af naar de kerker, die pak ik morgen wel aan.’ Hij draaide zich om en wenkte ser Hyal naar voren. Briënne volgde hem. ‘Heer,’ zei ze toen ze voor hem stond. Ze voelde zich weer acht jaar oud.

‘Vrouwe. Waaraan hebben wij deze… eer te danken?’

‘Ik heb opdracht om te zoeken naar… naar…’ Ze aarzelde.

‘Hoe denk je hem te vinden als je zijn naam niet kent? Heb jij heer Renling gedood?’

‘Nee.’

Tarling woog het woord. Hij beoordeelt mij, zoals hij die anderen beoordeeld heeft. ‘Nee,’ zei hij ten slotte, ‘je hebt hem alleen maar laten sterven.’

Hij was in haar armen gestorven, en zijn levensbloed had haar doorweekt. Briënne kromp in elkaar. ‘Het was zwarte kunst. Ik heb nooit…’

‘Nooit?’ Zijn stem werd een zweep. ‘Inderdaad. Je had nooit een maliënkolder mogen aantrekken of een zwaard mogen omgorden. Je had je vaders zaal nooit mogen verlaten. Dit is een oorlog, geen oogstdans. Bij alle goden, ik zou je op een schip terug naar Tarth moeten sturen.’

‘Doe dat, en u zult verantwoording moeten afleggen aan de troon.’ Haar stem klonk hoog en meisjesachtig, terwijl ze juist onbevreesd wilde klinken. ‘Podderik, in mijn tas vind je een perkament. Breng dat naar heer Tarling.’

Tarling nam de brief aan en rolde die met een nors gezicht uit. Zijn lippen bewogen bij het lezen. ‘In opdracht van de koning. Wat voor opdracht?’

Lieg tegen me, en ik knoop je op. ‘S-Sansa Stark.’

‘Als het meisje Stark hier was, zou ik het weten. Ze is teruggedraafd naar het noorden, wed ik. In de hoop bij een van haar vaders baandermannen een toevlucht te vinden. Ik help haar hopen dat ze de goeie uitkiest.’

‘Ze is misschien naar de Vallei gegaan,’ hoorde Briënne zichzelf eruit flappen, ‘naar de zuster van haar moeder.’

Heer Randyl wierp haar een minachtende blik toe. ‘Vrouwe Lysa is dood. De een of andere zanger heeft haar van een berg geduwd. Pinkje beheert nu het Adelaarsnest… maar dat zal niet lang duren. De heren van de Vallei zijn niet van het soort dat de knie buigt voor een omhooggevallen paljas die alleen goed is in het tellen van kopergeld.’ Hij gaf haar de brief terug. ‘Ga waarheen je wilt en doe wat je goeddunkt… maar als je verkracht wordt, verwacht dan van mij geen gerechtigheid. Dat zul je dan verdiend hebben, omdat je zo dwaas bent.’ Hij keek opzij naar ser Hyal. ‘En u, ser, hoort bij uw poort te zijn. Dat heb ik u opgedragen, nietwaar?’

‘Inderdaad, heer,’ zei Hyal Jagt, ‘maar ik dacht…’

‘Je denkt te veel.’ Heer Tarling beende weg.

Lysa Tulling is dood. Briënne stond onder de galg met het kostbare perkament in haar hand. De menigte had zich verspreid en de kraaien waren naar hun feestmaal teruggekeerd. Een zanger heeft haar van een berg geduwd. Hadden de kraaien zich ook te goed gedaan aan de zuster van vrouwe Catelyn?

‘U maakte gewag van de Stinkende Gans, vrouwe,’ zei ser Hyal. ‘Als u wilt dat ik u laat zien…’

‘Gaat u terug naar uw poort.’

Een geërgerde uitdrukking flitste over zijn gezicht. Een alledaags gezicht, geen eerlijk gezicht. ‘Als u dat wenst.’

‘Ik wens het.’

‘Het was maar een spelletje om de tijd te verdrijven. We hadden geen kwaad in de zin.’ Hij aarzelde. ‘Ben is dood, moet u weten. Neergehouwen op het Zwartewater. Worp ook, en Wil de Ooievaar. En Mark Muildoor liep een wond op die hem zijn halve arm kostte.’

Goed zo, had Briënne het liefst gezegd. Goed zo, dat had hij verdiend. Maar ze dacht aan Muildoor, gezeten voor zijn paviljoen, zijn aapje op zijn schouder met een kleine maliënkolder aan terwijl ze gezichten tegen elkaar trokken. Hoe had Catelyn Stark ze genoemd, die nacht bij Bitterbrug? De zomerridders. En nu was het herfst en vielen ze als bladeren…

Ze keerde Hyal Jagt de rug toe. ‘Kom mee, Podderik.’

De jongen kwam op een drafje achter haar aan met hun paarden aan de teugel. ‘Gaan we die gelegenheid opzoeken? De Stinkende Gans?’

‘Ik ga. Jij gaat naar de stallen bij de oostpoort. Vraag de stalhouder of er een herberg is waar we de nacht kunnen doorbrengen.’

‘Goed, ser. Vrouwe.’ Podderik staarde onder het lopen naar de grond en schopte zo nu en dan tegen een steentje. ‘Weet u waar het is? De Gans? De Stinkende Gans, bedoel ik.’

‘Nee.’

‘Hij zei dat hij het ons zou laten zien. Die ridder. Ser Kyal.’

‘Hyal.’

‘Hyal. Wat heeft hij u aangedaan, ser? Ik bedoel, vrouwe.’

De jongen mag dan over zijn tong struikelen, stom is hij niet. ‘In Hooggaarde, toen koning Renling zijn banieren bijeenriep, speelden een paar mannen een spelletje met me. Ser Hyal was een van hen. Het was een wreed spel, kwetsend en onridderlijk.’ Ze bleef staan. ‘De oostpoort is die kant op. Wacht daar op mij.’

‘Zoals u beveelt, vrouwe. Ser.’

Geen enkel uithangbord gaf aan waar de Stinkende Gans was. Het kostte haar bijna een uur om hem te vinden, onder aan een houten trap beneden een vilders schuur. Het was schemerig in de kelder en het plafond was laag, en toen ze binnenstapte stootte Briënne haar hoofd aan een balk. Er was nergens een gans te bekennen. Hier en daar stonden wat krukken, en er was een bank tegen een aarden muur geschoven. De tafels waren oude wijnvaten, grauw en vol houtwormgaatjes. Alles was van de beloofde stank doortrokken. Haar neus vertelde haar dat het voor het merendeel wijn, vocht en schimmel was, maar ze rook ook een vleugje privaatlucht en een snufje graflucht.

De enige drinkers waren drie zeelieden uit Tyrosh die in een hoekje tegen elkaar zaten te knauwen in hun groen en paars geverfde baarden. Ze bekeken haar kortstondig, en eentje maakte een opmerking waar de anderen om moesten lachen. De eigenares stond achter een plank die over twee tonnen was gelegd. Het was een bolle, bleke, kalende vrouw; wier enorme borsten onder een vieze jurk heen en weer deinden. Ze zag eruit alsof de goden haar uit ongebakken deeg hadden gekneed.

Briënne durfde hier niet om water te vragen. Ze kocht een beker wijn en zei: ‘Ik zoek een man die Handige Dirk heet.’

‘Dirk Krab. Komt bijna iedere avond.’ De vrouw gluurde naar Briënnes maliënkolder en zwaard. ‘Als u ’m aan stukjes gaat hakken, doe dat dan ergens anders. We willen geen moeilijkheden met heer Tarling.’

‘Ik wil met hem praten. Waarom zou ik kwaad tegen hem in de zin hebben?’

De vrouw haalde haar schouders op.

‘Als je wilt knikken als hij binnenkomt, zou ik je dankbaar zijn.’

‘Hoe dankbaar?’

Briënne legde een koperen ster op de plank tussen hen in en zocht een plekje in de schaduwen van waaraf ze de trap goed kon zien. Ze proefde van de wijn. Die voelde vettig aan op de tong en er dreef een haar in. De strohalm waar ik me aan vastklamp om Sansa te vinden, is niet veel steviger, dacht ze terwijl ze hem eruit viste. Achter ser Dontos aanjagen was vruchteloos gebleken, en nu vrouwe Lysa dood was leek de Vallei niet langer een voor de hand liggend toevluchtsoord. Waar bent u, jonkvrouwe Sansa? Bent u ijlings teruggekeerd naar Winterfel, of bent u bij uw echtgenoot, zoals Podderik schijnt te denken? Briënne wilde het meisje niet achtervolgen tot over de zee-engte, waar zelfs de taal haar vreemd zou zijn. Daar ben ik nog abnormaler, omdat ik zal moeten knorren en gebaren om me verstaanbaar te maken. Ik zal uitgelachen worden, zoals dat in Hooggaarde is gebeurd. Een blos kroop over haar wangen toen ze eraan terugdacht.

Toen Renling zijn kroon had opgezet, was de Maagd van Tarth het ganse Bereik door gereden om zich bij hem aan te sluiten. De koning zelf had haar hoffelijk begroet en in zijn dienst verwelkomd. Zijn heren en ridders niet. Briënne had geen warm onthaal verwacht. Ze was voorbereid op kilte, spot en vijandigheid. Zulke kost had ze al vaker moeten verteren. Het was niet de minachting van velen die haar had verward en kwetsbaar had gemaakt, maar de vriendelijkheid van weinigen. De Maagd van Tarth was driemaal verloofd geweest, maar geen man had haar ooit het hof gemaakt voordat ze naar Hooggaarde kwam.

Grote Ben Borstel was de eerste, een van de weinige mannen in Renlings kamp die boven haar uitstaken. Hij stuurde haar zijn schildknaap om haar maliënkolder te reinigen en gaf haar een zilveren drinkhoorn ten geschenke. Ser Edmund Ambroos overtroefde hem door haar bloemen te brengen en haar voor een ritje uit te nodigen. Ser Hyal Jagt stak hen beiden naar de kroon. Hij had haar een boek gegeven, fraai verlucht en gevuld met tientallen verhalen over riddermoed. Hij bracht appels en wortels voor haar paarden en een blauwe zijden pluim voor haar helm. Hij vertelde haar de roddels uit het kamp en maakte intelligente, scherpe opmerkingen waarom ze moest glimlachen. Op een dag oefende hij zelfs met haar, hetgeen meer betekende dan alle andere dingen bij elkaar.

Zij dacht dat dat de reden was waarom de anderen zich eveneens hoofs begonnen te gedragen. Meer dan hoofs. Aan tafel vochten de mannen om naast haar te mogen zitten en ze boden aan haar wijnbeker bij te vullen of suikerbroodjes voor haar te halen. Ser Richard Worp speelde voor haar paviljoen liefdesliederen op zijn luit. Ser Huig Bijenburg bracht haar een pot honing, ‘zoet als de maagden van Tarth’. Ser Mark Muildoor bracht haar aan het lachen met de capriolen van zijn aapje, een mal, zwart-wit beestje van de Zomereilanden. Een hagenridder die Wil de Ooievaar heette, bood aan haar verkrampte schouderspieren te masseren.

Briënne zei nee tegen hem. Ze zei nee tegen iedereen. Toen ser Owen Duimveld haar op een nacht beetgreep en haar een kus opdrong, liet ze hem op zijn achterste in een kookvuur belanden. Naderhand bekeek ze zichzelf in de spiegel. Haar gezicht was nog even sproetig als altijd, ze had nog steeds vooruitstekende tanden, dikke lippen en vierkante kaken. Heel lelijk. Het enige wat ze wilde, was koning Renling als ridder dienen, maar nu…

Ze was waarachtig niet de enige vrouw hier. Zelfs de kamphoertjes waren knapper dan zij en in het kasteel onthaalde heer Tyrel koning Renling elke avond op een feestmaal waarbij hooggeboren maagden en lieftallige dames dansten op de muziek van fluit, hoorn en harp. Waarom doen jullie zo aardig tegen me? had ze willen schreeuwen, iedere keer als een of andere vreemde ridder haar complimenteerde. Wat willen jullie van me?

Randyl Tarling had het raadsel opgelost op de dag dat hij twee van zijn wapenknechten had gestuurd om haar naar zijn paviljoen te ontbieden. Zijn zoontje Dickon had vier ridders horen lachen bij het zadelen van hun paarden, en hij had zijn vader verteld wat ze hadden gezegd.

Ze hadden een weddenschap gesloten.

Drie van de jongere ridders waren begonnen, vertelde hij haar: Ambroos, Borstel en Hyal Jagt, die tot zijn huishouding behoorden. Toen het nieuws zich echter door het kamp had verspreid, waren anderen het spelletje mee gaan spelen. Iedere man moest een gouden draak betalen om aan de wedstrijd mee te kunnen doen, en het hele bedrag zou gaan naar degene die haar maagdelijkheid voor zich op zou eisen.

‘Ik heb een eind aan hun pleziertje gemaakt,’ zei Tarling tegen haar. ‘Sommige van die… uitdagers zijn minder eerzaam dan andere, en de inzet werd met de dag hoger. Het was maar een kwestie van tijd voordat een van hen zou besluiten de prijs met geweld op te eisen.’

‘Het waren ridders,’ zei ze verbijsterd, ‘gezalfde ridders.’

‘En eerbiedwaardige mannen. De blaam treft jou.’

Bij die beschuldiging kromp ze ineen. ‘Ik zou nooit… heer, ik heb niets gedaan om hen aan te moedigen.’

‘Je aanwezigheid hier heeft hen aangemoedigd. Als een vrouw zich gedraagt als een kamphoer, mag ze niet klagen als ze als zodanig wordt behandeld. Een strijdmacht is geen geschikte plaats voor een maagd. Als je je ook maar enigszins om je deugd of de eer van je huis bekommert, trek je die maliënkolder uit, ga je naar huis en smeek je je vader of hij een echtgenoot voor je wil zoeken.’

‘Ik ben gekomen om te vechten,’ hield ze vol. ‘Om ridder te zijn.’

‘De goden hebben mannen gemaakt om te vechten en vrouwen om kinderen te baren,’ zei Randyl Tarling. ‘Een vrouw vecht haar oorlogen uit in het kraambed.’

Er kwam iemand de keldertrap af. Briënne schoof haar wijn opzij toen een haveloze, broodmagere man met een scherp gezicht en smerig bruin haar de Gans binnenstapte. Hij wierp een korte blik op de zeelui uit Tyrosh en een wat langere op Briënne en liep toen naar de plank toe. ‘Wijn,’ zie hij, ‘en zonder die paardenpis van jou, dank je beleefd.’

De vrouw keek naar Briënne en knikte.

‘Ik betaal je wijn,’ riep ze, ‘als ik een woord met je mag wisselen.’

De man bezag haar met achterdochtige ogen. ‘Een woord? Ik ken ’n hoop woorden.’ Hij ging op het krukje tegenover haar zitten. ‘Zeg maar welke u gehoord had willen hebben, vrouwe, en Handige Dirk praat wel.’

‘Ik heb gehoord dat je een zot voor de zot hebt gehouden.’

De haveloze man nam een slokje wijn en dacht na. ‘Ken wezen. Of niet.’ Hij droeg een verschoten, gerafeld wambuis waar het insigne van een of andere heer afgescheurd was. ‘Wie wil dat weten?’

‘Koning Robert.’ Ze legde een zilveren hertenbok op het vat tussen hen in. Op de ene kant stond Roberts hoofd, op de andere de hertenbok.

‘O ja?’ De man pakte de munt en liet hem glimlachend ronddraaien. ‘Ik mag graag een koning zien dansen, hupfaldera, hupfalderiere. Ken wezen dat ik die zot van u heb gezien.’

‘Had hij een meisje bij zich?’

‘Twee meisjes,’ zei hij.

‘Twéé meisjes?’ Zou het tweede meisje Arya kunnen zijn?

‘Nou ja,’ zei de man, ‘ik heb de kleine schatjes nooit gezien, mot u weten, maar hij wou passage voor drie.’

‘Passage waarheen?’

‘Naar de overkant van de zee, voor zover ik me herinner.’

‘Weet u nog hoe hij eruitzag?’

‘Een zot.’ Toen de rondtollende munt langzamer begon te draaien, griste hij hem van de tafel en liet hem verdwijnen. ‘Een bange zot.’

‘Waarom was hij bang?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Heb-ie niet gezegd, maar deze ouwe jongen weet hoe angst ruikt. Hij kwam hier bijna elke avond om zeelui te trakteren, moppen te tappen en liedjes te zingen. Maar op een avond kwamen d’r een paar lui binnen met die jager op hun tieten en die zot van u werd zo bleek as een doek en hield z’n snufferd tot ze weggingen.’ Hij schoof zijn kruk dichter naar de hare toe. ‘De hele haven krioelt van de krijgslieden van Tarling. Ze houen elk schip dat aankomt of uitvaart in de gaten. Wie een hert wil, gaat ’t bos in. Wie een schip wil, gaat naar de haven. Uw zot durfde dat niet. Dus heb ik aangeboden ’m een handje te helpen.’

‘Wat voor hulp?’

‘Het soort hulp dat meer dan één zilveren hertenbok kost.’

‘Vertel het en je krijgt er nog een.’

‘Laat ’s zien,’ zie hij.

Ze legde nog een hertenbok op het vat.

Hij liet hem rondtollen, glimlachte en pakte hem op. ‘Wie niet naar de schepen ken, mot zorgen dat de schepen bij hem kommen. Ik zei dat ik een plek wist waar dat zou kennen gebeuren. Een geheim plekkie, as ’t ware.’

Briënne kreeg kippenvel op haar armen. ‘Een smokkelaarsbaai. Je hebt hem naar de smokkelaars gestuurd.’

‘Hem en die twee meissies.’ Hij grinnikte. ‘Alleen, nou ja, die plek waar ik ’m naar toe stuurde, daar bennen al een poosje geen schepen meer geweest. Zeg maar, dertig jaar.’ Hij krabde aan zijn neus. ‘Hoe belangrijk is die zot voor u?’

‘Die twee meisjes zijn mijn zusters.’

‘Is ’t waarachtig? De arme stakkertjes. Ik heb zelf ook’s een zus gehad. Een mager wicht met knokige knieën, maar toen kreeg ze een paar tieten en de zoon van een ridder kwam tussen d’r benen. De laatste keer da’k haar zag ging ze op weg naar Koningslanding om d’r brood op d’r rug te verdienen.’

‘Waar heb je ze heen gestuurd?’

Hij haalde weer zijn schouders op. ‘Dát ken ik me niet herinneren.’

‘Waarheen?’ Met een klap legde Briënne nog een hertenbok neer.

Hij wipte de munt met zijn wijsvinger weer naar haar toe. ‘Naar een plekkie dat geen hertenbok ooit heb gevonden… al ken een draak ’t misschien wel vinden.’

Met zilver zou ze de waarheid niet uit hem krijgen, voelde ze. Met goud wellicht wel, of ook niet. Staal zou meer zekerheid bieden. Briënne raakte haar dolk aan en stak toen haar hand in haar beurs. Ze vond een gouden draak en legde die op het vat. ‘Waarheen?’

De haveloze man griste de munt op en beet erin. ‘Lekker. Doet me an de Nes van Scheurklauw denken. Da’s ten noorden van hier, een woest gebied vol heuvels en moeren, maar toevallig ben ik ’r geboren en getogen. Dirk Krab heet ik, al wor’ ik meestal Handige Dirk genoemd.’

Ze gaf hem haar eigen naam niet. ‘Waar op de Nes van Scheurklauw?’

‘De Fluister. U heb natuurlijk van Klarijn Krab gehoord.’

‘Nee.’

Dat leek hem te verbazen. ‘Ser Klarijn Krab, zei ik. Ik heb zijn bloed in me aderen. Hij was acht voet lang en zo sterk dat-ie met één hand een dennenboom uit de grond kon rukken en ’m een halve mijl ver weg kon smijten. Geen paard kon z’n gewicht dragen, dus reed-ie op een oeros.’

‘Wat heeft hij met die smokkelaars baai te maken?’

‘Z’n vrouw was een woudheks. Telkens as ser Klarijn iemand had doodgeslagen, nam-ie z’n kop mee naar huis en dan kuste z’n vrouw die op de lippen en bracht ’m zo weer tot leven. Het waren heren en tovenaars, beroemde ridders en zeerovers. Een was’r koning van Schemerdel. Zij gaven de ouwe Krab goeie raad. Omdat ’t maar koppen waren, konden ze niet echt hard praten, maar ze hielden ook nooit hun bek. As kop ken je niks anders doen dan kletsen om de tijd te verdrijven. Dus werd Krabs burcht de Fluister genoemd. En zo heet-ie nog steeds, al is ’t al duizend jaar een bouwval. Een eenzame plek, de Fluister.’ De man liet de munt behendig over zijn knokkels rollen. ‘In z’n eentje gaat een draak zich eenzaam voelen. Maar tien…’

‘Tien draken, dat is een fortuin. Zie je me voor zot aan?’

‘Nee, maar ik ken u bij een zot brengen.’ De munt danste de ene kant op en weer terug naar de andere. ‘Ik ken u naar de Fluister brengen, vrouwe.’

De manier waarop zijn vingers met het gouden muntstuk speelden, beviel Briënne niet. Niettemin…’Zes draken als we mijn zuster vinden. Twee als we alleen de zot vinden. Niets, als dat is wat we vinden.’

Krab haalde zijn schouders op. ‘Zes is best. Zes is wel genoeg.’

Te snel. Ze greep hem bij zijn pols voordat hij het goud kon wegstoppen. ‘En je speelt niet vals. Je zult aan mij geen gemakkelijke hebben.’ Toen ze hem losliet, wreef Krab over zijn pols. ‘Sodemieter,’ prevelde hij. ‘Nou heb ik een hele zere hand.’

‘Dat spijt me. Mijn zuster is een meisje van dertien. Ik moet haar vinden voordat…’

‘…ze de een of andere ridder in d’r spleet krijgt. Ik heb ’t gehoord. Ze is zo goed as gered. U heb nou Handige Dirk bij u. Met het eerste licht ken u me vinden bij de oostpoort. Ik mot nog effe bij iemand langs voor een paard.’

Samwel

Samwel Tarling werd kotsmisselijk van de zee. Het kwam niet alleen door zijn angst voor verdrinking, al droeg dat er zeker toe bij. Het kwam ook door de beweging van het schip, de manier waarop het dek onder zijn voeten deinde.

‘Ik heb een onpasselijk gevoel in mijn buik,’ bekende hij Dareon op de dag dat ze uit Oostwacht-aan-Zee uitvoeren.

De zanger sloeg hem op zijn rug en zei: ‘Bij een buik zo groot als de jouwe, Doder, is dat een hoop onpas.’

Sam probeerde zich groot te houden tegenover hem, al was het maar omwille van Anje. Zij had de zee nog nooit gezien. Toen ze na hun vlucht uit Crasters Burcht door de sneeuw ploeterden, waren ze verscheidene meren tegengekomen, en zelfs die waren een bron van verbazing voor haar geweest. Toen de Merel vande kust vandaan gleed, begon het meisje te beven en rolden er grote, zoute tranen over haar wangen. ‘Goeie goden,’ hoorde Sam haar fluisteren. Oostwacht verdween het eerst, en in de verte werd de Muur steeds kleiner en kleiner, totdat hij uiteindelijk onzichtbaar werd. Tegen die tijd begon het te waaien. De zeilen waren vaalgrijs, als een zwarte mantel die te vaak gewassen was, en Anjes gezicht was wit van angst. ‘Dit is een goed schip,’ probeerde Sam haar duidelijk te maken. ‘Je hoeft niet bang te zijn.’ Maar ze keek hem alleen maar aan, hield haar baby steviger vast en vluchtte benedendeks.

Al snel stond Sam met zijn handen stevig om de reling geklemd het zwaaien van de roeiriemen gade te slaan. De manier waarop ze allemaal tegelijk bewogen was om de een of andere reden prachtig om te zien, en het was beter dan naar het water kijken. Toen hij klein was, had zijn vader geprobeerd hem te leren zwemmen door hem in de vijver onder aan Hoornheuvel te gooien. Het water was in zijn neus, zijn mond en zijn longen gedrongen en nog uren nadat ser Hyal hem eruit had getrokken, had hij gehoest en gierend adem gehaald. Daarna was hij er nooit meer verder ingegaan dan tot zijn middel.

De Zeehondenbaai was heel wat dieper dan zijn middel en lang niet zo vriendelijk als die kleine visvijver onder aan zijn vaders kasteel. Het water hier was grijsgroen en ruw en de beboste kustlijn die ze volgden was een wirwar van rotsen en draaikolken. Zelfs als hij die op de een of andere manier al trappend en maaiend zou kunnen bereiken, zouden de golven hem waarschijnlijk tegen een rots smijten en zijn hoofd verbrijzelen.

‘Op zoek naar zeemeerminnen, Doder?’ vroeg Dareon toen hij Sam over de baai heen zag staren. Met zijn blonde haar en hazelbruine ogen zag de knappe jonge zanger uit Oostwacht er eerder uit als een donkere prins dan als een zwarte broeder.

‘Nee.’ Sam wist niet wat hij zocht, of wat hij op deze boot deed. Ik ga naar de Citadel om een keten te smeden en maester te worden, om de Wacht beter te kunnen dienen, hield hij zichzelf voor, maar hij werd al moe als hij er alleen maar aan dacht. Hij wilde geen maester worden met een zware keten om zijn hals, koud tegen zijn huid. Hij wilde zijn broeders, de enige vrienden die hij ooit had gehad, niet verlaten. En wat hij zeker niet wilde, was de vader onder ogen komen die hem naar de Muur had gezonden om te sterven.

Voor de overigen lag het anders. Voor hen zou de reis goed aflopen. Anje zou in Hoornheuvel veilig zijn, met heel het uitgestrekte Westeros tussen haar en de verschrikkingen die ze in het Spookbos had doorstaan. Als dienstmeid in zijn vaders kasteel zou ze het warm hebben en goed te eten hebben, een klein onderdeeltje van een grote wereld waarvan ze als Crasters vrouw nooit had kunnen dromen. Ze zou haar zoon groot en sterk zien worden, zou hem zien opgroeien tot jager, stalknecht of smid. Als de jongen enige aanleg tot vechten vertoonde, zou een ridder hem misschien zelfs als schildknaap nemen.

Maester Aemon ging ook naar een betere plaats. Het was een prettige gedachte dat hij de tijd die hem nog restte, zou doorbrengen in Oudstee, waar de milde wind hem zou strelen, waar hij met zijn medemaesters kon converseren en waar hij acolieten en novices deelgenoot zou maken van zijn wijsheid. Hij had zijn rust honderdmaal verdiend.

Zelfs Dareon zou gelukkiger zijn. Hij had altijd beweerd dat hij onschuldig was aan de verkrachting die hem op de Muur had doen belanden en volgehouden dat hij aan het hof van een heer thuishoorde om daar te zingen voor zijn avondmaal. Nu zou hij die kans krijgen. Jon had hem tot rekruteur benoemd, ter vervanging van een man, Yoren genaamd, die verdwenen en naar werd aangenomen dood was. Hij zou tot taak hebben door de Zeven Koninkrijken te trekken terwijl hij zong over de dapperheid van de Nachtwacht, en van tijd tot tijd zou hij dan met nieuwe rekruten naar de Muur terugkeren.

De reis zou lang en hard zijn, dat viel niet te ontkennen, maar voor de anderen zouhij tenminste een goede afloop hebben. Dat was Sams troost. Ik ga voor hen, zei hij bij zichzelf, voor de Nachtwacht en omwille van de goede afloop. Alleen, hoe langer hij naar de zee keek, hoe kouder en dieper die hem toescheen.

Maar het was nog erger als hij niet naar het water keek, besefte Sam in de benauwde hut onder het achterkasteel die de passagiers met elkaar deelden. Hij probeerde zijn draaierigheid te negeren door met Anje te praten terwijl ze haar zoon de borst gaf. ‘Op dit schip varen we naar Braavos,’ zei hij. ‘Daar zoeken we dan een ander schip om ons naar Oudstee te brengen. Toen ik klein was, heb ik eens een boek over Braavos gelezen. De hele stad is in een lagune op honderd kleine eilandjes gebouwd en ze hebben er een titaan, een stenen man van honderden voeten hoog. Ze hebben er boten in plaats van paarden en hun mommers spelen verhalen die op schrift staan, in plaats van alleen maar de gebruikelijke domme kluchten te verzinnen. Het eten is ook heel lekker, vooral de vis. Ze hebben allerlei soorten mosselen, palingen en oesters, vers uit hun lagune. We zullen tussen de twee schepen in wel een paar dagen tijd over hebben. Als dat zo is, kunnen we een mommersvoorstelling gaan zien en wat oesters eten.’

Hij dacht dat ze dat wel opwindend zou vinden. Hij had er niet erger naast kunnen zitten. Anje staarde hem door een paar strengen ongewassen haar heen met doffe, uitdrukkingsloze ogen aan. ‘Als u dat wilt, meheer.’

‘Wat wil jij?’ vroeg Sam.

‘Niets.’ Ze keerde zich van hem af en verplaatste haar zoon~e van de ene borst naar de andere.

Door de beweging van de boot kwamen de eieren, het spek en het geroosterde brood die Sam voor hun vertrek had gegeten naar boven. Plotseling kon hij het in de hut geen ogenblik langer meer uithouden. Hij werkte zich overeind en klauterde de ladder op om zijn ontbijt aan de zee over te geven. De misselijkheid overviel Sam met zoveel heftigheid dat hij de tijd niet nam om de windrichting te controleren, dus braakte hij over de verkeerde reling, waardoor hij de spetters over zichzelf heen kreeg. Desondanks voelde hij zich daarna veel beter… zij het niet voor lang.

Het schip was de Merel, de grootste galei van de Wacht. De Stormkraai en de Klauw waren sneller, had Cottaar Piek in Oostwacht-aan-Zee tegen maester Aemon gezegd, maar dat waren oorlogsschepen, slanke, snelle roofvogels, waar de roeiers boven op het dek zaten. De Merel was een betere keus voor de ruwe wateren van de zee-engte voorbij Skagos. ‘Het heeft gestormd,’ had Piek hen gewaarschuwd. ‘Winterstormen zijn erger, maar herfststormen komen vaker voor.’

De eerste tien dagen verliepen tamelijk kalm; de Merel kroop door de Zeehondenbaai, geen moment uit het zicht van het land. Als het waaide, was het koud, maar de zilte zeelucht had iets verkwikkends. Sam kon nauwelijks eten, en als hij iets naar binnen werkte, bleef het daar niet lang, maar afgezien daarvan verging het hem niet al te slecht.

Hij probeerde Anje moed in te spreken en haar zo veel mogelijk op te vrolijken, maar dat bleek moeilijk. Ze weigerde aan dek te gaan, wat hij ook zei, en leek liever met haar zoontje in het donker weg te kruipen. De baby was naar het scheen even weinig op het schip gesteld als zijn moeder. Als hij niet krijste, braakte hij zijn moeders melk uit. Hij had voortdurend buikloop en besmeurde de bontvellen waar Anje hem in wikkelde om hem warm te houden, zodat de lucht voortdurend van een bruine stank vervuld was. Hoeveel talgkaarsen Sam ook aanstak, de poeplucht bleef hangen.

Buiten in de open lucht was het aangenamer, vooral als Dareon zong. De zanger was een bekende van de roeiers van de Merel, en onder het roeien speelde hij voor hen. Hij kende al hun favoriete liederen: treurige als ‘De dag dat ze Zwarte Robin ophingen’, ‘De klaagzang van de zeemeermin’ en ‘Herfst van mijn dagen’, opwindende als ‘IJzeren lansen’ en ‘Zeven zwaarden voor zeven zonen’, schuine als ‘Het diner van de dame’, ‘Haar kleine bloempje’ en ‘Tosie was een toffe meid, een toffe meid was zij’. Wanneer hij ‘De Beer en het meisje teer’ zong, deden alle roeiers mee en leek de Merel overhet water te vliegen. Dareon stelde als zwaardvechter niet veel voor, wist Sam uit de tijd dat ze onder Alliser Doren hadden getraind, maar hij had een mooie stem. ‘Met honing overgoten donder,’ had maester Aemon er eens over gezegd. Hij bespeelde ook de houtharp en de vedel en schreef zelfs zijn eigen liederen… al vond Sam die niet erg goed. Toch was het fijn om te zitten luisteren, al was de kist zo hard en splinterig dat Sam bijna blij was dat zijn vlezige billen zo vlezig waren. Dikkerds hebben overal een kussen bij Zich, dacht hij.

Maester Aemon bracht zijn dagen ook bij voorkeur aan dek door, ineengedoken onder een stapel vachten en turend over het water. ‘Waar kijkt hij naar?’ vroeg Dareon zich op een dag hardop af. ‘Voor hem is het hierboven net zo donker als beneden in de hut.’

De oude man hoorde het. Al waren Aemons ogen verdoft en verduisterd, er mankeerde niets aan zijn oren. ‘Ik ben niet blind geboren,’ bracht hij hen in herinnering. ‘De laatste keer dat ik hierlangs reisde, zag ik ieder rotsblok, elke boom en elke schuimkop en keek ik naar de grijze meeuwen die achter ons aan vlogen. Ik was vijfendertig en al zestien jaar een maester met een keten. Ei wilde dat ik hem hielp regeren, maar ik wist dat mijn plaats hier was. Hij zond me naar het noorden aan boord van de Gulden Draak en stond erop dat zijn vriend ser Duncan mij veilig naar Oostwacht bracht. Er was nooit meer een rekruut met zoveel pracht en praal bij de Muur gearriveerd sinds Nymeria de Wacht zes koningen in gouden kluisters had gezonden. Ei had tevens de kerkers geleegd, opdat ik mijn geloften niet alleen zou hoeven zeggen. Mijn erewacht, noemde hij ze. Een van hen was niemand minder dan Brynden Stroom. Later werd hij tot Opperbevelhebber gekozen.’

‘Bloedraaf?’ zei Dareon. ‘Daar ken ik een lied over. “Duizend-en-een-oog” heet dat. Maar ik dacht dat hij honderd jaar geleden leefde.’

‘Dat deden we allemaal. Ik ben ooit net zo jong als jij geweest.’ Dat leek hem treurig te stemmen. Hij hoestte, sloot zijn ogen en ging slapen, en als een golf het schip deed deinen, wiebelde hij heen en weer onder zijn vachten.

Ze voeren onder grauwe luchten voort, naar het oosten, naar het zuiden en weer naar het oosten, terwijl rondom hen de Zeehondenbaai breder werd. De kapitein, een vergrijsde broeder met een buik als een bierton, droeg zwarte kleding die zo vlekkerig en verschoten was dat de bemanning hem de Zoutgeruite Kiel noemde. Hij sprak zelden of nooit een woord. Zijn zwijgen werd goedgemaakt door de maat: zodra de wind ging liggen of de roeiers leken te verslappen, knetterden diens vloeken door de zilte lucht. Ze aten ’s ochtends havermoutpap, ’s middags erwtenbrij en ’s avonds zout vlees en zoute vis, en ze spoelden het weg met bier. Dareon zong, Sam braakte, Anje huilde en zoogde haar kind, maester Aemon sliep en bibberde, en de wind werd met de dag kouder en stormachtiger.

Toch was het een betere zeereis dan de vorige die Sam had ondernomen. Hij was niet ouder dan tien geweest toen hij op de galjas van heer Roodweijn, de Prieelkoningin, uit varen was gegaan. Dat schip, vijfmaal zo groot als de Merel en prachtig om te zien, had drie grote, wijnrode zeilen gehad en wit-met-gouden roeibanken die blonken in de zon. Zoals ze waren gerezen en gedaald toen het schip uit Oudstee vertrok, had Sam er met ingehouden adem naar gekeken… maar dat was de laatste goede herinnering die hij aan het Nauw van Roodweijn had. Hij was destijds even zeeziek geworden als nu, tot walging van zijn vader.

En nadat ze het Prieel hadden bereikt, was het van kwaad tot erger gegaan. Heer Roodweijns tweelingzonen hadden Sam op het eerste gezicht al veracht. Ze hadden iedere ochtend wel een nieuwe manier bedacht om hem bij het trainen op de binnenplaats voor schut te zetten. Op de derde dag had Horas Roodweijn hem als een big laten krijsen toen hij om genade smeekte. Op de vijfde had diens broer Hobber een keukenmeid in zijn eigen harnas gehuld en met een houten zwaard op Sam in laten hakken totdat hij begon te grienen. Toen ze zich bekend maakte, hadden alle schildknapen, pages en staljongens staan huilen van het lachen.

‘Die jongen moet wat meer pit krijgen, dat is alles,’ had zijn vader die avond tegen heer Roodweijn gezegd, maar Roodweijns nar had met zijn ratel gerammeld en geantwoord: ‘Inderdaad: een snufje peper, wat lekkere kruidnagelen en een appeltje in zijn bek.’ Daarna had heer Randyl Sam verboden om nog appels te eten zolang ze onder Paxter Roodweijns dak verbleven. Ook op de thuisreis was hij zeeziek geworden, maar hij was zo opgelucht dat ze weggingen dat de smaak van braaksel achter op zijn tong hem bijna welkom was geweest. Pas toen ze in Hoornheuvel terug waren, had zijn moeder Sam verteld dat het nooit in zijn vaders bedoeling had gelegen dat hij mee terug zou komen. ‘Horas zou in jouw plaats met ons zijn meegegaan terwijl jij in het Prieel was gebleven als page en bekerdrager van heer Paxter. Als je hem bevallen was, zou je met zijn dochter verloofd zijn.’ Sam kon zich nog herinneren hoe zacht zijn moeders hand had aangevoeld toen ze met een stukje kant, bevochtigd met haar speeksel, de tranen van zijn gezicht had geveegd. ‘Mijn arme Sam,’ had ze gemompeld, ‘mijn arme Sam.’

Het zal goed zijn om haar weer te zien, dacht hij terwijl hij zich vastklampte aan de reling van de Merel en de golven tegen de stenige kust zag breken. Als ze me in het zwart zou zien, zou ze misschien zelfs trots zijn. ‘Ik ben nu een man, moeder,’ zou ik tegen haar kunnen zeggen, ‘een hofmeester en een man van de Nachtwacht. Mijn broeders noemen me soms Sam de Doder.’ Zijn broer Dickon zou hij ook zien, en zijn zusjes. ‘Kijk,’ zou ik tegen ze kunnen zeggen, ‘kijk, ik was toch nog ergens goed voor.’

Maar als hij naar Hoornheuvel ging, was zijn vader daar misschien.

Bij die gedachte keerde zijn maag weer om. Sam boog zich over de reling om te braken, maar niet tegen de wind in. Deze keer was hij naar de goede reling gegaan. Hij werd steeds bekwamer in het braken.

Of dat dacht hij althans, totdat de Merel het land achter zich liet en oostwaarts door de baai op de kust van Skagos af voer.

Het eiland lag in de monding van de Zeehondenbaai, massief en bergachtig, een kaal en dreigend land, bevolkt door wilden. Ze woonden in grotten en grimmige bergvestingen, had Sam gelezen, en trokken ten strijde op grote, ruige eenhoorns. Skagos betekende ‘steen’ in de Oude Taal. De Skagosi noemden zich de steengeborenen, maar hun medenoorderlingen noemden hen Skaags en mochten hen niet erg. Nog maar honderd jaar geleden was Skagos in opstand gekomen. Het had jaren geduurd voor hun rebellie was neergeslagen en dat had de heer van Winterfcl en honderden van zijn eedplichtigen het leven gekost. Volgens sommige liederen waren de Skaags kannibalen; naar men zei aten hun krijgslieden hart en lever van hun verslagen tegenstanders op. In lang vervlogen tijden waren de Skagosi naar het nabijgelegen eiland Skeen gevaren, hadden de vrouwen weggevoerd en de mannen afgeslacht en op een kiezelstrand tijdens een twee weken durend feestmaal opgegeten. Skeen was tot op de huidige dag onbewoond.

Dareon kende die liederen ook. Toen de naargeestige grauwe rotspieken van Skagos uit zee oprezen, voegde hij zich bij Sam op de voorsteven van de Merel en zei: ‘Als de goden goedgunstig zijn, vangen we misschien een glimp van een eenhoorn op.’

‘Als de kapitein goedgunstig is, komen we niet zo dichtbij. De stroming om Skagos heen is verraderlijk en er zijn rotsen waarop de romp van het schip kapot kan slaan als een eierschaal. Maar zeg dat maar niet tegen Anje. Ze is al bang genoeg.’

‘Zij en dat krijsende jong van haar. Ik weet niet wie van de twee meer kabaal maakt. De enige keren dat hij ooit stopt met blèren is wanneer ze hem een tepel in zijn mond duwt, en dan begint zij te janken.’

Dat was Sam ook opgevallen. ‘Misschien doet de baby haar pijn,’ zei hij zwakjes. ‘Als hij tanden krijgt…’

Dareon plukte met een vinger aan zijn luit, en er steeg een spottende noot op. ‘Ik had de indruk dat die wildlingen dapperder waren.’

‘Ze is dapper,’ zei Sam met klem, al moest zelfs hij toegeven dat hij Anje nog nooit in zo’n ellendige toestand had gezien. Al verborg ze meestal haar gezicht en hield ze het donker in de hut, hij kon zien dat haar ogen altijd rood waren en haar wangen nat van de tranen. Maar als hij vroeg wat er aan de hand was, schudde ze slechts haar hoofd en liet het aan hem over om het antwoord zelf te bedenken. ‘Ze is bang voor de zee, dat is alles,’ zei hij tegen Dareon. ‘Voordat ze naar de Muur kwam, had ze nooit iets anders gezien dan Crasters Burcht en de bossen eromheen. Voor zover ik weet is ze nooit verder dan tien mijl weg geweest van haar geboortegrond. Ze kende stroompjes en rivieren, maar ze had nog nooit een meer gezien totdat we er een zagen, en de zee… de zee is beangstigend.’

‘We zijn altijd in het zicht van het vasteland gebleven.’

‘Dat wordt nog wel anders.’ Sam zag daar zelf ook niet naar uit.

‘De Doder is toch zeker niet bang voor een beetje water?’

‘Nee,’ loog Sam, ‘ik niet. Maar Anje… als je nu eens wat wiegeliedjes voor ze speelde, dan valt de baby daar misschien van in slaap.’

Dareons mond vertrok van afkeer. ‘Alleen als ze een stop in zijn kont doet. Ik kan die lucht niet verdragen.’

De volgende dag begon het te regenen en werden de zeeën hoger. ‘We kunnen beter naar beneden gaan, daar is het droog,’ zei Sam tegen Aemon, maar de oude maester glimlachte slechts en zei: ‘De regen voelt aangenaam aan op mijn gezicht, Sam. Hij voelt aan als tranen. Laat me nog wat langer hier blijven, alsjeblieft. Het is lang geleden sinds ik voor het laatst heb gehuild.’

Als maester Aemon van zins was aan dek te blijven, zo oud en fragiel als hij was, dan had Sam geen andere keus dan dat ook te doen. Hij bleef bijna een uur bij de oude man, weggedoken in zijn mantel terwijl een gestage motregen hem tot op de huid doorweekte. Aemon leek het nauwelijks te voelen. Hij zuchtte en sloot zijn ogen en Sam ging dichter bij hem zitten om hem tegen de ergste windvlagen af te schermen. Het zal niet lang meer duren of hij vraagt me of ik hem naar de hut wil helpen, hield hij zichzelf voor. Hij moet wel. Maar hij deed het niet en ten slotte begon ver weg in het oosten de donder te rommelen. ‘We móeten naar beneden’ zei Sam huiverend. Maester Aemon gaf geen antwoord. Pas toen drong het tot Sam door dat de oude man in slaap was gevallen. ‘Maester,’ zei hij terwijl hij hem zachtjes bij een schouder schudde. ‘Maester Aemon, wakker worden.’

Aemons blinde witte ogen gingen open. ‘Ei?’ zei hij terwijl de regen over zijn wangen stroomde. ‘Ei, ik droomde dat ik oud was.’

Sam wist niet wat hij moest doen. Hij knielde neer, tilde de oude man op en droeg hem naar beneden. Niemand had hem ooit voor sterk uitgemaakt, en de regen had maester Aemons zwarte gewaden doorweekt en hem tweemaal zo zwaar gemaakt, maar desondanks woog hij met meer dan een kind. Toen hij met Aemon in zijn armen de hut binnenschoof, ontdekte hij dat Anje alle kaarsen had laten uitgaan. De baby sliep en zij zat met opgetrokken knieën in een hoekje zachtjes te huilen in de plooien van de grote zwarte mantel die Sam haar had gegeven. ‘Help me,’ zei hij op dringende toon. ‘Help me hem droog te wrijven en warm te krijgen.’

Ze stond meteen op. Samen wisten ze de oude maester zijn natte kleren uit te trekken, waarna ze hem onder een stapel bontvellen bedolven. Maar zijn huid was vochtig en koud en voelde klam aan.

‘Kruip jij er ook onder,’ zei Sam tegen Anje. ‘Hou hem vast. Warm hem met je eigen lichaam. We moeten hem warm zien te krijgen.’

Ook dat deed ze, zonder een woord te zeggen, terwijl ze al die tijd bleef snotteren.

‘Waar is Dareon?’ vroeg Sam. ‘We zouden het allemaal warmer hebben als we bij elkaar kropen. Hij moet ook hier komen.’ Hij was al onderweg naar boven om de zanger te zoeken, toen het dek onder hem omhoog kwam en vervolgens onder zijn voeten wegviel. Anje slaakte een jammerkreet, Sam kwakte hard neer en verloor zijn evenwicht, en de baby werd krijsend wakker. Net terwijl hij bezig was weer overeind te krabbelen, deinde het schip opnieuw. Anje werd erdoor in zijn armen gesmeten en het wildlingenmeisje klampte zich zo heftig aan hem vast dat Sam bijna geen adem kreeg. ‘Niet bang zijn,’ zei hij tegen haar. ‘Dit is gewoon een avontuur. Op een dag zul je dit verhaal aan je zoon vertellen.’ Het enige wat ze deed, was haar nagels in zijn arm boren. Ze sidderde, en haar hele lichaam schokte van de hevigheid van haar gesnik. Wat ik ook zeg, het maakt het alleen maar erger. Hij hield haar stevig vast en was zich er onaangenaam van bewust dat haar borsten tegen hem aandrukten. Hoe bang hij ook was, meer had hij niet nodig om een stijve te krijgen. Straks voelt ze het nog, dacht hij beschaamd, maar als dat zo was, liet ze het niet merken; ze klampte zich juist des te harder aan hem vast.

Daarna vloeiden de dagen in elkaar over. Ze kregen de zon niet meer te zien. De dagen waren grijs en de nachten zwart, behalve als de bliksem de hemel boven de pieken van Skagos verlichtte. Ze waren allemaal uitgehongerd, maar toch konden ze geen van allen eten. De kapitein sloeg een vat vuurwijn aan om de roeiers op krachten te houden. Sam probeerde er een beker van uit en zuchtte toen er hete slangen door zijn keel en borst omlaag glibberden. Dareon vond het drankje ook al snel lekker en was sindsdien zelden meer nuchter.

De zeilen gingen omhoog, de zeilen kwamen weer omlaag, en eentje scheurde er los van de mast en vloog weg als een grote, grijze vogel. Toen de Merel de zuidkust van Skagos rondde, ontdekten ze op de rotsen het wrak van een galei. Een paar bemanningsleden waren op de kust aangespoeld, en de roeken en krabben hadden zich verzameld om hen eer aan te doen. ‘Veel te dichtbij, verdomme,’ gromde de Zoutgeruite Kiel toen hij het zag. ‘Een goeie stoot en wij lopen daarnaast aan de grond.’ Uitgeput als ze waren, bogen zijn roeiers zich weer over hun riemen en het schip klauwde zich een weg naar de zee-engte in het zuiden, totdat Skagos was gekrompen tot niets dan een paar donkere vormen in de lucht die net zo goed donderkoppen als de toppen van hoge, zwarte bergen konden zijn. Daarna volgden er acht dagen en zeven nachten van onbewolkt, rimpelloos varen.

Toen kwamen er nog meer stormen, erger dan eerst.

Waren het er drie of was het er maar een, onderbroken door luwten? Sam kwam er nooit achter, al probeerde hij wanhopig om het belangrijk te vinden.

‘Wat doet het ertoe?’ schreeuwde Dareon hem op een keer toe, toen ze allemaal op een kluitje in de hut zaten. Doet het ook niet, had Sam graag tegen hem gezegd, maar zolang ik me daarmee bezighoud, denk ik niet aan verdrinken of zeeziek zijn of het rillen van maester Aemon. ‘Doet het ook niet,’ wist hij al piepend uit te brengen, maar de donder overstemde de rest en het dek dook omlaag en smeet hem opzij. Anje snikte. De baby krijste. En tot overmaat van ramp hoorde hij de Zoutgeruite Kiel tegen zijn bemanning bulderen, de haveloze kapitein die nooit iets zei.

Ik haat de zee, dacht Sam. Ik haat de zee, ik haat de zee, ik haat de zee. De volgende bliksemflits was zo fel dat die de hut dwars door de kieren in de planken boven hun hoofd verlichtte. Dit is een goed, stevig schip, een goed, stevig schip, een goed schip, zei hij tegen zichzelf. Het zinkt niet. Ik ben niet bang.

Tijdens een van de luwten tussen de stormen in, toen Sam zich met witte knokkels aan de reling vastklemde en wanhopig graag wilde braken, hoorde hij een paar bemanningsleden mompelen dat dit was wat je ervan kreeg als je een vrouw aan boord van een schip nam, en dan nog een wildlingenvrouw bovendien. ‘Met haar eigen vader geneukt,’ hoorde Sam een man zeggen terwijl de wind weer aantrok. ‘Da’s erger dan hoererij. Erger dan wat ook. Als we haar en dat onding dat ze heeft geworpen niet lozen, verdrinken we straks allemaal nog.’

Sam durfde niet tegen hen in te gaan. Het waren oudere mannen, hard en pezig, hun armen en schouders zwaar gespierd na jaren aan de riemen. Maar hij zorgde wel dat zijn mes scherp was, en telkens als Anje de hut verliet om te wateren, ging hij met haar mee.

Zelfs Dareon had geen goed woord over voor het wildlingenmeisje. Een keer speelde de zanger op aandringen van Sam een wiegeliedje om de baby te sussen, maar halverwege het eerste vers begon Anje ontroostbaar te snikken. ‘Bij de zevende hel!’ snauwde Dareon, ‘kun je niet eens lang genoeg stoppen met huilen om naar een liedje te luisteren?’

‘Speel nou maar,’ smeekte Sam, ‘zing nou maar gewoon dat liedje voor haar.’

‘Ze heeft geen liedje nodig,’ zei Dareon, ‘alleen maar een goeie aframmeling, of wie weet een stevige beurt. Uit de weg, Doder.’ Hij duwde Sam opzij en verliet de hut om wat troost te zoeken in een beker vuurwijn en de ruige broederschap van de riemen.

Sam was inmiddels aan het eind van zijn krachten. Aan de lucht was hij bijna gewend geraakt, maar door de stormen en Anjes gesnik had hij al nachtenlang niet geslapen. ‘Kunt u haar niet iets geven?’ vroeg hij aan maester Aemon, heel zacht, toen hij zag dat de oude man wakker was. ‘Een of ander kruid of brouwsel, zodat ze niet meer zo bang is?’

‘Wat je hoort is geen angst,’ zei de oude man. ‘Het is het geluid van verdriet, en daar is geen kruid tegen gewassen. Laat ze haar tranen maar de vrije loop laten, Sam. Je kunt ze niet tegenhouden.’

Sam had het niet begrepen. ‘Ze gaat naar een veilige plek. Een warme plek. Waarom zou ze verdriet hebben?’

‘Sam,’ fluisterde de oude man, ‘jij hebt twee goeie ogen, en toch zie je het niet. Dit is een moeder die rouwt om haar kind.’

‘Hij is zeeziek, dat is alles. Dat zijn we allemaal. Zodra we in Braavos aanmeren…’

‘…is die baby nog steeds de zoon van Dalla en niet het kind dat zij heeft gebaard.’

Sam had een ogenblik tijd nodig om te bevatten wat Aemon bedoelde. ‘Dat kan niet… ze zou nooit… natuurlijk is het haar kind. Anje zou de Muur nooit zonder haar eigen zoon verlaten hebben. Ze houdt van hem.’

‘Ze heeft ze allebei gezoogd en ze hield van allebei,’ zei Aemon, ‘maar niet evenveel. Geen moeder heeft al haar kinderen op dezelfde wijze lief, zelfs niet de Moeder in den Hoge. Anje heeft haar kind niet vrijwillig achtergelaten, daar ben ik zeker van. Welke dreigementen de Opperbevelhebber heeft geuit en welke beloften hij heeft gedaan, daar kan ik slechts naar raden… maar er is zeker sprake geweest van dreigementen en beloften.’

‘Nee, dat hebt u mis. Jon zou nooit…’

‘Jon niet. Heer Sneeuw wel. Soms is er geen goede keus, Sam, alleen een die minder leed brengt dan de andere.’

Geen goede keus. Sam dacht terug aan alles wat hij en Anje hadden doorgemaakt, Crasters Burcht en de dood van de Ouwe Beer, sneeuw en ijs en snerpende winden, dagenlang lopen, de geesten in Witboom, Koudehanden en de ravenboom, de Muur, de Muur, de Muur, de Zwarte Poort onder de aarde. Waar had het allemaal toe gediend? Geen goede keus en geen goede afloop.

Hij zou het graag uitgeschreeuwd hebben. Hij zou maar wat graag hebben gejammerd, gesnikt en gesidderd en zich tot een jankend balletje hebben opgerold. Hij heeft de baby’s verwisseld, zei hij bij zichzelf. Hij heeft de baby’s verwisseld om het prinsje te beschermen, om het bij de vuren van vrouwe Melisandre uit de buurt te houden, bij haar rode god uit de buurt. Wie maalt erom als ze Anjes zoontje verbrandt? Alleen Anje. Het was toch maar het jong van Craster, een gruwel, uit incest geboren, niet de zoon van de Koning-achter-de-Muur. Hij deugt niet als gijzelaar, hij deugt niet als offer, hij deugt nergens voor, hij heeft niet eens een naam.

Woordeloos wankelde Sam naar het dek om te braken, maar er zat niets in zijn maag dat hij kon uitkotsen. De nacht was gevallen, een vreemd stille nacht, zoals ze allang niet meer hadden meegemaakt. De zee was zwart als glas. Aan de riemen rustten de roeiers uit. Een of twee waren er zittend aan het slapen. De wind stond in de zeilen en in het noorden kon Sam zelfs hier en daar wat sterren zien, en de rode zwerver die het vrije volk de Dief noemde. Dat hoort mijn ster te zijn, dacht Sam, diep in de put. Ik heb geholpen Jon Opperbevelhebber te maken en ik heb hem Anje en de baby gebracht. Er bestaat geen goede afloop.

‘Doder.’ Naast hem dook Dareon op, die er geen erg in had hoezeer Sam leed. ‘Bij uitzondering eens een aangename nacht. Kijk, de sterren worden zichtbaar. Misschien krijgen we zelfs wel een beetje maneschijn. Wie weet is het ergste achter de rug.’

‘Nee.’ Sam veegde zijn neus af en wees met een dikke vinger naar het zuiden, waar het donker dichter werd. ‘Daar,’ zei hij. Hij had het nog niet gezegd of de bliksem flitste, abrupt, geluidloos en verblindend fel. De verre wolken gloeiden een hartslag lang op, opgestapelde bergen, hoger dan de wereld. ‘Het ergste is nog niet achter de rug. Het ergste begint pas, en er bestaat geen goede afloop.’

‘Goeie goden,’ zei Dareon lachend. ‘Doder, wat ben je toch een lafbek.’

Jaime

Heer Tywin Lannister was de stad binnengekomen op een hengst, zijn wapenrusting van karmijnrood email glanzend opgewreven, schitterend van het gouden inlegwerk en de edelstenen. Hij verliet haar op een hoge wagen, behangen met karmijnrode banieren, en zes zwijgende zusters ernaast om zijn gebeente te begeleiden.

De begrafenisstoet verliet Koningslanding via de Godenpoort, die breder en luisterrijker was dan de Leeuwenpoort. Voor Jaimes gevoel was dat een verkeerde keus. Zijn vader was een leeuw geweest, dat kon niemand ontkennen, maar zelfs heer Tywin had nooit beweerd dat hij een god was.

Een erewacht van vijftig ridders met karmijnrode vaantjes aan hun lansen omringde heer Tywins wagen. Meteen daarop volgden de heren van het westen. De wind rukte aan hun banieren, zodat hun deviezen dansten en fladderden. Terwijl Jaime langs de stoet naar voren draafde, kwam hij langs everzwijnen, dassen en kevers, een groene pijl en een rode os, gekruiste hellebaarden, gekruiste speren, een boomkat, een aardbei, een wijde mouw en vier zonnebundels in wisselende kleuren.

Heer Brax droeg een opengewerkt, lichtgrijs wambuis gevoerd met zilverbrokaat en een amethisten broche van een eenhoorn ter hoogte van zijn hart. Heer Jast was gehuld in een zwart-stalen wapenrusting met drie ingelegde gouden leeuwenkoppen op het borstharnas. De geruchten over zijn dood waren er zo te zien niet ver naast geweest; door zijn verwondingen en gevangenschap was hij nog maar een schaduw van de man die hij eens was geweest. Heer Vloeckfort had de strijd beter doorstaan en zag eruit alsof hij meteen weer de oorlog in kon trekken. Pruym droeg purper, Prester hermelijn, Meerland roestbruin-en-groen, maar alle drie hadden ze een mantel van karmijnrode zijde omgedaan ter ere van de man die ze naar huis begeleidden. Achter de edelen kwamen honderd kruisboogschutters en driehonderd krijgsknechten, en ook van hun schouders golfde karmijnrood omlaag. Met zijn witte mantel en zijn witte schubbenpantser voelde Jaime zich in die stroom van rood niet op zijn plaats.

Zijn oom droeg ook bepaald niet tot zijn gemoedsrust bij. ‘Heer Opperbevelhebber,’ zei ser Kevan toen Jaime aan het hoofd van de stoet naast hem kwam rijden, ‘heeft hare genade nog een laatste bevel voor mij?’

‘Ik ben hier niet namens Cersei.’ Achter hen begon een trom een traag, afgemeten begrafenisritme te slaan. Dood, leek hij te zeggen, dood, dood ‘Ik kom afscheid nemen. Hij was mijn vader.’

‘En de hare.’

‘Ik ben Cersei niet. Ik heb een baard en zij heeft borsten. Als u nu nog in de war bent, nonkel, tel dan onze handen. Cersei heeft er twee.’

‘Jullie zijn allebei spotziek,’ zei zijn oom. ‘Bespaar me uw grappen, ser. Ik heb er geen trek in.’

‘Zoals u wilt.’ Dit gaat minder goed dan ik gehoopt had ‘Cersei zou u graag uitgeleide hebben gedaan, maar ze heeft vele dringende plichten.’

Ser Kevan snoof. ‘Dat geldt voor ons allemaal. Hoe gaat het met je koning?’ Door zijn toon werd de vraag een verwijt.

‘Tamelijk goed,’ zei Jaime verdedigend. ‘Balon Swaan is ’s ochtends bij hem. Een goed en dapper ridder.’

‘Eens sprak dat vanzelf als het ging om degenen die een witte mantel droegen.’

Niemand kan zijn broeders kiezen, dacht Jaime. Geef me verlof mijn eigen mannen uit te zoeken en de Koningsgarde wordt weer groot. Maar zo onomwonden geformuleerd klonk het zwak; loos gebral van een man die door het rijk de Koningsmoordenaar werd genoemd. Een man die schijt aan eer had. Jaime liet het maar zitten. Hij was niet gekomen om met zijn oom te redetwisten. ‘Ser,’ zei hij, ‘u moet vrede sluiten met Cersei.’

‘Zijn we in oorlog? Dat heeft niemand mij verteld.’

Dat negeerde Jaime. ‘Onenigheid tussen Lannister en Lannister is slechts bevorderlijk voor de vijanden van ons huis.’

‘Als er onenigheid is, dan komt dat niet door mij. Cersei wil regeren. Uitstekend. Het rijk is van haar. Het enige wat ik vraag, is dat ze mij met rust laat. Mijn plaats is in Darring bij mijn zoon. Het kasteel moet herbouwd worden, de grond beplant en beschermd.’ Hij stootte een verbitterde, blaffende lach uit. ‘En je zuster laat me weinig anders om mijn tijd mee door te brengen. Dus kan ik maar beter zorgen dat Lancel trouwt. Zijn bruid wordt ongeduldig nu ze zo lang moet wachten voordat wij eindelijk in Darring komen aanzakken.’

Zijn weduwe uit de Tweeling. Zijn neef Lancel reed tien passen achter hem. Met zijn holle ogen en dorre witte haar leek hij ouder dan heer Jast. Jaime kon zijn fantoomvingers bij Lancels aanblik voelen jeuken… neukt met Lancel en Osmund Ketelzwart, en wie weet doet ze het ook met Uilebol. Hij had vaker met Lancel geprobeerd te spreken dan hij kon tellen, maar hij had hem nooit alleen aangetroffen. Als zijn vader niet bij hem was, dan was er wel een of andere septon. Hij mag dan Kevans zoon zijn, door zijn aderen stroomt melk. Tyrion heeft tegen me gelogen. Zijn woorden waren bedoeld om te kwetsen.

Jaime zette zijn neef uit zijn hoofd en wendde zich weer tot zijn oom. ‘Blijft u na de bruiloft in Darring?’

‘Een poosje wellicht. Sandor Clegane schijnt rooftochten langs de Drietand te houden. Je zuster eist zijn hoofd. Het kan zijn dat hij zich bij Dondarrion heeft aangesloten.’

Jaime was op de hoogte van Zoutpannen. Het halve rijk was inmiddels op de hoogte. De roofoverval was uitzonderlijk wreed geweest. Vrouwen verkracht en verminkt, kinderen afgeslacht in de armen van hun moeders, de helft van het stadje in brand gestoken. ‘Randyl Tarling is in Maagdenpoel. Laat hem maar met de vogelvrijen afrekenen. Ik heb liever dat u naar Stroomvliet gaat.’

‘Ser Daven voert daar het bevel. De Landvoogd van het Westen. Hij heeft mij niet nodig. Lancel wel.’

‘Zoals u wilt, oom.’ Jaimes hoofd bonsde in hetzelfde ritme als de trom. Dood, dood, dood ‘U zou er goed aan doen uw ridders in de buurt te houden.’

Zijn oom staarde hem koeltjes aan. ‘Is dat een dreigement, ser?’

Een dreigement? Die suggestie bracht hem van zijn stuk. ‘Een voorzorgsmaatregel. Ik bedoelde alleen… Sandor is gevaarlijk.’

‘Ik hing al vogelvrijen en roofridders op toen jij nog in je windsels poepte. Het zit er echt niet in dat ik op pad ga om Clegane en Dondarrion alleen het hoofd te bieden, als dat is wat u vreest, ser. Niet elke Lannister is verzot op roem.’

Nee maar, oom, ik geloof dat u het over mij hebt. ‘Addam Marbrand kan net zo goed met die vogelvrijen afrekenen als u. Datzelfde geldt voor Brax, Vloeckfort, Pruym, en al die anderen, ongeacht wie. Maar niemand zou een goede Hand des konings zijn.’

‘Je zuster kent mijn voorwaarden. Die zijn niet veranderd. Zeg haar dat maar als je de volgende keer in haar slaapkamer bent.’ Ser Kevan dreef zijn strijdros aan en galoppeerde naar voren, zodat er abrupt een einde aan hun gesprek kwam.

Jaime liet hem gaan. Er voer een trekking door de stomp van zijn zwaardhand. Hij had tegen beter weten in gehoopt dat Cersei het niet goed begrepen had, maar dat was kennelijk wel het geval. Hij weet van ons af. Van Tommen en Myrcella. En Cersei weet dat hij het weet. Ser Kevan was een Lannister van de Rots van Casterling. Hij kon zich niet voorstellen dat ze hem ooit iets aan zou doen, maar… Ik had het mis wat Tyrion betreft, dus waarom niet wat Cersei betreft? Als zonen hun vaders vermoordden, wat weerhield een nicht er dan van de dood van haar oom te gelasten? Een lastige oom die te veel weet. Hoewel, misschien hoopte Cersei dat de Jachthond haar werk voor haar zou doen. Als Sandor Clegane Kevan doodsloeg, zou ze haar eigen handen niet vuil hoeven te maken. En als ze elkaar ooit treffen, dan doet hij dat. Kevan Lannister was ooit een geducht zwaardvechter geweest, maar hij was niet jong meer, en de Jachthond…

De stoet had hem ingehaald. Toen zijn neef voorbijreed, geflankeerd door zijn twee septons, riep Jaime tegen hem: ‘Lancel. Neef. Ik moet je nog gelukwensen met je huwelijk. Het spijt me alleen dat mijn plicht me niet toestaat erbij te zijn.’

‘Zijne genade moet beschermd worden.’

‘En dat gebeurt ook. Toch vind ik het jammer dat ik je bedceremonie mis. Het is jouw eerste huwelijk en haar tweede, heb ik begrepen. De edele vrouwe zal je vast met genoegen laten zien hoe de dingen in elkaar steken.’

De schuine opmerking ontlokte verscheidene van de heren in de buurt een lach en Lancels septons een afkeurende blik. Zijn neef schoof in het zadel heen en weer, niet op zijn gemak. ‘Ik weet genoeg om mijn plicht als echtgenoot te vervullen, ser.’

‘Dat is precies wat een bruid in haar huwelijksnacht wil,’ zei Jaime. ‘Een echtgenoot die zijn plicht weet te doen.’

Lancels wangen kleurden. ‘Ik bid voor je, neef. En voor hare genade de koningin. Moge de Oude Vrouw haar wijsheid leren en de Krijgsman haar beschermen.’

‘Waar heeft Cersei de Krijgsman voor nodig? Ze heeft mij.’ Jaime wende zijn paard, en zijn witte mantel flapperde in de wind. De Kobold heeft gelogen. Cersei heeft nog liever Roberts lijk tussen haar benen dan een vrome idioot als Lancel. Tyrion, gemene rotzak, je had moeten liegen over iemand die meer voor de hand lag. Hij galoppeerde langs zijn vaders begrafeniswagen naar de stad in de verte.

De straten van Koningslanding leken bijna verlaten terwijl Jaime terugreed naar de Rode Burcht boven op Aegons Hoge Heuvel. De krijgslieden die zich hadden verdrongen in de plaatselijke gokholen en eethuizen waren nu grotendeels weg. Ser Garlan de Galant was met de helft van de Tyrel-krijgsmacht teruggekeerd naar Hooggaarde en zijn moeder en grootmoeder waren met hem meegegaan. De andere helft was met Hamer Tyrel en Mathis Rowin naar het zuiden gemarcheerd om Stormeinde te belegeren.

Wat het leger van de Lannisters betrof, waren er nog tweeduizend doorgewinterde veteranen buiten de stadsmuren gelegerd in afwachting van Paxter Roodweijns vloot, die hen over de Zwartwaterbaai naar Drakensteen zou brengen. Heer Stannis scheen slechts een klein garnizoen te hebben achtergelaten toen hij naar het noorden voer, dus was Cersei van oordeel geweest dat tweeduizend man meer dan genoeg was. De overige westerlingen waren naar hun vrouwen en kinderen teruggekeerd om hun huizen te herbouwen, hun velden te beplanten en nog een laatste oogst binnen te halen. Voor hun aftocht had Cersei met Tommen de ronde gedaan door hun kampementen, zodat ze hun koninkje konden toejuichen. Ze had er nog nooit zo mooi uitgezien als op die dag, met een glimlach op haar lippen en de herfstzon glanzend op haar gouden haar. Wat je verder ook van zijn zuster mocht zeggen, ze wist hoe ze zich geliefd moest maken, als ze er maar genoeg moeite voor deed. …

Toen Jaime op een drafje de kasteelpoort door reed, stuitte hij in de buitenhof op twee dozijn ridders die op de steekpaal aan het oefenen waren. Nog iets wat ik niet meer kan, dacht hij. Een lans was zwaarder en lastiger te hanteren dan een zwaard, en met zwaarden had hij al moeite genoeg. Hij zou de lans misschien met zijn linkerhand kunnen vasthouden maar dat zou inhouden dat hij zijn schild naar zijn rechter arm moest verplaatsen. Bij een steekspel had je de tegenstander altijd aan je linkerkant. Een schild aan zijn rechterarm was ongeveer even nuttig als tepels op een borstharnas. Nee, mijn toernooidagen zijn voorbij, dacht hij terwijl hij afsteeg… maar desondanks bleef hij een poosje staan kijken. Het paard van ser Langknaap de Lange schoot onder hem vandaan toen de zandzak rondzwiepte en hem een klap tegen zijn hoofd verkocht. Sterkever raakte het schild zo hard dat het barstte. Kennos van Kays maakte de vernieling compleet. Voor ser Dermot van het Regenbos werd een nieuw schild opgehangen. Lambert Klapbes schampte het schild slechts, maar Jon Beteling de Baardeloze, Humfried Vlugh en Alyn Staakspeer raakten het allemaal met kracht en Rode Ronet Conneghem brak netjes zijn lans. Toen steeg de Bloemenridder op en deed iedereen beschaamd staan.

Bij een steekspel ging het voor driekwart om goed. paardrijden, was Jaime altijd van mening geweest. Ser Loras reed fantastisch en hanteerde zijn lans alsof hij ermee geboren was… hetgeen ongetwijfeld zijn moeders geknepen gezicht verklaarde. Hij plaatst de punt precies daar waar hij hem hebben wil en het lijkt wel ofhij het evenwicht van een kat heeft. Misschien was het in feite geen stom geluk dat hij mij uit het zadel lichtte. Wat zonde dat hij nooit meer de kans zou krijgen om zich met die jongen te meten.

Cersei bevond zich in haar kemenade in Maegors Veste, met Tommen en de donkerharige Myrische vrouw van heer Blijleven. Ze zaten met zijn drieën om grootmaester Pycelle te lachen. ‘Heb ik een of andere puntige opmerking gemist?’ zei Jaime toen hij de deur door kwam.

‘O kijk,’ spon vrouwe Blijleven, ‘uw dappere broer is terug, uwe genade.’

‘Grotendeels wel.’ De koningin was aangeschoten, besefte Jaime. Cersei leek de laatste tijd altijd wel een wijnflacon in de buurt te hebben — zij, die Robert Baratheon had geminacht om zijn drankzucht. Dat beviel hem niet, maar de laatste tijd leek niets wat zijn zuster deed hem te bevallen. ‘Grootmaester,’ zei ze, ‘wilt u de Opperbevelhebber deelgenoot van uw nieuws maken?’

Pycelle leek wanhopig slecht op zijn gemak. ‘Er is een vogel gearriveerd,’ zei hij. ‘Uit Stookewaard. Vrouwe Tanda zendt bericht dat haar dochter Lollys een sterke, gezonde zoon heeft gebaard.’

‘En je raadt nooit hoe ze die kleine bastaard hebben genoemd, broertje.’

‘Het staat me bij dat ze hem Tywin wilden noemen.’

‘Ja, maar dat had ik verboden. Ik heb Falyse gezegd dat ik niet wilde dat de edele naam van onze vader aan het onrechtmatig verwekte gebroed van een varkenshoeder en een achterlijke zeug werd gegeven.’

‘Vrouwe Stookewaard verzekert u nadrukkelijk dat het kind zijn naam niet door haar toedoen heeft gekregen,’ merkte grootmaester Pycelle op. Zijn gerimpelde voorhoofd was bezaaid met zweetdruppeltjes. ‘Lollys’ echtgenoot heeft hem uitgekozen, schrijft ze. Die man, Bronn, hij… het schijnt dat hij…’

‘Tyrion,’ ried Jaime. ‘Hij heeft het kind Tyrion genoemd.’

De oude man knikte beverig en depte met de mouw van zijn gewaad zijn voorhoofd af.

Jaime schoot in de lach. ‘Kijk eens aan, lieve zus. Je hebt overal naar Tyrion gezocht, en al die tijd hield hij zich in Lollys schoot verstopt.’

‘Leuk hoor. Jij en Bronn zijn allebei toch zo leuk! Ongetwijfeld zuigt die bastaard nu terwijl wij praten aan een van de spenen van de halfgare Lollys terwijl die huurling toekijkt en zich verkneukelt om zijn vrijpostigheidje.’

‘Misschien lijkt het kind enigszins op uw broer,’ opperde vrouwe Blijleven. ‘Wie weet is hij misvormd geboren, of zonder neus.’ Ze lachte kelig.

‘We zullen het schatje een geschenk moeten sturen,’ verklaarde de koningin. ‘Nietwaar, Tommen?’

‘We zouden hem een poesje kunnen sturen.’

‘Een leeuwenwelpje,’ zei vrouwe Blijleven. Om hem zijn keeltje door te bijten, suggereerde haar glimlach.

‘Ik had een ander soort geschenk in gedachten,’ zei Cersei.

Een nieuwe stiefvader, hoogstwaarschijnlijk. Jaime herkende de blik in de ogen van zijn zuster. Die had)hij eerder gezien, het meest recent op de avond van Tommens bruiloft, toen ze de Toren van de Hand in brand had laten steken. De gezichten van de toeschouwers hadden gebaad in het groene licht van het wildvuur, zodat ze sprekend op rottende lijken leken, een bende meesmuilende monsters, maar sommige van die lijken waren aantrekkelijker dan andere. Zelfs in die onheilspellende gloed was Cersei mooi geweest om te zien. Ze had daar gestaan met één hand op haar borst, haar lippen licht vaneen, haar groene ogen glanzend. Ze huilt, had Jaime beseft, maar hij had niet kunnen zeggen of het uit verdriet of van extase was.

De aanblik had hem verontrust en hem doen denken aan Aerys Targaryen, die ook altijd opgewonden was geraakt als er iets brandde. Een koning heeft geen geheimen voor zijn Koningsgarde. Gedurende de laatste jaren van zijn regering was de verhouding tussen Aerys en zijn koningin gespannen geweest. Ze hadden gescheiden geslapen en hun best gedaan elkaar te mijden als ze wakker waren. Maar iedere keer als Aerys iemand aan het vuur had prijsgegeven, had koningin Rhaella ’s avonds bezoek gekregen. De dag nadat hij zijn Strijdhamer-en-Dolkhand had laten verbranden, hadden Jaime en Jon Darring voor hun slaapkamer op wacht gestaan terwijl de koning zijn gerief haalde. ‘Je doet me pijn,’ hadden ze Rhaella door de eikenhouten deur heen horen huilen. ‘Je doet me pijn.’ Op een of andere merkwaardige manier was dat erger geweest dan het geschreeuw van heer Schaarstee. ‘Wij hebben ook gezworen om haar te beschermen,’ had Jaime zich ten slotte gedrongen gevoeld te zeggen. ‘Dat is zo,’ had Darring toegegeven, ‘maar niet tegen hem.’

Jaime had Rhaella daarna nog slechts eenmaal gezien, op de ochtend van de dag dat ze naar Drakensteen was vertrokken. De koningin had een mantel met een kap gedragen toen ze in het koninklijke huis op wielen was geklommen dat haar Aegons Hoge Heuvel af zou rijden naar het schip dat op haar wachtte, maar na haar vertrek had hij het gefluister van haar meiden gehoord. Ze zeiden dat de koningin eruit had gezien alsof ze was mishandeld door een beest dat haar dijen had opengeklauwd en aan haar borsten had geknaagd. Een gekroond beest, wist Jaime.

Tegen het einde was de Krankzinnige Koning zo vreesachtig geworden dat hij in zijn bijzijn geen enkele kling meer toestond, op de zwaarden van zijn Koningsgarde na. Zijn baard was ongewassen en zat vol klitten, zijn haar was een zilvergouden wirwar die tot zijn middel hing, zijn vingernagels liepen uit in gele klauwen van wel negen duim lang. Maar toch bleven de klingen hem kwellen, degene waaraan hij nooit kon ontkomen, de klingen van de IJzeren Troon. Zijn armen en benen zaten altijd onder de korsten en half genezen schrammen.

Laat hem maar koning over verkoolde botten en gebraden vlees zijn, klonk het Jaime weer in de oren terwijl hij het lachje van zijn zuster observeerde. Laat hem maar koning zijn over as. ‘Uwe genade,’ zei hij, ‘kunnen wij elkaar even onder vier ogen spreken?’

‘Zoals je wilt. Tommen, het is hoog tijd voor je dagelijkse les. Ga met de grootmaester mee.’

‘Ja, mama. We leren nu over Baelor de Gezegende.’

Vrouwe Blijleven vertrok ook, nadat ze de koningin op beide wangen had gekust. ‘Zal ik voor het avondmaal terugkeren, uwe genade?’

‘Ik word heel boos op je als je niet komt.’

De manier waarop de vrouw uit Myr bij het lopen haar heupen bewoog, kon Jaime moeilijk ontgaan. Iedere stap is een verleidings-poging. Toen de deur achter haar dichtging, schraapte hij zijn keel en zei: ‘Eerst die Ketelzwarts, toen Qyborn en nu zij. Je houdt er tegenwoordig een merkwaardige menagerie op na, lieve zus.’

‘Ik raak steeds meer op vrouwe Taena gesteld. Ze is heel onderhoudend.’

‘Ze is een gezelschapsdame van Marjolij Tyrel,’ bracht Jaime haar in herinnering. ‘Ze bespioneert je voor de kleine koningin.’

‘Natuurlijk.’ Cersei liep naar de zij tafel om haar beker weer te vullen. ‘Marjolij vond het prachtig toen ik haar verlof vroeg om vrouwe Taena als gezelschapsdame te nemen. Je had haar moeten horen. “Ze zal als een zuster voor u zijn, net als voor mij. Natuurlijk moet u haar nemen. Ik heb mijn nichten, en de rest van mijn dames.” Onze kleine koningin wil niet dat ik eenzaam ben.’

‘Als je weet dat ze een spionne is, waarom neem je haar dan aan?’ ‘Marjolij is niet half zo slim als ze zelf denkt. Ze heeft er geen flauw benul van wat een lieftallige slang ze aan die Myrische slet heeft. Ik gebruik Taena om de kleine koningin te vertellen wat ik wil dat ze hoort. Het is zelfs gedeeltelijk waar.’ Cerseis ogen sprankelden van venijn. ‘En Taena brieft mij alles over wat de Maagd Marjolij doet.’

‘Is dat zo? Wat weet je van die vrouw?’

‘Ik weet dat ze moeder van een zoontje is voor wie ze in deze wereld grote ambities heeft. Ze is tot alles bereid om die te verwezenlijken. Moeders zijn allemaal hetzelfde. Vrouwe Blijleven mag dan een serpent zijn, ze is verre van dom. Ze weet dat ik meer voor haar kan doen dan Marjolij, dus maakt ze zich nuttig voor mij. Het zou je verbazen hoeveel belangwekkende zaken ze me heeft verteld.’

‘Wat voor zaken?’

Cersei ging onder het raam zitten. ‘Wist je dat de Doornenkoningin een kist met geld in haar huis op wielen heeft? Oud goud van voor de Verovering. Mocht enige handelaar zo onverstandig zijn een prijs in gouden munten te noemen, dan betaalt ze hem met handen uit Hooggaarde, die stuk voor stuk half zoveel wegen als een van onze draken. Welke koopman waagt het, zich erover te beklagen dat hij door de edele moeder van Hamer Tyrel opgelicht is?’ Ze nam een slokje wijn en zei: ‘Heb je van je ritje genoten?’

‘Onze oom maakte een opmerking over jouw afwezigheid.’

‘De opmerkingen van onze oom interesseren mij niet.’

‘Ten onrechte. Je zou een nuttig gebruik van hem kunnen maken. Zo niet in Stroomvliet of op de Rots, dan wel in het noorden tegen heer Stannis. Vader kon altijd van Kevan op aan wanneer…’

‘Rous Bolten is onze Landvoogd van het Noorden. Hij rekent wel met Stannis af.’

‘Heer Bolten zit vast onder aan de Nek, waar hij door ijzermannen bij de Motte van Cailin van het noorden wordt afgesneden.’

‘Niet lang meer. Boltens bastaardzoon zal die kleine hindernis snel opruimen. Heer Bolten kan zijn eigen krijgsmacht uitbreiden met tweeduizend Freys onder aanvoering van heer Walders zoons Hostien en Aenys. Dat moet meer dan genoeg zijn om met Stannis en een paar duizend desperado’s af te rekenen.’

‘Ser Kevan…’

‘…zal zijn handen vol hebben in Darring, als hij Lancel leert om zijn achterste af te vegen. Vaders dood heeft een zwakkeling van hem gemaakt. Hij is een oude man die zijn tijd heeft gehad. Daven en Damion zullen ons betere diensten bewijzen.’

‘Ze zullen wel voldoen.’ Jaime had niets tegen zijn neven. ‘Maar je hebt nog steeds een Hand nodig. Als het onze oom niet wordt, wie dan wel?’ Zijn zuster lachte. ‘Jij niet. Wees maar niet bang. Misschien Taena’s echtgenoot. Zijn grootvader was Hand ten tijde van Aerys.’

De Hoorn-des-Overvloeds-hand Jaime kon zich Owen Blijleven nog goed herinneren. Een beminnelijk man, maar hij had weinig gepresteerd. ‘Het staat me bij dat die het zo goed deed dat Aerys hem verbande en zijn grondgebied confisqueerde.’

‘Dat heeft Robert teruggegeven. Ten dele althans. Taena zou heel blij zijn als Orten de rest ook terugkreeg.’

‘Gaat het erom een hoer uit Myr een pleziertje te doen? En ik maar denken dat het om de regering van het rijk draaide.’

‘Ik regeer het rijk.’

Mogen de Zeven ons allen genadig zijn, dat is waar. Zijn zuster mocht zich weliswaar graag als een heer Tywin met tieten beschouwen, maar dat had ze mis. Hun vader was even onstuitbaar en onverzoenlijk als een gletsjer geweest, terwijl Cersei een en al wildvuur was, vooral als ze werd gedwarsboomd. Ze was zo opgewonden geweest als een jong meisje toen ze erachter was gekomen dat Stannis Drakensteen had verlaten, ervan overtuigd dat hij ten slatte de strijd had opgegeven en de ballingschap tegemoet was gevaren. Toen het bericht uit het noorden was gearriveerd dat hij bij de Muur was opgedoken, was haar razernij vreselijk geweest om te zien. Het ontbreekt haar niet aan verstand, maar ze mist oordeelsvermogen en geduld ‘Je hebt een sterke Hand nodig om je te helpen.’

‘Een zwakke heerser heeft een sterke Hand nodig, zoals Aerys vader nodig had. Een sterke heerser heeft slechts een ijverige dienaar nodig om zijn bevelen uit te voeren.’ Ze liet haar wijn ronddraaien. ‘Heer Hallyn is misschien geschikt. Hij zou de eerste vuurbezweerder niet zijn die als Hand des konings dient.’

Nee. De vorige heb ik gedood ‘Het gerucht gaat dat je van plan bent Auran Wateren tot vlootmeester te benoemen.’

‘Heeft iemand mij bespioneerd?’ Toen hij geen antwoord gaf, wierp Cersei haar haar naar achteren en zei: ‘Wateren is heel geschikt voor dat ambt. Hij heeft de helft van zijn leven aan boord doorgebracht.’

‘De helft van zijn leven? Hij kan niet ouder dan twintig zijn.’

‘Tweeëntwintig, en wat dan nog? Vader was nog geen eenentwintig toen hij door Aerys Targaryen tot Hand werd benoemd. Het wordt hoog tijd dat Tommen wat jonge mannen om zich heen krijgt in plaats van al die gerimpelde grijsaards. Auran is sterk en energiek.’

Sterk, energiek en knap, dacht Jaime… ze neukt met Lancel en Osmund Ketelzwart en wie weet ook met Uilebol… ‘Paxter Roodweijn zou een betere keus zijn. Hij voert het bevel over de grootste vloot van Westeros. Auran Wateren kan best het bevel over een roeiboot voeren, maar alleen als je er een voor hem koopt.’

‘Wat ben jij een kind, Jaime. Roodweijn is Tyrels baanderman en de neef van die afschuwelijke grootmoeder van hem. Ik wil geen stropoppen van heer Tyrel in mijn raad.’

‘Tommens raad, zul je bedoelen.’

‘Je weet wat ik bedoel.’

Maar al te goed ‘Ik weet dat Auran Wateren geen goed idee is en Hallyn een nog slechter idee. Wat Qyborn betreft… goeie goden, Cersei, die heeft bij het gezelschap van Vargo Haat gezeten! De Citadel heeft hem zijn keten ontnomen!’

‘De grauwe schapen. Qyborn heeft zichzelf heel nuttig voor me gemaakt. En hij is trouw, wat meer is dan ik van mijn eigen verwanten kan zeggen.’

Als je zo doorgaat eindigen we allemaal als feestmaal voor kraaien, lieve zusje. ‘Cersei, hoor jezelf toch eens. Je ziet in iedere schaduw een dwerg en jaagt vrienden tegen je in het harnas. Oom Kevan is je vijand niet. Ik ben je vijand niet.’

Haar gezicht vertrok van woede. ‘Ik heb je om je hulp gesmeekt. Ik ben voor je op de knieën gegaan, en je hebt me afgewezen!’

‘Mijn geloften…’

‘…hebben je er niet van weerhouden om Aerys te doden. Woorden zijn wind. Je had mij kunnen hebben, maar in plaats daarvan heb je voor een mantel gekozen. Eruit.’

‘Zusje…’

‘Eruit zeg ik. Ik word misselijk als ik naar die lelijke stomp van je kijk. Eruit!’ Om hem wat meer vaart te geven, smeet ze hem haar wijnbeker naar zijn hoofd. Ze miste, maar de wenk was duidelijk.

Toen de avond viel, zat hij alleen in de gemeenschapszaal van de Witte Zwaardtoren met een beker rode Dornse wijn en het Witte Boek. Hij zat de bladzijden om te slaan met de stomp van zijn zwaardhand, toen de Bloemenridder binnenkwam, zijn mantel en zwaardriem afdeed en die aan een haak naast die van Jaime hing.

‘Ik heb u vandaag op de binnenplaats gezien,’ zei Jaime. ‘U reed goed.’

‘Meer dan goed, toch zeker.’ Ser Loras schonk zichzelf een beker wijn in en ging aan de andere kant van de halvemaantafel zitten.

‘Een bescheidener man zou allicht geantwoord hebben: “Dank u voor het compliment, heer,” of, “Ik had een goed paard.’’’

‘Het paard was net goed genoeg en u bent even complimenteus als ik bescheiden ben.’ Loras wuifde naar het boek. ‘Heer Renling zei altijd dat boeken voor maesters waren.’

‘Dit hier is voor ons. De geschiedenis van iedereen die ooit een witte mantel heeft gedragen, is hierin geboekstaafd.’

‘Ik heb er wel eens een blik in geworpen. De schilden zijn mooi. Ik heb liever boeken met meer illustraties. Heer Renling had er een paar met tekeningen waar een septon blind van zou worden.’

Jaime moest glimlachen. ‘Hier staat niets van dien aard in, ser, maar de verhalen zullen u wel de ogen openen. Het zou goed zijn als u bekend was met de levens van hen die u zijn voorgegaan.’

‘Dat ben ik ook. Prins Aemon de Drakenridder, ser Ryam Roodweijn Groothart, Barristan de Boude…’

‘Gweijn Corbree, Alyn Conneghem, de Demon van Darring, ja. U zult ook wel van Lucamour Sterk hebben gehoord?’

‘Ser Lucamour de Wellustige?’ Ser Loras leek vermaakt. ‘Drie vrouwen en dertien kinderen, was het niet? Ze hebben hem zijn pik afgehakt. Wil ik het liedje voor u zingen, heer?’

‘En ser Terrens Toyn?’

‘Deelde het bed met de maîtresse van de koning en vond krijsend de dood. De moraal van het verhaal: mannen die witte hozen dragen, moeten ze stevig dichtgesnoerd houden.’

‘Gyllis Grijsmantel? Orivel de Vrijgevige?’

‘Gyllis was een verrader en Orivel een lafaard. Mannen die de witte mantel te schande hebben gemaakt. Waar wilt u naar toe, heer?’

‘Nergens heen. Neemt u geen aanstoot waar geen steen is, ser. En hoe staat het met Lange Tom Costeyn?’

Ser Loras schudde zijn hoofd.

‘Hij was zestig jaar ridder van de Koningsgarde.’

‘Wanneer was dat? Ik heb nooit…’

‘Ser Donneel van Schemerdel dan?’

‘Die naam heb ik meen ik gehoord, maar…’

‘Addison Heuvel? De Witte Uil, Michiel Mertijns? Jefferie Noorcruis? Die werd Wijkniet genoemd. Rode Robert Bloemen? Wat kunt u mij over hen vertellen?’

‘Bloemen is een bastaardnaam. Heuvel ook.’

‘Toch brachten beiden het tot bevelhebbers van de Koningsgarde. Hun verhalen staan in het boek. Rolland Donkerlyn staat er ook in. De jongste man die ooit in de Koningsgarde diende, totdat ik kwam. Hij kreeg zijn mantel op een slagveld en stierf minder dan een uur nadat hij hem omgeslagen had.’

‘Erg goed kan hij niet geweest zijn.’

‘Goed genoeg. Hij stierf, maar zijn koning leefde. De witte mantel is door heel veel moedige mannen gedragen. De meesten zijn vergeten.’ ‘De meesten hebben het verdiend om vergeten te worden. De helden zullen altijd in de herinnering voortbestaan.’

‘De besten en de slechtsten.’ Dus een van ons zal in elk geval in liederen voortleven. ‘En een paar die een beetje van allebei waren. Zoals hij.’ Hij tikte op de bladzijde die hij had zitten lezen.

‘Wie?’ Ser Loras draaide zijn nek om het te kunnen zien. ‘Tien zwarte korrels op een scharlakenrood veld. Dat wapen ken ik niet.’

‘Het was van Cristan Coolsch, die Viserys de Eerste en Aegon de Tweede diende.’ Jaime sloeg het Witte Boek dicht. ‘Hij werd de Koningsmaker genoemd.’

Cersei

Drie ellendige dwazen met een leren zak, dacht de koningin toen ze voor haar op hun knieën zonken. Hun aanblik was niet bemoedigend. Maar er is altijd een kans…

‘Uwe genade,’ zei Qyborn zacht, ‘de kleine raad…’

‘…zal wachten zolang het mij behaagt. Het is mogelijk dat we hun de dood van een verrader kunnen melden.’ Aan de andere kant van de stad zongen de klokken van Baelors Sept hun rouwklacht. Voor jou geen klokgelui, Tyrion, dacht Cersei. Ik dompel je hoofd in teer en gooi je mismaakte lijfvoor de honden. ‘Sta op,’ zei ze tegen de mannen die zo graag heer wilden worden. ‘Laat maar zien wat jullie voor me meegebracht hebben.’

Ze stonden op, drie lelijke, haveloze mannen. Eentje had er een zweer op zijn hals, en ze hadden zich alle drie al in geen half jaar gewassen. Het vooruitzicht om dergelijke lieden tot heer te verheffen, amuseerde haar. Ik zou ze bij banketten naast Marjolij kunnen zetten. Toen de voornaamste dwaas het touw om de zak losknoopte en zijn hand erin stak, vulde de geur van ontbinding de audiëntiezaal als een weeë roos. Het hoofd dat hij eruit viste was grijsgroen en krioelde van de maden. Het stinkt net zo erg als vader. Dorcas hapte naar adem en Jocelyn sloeg haar hand voor haar mond en gaf over. De koningin bezag de buit zonder een spier van haar gezicht te vertrekken. Jullie hebben de verkeerde dwerg gedood,’ zei ze ten slotte, en ieder woord kostte haar moeite.

‘Welnee,’ waagde een van de dwazen het te zeggen. ‘Dit moet hem zijn, ser. Een dwerg, ziet u wel? Hij is alleen een beetje verrot.’

‘Hij heeft ook een nieuwe neus gekregen,’ merkte Cersei op. ‘Nogal een knol, zou ik zeggen. Tyrions neus is er in een veldslag afgehakt.’

De drie dwazen wisselden een blik. ‘Dat had niemand ons verteld,’ zei degene met het hoofd in zijn hand. ‘Deze kwam zomaar voorbij wandelen, zo brutaal als de beul, een lelijke dwerg, dus we… we dachten…’

‘Hij zei dat hij een mus was,’ voegde degene met de zweer eraan toe, ‘en jij zei dat hij loog.’ Dat was tegen de derde man gericht.

Toen ze eraan dacht dat ze haar kleine raad voor deze mommersklucht had laten wachten, werd de koningin boos. ‘Jullie hebben mijn tijd verspild en een onschuldig man gedood. Ik zou jullie een kopje kleiner moeten maken.’ Maar als ze dat deed, zou de volgende misschien aarzelen en de Kobold door het net laten glippen. Ze zou de dwergen nog eerder tien voet hoog opstapelen voordat ze dat liet gebeuren. ‘Scheer jullie weg.’

‘Jawel, uwe genade,’ zei de Zweer. ‘Neemt u ons niet kwalijk.’

‘Wilt u het hoofd?’ vroeg de man die het vasthield.

‘Geef maar aan ser Meryn. Nee, in de zak, halve gare. Juist. Ser Osmund, laat ze naar buiten.’

Trant voerde het hoofd af en Ketelzwart de beul, waarna jonkvrouwe Jocelyns ontbijt het enige overgebleven bewijs van hun bezoek was. ‘Meteen opruimen,’ beval de koningin haar. Dit was al het derde hoofd dat ze bezorgd kreeg. Dit was tenminste nog een dwerg. Het vorige was alleen maar een lelijk kind geweest.

‘Iemand zal die dwerg wel vinden, weest u maar niet bang,’ stelde ser Osmund haar gerust. ‘En als het zover is, zullen we voorgoed een eind aan hem maken.’

Oja? Die nacht had Cersei van de oude vrouw gedroomd, met haar bultige halskwabben en haar knarsende stem. Meggie de Kikker, hadden ze haar in Lannispoort genoemd. Als vader had geweten wat ze tegen me zei had hij haar tong laten uitrukken. Maar Cersei had het nooit aan iemand verteld, zelfs niet aan Jaime. Melara zei dat we haar voorspellingen wel zouden vergeten als we er nooit over praatten. Ze zei dat een vergeten voorspelling niet uit kon komen.

‘Ik heb overal informanten die naar de Kobold rondneuzen, uwe genade,’ zei Qyborn. Hij had zich gehuld in iets wat heel erg aan maestersgewaden deed denken, maar dan wit in plaats van grijs, smetteloos als de mantels van de Koningsgarde. De zoom, de mouwen en de stijve hoge kraag waren met gouden spiralen versierd, en om zijn middel had hij een gouden sjerp gewikkeld. ‘Oudstee, Meeuwstede, Dorne, zelfs de Vrijsteden. Waar hij ook naar toe vlucht, mijn fluisteraars zullen hem vinden.’

‘U gaat ervan uit dat hij Koningslanding heeft verlaten. Hoe weten we dat hij zich niet in Baelors Sept heeft verstopt en aan de klokkentouwen bungelt om dat afgrijselijke lawaai te maken?’ Cersei trok een zuur gezicht en liet zich door Dorcas overeind helpen. ‘Kom, heer. Mijn raad wacht.’ Ze nam Qyborn bij de arm en ze daalden de trap af. ‘Hebt u het klusje opgeknapt dat ik u had opgedragen?’

‘Jazeker, uwe genade. Het spijt me dat het zo lang heeft geduurd. Het heeft de kevers uren gekost om het vlees eraf te knagen. Bij wijze van verontschuldiging heb ik een doos van zilver en ebbenhout met vilt bekleed om de schedel op gepaste wijze aan te bieden.’

‘Een juten zak zou ook goed zijn. Vorst Doran wil zijn hoofd. Het zal hem een zorg zijn in wat voor doos het zit.’

Op de binnenplaats klonk het klokgebeier luider. Het was maar een Hoge Septon. Hoe lang moeten we dit nog verdragen? Het gelui was melodieuzer dan het geschreeuw van de Berg was geweest, maar toch…

Qyborn leek aan te voelen wat ze dacht. ‘De klokken houden met zonsondergang op, uwe genade.’

‘Dat zal een grote opluchting zijn. Hoe weet u dat?’

‘Kennis is waarvoor ik dien.’

Varys had ons allemaal in de waan gebracht dat hij onvervangbaar was. Wat waren we een dwazen. Toen de koningin eenmaal bekend had gemaakt dat Qyborn de plaats van de eunuch had ingenomen, had het gebruikelijke ongedierte er geen gras over laten groeien om zich aan hem te presenteren, om hun fluisteringen voor wat geld in te ruilen. Het was al die tijd al het zilver, en niet de Spin. Qyborn zal ons even goede diensten bewijzen. Ze verheugde zich op de blik op het gezicht van Pycelle als Qyborn zijn plaats in zou nemen.

Voor de deuren van de raadzaal stond altijd een ridder van de Koningsgarde op wacht als de kleine raad zitting hield. Vandaag was het ser Boros Both.

‘Ser Boros,’ zei de koningin liefjes, ‘u oogt vanochtend nogal grauw. Hebt u wellicht iets verkeerds gegeten?’ Jaime had hem tot voorproever van de koning benoemd. Een smakelijke taak, zijhet smadelijk voor een ridder. Both vond het vreselijk. Zijn hangwangen trilden toen hij de deur voor hen openhield.

De raadslieden vielen stil toen ze binnentrad. Heer Gyllis hoestte bij wijze van groet, luid genoeg om Pycelle te wekken. De anderen stonden op en mompelden een aardigheidje. Cersei stond zichzelf een heel flauw lachje toe. ‘Heren, u vergeeft het mij vast wel dat ik laat ben.’

‘Wij zijn er om uwe genade te dienen,’ zei ser Harys Vlugh. ‘Het is ons een genoegen uw komst af te wachten.’

‘U bent allen bekend met heer Qyborn, neem ik aan.’

Grootmaester Pycelle stelde haar niet teleur. ‘Heer Qyborn?’ bracht hij uit terwijl hij paars aanliep. ‘Uwe genade, dit… een maester zweert heilige geloften om geen grond of titel te hebben…’

‘Uw Citadel heeft hem zijn keten ontnomen,’ bracht Cersei hem in herinnering. ‘Als hij geen maester is, kan hij ook niet aan zijn maestersgeloften worden gehouden. U zult zich wellicht herinneren dat wij de eunuch ook met heer aanspraken.’

‘Deze man is… hij is ongeschikt…’ sputterde Pycelle.

‘Matigt u zich niet aan tegenover mij van geschiktheid te reppen. Niet nadat u zo’n stinkende aanfluiting hebt gemaakt van mijn vaders lichaam.’

‘Uwe genade denkt toch niet…’ Hij hief een gevlekte hand op als om een klap af te weren. ‘De zwijgende zusters hebben heer Tywins ingewanden en organen verwijderd en zijn bloed laten weglopen… iedere voorzorg was getroffen… zijn lichaam was met zout en welriekende kruiden gevuld…’

‘Bespaart u mij de weerzinwekkende details. Ik heb de resultaten van die zorg van u geroken. Qyborns geneeskunst heeft het leven van mijn broer gered en ik twijfel er niet aan of hij zal de koning bekwamer dienen dan die pluimstrijkende eunuch. U kent uw mederaadsleden, heer?’

‘Ik zou een slechte informant zijn als ik ze niet kende, uwe genade.’ Qyborn ging tussen Orten Blijleven en Gyllis Rooswijck in zitten.

Mijn raadgevers. Cersei had alle rozen uitgerukt, en iedereen die haar oom en haar broers toegedaan waren. Hun plaatsen werden ingenomen door mannen wier trouw háár zou gelden. Ze had ze zelfs van nieuwe titels voorzien, ontleend aan die in de Vrijsteden; de koningin zou geen ‘meesters’ aan het hof dulden behalve zijzelf. Orten Blijleven was haar opperrechter, Gyllis Rooswijck haar schatbewaarder. Auran Wateren, de zwierige jonge bastaard van Driftmark, zou haar groot-admiraal zijn.

En als Hand had ze ser Harys Vlugh.

De slappe, kalende, zalvende Vlugh had een absurd baardplukje waar bij de meeste mannen een kin zat. De blauwe sierhaan van zijn huis was met kralen van lapis lazuli op het voorpand van zijn geelpluchen wambuis gestikt. Daaroverheen droeg hij een blauwfluwelen mantel die met tientallen gouden handen was versierd. Ser Harys was in de wolken geweest over zijn benoeming, te onnozel om te beseffen dat hij eerder gijzelaar dan Hand was. Zijn dochter was de vrouw van Cerseis oom en Kevan was dol op zijn kinloze echtgenote, met haar platte borst en o-benen en al. Zolang zij bij ser Harys aan de touwtjes trok, zou Kevan Lannister wel twee keer nadenken voordat hij haar de voet dwars zette. Natuurlijk, een schoonvader is niet de ideale gijzelaar, maar een flinterdun schild is beter dan geen.

‘Zal de koning zich bij ons voegen?’ vroeg Orten Blijleven.

‘Mijn zoon speelt met zijn koninginnetje. Voorlopig houdt zijn opvatting van het koningschap het hechten van het koninklijk zegel aan documenten in. Zijne genade is nog te jong om benul van staatszaken te hebben.’

‘En onze dappere Opperbevelhebber?’

‘Ser Jaime is bij zijn wapensmid, die hem een hand aanmeet. Ik durf te beweren dat we die lelijke stomp allemaal beu waren. En ik wed dat hij deze zitting even saai zou vinden als Tommen.’ Daar moest Auran Wateren om grinniken. Goed zo, dacht Cersei, hoe meer ze lachen, hoe minder hij een bedreiging is. Laat ze maar lachen. ‘Hebben we wijn?’

‘Zeker, uwe genade.’ Orten Blijleven was geen aantrekkelijke man, met zijn grote knobbelneus en zijn weerbarstige bos oranjerood haar, maar hij was altijd de hoffelijkheid zelve. ‘We hebben een Dornse rode en goud uit het Prieel, en een lekkere zoete hippocras uit Hooggaarde.’

‘De gouden, zou ik zeggen. Ik vind Dornse wijnen net zo zuur als de Dorners.’ Toen Blijleven haar beker vulde, zei Cersei: ‘We kunnen net zo goed met hen beginnen, dunkt me.’

Grootmaester Pycelles lippen trilden nog, maar op de een of andere manier wist hij zijn stem te hervinden. ‘Zoals u beveelt. Vorst Doran heeft de weerspannige bastaarden van zijn broer achter slot en grendel gezet, maar niettemin broeit er nog iets in Zonnespeer. De vorst schrijft dat hij geen hoop koestert om olie op de golven te kunnen gieten voordat hij de gerechtigheid krijgt die hem was beloofd.’

‘Zeker.’ Een lastig geval, die vorst. ‘Zijn lange wachttijd is bijna om. Ik zend heer Balon Swaan naar Zonnespeer om hem het hoofd van Gregor Clegane te overhandigen.’ Ser Balon zou ook nog een andere taak hebben, maar dat gedeelte kon maar beter verzwegen worden.

‘Aha.’ Ser Harys Vlugh plukte met duim en wijsvinger aan zijn merkwaardige baardje. ‘Dus hij is dood? Ser Gregor?’

‘Me dunkt van wel, heer,’ zei Auran Wateren droogjes. ‘Men zegt dat het meestal dodelijk is wanneer het hoofd van het lichaam wordt verwijderd.’

Cersei begunstigde hem met een lachje; ze hield wel van een geestigheidje, zolang zij er maar niet het doelwit van was. ‘Ser Gregor is aan zijn wonden bezweken, precies zoals grootmaester Pycelle had voorspeld.’

Pycelle kuchte en wierp een zure blik op Qyborn. ‘Die speer was vergiftigd. Niemand had hem kunnen redden.’

‘Dat zei u. Ik weet het nog goed.’ De koningin wendde zich tot haar Hand. ‘Wat was u aan het bespreken toen ik kwam, ser Harys?’

‘De mussen, uwe genade. Volgens septon Reynard zijn er misschien wel tweeduizend in de stad, en er komen dagelijks nieuwe bij. Hun leiders preken over verdoemenis en demonenverering…’

Cersei proefde van de wijn. Heel lekker. ‘En dat werd hoog tijd, vindt u ook niet? Hoe wilt u die rode god die Stannis aanbidt dan noemen, als het geen demon is? Het Geloof dient zich tegen een dergelijk kwaad te keren.’ Daar had Qyborn haar op gewezen, slim als hij was. ‘Onze Hoge Septon zaliger heeft te veel door de vingers gezien, vrees ik. De ouderdom had zijn blik vertroebeld en zijn krachten aangetast.’

‘Hij was oud en had zijn tijd gehad, uwe genade.’ Qyborn glimlachte tegen Pycelle. ‘Zijn overlijden had ons niet mogen verrassen. Geen mens kan meer verlangen dan dat hij vredig in de volheid van zijn jaren in zijn slaap overlijdt.’

‘Nee,’ zei Cersei, ‘maar laten we hopen dat zijn opvolger energieker is. Volgens mijn vrienden op de andere heuvel wordt het hoogstwaarschijnlijk Torbert of Reynard.’

Grootmaester Pycelle schraapte zijn keel. ‘Ook ik heb vrienden onder de Allervroomsten, en zij spreken over septon Ollidor.’

‘Vlak die Luceon niet uit,’ zei Qyborn. ‘Gisteravond heeft hij dertien van de Allervroomsten op speenvarken en goud uit het Prieel onthaald, en overdag verdeelt hij hardbrood onder de armen om zijn vroomheid te bewijzen.’

Al dat geneuzel over septons leek Auran Wateren al evenzeer te vervelen als Cersei. Van dichtbij gezien leek zijn haar eerder zilverwit dan witgoud en waren zijn ogen grijsgroen terwijl die van Rhaegar purperrood waren geweest. Niettemin, de gelijkenis… Ze vroeg zich af of Wateren zijn baard voor haar zou afscheren. Ook al was hij tien jaar jonger dan zij, hij begeerde haar. Mannen hadden haar al met dergelijke blikken bezien sinds haar borsten zich begonnen te ontwikkelen. Omdat ik zo mooi was zeiden ze, maar Jaime was ook mooi, en naar hem keken ze nooit op die manier. Toen ze nog klein was, had ze soms voor de grap de kleren van haar broer aangetrokken. Het had haar telkens weer verrast hoe anders mannen haar behandelden als ze dachten dat ze Jaime was. Zelfs heer Tywin…

Pycelle en Blijleven kibbelden nog steeds over de vermoedelijke identiteit van de nieuwe Hoge Septon. ‘De een is net zo goed als de ander,’ verklaarde de koningin abrupt, ‘maar wie de kristallen kroon ook op het hoofd krijgt, hij moet een banvloek over de Kobold uitspreken.’ Deze laatste Hoge Septon had een opvallend stilzwijgen in acht genomen wat Tyrion betrof. ‘Wat die roze mussen betreft, zolang ze geen verraad prediken, zijn ze niet ons probleem maar dat van het Geloof.’

Heer Orten en ser Harys mompelden instemmend. Gyllis Rooswijcks poging om dat ook te doen liep op een hoestbui uit. Cersei keerde zich vol afkeer af toen hij een klodder bloedig slijm ophoestte. ‘Maester, hebt u de brief uit de Vallei meegebracht?’

‘Jawel, uwe genade.’ Pycelle pakte hem van zijn stapel papieren en streek hem glad. ‘Het is eerder een proclamatie dan een brief. Ondertekend bij Runensteen door Bronzen Yan Roys, vrouwe Wagenholt, de heren Jager, Roodfoort en Belmer, en Symond Tempelstee, de Ridder van Negensterren. Ze hebben er allemaal hun zegel aan gehecht. Ze schrijven…’

Een hoop flauwekul. ‘Heren, als u wilt kunt u de brief lezen. Roys en die anderen zijn bezig aan de voet van het Adelaarsnest manschappen op de been te brengen. Ze willen Pinkje afzetten als Beschermheer van de Vallei, desnoods met geweld. De vraag is, staan wij dit toe?’

‘Verzoekt heer Baelish ons om hulp?’ vroeg Harys Vlugh.

‘Nog niet. In feite lijkt hij zich er niet zo druk om te maken. Zijn meest recente brief maakt slechts kort gewag van de rebellen, voordat hij mij nederig verzoekt enkele oude wandtapijten van Robert per schip naar hem toe te sturen.’

Ser Harys plukte aan zijn kinbaardje. ‘En die proclamatieheren, doen zij een appèl op de koning om in te grijpen?’

‘Nee.’

‘Dan… dan hoeven wij wellicht niets te ondernemen.’

‘Een oorlog in de Vallei zou uiterst tragisch zijn,’ zei Pycelle.

‘Oorlog?’ Orten Blijleven lachte. ‘Heer Baelish is een hoogst vermakelijk man, maar je vecht geen oorlog uit met geestigheden. Ik twijfel eraan dat er bloed zal worden vergoten. En doet het er toe wie er namens de kleine heer Robert regeert, zolang de Vallei haar belastingen afdraagt?’

Nee, besloot Cersei. In feite had Pinkje zich aan het hof nuttiger gemaakt. Hij bezat de gave om goud op te duikelen en hij hoestte nooit. ‘Heer Orten heeft mij overtuigd. Maester Pycelle, meldt u deze proclamatieheren dat Petyr niets mag overkomen. Afgezien daarvan is de kroon tevreden met iedere regeling die zij treffen voor het besturen van de Vallei gedurende Robert Arryns minderjarigheid.’

‘Uitstekend, uwe genade.’

‘Kunnen we nu misschien de vloot bespreken?’ vroeg Auran Wateren. ‘Minder dan een dozijn van onze schepen heeft de vuurzee op het Zwartewater overleefd. We moeten onze zeestrijdkrachten weer op sterkte brengen.’

‘Een sterke vloot is van wezenlijk belang,’ zei ser Harys Vlugh. ‘Zouden we de ijzermannen kunnen inzetten?’ vroeg heer Blijleven. ‘De vijand van onze vijand. Wat zou de Zeestenen Zetel willen als prijs voor een alliantie?’

‘Ze willen het noorden,’ zei grootmaester Pycelle, ‘dat door de edele vader van onze koningin aan het huis Bolten is beloofd.’

‘Dat komt ons slecht uit,’ zei Blijleven. ‘Toch, het noorden is groot. Het gebied zou verdeeld kunnen worden. Het hoeft geen blijvende regeling te zijn. Bolten zal er misschien mee instemmen, zolang wij hem verzekeren dat onze krijgsmacht van hem is zodra Stannis vernietigd is.’

‘Balon Grauwvreugd is dood, heb ik gehoord,’ zei ser Harys Vlugh. ‘Weten we wie er nu over de eilanden heerst? Had heer Balon een zoon?’

‘Leo?’ kuchte heer Gyllis. ‘Theo?’

‘Theon Grauwvreugd is in Winterfel opgevoed als pupil van Eddard Stark,’ zei Qyborn. ‘Het is niet waarschijnlijk dat hij ons vriendelijk gezind is.’

‘Ik had gehoord dat hij gesneuveld was,’ zei Blijleven.

‘Was er maar één zoon?’ Ser Harys Vlugh trok aan zijn kinbaardje. ‘Broers. Er waren broers. Ja toch?’

Varys zou het geweten hebben, dacht Cersei geïrriteerd. ‘Ik ben niet van zins die trieste bende inktvissen op te vrijen. Zij komen nog wel aan de beurt als we eenmaal met Stannis hebben afgerekend. Wat wij nodig hebben is een eigen vloot.’

‘Ik stel voor dat we nieuwe oorlogsgaleien bouwen,’ zei Auran Wateren. ‘Tien, om te beginnen.’

‘Waar moet het geld vandaan komen?’ vroeg Pycelle.

Dat vatte heer Gyllis op als een uitnodiging om weer te gaan kuchen. Hij hoestte nog meer roze spuug op en depte het weg met een vierkante lap rode zij. ‘Er is geen…’ bracht hij uit, voordat het gehoest zijn woorden overstemde. ‘…nee, we hebben geen…’

Ser Harys betoonde zich in elk geval wel vlug genoeg om te begrijpen wat er tussen het gehoest in was gezegd. ‘De inkomsten van de kroon zijn nog nooit zo hoog geweest,’ wierp hij tegen. ‘Dat heeft ser Kevan me zelf verteld.’

Heer Gyllis kuchte. ‘…kosten… goudmantels…’

Cersei had zijn bezwaren al eerder gehoord. ‘Onze schatbewaarder probeert te zeggen dat we te veel goudmantels en te weinig goud hebben.’ Ze werd gek van dat gehoest van Rooswijck. Misschien zou Garth de Vette zo erg nog niet zijn geweest. ‘Ook al zijn ze dan ruim, de inkomsten van de kroon zijn niet ruim genoeg om Roberts schulden te voldoen. Dientengevolge heb ik besloten onze terugbetaling van de geldsommen die wij het Heilige Geloof en de IJzerbank van Braavos schuldig zijn, op te schorten tot na de oorlog.’ De nieuwe Hoge Septon zou ongetwijfeld zijn heilige handen wringen en de Braavosi zouden tegen haar piepen en kwetteren, maar wat dan nog? ‘Het daarmee bespaarde geld zal worden besteed aan de bouw van onze nieuwe vloot.’

‘Heel verstandig, uwe genade,’ zei heer Blijleven. ‘Een verstandige maatregel. En noodzakelijk, totdat de oorlog afgelopen is. Ik stem ermee in.’

‘Ik ook,’ zei ser Harys.

‘Uwe genade,’ zei Pycelle met een beverige stem, ‘ik vrees dat dit meer problemen zal veroorzaken dan u beseft. De IJzerbank…’

‘…bevindt zich nog steeds op Braavos, een heel eind overzee. Ze krijgen hun goud wel, maester. Een Lannister betaalt zijn schulden.’

‘De Braavosi hebben ook een gezegde.’ De met juwelen bezette keten van Pycelle rinkelde zacht. ‘’’De IJzerbank krijgt wat haar toekomt,” zeggen ze.’

‘De IJzerbank krijgt wat haar toekomt als ik zeg dat het zover is. Tot die tijd zal de IJzerbank netjes moeten wachten. Heer Wateren, begint u met de bouw van uw oorlogsgaleien.’

‘Uitstekend, uwe genade.’

Ser Harys bladerde wat papieren door. ‘De volgende kwestie… we hebben een brief van heer Frey ontvangen waarin hij wat aanspraken naar voren brengt…’

‘Hoeveel grond en onderscheidingen wil die man wel niet?’ snauwde de koningin. ‘Zijn moeder moet drie tieten hebben gehad.’

‘De heren weten het misschien niet,’ zei Qyborn, ‘maar in de wijnkroegen en eethuizen van deze stad zijn er lieden die suggereren dat de kroon op een of andere manier medeplichtig is geweest aan de misdaden van heer Walder.’

De raadslieden staarden hem onzeker aan. ‘Doelt u op de Rode Bruiloft?’ vroeg Auran Wateren. ‘Misdaad?’ zei ser Harys. Pycelle schraapte luidruchtig zijn keel. Heer Gyllis hoestte.

‘Vooral die mussen nemen geen blad voor de mond,’ zei Qyborn waarschuwend. ‘De Rode Bruiloft was een schending van alle wetten van goden en mensen, zeggen ze, en zij die er de hand in hadden, zijn verdoemd.’

Cersei begreep onmiddellijk wat hij bedoelde. ‘Heer Walder zal spoedig het oordeel van de Vader ondergaan. Hij is stokoud. Laat de mussen gerust op zijn nagedachtenis spuwen. Dat heeft niets met ons te maken.’

‘Nee,’ zei heer Harys. ‘Nee,’ zei heer Blijleven. ‘Niemand die zoiets denkt,’ zei Pycelle. Heer Gyllis hoestte.

‘Wat spuug op heer Walders graftombe zal de grafwormen niet verstoren,’ beaamde Qyborn, ‘maar het zou ook zijn nut hebben wanneer er iemand voor de Rode Bruiloft werd gestraft. Een paar Frey-koppen zouden er veel toe bijdragen om het noorden te pacificeren.’

‘Heer Walder zal de zijnen nooit opofferen,’ zei Pycelle.

‘Nee,’ peinsde Cersei, ‘maar zijn erfgenamen zijn mogelijk minder teergevoelig. Heer Walder zal ons weldra de beleefdheid betonen om te overlijden, mogen we hopen. Is er een betere manier voor de nieuwe Heer van de Oversteek om zich van hinderlijke halfbroers, dwarsliggende neven en intrigerende zusters te ontdoen, dan door hen als de schuldigen aan te wijzen?’

‘Terwijl wij heer Walders dood afwachten, speelt er nog een andere zaak,’ zei Auran Wateren. ‘Het Gouden Gezelschap heeft zijn contract met Myr verbroken. Op de kades heb ik horen zeggen dat heer Stannis hen heeft ingehuurd en hen nu naar deze zijde van de zee haalt.’

‘Waar wil hij ze mee betalen?’ vroeg Blijleven. ‘Met sneeuw? Ze worden het Gouden Gezelschap genoemd. Hoeveel goud heeft Stannis?’

‘Niet al te veel,’ stelde Cersei hem gerust. ‘Heer Qyborn heeft met de bemanning van die Myrische galei in de baai gesproken. Zij beweren dat het Gouden Gezelschap onderweg is naar Volantis. Als ze naar Westeros willen oversteken, trekken ze in de verkeerde richting op.’

‘Misschien zijn ze het beu om aan de verliezende kant te vechten,’ opperde heer Blijleven.

‘Ook dat speelt een rol,’ beaamde de koningin. ‘Slechts een blinde ziet niet dat onze oorlog bijna gewonnen is. Heer Tyrel ligt voor Stormeinde. Stroomvliet wordt belegerd door de Freys en mijn neef Daven, onze nieuwe Landvoogd van het Westen. Heer Roodweijns schepen zijn het Nauw van Tarth gepasseerd en varen snel langs de kust naar het noorden. Op Drakensteen zijn nog slechts een paar vissersboten om verzet te bieden als Roodweijn daar landt. Het kasteel zal het misschien nog een poosje uithouden, maar zodra we de haven in handen hebben, kunnen we het garnizoen van de zee afsnijden. Dan rest alleen Stannis nog om ons dwars te zitten.’

‘Als we heer Janos mogen geloven, probeert hij gemene zaak te maken met de wildlingen,’ zei grootmaester Pycelle waarschuwend.

‘Wilden in beestenvellen,’ zei heer Blijleven. ‘Heer Stannis moet wel ten einde raad zijn, dat hij zulke bondgenoten zoekt.’

‘Ten einde raad en niet goed snik,’ beaamde de koningin. ‘De noorderlingen haten de wildlingen. Het zal Rous Bolten hoogstwaarschijnlijk geen moeite kosten hen voor onze zaak te winnen. Een paar hebben zich al bij zijn bastaardzoon aangesloten om hem te helpen die ellendige ijzermannen uit de Motte van Cailin te verdrijven en de weg voor heer Boltens terugkeer vrij te maken. Omber, Ryswel… de overige namen ben ik vergeten. Zelfs Withaven staat op het punt zich bij ons aan te sluiten. De heer daar heeft ermee ingestemd zijn beide kleindochters aan onze vrienden de Freys uit te huwelijken en zijn poort voor onze schepen te openen.’

‘Ik dacht dat we geen schepen hadden,’ zei ser Harys, in de war gebracht.

‘Weyman Manderling was een trouwe baanderman van Eddard Stark,’ zei grootmaester Pycelle. ‘Is zo’n man te vertrouwen?’

Niemand is te vertrouwen. ‘Het is een dikke oude man, en angstig bovendien. Alleen blijkt hij op één punt heel koppig te zijn. Hij houdt vol dat hij de knie niet zal buigen voordat hij zijn erfgenaam terugkrijgt.’

‘Hebben we zijn erfgenaam?’ vroeg ser Harys.

‘Als hij nog leeft, moet hij in Harrenhal zijn. Gregor Clegane heeft hem gevangengenomen.’ De Berg was niet altijd zachtzinnig met zijn gevangenen omgesprongen, zelfs niet als ze een flinke losprijs waard waren. ‘Als hij dood is, moeten we heer Manderling denk ik maar de hoofden van zijn moordenaars sturen, met onze alleroprechtste verontschuldigingen.’

Als één hoofd genoeg was om een vorst van Dorne tevreden te stellen, moest een hele zak vol toch meer dan toereikend zijn voor een dikke noorderling die in zeehondenvellen liep.

‘Zal heer Stannis niet ook proberen Withaven als bondgenoot te krijgen?’ vroeg grootmaester Pycelle.

‘Dat heeft hij al gedaan. Heer Manderling heeft ons zijn brieven doorgestuurd en ontwijkende antwoorden gegeven. Stannis eist de zwaarden en het zilver van Withaven, en in ruil daarvoor biedt hij… nu ja, niets.’ Ze moest maar eens een kaarsje voor de Vreemdeling aansteken, dat hij Renling had weggenomen en Stannis had laten leven. Als het andersom was geweest, zou haar leven nu moeilijker zijn. ‘Vanmorgen nog hebben we weer een vogel gekregen. Stannis heeft zijn uiensmokkelaar naar Withaven gestuurd om daar namens hem te onderhandelen. Manderling heeft de schooier in een cel gesmeten. Hij vraagt ons wat hij met hem moet doen.’

‘Hierheen sturen, zodat we hem kunnen ondervragen,’ opperde heer Blijleven. ‘De man weet misschien veel dat voor ons van waarde is.’

‘Laat hem sterven,’ zei Qyborn. ‘Zijn dood zal een lesje voor het noorden zijn, om hun duidelijk te maken hoe het verraders vergaat.’

‘Daar ben ik het helemaal mee eens,’ zei de koningin. ‘Ik heb heer Manderling gelast hem onmiddellijk te laten onthoofden. Daarmee zal iedere kans verkeken zijn dat Withaven Stannis ondersteunt.’

‘Stannis zal een andere Hand nodig hebben,’ merkte Auran Wateren grinnikend op. ‘De knollenridder misschien?’

‘Een knollenridder?’ zei ser Harys Vlugh, in verwarring gebracht. ‘Wie is dat? Ik heb nooit van hem gehoord.’

Wateren gaf geen antwoord maar rolde alleen met zijn ogen.

‘En als heer Manderling weigert?’ vroeg Blijleven.

‘Dat waagt hij niet. Het hoofd van de uienridder is het geld dat hij nodig heeft om het leven van zijn zoon te kopen.’ Cersei glimlachte. ‘Die dikke oude dwaas mag dan op zijn manier trouw aan de Starks zijn geweest, nu de wolven van Winterfel zijn uitgeroeid…’

‘Uwe genade vergeet jonkvrouwe Sansa,’ zei Pycelle.

De koningin zette haar stekels op. ‘Ik ben die kleine wolvin zeker niet vergeten.’ Ze weigerde de naam van die meid te noemen. ‘Ik had haar als dochter van een verrader de weg naar de zwarte cellen moeten wijzen, maar in plaats daarvan nam ik haar in mijn hofhouding op. Ik gaf haar toegang tot mijn haardvuur en mijn zaal en ze speelde met mijn bloedeigen kinderen. Ik voedde haar, kleedde haar, trachtte haar iets minder naïef in de wereld te laten staan, en hoe heeft ze mij mijn vriendelijkheid vergolden? Ze heeft geholpen mijn zoon te vermoorden. Als we de Kobold vinden, zullen we ook jonkvrouwe Sansa vinden. Ze is niet dood… maar voordat ik klaar met haar ben, zal ze tot de Vreemdeling zingen en hem smeken om zijn kus.’

Er volgde een pijnlijke stilte. Hebben ze allemaal hun tong ingeslikt? dacht Cersei geërgerd. Het was genoeg om de vraag bij haar te doen rijzen waarom ze er eigenlijk nog een raad op nahield.

‘Hoe dan ook,’ vervolgde ze, ‘heer Eddards jongste dochter is bij heer Bolten en zal aan zijn zoon Rammert worden uitgehuwelijkt zodra de Motte van Cailin gevallen is.’ Zolang het meisje haar rol maar goed genoeg speelde om haar aanspraak op Winterfel kracht bij te zetten, zou het geen van de beide Boltens veel kunnen schelen dat ze eigenlijk de door Pinkje omgetoverde welp van een of andere hofmeester was. ‘Als ze in het noorden een Stark willen, dan kunnen ze er een krijgen.’ Ze liet heer Blijleven haar beker nog eens vullen. ‘Op de Muur is echter nog een probleem gerezen. De broeders van de Nachtwacht hebben hun verstand verloren en Ned Starks bastaard als opperbevelhebber gekozen.’

‘Sneeuw, heet de jongen,’ zei Pycelle, volstrekt overbodig.

‘Ik heb ooit een glimp van hem opgevangen in Winterfel,’ zei de koningin, ‘al deden de Starks hun best hem te verstoppen. Hij lijkt erg op zijn vader.’ De buitenbeentjes van haar echtgenoot hadden ook hetzelfde uiterlijk als hij, al was Robert tenminste nog zo fatsoenlijk geweest ze uit het zicht te houden. Eens, na de treurige affaire met de kat, had hij gepreveld dat hij een van zijn laaggeboren dochters naar het hof wilde halen. ‘Doe wat je goeddunkt,’ had ze tegen hem gezegd, ‘maar dan zul je misschien ontdekken dat de stad geen gezonde plek is voor een opgroeiend meisje.’ De blauwe plek die ze ten gevolge van die woorden had opgelopen, was heel moeilijk te verbergen geweest voor Jaime, maar over die bastaardmeid hadden ze niets meer gehoord. Catelyn Tulling was een muis, anders zou ze die Jon Sneeuw wel in zijn wieg hebben gesmoord Nu heeft ze het vuile werk aan mij overgelaten. ‘Sneeuw is net zo verzot op verraad als zijn vader,’ zei ze. ‘De vader zou het rijk aan Stannis hebben uitgeleverd. De zoon heeft hem grond en kastelen gegeven.’

‘De Nachtwacht heeft een eed afgelegd om part noch deel te hebben aan de oorlogen van de Zeven Koninkrijken,’ bracht Pycelle hen in herinnering. ‘Duizenden jaren lang hebben de zwarte broeders die traditie in ere gehouden.’

‘Tot nog toe,’ zei Cersei. ‘Die bastaardjongen heeft ons in een brief bezworen dat de Nachtwacht geen partij kiest, maar zijn daden spreken zijn woorden tegen. Hij heeft Stannis voedsel en onderdak gegeven, maar toch heeft hij de brutaliteit ons om wapens en mannen te smeken.’

‘Schandalig,’ verklaarde heer Blijleven. ‘We kunnen niet toestaan dat de Nachtwacht de troepen van heer Stannis versterkt.’

‘We moeten die Sneeuw tot verrader en rebel verklaren,’ stemde ser Harys Vlugh met hem in. ‘De zwarte broeders moeten hem afzetten.’

Grootmaester Pycelle knikte gewichtig. ‘Ik stel voor dat we Slot Zwart mededelen dat we daar geen mannen meer naar toe zenden voordat Sneeuw weg is.’

‘Onze nieuwe oorlogsgaleien zullen roeiers nodig hebben,’ zei Auran Wateren. ‘Laten we de heren opdragen hun stropers en dieven voortaan naar mij te zenden, in plaats van naar de Muur.’

Qyborn boog zich glimlachend naar voren. ‘De Nachtwacht verdedigt ons allemaal tegen snaaien en gnurkers. Heren, volgens mij moeten we die brave zwarte broeders hélpen.’

Cersei wierp hem een scherpe blik toe. ‘Wat zegt u nu?’

‘Dit,’ zei Qyborn. ‘De Nachtwacht smeekt nu al jaren om mannen. Heer Stannis heeft hun smeekbede beantwoord. Kan koning Tommen ook maar iets minder doen? Zijne genade moet de Muur honderd mannen sturen. Ogenschijnlijk om het zwart aan te nemen, maar in werkelijkheid…’

‘…om Jon Sneeuw het bevel te ontnemen,’ voltooide Cersei verrukt Ik wist dat ik gelijk had toen ik hem in mijn raad wilde. ‘Dat is precies wat we zullen doen.’ Ze lachte. Als die bastaardjongen echt de zoon van zijn vader is, zal hij niets in de gaten hebben. Misschien zal hij me zelfs bedanken voordat het mes tussen zijn ribben glijdt. ‘Het moet natuurlijk heel voorzichtig worden uitgevoerd. Laat de rest maar aan mij over, heren.’ Zo moest je met een vijand afrekenen: met een dolk, niet met een proclamatie. ‘We hebben vandaag goed werk gedaan, heren. Ik dank u. Is er verder nog iets?’

‘Nog één ding, uwe genade,’ zei Auran Wateren verontschuldigend. ‘Ik aarzel om de tijd van de raad voor beuzelarijen in beslag te nemen, maar er vallen de laatste tijd in de havens wat vreemde verhalen te beluisteren. Zeelui uit het oosten. Ze praten over draken…’

‘…en vast ook over manticora’s en snaaien met baarden?’ Cersei giechelde. ‘Kom nog maar eens terug als u verhalen over dwérgen hoort, heer.’ Ze stond op om aan te geven dat de bijeenkomst ten einde was.

Er stond een krachtige herfstwind toen Cersei de raadzaal verliet, en de klokken van Baelor de Gezegende zongen nog steeds hun rouwklacht uit over de stad. Op de binnenplaats waren een stuk of veertig ridders op elkaar aan het inhakken, gewapend met zwaard en schild, hetgeen de herrie nog vergrootte. Ser Boros Both bracht de koningin naar haar vertrekken terug, waar ze vrouwe Blijleven aantrof, die met Jocelyn en Dorcas zat te giechelen. ‘Wat is er zo amusant, dames?’

‘De tweeling van Roodweijn,’ zei vrouwe Taena. ‘Ze zijn allebei verliefd geworden op jonkvrouwe Marjolij. Ze vochten er vroeger altijd om wie de volgende heer van het Prieel zou worden. Nu willen ze allebei lid van de Koningsgarde worden, alleen maar om dicht bij de kleine koningin te zijn.’

‘De Roodweijns hebben altijd al meer sproeten dan hersens gehad.’ Niettemin was dit nuttig om te weten. Als Hoor ‘es ofHobbel met Marjolij in bed zou worden aangetroffen… Cersei vroeg zich af of de kleine koningin van sproeten hield. ‘Dorcas, ga ser Osny Ketelzwart halen.’

Dorcas bloosde. ‘Zoals u beveelt.’

Toen het meisje weg was, wierp Taena Blijleven de koningin een vragende blik toe. ‘Waarom werd ze zo rood?’

‘De liefde.’ Nu was het Cerseis beurt om te lachen. ‘Ze valt op onze ser Osny.’ Hij was de jongste van de Ketelzwarts, die met het gladgeschoren gezicht. Hoewel hij net zulk zwart haar, net zo’n haakneus en net zo’n vlotte lach als zijn broer Osmund had, liepen er drie lange krassen over zijn ene wang. Die had hij aan een van Tyrions hoeren te danken. ‘Ik denk dat ze zijn littekens mooi vindt.’

De donkere ogen van vrouwe Blijleven fonkelden ondeugend. ‘Juist ja. Met littekens ziet een man er gevaarlijk uit, en gevaar is opwindend.’

‘Ik ben geschokt, vrouwe,’ zei de koningin plagerig. ‘Als u zo opgewonden raakt van gevaar, waarom bent u dan met heer Orten getrouwd? Hij is ons allemaal dierbaar, dat wel, maar toch…’ Petyr had eens opgemerkt dat de hoorn des overvloeds die de wapens van het huis Blijleven tooiden, prachtig bij heer Orten pasten, omdat hij haar met de kleur van worteltjes had, een neus zo bol als een biet en erwtensoep bij wijze van hersens.

Taena lachte. ‘Mijn heer-gemaal is eerder milddadig dan gevaarlijk, dat is waar. Maar toch… Ik hoop dat uwe genade mij er niet minder om acht, maar ik ben niet als ongerepte maagd naar Ortens bed gekomen.’

Jullie zijn allemaal hoeren in de Vrijsteden, hè? Dat was goed om te weten; op een dag zou ze dat misschien kunnen gebruiken. ‘En wie was die minnaar die zo… vol gevaar zat, als ik zo vrij mag zijn?’

Taena’s olijfbruine huid werd zelfs nog donkerder toen ze bloosde. ‘O jee, ik had niets moeten zeggen. Uwe genade zal mijn geheim toch wel bewaren, ja?’

‘Mannen hebben littekens, vrouwen geheimen.’ Cersei kuste haar op de wang. Ik zal zijn naam gauw genoeg uit je weten te krijgen.

Toen Dorcas terugkwam met ser Osny Ketelzwart, zond de koningin haar dames weg. ‘Kom met me bij het raam zitten, ser Osny. Wilt u een beker wijn?’ Ze schonk hem zelf in. ‘Uw mantel is tot op de draad versleten. Ik heb wel zin om u in een nieuwe te steken.’

‘Wat, een witte? Wie is er dood?’

‘Nog niemand,’ zei de koningin. ‘Is dat wat u wenst, om net als uw broer Osmund bij onze Koningsgarde te gaan?’

‘Ik zou liever de gardist van de koningin zijn, als het uwe genade behaagt.’ Als Osny grijnsde, werden de littekens op zijn wang felrood.

Cerseis vingers trokken een spoor over zijn wang. ‘U hebt een vermetele tong, ser. Straks vergeet ik mijzelf nog eens.’

‘Goed.’ Ser Osny greep haar hand en kuste ruw haar vingers. ‘Mijn lieve koningin.’

‘U bent een verdorven man,’ fluisterde de koningin, ‘en volgens mij geen waarachtig ridder.’ Ze liet hem door de zijde van haar japon heen haar borsten aanraken. ‘Genoeg.’

‘Niet genoeg. Ik begeer u.’

‘U hebt mij al gehad.’

‘Eén keer maar.’ Hij greep opnieuw haar linkerborst en kneep er onhandig in, wat haar aan Robert deed denken.

‘Eén volwaardige keer voor een waardevol heer. U hebt mij uitstekend gediend, en u bent daarvoor beloond.’ Cersei liet haar vingers over de koorden van zijn hozen trippelen. Ze kon door de stof heen voelen dat hij stijf werd. ‘Was dat een nieuw paard, dat u gisterochtend op de binnenplaats bereed?’

‘Die zwarte hengst? Ja. Een gift van mijn broer Osfried. Ik noem hem Middernacht.’

Wat geweldig origineel. ‘Een fraai rijdier voor in de strijd. Maar als het om genot gaat, haalt niets het bij een galop op een temperamentvolle jonge merrie.’ Ze schonk hem een glimlach en gaf hem een kneepje. ‘Vertelt u mij naar waarheid. Vindt u onze kleine koningin knap?’

Ser Osny week achteruit, op zijn hoede. ‘Ach ja. Voor een meisje. Ik heb liever een vrouw;’

‘Waarom niet allebei?’ fluisterde ze. ‘Pluk het roosje voor me, en u zult merken dat ik niet ondankbaar ben.’

‘Het roosje… u bedoelt, Marjolij?’ De hartstocht in ser Osny’s hozen begon te slinken. ‘Ze is met de koning getrouwd! Was er niet ooit een lid van de Koningsgarde dat zijn hoofd kwijtraakte omdat hij het bed deelde met de vrouw van de koning?’

‘Eeuwen geleden.’ Ze was de maîtresse van zijn koning, niet zijn echtgenote en het enige wat hij niet kwijtraakte was zijn hoofd. Aegon liet hem een voor een zijn ledematen afbakken, en hij dwong de vrouw om toe te kijken. Maar Cersei wilde niet dat Osny al te lang bij die onaangename affaire uit het verleden stilstond. ‘Tommen is Aegon de Onwaardige niet. Weest u niet bang, hij zal doen wat ik hem opdraag. Het is mijn bedoeling dat Marjolij iets kwijtraakt, niet u.’

Dat zette hem aan het denken. ‘Haar maagdelijkheid, bedoelt u?’

‘Ook dat. Aangenomen dat ze die nog heeft.’ Haar vinger gleed weer over zijn littekens. ‘Tenzij u denkt dat Marjolij ongevoelig is voor uw… charmes?’

Osny wierp haar een gekwetste blik toe. ‘Ze mag me best graag. Die nichten van haar plagen me altijd om mijn neus. Hoe groot die is en zo. De vorige keer dat Megga dat deed, zei Marjolij dat ze moesten ophouden, en dat ik een aantrekkelijk gezicht had.’

‘Mooi zo.’

‘Dat is mooi, ja,’ beaamde de man weifelend, ‘maar hoe mooi blijft het als ze… als ik… nadat we…’

‘…het gedaan hebben?’ Cersei zond hem een vlijmscherp lachje toe. ‘Het is verraad om met een koningin het bed te delen. Tommen zou geen andere keus hebben dan u naar de Muur te zenden.’

‘De Muur?’ zei hij ontdaan.

Ze schoot bijna in de lach. Nee, beter van niet. Mannen hebben er een hekel aan om te worden uitgelachen. ‘Een zwarte mantel zou goed bij uw ogen en dat zwarte haar van u passen.’

‘Niemand keert terug van de Muur.’

‘U wel. Het enige wat u hoeft te doen, is een jongen te doden.’

‘Welke jongen?’

‘Een bastaardjongen die met Stannis onder één hoedje speelt. Hij is jong en onervaren en u krijgt honderd man.’

Ketelzwart was bang, dat kon ze aan hem ruiken, maar hij was te trots om het toe te geven. Mannen zijn allemaal hetzelfde. ‘Ik heb meer jongens gedood dan ik kan tellen,’ zei hij nadrukkelijk. ‘Als die jongen eenmaal dood is, word ik dan door de koning begenadigd?’

‘Ja, en u wordt tot heer verheven.’ Tenzij Sneeuws broeders je voor die tijd opknopen. ‘Een koningin heeft een gemaal nodig. Een die geen vrees kent.’

‘Heer Ketelzwart?’ Een trage glimlach verbreedde zich op zijn gezicht en zijn littekens vlamden rood op. ‘Ja, dat klinkt goed. Een heer van stand…’

‘…geschikt om het bed met een koningin te delen.’

Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Het is koud op de Muur.’

‘En bij mij is het warm.’ Cersei sloeg haar armen om zijn nek. ‘Slaap met een meisje en dood een jongen en ik ben de uwe. Durft u dat aan?’

Osny dacht even na voordat hij knikte. ‘Ik ben uw man.’

‘Dat bent u, ser.’ Ze kuste hem en liet hem iets van haar tong proeven voordat ze haar mond wegtrok. ‘Genoeg voor nu. De rest moet wachten. Zult u vannacht van mij dromen?’

‘Ja.’ Zijn stem was schor.

‘En als u met onze Maagd Marjolij in bed ligt?’ vroeg ze hem plagerig. ‘Als u in haar bent, zult dan van mij dromen?’

‘Jazeker,’ zwoer Osny Ketelzwart.

‘Goed.’

Toen hij weg was, liet Cersei Jocelyn komen om haar haar uit te borstelen terwijl ze haar schoenen uitdeed en zich uitrekte als een kat. Ik ben hiervoor geschapen, zei ze bij zichzelf. Het was vooral de pure elegantie ervan die haar zo’n plezier deed. Zelfs Hamer Tyrel zou zijn dierbare dochter niet verdedigen als ze op heterdaad betrapt werd met een man als Osny Ketelzwart, en noch Stannis Baratheon, noch Jan Sneeuw zou reden hebben om zich af te vragen waarom Osny naar de Muur werd gestuurd. Ze zou ervoor zorgen dat ser Osmund degene was die zijn broer met de kleine koningin ontdekte; op die manier hoefde de trouw van de andere twee Ketelzwarts niet in twijfel getrokken te worden. Kon vader me nu maar zien, dan zou hij niet zo snel zijn om te zeggen dat ik moest hertrouwen. Jammer dat hij dood is. Hij en Jon Robert, Jon Arryn, Ned Stark, Renling Baratheon, allemaal dood Alleen Tyrion is nog over, en niet lang meer.

Die avond ontbood de koningin vrouwe Blijleven naar haar slaapvertrek. ‘Wilt u een beker wijn?’ vroeg ze haar.

‘Een kleintje.’ De vrouw uit Myr lachte. ‘Een grote.’

‘Ik wil dat u morgen mijn schoondochter een bezoekje brengt,’ zei Cersei terwijl Dorcas haar kleedde voor de nacht.

‘Jonkvrouwe Marjolij is altijd blij om mij te zien.’

‘Dat weet ik’ De manier waarop Taena aan Tommens vrouwtje refereerde, ontging de koningin niet. ‘Zeg tegen haar dat ik zeven kaarsen van bijenwas bij de Sept van Baelor heb laten bezorgen ter nagedachtenis aan onze geliefde Hoge Septon.’

Taena lachte. ‘Als ik dat doe, laat zij zevenenzeventig kaarsen brengen om niet in rouw overtroffen te worden.’

‘Ik zal heel boos worden als ze dat niet doet,’ zei de koningin glimlachend. ‘Zeg haar ook dat ze een stille aanbidder heeft, een ridder die zo diep getroffen is door haar schoonheid dat hij er ’s nachts niet van kan slapen.’

‘Mag ik uwe genade vragen welke ridder?’ Taena’s grote, donkere ogen fonkelden ondeugend. ‘Is het misschien ser Osny?’

‘Dat zou kunnen,’ zei de koningin, ‘maar noemt u die naam niet uit eigen beweging. Zorg dat ze hem u ontfutselt. Wilt u dat doen?’

‘Als het u behaagt. Dat is alles wat ik wens, uwe genade.’

Buiten stak een kille wind op. Ze bleven tot laat in de nacht op terwijl ze goud uit het Prieel dronken en elkaar verhalen vertelden. Taena werd behoorlijk dronken en Cersei wist haar de naam van haar geheime minnaar te ontlokken. Het was een zeekapitein uit Myr, een halve piraat, met zwart haar tot op zijn schouders en een litteken van zijn kin tot zijn oor. ‘Ik zei wel honderd keer nee tegen hem en dan zei hij ja,’ vertelde de vrouw haar, ‘totdat ik ten langen leste ook ja zei. Hij was er de man niet naar om zich te laten afwijzen.’

‘Ik ken dat type,’ zei de koningin met een wrang lachje.

‘Heeft uwe genade ooit zo’n man meegemaakt, vraag ik me af?’

‘Robert,’ loog ze terwijl ze aan Jaime dacht.

Maar toen ze haar ogen sloot, was het die andere broer van wie ze droomde, en van de drie ellendige dwazen met wie ze haar dag was begonnen. In haar droom was het Tyrions hoofd dat in de zak zat die ze bij haar brachten. Ze liet het bruin worden en bewaarde het in haar kamerpot.

De ijzerkapitein

De wind kwam uit het noorden toen de IJzeren Victorie de punt rondde en de heilige baai genaamd Nagga’s Wieg binnenkoerste.

Victarion voegde zich bij Noet de Barbier aan de voorsteven. Voor hen uit doemde de gewijde kust van Oud Wyk op, en de grazige heuvel erboven, waar de ribben van Nagga als de stammen van grote witte bomen uit de aarde oprezen, even omvangrijk als de mast van een galei en tweemaal zo hoog.

Het gebeente van de zaal van de Grauwe Koning. Victarion kon de magie van deze plek voelen. ‘Toen Balon zichzelf tot koning uitriep stond hij onder dat gebeente,’ herinnerde hij zich. ‘Hij zwoer dat hij onze vrijheden voor ons zou heroveren, en Tarl de Driemaal Verdronkene zette hem een kroon van drijfhout op het hoofd. “Balon!” schreeuwden ze. “Balon! Balon! Balon koning!” ’

‘Jouw naam zullen ze even hard schreeuwen,’ zei Noet.

Victarion knikte, al deelde hij de zekerheid van de Barbier niet. Balon had drie zonen, en een dochter die hem zeer dierbaar was.

Dat had hij met zoveel woorden bij de Motte van Cailin tegen zijn kapiteins gezegd, die eerste keer dat ze er bij hem op aandrongen de Zeestenen Zetel op te eisen. ‘Balons zonen zijn dood,’ had Rode Rolf Steenhuis als argument aangevoerd, ‘en Asha is een vrouw. Jij was je broers krachtige rechterarm, jij moet het zwaard oprapen dat hij heeft laten vallen.’

Toen Victarion hen eraan had herinnerd dat Balon hem had bevolen de Motte tegen de noorderlingen te verdedigen, had Rolf Kenning gezegd: ‘De wolven zijn gebroken, heer. Wat heeft het voor zin deze zompen te winnen maar de eilanden te verliezen?’ En Rolf de Hinkepoot had eraan toegevoegd: ‘Kraaienoog is al te lang weg. Hij kent ons niet.’

Euron Grauwvreugd, Koning van de Eilanden en het Noorden… Die gedachte wekte een oude woede op in zijn hart, maar toch…

‘Woorden zijn wind,’ had Victarion tot hen gezegd, ‘en de enige goede wind is er een die onze zeilen vult. Willen jullie dat ik tegen Kraaienoog vecht? Broeder tegen broeder, ijzergeborene tegen ijzergeborene?’ Euron was en bleef zijn oudere broer, hoeveel kwaad bloed er ook tussen hen gerezen mocht zijn. Niemand zo vervloekt als een broedermoordenaar.

Maar toen de oproep van Vochthaar was gekomen, de uitnodiging voor de koningsmoet, was alles veranderd. Aeron spreekt met de stem van de Verdronken God, had Victarion zichzelf voorgehouden, en als het de wil van de Verdronken God is dat ik op de Zeestenen Zetel Zit… De volgende dag had hij het bevel over de Motte van Cailin aan Rolf Kenning overgedragen en zich over land op weg naar de Koortsrivier begeven, waar de IJzervloot tussen het riet en de wilgen lag. Ruwe zeeën en grillige winden hadden hem opgehouden, maar er was maar één schip vergaan, en hij was thuis.

De Smart ende IJzerwraak voeren dicht achter hem aan toen de IJzeren Victorie de kaap passeerde. Daarachter kwamen de Hardhand, de IJzerwind, de Grauwe Geest, de Heer Quellon, de Heer Vikon, de Heer Dagon en de rest, negen tiende van de IJzervloot; ze kwamen binnenvaren op het late tij in een onregelmatige colonne die zich vele mijlen naar achteren uitstrekte. De aanblik van hun zeilen vervulde Victarion Grauwvreugd met tevredenheid. Geen man had ooit half zo veel van zijn vrouwen gehouden als de Eerste Kapitein van zijn schepen hield.

Langs het gewijde strand van Oud Wyk was de kust zover het oog reikte omzoomd met langschepen, hun masten opgestoken als speren. In de diepere wateren dobberde de buit: koggen, galjoenen en galeien die in plundering of krijg waren buitgemaakt, en die te groot waren om aan land te trekken. Vanaf de voorstevens, achterstevens en masten wapperden welbekende banieren.

Noet de Barbier keek met toegeknepen ogen naar het strand. ‘Is dat de Zeezang van heer Harlang?’ De Barbier was een stevig gebouwde man met o-benen en lange armen, maar zijn ogen waren niet meer zo scherp als in zijn jeugd. In die dagen had hij een bijl zo precies kunnen werpen dat men zei dat hij iemand ermee had kunnen scheren.

‘De Zeezang, inderdaad.’ Rodrik de Lezer had klaarblijkelijk zijn boeken verlaten. ‘En daar ligt de Donderaar van de oude Tromp, met daarnaast Zwartgetijs Nachtvlieger.’

Victarions ogen hadden nog niets aan scherpte ingeboet. Zelfs met de zeilen gestreken en slaphangende banieren herkende hij ze, zoals het de Eerste Kapitein van de IJzervloot betaamde. ‘En ook de Snelvin. Een zoon van Sawijn Bottelaar.’ Kraaienoog had heer Bottelaar laten verdrinken, had Victarion gehoord, en zijn erfgenaam was met hem naar de Motte van Cailin gevaren en daar omgekomen, maar hij had broers gehad. Hoeveel? Vier? Nee, vijf, bij drie verschillende vrouwen, en ze hebben geen van allen enige reden om Kraaienoog een goed hart toe te dragen.

En toen zag hij haar, een langschip met maar één mast en een donkerrode romp. De zeilen, op dit moment gestreken, waren zwart als een sterrenloze hemel. Zelfs terwijl ze voor anker lag, zag de Stilte er zowel wreed als snel uit. Op de voorsteven verhief zich een zwarte ijzeren maagd met één arm uitgestrekt. Haar middel was slank, haar borsten waren hoog en trots, haar benen lang en welgevormd. Een zwarte haardos golfde vanaf haar hoofd omlaag, en haar ogen waren van paarlemoer, maar ze had geen mond.

Victarions handen balden zich tot vuisten. Met die handen had hij vier mannen doodgeslagen, en één echtgenote. Al was zijn haar hier en daar wit berijpt, hij was nog even sterk als altijd, met de brede borst van een stier en de platte buik van een knaap. Een broedermoordenaar is vervloekt in de ogen van goden en mensen, had Balon hem voorgehouden op de dag dat hij Kraaienoog de zee op had gestuurd.

‘Hij is er,’ zei Victarion tegen de Barbier. ‘Reef het zeil. Het laatste stuk roeien we. Geef de Smart ende IJzerwraak bevel om tussen de Stilte en de zee in te gaan liggen. De rest van de vloot vaart de baai binnen. Niemand mag vertrekken tenzij op mijn bevel, man noch kraai.’

De mannen op de kust hadden hun zeilen in het oog gekregen. De baai galmde van de kreten toen vrienden en verwanten hen verwelkomden. Maar niet vanaf de Stilte. Op haar dekken liet een bonte bemanning van stommen en bastaardvolk geen woord horen toen de IJzeren Victorie naderde. Mannen zo zwart als teer staarden naar hem, en ook anderen, gedrongen en harig als de apen van Sothoros.

Twintig pas van de Stilte gingen ze voor anker. ‘Zet een roeiboot uit. Ik wil aan land.’ Terwijl de roeiers hun plaatsen innamen, gespte hij zijn zwaardriem om; zijn langzwaard hing op de ene heup, een ponjaard op de andere. Noet de Barbier maakte de mantel van de Eerste Kapitein om zijn schouders vast. Die was geweven van negen lagen gouddraad, gestikt in de vorm van de kraken van Grauwvreugd, en de mouwen bungelden tot op zijn laarzen. Eronder droeg hij zware grijze maliën over verhard zwart leer. In de Motte van Cailin had hij zich de gewoonte aangemeten om dag en nacht maliën te dragen. Zere schouders en een pijnlijke rug waren draaglijker dan bloedende ingewanden. De giftige pijlen van de moeras duivels hoefden iemand maar te schampen en een paar uur later spoot hij zijn leven krijsend in bruinrode stralen langs zijn benen naar buiten. Wie de Zeestenen Zetel ook in de wacht sleept, ik zal met die moerasduivels qfrekenen.

Victarion zette een hoge zwarte krijgshelm op in de vorm van een ijzeren kraken waarvan de vangarmen langs zijn wangen omlaag kronkelden en onder zijn kaken in elkaar grepen. Inmiddels lag de boot klaar. jij bent verantwoordelijk voor de kisten,’ zei hij tegen Noet terwijl hij over de reling klom. ‘Laat ze streng bewaken.’ Er hing veel van die kisten af. ‘Tot uw orders, uwe genade.’

Victarion trok een zuur gezicht tegen hem. ‘Ik ben nog geen koning.’ Hij klauterde de roeiboot in.

Aeron Vochthaar stond hem in de branding op te wachten met zijn waterzak onder een arm. De priester was broodmager en lang, zij het minder lang dan Victarion. Zijn neus stak als een haaienvin uit een knokig gezicht naar voren en zijn ogen waren van ijzer. Zijn baard reikte tot zijn middel en verwarde, vezelige haarstrengen sloegen bij iedere windvlaag tegen de achterkant van zijn benen. ‘Broer,’ zei hij toen de golven wit en koud tegen hun enkels sloegen, ‘wat dood is kan nimmer sterven.’

‘Maar zal harder en sterker herrijzen! Victarion nam zijn helm af en knielde. De baai vulde zijn laarzen en doordrenkte zijn broek terwijl Aeron een stroom zeewater over zijn voorhoofd uitgoot. En zo baden ze.

‘Waar is onze broer Kraaienoog?’ vroeg de Eerste Kapitein aan Aeron Vochthaar toen de gebeden ten einde waren.

‘Die grote tent van goudbrokaat is van hem, daar waar het lawaai het luidst is. Hij omringt zich met goddeloze lieden en monsters, nog erger dan eerst. In hem is het bloed van onze vader bedorven.’

‘En dat van onze moeder ook.’ Victarion wilde hier op deze heilige plek onder aan het gebeente van Nagga en de Zaal van de Grauwe Koning niet over broedermoord spreken, maar hij droomde menige nacht dat hij een gemaliede vuist in Eurons glimlachende gezicht plantte, totdat het openbarstte en het verdorven bloed rood en vrijelijk vloeide. Dat mag ik niet doen. Ik heb Balon mijn woord gegeven. ‘Zijn ze allemaal gekomen?’ vroeg hij zijn priesterlijke broer.

‘Iedereen van enig belang. De kapiteins en de koningen.’ Op de IJzereilanden was dat hetzelfde, want iedere kapitein was koning op zijn eigen dek en elke koning moest kapitein zijn. ‘Ben je van plan de kroon van onze vader op te eisen?’

Victarion zag voor zich hoe hij de Zeestenen Zetel bekleedde. ‘Als dat de wil van de Verdronken God is.’

‘De golven zullen spreken,’ zei Aeron Vochthaar terwijl hij zich afwendde. ‘Luister naar de golven, broer.’

‘Jawel.’ Hij vroeg zich af hoe het zou klinken als de golven zijn naam fluisterden en als de kapiteins en de koningen die uitriepen. Als mij de beker wordt doorgegeven, zal ik hem niet wegzetten.

Rondom hen had zich een menigte verzameld om hem het beste te wensen en zijn gunst te zoeken. Victarion zag mannen van alle eilanden:

Zwartgetijs, Taanigs, Orkhouts, Steenbooms, Windaschen en vele anderen. De Goedenbroers van Oud Wyk, de Goedenbroers van Groot Wyk en de Goedenbroers van Orkrnont, allemaal waren ze gekomen. De Cabeljaus waren er, al werden die door ieder fatsoenlijk man geminacht. Nederige Herders, Wevers en Nettelers stonden zij aan zij met mannen van oude en trotse huizen, zelfs nederige Needrigs, de nazaten van horigen en zoutvrouwen. Een Volmark sloeg Victarion op zijn rug; twee Rondhouts drukten een wijnzak in zijn handen. Hij nam een diepe teug, veegde zijn mond af en liet zich naar hun kookvuren meetronen om naar hun verhalen over oorlog, kronen en plunderingen te luisteren, en over de glorie en vrijheid van zijn heerschappij.

Die nacht zetten de mannen van de IJzervloot een enorme tent van zeildoek boven de vloedlijn op, zodat Victarion een vijftigtal beroemde kapiteins kon onthalen op geroosterde geitenbok, gezouten kabeljauw en kreeft. Aeron kwam ook. Hij at vis en dronk water terwijl de kapiteins genoeg bier achteroversloegen om de IJzervloot drijvende te houden. Victarion raakte de tel kwijt van wie er allemaal beloofden om hem hun stem te geven. Velen van hen waren mannen van naam: Fraleg de Sterke, de slimme Alvin Scherp, de gebochelde Hotho Harlang. Hotho bood hem een dochter als koningin aan. ‘Ik heb geen geluk met echtgenotes,’ zei Victarion tegen hem. Zijn eerste vrouw was in het kraambed gestorven nadat ze hem een doodgeboren dochter had geschonken. Zijn tweede was door een besmettelijke ziekte getroffen. En zijn derde…

‘Een koning hoort een erfgenaam te hebben,’ hield Hotho vol. ‘Kraaienoog brengt drie zonen mee om aan de koningsmoet te tonen.’

‘Bastaarden en halfbloeden. Hoe oud is die dochter?’

‘Twaalf,’ zei Hotho. ‘Knap en vruchtbaar, pas ontbloeid, met honingkleurig haar. Ze heeft nog kleine borsten, maar goede heupen. Ze lijkt meer op haar moeder dan op mij.’

Victarion begreep dat dat inhield dat het kind geen bochel had. Maar toen hij zich een beeld van haar trachtte te vormen zag hij alleen maar de vrouw die hij had gedood. Telkens als hij haar raakte had hij het uitgesnikt, en na afloop had hij haar de rotsen afgedragen om haar aan de krabben te geven. ‘Als ik eenmaal gekroond ben wil ik het meisje graag zien,’ zei hij. Op meer had Hotho ook niet durven hopen, en hij schuifelde tevreden weg.

Baelor Zwartgetij was moeilijker tevreden te stellen. Hij zat naast Victarion in zijn lamswollen tuniek van zwart-met-groen eekhoornvel, vlot en knap om te zien. Zijn mantel was van sabelbont en vastgegespt met een zilveren ster met zeven punten. Hij had acht jaar als gijzelaar in Oudstee vertoefd en was teruggekeerd als aanbidder van de zeven goden van het groene land. ‘Balon was gek. Aeron is nog gekker, en Euron is het gekst van allemaal,’ zei heer Baelor. ‘En u, heer kapitein? Als ik uw naam schreeuw, maakt u dan een einde aan deze oorlogsgekte?’

Victarion fronste. ‘Zoudt u willen dat ik mijn knie boog?’

‘Desnoods wel. We kunnen niet alleen tegen heel Westeros standhouden. Dat heeft koning Robert bewezen, tot ons verdriet. Balon wilde de ijzerprijs betalen om vrij te zijn, zei hij, maar onze vrouwen kochten Balons kronen met lege bedden. Mijn moeder was een van hen. De Oude Weg is dood.’

‘Wat dood is kan nimmer sterven maar zal harder en sterker herrijzen. Over honderd jaar zullen de mensen Balon de Boude bezingen.’

‘Noem hem liever Baelon de Weduwenmaker. Ik zou die vrijheid graag voor een vader verruilen. Kunt u mij er een geven?’

Toen Victarion geen antwoord gaf, snoof Baelon en vertrok.

Het werd warm en rokerig in de tent. Twee zoons van Gorold Goedenbroer raakten met elkaar slaags en smeten een tafel omver, Wil Needrig verloor een weddenschap en moest zijn laars opeten; Kleine Lenout Taanig bespeelde de vedel terwijl Romny Wever ‘De Bloedige Beker’ en ‘Een Regen van Staal’ en de overige oude plunderliederen zong. Qarl de Maagd en Eldred Cabeljau dansten de vingerdans. Een bulderend gelach ging op toen een van Eldreds vingers in de wijnbeker van Rolf de Hinkepoot belandde.

Onder de lachers bevond zich een vrouw. Victarion stond op en zag haar bij de tentflap iets in het oor van Qarl de Maagd fluisteren dat ook hem aan het lachen bracht. Hij had gehoopt dat ze niet zo dwaas zou zijn om hier te komen, maar toen hij haar zag moest hij desondanks glimlachen. ‘Asha!’ riep hij op bevelende toon. ‘Nichtje.’

Ze baande zich een weg naar hem toe, slank en soepel, in haar hoge leren laarzen die wit uitgeslagen waren van het zout, in haar groene wollen hozen en haar bruine gewatteerde tuniek, een mouwloos wambuis dat half openhing. ‘Nonkel.’ Asha Grauwvreugd was lang voor een vrouw; maar toch moest ze op haar tenen staan om hem op de wang te kussen. ‘Het doet me deugd u op mijn koninginnenmoet te zien.’

‘Koninginnenmoet?’ Victarion schoot in de lach. ‘Ben je dronken, nichtje? Ga zitten. Ik heb jouw Zwarte Wind niet op het strand zien liggen.’

‘Ik heb haar onder aan het kasteel van Norn Goedenbroer op het strand getrokken. en ben het eiland over gereden.’ Ze ging op een krukje zitten en hielp zichzelf ongevraagd aan de wijn van Noet de Barbier. Noet tekende geen protest aan; hij lag er al een tijdje laveloos bij. ‘Wie houdt de Motte bezet?’

‘Rolf Kenning. Nu de Jonge Wolf dood is worden we alleen nog lastiggevallen door de moerasduivels.’

‘De Starks waren niet de enige noorderlingen. De IJzerenTroon heeft de heer van Fort Gruw tot Landvoogd van het Noorden benoemd.’

‘Wou je mij leren oorlog voeren? Ik nam al aan de strijd deel toen jij nog aan de moederborst lag.’

‘En u verloor ook al.’ Asha nam een slok wijn.

Victarion werd niet graag aan Schooneiland herinnerd. ‘Elke man moet in zijn jeugd een slag verliezen, opdat hij op latere leeftijd geen oorlog verliest. Je komt de troon toch niet opeisen, hoop ik?’

Ze wierp hem een plagerig lachje toe. ‘En zo ja?’

‘Er zijn mannen die zich herinneren dat je een klein meisje was dat naakt in zee zwom en met haar pop speelde.’

‘Ik speelde ook met bijlen.’

‘Dat is zo,’ moest hij toegeven, ‘maar een vrouw heeft een man nodig, geen kroon. Als ik koning ben krijg je er een van me.’

‘Mijn oom is toch zo goed voor me. Wil ik een aardig vrouwtje voor u zoeken als ik koningin ben?’

‘Ik heb geen geluk met mijn vrouwen. Hoe lang ben je al hier?’

‘Lang genoeg om te zien dat oom Vochthaar meer heeft losgewoeld dan hij van plan was. Tromp is van zins aanspraak op de troon te maken, en Tarl de Driemaal Verdronkene schijnt gezegd te hebben dat Maron Volmark de rechtmatige erfgenaam van de zwarte tak is.’

‘De koning moet een kraken zijn.’

‘Kraaienoog is een kraken. De oudere broer komt vóór de jongere.’ Asha boog zich naar hem toe. ‘Maar ik ben door Balon zelf verwekt, dus ik ga voor jullie allebei. Luister, nonkel…’

Maar toen viel er een plotselinge stilte. Het gezang stierf weg, Kleine Lenout Taanig liet zijn vedel zakken, mannen keken om. Zelfs het gerinkel van borden en messen verstomde.

Een dozijn nieuwkomers had de feesttent betreden. Victarion zag Jon Moer de Zuurpruim, Torwold Bruintand en Linkshandige Lucas Cabeljau. Germond Bottelaar sloeg zijn armen over elkaar voor het vergulde borstharnas dat hij tijdens Balons eerste opstand van een Lannister-kapitein had afgepakt. Orkhout van Orkmont stond naast hem. Achter hen waren Steenhand, Quellon Needrig en de Rode Roeier met zijn vuurrode haarvlechten. Rolf de Herder ook, en Rolf van ‘s-Herenpoort, en Qarl de Horige.

En Kraaienoog, Euron Grauwvreugd.

Hij is niets veranderd, dacht Victarion. Hij ziet er nog net zo uit als op de dag dat hij mij uitlachte en wegliep.

Euron was altijd al de knapste van heer Quellons zonen geweest, en de jaren hadden zijn schoonheid ogenschijnlijk nauwelijks aangetast. Zijn haar was nog steeds zwart als de middernachtszee, zonder één schuimkop erop, en zijn gezicht met de keurig nette donkere baard was nog altijd glad en smetteloos. Een zwart leren lapje bedekte Eurons linkeroog, maar het rechter was blauw als de zomerhemel. Zijn lachende oog, dacht Victarion.

‘Kraaienoog,’ zei hij.

‘Kóning Kraaienoog, broertje.’ Euron glimlachte. Er was iets vreemds met zijn lippen. In het lamplicht zagen ze er heel donker uit, beurs en blauw.

‘Wij hebben geen andere koning dan die de koningsmoet aanwijst.’ Vochthaar stond op. ‘Geen goddeloos man…’

‘…mag op de Zeestenen Zetel zitten, ja.’ Euron keek de tent rond. ‘Het toeval wil dat ik de laatste tijd nogal vaak op de Zeestenen Zetel heb gezeten. Hij maakte geen bezwaar.’ Zijn lachende oog glinsterde. ‘Ik vraag jullie, vrienden, wie weet er meer van goden af dan ik? Paardengoden en vuurgoden, goden van goud met ogen van edelstenen, goden uit cederhout gesneden, goden in bergen uitgehakt, goden van lege lucht… ik ken iedere god die er bestaat. Ik heb gezien hoe hun volken hen met bloemenkransen omhangen en in hun naam het bloed van geiten, stieren en kinderen vergieten. En ik heb de gebeden van hun volken gehoord, in tientallen talen. Genees mijn verschrompelde been, maak dat het meisje van mij houdt, schenk mij een gezonde zoon. Red mij, steun mij, maak mij rijk… bescherm mij! Bescherm mij tegen mijn vijanden, bescherm mij tegen het duister, bescherm mij tegen de krabben in mijn buik, tegen de paardenheren, tegen de slavenhandelaars, tegen de huurlingen op mijn stoep. Bescherm mij tegen de Stilte.’ Hij lachte. ‘Goddeloos? Hoezo, Aeron? Ik ben de godvruchtigste man die ooit de zeilen heeft gehesen. Jij dient maar één god, Vochthaar, maar ik heb er tienduizend gediend. Van Ib tot Asshai bidden de mensen als ze mijn zeilen zien.’

De priester hief een knokige vinger op. ‘Ze bidden tot bomen en gouden idolen en gruwelen met een geitenkop. Valse goden…’

‘Inderdaad,’ zei Euron, ‘en voor die zonde dood ik hen allemaal. Ik laat hun bloed in zee vloeien en bezaai hun krijsende vrouwen met mijn zaad. Hun kleine godjes kunnen mij niet tegenhouden, dus kennelijk zijn het valse goden. Ik ben zelfs vromer dan jij, Aeron. Misschien zou jij voor mij moeten neerknielen om je te laten zegenen.’

Daarop lachte de Rode Roeier luid, en de anderen volgden zijn voorbeeld.

‘Dwazen,’ zei de priester. ‘Dwazen, horigen en blindemannen, dat is wat jullie zijn. Zien jullie niet wat jullie voor je hebben?’

‘Een koning,’ zei Quellon Needrig.

Vochthaar spuwde en beende naar buiten, de nacht in.

Toen hij weg was richtte Kraaienoog zijn lachende oog op Victarion. ‘Heer kapitein, hebt u geen welkomstgroet voor een broer die lang weg geweest is? En jij ook niet, Asha? Hoe gaat het met je moeder?’

‘Niet best.’ Asha’s toon was kortaf en kil. ‘Iemand heeft een weduwe van haar gemaakt.’

Euron haalde zijn schouders op. ‘Ik had gehoord dat de Stormgod Balon zijn dood tegemoet heeft geblazen. Wie is die man die hem heeft gedood? Noem me zijn naam, nichtje, zodat ik me op hem kan wreken.’

Asha kwam overeind. ‘U kent zijn naam net zo goed als ik. Drie jaar bent u weggeweest, en toch loopt de Stilte minder dan een dag na de dood van mijn vader binnen.’

‘Beschuldig je mij?’ vroeg Euron op milde toon.

‘Zouik dat moeten doen?’ De scherpte in Asha’s stem ontlokte Victarion een frons. Het was gevaarlijk om zo tegen Kraaienoog te spreken, al straalde zijn lachende oog van de pret.

‘Voer ik het bevel over de wind?’ vroeg Kraaienoog aan zijn gunstelingen.

‘Nee, uwe genade,’ zei Orkhout van Orkmont.

‘Niemand voert het bevel over de wind,’ zei Germond Bottelaar.

‘Ik wou dat het waar was,’ zei de Rode Roeier. ‘Dan voer u waar u maar wilde en had u nooit last van windstilte.’

‘Nou hoor je het eens uit de mond van drie dappere mannen,’ zei Euron. ‘De Stilte was op zee toen Balon stierf. Als je aan het woord van een oom twijfelt, heb je mijn verlof om het aan mijn bemanning te vragen.’

‘Een bemanning die stom is? Ja, daar heb ik nogal veel aan.’

‘Je zou veel hebben aan een echtgenoot.’ Euron wendde zich weer tot zijn volgelingen. ‘Torwold, mijn geheugen laat me in de steek, heb jij een vrouw?’

‘Alleen deze ene.’ Torwold Bruintand grijnsde, en liet zien hoe hij aan zijn naam was gekomen.

‘Ik ben ongehuwd,’ verkondigde Unkshandige Lucas Cabeljau.

‘En met reden,’ zei Asha. ‘Ook alle vrouwen kijken neer op de Cabeljaus. Kijk me niet zo treurig aan, Lucas. Je hebt toch je befaamde hand nog?’ Ze maakte een pomp beweging met haar vuist.

Cabeljau vloekte, totdat Kraaienoog een hand op zijn borst legde. ‘Was dat nou hoffelijk, Asha? Je hebt Lucas tot in het diepst van zijn ziel gekwetst.’

‘Dat is makkelijker dan hem in zijn lul kwetsen. Ik werp een bijl met evenveel vaardigheid als een man, maar als het doelwit zo klein is…’

‘Dat meisje gaat te ver,’ snauwde Jon Moer de Zuurpruim. ‘Balon heeft haar wijsgemaakt dat ze een man is.’

‘Die vergissing heeft jouw vader ook met jou begaan,’ zei Asha.

‘Geef haar aan mij, Euron,’ stelde de Rode Roeier voor. ‘Dan geef ik haar op haar billen tot haar achterste net zo rood is als mijn haar.’

‘Probeer het maar eens,’ zei Asha, ‘dan kunnen we je daarna de Rode Eunuch noemen.’ Een werpbijl was in haar hand opgedoken. Ze smeet hem de lucht in en ving hem behendig weer op. ‘Hier is mijn echtgenoot, nonkel. De man die mij wil hebben moet zich tot hem wenden.’

Victarion sloeg met zijn vuist op de tafel. ‘Ik duld hier geen bloedvergieten. Euron, neem je… gunstelingen mee en ga.’

‘Van jou had ik een warmere begroeting verwacht, broer. Ik bén je oudere broer… en binnenkort je rechtmatige koning.’

Victarions gezicht werd duister. ‘Als de koningsmoet spreekt zullen we wel zien wie de drijfhouten kroon te dragen krijgt.’

‘Daar zijn we het dan over eens.’ Euron bracht twee vingers naar het leren lapje voor zijn rechteroog en vertrok. De anderen liepen als bastaardhondjes achter hem aan. Ze lieten een stilte achter, totdat Kleine Lenout Taanig zijn vedel pakte. De wijn en het bier begonnen weer te vloeien, maar verscheidene gasten hadden geen dorst meer. Eldred Cabeljau sloop naar buiten, zijn bebloede hand koesterend. Daarna Wil Needrig, Hotho Harlang en een flink aantal Goedenbroers.

‘Nonkel.’ Asha legde een hand op zijn schouder. ‘Wilt u een eindje met me op lopen?’

Buiten de tent trok de wind aan. Wolken schoten langs het bleke gezicht van de maan. Ze leken een beetje op galjoenen die vaart meerderden om te rammen. De sterren, gering in aantal, waren vaag. Overal langs het strand rustten de langschepen, en hun lange masten staken als een woud uit de branding op. Victarion hoorde hoe de rompen zich krakend in het zand schurkten. Hij hoorde het geklaag van hun meertouwen en het geluid van klapperende banieren. Daarachter, in het diepere water van de baai, dobberden grotere schepen aan hun ankerketting, grimmige, in nevels gehulde schimmen.

Ze liepen samen langs het strand, net boven de branding, ver van de kampementen en de kookvuren. ‘Vertelt u mij naar waarheid, nonkel,’ zei Asha, ‘waarom ging Kraaienoog destijds zo plotseling weg?’

‘Kraaienoog ging op plundertocht.’

‘Dat duurt nooit zo lang.’

‘Hij is met de Stilte naar het oosten gevaren. Een lange reis.’

‘Ik vroeg waarom hij is vertrokken, niet waarheen.’ Toen hij geen antwoord gaf zei Asha: ‘Ik was weg toen de Stilte uitvoer. Ik was met de Zwarte Wind om het Prieel heen naar de Stapstenen onderweg om de piraten van Lys een paar snuisterijen af te pakken. Toen ik thuiskwam was Euron weg en uw nieuwe vrouw was dood.’

‘Het was maar een zoutvrouw,’ Hij had geen vrouw meer aangeraakt sinds hij haar aan de krabben had gegeven. Wanneer ik koning ben, zal ik een vrouw moeten nemen. Een wettige echtgenote, die mijn koningin zal zijn en mij zonen zal baren. Een koning moet een erfgenaam hebben.

‘Mijn vader weigerde over haar te spreken,’ zei Asha.

‘Het is nergens goed voor om te spreken over dingen die geen mens kan veranderen.’ Hij was het onderwerp beu. ‘Ik heb het langschip van de Lezer gezien.’

‘Ik moest al mijn charmes in het geweer brengen om hem zijn Boekentoren uit te lokken.’

Dan heeft zij de Harlangs. Victarions frons werd dieper. ‘Jij kunt niet verwachten dat je de heerschappij zult voeren. Je bent een vrouw:’

‘Is dat de reden dat ik altijd de piswedstrijden verlies?’ Asha lachte. ‘Nonkel, het doet me verdriet het te moeten toegeven, maar het kan zijn dat u gelijk hebt. Vier dagen en nachten heb ik met de kapiteins en de koningen gesproken en geluisterd naar wat zij te zeggen hadden… en naar wat ze weigeren te zeggen. Mijn eigen mensen staan achter mij, net als veel Harlangs. Tris Bottelaar heb ik ook, en nog wat anderen. Niet genoeg.’ Ze schopte tegen een steen, die met een plons in het water tussen twee langschepen terechtkwam. ‘Ik ben geneigd de naam van mijn oom te gaan roepen.’

‘Welke oom?’ vroeg hij. ‘Je hebt er drie.’

‘Vier,’ zei ze. ‘Nonkel, luister naar me. Ik zal de drijfhouten kroon eigenhandig op uw hoofd zetten… als u ermee instemt mij mee te laten heersen.’

‘Jou mee laten heersen? Hoe kan dat nou?’ Wat dat vrouwmens zei sloeg nergens op. Wil ze mijn koningin worden? Victarion betrapte zich erop dat hij naar Asha keek zoals hij nooit eerder had gedaan. Hij merkte dat zijn lid stijf werd. Het is Balons dochter, vermaande hij zichzelf. Hij herinnerde zich haar als een klein meisje dat bijlen naar een deur wierp. Hij vouwde zijn armen. ‘Op de Zeestenen Zetel past maar één persoon.’

‘Laat mijn nonkel dan zitten,’ zei Asha. ‘Dan zal ik achter u staan om u in de rug te dekken en u in het oor te fluisteren. Geen koning kan alleen heersen. Zelfs toen de draken op de IJzeren Troon zaten hadden ze helpers. De Handen des konings. Laat mij uw Hand zijn, nonkel.’

Geen enkele koning van de Eilanden had ooit een Hand nodig gehad, laat staan een vrouwelijke. De mannen zouden in een dronken bui de spot met me drijven. ‘Waarom zou je mijn Hand willen zijn?’

‘Om een einde te maken aan de oorlog voor de oorlog een einde aan ons maakt. We hebben alles gewonnen wat er voor ons in zit… en we zullen alles even snel weer verliezen, tenzij we vrede sluiten. Ik heb vrouwe Hanscoe met alle hoffelijkheid behandeld, en ze zweert dat haar heer-gemaal met mij zal onderhandelen. Als wij de Motte van Diephout, Torhens Sterkte en de Motte van Cailin teruggeven, zegt ze, zullen de noorderlingen Kaap Zeedraak en heel de Steenkust aan ons laten. Die landen zijn dun bevolkt, maar tienmaal zo groot als alle eilanden bij elkaar. Een uitwisseling van gijzelaars om het verbond te bezegelen en beide zijden gaan ermee akkoord om gemene zaak met de ander te maken, mocht de IJzeren Troon…’

Victarion grinnikte. ‘Die vrouwe Hanscoe houdt je voor de gek, nichtje. Kaap Zeedraak en de Steenkust zijn al van ons. Winterfel is afgebrand en ligt in puin en de Jonge Wolf ligt zonder hoofd in de grond te rotten. Het noorden zal helemaal vanons zijn, precies waar je vader van droomde.’

‘Als langschepen door geboomte leren roeien, ja. Een visser slaat misschien wel een grauwe leviathan aan de haak, maar als hij de lijn niet kapt, wordt hij zijn dood tegemoet gesleurd. Het noorden is te groot voor ons om bezet te houden, en te vol met noorderlingen.’

‘Ga weer met je poppen spelen, nichtje. Laat het winnen van oorlogen liever aan mannen over.’ Victarion balde twee vuisten en hield ze haar voor. ‘Ik heb twee handen. Geen enkele man heeft er drie nodig.’

‘Maar ik ken een man die het huis Harlang nodig heeft.’

‘Hotho de Bultenaar heeft me zijn dochter als koningin aangeboden. Als ik haar neem, heb ik de Harlangs.’

Nu was het kind uit het veld geslagen. ‘Heer Rodrik is het hoofd van het huis Harlang. Hotho’s leenheer.’

‘Rodrik heeft geen dochters, alleen maar boeken. Hotho wordt zijn erfgenaam, en ik word koning.’ Nu hij het eenmaal hardop had gezegd, klonk het waar. ‘Kraaienoog is te lang weg geweest.’

‘Sommige mannen lijken groter van een afstand,’ zei Asha waarschuwend. ‘Loop maar eens langs de kookvuren en leg uw oor te luisteren. Ze vertellen geen verhalen over uw kracht, noch over mijn legendarische schoonheid. Ze hebben het alleen maar over Kraaienoog… over de verre oorden die hij heeft bezocht, de vrouwen met wie hij het bed heeft gedeeld, de mannen die hij heeft gedood, de steden die hij heeft geplunderd, de manier waarop hij heer Tywins vloot bij Lannispoort in de as heeft gelegd…’

‘Ik heb de vloot van de leeuw in brand gestoken,’ zei Victarion nadrukkelijk. ‘Ik heb eigenhandig de eerste toorts in zijn vlaggenschip gegooid.’

‘Kraaienoog heeft dat plan uitgebroed.’ Asha legde haar hand op zijn arm. ‘En uw vrouw gedood, nietwaar?’

Balon had hem bevolen daar niet over te spreken, maar Balon was dood. ‘Hij heeft een baby in haar buik geplant en het doden aan mij overgelaten. Ik zou hem ook hebben gedood, maar Balon duldde geen broedermoord in zijn zaal. Hij zond Euron in ballingschap, met het verbod om terug te komen…’

‘…zolang Balon leefde.’ Asha fronste.

Victarion keek naar zijn vuisten. ‘Ze had me horens opgezet. Ik had geen keus.’ Als het bekend was geworden zou ik zijn uitgelachen, zoals ik door Kraaienoog werd uitgelachen toen ik rekenschap van hem eiste. ‘Ze kwam nat en gretig bij me,’ had hij gepocht. ‘Victarion is kennelijk overal groot, behalve waar het erop aankomt.’ Maar dat kon hij niet tegen Asha zeggen.

‘Het spijt me voor u; zei Asha, ‘en nog meer voor haar… maar u laat me weinig keus, dus zal ik de Zeestenen Zetel voor mijzelf opeisen.’

Dat kun je niet. ‘Je hebt het volste recht je eigen adem te verspillen, vrouwmens.’

‘Inderdaad,’ zei ze, en liep weg.

De verdronken man

Pas toen zijn armen en benen verdoofd waren van de kou waadde Aeron Grauwvreugd zwoegend naar de kust terug en trok zijn gewaden weer aan.

Hij was voor Kraaienoog weggerend alsof hij nog steeds de zwakkeling van vroeger was, maar toen de golven boven zijn hoofd omsloegen, hadden ze hem er eens te meer aan herinnerd dat die man dood was. Ik ben wedergeboren uit de zee, een harder en sterker man. Geen sterveling kon hem nog angst aanjagen, evenmin als de duisternis, of het gebeente van zijn ziel, het grauwe, gruwzame gebeente van zijn ziel. Het geluid van een opengaande deur, het krijsen van een roestig ijzeren scharnier.

De gewaden van de priester kraakten toen hij ze omlaag trok, nog stijf van het zout na de laatste wasbeurt, twee weken geleden. De wol plakte aan zijn natte borst en dronk het zilte water in dat uit zijn haar liep. Hij vulde zijn waterzak en slingerde die over zijn schouder.

Toen hij het strand over schreed, struikelde er een verdronken man die zojuist aan de roep van de natuur had gehoorzaamd in het donker tegen hem op. ‘Vochthaar,’ mompelde hij. Aeron legde een hand op zijn hoofd, zegende hem en liep door. De grond onder zijn voeten liep omhoog, eerst geleidelijk, daarna steiler. Toen hij helmgras tussen zijn tenen voelde wist hij dat hij het strand achter zich had gelaten. Langzaam klom hij verder, luisterend naar de golven. De zee is nooit moe. Ik moet even onvermoeibaar zijn.

Op de kruin van de heuvel staken vierenveertig monsterlijke stenen ribben als grote, bleke boomstammen uit de grond op. De aanblik deed zijn hart sneller slaan. Nagga was de eerste zeedraak geweest, de machtigste die ooit uit de baren was opgerezen. Ze had zich gevoed met krakens en leviathans en hele eilanden in haar toorn overspoeld, maar niettemin had de Grauwe Koning haar gedood en de Verdronken God had haar beenderen doen verstenen, opdat de mensen nimmer zouden ophouden zich te verwonderen over de moed van de eerste der koningen. Nagga’s ribben waren de balken en zuilen van zijn lange zaal geworden, :zoals haar kaken zijn troon waren geworden. Duizendzeven jaar heeft bij hier geheerst, herinnerde Aeron zich. Hier nam hij zijn zeemeermin tot vrouw en bereidde hij zijn oorlogen tegen de de Stormgod voor. Van hieruit heerste hij over steen en zout, getooid met gewaden van geweven zeewier en een hoge, lichte kroon gemaakt van Nagga’s tanden.

Maar dat was in de dageraad der dagen geweest, toen er nog machtige lieden op de aarde en in de zee vertoefden. Die zaal was verwarmd door Nagga’s levende vuur, dat de Grauwe Koning aan zich onderworpen had. Aan de wanden ervan hadden geweven gobelins van zilveren zeewier gehangen, een lust voor het oog. De krijgslieden van de Grauwe Koning hadden zich aan een tafel in de vorm van een grote zeester te goed gedaan aan een overvloed van zeevruchten, gezeten op tronen van paarlemoer. Verdwenen, heel die heerlijkheid is verdwenen. De mensen waren nu kleiner. Hun leven was bekort. Na de dood van de Grauwe Koning had de Stormgod Nagga’s vuur geblust, de stoelen en gobelins waren gestolen, het dak en de wanden waren weggerot. Zelfs de grote kaken troon van de Grauwe Koning was door de zee verzwolgen. Slechts Nagga’s gebeente restte nog om de ijzergeborenen te herinneren aan alle wonderen van weleer.

Het is voldoende, dacht Aeron Grauwvreugd.

Negen brede treden waren er in de stenige heuveltop uitgehouwen. Daarachter rezen de huilende heuvels van Oud Wyk op, met in de verte de zwarte, wrede bergen. Aeron bleef staan waar eens de deuren waren geweest, trok de kurk uit zijn waterzak, nam een slok zout water en draaide zich om voor een blik op de zee. Wij zijn uit zee geboren, en tot de zee moeten wij wederkeren. Zelfs hier kon hij het onophoudelijke bruisen van de golven horen en voelde hij de macht van de god die onder de wateren school. Aeron zonk op zijn knieën. U hebt uw volk tot mij gezonden, bad hij. Zij hebben hun zalen en hutten, kastelen en burchten verlaten en zijn hierheen gekomen, naar Nagga’s gebeente, vanuit ieder vissersdorp en elke verborgen vallei. Schenk hun nu de wijsheid om de ware koning te herkennen als hij voor hen staat, en de kracht om de valse te schuwen.

Die hele nacht bad hij, want als de God in hem was had Aeron Grauwvreugd evenmin slaap nodig als de golven, of de vissen van de zee.

Donkere wolken stoven voor de wind uit toen het eerste licht de wereld binnenglipte. De zwarte lucht werd leigrijs, de zwarte zee grijsgroen; de zwarte bergen van Groot Wyk aan de overkant van de baai namen de blauwgroene tinten van krijgsdennen aan. Toen de kleur de wereld weer binnen sloop, bolden er vele tientallen banieren op en begonnen te wapperen. Aeron ontwaarde de zilvervis van Bottelaar, de bloedige maan van Windasch, de donkergroene bomen van Orkhout. Hij zag krijgshoorns en leviathans en zeisen, en overal de krakens, groot en goudkleurig. Onder de banieren kwamen horigen en zoutvrouwen in beweging; ze pookten de kolen weer tot leven en begonnen vis schoon te maken voor het ontbijt van de kapiteins en de koningen. Het licht van de dageraad beroerde het stenige strand en hij keek toe hoe mannen uit hun slaap ontwaakten en hun dekens van zeehondenbont van zich afwierpen terwijl ze om hun eerste hoorn bier riepen. Drink maar stevig, dacht hij, want vandaag hebben we gods werk te verrichten.

Ook de zee kwam in beweging. Toen de wind aanwakkerde, werden de golven hoger, en pluimen van verstuivend water sloegen tegen de langschepen. De Verdronken God ontwaakt, dacht Aeron. Hij kon zijn stem uit de diepte van de zee horen opwellen. Ik zal hier vandaag met je zijn, mijn sterke en trouwe dienaar, zei de stem. Geen goddeloos man zal op mijn Zeestenen Zetel plaatsnemen.

Het was daar onder de boog van Nagga’s ribben dat zijn verdronken mannen hem vonden, zoals hij daar stond, rijzig en streng, zijn lange zwarte haar wapperend in de wind. ‘Is het tijd?’ vroeg Rus. Aeron knikte en zei: ‘Het is tijd. Ga heen en laat de oproep klinken.’

De verdronken mannen namen hun knuppels van drijfhout en begonnen die tegen elkaar te slaan terwijl ze de heuvel weer afliepen. Anderen voegden zich bij hen, en het lawaai verspreidde zich over het strand. Een angstaanjagend geknars en geklapper was het, alsof wel honderd bomen elkaar met hun takken afrosten. Er werden ook keteltrommen geslagen, boem-boem-boem-boem-boem-boem-boem-boem. Een krijgshoorn loeide, en toen nog een. Aaaaaoooooooooooooooooooooo.

Mannen verlieten hun vuren om zich naar het gebeente van de zaal van de Grauwe Koning te begeven: roeiers, stuurlui, scheepsbouwers, zeilenmakers, de krijgslieden met hun bijlen en de vissers met hun netten. Sommigen hadden horigen bij zich om hen te bedienen, anderen zoutvrouwen. Weer anderen, die te vaak naar de groene landen waren gevaren, werden vergezeld door maesters en zangers en ridders. De gewone lieden dromden samen in een halve cirkel rond de voet van de heuvel met de horigen, kinderen en vrouwen achteraan.

De kapiteins en de koningen begaven zich de heuvel op. Aeron Vochthaar zag de opgewekte Sigfryd Steenboom, Andrik Zonderlach, de ridder ser Harras Harlang. Heer Baelor Zwartgetij met zijn mantel van sabelbont stond naast het hoofd van Steenhuis in zijn ruige zeehondenvel. Victarion stak boven iedereen uit, op Andrik na. Zijn broer droeg geen helm, maar wel een volledige wapenrusting. Zijn mantel met de kraken golfde goudgeel van zijn schouders. Hij zal onze koning zijn. Wie, die hem ziet, kan daaraan twijfelen?

Toen Vochthaar zijn knokige handen hief vielen de keteltrommen en krijgshoorns stil, de verdronken mannen lieten hun knuppels zakken en alle stemmen zwegen. Slechts het geluid van de golfslag restte, een gedruis dat geen mens tot zwijgen kon brengen. ‘Wij zijn uit zee geboren, en tot zee keren wij allen weer,’ begon Aeron, aanvankelijk zacht, opdat de mensen zich zouden inspannen om het te horen. ‘De Stormgod heeft Balon in zijn toorn uit zijn kasteel gelicht en terneergeworpen, maar nu viert hij feest onder de baren, in de waterrijke zalen van de Verdronken God.’ Hij sloeg zijn ogen ten hemel. ‘Balon is dood! De ijzerkoning is dood!’

‘De koning is dood!’ schreeuwden zijn verdronken mannen.

‘Niettemin, wat dood is moge nimmer sterven, maar zal harder en sterker herrijzen!’ bracht hij hen in herinnering. ‘Balon is gevallen, Balon mijn broer, die de Oude Weg in ere hield en de ijzerprijs betaalde. Balon de Moedige, Balon de Gezegende, Balon de Tweewerf Gekroonde, die onze vrijheden en onze god voor ons herwon. Balon is dood… maar er zal wederom een ijzerkoning verrijzen om op de Zeestenen Zetel plaats te nemen en over de eilanden te heersen.’

‘Een koning zal verrijzen!’ antwoordden ze. ‘Hij zal verrijzen!’

‘Dat zal hij. Dat moet hij.’ Aerons stem bruiste als de golven. ‘Maar wie? Wie zal Balans plaats innemen? Wie zal over deze heilige eilanden heersen? Is hij op dit moment hier onder ons?’ De priester spreidde zijn handen wijd uit. ‘Wie zal koning over ons zijn?’

Een zeemeeuw beantwoordde zijn gekrijs. De menigte begon zich te roeren als mensen die uit een droom ontwaakten. Iedereen keek zijn buren aan, om te zien wie van hen zo vermetel zou zijn een kroon op te eisen. Kraaienoog heeft nooit veel geduld gehad, hield Aeron Vochthaar zichzelf voor. Wellicht zal hij als eerste spreken. Zo ja, dan zou hij het daarna wel kunnen vergeten. De kapiteins en koningen waren van verre naar dit feest gekomen, en ze zouden niet de eerste de beste schotel kiezen die hun werd voorgezet. Ze zullen willen proeven en uitproberen, een hapje van deze, een likje van gene, tot ze de man vinden die hun het beste uitkomt.

Euron moest dat ook hebben geweten. Hij stond met gekruiste armen tussen zijn stommen en monsters in. Slechts de wind en de golven beantwoordden Aerons oproep.

‘De ijzergeborenen moeten een koning hebben,’ drong de priester na een lange stilte aan. ‘Ik vraag het nogmaals: Wie zal koning over ons zijn?’

‘Ik,’ kwam het antwoord van beneden.

Meteen steeg er een onregelmatig geroep van ‘Gylbert! Gylbert koning!’ op. De kapiteins maakten vrij baan, zodat de kandidaat en zijn kampioenen de heuvel konden beklimmen om naast Aeron onder de ribben van Nagga plaats te nemen.

Deze koning in spe was een lang, dun heerschap met een melancholiek gelaat en gladgeschoren, ingevallen kaken. Zijn drie kampioenen, die zijn zwaard, zijn schild en zijn banier droegen, namen twee treden onder hem plaats. Ze deelden bepaalde uiterlijke kenmerken met het lange heerschap, en Aeron nam aan dat het zijn zonen waren. Eentje ontplooide zijn banier, een groot, zwart langschip tegen een ondergaande zon. ‘Ik ben Gylbert Verwynd, heer van het Eenzame Licht,’ deelde deze heer de koningsmoet mee.

Aeron kende een paar Verwynds, eigenaardige lieden die grond bezaten aan de westelijkste kust van Groot Wyk en op de verspreid liggende eilandjes daarachter, rotsen die zo klein waren dat de meeste slechts plaats boden aan een enkel huishouden. Het Eenzame Licht was het meest verafgelegen daarvan, acht dagen varen in noordwestelijke richting, omringd door nestplaatsen van zeehonden en zeeleeuwen en de eindeloze grijze oceaan. De Verwynds die daar woonden waren nog eigenaardiger dan de rest. Volgens sommigen waren het gedaanteverwisselaars, heilloze schepselen die de gedaante van zeeleeuwen, walrussen en zelfs van gevlekte walvissen konden aannemen, de wolven van de wilde zee.

Heer Gylbert begon te spreken. Hij vertelde van een wonderbaarlijk land aan gene zijde van de Zee van Zonsondergang, een land zonder winter waar nimmer gebrek was, en waar de dood niet heerste. ‘Maak mij jullie koning, en ik zal jullie erheen leiden,’ riep hij. ‘We zullen tienduizend schepen bouwen, net als Nymeria destijds deed, en met heel ons volk naar het land aan gene zijde van de zonsondergang varen. Daar zullen alle mannen koning zijn en alle vrouwen koningin.’

Zijn ogen, zag Aeron, waren nu eens grijs en dan weer blauw; veranderlijk als de zee. De ogen van een gek, dacht hij, de ogen van een dwaas. Het visioen waarover hij sprak was ongetwijfeld een valstrik, opgezet door de Stormgod om de ijzergeborenen naar hun ondergang te lokken. Wat deze mannen als aanbod voor de koningsmoet uitstortten bevatte zeehondenvellen en slagtanden van walrussen, armringen van walvisbeen en krijgshoorns met bronzen banden. De kapiteins keken en keerden zich af, en lieten het aan mindere lieden over om zich van de geschenken meester te maken. Toen de dwaas uitgepraat was en zijn kampioenen zijn naam begonnen te schreeuwen, namen slechts de Verwynds de kreet over, en niet eens allemaal. Weldra verstomden de kreten van ‘Gylbert! Gylbert Koning!’ Boven hen krijste de zeemeeuw luid en streek neer op een van Nagga’s ribben toen de heer van het Eenzame Licht de heuvel weer afdaalde.

Aeron Vochthaar trad opnieuw naar voren. ‘Ik vraag het nogmaals: Wie zal koning over ons zijn?’

‘Ik!’ dreunde een diepe stem, en opnieuw week de menigte uiteen.

De spreker werd in een bewerkte stoel van drijfhout op de schouders van zijn kleinzoons de heuvel op getorst. Een reusachtige bouwval van een man, die minstens honderdvijfentwintig kilo woog. Hij was negentig jaar oud en gehuld in een wit berenvel. Ook zijn haar was sneeuwwit en zijn reusachtige baard bedekte hem als een enorme deken van zijn wangen tot zijn dijen, zodat moeilijk vast te stellen was waar de baard eindigde en de vacht begon. Al waren zijn kleinzoons forse, stevige kerels, op de steile stenen treden wankelden ze onder zijn gewicht. Voor de zaal van de Grauwe Koning zetten ze hem neer en drie van hen bleven als zijn kampioenen beneden hem staan.

Die zou zestig jaar geleden heel goed de gunst van de moet hebben kunnen winnen, dacht Aeron, maar zijn tijd is lang geleden verstreken.

‘Jawel, ik!’ brulde de man vanaf zijn zitplaats, met een stem die even reusachtig was als hijzelf. ‘Waarom niet? Wie beter? Ik ben Erik IJzermaker, voor de blinden onder jullie. Erik de Rechtvaardige. Erik de Aambeeldbreker. Laat ze mijn hamer zien, Thormor.’

Een van zijn kampioenen stak hem omhoog, zodat iedereen hem kon zien. Het was een monsterlijk geval, de greep met oud leer omwikkeld, de kop een baar staal zo groot als een brood. ‘Ik ben de tel kwijtgeraakt van hoeveel handen ik met die hamer tot moes heb geslagen,’ zei Erik, ‘maar misschien is er ergens een dief die het weet. Ik ben ook de tel kwijtgeraakt van hoeveel hoofden ik op mijn aambeeld heb verbrijzeld, maar ergens zijn wel een paar weduwen die het weten. De tel van mijn verrichtingen in de strijd ben ik niet kwijtgeraakt, maar ik ben achtentachtig en ik heb geen tijd van leven om het hele verhaal te vertellen. Als oud wijs is, is geen man zo wijs als ik. Als groot sterk is, is geen man sterker. Willen jullie een koning met erfgenamen? Ik heb er meer dan ik kan tellen. Koning Erik, jawel, dat mag ik graag horen. Kom, roep het samen met mij. Erik! Erik de Aambeeldbreker! Erik koning!’

Terwijl zijn kleinzonen de kreet overnamen, traden hun zonen naar voren met kisten op hun schouders. Toen ze die onder aan de stenen treden omdraaiden golfde er een stroom van zilver, brons en staal uit: armringen, halsringen, dolken, ponjaards en werpbijlen. Een paar kapiteins gristen er de meest uitgelezen voorwerpen uit en voegden hun stemmen toe aan het aanzwellende, ritmische geroep. Maar zodra de kreet zich begon te verspreiden sneed de stem van een vrouw erdoorheen. ‘Erik!’ Mannen gingen opzij om haar door te laten. Met een voet op de onderste tree zei ze: ‘Erik, sta op.’

Het werd stil. De wind blies, golven braken op de kust, mannen mompelden in elkaars oren. Erik de IJzermaker staarde op Asha Grauwvreugd neer.

‘Meid. Driewerf vervloekte meid. Wat zei je daar?’

‘Sta op, Erik,’ riep ze. ‘Sta op, en ik zal je naam meeschreeuwen met alle anderen. Sta op, en ik zal de eerste zijn om je te volgen. Je wilt een kroon, jawel. Sta op en grijp hem.’

Elders in het gedrang klonk de lach van Kraaienoog. Erik keek hem woedend aan. De handen van de grote man omklemden de armen van zijn drijfhouten troon. Zijn gezicht werd eerst rood en toen paars. Zijn armen trilden van de inspanning. Aeron kon een dikke blauwe ader in zijn nek zien kloppen terwijl hij worstelde om overeind te komen. Even leek het of het hem zou lukken, maar toen raakte hij heel plotseling buiten adem en zonk hij grommend op zijn kussen terug. Euron lachte des te luider. De grote man liet zijn hoofd hangen en werd in een oogwenk oud. Zijn kleinzonen droegen hem de heuvel weer af.

‘Wie zal over de ijzergeborenen heersen?’ riep Aeron Vochthaar weer. ‘Wie zal koning over ons zijn?’

Mannen keken elkaar aan. Sommigen keken naar Euron, sommigen naar Victarion, een paar naar Asha. Golven sloegen tegen de langschepen aan, groen en wit. De meeuw krijste weer, een rauwe, troosteloze kreet. ‘Eis de troon op, Victarion!’ riep Merlijn. ‘Laat het afgelopen zijn met die mommersklucht.’

‘Als ik zover ben!’ schreeuwde Victarion terug.

Aeron was blij. Het is beter om nog te wachten.

Tromp was de volgende, weer een oude man, zij het niet zo oud als Erik. Hij beklom de heuvel op eigen benen en op zijn heup hing Rode Regen, zijn befaamde zwaard, gesmeed van Valyrisch staal in de dagen voor de Doem. Zijn kampioenen waren vooraanstaande mannen: zijn zonen Denijs en Donneel, beiden krachtige strijders, met tussen hen in Andrik Zonderlach, een reus van een man met armen zo dik als boomstammen. Het pleitte in Tromps voordeel dat zo’n man voor hem in wilde staan.

‘Waar staat geschreven dat onze koning een kraken moet zijn?’ begon Tromp. ‘Welk recht heeft Piek om ons te regeren? Groot Wyk is het grootste eiland, Harlang het rijkste, Oud Wyk het heiligste. Toen de zwarte tak door drakenvuur was verteerd, schonken de ijzergeborenen de opperheerschappij aan Vickon Grauwvreugd, dat wel… maar als heer, niet als koning.’

Het was een goed begin. Aeron hoorde bijvalskreten, maar die ebden weg toen de oude man over de glorie van de Tromps begon te vertellen. Hij sprak over Deyl de Geduchte, Roryn de Plunderaar, de honderd zonen van Gormond Tromp de Oudvader. Hij trok Rode Regen en vertelde hoe Hilmar Tromp de Geslepene het zwaard met zijn verstand en zijn houten knuppel op een gewapende ridder had buitgemaakt. Hij sprak over lang geleden verloren schepen en veldslagen die al achthonderd jaar vergeten waren en de menigte werd rusteloos. Hij sprak, en sprak, en vervolgens sprak hij nog een beetje langer.

En toen Tromps kisten opengegooid werden zagen de kapiteins dat hij op zijn geschenken beknibbeld had. Geen troon is ooit met brons gekocht, dacht Vochthaar. De waarheid daarvan was duidelijk hoorbaar toen de kreten ‘Tromp! Tromp! Dunstan koning!’ wegstierven.

Aeron kreeg een gespannen gevoel in zijn buik, en het kwam hem voor dat de golven luider beukten dan daarvoor. De tijd is rijp, dacht hij. Dit is het moment waarop Victarion de troon moet opeisen.’Wie zal koning over ons zijn?’ riep de priester nogmaals, maar ditmaal zochten zijn felle zwarte ogen zijn broer in de menigte. ‘Negen zonen zijn er uit de lendenen van Quellon Grauwvreugd geboren. Eén was krachtiger dan de overigen en kende geen vrees.’

Victarion ontmoette zijn blik en knikte. De kapiteins weken voor hem uiteen toen hij de treden beklom. ‘Broer, zegen mij,’ zei hij toen hij boven was. Hij knielde en boog zijn hoofd. Aeron ontkurkte zijn waterzak en goot een stroom zeewater over zijn voorhoofd. ‘Wat dood is kan nimmer sterven,’ zei de priester, en Victarion nam het over: ‘Maar zal harder en sterker herrijzen.’

Toen Victarion opstond stelden zijn kampioenen zich beneden hem op: Rolf de Hinkepoot, Rode Rolf Steenhuis en Noet de Barbier, allen befaamde strijders. Steenhuis droeg de banier van het huis Grauwvreugd: de gouden kraken op een veld zo zwart als de middernachtszee. Zodra die zich ontplooide begonnen de kapiteins en koningen de naam van de Eerste Kapitein te roepen. Victarion wachtte tot ze weer stil waren en zei toen: ‘Jullie kennen mij allemaal. Als jullie mooie woorden willen, zoek die dan elders. Ik heb geen zangers-tong, ik heb een bijl, en ik heb deze.’ Hij hief zijn enorme, gemaliede handen op om ze te laten zien, en Noet de Barbier toonde zijn bijl, een vreeswekkend stuk staal.

‘Ik ben een trouwe broer geweest,’ vervolgde Victarion. ‘Toen Balon in het huwelijk trad zond hij mij naar Harlang om zijn bruid voor hem te halen. Ik heb zijn langschepen aangevoerd in menige slag en ben er in al die jaren maar één kwijtgeraakt. De eerste keer dat Balon zich een kroon aanmat, was ik degene die naar Lannispoort voer om de staart van de leeuw te schroeien. De tweede keer was ik degene die hij zond om de Jonge Wolf te villen, mocht hij huilend naar huis komen. Al wat jullie van mij zullen krijgen is meer van wat jullie van Balon gekregen hebben. Dat is alles wat ik heb te zeggen.’

Daarop begonnen zijn kampioenen te scanderen: ‘Victarion! Victarion! Victarion koning!’ Beneden goten zijn mannen zijn kisten leeg, een waterval van zilver, goud en edelstenen, een weelde aan buit. Kapiteins schoten toe om de waardevolste stukken te grijpen, en terwijl ze dat deden riepen ze: ‘Victarion! Victarion! Victarion koning!’

Aeron hield Kraaienoog in de gaten. Neemt hij nu het woord, of laat hij de koningsmoet zijn ganggaan? Orkhout van Orkmont stond Euron iets in het oor te fluisteren.

Maar het was niet Euron die een einde aan het geschreeuw maakte, het was die driewerf vervloekte vrouw. Ze stak twee vingers in haar mond en floot, een scherp, schril geluid dat door het tumult heen sneed als een mes door stremsel. ‘Nonkel! Nonkel!’ Ze boog zich voorover en griste een gedraaide gouden hals ring naar zich toe, waarna ze de treden op sprong. Noet greep haar bij haar arm, en een halve hartslag lang koesterde Aeron de hoop dat de kampioenen van zijn broer die dwaze meid het zwijgen op zouden leggen, maar Asha ontworstelde zich aan de hand van de Barbier en zei iets tegen Rode Rolf dat maakte dat hij een stap opzij deed. Terwijl ze zich langs hen wrong, stierf het gejuich weg. Zij was de dochter van Balon Grauwvreugd, en de menigte was nieuwsgierig naar wat ze te zeggen had.

‘Heel goed dat u zulke geschenken hebt meegebracht naar mijn koninginnenmoet, nonkel,’ zei ze tegen Victarion, ‘maar u had niet zo’n zware wapenrusting hoeven dragen. Ik beloof u dat ik u niet zal deren.’ Er klonk geproest terwijl Asha zich naar de kapiteins toekeerde. ‘Niemand is moediger dan mijn oom, niemand is sterker, niemand is feller in het gevecht. En hij kan net zo snel tot tien tellen als ieder ander, ik heb het hem zien doen… al trekt hij zijn laarzen uit als hij door moet tellen tot twintig.’ Daar moesten ze alweer om lachen. ‘Maar hij heeft geen zonen. Zijn vrouwen gaan allemaal dood. Kraaienoog is ouder dan hij en hij heeft betere aanspraken…’

‘Zeg dat wel!’ schreeuwde de Rode Roeier van beneden.

‘Jawel, maar mijn aanspraken zijn nog beter.’ Asha zette de halsring schuin en zwierig op haar hoofd, zodat het goud blinkend tegen haar donkere haar afstak. ‘Balons broer heeft toch zeker geen voorrang op Balons zoon!’

‘Balons zonen zijn dood!’ riep Rolf de Hinkepoot. ‘Al wat ik zie is Balons dochtertje!’

‘Dochtertje?’ Asha stak een hand onder haar wambuis. ‘Hola. Wat hebben we daar? Wil ik het laten zien? Sommigen onder jullie hebben er nooit meer een gezien nadat jullie gespeend werden.’ Ze lachten weer. ‘Een treurige zaak als een koning tieten heeft, is dat hoe het liedje gaat? Rolf, daar heb je me tuk, ik ben een vrouw… zij het geen oud wijf, zoals jij. Rolf de Hinkepoot… maar welk van je leden werkt er eigenlijk niet?’ Asha trok een ponjaard tussen haar borsten uit. ‘Ik ben ook een moeder, en dit hier is mijn zuigeling!’ Ze stak hem omhoog. ‘En hier zijn mijn kampioenen.’

Ze werkten zich langs de drie van Victarion heen om beneden haar te gaan staan: Qarl de Maagd, Tristifer Bottelaar en de ridder ser Harras Harlang, wiens zwaard Nachtval even legendarisch was als Rode Regen van Dunstan Tromp.

‘Mijn nonkel zei dat jullie hem kenden. Mij kennen jullie ook…’

‘Ik zou je graag nog beter willen kennen!’ riep iemand.

‘Ga naar huis en ken je vrouw;’ pareerde Asha. ‘Nonkel zei dat hij jullie meer zal geven van wat mijn vader jullie gegeven heeft. Goud en glorie, zullen sommigen zeggen. Vrijheid, die altijd zoet smaakt. Ja, dat is zo, dat heeft hij ons gegeven… en weduwen, zoals heer Zwartgetij jullie zal vertellen. Hoeveel van jullie hebben je huis in rook zien opgaan toen Robert kwam? Hoevelen hebben hun dochters zien verkrachten en onteren? Verbrande steden en kastelen in puin, dat hebben jullie van mijn vader gekregen. De nederlaag, die heeft hij jullie bezorgd. Daar gaat nonkel hier jullie nog meer van geven. Ik niet.’

‘Wat geef jij ons dan?’ vroeg Lucas Cabeljau. ‘Breiwerkjes?’

‘Jawel, Lucas. Ik zal voor ons allemaal een koninkrijk breien.’ Ze gooide haar ponjaard van de ene hand in de andere. ‘We moeten lering trekken uit wat de Jonge Wolf is overkomen, die iedere veldslag won… en alles verloor.’

‘Een wolf is geen kraken,’ wierp Victarion tegen. ‘Wat de kraken grijpt laat hij niet los, of het nu een langschip of een leviathan is.’

‘En wát hebben we gegrepen, nonkel? Het noorden. Wat is dat, behalve vele lange mijlen van niets naar nergens, ver van de klank van de zee? We hebben de Motte van Cailin ingenomen, die van Diephout, Torhens Sterkte, zelfs Winterfel. Maar wat hebben we eraan overgehouden?’

Ze wenkte, en de mannen van haar Zwarte Wind drongen zich naar voren met kisten van eikenhout en ijzer op hun schouders. ‘Ik geef jullie de rijkdom van de Steenkust,’ zei Asha, toen de eerste werd omgekeerd. Een lawine van kiezelstenen rolde er kletterend uit en golfde de treden af: grijze, zwarte en witte kiezelstenen, gladgeslepen door de zee. ‘Ik geef jullie de rijkdommen van Diephout,’ zei ze toen de tweede kist opengemaakt werd. Daar kwamen dennenappels uit stromen die de menigte in rolden en stuiterden. ‘En ten slotte, het goud van Winterfel.’ Uit de derde kist kwamen gele knollen, rond, hard en zo groot als een manshoofd. Ze landden tussen de kiezelstenen en de dennenappels. Asha prikte er een aan haar ponjaard. ‘Harmond Scherp!’ riep ze, ‘hierom is jouw zoon Harrag in Winterfel omgekomen.’ Ze trok de knol van de kling en wierp hem die toe. ‘Je hebt nog meer zonen, geloof ik. Als je hun leven tegen knollen wilt inruilen, schreeuw dan de naam van mijn nonkel!’

‘En als ik de jouwe schreeuw?’ wilde Harmond weten. ‘Wat dan?’

‘Vrede,’ zei Asha. ‘Land. De zege. Ik geef jullie Kaap Zeedraak en de Steenkust, zwarte aarde en hoge bomen en genoeg stenen voor alle jongere zonen om een zaal te bouwen. En de noorderlingen zullen we ook hebben… als vrienden, om zij aan zij met ons stand te houden tegen de IJzeren Troon. Dus de keus is eenvoudig. Kroon mij, dan krijg je vrede en de overwinning. Of kroon mijn nonkel, dan krijg je nog meer oorlog en nog meer nederlagen.’ Ze stak haar ponjaard weer in de schede. ‘Wat willen jullie, ijzermannen?’

‘De zege!’ schreeuwde Rodrik de Lezer, zijn hand als een toeter aan zijn mond. ‘De zege, en Asha!’

‘Asha!’ echode heer Baelor Zwartgetij. ‘Asha koningin!’

Asha’s bemanning nam de kreet over. ‘Asha! Asha! Asha koningin!’ Ze stampten met hun voeten en schudden hun vuisten en krijsten, terwijl Vochthaar vol ongeloof luisterde. Ze wil haar vaders werk onafgemaakt laten! Toch schreeuwde Tristifer Bottelaar haar naam evenals vele Harlangs, sommige Goedenbroers, heer Merlijn met zijn rode gezicht, meer mannen dan de priester ooit geloofd zou hebben… voor een vrouw!

Maar anderen hielden hun mond, of stonden tegen hun buren te mompelen. ‘Geen laffe vrede!’ brulde Rolf de Hinkepoot. Rode Rolf Steenhuis liet de Grauwvreugd-banier heen en weer zwiepen en bulderde: ‘Victarion! Victarion! Victarion!’ Iemand smeet een dennenappel naar Asha’s hoofd. Toen ze wegdook viel haar geïmproviseerde kroon af. Even leek het de priester alsof hij boven op een reusachtige mierenhoop stond terwijl er duizenden mieren aan zijn voeten rondkolkten. Kreten van ‘Asha!’ en ‘Victarion!’ golfden heen en weer en het leek alsof een woeste storm op het punt stond hen allemaal mee te sleuren. De Stormgod is onder ons, dacht de priester, om razernij en tweedracht te zaaien.

Plotseling doorkliefde het geschal van een hoorn de lucht, vlijmscherp als een zwaardhouw.

Helder en onheilspellend was die stem, een huiverende, hete gil die de botten in je lijf leek te doen zinderen. In de vochtige zeelucht bleef de kreet hangen: Aaaaarreeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee.

Aller ogen keerden zich naar het geluid toe. Het was iemand van Eurons bastaardvolk die de hoorn liet schallen, een monster van een man met een kaalgeschoren schedel. Ringen van goud, jade en git glinsterden om zijn armen, en op zijn brede borst was een of andere roofvogel getatoeëerd.

Aaaaarreeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee.

De hoorn die hij stak was glanzend zwart en gedraaid, en groter dan een man. Hij hield hem met beide handen vast. De hoorn was in banden van rood goud en zwart staal gevat, en er waren oeroude Valyrische schrifttekens in gekerfd die roodachtig leken op te gloeien toen het geluid aanzwol.

Aaaaaaaarrreeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee.

Het was een verschrikkelijk geluid, een jammerkreet van pijn en woede die zich in het gehoor leek te branden. Aeron Vochthaar hield zijn oren dicht en bad tot de Verdronken God of hij een grote golf wilde opstuwen om die hoorn te verbrijzelen, zodat hij zou zwijgen, maar het ijselijke gegil bleef maar doorgaan. Dat is de hellehoorn, wilde hij schreeuwen, al zou niemand hem hebben gehoord. De wangen van de getatoeëerde man stonden zo bol dat het leek of ze op barsten stonden en zijn borstspieren trilden en schokten, en wekten de indruk dat de vogel zich elk moment van zijn huid los kon scheuren om op te vliegen. En nu brandden de schrifttekens helder: elk streepje en lettertje glansde wit en vurig. Het geluid klonk maar door, het weerkaatste tussen de huilende heuvels achter hen en over het water van Nagga’s wieg om de bergen van Groot Wyk te doen galmen, en nog verder en verder totdat het heel de wijde, waterige wereld vulde.

En net toen het leek dat er nooit meer een eind aan dat geluid zou komen, hield het op.

Eindelijk raakte de hoornblazer buiten adem. Hij wankelde en viel bijna. De priester zag hoe Orkhout van Orkmont hem bij een arm greep om hem op de been te houden terwijl linkshandige Lucas hem de gedraaide zwarte hoorn uit handen nam. Uit de hoorn steeg een dun sliert je rook op, en de priester zag bloed en blaren op de lippen van de man die hem had gestoken. De vogel op zijn borst bloedde ook. Euron Grauwvreugd beklom traag de heuvel, aller ogen op hem gericht. In de lucht krijste de meeuw telkens opnieuw. Geen goddeloos man mag op de Zeestenen Zetel zitten, dacht Aeron, maar hij wist dat hij zijn broer moest laten spreken. Zijn lippen bewogen in een stil gebed.

Asha’s kampioenen gingen opzij, en die van Victarion ook. De priester deed een stap naar achteren en legde een hand op de koude, ruwe steen van Nagga’s ribben. Kraaienoog bleef boven op de stenen treden staan, bij de deuren van de zaal van de Grauwe Koning, en richtte zijn lachende oog op de kapiteins en de koningen, maar Aeron voelde ook zijn andere oog, het oog dat hij verborgen hield.

‘IJzermannen,’ zei Euron Grauwvreugd, ‘jullie hebben mijn hoorn gehoord. Hoor nu wat ik te zeggen heb. Ik ben Balons broer, Quelloms oudste nog levende zoon. Heer Vickons bloed stroomt door mijn aderen, en het bloed van de Oude Kraken. Toch ben ik verder gevaren dan een van hen. Slechts één levende kraken is nog nimmer verslagen. Slechts één heeft nimmer zijn knie gebogen. Slechts één is er naar Asshai bij de Schaduw gevaren en heeft wonderen en verschrikkingen gezien die de verbeelding te boven gaan…’

‘Als je zo dol op de schaduw bent, ga dan terug!’ riep de rozewangige Qarl de Maagd, een van Asha’s kampioenen.

Kraaienoog negeerde hem. ‘Mijn kleine broertje wil Balons oorlog afmaken en het noorden opeisen. Mijn lieve nicht wil ons vrede en dennenappels geven.’ Zijn blauwe lippen plooiden zich tot een glimlach. ‘Asha prefereert de overwinning boven de nederlaag. Victarion wil een koninkrijk en niet slechts wat luttele meters grond. Van mij zullen jullie allebei krijgen.

Kraaienoog noemen jullie mij. Welnu, welk oog is scherper dan dat van de kraai? Na iedere veldslag komen de kraaien bij honderden en duizenden om zich aan de gesneuvelden te goed te doen. Een kraai ontwaart de dood van verre. En ik zeg dat heel Westeros stervende is. Wie mij volgt zal smullen tot het einde van zijn dagen.

Wij zijn de ijzergeborenen, en eens waren wij veroveraars. Onze wil was wet, overal waar de klank van de baren te horen was. Mijn broer wil dat jullie genoegen nemen met het koude, ellendige noorden, mijn nicht wil nog minder… maar ik zal jullie Lannispoort geven. Hooggaarde. Het Prieel. Oudstee. Het rivierengebied en het Bereik, het koningswoud en het regenwoud, Dorne en de marken, de Maanbergen en de Vallei van Arryn, Tarth en de Stapstenen. Ik zeg: laten we het allemaal nemen. Ik zeg: laten we Westeros nemen.’ Hij wierp een blik op de priester. ‘Dat alles omwille van de meerdere glorie van de Verdronken God, uiteraard.’

Een halve hartslag lang was zelfs Aeron in de ban van zijn stoutmoedige woorden. De priester had diezelfde droom gehad toen hij voor het eerst de rode komeet in de lucht had gezien. We zullen te vuur en te zwaard over de groene landen gaan, de zeven goden van de sept ons uitroeien en de witte bomen van de noorderlingen…

‘Kraaienoog!’ riep Asha, ‘heb je je hersens in Asshai laten liggen? Als we het noorden niet kunnen houden — en dat kunnen we niet — hoe kunnen we dan al de Zeven Koninkrijken veroveren?’

‘Dat is toch al eens gedaan? Heeft Balon zijn kleine meid zo weinig over de oorlog geleerd? Victarion, de dochter van onze broer heeft kennelijk nooit van Aegon de Veroveraar gehoord.’

‘Aegon?’ Victarion kruiste zijn armen voor zijn geharnaste borst. ‘Wat heeft de Veroveraar met ons te maken?’

‘Ik weet evenveel van de oorlog af als jij, Kraaienoog,’ zei Asha. ‘Aegon Targaryen heeft Westeros veroverd met dráken.’

‘En dat doen wij ook,’ beloofde Euron Grauwvreugd. ‘Die hoorn die jullie hebben gehoord heb ik gevonden in de rokende puinhopen van wat eens Valyria was, waar geen mens het heeft gewaagd een voet te zetten behalve ik. Jullie hebben zijn roepstem gehoord en zijn macht gevoeld. Het is een drakenhoorn, gevat in banden van rood goud en Valyrisch staal, en er staan bezweringen in gegraveerd. De drakenheren van weleer staken zulke hoorns voor de Doem hen verslond. Met deze hoorn, ijzermannen, kan ik dráken aan mijn wil onderwerpen.’

Asha lachte luid. ‘Een hoorn om geiten aan je wil te onderwerpen zou nuttiger zijn, Kraaienoog. Er zijn geen draken meer.’

‘Je hebt het alweer mis, meisje. Er zijn er drie, en ik weet ze te vinden. Dat is toch zeker wel een drijfhouten kroon waard?’

‘Euron!’ schreeuwde Linkshandige Lucas Cabeljau. ‘Euron! Kraaienoog! Euron!’ schreeuwde de Rode Roeier.

De stommen en het bastaardvolk van de Stilte smeten Eurons kisten open en strooiden zijn geschenken uit voor de kapiteins en de koningen. Toen was het Hotho Harlang die de priester hoorde, en Gorold Goedenbroer begon ook te schreeuwen, en Erik Aambeeldbreker. ‘Euron! Euron! Euron!’ De kreet zwol aan en verkeerde in gebrul. ‘Euron! Euron! Kraaienoog! Euron Koning!’ Het gebrul rolde Nagga’s heuvel op, alsof de Stormgod de wolken liet rommelen. ‘Euron! Euron! Euron! Euron! Euron! Euron! Euron! Euron!’

Zelfs een priester kan twijfelen. Zelfs een profeet kan ontzetting voelen. Aeron Vochthaar zocht in zijn binnenste naar zijn god en trof slechts stilte aan. Terwijl duizend stemmen de naam van zijn broer schreeuwden, was alles wat hij hoorde het krijsen van een roestig ijzeren scharnier.

Briënne

Ten oosten van Maagdenpoel rezen de woeste heuvels op en sloten de naaldbomen hen in als een leger van zwijgende, grijsgroene soldaten. Volgens Handige Dirk was de kustroute het snelst en het gemakkelijkst, dus verloren ze de baai zelden uit het zicht. De stadjes en dorpen langs de kust werden kleiner en lagen verder uit elkaar naarmate ze verder trokken. Met het vallen van de nacht zochten ze altijd een herberg op. Krab deelde dan het gemeenschapsbed met andere reizigers, terwijl Briënne voor haarzelf en Podderik een kamer nam. ‘Het zou goedkoper zijn as we allemaal in ’t zelfde bed sliepen, vrouwe,’ zei Handige Dirk steeds weer. ‘Uken uw zwaard tussen ons in leggen. Ouwe Dirk is onschadelijk. Hoofs as ’n ridder en zo eerlijk as de dag lang is.’

‘De dagen worden korter,’ merkte Briënne op.

‘Ken wezen. As u mij niet in bed vertrouwt, zou ik me gewoon op de vloer op kennen rollen, vrouwe.’

‘Niet op mijn vloer.’

‘Een man zou haast gaan denken dat u me helemaal niet vertrouwt.’

‘Vertrouwen moet verdiend worden. Net als goud.’

‘Zoas u zegt, vrouwe, maar verder naar ’t noorden, waar de weg ophoudt, zal u Dirk wel motten vertrouwen. As ik u met m’n zwaard wou bedreigen om uw goud in te pikken, wie zou me dan tegenhouen?’

‘Jij hebt geen zwaard. Ik wel.’

Ze sloot de tussendeur en bleef staan luisteren totdat ze zeker wist dat hij weggelopen was. Hoe handig hij ook mocht zijn, Dirk Krab was geen Jaime Lannister, geen Maffe Muis en zelfs geen Humfried Stavelaar. Hij was schriel en ondervoed en zijn wapenrusting bestond uitsluitend uit een gedeukte halfhelm vol roestplekken. In plaats van een zwaard had hij een oude dolk met moeten erin. Zolang zij maar wakker bleef, was hij geen bedreiging voor haar.

‘Podderik,’ zei ze, ‘er zal een ogenblik komen waarop er geen herbergen meer zijn om ons onderdak te verlenen. Als we ons kamp opslaan, kun jij dan over me waken als ik slaap?’

‘Wakker blijven, vrouwe? Ser.’ Hij dacht na. ‘Ik heb een zwaard. Als Krab u kwaad probeert te doen, kan ik hem wel doden.’

‘Nee,’ zei ze streng. Je mag niet proberen met hem te vechten. Het enige wat ik vraag is dat je hem in het oog houdt terwijl ik slaap, en mij wekt als hij iets verdachts doet. Je zult ontdekken dat ik altijd snel wakker word.’

De volgende dag, toen ze halt hielden om de paarden te drenken, toonde Krab zijn ware aard. Briënne dook weg achter wat struiken om haar blaas te legen. Terwijl ze op haar hurken zat, hoorde ze Podderik zeggen. ‘Wat doe je daar? Ga daar weg.’ Ze maakte haar bezigheid af, trok haar hozen op en liep naar de weg terug, waar ze Handige Dirk meel van zijn vingers zag vegen. ‘In mijn zadeltas zul je geen draken vinden,’ zei ze tegen hem. ‘Ik draag mijn goud op mijn lichaam.’ Een deel ervan zat in de buidel aan haar riem, de rest zat verstopt in een paar zakken die in haar kleren waren genaaid. De dikke beurs in haar zadeltas zat vol met kleine en grote koperstukken, penningen en halve penningen, duiten en sterren… en fijn wit meel, om hem nog dikker te maken. Ze had het meel gekocht van de kok in de Zeven Zwaarden, op de ochtend dat ze uit Schemerdel was vertrokken.

‘Dirk had geen kwaad in de zin, vrouwe.’ Hij wriemelde met zijn met meel besmeurde vingers om haar te laten zien dat hij geen wapen had. ‘Ik keek alleen effe of u die draken die u me beloofd heb ook bij u had. Het barst in de wereld van de leugenaars die d’r op uit zijn een eerlijk man te belazeren. Niet dat u d’r een ben.’

Briënne hoopte dat hij als gids meer voorstelde dan als dief. ‘Laten we maar liever gaan.’ Ze steeg weer op.

Dirk zong vaak terwijl ze samen voortreden; nooit een compleet lied, alleen maar een flard van dit en een couplet van dat. Ze verdacht hem ervan dat hij haar wilde inpalmen, zodat ze haar waakzaamheid zou laten verslappen. Soms probeerde hij haar en Podderik zover te krijgen dat ze meezongen, maar zonder succes. Zong u voor uw vader? had vrouwe Stark haar eens in Stroomvliet gevraagd. Zong u voor Renling? Dat had ze niet gedaan, nooit, al had ze wel gewild… had ze gewild…

Als hij niet zong, praatte Handige Dirk en onthaalde hij hen op verhalen over de Nes van Scheurklamv. Elke schaduwrijke vallei had zijn eigen heer, vertelde hij, en het enige wat ze allemaal gemeen hadden, was hun wantrouwen tegenover buitenstaanders. Door hun aderen stroomde het bloed van de Eerste Mensen donker en krachtig. ‘De Andalen wouen Scheurklauw veroveren, maar we hebben ze laten bloeden in de dalen en verzopen in de zompen. Maar wat hun zonen niet met ’t zwaard wisten te krijgen, kregen hun knappe dochters met een kus. Ze sloten huwelijken met de huizen die ze d’r niet onder konden krijgen, jawel.’

De koninklijke Donkerlyn-dynastie van Schemerdel had getracht haar heerschappij aan de Nes van Scheurklauw op te leggen, de Scaeps van Maagdenpoel hadden hetzelfde geprobeerd en later de hooghartige Celtigars van Krabbeneiland. Maar de Scheurklauwers kenden hun moerassen en bossen als geen buitenstaander ze kenden, en als ze in het nauw gedreven werden, verdwenen ze in de grotten die zich als honingraten onder de heuvels uitstrekten. Als ze niet tegen indringers vochten, vochten ze wel met elkaar. Hun bloedveten waren even diep en duister als de moerassen tussen hun heuvels. Zo nu en dan was er een held die de Nes vrede bracht, maar die duurde nooit langer dan tijdens zijn leven. Heer Lucifer Harding, dat was een grote, en de gebroeders Brune ook. De Ouwe Bottenkraker was nog beter, maar de Krabben waren het allergeweldigst. Dirk weigerde nog steeds te geloven dat Briënne nooit van Klarijn Krab en zijn verrichtingen had gehoord.

‘Waarom zou ik erom liegen?’ vroeg ze hem. ‘Ieder oord heeft zijn plaatselijke helden. Waar ik vandaan kom, bezingen de zangers ser Galladon van D’ochtend, de Volmaakte Ridder.’

‘Ser Gallawie van Wat?’ Hij snoof. ‘Nooit van gehoord. Waarom was die dan wel zo volmaakt?’

‘Ser Galladon was zo’n moedige held dat de Maagd zelf haar hart aan hem verloor. Als teken van haar liefde schonk ze hem een betoverd zwaard, de Rechtvaardige Maagd geheten. Geen gewoon zwaard kon haar afweren, noch enig schild haar kus weerstaan. Ser Galladon voerde de Rechtvaardige Maagd vol trots, maar trok haar slechts driemaal uit de schede. Hij weigerde de Maagd tegen een sterveling te gebruiken, want ze bezat genoeg kracht om ieder gevecht oneerlijk te maken.’

Dat vond Krab om je te bescheuren. ‘De Volmaakte Ridder? Hij klinkt eerder als de Volmaakte Dwaas. Waar is een magisch zwaard goed voor as je ’t verdomme niet gebruikt?’

‘Eer,’ zei ze. ‘Daar is het goed voor.’

Daar moest hij alleen maar nog harder om lachen. ‘Ser Klarijn Krab zou z’n harige reet hebben afgeveegd met uw Volmaakte Ridder, vrouwe. As ze mekaar ooit hadden ontmoet, zou d’r één bloedige kop meer op die plank in de Fluister staan, as u ’t mijn vraagt. “Ik had me magische zwaard motten gebruiken,” zou die tegen al die andere koppen zeggen. “Ik had dat klerezwaard motten gebruiken.” ’

Briënne moest glimlachen. ‘Misschien wel,’ gaf ze toe, ‘maar ser Galladon. was geen dwaas. Tegen een acht voet lange tegenstander op een oeros had hij de Rechtvaardige Maagd mogelijk wel getrokken. Hij heeft haar eens gebruikt om een draak te doden, zegt men.’

Handige Dirk was niet onder de indruk. ‘Bottenkraker heb ook met’n draak gevochten, maar hij had geen magisch zwaard nodig. Hij legde gewoon een knoop in z’n nek, zodat-ie telkens als-ie vuur spuwde z’n eigen kont roosterde.’

‘En wat deed Bottenkraker toen Aegon en zijn zusters kwamen?’

‘Toen was-ie dood. Dat mot u toch weten, vrouwe.’ Krab wierp haar van opzij een blik toe. ‘Aegon stuurde z’n zuster naar Scheurklauw; die Visenya. De heren daar hadden gehoord dat Harren an z’n end was gekommen. Omdat ze niet gek waren, legden ze d’r lui zwaarden aan haar voeten. De koningin nam ze zelf in dienst en zei dat ze geen trouw aan Maagdenpoel, Krabbeneiland of Maagdenpoel hoefden te zweren. Dat weerhoudt die ellendige Celtigars d’r niet van om mannetjes naar de oostkust te sturen om z’n belastingen bij mekaar te verzamelen. As-ie d’r maar genoeg stuurt, komen d’r altijd wel een paar terug… verder buigen we alleen voor onze eigen heren en voor de koning. De ware koning, niet Robert en dat soort figuren.’ Hij spuwde. ‘D’r waren Krabben, Brunes en Zompelaars bij prins Rhaegar aan de Drietand, en ook in de Koningsgarde. Een Hardyng, een Grot, een Peyn en drie Krabben, Clement, Rupert en Klarijn de Korte. Zes voet lang was die, maar vergeleken met de echte ser Klarijn was-ie maar kort. We zijn allemaal trouwe drakenmannen, daar verderop in Scheurklauw.’

Toen ze naar het noordoosten trokken, werd het steeds minder druk, totdat er ten slotte geen herberg meer te bekennen was. De weg langs de baai vertoonde inmiddels meer onkruid dan karrensporen. Die nacht vonden ze onderdak in een vissersdorpje. Briënne betaalde de dorpelingen een paar koperstukken om toestemming te krijgen in een hooischuur te slapen. Ze eiste het zoldertje voor zichzelf en Podderik op en trok de ladder op zodra ze naar boven geklommen waren.

‘U laat me helemaal alleen hier beneden. Ik zou potdorie uw paarden kennen stelen,’ riep Krab van beneden. ‘Die ken u beter ook mee de ladder op nemen, vrouwe.’ Toen ze hem negeerde, voegde hij eraan toe: ‘ ’t Gaat vannacht hard regenen, en ’t wordt koud ook. U en Pod gaan lekker knus en warm slapen en die arme ouwe Dirk zit straks helemaal in z’n uppie te bibberen.’ Hij schudde zijn hoofd en terwijl hij een slaapplaats maakte op een berg hooi, prevelde hij: ‘Ik heb nog nooit zo’n wantrouwige maagd meegemaakt, vrouwe.’

Briënne rolde zich op onder haar mantel terwijl Podderik naast haar lag te gapen. Ik ben niet altijd Zo argwanend geweest, had ze tegen Krab kunnen roepen. Toen ik een klein meisje was, dacht ik dat alle mannen even nobel als mijn vader waren. Zelfs de mannen die tegen haar hadden gezegd dat ze zo’n knap meisje was, zo lang, levendig en slim, en dat ze zo sierlijk danste. Septa Roselle was degene die haar de schellen van de ogen had doen vallen. ‘Dat zeggen ze alleen maar om bij uw vader in de gunst te komen,’ had de vrouw gezegd. ‘De waarheid vindt u in uw spiegel, niet op de tong van een man.’ Dat was een harde les geweest, een waarvan ze had moeten huilen, maar die haar in Hooggaarde goed van pas was gekomen toen ser Hyal en zijn vrienden hun spelletje hadden gespeeld. Een maagd moet in deze wereld wel wantrouwig zijn, of ze zal niet lang maagd blijven, dacht ze toen de regen begon te vallen.

In de mêlee bij Bitterbrug had ze haar vrijers opgezocht en ze een voor een bont en blauw geslagen: Worp, Ambroos en Borstel, Mark Muildoor, Raymond Neyland en Wil de Ooievaar. Ze was over Harry Zaager heen gereden en had Robin Potters helm stukgeslagen, waarbij hij een lelijk litteken had opgelopen. En nadat de laatste tegen de grond was gegaan, had de Moeder Conneghem aan haar overgeleverd. Ditmaal had ser Ronet een zwaard en geen roos in zijn hand gehad. Iedere klap die ze hem toebracht was aangenamer dan een kus.

Heer Tyrel was de laatste die destijds haar toorn te verduren had gekregen. Hij had haar nooit het hof gemaakt, maar hij had die dag drie gouden rozen op zijn schild gedragen, en Briënne had een hekel aan rozen. De aanblik had haar een furieuze kracht geschonken. Ze viel in slaap, dromend van hun gevecht, en van ser Jaime die een regenboogkleurige mantel om haar schouders vastmaakte.

De volgende ochtend regende het nog steeds. Terwijl ze ontbeten, opperde Handige Dirk dat ze beter konden wachten tot het ophield. ‘En wanneer is dat? Morgen? Over veertien dagen? Als het weer zomer wordt? Nee. We hebben mantels, en nog vele lange mijlen te rijden.’

Het regende die hele dag. Weldra verkeerde het smalle spoor dat ze volgden onder hun voeten in een modderpoel. De bomen die ze zagen waren kaal en door de gestage regen waren de afgevallen bladeren in een klef, bruin tapijt veranderd. Ondanks de voering van eekhoornbont raakte Dirks mantel doorweekt en ze zag hem huiveren. Even had Briënne met de man te doen. Hij heeft te weinig te eten gehad, dat is duidelijk. Ze vroeg zich af of er echt een geheime smokkelaarsbaai bestond, of een bouwvallig kasteel dat de Fluister heette. Wie honger heeft, neigt tot wanhoopsdaden. Wie weet was dit allemaal een list om haar in slaap te sussen. Ze kreeg een zuur gevoel in haar maag van de achterdocht.

Een tijdlang leek het alsof het gestage ruisen van de regen het enige geluid ter wereld was. Handige Dirk zwoegde voort zonder er acht op te slaan. Ze sloeg hem nauwlettend gade en merkte dat hij zich naar voren boog, alsof hij droog zou blijven als hij maar diep genoeg in het zadel wegdook. Ditmaal was er geen dorp in de buurt toen het donker viel. Noch waren er ook maar ergens bomen die hun beschutting konden geven. Ze waren gedwongen hun kamp tussen wat rotsen op te slaan, vijftig pas boven de vloedlijn. De rotsen zouden hen in ieder geval beschutten tegen de wind.

‘We kennen vannacht beter de wacht houen, vrouwe,’ zei Krab tegen haar terwijl ze worstelde om een vuurtje van drijfhout te maken. ‘Op een plek als deze kennen d’r wel eens Zuigers wezen.’

‘Zuigers?’ Briënne wierp hem een wantrouwige blik toe.

‘Monsters,’ zei Handige Dirk genietend. ‘Tot je dichterbij komt, zijn ’t net mensen, maar hun hoofd is te groot en ze hebben schubben waar een echt mens haar heb. Zo wit as een vissenbuik zijn ze, met vliezen tussen d’r lui vingers. Ze rieken altijd vochtig en vissig, maar achter die blubberlippen hebben ze rijen groene tanden, als naalden zo scherp. Volgens sommigen zijn ze allemaal door de Eerste Mensen om zeep gebracht, maar geloof dat maar niet. Ze komen ’s nachts om stoute kindertjes te halen. Dan komen ze op die zwemvliesvoeten aangetippeld met zo’n zuigend geluid. De meissies houen ze om zich voort te planten, maar de jochies vreten ze op, die vermalen ze met die scherpe groene tanden.’ Hij grijnsde tegen Podderik. ‘Ze zouen je opvreten, jong. Ze lusten je rauw.’

‘Als ze dat proberen, maak ik ze dood.’ Podderik raakte zijn zwaard aan.

‘Probeer ’t maar ‘s. Probeer’t maar. Zuigers ken je niet zo makkelijk doodmaken.’ Hij knipoogde tegen Briënne. ‘Ben u een stout klein meissie, vrouwe?’

‘Nee.’ Alleen maar een idioot. Het hout was te vochtig om te branden, hoeveel vonken Briënne ook sloeg met haat vuursteen en staal. Er steeg wat rook van het brandhout op, maar dat was alles. Vol afkeer ging ze met haar rug tegen een rots zitten, trok haar mantel over zich heen en legde zich neer bij de gedachte dat het een koude, natte nacht zou worden. Dromend van een warm maal, knabbelde ze aan een reep hard, zout vlees, terwijl Handige Dirk vertelde van die keer dat ser Klarijn Krab met de Zuigerkoning had gevochten. Hij kan leuk vertellen, moest ze toegeven, maar Mark Muildoor was ook amusant, met dat aapje van hem.

Het was te nat om de zon te zien ondergaan en te grijs om de maan te zien opkomen. De nacht was zwart en sterrenloos. Krabs verhaaltjes raakten op en hij ging slapen. Weldra snurkte Podderik ook. Briënne zat met haar rug tegen de rots naar de golven de luisteren. Ben jij in de buurt van de zee, Sansa? vroeg ze zich af. Wacht je bij de Fluister op een schip dat nooit zal komen? Wie is er bij je? Passage voor drie, zei hij. Hebben de Kobold en ser Dontos zich bij je gevoegd, ofheb je je zusje gevonden?

Het was een lange dag geweest en Briënne was moe. Zelfs leunend tegen de rots, omringd door het zachte getik van de regen, merkte ze dat haar oogleden zwaar werden. Twee keer dommelde ze in. De tweede keer schrok ze met bonzend hart wakker, ervan overtuigd dat er iemand over haar heen gebogen stond. Haar ledematen waren verstijfd en haar mantel was om haar enkels verstrikt geraakt. Ze schopte hem weg en stond op. Handige Dirk lag opgerold tegen een rots te slapen, half begraven in nat, zwaar zand. Een droom. Het was een droom.

Misschien had ze er verkeerd aan gedaan ser Crayert en ser Illifer te verlaten. Het hadden eerlijke mannen geleken. Ik wilde dat Jaime met me meegegaan was, dacht ze… maar hij was een ridder van de Koningsgarde en zijn rechtmatige plaats was bij zijn koning. Het was trouwens Renling die ze had gewild. Ik had gezworen dat ik hem zou beschermen, en ik heb gefaald. Toen zwoer ik dat ik hem zou wreken, en daarin faalde ik ook. In plaats daarvan maakte ik me uit de voeten samen met vrouwe Catelyn, en tegenover haar heb ik alweer gefaald. De wind was gedraaid en de regen liep nu over haar gezicht.

De volgende dag kromp de weg tot een kiezelspoor en ten slotte tot niet meer dan een vermoeden. Omstreeks het midden van de dag eindigde hij abrupt aan de voet van een door de wind verweerde klip. Daarboven stond een klein kasteel fronsend over de golven uit te zien. De drie scheve torens stonden scherp afgetekend tegen een loodgrijze hemel. ‘Zijn we bij de Fluister?’ vroeg Pod.

‘Lijkt dit verdomme soms op een ruïne?’ Krab spuwde. ‘Dat is de Schrikkelijke Stek, de zetel van de ouwe heer Brune. Maar hier houdt de weg op. Van hieraf motten we de dennen door.’

Briënne bestudeerde de klip. ‘Hoe komen we boven?’

‘Makkelijk zat.’ Handige Dirk wendde zijn paard. ‘Vlak bij Dirk blijven. Treuzelaars lopen de kans door de Zuigers te worden gegrepen.’

De weg omhoog bleek een steil, stenig pad te zijn, verborgen in een spleet in de rots. Het merendeel was natuurlijk, maar hier en daar waren treden uitgehouwen om de klim te vergemakkelijken. Loodrechte rotswanden, weggevreten door eeuwen van wind en opspattend schuim, sloten hen aan weerskanten in. Op sommige plaatsen hadden ze allerlei fantastische vormen aangenomen. Handige Dirk wees er onder het klimmen een paar aan. ‘Daar heb-ie de kop van een wildeman, kijk maar,’ zei hij, en Briënne glimlachte toen ze het zag. ‘En dat daar is een stenen draak. Z’n andere vleugel is er afgevallen toen mijn vader een jongen was. Daarboven heb-ie de hangspenen, net de tieten van een oud wijf’ Hij keek achterom naar haar eigen borst.

‘Ser? Vrouwe?’ zei Podderik. ‘Daar is een ruiter.’

‘Waar?’ Geen van de rotsen deed haar aan een ruiter denken.

‘Op de weg. Geen rotsruiter. Een echte. Hij volgt ons. Daar beneden.’ Briënne draaide zich half om in het zadel. Ze waren inmiddels hoog genoeg om vele mijlen ver langs de kust te kunnen kijken. Het paard naderde via dezelfde weg die zij hadden genomen, twee of drie mijl achter hen. Alweer? Ze keek Handige Dirk wantrouwig aan.

‘Kijkt u me niet zo aan,’ zei Krab. ‘Die heeft niks met ouwe Dirk te maken, wie ’t ook is. Een of andere krijgsman van Brune die terugkomt van de oorlog. Of zo’n zanger die van plaats naar plaats trekt.’ Hij draaide zijn hoofd opzij en spuwde. ‘Een Zuiger is ’t niet, da’s zo zeker als wat. Die lui rijden niet op paarden.’

‘Nee,’ zei Briënne. Daar waren ze het tenminste over eens.

De laatste honderd voet van de klim bleken tevens de steilste en verraderlijkste te zijn. Losse kiezels rolden weg onder de hoeven van de paarden en kletterden het stenige pad achter hen af. Toen ze uit de rotsspleet opdoken, bevonden ze zich onder aan de kasteelmuren. Vanaf een borstwering boven hen tuurde een gezicht op hen neer en verdween toen. Briënne dacht dat het een vrouw geweest zou kunnen zijn, en dat zei ze ook tegen Handige Dirk.

Dirk dacht dat ook. ‘Brune is te oud om over weergangen te klauteren en zijn zoons en kleinzoons bennen de oorlog in getrokken. Daarbinnen zijn alleen nog maar deernen over, en een paar baby’s met snotneuzen.’

Het lag haar op de lippen om haar gids te vragen met welke koning heer Brune zich had gelieerd, maar dat was niet meer van belang. Brunes zoons waren weg; sommige van hen zouden misschien niet meer terugkeren. We krijgen hier vannacht geen gastvrij onthaal. Een kasteel vol oude mannen, vrouwen en kinderen zou niet snel zijn deuren openen voor gewapende vreemdelingen. ‘Je spreekt over heer Brune alsof je hem kent,’ zei ze tegen Handige Dirk.

‘Kan zijn da’k hem ooit gekend heb, ja.’

Ze wierp een blik op de voorkant van zijn wambuis. Wat losse draden en een gerafelde lap van een andere stof verrieden dat daar ooit een insigne afgescheurd was. Haar gids was ongetwijfeld een deserteur. Kon de ruiter achter hen een van zijn wapenbroeders zijn?

‘We kennen beter doorrijden,’ drong hij aan, ‘voor Brune zich af gaat vragen waarom we hier onder aan z’n muren staan. Zelfs een deern kan nog wel zo’n rotkruisboog opwinden.’ Dirk gebaarde naar de beboste hellingen van de kalksteenheuvels die achter het kasteel oprezen. ‘Van hieraf zijn d’r geen wegen meer, alleen maar stroompjes en wildsporen, maar u hoeft niet bang te wezen, vrouwe. Handige Dirk kan deze streek.’

Daar was Briënne al bang voor geweest. De wind streek bij vlagen langs de bovenrand van de klip, maar het enige wat ze rook was hinderlaag. ‘En die ruiter dan?’ Tenzij zijn paard over de golven kon lopen, zou hij weldra de klip op komen.

‘Die ruiter? As ’t een of andere sul uit Maagdenpoel is, vindt-ie dat rotpad misschien niet eens. En as-ie ’t doet, raken we ’m in de bossen wel kwijt. Daar heeft-ie geen wegen om te volgen.’

Alleen onze sporen. Briënne vroeg zich af of het niet beter zou zijn de ruiter hier op te wachten, met haar zwaard in haar hand. Ik sla een modderfiguur als het een rondtrekkende zanger ofeen van heer Brunes zoons is. Ze nam aan dat Krab gelijk had. Als hij morgen nog steeds achter ons aan komt, kan ik altijd nog met hem afrekenen. ‘Zoals je wilt,’ zei ze en wendde haar paard in de richting van de bomen.

Achter hen werd het kasteel van heer Brune steeds kleiner en weldra was het uit het zicht verdwenen. Overal rondom hen rezen wachtbomen en krijgsdennen op, torenhoge, met groen beklede speren die opstaken naar de hemel. De bosgrond was een tapijt van gevallen naalden, dik als een kasteelmuur, bezaaid met dennenappels. De hoeven van hun paarden leken geen enkel geluid te maken. Het regende wat, werd weer droog en begon weer te regenen, maar tussen de naaldbomen voelden ze nauwelijks een druppel.

In het bos kwamen ze veel trager vooruit. Briënne dreef haar paard door de groene schemering, kriskras tussen de bomen door. Je kon hier heel makkelijk verdwalen, besefte ze. Het zag er aan alle kanten eender uit. Zelfs de lucht leek grijs, groen en stil. Dennentakken streken langs haar armen en krasten lawaaiig over haar pasgeverfde schild. De onwezenlijke stilte begon met het uur meer op haar zenuwen te werken.

Handige Dirk had er ook last van. Later die dag, toen de schemering begon te vallen, probeerde hij te zingen. ‘Er was een beer, een beer, een beer, zo zwart en bruin en harig, ja zeer,’ zong hij, en zijn stem schuurde even erg als een paar wollen hozen. De naaldbomen zogen zijn lied op, zoals ze de wind en de regen opzogen. Na een poosje zweeg hij.

‘Het is hier akelig,’ zei Podderik. ‘Dit is een nare plek.’

Dat vond Briënne ook, maar het diende nergens toe om dat toe te geven. ‘Naaldbossen zijn somber, maar uiteindelijk is het maar een bos. Er is hier niets om bang voor te zijn.’

‘En de Zuigers dan? En die koppen?’

‘Verstandige knul,’ zei Handige Dirk lachend.

Briënne wierp hem een geërgerde blik toe. ‘Er zijn geen Zuigers,’ zei ze tegen Podderik, ‘en ook geen koppen.’

De heuvels rezen, de heuvels daalden. Briënne merkte dat ze zat te bidden dat Handige Dirk een eerlijk man was en wist waar hij hen naar toe bracht. Zelf wist ze niet eens zeker of ze de zee teruggevonden zou hebben. Dag of nacht, de hemel was loodgrijs en betrokken, en er waren zon noch sterren om haar de weg te helpen vinden.

Ze sloegen die avond vroeg hun kamp op, nadat ze een heuvel waren afgedaald en ontdekten dat ze aan de rand van een glinsterend groen moeras stonden. In het grijsgroene licht had de bodem voor hen er stevig genoeg uitgezien, maar toen ze erin reden, had het hun paarden tot de koten toe opgeslokt. Ze hadden moeten omkeren om terug te waden naar wat vastere grond. ‘Geeft niks,’ verzekerde Krab. ‘We klimmen de heuvel op en gaan d’r in een andere richting af.’

De volgende dag was niet anders. Ze reden langs dennen en moerassen, onder donkere luchten en in regenbuien, voorbij verdwijngaten en grotten en de ruïnes van oude forten waarvan de stenen met mos begroeid waren. Iedere berg stenen had een eigen verhaal en Handige Dirk vertelde ze allemaal. Als je hem moest geloven hadden de mensen van de Nes van Scheurklauw hun dennen met bloed begoten. Briënnes geduld begon op te raken. ‘Hoeveel verder nog?’ wilde ze weten. ‘We moeten inmiddels iedere boom op de Nes van Scheurklauw gezien hebben.’

‘Op geen stukken na,’ zei Krab. ‘We zijn er bijna. Kijk, de bomen staan al verder uit mekaar. We zijn dicht bij de zee-engte.’

Die zot die hij me heeft beloofd is hoogstwaarschijnlijk mijn eigen spiegelbeeld in een vijver, dacht Briënne, maar het leek zinloos om terug te gaan nu ze al zover was gekomen. Maar ze was ontegenzeggelijk moe. Haar dijen waren zo stijf als een plank van het zitten in het zadel, en de laatste tijd had ze per nacht maar vier uur geslapen terwijl Podderik over haar waakte. Als Handige Dirk van plan was hen te vermoorden, dan zou het hier zijn, op voor hem bekend terrein, daarvan was ze overtuigd. Hij zou hen misschien naar een of ander rovershol brengen waar hij verwanten had wonen die even verraderlijk waren als hij. Of wie weet leidde hij hen gewoon in kringetjes rond, wachtend tot die ruiter hen zou inhalen. Sinds ze heer Brunes kasteel achter zich hadden gelaten, hadden ze geen enkel spoor meer van de man gezien, maar dat wilde nog niet zeggen dat hij de jacht had opgegeven.

Misschien zal ik hem moeten doden, zei ze op een nacht bij zichzelf terwijl ze door het kamp ijsbeerde. Ze werd onpasselijk bij de gedachte. Haar oude wapenmeester had altijd betwijfeld of ze hard genoeg was voor de strijd. Je hebt de kracht van een man in je armen,’ had ser Godwin meer dan eens tegen haar gezegd, ‘maar je bent even weekhartig als welke maagd dan ook. Op de binnenplaats oefenen met een stomp gemaakt zwaard in je hand is één ding, maar om een stuk gewet staal van een voet lang in iemands bast te steken en het licht in zijn ogen te zien doven, is iets heel anders.’ Om haar hard te maken, placht ser Godwin haar naar haar vaders slager te sturen om lammetjes en speenvarkens te slachten. De biggetjes hadden gekrijst en de lammetjes als bange kinderen gegild. Tegen de tijd dat het slagerswerk achter de rug was, was Briënne door tranen verblind en zaten haar kleren zo onder het bloed dat ze die door haar dienstmeid had laten verbranden. Maar ser Godwin bleef twijfelen. ‘Een big is een big. Bij een mens is het anders. Toen ik nog schildknaap was en net zo jong als jij, had ik een vriend die sterk, snel en lenig was, een kampioen op de binnenplaats. We wisten allemaal dat hij op een dag een fantastisch ridder zou zijn. Toen kwam de oorlog naar de Stapstenen. Ik zag hoe mijn vriend zijn tegenstander op de knieën dwong en de bijl uit zijn hand sloeg, maar toen hij het karwei af kon maken, aarzelde hij een halve hartslag lang. In de strijd is een halve hartslag een heel leven. De man trok zijn ponjaard en vond een kier in de wapenrusting van mijn vriend. Zijn kracht, zijn snelheid, zijn moed, al zijn moeizaam verworven vechtkunst… ze waren minder waard dan een mommersscheet, omdat hij ervoor terugdeinsde om te doden. Bedenk dat wel, meisje.’

Dat zal ik doen, beloofde ze zijn schim, daar in het naaldbos. Ze ging op een rotsblok zitten, trok haar zwaard en begon de snede te wetten. Ik zal eraan denken en ik bid dat ik niet zal temgdeinzen.

De volgende ochtend was het naargeestig, koud en betrokken. Ze zagen de zon niet opkomen, maar toen het zwart grijs werd, wist Briënne dat het tijd was om de paarden weer op te zadelen. Met Handige Dirk aan de leiding begaven ze zich weer onder de naaldbomen. Briënne reed vlak achter hem en Podderik vormde de achterhoede op zijn hit.

Het kasteel dook zonder enige waarschuwing voor hen op. Het ene ogenblik bevonden ze zich diep in het woud, en waren er mijlenver in het rond alleen dennen te zien. Toen reden ze om een grote kei heen en verscheen er voor hen uit een opening. Daarachter zag ze lucht, zee… en een oeroud, bouwvallig kasteel, verlaten en overwoekerd, op de rand van een klip.

‘De Fluister,’ zei Handige Dirk. ‘Luister maar ‘s. Je ken de koppen horen.’

Podderiks mond hing open. ‘Ik hoor ze.’

Briënne hoorde ze ook. Een flamv, zwak gemompel dat evenzeer uit de grond als uit het kasteel leek te komen. Toen ze dichter bij de klippen kwam, werd het geluid harder. Het was de zee, besefte ze plotseling. De golven hadden de onderkant van de klippen uitgehold en rommelden door grotten en tunnels onder de aarde. ‘Er zijn geen koppen,’ zei ze. Je hoort de golven fluisteren.’

‘Golven fluisteren niet. Het benne koppen.’

Het kasteel was van opgestapelde oude stenen gebouwd waarvan er geen twee eender waren. In de spleten tussen de steenbrokken tierde het mos welig en tussen de fundamenten groeiden bomen. De meeste oude kastelen hadden een godenwoud. De Fluister had zo te zien niets anders. Briënne reed stapvoets naar de rand van de klip, waar de beschermende buitenmuur was ingestort. Hopen giftige rode klimop overwoekerden de berg kapotte stenen. Ze bond het paard aan een boom en schoof zo dicht als ze durfde naar de rand van de afgrond toe. Vijftig voet onder haar kolkten de golven in en om de resten van een ingestorte toren. Daarachter ving ze vaag de ingang van een spelonk op.

‘Da’s de ouwe vuurtoren,’ zei Handige Dirk terwijl hij achter haar aan kwam. ‘Die is ingestort toen ik half zo oud was as Pod hier. D’r was vroeger een trap naar de inham, maar toen de rots afbrokkelde, verdween die ook. Daarna kwamen de smokkelaars hier niet meer an wal. D’r was ooit een tijd dat ze d’r lui boten de grot in konden roeien, maar nou niet meer. Ziet u?’

Hij legde een hand op haar rug en wees met de andere.

Briënne kreeg kippenvel. Een duwtje en ik lig daar beneden bij die toren. Ze deed een stap naar achteren. ‘Raak me niet aan.’ Krab trok een gezicht. ‘Ik wou enkel maar…’

‘Kan me niet schelen wat je enkel maar wou. Waar is de poort?’

‘Aan de andere kant.’ Hij aarzelde. ‘Die zot van u, die is toch niet haatdragend, hoop ik?’ zei hij zenuwachtig. ‘Ik bedoel, vannacht lag ik te denken dat-ie misschien wel kwaad is op ouwe Dirk, vanwege als dat ik ’m die kaart heb verkocht en d’r niet bij heb gezegd dat de smokkelaars hier niet meer an wal gaan.’

‘Met het goud dat je in het vooruitzicht hebt, kun je hem teruggeven wat hij je voor je “hulp” heeft betaald.’ Briënne kon zich niet voorstellen dat Dontos Hollard een bedreiging zou vormen. ‘Dat wil zeggen, als hij hier is.’

Ze deden de ronde langs de muren. Het kasteel was driehoekig geweest, met op iedere hoek een vierkante toren. De poorten waren ernstig vermolmd. Toen Briënne aan een ervan trok, spleet het hout en kwam in lange, natte splinters naar beneden, en de halve poort viel op haar. Daarbinnen zag ze nog meer groene schemering. Het woud was door de muren heen gedrongen en had woontoren en binnenhof verzwolgen. Maar achter de poort was een valhek waarvan de tanden diep in de zachte, modderige bodem verzonken waren. Het ijzer was rood van de roest, maar toen Briënne eraan rammelde, hield het wel. ‘Deze poort is al heel lang niet meer gebruikt.’

‘Ik kan er wel overheen klimmen,’ bood Podderik aan. ‘Bij de klip. Waar de muur is ingestort.’

‘Dat is te gevaarlijk. De stenen zagen er los uit en die rode klimop is giftig. Er moet een uitvalspoortje zijn.’

Ze vonden het aan de noordkant van het kasteel, half verscholen achter een enorme braamstruik. De bramen waren allemaal geplukt en de helft van de struik was weggehaald om een pad naar de deur vrij te maken. De aanblik van de afgebroken takken vervulde Briënne met ongerustheid. ‘Er is hier iemand geweest, en nog niet zo lang geleden.’

‘Uw zot en die meissies,’ zei Krab. ‘Dat zei ik toch.’

Sansa? Briënne kon het zich niet voorstellen. Zelfs een zuipschuit als Dontos Hollard zou wel beter hebben geweten dan haar naar deze naargeestige plek te brengen. De ruïne had iets verontrustends. Hier zou ze het meisje Stark niet vinden… maar ze moest wel kijken. Er is hier iemand geweest, dacht ze. Iemand die verborgen wilde blijven. ‘Ik ga naar binnen,’ zei ze. ‘Krab, jij komt mee. Podderik, pas jij op de paarden.’

‘Ik wil ook mee. Ik ben een schildknaap. Ik kan vechten.’

‘Daarom wil ik juist dat je hier blijft. In deze bossen zitten misschien vogelvrij en. We kunnen het er niet op wagen de paarden onbeschermd achter te laten.’

Podderik schopte met zijn laars tegen een steen. ‘Zoals u wilt.’

Ze worstelde zich met opgetrokken schouders door de bramen heen en trok aan een verroeste ijzeren ring. Het uitvalspoort je bood even weerstand en schoot toen open, waarbij de scharnieren krijsend protesteerden. Toen ze dat hoorde, gingen Briënnes nekharen recht overeind staan. Ze trok haar zwaard. Zelfs gehuld in maliën en gehard leer voelde ze zich naakt.

‘Loop maar door, vrouwe,’ drong Handige Dirk achter haar aan. ‘Waar wacht u op? De ouwe Krab is al duizend jaar dood.’

Ja, waar wachtte ze eigenlijk op? Briënne hield zichzelf voor dat ze dwaas deed. Dat geluid was gewoon de zee, die eindeloos door de spelonken onder het kasteel weerkaatste en bij elke golf rees en daalde. Maar het klonk inderdaad als gefluister, en even kon ze de koppen bijna op hun planken zien staan, mompelend tegen elkaar. ‘Ik had het zwaard moeten gebruiken,’ zei er een. ‘Ik had het magische zwaard moeten gebruiken.’

‘Podderik,’ zei Briënne, ‘in mijn bedrol gewikkeld zit een zwaard in een schede. Ga dat voor me halen.’

‘Ja, ser. Vrouwe. Komt voor elkaar.’ De jongen draafde ervandoor.

‘Een zwaard?’ Handige Dirk krabde zich achter zijn oor. ‘U heb een zwaard in uw hand. Waar heb u een ander voor nodig?’

‘Dit is voor jou.’ Briënne stak hem het gevest toe.

‘Waarachtig?’ Krab stak aarzelend een hand uit, alsof de kling hem zou kunnen bijten. ‘De wantrouwige maagd geeft ouwe Dirk een zwaard?’

‘Kun je ermee omgaan?’

‘Ik ben een Krab.’ Hij griste haar het langzwaard uit de hand. ‘Het bloed van de ouwe ser Klarijn stroomt door m’n aderen.’ Hij hakte op de lucht in en grijnsde haar toe. ‘Volgens sommigen maakt ’t zwaard de heer.’

Toen Podderik Peyn terugkwam, hield hij Eedhouder zo voorzichtig vast alsof het een kind was. Handige Dirk floot bij de aanblik van de versierde schede met de reeks leeuwenkoppen, maar werd stil toen ze het zwaard trok en het met een zwaai uitprobeerde. Het klinkt zelfs scherper dan een gewoon zwaard ‘Kom mee,’ zei ze tegen Krab. Ze glipte zijwaarts door het poortje, waarbij ze haar hoofd introk om onder de deurboog door te kunnen.

Voor haar lag de overwoekerde binnenplaats. Links van haar was de hoofdpoort en de lege, kapotte schaal van wat misschien een stal was geweest. Uit de helft van de boxen staken scheuten, en die groeiden ook door het verdroogde bruine riet van het dak heen. Rechts van haar zag ze een vermolmde houten trap afdalen in de duisternis van een kerker of aardkelder. Waar de woontoren had gestaan, lag een berg neergestorte stenen, met groen en paars mos overwoekerd. De binnenhof was met onkruid en dennennaalden bezaaid. Overal stonden krijgsdennen opgesteld in plechtige rijen. In hun midden verrees een bleke vreemdeling, een slanke jonge weirboom met een stam zo bleek als een afgezonderde maagd. Aan de omhoog reikende takken ontsproten donkerrode bladeren. Daarachter, waar de muur was ingestort, zag ze de leegte van lucht en zee…

…en de restanten van een vuur.

Het gefluister knabbelde aan één stuk door aan haar gehoor. Briënne knielde bij het vuur neer. Ze raapte een geblakerde tak op, snoof eraan en porde ermee in de as. Iemand heeft geprobeerd zich hier vannacht warm te houden. Of een poging gedaan een signaal naar een passerend schip te zenden.

‘Hallooooo!’ riep Handige Dirk. ‘Iemand thuis?’

‘Hou je stil,’ zei Briënne tegen hem.

‘Misschien zit ’r hier iemand verstopt. Om ons te bekijken voor-ie zich vertoont.’ Hij liep naar de trap die onder de grond afdaalde en tuurde het donker in. ‘Halloooo,’ riep hij weer. ‘Iemand beneden?’

Briënne zag een van de scheuten bewegen. Er gleed een man uit de struiken. Er zat zo’n laag vuil aan hem vastgekoekt dat het leek of hij uit de grond was opgeschoten. Hij had een gebroken zwaard in zijn hand, maar het was zijn gezicht dat haar aan het denken zetten, de kleine oogjes en de brede, platte neusgaten.

Ze herkende die neus. Ze herkende die ogen. Byg, hadden zijn vrienden hem genoemd.

Alles leek in een enkele hartslag te gebeuren. Een tweede man glipte over de rand van de put. Hij maakte niet meer geluid dan een slang die over een berg natte bladeren glibbert. Op zijn hoofd zat een ijzeren halfhelm, met vuile rode zijde omwikkeld, en in zijn hand hield hij een korte, dikke werpspies. Ook hem herkende Briënne. Achter haar klonk het geritsel van een hoofd dat tussen de rode bladeren werd opgestoken. Krab stond onder de weirboom. Hij keek op en zag het gezicht. ‘Hier,’ riep hij tegen Briënne. ‘Da’s uw zot.’

‘Dirk!’ riep ze dringend, ‘hierheen.’

Warrewel liet zich balkend van het lachen uit de weirboom vallen. Hij was in een narrenpak gestoken, maar dat was zo verschoten en vuil dat er meer bruin dan grijs of roze te zien was. In plaats van een narrenstaf had hij een driedubbele morgenster in zijn hand, drie puntige bollen die aan kettingen aan een houten schacht hingen. Hij maakte er een harde, lage zwieper mee, en een van Krabs knieën barstte met een regen van bloed en botsplinters open. ‘Dát is leuk,’ kraaide Warrewel toen Dirk omviel. Het zwaard dat ze hem had gegeven vloog uit zijn hand en verdween tussen het onkruid. Hij kronkelde schreeuwend over de grond en greep naar zijn verbrijzelde knie. ‘O, kijk,’ zei Warrewel. ‘Dat is Dirk de Smokkelaar, degene die de kaart voor ons heeft gemaakt. Ben je helemaal hiernaar toe gekomen om ons goud terug te geven?’

‘Asjeblieft,’ jammerde Dirk, ‘asjeblieft, niet doen, mijn been…’

‘Doet het pijn? Ik kan zorgen dat het ophoudt.’

‘Laat hem met rust,’ zei Briënne.

‘Niet doen!’ krijste Dirk terwijl hij zijn bebloede handen omhoog bracht om zijn hoofd te beschermen. Warrewel liet de spijkerbollen een keer om zijn hoofd zwieren en liet ze toen midden op Krabs gezicht neerdalen. Er klonk een misselijkmakend gekraak. In de daaropvolgende stilte kon Briënne haar eigen hartslag horen.

‘Stoute War,’ zei de man die uit de put was komen kruipen. Toen hij Briënnes gezicht zag, lachte hij. ‘Jij weer, mens? Maak je soms jacht op ons? Of miste je onze vriendelijke smoeltjes?’

Warrewel danste van de ene voet op de andere en liet zijn stok ronddraaien. ‘Ze komt voor mij. Ze droomt iedere nacht van me, als ze haar vingers in haar kut steekt. Ze wil mij, jongens, die merrie heeft haar leuke War gemist. Ik ga haar kont neuken en haar volpompen met narrenzaad totdat ze een klein Warretje werpt.’

‘Daar moet je een ander gat voor gebruiken, War,’ zei Timeon met zijn lijzige Dornse tongval.

‘Dan kan ik maar beter al haar gaten gebruiken. Voor alle zekerheid.’ Hij liep naar haar rechterkant terwijl Byg een omtrekkende beweging naar haar linkerkant maakte, zodat ze achteruit werd gedrongen naar de onregelmatige rand van de klip. Passage voor drie, herinnerde Briënne zich. ‘Julliezijn maar met zijn drieën.’

Timeon haalde zijn schouders op. ‘Nadat we uit Harrenhal weggegaan waren, zijn we allemaal ons weegs gegaan. Urswijck is met zijn troepje naar het zuiden getrokken om naar Oudstee te gaan. Rorg dacht dat hij misschien via Zoutpannen uit het rijk kon wegkomen. Ik en mijn jongens zijn op weg gegaan naar Maagdenpoel, maar we konden geen schip vinden.’ De Dorner hief zijn speer op. ‘Je hebt Vargo met die snee om zeep geholpen, weet je dat? Zijn oor werd zwart en begon te etteren. Rorg en Urswijck waren ervoor om te vertrekken, maar de Geit zei dat we zijn kasteel in handen moesten houden. Heer van Harrenhal, noemde hij zich, en niemand ging hem dat afpakken. Hij zei het al slobberend, zoals hij altijd praatte. We hebben gehoord dat de Berg hem stukje bij beetje heeft afgemaakt. De ene dag een hand, de volgende een voet, keurig netjes afgehakt. Ze verbonden de stompjes, zodat Hoat niet stierf. Zijn pik had Clegane voor het laatst bewaard, maar toen kreeg hij een vogel dat hij naar Koningslanding moest komen, dus maakte hij er een eind aan en vertrok.’

‘Ik kom hier niet voor jullie. Ik zoek mijn…’ Ze had bijna mijn zuster gezegd. ‘…een zot.’

‘Dat ben ik,’ verklaarde Warrewel blij.

‘De verkeerde,’ flapte Briënne eruit. ‘Degene die ik hebben moet is onderweg met een hooggeboren meisje, de dochter van heer Stark van Winterfel.’

‘Dan moet je de Jachthond hebben,’ zei Timeon. ‘Maar het geval wil dat die hier ook niet is. Alleen wij zijn er.’

‘Sandor Clegane?’ zei Briënne. ‘Wat bedoel je?’

‘Hij heeft dat meisje Stark. Naar ik gehoord heb, was ze op weg naar Stroomvliet en heeft hij haar ontvoerd. De rothond.’

Stroomvliet, dacht Briënne. Ze was op weg naar Stroomvliet. Naar haar ooms. ‘Hoe weet je dat?’

‘Had ik van iemand uit Berics bende. De Bliksemheer zoekt haar ook. Hij heeft zijn mannen de hele Drietand op en af gestuurd om naar haar te speurneuzen. Na Harrenhalliepen we er drie tegen het lijf en een van hen wisten we het verhaal te ontlokken voordat hij stierf.’

‘Misschien loog hij.’

‘Dat had gekund, maar het is niet zo. Later hoorden we dat de Jachthond drie mannen van zijn broer heeft gedood in een herberg bij de kruiswegen. Daar had hij het meisje bij zich. De waard deed er een eed op voordat Rorg hem doodsloeg en de hoeren zeiden het ook. Een stel lelijkerds was dat. Niet zo lelijk als jij natuurlijk, maar toch…’

Hij probeert me af te leiden, besefte Briënne, me met zijn stem in slaap te sussen. Byg schuifelde wat dichter naar haar toe. Warrewel maakte een sprongetje in haar richting. Zij week achteruit. Zo dringen ze me de klip af, als ik ze hun gang laat gaan. ‘Blijf waar jullie zijn,’ zei ze waarschuwend.

‘Ik denk dat ik je neus maar ga neuken, deern,’ kondigde Warrewel aan. ‘Zou dat niet leuk zijn?’

‘Hij heeft een heel klein pikje,’ legde Timeon uit. ‘Laat dat mooie zwaard vallen en wie weet behandelen we je dan vriendelijk, mens. We hebben goud nodig om die smokkelaars te betalen.’

‘En als ik jullie goud geef, laten jullie ons dan gaan?’

‘Jazeker.’ Timeon glimlachte. ‘Als we je met z’n allen genaaid hebben. We zullen je als een echte hoer betalen. Een zilverstuk voor iedere beurt. Zo niet, dan pakken we het goud en verkrachten je toch, en we doen met jou wat de Berg met heer Vargo deed. Wat kies je?’

‘Dit.’ Briënne stortte zich op Byg.

Hij bracht met een ruk zijn gebroken kling omhoog om zijn gezicht te beschermen, maar terwijl hij omhoog stak, stak zij omlaag. Eedhouder groef zich door leer, wol huid en spieren heen in de dij van de huurling. Byg sloeg in het wilde weg terug toen zijn been onder hem werd weggeslagen. Zijn gebroken zwaard schraapte langs haar maliën voordat hij op zijn rug belandde. Briënne stak hem door zijn keel, draaide haar kling scherp om, trok hem eruit en wervelde rond, precies op het moment dat Timeons speer langs haar gezicht schampte. Ik ben niet teruggedeinsd, dacht ze terwijl het bloed rood over haar wang liep. Hebt u dat gezien, ser Godwin? Ze voelde de snee nauwelijks.

‘Jouw beurt,’ zei ze tegen Timeon terwijl de Dorner een tweede speer trok, korter en dikker dan de eerste. ‘Gooi maar.’

‘Zodat jij opzij kunt springen en op me af kunt stormen? Dan ben ik straks net zo dood als Byg. Nee. Pak haar, War.’

‘Doe jij het maar,’ zei Warrewel. ‘Zag je wat ze met Byg deed? Ze is krankzinnig van het maanbloed.’ De nar stond achter haar, Timeon voor haar. Hoe ze zich ook wendde of keerde, ze zou altijd iemand in de rug hebben.

‘Pak haar,’ drong Timeon aan, ‘dan kun je haar lijk naaien.’

‘Aha, je houdt toch van me.’ De morgenster zwiepte rond.

Kies er een, spoorde Briënne zichzelf aan. Kies er een en dood hem snel. Toen kwam er uit het niets een steen aanvliegen die Warrewel tegen het hoofd trof. Briënne aarzelde niet. Ze vloog Timeon aan.

Hij was beter dan Byg, maar hij had alleen een korte werpspeer en zij een zwaard van Valyrisch staal. Eedhouder kwam in haar handen tot leven. Ze was nog nooit zo snel geweest. De kling werd een grijze vlek. Hij verwondde haar aan de schouder toen ze op hem afkwam, maar zij hakte zijn oor en de helft van zijn wang af, hieuw het blad van zijn speer en stak één voet gevlamd staal in zijn buik, door de schakels van zijn maliënhemd heen.

Timeon probeerde te blijven vechten toen ze haar kling uit hem trok, de geulen rood van het bloed. Hij klauwde naar zijn riem en haalde een dolk te voorschijn, dus hakte Briënne hem de hand af. Dat was voor Jaime. ‘Genade, Moeder,’ hijgde de Dorner terwijl het bloed uit zijn mond borrelde en uit zijn pols spoot. ‘Maak er een eind aan. Stuur me naar Dorne terug, ellendige teef.’

Dat deed ze.

Toen ze zich omdraaide zat Warrewel op zijn knieën met een verdwaasde blik naar zijn morgenster te tasten. Terwijl hij zwaaiend overeind kwam, smakte er nog een steen tegen zijn oor. Podderik was over de ingestorte muur geklommen en stond met een woedend gezicht in de klimop, een nieuwe steen in zijn hand. ‘Ik zei toch dat ik kon vechten!’ riep hij omlaag.

Warrewel probeerde weg te kruipen. ‘Ik geef me over,’ huilde de nar. ‘Ik geef me over! Doe die lieve Warrewel geen pijn. Ik ben te lollig om te sterven.’

‘Je bent geen haar beter dan de rest. Je hebt geroofd, verkracht en gemoord.’

‘Ja, ja, dat is zo, ik ontken het niet… maar ik ben vermakelijk, met al mijn grappen en capriolen. Ik breng mannen aan het lachen.’

‘En vrouwen aan het huilen.’

‘Is dat mijn schuld? Vrouwen hebben geen gevoel voor humor.’ Briënne liet Eedhouder zakken. ‘Graaf een graf. Daar, onder de weirboom.’ Ze wees met haar zwaard.

‘Ik heb geen schop.’

‘Je hebt twee handen.’ Een meer dan je er Jaime gelaten hebt.

‘Waarom die moeite? Laat hem liggen voor de kraaien.’

‘Laat Timeon en Byg de kraaien maar voeren. Handige Dirk krijgt een graf. Hij was een Krab. Dit is waar hij thuishoort.’

De grond was zacht van de regen, maar toch had de nar de rest van de dag nodig om diep genoeg te graven. Tegen de tijd dat hij klaar was, viel de avond en zaten zijn handen onder het bloed en de blaren. Briënne stak Eedhouder in de schede, tilde Dirk Krab op en droeg hem naar het gat. Het kostte haar moeite naar zijn gezicht te kijken. ‘Het spijt me dat ik je geen ogenblik heb vertrouwd. Ik weet niet meer hoe dat moet.’

Toen ze knielde om het lichaam in het graf te leggen, dacht ze: nu gaat de nar het proberen, nu ik hem de rug toekeer.

Ze hoorde zijn onregelmatige ademhaling een halve hartslag voordat Podderik zijn waarschuwingskreet liet horen. Warrewel had een kantig stuk steen in de hand. Briënne had haar dolk achter de hand.

Een dolk wint het bijna altijd van een steen.

Ze sloeg zijn arm opzij en stootte hem het staal in zijn ingewanden. ‘Lachen,’ snauwde ze hem toe. In plaats daarvan kreunde hij. ‘Lachen!’ herhaalde ze terwijl ze hem met haar ene hand bij zijn keel greep en met de andere in zijn buik stootte. ‘Lachen!’ Ze bleef het zeggen, telkens opnieuw; totdat haar hand tot de pols toe rood was en de stank van de stervende nar haar bijna de adem benam. Maar Warrewel lachte niet. De snikken die Briënne hoorde waren allemaal van haar afkomstig. Toen ze dat besefte, smeet ze haar mes weg en sidderde.

Podderik hielp haar om Handige Dirk in het gat te laten zakken. Toen ze klaar waren, ging de maan al op. Briënne veegde het vuil van haar handen en smeet twee draken in het graf.

‘Waarom doet u dat, vrouwe? Ser?’ vroeg Pod.

‘Dat was de beloning die ik hem had toegezegd als hij de zot voor me vond.’

Achter hen klonk gelach. Ze rukte Eedhouder uit de schede en draaide zich met een ruk om, in de verwachting nog meer Bloedige Mommers te zien… maar het was ser Hyal Jagt maar, boven op de afbrokkelende muur, zijn benen gekruist. ‘Als er bordelen in de hel zijn, zal die stumper u dankbaar zijn,’ riep de ridder omlaag. ‘Zo niet, dan verspilt u goed goud.’

‘Ik houd mijn beloften. Wat doet u hier?’

‘Heer Randyl heeft mij opgedragen u te volgen. Mocht u door een merkwaardig toeval over Sansa Stark struikelen, dan moet ik haar mee terugnemen naar Maagdenpoel. Weest u maar niet bang, ik heb opdracht u geen haar te krenken.’

Briënne snoof. ‘Alsof u dat zou kunnen.’

‘Wat gaat u nu doen, jonkvrouwe?’

‘Hem met aarde bedelven.’

‘Inzake het meisje, bedoelde ik. Jonkvrouwe Sansa.’

Briënne dacht even na. ‘Ze was op weg naar Stroomvliet, als het waar was wat Timeon zei. Ergens onderweg is ze door de Jachthond onderschept. Als ik hem vind…’

‘…zal hij u doden.’

‘Of ik hem,’ zei ze koppig. ‘Helpt u mij die arme Krab te bedekken, ser?’

‘Geen waarachtig ridder kan nee zeggen tegen zoveel schoonheid.’ Ser Hyal klom van de muur. Samen schoven ze de aarde boven op Handige Dirk terwijl de maan hoger de hemel in klom en de hoofden van vergeten koningen onder de grond geheimen fluisterden.

De koninginnenmaker

Onder de brandende zon van Dorne werd rijkdom evenzeer aan water als aan goud afgemeten, dus werd iedere put fanatiek bewaakt. De waterput bij Mengsteen was honderd jaar geleden drooggevallen en de bewakers ervan waren naar nattere oorden vertrokken, met achterlating van hun bescheiden hofstede met de geribbelde zuilen en drievoudige bogen. Daarna was het zand langzaam opgerukt om de plek weer in bezit te nemen.

Arianne Martel arriveerde er samen met Drey en Sylva, juist toen de zon onderging. Het westen was een tapisserie van goud en purper en de wolken straalden een karmijnrode gloed uit. Ook de ruïne leek te gloeien; over de omgevallen zuilen lag een roze glans, rode schaduwen kropen over de gebarsten stenen vloeren en naarmate het licht verder afnam, ging het zand zelf van goudkleurig in oranje over, en vervolgens in purper.

Garin was een paar uur eerder aangekomen en de ridder die Donkerster heette de dag daarvoor.

‘Het is hier prachtig,’ merkte Drey op terwijl hij Garin hielp de paarden te drenken. Ze hadden hun eigen water meegebracht. De zandrossen van Dorne waren snel en onvermoeibaar en konden nog vele mijlen voortgaan als andere paarden al bezweken waren, maar zelfs zij konden niet zonder vocht. Waarvan kende u deze plaats?’

‘Mijn oom heeft me hier mee naar toe genomen, samen met Tyene en Sarella.’ Arianne glimlachte bij de herinnering. ‘Hij ving een paar adders en liet Tyene zien wat de veiligste manier was om hun gif te melken. Sarella keerde stenen om, veegde zand van de mozaïeken en wilde alles weten wat er maar te weten viel over de mensen die hier gewoond hadden.’

‘En wat deed u, prinses?’ vroeg Sylva Spikkel.

Ik zat bij de put en deed alsof ik hierheen was gebracht door een roofridder die mij tot de zijne wilde maken, dacht ze, een rijzige, harde man met zwarte ogen en een weduwenkap.

Ze voelde zich niet op haar gemak bij die herinnering. ‘Ik dagdroomde,’ zei ze, ‘en toen de zon onderging zat ik in kleermakerszit aan de voeten van mijn oom en bedelde hem om een verhaaltje.’

‘Prins Oberyn kende een heleboel verhalen.’ Garin was er die dag ook bij geweest; hij was Ariannes melkbroeder en ze waren al onafscheidelijk sinds de tijd dat ze nog niet eens hadden kunnen lopen. ‘Hij vertelde over prins Garin, dat weet ik nog, degene naar wie ik vernoemd ben.’

‘Garin de Grote,’ voegde Drey er ongevraagd aan toe, ‘het wonder van de Rhoyn.’

‘Ja, die. Hij deed Valyria sidderen.’

‘De Valyriërs sidderden,’ zei ser Gerold, ‘en vervolgens doodden ze hem. Als ik een kwart miljoen mannen hun ondergang tegemoet leidde, zouden ze me dan Gerold de Grote noemen?’ Hij snoof. ‘Ik blijf geloof ik liever Donkerster. In elk geval is die naam van mijzelf.’

Hij trok zijn langzwaard, ging op de rand van de droge put zitten en begon met een oliesteen de kling te wetten.

Arianne sloeg hem gade, op haar hoede. Hij is van voldoende hoge geboorte om een waardige gemaal te zijn, dacht ze. Vader zou zich afvragen of ik wel goed bij mijn verstand was, maar onze kinderen zouden even mooi zijn als drakenheren. Als er in Dorne een man bestond die knapper was, dan had ze die nog niet gevonden. Ser Gerold Dayn had een adelaarsneus, hoge jukbeenderen en krachtige kaken. Hij hield zijn gezicht gladgeschoren, maar zijn dikke haar golfde als een zilveren gletsjer tot op zijn kraag, in tweeën gedeeld door een middernachtszwarte streng. Maar hij heeft een wrede mond, en zijn tong is nog wreder. Zoals hij daar zat, met de uitdovende zon in zijn rug, leken zijn ogen zwart, maar ze had ze weleens van dichterbij bekeken en wist dat ze purperrood waren. Donker purper. Donker en boos.

Hij moest hebben bespeurd dat haar blik op hem rustte, want hij keek op van zijn zwaard, zag haar in de ogen en glimlachte. Arianne voelde haar gezicht abrupt warm worden. Ik had hem niet mee moeten nemen. Als hij me net zo aankijkt als Arys hier is, dan krijgen we straks bloed in het zand. Wiens bloed, dat zou ze niet kunnen zeggen. Traditiegetrouw waren de ridders van de Koningsgarde de beste in alle Zeven Koninkrijken… maar Donkerster was Donkerster.

Buiten op het zand zijn de Dornse nachten koud. Garin verzamelde hout, witgebleekte takken van bomen die honderd jaar geleden waren verdord en doodgegaan. Drey maakte een vuur en sloeg al fluitend vonken met zijn vuursteen.

Zodra het aanmaakhout vlam vatte, gingen ze eromheen zitten en gaven elkaar een zak zomerwijn door… op Donkerster na, die de voorkeur gaf aan ongezoet citroenwater. Garin was in een levendige bui en onderhield hen met de laatste nieuwtjes uit Plankstad aan de monding van de Groenebloed, waar de rivierwezen naar toe gingen om handel te drijven met de galjoenen, koggen en galeien van achter de zee-engte. Als je de zeelui moest geloven, krioelde het in het oosten van de wonderen en verschrikkingen: een slavenopstand in Astapor, draken in Qarth, de grauwe pest in Yi Ti. Op de Basilisk-eilanden was een nieuwe kaperkoning opgestaan die de Hoge-Bomenstad had geplunderd, en in Qohor waren volgelingen van de rode priesters in opstand gekomen en hadden getracht de Zwarte Geit te verbranden. ‘En het Gouden Gezelschap heeft zijn contract met Myr opgezegd, juist toen die van Myr op het punt stonden ten oorlog te trekken tegen Lys.’

‘De Lyseni hebben ze omgekocht,’ opperde Sylva.

‘De lepe Lyseni,’ zei Drey. ‘De lepe, laffe Lyseni.’

Arianne wist wel beter. Als Quentyn het Gouden Genootschap achter zich heeft… ‘Onder het goud het bittere staal,’ luidde hun devies. Je zult meer dan bitter staal nodig hebben, broertje, als je denkt dat je mij opzij kunt zetten. Arianne was in Dorne geliefd, Quentyn was tamelijk onbekend. Geen huurlingencompagnie kon daar iets aan veranderen.

Ser Gerold stond op. ‘Ik geloof dat ik maar eens ga pissen.’

‘Past u op waar u loopt,’ maande Drey hem. ‘Het is al een poosje geleden sinds prins Oberyn de plaatselijke adders heeft gemolken.’

‘Ik ben met gif gespeend, Dolt. Als ook maar één adder zijn tanden in mij zet, zal het hem rouwen.’ Ser Gerold verdween onder een kapotte boog door.

Toen hij weg was, wisselden de anderen een blik. ‘Verschoning, prinses,’ zei Garin zachtjes, ‘maar ik mag die man niet.’

‘Jammer,’ zei Drey. ‘Ik geloof dat hij half verliefd op je is.’

‘We hebben hem nodig,’ bracht Arianne hen in herinnering. ‘Het kan zijn dat we zijn zwaard nodig hebben, en het staat vast dat we zijn kasteel nodig hebben.’

‘Er zijn nog andere kastelen in Dorne dan de Hoge Hermitage,’ merkte Sylva Spikkel op, ‘en er zijn nog meer ridders die u een warm hart toedragen. Drey is ridder.’

‘Inderdaad,’ beaamde hij. ‘Ik heb een geweldig paard en een prima zwaard en in moed doe ik voor… nou ja, voor verscheidene anderen onder.’

‘Eerder ettelijke honderden, ser,’ zei Garin.

Arianne liet hen maar de spot met elkaar drijven. Drey en Sylva Spikkel waren haar dierbaarste vrienden, afgezien van haar nicht Tyene, en Garin plaagde haar al sinds ze allebei aan zijn moeders borst hadden gelegen, maar op dit moment was ze niet in de stemming voor grappenmakerij. De zon was onder en de hemel stond vol sterren. Zo veel. Ze leunde tegen een geribbelde zuil en vroeg zich af of haar broer vanavond naar dezelfde sterren keek, waar hij zich ook bevinden mocht. Zie je die witte, Quentyn? Dat is de ster van Nymeria, die helder schijnt, en die melkwitte strook daarachter, dat zijn haar tienduizend schepen. Zij scheen even helder als welke man ook, en dat zal ik ook doen. Je zult me niet van mijn geboorterecht beroven!

Quentyn was al op heel jonge leeftijd naar Yzerhout gestuurd; te jong, volgens hun moeder. Norvoshi brachten hun kinderen niet bij pleegouders onder en vrouwe Mellario had het vorst Doran nooit vergeven dat hij haar zoon van haar had afgenomen.

‘Het bevalt mij al evenmin,’ had Arianne haar vader horen zeggen, ‘maar er is sprake van een bloedschuld en Quentyn is de enige betaling die heer Ormond wil aanvaarden.’

‘Betaling?’ had haar moeder geschreeuwd. ‘Hij is je zoon! Watvoor vader gebruikt zijn eigen vlees en bloed om zijn schulden te voldoen?’

‘Een vorstelijke vader,’ was Doran Martels antwoord geweest.

Vorst Doran deed nog steeds net alsof haar broer bij heer Yzerhout was, maar Garins moeder had hem in de Plankstad gezien, waar hij zich als koopman voordeed. Een van zijn metgezellen had een lui oog, net als Cletus Yzerhout, de losbandige zoon van heer Anders. Er reisde ook een maester met hen mee, een maester die vele talen kende. Mijn broer is minder slim dan hij denkt. Een slimme man zou vanuit Oudstee zijn vertrokken, ook al zou dat een langere reis hebben betekend. In Oudstee zou hij misschien niet herkend zijn. Arianne had vrienden onder de wezen in de Plankstad en sommigen waren nieuwsgierig geworden: waarom reisden een prins en de zoon van een heer onder een valse naam, en wilden ze naar de overkant van de zee-engte? Een van hen was op een goede nacht door het goede raampje geklommen, had het slot van Quentyns geldkistje gekraakt en daarin de perkamentrollen aangetroffen.

Arianne zou er heel veel voor gegeven hebben om te weten of die geheime tocht over de zee-engte op Quentyns eigen initiatief had plaatsgevonden, en op het zijne alleen… maar hij had perkamenten bij zich gehad die met de zon en de speer van Dorne verzegeld waren. Garins neef had het niet gewaagd het zegel te verbreken om ze te lezen, maar…

‘Prinses.’ Ser Gerold Dayn stond achter haar, half in het sterrenschijnsel, half in het donker.

‘Hebt u lekker gepist?’ informeerde Arianne stekelig.

‘Het zand was naar behoren dankbaar.’ Dayn zette een voet op het hoofd van een beeld dat mogelijk de Maagd had voorgesteld voordat het zand haar gezicht had weggeschuurd. ‘Onder het pissen bedacht ik dat dat plan van u misschien niet het gewenste resultaat zal opleveren.’

‘En wat wens ik dan, ser?’

‘De bevrijding van de Zandslangen. Wraak voor Oberyn en Elia. Ken ik dat liedje? U wilt graag wat leeuwenbloed zien.’

Dat, en mijn geboorterecht. Ik wil Zonnespeer en mijn vaders zetel. Ik wil Dorne. ‘Ik wil gerechtigheid.’

‘Noem het hoe u wilt. Dat Lannister-meisje kronen is een hol gebaar. Ze zal nooit op de IJzeren Troon zitten. En u zult de oorlog waar u op uit bent niet krijgen.’ Ser Gerold trok zijn zwaard. Het schitterde in het licht van de sterren, scherp als de leugen. ‘Zo begin je een oorlog. Niet met een gouden kroon, maar met een stalen kling.’

Ik ben geen kindermoordenaar. ‘Doet u dat weg. Myrcella valt onder mijn bescherming. En ser Arys zal niet toestaan dat zijn dierbare prinses enig kwaad geschiedt, dat weet u.’

‘Nee, vrouwe. Wat ik weet is dat Dayns al ettelijke duizenden jaren Eikharts hebben gedood.’

Zijn arrogantie was adembenemend. ‘Het komt mij voor dat Eikharts al even lang Dayns plegen te doden.’

‘We hebben allemaal zo onze familietradities.’ Donkerster stak zijn zwaard op. ‘De maan komt op en ik zie uw toonbeeld naderen.’

Hij had scherpe ogen. De ruiter op de grote grijze hakkenei bleek inderdaad ser Arys te zijn, wiens witte mantel manhaftig wapperde terwijl hij zijn rijdier het zand over dreef. Prinses Myrcella zat achter hem, gehuld in een gewaad waarvan de kap haar gouden krullen verborg.

Terwijl ser Arys haar uit het zadel hielp, zonk Drey voor haar op één knie. ‘Uwe genade.’

‘Soevereine vrouwe.’ Sylva Spikkel knielde naast hem.

‘Mijn koningin, ik ben uw man.’ Garin liet zich op allebei zijn knieën vallen.

In verwarring gebracht greep Myrcella Arys Eikhart bij de arm. ‘Waarom spreken ze me met genade aan?’ vroeg ze klaaglijk. ‘Ser Arys, waar ben ik, en wie zijn dat?’

Heeft hij haar dan niets verteld? Arianne trad naar voren in een werveling van zijde en glimlachte om het kind op haar gemak te stellen. ‘Dit zijn mijn waarachtige en trouwe vrienden, uwe genade… en ze willen ook graag uw vrienden zijn.’

‘Prinses Arianne?’ Het meisje sloeg haar armen om haar heen. ‘Waarom noemen ze me koningin? Is er iets ergs gebeurd met Tommen?’

‘Hij is onder de invloed van slechte lieden geraakt, uwe genade,’ zei Arianne, ‘en ik vrees dat ze met hem hebben samengezworen om u uw troon te ontnemen.’

‘Mijn troon? U bedoelt de IJzeren Troon?’ Het meisje snapte er helemaal biets meer van. ‘Die heeft hij niet gestolen. Tommen is…’

‘…toch zeker jonger dan u?’

‘Ik ben een jaar ouder.’

‘Dat betekent dat de IJzeren Troon u rechtens toekomt,’ zei Arianne. ‘Uw broertje is nog maar een kleine jongen, u moet het hem niet verwijten. Hij heeft slechte raadgevers… maar u hebt vrienden. Wilt u mij de eer aandoen hen aan u voor te stellen?’ Ze nam het kind bij de hand. ‘Uwe genade, ik geef u ser Andrey Dolt, de erfgenaam van Citroenwoud.’

‘Mijn vrienden noemen me Drey,’ zei hij, ‘en ik zou zeer vereerd zijn als uwe genade hetzelfde deed.’

Al had Drey een open gezicht en een vlotte lach, Myrcella bezag hem argwanend. ‘Zolang ik u niet ken, moet ik u ser noemen.’

‘Aan welke naam uwe genade ook de voorkeur geeft, ik ben uw man.’

Sylva schraapte haar keel, totdat Arianne zei: ‘Mag ik u jonkvrouwe Sylva Santagar voorstellen, mijn koningin? Mijn liefste Sylva Spikkel?’

‘Waarom wordt u zo genoemd?’ vroeg Myrcella.

‘Vanwege mijn sproeten, uwe genade,’ antwoordde Sylva, ‘al doen ze allemaal net of het komt doordat ik de erfgename van Spickelwoud ben.’

De volgende was Garin, een knaap met soepele leden, een donkere huid en een lange neus, die in één oor een jaden knop droeg. ‘Hier is de vrolijke Garin van de wezen, die mij aan het lachen brengt,’ zei Arianne. ‘Zijn moeder was mijn min.’

‘Het spijt me dat ze dood is,’ zei Myrcella.

‘Dat is ze niet, lieve koningin.’ Garin liet de gouden tand flitsen die Arianne voor hem had gekocht om degene te vervangen die zij hem had uitgeslagen. ‘Wat mijn vrouwe bedoelt, is dat ik een van de wezen van de Groenebloed ben.’

Myrcella zou nog tijd genoeg hebben om de geschiedenis van de wezen te horen, als ze stroomopwaarts voeren. Arianne leidde haar toekomstige koningin naar het laatste lid van haar kleine bende. ‘Als laatste, maar eerste in dapperheid, heb ik voor u ser Gerold Dayn, een ridder van Sterrenval.’

Ser Gerold liet zich op één knie zakken. Het maanlicht scheen in zijn donkere ogen terwijl hij het kind koeltjes opnam.

‘Er was eens een Arthur Dayn,’ zei Myrcella. ‘Dat was een ridder van de Koningsgarde ten tijde van de krankzinnige koning Aerys.’

‘Hij was het Zwaard van de Morgen. Hij is dood.’

‘Bent u nu het Zwaard van de Morgen?’

‘Nee. Ik word Donkerster genoemd, en ik behoor de nacht toe.’ Arianne trok het kind weg. ‘U hebt vast honger. Wij hebben dadels, kaas en olijven, en gezoete citroen als drank. Maar u kunt beter niet te veel eten of drinken. Als we wat gerust hebben, moeten we vertrekken. Hierbuiten in het zand is het altijd beter om bij nacht te reizen, voordat de zon de hemel in klimt. Dat is beter voor de paarden.’

‘En voor de ruiters,’ zei Sylva Spikkel. ‘Komt u zich warmen, uwe genade? Ik zou vereerd zijn als u mij toestond u te bedienen.’

Toen ze de prinses naar het vuur leidde, merkte Arianne dat ser Gerold achter haar stond. ‘Mijn geslacht gaat tienduizend jaar terug, tot aan de dageraad der dagen,’ klaagde hij. ‘Waarom is mijn neef de enige Dayn die in de herinnering voortbestaat?’

‘Hij was een groot ridder,’ merkte ser Arys Eikhart op. ‘Hij had een groot zwaard,’ zei Donkerster.

‘En een groot hart.’ Ser Arys nam Arianne bij de arm. ‘Prinses, kan ik u even spreken?’

‘Kom.’ Ze leidde ser Arys verder de ruïne in. Onder zijn mantel droeg de ridder een wambuis van goudbrokaat met daarop de drie groene eikenbladeren van zijn huis geborduurd. Op zijn hoofd had hij een lichte stalen helm met een scherpgetande piek, op Dornse wijze met een gele sjaal omwikkeld. Afgezien van zijn mantel had hij iedere willekeurige ridder kunnen zijn. Die mantel was van glanzend witte zij, licht als de maneschijn en luchtig als een briesje. Zonder enige twijfel een mantel van de Koningsgarde, de dappere dwaas.’Hoeveel weet het kind?’

‘Niet erg veel. Voor we uit Koningslanding vertrokken, heeft haar oom haar ingeprent dat ik haar beschermer was, dat ik met ieder bevel dat ik haar zou geven haar veiligheid op het oog zou hebben. Zij heeft ook gehoord hoe er op straat om wraak werd geschreeuwd. Ze weet dat dit geen spelletje is. Het meisje is moedig, en heel verstandig voor haar leeftijd. Ze heeft alles gedaan wat ik van haar vroeg en niet één vraag gesteld.’ De ridder greep haar arm, keek rond en dempte zijn stem. ‘Er is nog meer nieuws dat u moet weten. Tywin Lannister is dood.’

Dat kwam als een schok. ‘Dood?’

‘Vermoord door de Kobold. De koningin heeft het regentschap op zich genomen.’

‘O ja?’ Een vrouw op de IJzeren Troon? Arianne dacht daar een ogenblik over na en besloot toen dat het alleen maar gunstig was. Als de heren van de Zeven Koninkrijken aan de heerschappij van koningin Cersei gewend raakten, zou het des te makkelijker voor hen zijn om de knie voor koningin Myrcella te buigen. En heer Tywin was een gevaarlijke vijand geweest; zonder hem waren de vijanden van Dorne veel zwakker. Lannisters die Lannisters vermoordden, mooi zo.’Wat is er van de dwerg geworden?’

‘Die is gevlucht,’ zei ser Arys. ‘Cersei heeft de titel van heer uitgeloofd voor degene die haar zijn hoofd brengt.’ In een betegelde binnenhof, half bedolven onder het stuifzand, duwde hij haar met haar rug tegen een zuil om haar te kussen en zijn hand ging naar haar borst. Hij kuste haar langdurig en hard en hij zou haar rokken omhoog hebben geschoven als Arianne zich niet lachend had losgetrokken. ‘Ik kan wel merken dat je koninginnen maken heel opwindend vindt, maar we hebben hier geen tijd voor. Later, dat beloof ik.’ Ze raakte zijn wang aan. ‘Ben je nog op problemen gestuit?’

‘Alleen Trystan. Hij wilde aan Myrcella’s bed komen zitten om cyvasse met haar te spelen.’

‘Hij heeft roodvlek gehad toen hij vier was, dat zei ik toch? Dat kun je maar één keer krijgen. Je had moeten zeggen dat Myrcella aan grauwschub leed, dan was hij wel bij haar uit de buurt gebleven.’

‘De jongen misschien wel, maar uw vaders maester niet.’

‘Caleotte,’ zei ze. ‘Heeft hij geprobeerd haar te bezoeken?’

‘Niet nadat ik de rode vlekjes op haar gezicht had beschreven. Hij zei dat daar niets aan te doen viel voordat de ziekte haar beloop had gekregen en gaf me een pot zalf om de jeuk te verzachten.’

Niemand onder de tien stierf ooit aan roodvlek, maar bij volwassenen kon het dodelijk zijn en maester Caleotte had het als kind nooit gehad. Daar was Arianne achter gekomen toen ze zelf op achtjarige leeftijd haar vlekjes had gehad. ‘Goed,’ zei ze. ‘En de dienstmaagd? Is die overtuigend?’

‘Van een afstand wel. De Kobold heeft haar met dit doel verkozen boven veel meisjes van hogere geboorte. Myrcella heeft haar geholpen haar haar te krullen en zelf de vlekjes op haar gezicht aangebracht. Ze zijn in de verte verwant. In Lannispoort wemelt het van de Lannies, Lannets, Lantels en mindere Lannister-goden, en de helft daarvan heeft dat gele haar. Gekleed in Myrcella’s bedgewaad en met de zalf van de maester op haar gezicht gesmeerd… zelfs ik zou er bij slecht licht ingetrapt zijn. Het was heel wat moeilijker om een man te vinden die mijn plaats kon innemen. Deek is bijna net zo lang als ik, maar hij is te dik, dus heb ik Rolder mijn harnas aangetrokken en tegen hem gezegd dat hij zijn vizier neergeslagen moest houden. De man is drie duim korter dan ik, maar misschien dat niemand dat merkt als ik er zelf niet naast sta. Hij zal hoe dan ook in Myrcella’s kamers blijven.’

‘We hebben maar een paar dagen nodig. Daarna is de prinses ver buiten het bereik van mijn vader.’

‘Waar?’ Hij trok haar naar zich toe en liefkoosde haar nek. ‘Het wordt tijd dat ik de rest van het plan te horen krijg, nietwaar?’

Lachend duwde ze hem weg. ‘Nee, het wordt tijd om te vertrekken.’

De maan had de Maanmaagd gekroond toen ze opbraken van de kurkdroge ruïnes van Mengsteen en in zuidwestelijke richting reden. Arianne en ser Arys namen de leiding, met Myrcella op een dartele merrie tussen zich in. Garin reed daar met Sylva Spikkel vlak achter terwijl haar twee Dornse ridders de achterhoede vormden. We zijn met zijn zevenen, besefte Arianne terwijl ze zo reden. Daar had ze nog niet eerder aan gedacht, maar het leek een goed voorteken voor hun zaak. Zeven ruiters op weg naar glorie. Op een dag zullen zangers ons allemaal onsterfelijk maken. Drey had een groter gezelschap voorgesteld, maar dat had ongewenste aandacht kunnen trekken en iedere man extra verdubbelde het risico van verraad. Dat heb ik in ieder geval wel van mijn vader geleerd. Zelfs toen hij jonger en sterker was, placht Doran Martel al een voorzichtig man te zijn die nogal tot stilzwijgen en geheimen neigde. Het wordt tijd dat hij zijn last aflegt, maar ik zal niet dulden dat zijn eer aangetast of hijzelf minachtend behandeld wordt. Ze zou hem naar zijn Watertuinen laten terugkeren om daar de jaren door te brengen die hem nog restten, omringd door lachende kinderen en de geur van limoenen en sinaasappels. Ja, en Quentyn mag hem gezelschap houden. Zodra ik Myrcella heb gekroond en de Zandslangen heb bevrijd, zal heel Dorne zich onder mijn banieren scharen. Het zou kunnen dat de Yzerhouts zich voor Quentyn uitspraken, maar in hun eentje vormden ze geen bedreiging. Als ze naar Tommen en de Lannisters overliepen, zou ze hen door Donkerster met wortel en tak laten uitroeien.

‘Ik ben moe,’ klaagde Myrcella na ettelijke uren in het zadel. ‘Is het nog ver? Waar gaan we naar toe?’

‘Prinses Arianne neemt uwe genade mee naar een plek waar u veilig zult zijn,’ stelde ser Arys haar gerust.

‘Het is een lange reis,’ zei Arianne, ‘maar het zal vlotter gaan wanneer we eenmaal de Groenebloed bereiken. Een paar van Garins mensen wachten ons daar op, de wezen van de rivier. Die wonen op boten die ze stroomopwaarts en stroomafwaarts over de Groenebloed en de zijrivieren daarvan bomen. Ze vissen en plukken vruchten en doen elk werk dat nodig is.’

‘Zeker,’ riep Garin opgewekt, ‘en we zingen, spelen en dansen op water en weten heel veel van de geneeskunst af. Mijn moeder is de beste vroedvrouw van Westeros en mijn vader kan wratten genezen.’

‘Hoe kunnen jullie wezen zijn als jullie moeders en vaders hebben?’ vroeg het meisje.

‘Het zijn de Rhoynar,’ legde Arianne uit, ‘en hun moeder was de rivier de Rhoyn.’

Dat begreep Myrcella niet. ‘Ik dacht dat jullie de Rhoynar waren. De Dorners, bedoel ik.’

‘Dat zijn we ook ten dele, uwe genade. Nymeria’s bloed stroomt door mijn aderen, evenals dat van Mors Martel, de Dornse heer met wie ze trouwde. Op haar huwelijksdag stak Nymeria haar schepen in brand, opdat haar volk zou begrijpen dat er geen weg terug meer was. De meesten waren blij om die vlammen te zien, want voordat ze Dorne bereikten, waren hun reizen lang en verschrikkelijk geweest en zeer velen waren teloorgegaan door stormen, ziekten en slavernij. Een paar rouwden er echter. Zij hielden niet van dit droge, rode land, noch van zijn god met de zeven gezichten, en daarom hielden zij aan hun oude zeden vast, bouwden boten van de rompen van de verbrande schepen en werden de wezen van de Groenebloed. De Moeder in hun liederen is niet onze Moeder, maar Moeder Rhoyn, wier wateren hen voeden sinds de dageraad der dagen.’

‘Ik had gehoord dat de Rhoynar een of andere schildpadgod hadden,’ zei ser Arys.

‘De Oude Man van de Rivier is een mindere god,’ zei Garin. ‘Ook hij is uit Moeder Rivier geboren en hij heeft de Krabbenkoning bevochten om de heerschappij te verwerven over allen die onder het stromende water wonen.’

‘O,’ zei Myrcella.

‘Ik heb begrepen dat u ook een paar grootse veldslagen hebt uitgevochten, uwe genade,’ zei Drey op zijn alleropgewektste toon. ‘Men zegt dat u onze dappere prins Trystan geen genade betoont op het cyvassebord.’

‘Hij deelt zijn velden altijd op dezelfde manier in, met alle bergen voorin en zijn olifanten in de passen,’ zei Myrcella. ‘Dus jaag ik mijn draak erdoorheen om zijn olifanten op te eten.’

‘Speelt uw dienstmaagd dat spel ook?’ vroeg Drey.

‘Rosamund?’ vroeg Myrcella. ‘Nee. Ik heb geprobeerd het haar te leren, maar ze vond de spelregels te moeilijk.’

‘Is zij ook een Lannister?’ vroeg jonkvrouwe Sylva.

‘Een Lannister van Lannispoort, geen Lannister van de Rots van Casterling. Haar haar heeft dezelfde kleur als het mijne, maar het is steil in plaats van krullend. Rosamund lijkt niet echt op mij, maar wanneer ze mijn kleren aantrekt, denken mensen die ons niet kennen dat ze mij is.’

‘Hebben jullie dat dan vaker gedaan?’

‘O ja. Onderweg naar Braavos hebben we op de Zeewind van plaats geruild. Septa Eglantine deed bruine verf in mijn haar. Ze zei dat het een spelletje was, maar het doel was om mij te beschermen voor als het schip door mijn oom Stannis werd veroverd.’

Het was duidelijk dat het meisje moe werd, dus liet Arianne halt houden. Ze drenkten opnieuw de paarden, rustten wat uit en aten wat kaas en fruit. Myrcella deelde een sinaasappel met Sylva Spikkel terwijl Garin olijven at en de pitten naar Drey spuugde.

Arianne had gehoopt voor zonsopgang de rivier te bereiken, maar ze waren veel later vertrokken dan ze gepland had, dus zaten ze nog in het zadel toen de hemel in het oosten rood werd. Donkerster kwam op een drafje naast haar rijden. ‘Prinses,’ zei hij, ‘ik zou er meer vaart achter zetten, tenzij u het kind alsnog wilt doden. We hebben geen tenten, en het zand is wreed bij dag.’

‘Ik ken het zand even goed als u, ser,’ zei ze tegen hem. Toch ging ze op zijn suggestie in. Hun rijdieren kregen het er moeilijk door, maar ze kon beter zes paarden dan een prinses verliezen.

Weldra kwam de wind uit het westen aanwaaien, heet, droog en vol gruis. Arianne trok haar sluier over haar gezicht. Die was van glanzende zijde, met een lichtgroene bovenkant die naar onderen toe in geel overging. Kleine groene pareltjes gaven er gewicht aan en tikten onder het rijden zachtjes tegen elkaar aan.

‘Ik weet waarom mijn prinses een sluier draagt,’ zei ser Arys, toen ze hem aan de slapen van haar koperen helm bevestigde. ‘Anders zou haar schoonheid de zon aan de hemel in glans overtreffen.’

Ze moest lachen. ‘Nee, uw prinses draagt een sluier om het felle licht uit haar ogen en het zand uit haar mond te houden. U kunt maar beter hetzelfde doen, ser.’ Ze vroeg zich af hoe lang haar witte ridder aan zijn zwaarwichtige galanterie had geschaafd. In bed was het met ser Arys aangenaam verpozen, maar elke gevatheid was hem vreemd.

Haar Dorners bedekten net als zij hun gezicht en Sylva Spikkel hielp de kleine prinses zich voor de zon te versluieren, maar ser Arys bleef koppig. Het duurde niet lang of het zweet liep over zijn gezicht en zijn wangen hadden een roze kleur gekregen. Als dat nog veel langer duurt, raakt hij straks in die dikke kleren aan de kook, peinsde ze. Hij zou de eerste niet zijn. In voorbije eeuwen was menig leger met vliegend vaandel uit de Vorstenpas afgedaald, enkel en alleen om vervolgens op het hete Dornse zand te verwelken en verzengd te worden. ‘Het devies van het huis Martel vertoont de zon en de speer, de twee favoriete wapens van de Dorners,’ had de jonge Draak eens geschreven in zijn opschepperige verovering van Dorne, ‘maar van die twee is de zon het dodelijkst.’

Gelukkig hoefden ze het diepe zand niet over te steken, maar alleen een smal schijfje van het droge land. Toen Arianne hoog boven hen een havik door de wolkenloze hemel zag cirkelen, wist ze dat ze het ergste hadden gehad. Weldra stuitten ze op een boom. Het was een knoestig en kronkelig geval met evenveel dorens als bladeren, van het soort dat zandbedelaar werd genoemd, maar het betekende dat ze niet ver van water waren.

‘We zijn er bijna, uwe genade,’ zei Garin opgeruimd tegen Myrcella toen ze voor zich uit nog meer zandbedelaars in het oog kregen, een bosje dat aan weerszijden van een droge stroombedding groeide. De zon beukte op hen als een vurige hamer, maar nu hun reis toch ten einde was, gaf dat niet. Ze hielden halt om de paarden weer te drenken, dronken met volle teugen uit hun waterzakken en maakten hun sluiers nat, waarna ze opstegen voor de laatste ruk. Na nog geen anderhalve mijl reden ze over duivelsgras en langs olijfbosjes. Achter een rij stenige heuvels tierde het gras groener en weliger. Hier waren citroenboomgaarden, bevloeid door een spinnenweb van oude kanalen. Garin kreeg de groene glinstering van de rivier als eerste in het oog. Hij slaakte een kreet en stoof vooruit.

Arianne Martel was ooit eens de Mander overgestoken, toen ze met drie van de Zandslangen bij Tyenes moeder op bezoek was gegaan. Vergeleken bij die brede waterweg was de Groenebloed de naam rivier nauwelijks waardig, maar niettemin was en bleef dit het levens bloed van Dorne. Hij ontleende zijn naam aan de troebele groene kleur van zijn traag stromende water, maar toen ze dichterbij kwamen, leek dat in het zonlicht in goud te veranderen. Ze had zelden een lieflijker aanblik gezien. Het volgende stuk zou langzaam en eenvoudig moeten gaan, dacht ze, de Groenebloed op en dan verder over de Vaith, zover een platboomde schuit gaat. Dat zou haar voldoende tijd geven om Myrcella voor te bereiden op alles wat komen ging. Achter de Vaith wachtte het diepe zand. Om dat over te steken zouden ze de hulp van Zandsteen en Hellenholt nodig hebben, maar ze twijfelde er niet aan of die zouden ze krijgen. De Rode Adder was op Zandsteen opgevoed en prins Oberyns minnares Ellaria Zand was heer Ullers natuurlijke dochter; vier van de Zandslangen waren zijn kleindochters. In Hellenholt zal ik Myrcella kronen en daar verhef ik dan mijn banieren.

Ze vonden de boot anderhalve mijl stroomafwaarts, verborgen onder de neerhangende takken van een grote wilg. De platbodems hadden een laag dak, een brede romp en geen noemenswaardige diepgang; de Jonge Draak had ze afgedaan als ‘krotten op vlotten’, maar die benaming deed er weinig recht aan. Alleen de allerarmste wezenboten waren niet prachtig bewerkt en beschilderd. Deze was uitgevoerd in groentinten en had een gewelfde houten helmstok in de vorm van een zeemeermin, en door de reling gluurden vissenkoppen. Het dek lag bezaaid met stokken, touwen en kruiken olijfolie, en op de voor- en achterplecht hingen ijzeren lantarens. Arianne zag geen wezen. Waar is de bemanning? vroeg ze zich af.

Garin hield onder de wilg de teugels in. ‘Wakker worden, stelletje luilakken met je vissenogen!’ riep hij terwijl hij uit het zadel sprong. ‘Jullie koningin is hier en wenst op koninklijke wijze begroet te worden. Opstaan, naar buiten, we willen graag wat liedjes en zoete wijn. Mijn mond is helemaal klaar voor…’

De deur op de platbodem vloog met een klap open. Naar buiten in de zon stapte Areo Hotah, zijn langbijl in de hand.

Garin bleef abrupt staan. Arianne had een gevoel of ze een bijlslag in haar buik kreeg. Zo zou het niet aflopen. Dit was niet hoe het zou gaan. Toen ze Drey hoorde zeggen: ‘Dat is wel het laatste gezicht dat ik hoopte te zien,’ wist ze dat ze moest ingrijpen. ‘Weg!’ riep ze terwijl ze weer in het zadel sprong. ‘Arys, bescherm de prinses…’

Hotah bonsde met de schacht van zijn langbijl op het dek. Van achter de versierde reling van de platbodem rezen twaalf wachters op, gewapend met werpspiesen of kruisbogen. Boven op de hut verschenen er nog meer. ‘Geef u over, prinses,’ riep de kapitein, ‘anders zijn we gedwongen iedereen behalve het kind en u te doden, op last van uw vader.’

Prinses Myrcella zat bewegingloos op haar rijdier. Garin week langzaam van de boot terug, zijn handen in de lucht. Drey gespte zijn zwaardriem los. ‘Het lijkt mij het verstandigst als we ons overgeven,’ riep hij tegen Arianne toen zijn zwaard op de grond plofte.

‘Nee!’ Ser Arys Eikhart dreef zijn paard tussen Arianne en de kruisbogen in. Zijn kling glansde als zilver in zijn hand. Hij had zijn schild losgehaakt en schoof zijn linkerarm door de riemen. ‘U zult haar niet krijgen zolang ik nog ademhaal.’

Roekeloze idioot, was alles wat Arianne nog kon denken, wat haal je je in je hersens?

Donkerster lachte schallend. ‘Ben je blind of niet goed snik, Eikhart? Er zijn er te veel. Steek je zwaard op.’

‘Doe wat hij zegt, ser Arys,’ drong Drey aan.

We zijn gevangen, ser, had Arianne kunnen roepen. Uw dood geeft ons onze vrijheid niet terug. Als u uw prinses liefheeft, geef u dan over. Maar toen ze wilde spreken, bleven de woorden haar in de keel steken.

Ser Arys Eikhart wierp haar een laatste, smachtende blik toe, waarna hij zijn gouden sporen in de flanken van zijn paard dreef en aanviel.

Hij reed recht op de platbodem af, en zijn witte mantel wapperde achter hem aan. Arianne Martel had nog nooit iets gezien dat ook maar half zo dapper of half zo dom was. ‘Neeee!’ krijste ze, maar ze had haar stem te laat hervonden. Er zoefde een kruisboog, en toen nog een. Hotah bulderde een bevel. Van deze afstand had de wapenrusting van de witte ridder evengoed van perkament kunnen zijn. De eerste bout drong rechtstreeks door zijn zware, eikenhouten schild en pinde het aan zijn schouder vast. De tweede schampte langs zijn slaap. Een werpspies trof ser Arys’ rijdier in de flank, maar het zette door en wankelde toen het de loopplank op sprong. ‘Nee!’ riep een of ander meisje, een dwaas klein meisje, ‘nee, alsjeblieft, dit was niet hoe het zou gaan!’ Ze hoorde dat Myrcella het ook uitschreeuwde, haar stem schril van angst.

Ser Arys’ langzwaard hieuw naar links en naar rechts en velde twee speerdragers. Zijn paard steigerde en trapte een kruisboogschutter in het gezicht terwijl die probeerde zijn boog te herladen, maar de andere kruisbogen gingen af en hun pijlen tooiden het grote strijdros met veren. De bouten troffen het met zoveel kracht dat het paard kantelde. De benen schoten eronder weg en het dier viel met een dreun op het dek. Op een of andere manier wist Arys Eikhart eraf te komen. Het lukte hem zelfs zijn zwaard te blijven vasthouden. Hij werkte zich naast zijn stervende paard op zijn knieën overeind…

…en zag Areo Hotah naast zich oprijzen.

De witte ridder hief zijn zwaard te traag op. Hotahs langbijl hakte zijn rechterarm er bij de schouder af, draaide weg, waarbij het bloed er afspatte, en kwam weer aanflitsen in een vreselijke, dubbelhandse slag die het hoofd van Arys van de romp scheidde, zodat het tollend door de lucht vloog. Het kwam neer in het riet, en de Groenebloed slokte het rood met een zachte plons op.

Arianne herinnerde zich niet dat ze was afgestegen. Misschien was ze van haar paard gevallen. Dat wist ze ook niet meer. Toch merkte ze dat ze op handen en voeten in het zand zat en schokkend en snikkend haar avondmaaltijd uitbraakte. Nee, was het enige wat ze kon denken, nee, nee, er zou niemand iets overkomen, het was allemaal voorbereid, ik ben zo zorgvuldig geweest. Ze hoorde Areo Hotah brullen: ‘Erachteraan! Hij mag niet ontsnappen! Erachteraan!’ Myrcella stond op de grond te jammeren en te trillen, haar handen voor haar bleke gezicht terwijl het bloed tussen haar vingers door liep. Arianne begreep er niets van. Mannen klommen haastig op hun paard terwijl anderen om haar en haar metgezellen heen zwermden, maar het was allemaal even onbegrijpelijk. Ze was in een droom beland, een verschrikkelijke, rode nachtmerrie. Dit kan niet echt zijn. Zo meteen word ik wakker en lach ik om mijn nachtelijke angst.

Toen ze haar handen op haar rug wilden vastbinden, verzette ze zich niet. Een van de wachters sleurde haar overeind. Hij droeg haar vaders kleuren. Een tweede boog zich voorover en griste het werpmes uit haar laars, een geschenk van haar nicht, vrouwe Nym.

Areo Hotah nam het van de man over en bekeek het met een frons. ‘De vorst zei dat ik u naar Zonnespeer moest terugbrengen,’ verklaarde hij. Zijn wangen en voorhoofd waren met het bloed van Arys Eikhart hespetterd. ‘Het spijt me, prinsesje.’

Arianne hief een hetraand gezicht op. ‘Hoe kan het dat hij het wist?’ vroeg ze aan de kapitein. ‘Ik ben zo zorgvuldig geweest. Hoe kon het dat hij het wist?’

‘Iemand heeft gepraat.’ Hotah haalde zijn schouders op. ‘Er is altijd wel iemand die praat.’

Arya

Iedere nacht voor het slapengaan mompelde ze haar gebed in haar kussen. ‘Ser Gregor,’ luidde het. ‘Duns en, Raf het Lieverdje, ser Ilyn, ser Meryn, koningin Cersei.’ Ze zou ook de namen van de Freys van de oversteek hebben gefluisterd, als ze die had gekend. Op een dag zal ik ze kennen, zei ze bij zichzelf, en dan maak ik ze allemaal dood.

Geen fluistering was te zacht om hoorbaar te zijn in het Huis van Zwart en Wit. ‘Kind,’ zei de vriendelijke man op een dag, ‘wat zijn dat voor namen die je ’s nachts fluistert?’

‘Ik fluister geen namen,’ zei ze.

‘Een leugen,’ zei hij. ‘Alle mensen liegen als ze bang zijn. Sommigen vertellen veel leugens, sommigen maar een paar. Sommigen hebben maar één grote leugen die ze zo vaak vertellen dat ze er bijna in gaan geloven… al zullen ze ergens altijd weten dat het een leugen blijft, en dat dat op hun gezicht te lezen staat. Vertel me over die namen.’

Ze kauwde op haar lip. ‘Die namen doen er niet toe.’

‘Jawel,’ hield de vriendelijke man aan. ‘Vertel het me, kind.’

Vertel het me, of we gooien je eruit, hoorde ze. ‘Het zijn mensen die ik haat. Ik wil dat ze doodgaan.’

‘We horen veel van zulke gebeden in dit Huis.’

‘Dat weet ik,’ zei Arya. Jaqen H’ghar had eens drie van haar gebeden verhoord. Het enige wat ik hoefde te doen was fluisteren…

‘Ben je daarom bij ons gekomen?’ vervolgde de vriendelijke man. ‘Om onze kunsten te leren, zodat je die mensen die je haat kunt doden?’ Arya wist niet wat ze daarop moest zeggen. ‘Misschien.’

‘Dan ben je aan het verkeerde adres. Het is niet aan jou om te bepalen wie er blijft leven en wie er moet sterven. Die gave behoort aan Hem met de Vele Gezichten toe. Wij zijn slechts zijn dienaren, onder ede gehouden zijn wil te doen.’

‘O.’ Arya wierp een blik op de beelden langs de wanden, met de flakkerende kaarsen aan hun voeten. ‘Welke god is dat?’

‘Allemaal natuurlijk,’ zei de priester in het zwart-met-wit.

Hij vertelde haar niet hoe hij heette. Evenmin als het wicht, het kleine meisje met de grote ogen en het holle gezicht, dat haar deed denken aan een ander klein meisje, dat Wezel had geheten. Net als Arya woonde ze beneden de tempel, samen met drie acolieten, twee bedienden en een kokkin die Umma heette. Umma praatte graag tijdens het werken, maar Arya verstond geen woord van wat ze zei. De anderen hadden geen namen, of verkozen die niet aan haar te vertellen. Een van de bedienden was heel oud, zijn rug gekromd als een boog. De tweede had een rood gezicht en haar dat uit zijn oren groeide. Ze meende dat ze allebei stom waren, totdat ze hen hoorde bidden. De acolieten waren jonger. De oudste was van haar vaders leeftijd; de twee anderen konden niet ouder zijn dan Sansa, die haar zusje was geweest. De acolieten droegen ook zwart-en-wit, maar hun gewaden hadden geen kappen en waren zwart aan de linkerkant en wit aan de rechter. Bij de vriendelijke man en het wicht was het omgekeerd. Arya kreeg de kledij van een bediende: een tunica van ongeverfde wol, wijde hozen, linnen kleingoed en stoffen slippers voor haar voeten.

Alleen de vriendelijke man kende de Gewone Spreektaal. ‘Wie ben je?’ placht hij haar elke dag te vragen.

‘Niemand,’ antwoordde ze dan, zij die eens Arya van het huis Stark was geweest, Arya Onderweg, Arya Paardengezicht. Ze was ook Arry en Wezel geweest, Braadkuiken en Zoute, Nan de bekerdraagster, een grijze muis, een schaap, het spook van Harrenhal… maar niet echt, niet in het diepst van haar hart. Daar was ze Arya van Winterfel, de dochter van heer Eddard Stark en vrouwe Catelyn, die eens broers had gehad die Robb, Bran en Rickon heetten, een zusje dat Sansa heette, een schrikwolf, Nymeria genaamd, en een halfbroer die Jon Sneeuw heette. Daar was ze iemand… maar dat was niet het antwoord dat hij wilde horen.

Zonder gemeenschappelijke taal kon Arya onmogelijk met de anderen praten. Maar ze luisterde wel naar hen en herhaalde de woorden die ze hoorde bij zichzelf als ze aan het werk was. Hoewel de jongste acoliet blind was, had hij het beheer over de kaarsen. Hij liep op zachte slippers door de tempel, omringd door de gebeden van de oude vrouwen die dagelijks kwamen bidden. Zelfs zonder ogen wist hij altijd welke kaarsen er gedoofd waren.

‘Hij gaat op de lucht af,’ legde de vriendelijke man uit, ‘en waar een kaars brandt is de lucht warmer.’ Hij zei tegen Arya dat ze haar ogen moest sluiten om het zelf uit te proberen.

Ze baden met het ochtendkrieken, voor het ontbijt, geknield rond het stille, zwarte bassin. Op sommige dagen ging de vriendelijke man voor in gebed. Op andere dagen het wicht. Arya kende maar een paar woorden Braavosi, de woorden die hetzelfde waren als in het Hoog-Valyrisch. Dus bad ze haar eigen gebed tot de God met de Vele Gezichten, het gebed dat luidde: ‘Ser Gregor, Dunsen, Raf het Lieverdje, ser Ilyn, ser Meryn, koningin Cersei.’ Ze bad in stilte. Als de God met de Vele Gezichten een echte god was, zou hij haar wel horen.

Iedere dag kwamen er gelovigen naar het Huis van Zwart en Wit. De meesten kwamen alleen en gingen alleen zitten; ze staken kaarsen bij het een of andere altaar aan, baden aan het bassin en huilden soms. Enkelen dronken uit de zwarte beker en gingen slapen; het merendeel dronk niet. Er waren geen diensten, geen liederen, geen loftuitingen om de god te behagen. De tempel was nooit vol. Zo nu en dan vroeg een gelovige of hij een priester kon spreken en dan namen de vriendelijke man of het wicht hem mee het heiligdom in, maar dat gebeurde niet vaak.

Langs de wanden stonden dertig verschillende goden, omringd door hun lichtjes. De Wenende Vrouw was de favoriet van oude vrouwen, zag Arya; rijke mannen gaven de voorkeur aan de Leeuw van de Nacht, arme mannen aan de Verkapte Reiziger. Soldaten staken kaarsen aan voor Bakkalon, het Bleke Kind, zeelui voor de Maanbleke maagd en de Meermankoning. De Vreemdeling had ook zijn schrijn, al kwam er vrijwel nooit iemand bij hem. Het merendeel van de tijd flakkerde er maar één kaars aan zijn voeten. Volgens de vriendelijke man gaf dat niet. ‘Hij heeft vele gezichten, en vele oren om te horen.’

Onder de rots waarop de tempel verrees, was een heel netwerk van gangen die in de steen waren uitgehouwen. De slaapplaats van de priesters en acolieten was op het eerste niveau, die van Arya en de bedienden op het tweede. Het diepste niveau was verboden voor iedereen, behalve de priesters. Dat was waar het gewijde heiligdom zich bevond.

Als ze niet werkte, stond het Arya vrij naar eigen goeddunken rond te lopen door de gewelven en opslagruimten, zolang ze de tempel maar niet verliet of naar de derde kelder afdaalde. Ze vond een kamer vol wapens en harnassen; versierde helmen en merkwaardige oude borstplaten, langzwaarden, dolken en ponjaards, kruisbogen en lange speren met bladvormige punten. Een ander gewelf was volgepropt met kleren, dikke vachten en schitterende zijden stoffen in tientallen kleuren, naast bergen smerig riekende vodden en tot op de draad versleten, ruw geweven kledingstukken. Er moeten ook schatkamers zijn, besloot Arya. Ze stelde zich stapels gouden borden voor, zakken vol zilveren munten, saffieren zo blauw als de zee, en snoeren dikke groene parels.

Op een dag kwam de vriendelijke man haar onverwachts tegen en vroeg haar wat ze aan het doen was. Ze zei tegen hem dat ze verdwaald was.

‘Een leugen. Nog erger, een slechte leugen. Wie ben je?’

‘Niemand.’

‘Alweer een leugen.’

Wisch zou haar tot bloedens toe hebben afgeranseld als hij haar op een leugen had betrapt, maar in het Huis van Zwart en Wit lag het anders. Als ze in de keuken hielp, gaf Umma haar soms een klap met de lepel als ze in de weg liep, maar niemand anders hief ooit een hand tegen haar op. Ze heffen hun handen alleen op om te doden, dacht ze.

Ze kon best aardig opschieten met de kokkin. Umma duwde haar een mes in de hand en wees naar een ui, en dan ging Arya die snijden. Umma schoof haar naar een berg deeg, en dan ging Arya dat kneden totdat de kokkin stop zei (stop was het eerste woord in het Braavosi dat ze leerde). Umma stak haar een vis toe, en dan ging Arya die ontgraten en ftleren en door de noten rollen die de kokkin fijnstampte. Het brakke water rond Braavos wemelde van alle mogelijke soorten vis en schaaldieren, legde de vriendelijke man uit. Een trage bruine rivier stroomde vanuit het zuiden de lagune in en zocht zich een weg door een brede strook riet, getijdenpoelen en slikken. Er was hier een overvloed aan strandgapers en kokkels, mosselen, kikkers en schildpadden, mangrovekrabben, klimkrabben en luipaardkrabben, rode palingen, zwarte palingen, koraalmeervallen, lampreien en oesters; allemaal verschenen ze op de met houtsnijwerk versierde tafel waar de dienaren van de God met de Vele Gezichten hun maaltijden gebruikten. Op sommige avonden kruidde Umma de vis met zeezout en gemalen peperkorrels, of ze kookte de palingen met gehakte knoflook. In zeldzame gevallen gebruikte de kokkin zelfs wat saffraan. Arme Pastei zou het hier heerlijk hebben gevonden, dacht Arya.

De avondmaaltijd was haar favoriete tijd van de dag. Het was al een hele poos geleden sinds Arya elke avond met een volle maag naar bed was gegaan. Op sommige avonden stond de vriendelijke man haar toe hem vragen te stellen. Eens vroeg ze hem waarom de mensen die naar de tempel kwamen altijd zo’n vredige indruk maakten; thuis waren de mensen bang om te sterven. Ze herinnerde zich dat de puisterige schildknaap had gehuild toen ze hem in zijn buik stak en ze moest denken aan de smeekbeden van ser Amaury Lars toen de Geit hem in de berenkuil had laten gooien. Ze herinnerde zich het dorpje bij het Godsoog en het gekrijs en geschreeuw van de dorpelingen zodra de Kietelaar naar goud begon te vragen.

‘De dood is niet het ergste,’ luidde het antwoord van de vriendelijke man. ‘Het is Zijn gave aan ons, een einde aan gebrek en pijn. Op de dag dat we geboren worden, zendt de God met de Vele Gezichten ieder van ons een donkere engel om naast ons door het leven te gaan. Als onze zonden en ons lijden te groot worden om te dragen, neemt de engel ons bij de hand om ons door de nachtelijke landen te leiden, waar de sterren altijd helder schijnen. Zij die uit de zwarte beker komen drinken, zoeken hun engelen. Indien ze bevreesd zijn, schenken de kaarsen hun vertroosting. Wanneer jij onze brandende kaarsen ruikt, waar doet dat je dan aan denken, mijn kind?’

Winterfel, had ze kunnen zeggen. Ik snuif de lucht van sneeuw, rook en dennennaalden op. Ik ruik de stallen. Ik ruik het lachen van Hodor, en Jon en Rob die een gevecht houden op de binnenhof, en Sansa die over een of andere stomme schone jonkvrouw zingt. Ik ruik de crypte waar de stenen koningen zitten, ik ruik warm brood in de oven, ik ruik het godenwoud. Ik ruik mijn wolf, ik ruik haar vacht, bijna alsof ze nog bij me is. ‘Ik ruik niets,’ zei ze om te zien wat hij zou zeggen.

‘Een leugen,’ zei hij, ‘maar bewaar je geheimen maar als je dat wilt, Arya van het huis Stark.’ Zo noemde hij haar alleen als ze hem mishaagde. Je weet dat je hier weg kunt. Je bent niet een van ons, nog niet. Je mag naar huis gaan zodra je dat wilt.’

‘U hebt gezegd dat ik niet meer terug kon komen als ik wegging.’

‘Precies.’

Die woorden maakten haar treurig. Dat zei Syrio ook altijd, herinnerde Arya zich. Hij zei het voortdurend. Syrio Forel had haar naaldwerk bijgebracht en was voor haar gestorven. ‘Ik wil niet weg.’

‘Blijf dan… maar bedenk wel dat het Huis van Zwart en Wit geen weeshuis is. Onder dit dak moet iedereen dienstbaar zijn. Valar dohaeris, zo zeggen we dat hier. Blijf, als je wilt, maar weet wel dat we gehoorzaamheid van je eisen. Te allen tijde en in alles. Als je niet kunt gehoorzamen, moet je weggaan.’

‘Ik kan gehoorzamen.’

‘We zullen zien.’

Ze had naast het helpen van Umma nog andere taken. Ze veegde de tempelvloeren, ze schonk in en bediende bij de maaltijden; ze sorteerde bergen kleren van gestorvenen, leegde hun beurzen en telde stapels rare munten uit. Iedere ochtend liep ze met de vriendelijke man mee als hij de ronde door de tempel deed om de doden te zoeken. Stil als een schaduw, zei ze dan bij zichzelf, denkend aan Syrio. Ze had een lantaarn met dikke ijzeren kleppen bij zich. Bij iedere alkoof opende ze de klep een eindje om naar lijken te zoeken.

De doden waren nooit moeilijk te vinden. Ze kwamen naar het Huis van Zwart en Wit, baden een uur, een dag of een jaar, dronken zoet donker water uit het bassin en strekten zich dan uit op een stenen bed achter de een of andere god. Ze sloten hun ogen, vielen in slaap en werden niet meer wakker. ‘De gave van de God met de Vele Gezichten neemt ontelbaar vele vormen aan,’ zei de vriendelijke man tegen haar, ‘maar hier is hij altijd zacht.’ Als ze een lichaam vonden, placht hij een gebed te spreken en zich ervan te vergewissen dat het leven gevloden was, en Arya haalde dan de bedienden, die tot taak hadden de doden naar de gewelven beneden te brengen. Daar kleedden acolieten de lichamen uit en wasten die. De kleren, munten en waardevolle voorwerpen van de doden gingen in een vergaarbak om te worden gesorteerd. Hun koud geworden stoffelijk overschot werd naar het diepste heiligdom gebracht, waar alleen de priesters mochten komen; wat daar gebeurde mocht Arya niet weten. Een keer, toen ze haar avondeten at, werd ze door een afschuwelijke verdenking overvallen, en ze legde haar mes neer en staarde wantrouwig naar een plak wit vlees. De vriendelijke man zag de ontzetting op haar gezicht. ‘Dat is varkensvlees, kind,’ zei hij tegen haar, ‘gewoon varkensvlees.’

Haar bed was van steen en deed haar denken aan Harrenhal en aan het bed waarin ze had geslapen toen ze voor Wisch de traptreden schrobde. De matras was met lompen gevuld in plaats van met stro, zodat hij bobbeliger was dan degene die ze in Harrenhal had gehad, maar hij prikte minder. Ze mocht net zoveel dekens hebben als ze wilde; dikke wollen dekens, rood, groen en geruit. En haar cel was alleen van haar. Daar bewaarde ze haar schatten: de zilveren vork, de flaphoed en de vingerloze handschoenen die ze van de zeelui op de Titanendochter had gekregen, haar dolk, laarzen en riem, haar kleine voorraad munten, de kleren die ze had gedragen…

En Naald.

Hoewel haar plichten haar weinig tijd voor naaldwerk lieten, oefende ze wanneer ze maar kon. Dan duelleerde ze met haar eigen schaduw bij het licht van een blauwe kaars. Op een avond kwam toevallig het wicht langs en zag Arya haar zwaardoefeningen doen. Het meisje sprak geen woord, maar de volgende dag liep de vriendelijke man met Arya mee terug naar haar cel. ‘Je moet jezelf van al die dingen ontdoen,’ zei hij over haar schatten.

Arya voelde zich verslagen. ‘Die zijn van mij.’

‘En wie ben jij?’

‘Niemand.’

Hij pakte haar zilveren vork op. ‘Die behoort aan Arya van het huis Stark toe. Al die dingen behoren haar toe. Hier is er geen plaats voor. Er is geen plaats voor haar. Haar naam is te trots en wij hebben geen ruimte voor trots. Wij zijn hier dienaren.’

‘Ik dien,’ zei ze gekwetst. Ze vond de zilveren vork mooi.

‘Je speelt dat je dient, maar in je hart ben je de dochter van een heer. Je hebt andere namen aangenomen, maar die heb je net zo gemakkelijk gedragen als een jurk. Daaronder zat altijd Arya.’

‘Ik draag geen jurken. Je kunt niet vechten in zo’n stomme jurk.’

‘Waarom zou je willen vechten? Ben je soms een huurmoordenaar die door de stegen paradeert, belust op bloed?’ Hij zuchtte. ‘Voordat je uit de koude beker drinkt, moet je alles wat je bent aan Hem van de Vele Gezichten offeren. Je lichaam. Je ziel. Jezelf. Als je jezelf daar niet toe kunt brengen, moet je hier weggaan.’

‘De ijzeren munt…’

‘…was de betaling voor je reis naar hier. Vanaf dit punt moet je zelf voor je weg betalen, en de prijs is hoog.’

‘Ik heb geen goud.’

‘Wat wij bieden, is niet voor goud te koop. De prijs is al wat je bent. De mensen bewandelen vele wegen door dit dal van tranen en pijn. Die van ons is het zwaarst. Slechts weinigen zijn geschikt om hem te begaan. Er is ongewoon veel lichaamskracht en geestkracht voor nodig en een hart dat zowel hard als sterk is.’

Ik heb een gat waar mijn hart hoort te zitten, dacht ze. En ik kan nergens anders heen. ‘Ik ben sterk. Even sterk als u. Ik ben hard.’

‘Je denkt dat je nergens anders terecht kunt.’ Het was of hij haar gedachten had gehoord. ‘Daarin heb je het mis. Je zou het gemakkelijker hebben als je in het huishouden van een koopman diende. Of zou je liever een courtisane worden en je schoonheid laten bezingen? Zeg het maar en we brengen je naar de Zwarte Parel of de Dochter van de Schemering. Dan slaap je op rozenblaadjes en draag je zijden rokken die ruisen bij het lopen, en grote heren zullen tot de bedelstaf vervallen om de prijs van je maagdenbloed. Of, als je verlangt naar een huwelijk en kinderen, zeg dat dan, en wij zullen een echtgenoot voor je zoeken. Een eerzame leerjongen, een rijke oude man, een zeeman, wat je maar wenst.’

Ze wilde geen van die dingen. Zwijgend schudde ze haar hoofd.

‘Droom je van Westeros, kind? Luco Presteyns Vrouwe Helder vaart morgen uit naar Meeuwstede, Schemerdel, Koningslanding en Tyrosh. Willen we passage voor je boeken?’

‘Ik kom nog maar pas uit Westeros.’ Soms leek het duizend jaar geleden dat ze uit Koningslanding was gevlucht en soms leek het gisteren, maar ze wist dat ze niet terug kon. ‘Als u mij niet wilt, ga ik wel weg, maar daar ga ik niet naar toe.’

‘Mijn wensen doen er niet toe,’ zei de vriendelijke man. ‘Het kan zijn dat de God met de Vele Gezichten je hierheen heeft geleid om Zijn instrument te zijn, maar als ik naar je kijk zie ik een kind… en nog erger, een meisje. Velen hebben Hem met de Vele Gezichten door de eeuwen heen gediend, maar slechts enkele van zijn dienaren waren vrouwen. Vrouwen brengen leven in de wereld. Wij brengen de gave des doods. Niemand kan heide doen.’

Hij probeert me bang te maken, zodat ik wegga, dacht Arya, net zoals met die worm. ‘Daar maal ik niet om.’

‘Dat zou je wel moeten doen. Blijf, en de God met de Vele Gezichten zal je oren, je neus en je tong nemen. Hij zal je treurige grijze ogen nemen, die zo veel hebben gezien. Hij zal je handen, je voeten, je armen en je benen nemen, je geslachtsdelen. Hij zal je hoop en je dromen nemen, je liefde en je haat. Zij die in Zijn dienst treden, moeten alles opgeven dat hen maakt tot wat ze zijn. Kun jij dat?’ Hij nam haar kin in zijn hand en keek diep in haar ogen, zo diep dat ze ervan moest huiveren. ‘Nee,’ zei hij, ‘ik denk niet dat je dat kunt.’

Arya sloeg zijn hand weg. ‘Wel als ik wilde.’

‘Aldus spreekt Arya van het huis Stark, die grafwormen eet.’

‘Ik kan alles opgeven wat ik wil!’

Hij gebaarde naar haar schatten. ‘Begin dan hiermee.’

Die nacht na de avondmaaltijd keerde Arya terug naar haar cel, trok haar gewaad uit en fluisterde haar namen, maar de slaap weigerde te komen. Ze lag te draaien op haar met lompen gevulde matras en kauwde op haar lip. Ze voelde het gat in haar binnenste waar haar hart had gezeten.

In het holst van de nacht stond ze weer op, trok de kleren aan waarin ze uit Westeros was gekomen en gespte haar zwaardriem om. Naald hing op haar ene heup, haar dolk op de andere. Met haar flaphoed op haar hoofd, haar vingerloze handschoenen in haar riem gestopt en haar zilveren vork in een hand sloop ze de trap op. Hier is geen plaats voor Arya van het huis Stark, ging het door haar heen. Arya hoorde in Winterfel thuis, alleen was Winterfel weg. Als de sneeuw valt en de witte winden waaien, komt de eenzame wolf om, maar de meute overleeft. Alleen had zij geen meute. Die hadden ze gedood, ser Ilyn, ser Meryn en de koningin, en toen ze had geprobeerd een nieuwe te vormen, was iedereen weggelopen: Warme Pastei, Lommie Groenehand, Gendry en Yoren, zelfs Harwin, die haar vader had gediend.

Ze schoof de deur door en de nacht in.

Dit was de eerste keer dat ze buiten kwam sinds ze de tempel had betreden. De lucht was betrokken en de mist hing als een rafelige grijze deken op de grond. Aan haar rechterkant hoorde ze gepeddel uit het kanaal. Braavos, de Geheime Stad, dacht ze. De naam leek precies te passen. Ze sloop de steile trap af naar de overdekte kade terwijl de nevels om haar voeten sliertten. Het was zo mistig dat ze het water niet kon zien, maar ze hoorde het zachtjes tegen stenen meerpalen klotsen. In de verte gloeide een lichtje in het donker: het nachtvuur in de tempel van de rode priesters, meende ze.

Aan de rand van het water bleef ze staan met de zilveren vork in haar hand. Het was echt zilver, door en door. Het is mijn vork niet. Hij heeft hem aan Zoute gegeven. Ze gooide hem met een onopvallende beweging weg en hoorde de zachte plop waarmee hij onder water verdween.

Haar flaphoed volgde en vervolgens de handschoenen. Die waren ook van Zoute. Ze leegde haar buidel in haar handpalm: vijf zilveren hertenbokken, negen koperen sterren, wat penningen en halve penningen en duiten. Ze strooide ze in het water. Daarna haar laarzen. Die plonsden het hardst. Haar dolk volgde, degene die ze had gekregen van de boogschutter die de Jachthond om genade had gesmeekt. Haar zwaardriem verdween in het kanaal. Haar mantel, tuniek, hozen en kleingoed, alles. Alles, behalve Naald.

Ze stond aan het uiteinde van de kade, bleek en met kippenvel bedekt, huiverend in de mist. In haar hand leek Naald tegen haar te fluisteren. Steek toe met de punt, zei het zwaard, en Zeg het niet tegen Sansa! Mikkens merkteken stond op de kling. Het is maar een zwaard. Als ze een zwaard nodig had, dan waren er onder de tempel wel honderd. Naald was te klein om een echt zwaard te zijn, het was nauwelijks meer dan speelgoed. Ze was een stom klein meisje geweest toen Jon het voor haar had laten maken. ‘Het is maar een zwaard,’ zei ze, ditmaal hardop…

…maar dat was het niet.

Naald was Robb, Bran en Rickon, haar moeder en haar vader, zelfs Sansa. Naald was de grauwe muren van Winterfel en het gelach van de bewoners. Naald was de zomersneeuw; de verhalen van ouwe Nans, de hartboom met zijn rode bladeren en zijn griezelige gezicht, de warme aardegeur van de glastuinen, het geluid van de noordenwind die aan de luiken van haar kamer rammelde. Naald was de glimlach van Jon Sneeuw; Hij woelde altijd door mijn haar en noemde me ‘zusje,’ herinnerde ze zich, en plotseling had ze tranen in haar ogen.

Polver had het zwaard van haar gestolen toen de mannen van de Berg haar gevangen hadden genomen, maar toen zij en de Jachthond de herberg bij de kruiswegen binnen waren gestapt, was het zwaard daar geweest. De goden wilden dat ik het zou hebben. Niet de Zeven, noch Hij met de Vele Gezichten, maar haar vaders goden, de oude goden van het noorden. De God met de Vele Gezichten kan de rest krijgen, dacht ze, maar dit krijgt hij niet.

Naakt als op haar naamdag stapte ze de trap op. Halverwege wiebelde er een steen onder haar voeten. Arya knielde neer en groef met haar vingers om de randen heen. Eerst bewoog hij niet, maar ze hield vol en pulkte met haar nagels aan het verkruimelende cement. Ten slotte verschoof de steen. Ze gromde, greep hem met allebei haar handen en trok. Voor haar opende zich een spleet. ‘Hier ben je veilig,’ zei ze tegen Naald. ‘Alleen ik weet waar je bent.’ Ze duwde het zwaard en de schede achter de tree en schoof toen de steen weer op zijn plaats, zodat hij er hetzelfde uitzag als alle andere stenen. Terwijl ze weer naar de tempel klom, telde ze de treden, zodat ze zou weten waar ze het zwaard terug kon vinden. Op een dag zou ze het misschien nodig hebben. ‘Op een dag,’ fluisterde ze tegen zichzelf.

Ze vertelde de vriendelijke man niet wat ze had gedaan, maar toch wist hij het. De volgende avond kwam hij na het eten naar haar cel. ‘Kind,’ zei hij, ‘kom bij me zitten. Ik moet je een verhaal vertellen.’

‘Wat voor verhaal?’ vroeg ze, op haar hoede.

‘Het verhaal van ons begin. Als je een van ons wilt worden, kun je maar beter weten wie we zijn en hoe we zijn ontstaan. De mensen fluisteren over de Gezichtsloze Mannen van Braavos, maar wij zijn ouder dan de Geheime Stad. Voordat de Titaan verrees, voor de Ontmaskering van Uthero, voor de Stichting, waren wij er al. Wij zijn te midden van deze noordelijke nevels in Braavos tot bloei gekomen, maar onze vroegste wortels liggen in Valyria, bij de ellendige slaven die zwoegden in de diepe mijnen onder de Veertien Vlammen die in tijden van weleer de nachten van de Vrijplaats verlichtten. De meeste mijnen zijn klam en kil, uit koude, dode rots gehouwen, maar de Veertien Vlammen waren levende bergen met aderen van gesmolten steen en een hart van vuur. Daarom was het in de mijnen van het oude Valyria altijd heet, en het werd nog heter naarmate de schachten dieper, steeds dieper werden geboord. De slaven zwoegden in een oven. De rotsen rondom hen waren te heet om aan te raken. De lucht stonk naar zwavel en verschroeide hun longen als ze hem inademden. Hun voetzolen verbrandden en kregen blaren, zelfs door de dikste sandalen heen. Soms, als ze door een wand heen braken op zoek naar goud, stieten ze in plaats daarvan op stoom of kokend water of gesmolten rots. Sommige gangen waren zo laag dat de slaven er niet rechtop in konden staan maar moesten kruipen of zich voorover moesten buigen. En er waren ook wurmen in die rode duisternis.’

‘Aardwormen?’ vroeg ze met een frons.

‘Vuurwurmen. Volgens sommigen zijn ze met draken verwant, want ook wurmen spuwen vuur. In plaats van door de lucht te zweven, boren ze door steen en aarde heen. Als we de oude verhalen moeten geloven, leefden er zelfs voor de komst van de draken wurmen tussen de Veertien Vlammen. De jonge zijn niet groter dan die magere arm van jou, maar ze kunnen monsterlijke afmetingen aannemen en ze zijn niet op mensen gesteld.’

‘Doodden ze de slaven?’

‘In schachten waar de rotsen gebarsten waren of vol gaten zaten, werden dikwijls verbrande en zwartgeblakerde lijken gevonden. Maar toch werden de mijnen steeds dieper geboord. Slaven kwamen bij tientallen om, maar dat kon hun meesters niet schelen. Rood goud, geel goud en zilver werden kostbaarder geacht dan slavenlevens, want slaven waren goedkoop in de oude Vrijplaats. In oorlogstijd maakten de Valyriërs ze bij duizenden buit. In vredestijd werden ze gefokt, al werden alleen de slechtsten omlaag gezonden om in de rode duisternis te sterven.’

‘Kwamen de slaven niet in verzet en vochten ze niet?’

‘Sommigen wel,’ zei hij. ‘Opstanden waren gebruikelijk in de mijnen, maar slechts weinige brachten veel tot stand. De drakenheren van de oude Vrijplaats waren machtige heksenmeesters, en mindere mensen trotseerden hen slechts met gevaar voor eigen leven. De eerste Gezichtsloze Man was er zo een.’

‘Wie was dat?’ had Arya er voor ze het wist uitgeflapt.

‘Niemand,’ antwoordde hij. ‘Volgens sommigen was hij zelf een slaaf. Anderen houden vol dat hij de zoon van een vrije was, geboren uit een edel geslacht. Sommigen zullen je zelfs vertellen dat hij een opzichter was die medelijden kreeg met zijn ondergeschikten. De waarheid is, dat niemand het weet. Wie hij ook was, hij begaf zich onder de slaven en luisterde naar hen als zij baden. Mannen uit honderd verschillende naties ploeterden in de mijnen en ieder bad in zijn eigen taal tot zijn eigen god, maar toch baden ze allemaal om hetzelfde. Ze vroegen om bevrijding, een einde aan hun pijn. Een kleinigheid, en heel eenvoudig. Toch antwoordden hun goden niet en duurde hun lijden voort. Zijn hun goden allemaal dood? vroeg hij zich af… totdat op een nacht in de rode duisternis een besef bij hem ontwaakte.

Alle goden hebben hun werktuigen, mannen en vrouwen die hen dienen en hen helpen hun wil op aarde te voltrekken. De slaven riepen niet honderd verschillende goden aan, zoals het leek, maar één god met honderd verschillende gezichten… en hij was het werktuig van die god. Diezelfde nacht nog koos hij de ellendigste van alle slaven uit, degene die het innigst om verlossing had gebeden, en hij bevrijdde hem van zijn kluisters. Het eerste geschenk was geschonken.’

Arya schoof bij hem vandaan. ‘Hij doodde de slaaf?’ Dat klonk verkeerd. ‘Hij had de meesters moeten doden!’

‘Hij zou ook hun de gave brengen… maar dat is een verhaal voor een andere dag, een dat beter niet aan anderen meegedeeld kan worden.’ Hij hield zijn hoofd schuin. ‘En wie ben jij, kind?’

‘Niemand.’

‘Een leugen.’

‘Hoe weet u dat? Is dat magie?’

‘Een man hoeft geen tovenaar te zijn om de waarheid van een onwaarheid te kunnen onderscheiden, niet als hij ogen heeft. Je hoeft alleen gezichten te leren lezen. Kijk naar de ogen. De mond. De spieren hier, bij de hoeken van de kaak, en hier, waar de nek in de schouders overgaat.’ Hij raakte haar vluchtig met twee vingers aan. ‘Sommige leugenaars knipperen met hun ogen. Sommigen staren. Sommigen kijken weg. Sommigen likken hun lippen. Velen bedekken hun mond vlak voordat ze een leugen vertellen, als om hun bedrog te verhullen. Andere tekenen zijn misschien nog subtieler, maar ze zijn er altijd. Een valse glimlach en een echte lijken misschien hetzelfde, maar ze zijn even verschillend als de ochtend- en de avondschemering. Kun jij de ochtendschemering van de avondschemering onderscheiden?’

Arya knikte, al wist ze niet zeker of ze het kon.

‘Dan kun je een leugen leren doorzien… en als je dat eenmaal kunt, zal geen enkel geheim veilig voor je zijn.’

‘Leer het me.’ Als dat was wat ervoor nodig was, dan zou ze niemand zijn. Niemand had geen gaten in haar binnenste.

‘Zij zal het je bijbrengen,’ zei de vriendelijke man terwijl het wicht voor haar deur verscheen. ‘Te beginnen met de taal van Braavos. Hoe kun je je nuttig maken als je niet kunt spreken en niets verstaat? En jij gaat haar jouw taal leren. Samen zullen jullie van elkaar leren. Wil je dat?’

‘Ja,’ zei ze, en vanaf dat moment was ze een novice in het Huis van Zwart en Wit. Haar bediendekleren werden weggehaald en ze kreeg een zwart-met-wit gewaad te dragen, een gewaad dat even boterzacht was als de oude rode deken die ze ooit in Winterfel had gehad. Daaronder droeg ze kleingoed van fijn, wit linnen en een zwarte ondertuniek tot onder haar knieën.

Daarna brachten zij en het wicht hun tijd samen door met het aanraken en aanwijzen van dingen terwijl ze elkaar wat woorden in hun eigen taal probeerden te leren. Eenvoudige woorden in het begin: beker, kaars en schoen; daarna moeilijker woorden; daarna zinnen. Eens had Syrio Forel Arya op één been laten staan totdat ze over haar hele lichaam trilde. Later had hij haar op kattenjacht gestuurd. Ze had de waterdans gedanst op boomtakken, met een houten zwaard in haar hand. Al die dingen waren moeilijk geweest, maar dit was moeilijker.

Zelfs naaien was leuker dan talen, zei ze bij zichzelf, na een avond waarop ze de helft van de woorden die ze dacht te weten, vergeten was en de andere helft zo slecht uitgesproken had dat het wicht haar uitlachte. Mijn zinnen zijn even krom als mijn steken waren. Als het meisje niet zo klein en uitgehongerd was geweest, had Arya haar een klap in haar stomme gezicht gegeven. In plaats daarvan kauwde ze op haar lip. Te stom om te leren en te stom om het op te geven.

Het wicht had minder moeite met de Gewone Spreektaal. Op een dag keerde ze zich tijdens het avondeten naar Arya toe en vroeg: ‘Wie ben jij?’

‘Niemand,’ antwoordde Arya in het Braavosi.

‘Een leugen,’ zei het wicht. ‘Je moet goeder liegen.’

Arya lachte. ‘Goeder? Je bedoelt beter, stommerd.’

‘Beter stommerd. Ik laat het zien.’

De volgende dag begonnen ze met het liegspel. Ze stelden elkaar om beurten vragen. Soms antwoordden ze elkaar naar waarheid, en soms logen ze. De vragensteller moest proberen te zien wat waar was en wat niet. Het wicht leek het altijd te weten. Arya moest ernaar raden. Meestal raadde ze verkeerd.

‘Hoeveel jaren heb jij?’ vroeg het wicht haar een keer in de Gewone Spreektaal.

‘Tien,’ zei Arya, en ze stak tien vingers op. Ze dacht dat ze nog tien was, al was het moeilijk om daar helemaal zeker van te zijn. De Braavosi hadden een andere tijdrekening dan Westeros. Haar naamdag kon net zo goed zijn gekomen en gegaan.

Het wicht knikte. Arya knikte terug en zei in haar beste Braavosi: ‘Hoeveel jaren heb jij?’

Het wicht liet tien vingers zien. Toen nog eens tien, en nog eens. Daarna zes. Haar gezicht bleef zo glad als stil water.

Ze kan geen zesendertig zijn, dacht Arya. Het is een klein meisje. ‘Gelogen,’ zei ze. Het wicht schudde haar hoofd en liet het haar nog eens zien: tien en tien en tien en zes. Ze zei het woord voor zesendertig en liet het Arya nazeggen.

De volgende dag vertelde ze de vriendelijke man wat het wicht had beweerd. ‘Ze heeft niet gelogen,’ zei de priester grinnikend. ‘Degene die jij wicht noemt, is een volwassen vrouw die al haar leven lang Hem met de Vele Gezichten dient. Ze heeft hem alles gegeven wat ze was, alles wat ze ooit had kunnen worden, alle levens die ze in zich had.’

Arya beet op haar lip. ‘Word ik net als zij?’

‘Nee,’ zei hij, ‘tenzij je dat zelf wilt. Het komt door het vergif dat ze zo is als je haar nu ziet.’

Vergif. Toen begreep ze het. Iedere avond na het gebed leegde het wicht een stenen flacon in het water van het zwarte bassin.

Het wicht en de vriendelijke man waren niet de enige dienaren van de God met de Vele Gezichten. Zo nu en dan werd het Huis van Zwart en Wit ook door anderen bezocht. De dikke kerel had felle zwarte ogen, een haakneus en een brede mond vol gele tanden. Het strenge gezicht glimlachte nooit; zijn ogen waren licht, zijn lippen vol en donker. De knappe man had iedere keer dat ze hem zag een andere kleur baard en een andere neus, maar hij was nooit minder dan aantrekkelijk. Die drie kwamen het vaakst, maar er waren nog anderen: de scheelkijker, het jonkertje, de uitgehongerde man. Op een keer kwamen de dikke kerel en de scheelkijker samen. Umma stuurde Arya als schenkster. ‘Als je niet inschenkt, moet je net zo stil staan alsof je uit steen gehouwen bent,’ zei de vriendelijke man tegen haar. ‘Kun je dat?’

‘Ja.’ Voordat je kunt leren bewegen moet je leren stilstaan, had Syrio Forel haar lang geleden in Koningslanding geleerd, en dat had ze gedaan. Ze had Rous Boltens bekers in Harrenhal gevuld, en hij vilde je als je zijn wijn morste.

‘Goed,’ zei de vriendelijke man. ‘Het zou het beste zijn als je ook blind en doof was. Je zult wellicht dingen horen, maar laat die het ene oor in gaan en het andere weer uit. Luister niet.’

Arya hoorde die avond heel veel, maar het was bijna allemaal in de taal van Braavos en ze verstond nauwelijks een op de tien woorden. Roerloos als steen, hield ze zichzelf voor. Het moeilijkst was het, haar neiging tot gapen te bedwingen. Voor de avond om was, was ze in gedachten ver afgedreven. Terwijl ze daar stond met de flacon in haar handen, droomde ze dat ze een wolf was die vrijelijk door een maanverlicht bos rende terwijl een grote meute haar huilend op de hielen zat.

‘Zijn die andere mannen allemaal priesters?’ vroeg ze de volgende ochtend aan de vriendelijke man. ‘Waren dat hun echte gezichten?’

‘Wat denk je zelf, kind?’

Nee, dacht ze. ‘Is Jaqen H’ghar ook een priester? Weet u of Jaqen ooit naar Braavos terugkomt?’

‘Wie?’ zei hij, een en al onschuld.

‘Jaqen H’ghar. Hij heeft me die ijzeren munt gegeven.’

‘Ik ken niemand die zo heet, kind.’

‘Ik vroeg hem hoe hij zijn gezicht veranderd had en hij zei dat het niet moeilijker was dan een nieuwe naam aannemen, als je wist hoe.’

‘O ja?’

‘Kunt u mij laten zien hoe ik mijn gezicht moet veranderen?’

‘Als je dat wilt.’ Hij nam haar kin in zijn hand en draaide haar hoofd.

‘Blaas je wangen op en steek je tong uit.’

Arya blies haar wangen op en stak haar tong uit.

‘Daar. Je gezicht is veranderd.’

‘Dat is niet wat ik bedoelde. Jaqen deed het met magie.’

‘Alle magie heeft een prijs, kind. Het vergt jaren van bidden, offers brengen en studeren om een echte betovering tot stand te brengen.’

‘Jaren?’ zei ze, uit het veld geslagen.

‘Als het gemakkelijk was, deed iedereen het. Je moet lopen voordat je rent. Waarom zou je een spreuk gebruiken als mommerstrucjes ook helpen?’

‘Ik ken ook geen mommerstrucjes.’

‘Dan moet je oefenen in het trekken van gezichten. Er zitten spieren onder je huid. Leer die te gebruiken. Het is jouw gezicht. Jouw wangen, jouw lippen, jouw oren. Lachjes en fronsen moeten je niet als plotselinge opwellingen overkomen. Een glimlach hoort dienstbaar te zijn en slechts te komen als jij roept. Leer je gezicht te beheersen.’

‘Laat me zien hoe dat moet.’

‘Blaas je wangen op.’ Dat deed ze. ‘Trek je wenkbrauwen op. Nee, hoger.’ Dat deed ze ook. ‘Goed. Nu eens zien hoe lang je dat kunt vasthouden. Lang zal het niet zijn. Probeer het morgen weer. In de gewelven vind je een Myrische spiegel. Oefen daar iedere dag een uur voor. Ogen, neusgaten, wangen, oren, lippen, leer ze allemaal te beheersen.’ Hij nam haar kin in zijn hand. ‘Wie ben je?’

‘Niemand.’

‘Een leugen. Een treurig leugentje, kind.’

De volgende dag vond ze de M yrische spiegel en elke morgen en avond ging ze ervoor zitten met een kaars aan weerskanten en trok gezichten. Beheers je gezicht, hield ze zichzelf voor, en je kunt liegen.

Niet lang daarna beval de vriendelijke man haar de andere acolieten te helpen met het afleggen van de lijken. Dat was lang niet zo hard werken als treden schrobben voor Wisch. Soms, als het lijk fors of dik was, had ze moeite met het gewicht, maar de meeste doden waren enkel oude dorre botten in een gerimpeld vel. Arya bekeek ze onder het wassen en vroeg zich af wat hen naar het zwarte bassin had gevoerd. Ze herinnerde zich een verhaal dat ze eens van Ouwe Nans had gehoord, hoe mensen die zichzelf hadden overleefd soms tijdens lange winters aankondigden dat ze op jacht gingen. En dan huilden hun dochters en keerden hun zonen hun gezicht naar het vuur, kon ze Ouwe Nans horen zeggen, maar niemand hield hen tegen rf vroeg op welk wild ze gingen jagen, nu de sneeuw Zo hoog lag en de koude wind huilde.

Ze vroeg zich af wat de oude Braavosi tegen hun zonen en dochters zeiden voordat ze op weg gingen naar het Huis van Zwart en Wit.

De maan ging rond en nog eens rond, hoewel Arya hem nooit zag. Zij bediende, waste de doden, trok gezichten tegen de spiegel, leerde de taal van Braavos en probeerde zich te herinneren dat Ze niemand was.

Op een dag liet de vriendelijke man haar halen. ‘Je tongval is een verschrikking,’ zei hij, ‘maar je kent genoeg woorden om min of meer duidelijk te maken wat je wilt. Het is tijd dat je ons een poos lang verlaat. De enige manier waarop je onze taal ooit echt zult leren is door die dagelijks van de ochtend tot de avond te spreken. Je moet gaan.’

‘Wanneer?’ vroeg ze. ‘Waarheen?’

‘Nu,’ antwoordde hij. ‘Buiten deze muren zul je de honderd eilanden van Braavos in de zee vinden. Je hebt de woorden geleerd voor mosselen, kokkels en strandgapers, nietwaar?’

‘Ja.’ Ze herhaalde ze in haar beste Braavosi.

Haar beste Braavosi ontlokte hem een glimlach. ‘Dat voldoet wel. Bij de werven onder aan de Verdronken Stad zul je een visverkoper genaamd Brusco vinden, een goede man met een slechte rug. Hij heeft een meisje nodig dat zijn kar duwt en zijn kokkels, strandgapers en mosselen verkoopt aan de zeelui die van de schepen komen. Jij bent dat meisje. Begrijp je dat?’

‘Ja.’

‘En als Brusco het vraagt, wie ben je dan?’

‘Niemand.’

‘Nee. Daar heb je buiten dit Huis niets aan.’

Ze aarzelde. ‘Ik zou Zoute kunnen zijn, uit Zoutpannen.’

‘Zoute is bekend bij Ternesio Terys en de mannen van de Titanendochter. Jij valt op door je manier van spreken, dus moet je een meisje uit Westeros zijn… maar een ander meisje, denk ik.’

Ze beet op haar lip. ‘Zou ik Kat kunnen zijn?’

‘Kat.’ Hij dacht na. ‘Ja. Braavos zit vol katten. Eentje meer zal geen aandacht trekken. Jij bent Kat, een wees uit…’

‘Koningslanding.’ Ze was twee keer met haar vader in Withaven geweest, maar Koningslanding kende ze beter.

‘Juist. Je vader was roeiermeester op een galei. Toen je moeder stierf, nam hij je mee naar zee. Toen stierf hij ook en zijn kapitein kon jou niet gebruiken, dus zette hij je in Braavos van het schip. En hoe heette het schip?’

‘De Nymeria,’ zei ze meteen.

Die avond verliet ze het huis van Zwart en Wit. Een lang ijzeren mes hing op haar rechterheup, verborgen door haar mantel, een gelapt en verschoten geval van het soort dat een wees zou kunnen dragen. Haar schoenen zaten te strak om haar tenen en haar tuniek was tot op de draad versleten, zozeer dat de wind er recht doorheen blies. Maar Braavos lag voor haar. De nachtlucht geurde naar rook, zout en vis. De kanalen waren bochtig, de steegjes nog bochtiger. Mannen keken haar nieuwsgierig aan als ze langs kwam en bedelaarskinderen riepen woorden die ze niet verstond. Het duurde niet lang of ze was helemaal verdwaald.

‘Ser Gregor,’ zong ze terwijl ze een stenen brug overstak die op vier bogen ruste. Vanaf het midden van de overspanning kon ze de masten van schepen in de Voddenmanshaven zien. ‘Dunsen, Raf het lieverdje, ser Ilyn, ser Meryn, Koningin Cersei.’

Het begon te regenen. Arya keerde haar gezicht omhoog om de regendruppels over haar wangen te laten stromen, zo gelukkig dat ze wel kon dansen. ‘Valar morghulis,’ zei ze, ‘valar morghulis, valar morghulis.’

Alayne

Toen de opgaande zon door de ramen naar binnen stroomde, ging Alayne rechtop in bed zitten en rekte zich uit. Gretchel hoorde haar bewegen en stond direct op om haar bedgewaad te halen. Gedurende de nacht was het koud geworden in haar vertrekken. Wanneer de winter ons in zijn greep heeft, wordt het nog erger, dacht ze. ’s Winters zal het hier even koud zijn als in een graftombe.

Alayne schoot het gewaad aan en knoopte het vast rond haar middel. ‘Het vuur is bijna uit,’ merkte ze. ‘Leg er nog een houtblok op, wil je?’

‘Zoals u wenst, jonkvrouwe,’ zei de oude vrouw.

Alaynes appartement in de Maagdentoren was groter en weelderiger dan het kleine kamertje waarin ze was ondergebracht toen vrouwe Lysa nog leefde. Ze had nu een eigen kleedkamer, een eigen privaat en een balkon van gebeeldhouwde witte steen dat uitzag over de Vallei. Terwijl Gretchel het vuur opstookte, trippelde Alayne blootsvoets de kamer door en glipte naar buiten. De steen voelde koud aan onder haar voeten en zoals altijd stond hierboven een felle wind, maar het uitzicht deed haar dat een halve hartslag lang vergeten. De Maagd was de oostelijkste van de zeven slanke torens van het Adelaarsnest, dus lag de hele Vallei voor haar. In het ochtendlicht waren de bossen, rivieren en velden allemaal met een waas overdekt. De zon bescheen de bergen op zo’n manier dat ze van zuiver goud leken.

Wát mooi. De besneeuwde top van de Reuzenlans torende hoog boven haar uit, een enorm massief van steen en ijs waarbij vergeleken het kasteel dat op de flank prijkte maar nietig leek. Waar ’s zomers Alyssa’s Tranen vielen, waren twintig voet lange ijspegels over de rand van de afgrond gedrapeerd. Boven de bevroren waterval zweefde een valk, zijn vleugels wijd gespreid tegen de ochtendhemel. Ik wilde wel dat ik ook vleugels had.

Ze liet haar handen op de gebeeldhouwde stenen balustrade rusten en dwong zichzelf over de rand te kijken. Zeshonderd voet lager kon ze Lucht zien liggen, en de stenen treden die in de berg waren uitgehakt, de kronkelende weg die langs Sneeuwen Steen helemaal naar de bodem van de vallei leidde. Ze kon de torens en donjons van de Maanpoort zien, klein als kinderspeelgoed. Rondom de muren kwamen de strijdkrachten van de Proclamatieheren in beweging. Ze doken uit hun tenten op als mieren uit een mierenhoop. Waren het maar mieren, dacht ze, dan konden we op ze trappen en ze verpletteren.

De Jonge Heer Jager had zich twee dagen geleden met zijn lichtingen soldaten bij de overigen gevoegd. Nestor Roys had de poorten voor hen gesloten, maar zijn garnizoen telde minder dan driehonderd man. Elk van de Proclamatieheren had er duizend bij zich, en ze waren met hun zessen.

Alayne kende hun namen net zo goed als haar eigen naam. Benedar Belmer, heer van Sterkzang. Symond Tempelstee, de ridder van Negensterren. Horten Roodfoort, heer van Roodfoort. Anya Wagenholt, vrouwe van IJzereik. Gilwout Jager, door iedereen de Jonge Heer Jager genoemd, heer van Langbooghal. En Yan Roys, de machtigste van allemaal, de geduchte Bronzen Yan, heer van Runensteen, Nestors neef en het hoofd van de oudste tak van het huis Roys. Die zes hadden zich na Lysa Arryns val in Runensteen verzameld en daar een verbond gesloten, waarbij ze de gelofte hadden afgelegd om heer Robert, de Vallei en elkaar te beschermen. Hun proclamatie maakte geen melding van de Beschermheer, maar sprak van ‘wanbestuur’ waar een einde aan moest komen en ook van ‘valse vrienden en kwaadwillende raadgevers’.

Een kille windvlaag woei langs haar benen omhoog. Ze ging naar binnen om een japon voor het ontbijt uit te kiezen. Petyr had haar de garderobe van zijn vrouw zaliger gegeven, een weelde aan zijde, satijn, fluweel en bont die alles wat ze ooit had gedroomd te boven ging, ook al was het haar voor het merendeel veel te groot. Vrouwe Lysa was door haar lange reeks zwangerschappen, doodgeboorten en miskramen erg gezet geworden. Een paar van de oudste japonnen waren echter voor de jonge Lysa Tulling van Stroomvliet vervaardigd en Gretchel was erin geslaagd andere voor Alayne te vermaken; het meisje had op haar dertiende bijna net zulke lange benen als haar tante op haar twintigste had gehad.

Vanmorgen viel haar oog op een mi-parti japon in de Tulling-kleuren rood en blauw; afgezet met hermelijn. Gretchel hielp haar armen in de klokrnouwen en reeg de japon op de rug vast, waarna ze haar haar borstelde en opstak. Alayne had het gisteravond voordat ze naar bed ging weer donker geverfd. De spoeling die ze van haar tante had gekregen, kleurde haar haar van warm koper in glanzend bruin, maar het duurde zelden lang voordat de roodtint bij de wortels weer opdook. En wat moet ik als de verfopraakt? De spoeling kwam uit Tyrosh, aan de overkant van de zee-engte.

Toen ze naar beneden ging om te ontbijten, werd Alayne opnieuw getroffen door de stilte die in het Adelaarsnest heerste. In al de Zeven Koninkrijken was geen rustiger kasteel te vinden. De bedienden hier waren gering in aantal en oud, en ze dempten hun stemmen om de jeugdige heer niet op te winden. Er waren geen paarden op de berg, geen honden die blaften en gromden, geen ridders die oefenden op de binnenplaats. Zelfs de voetstappen van de wachters door de lichte stenen zalen klonken merkwaardig gedempt. Ze kon de wind rond de torens horen steunen en zuchten, maar dat was alles. Toen ze pas in het Adelaarsnest was, had ze ook het gemurmel van Alyssa’s Tranen gehoord, maar inmiddels was de waterval bevroren. Volgens Gretchel zou hij tot het voorjaar stil blijven.

Ze trof heer Robert alleen in de Morgenzaal boven de keukens aan. Hij zat met een houten lepel lusteloos in een grote kom havermout met honing te roeren.

‘Ik vroeg om eieren,’ klaagde hij toen hij haar zag. ‘Ik vroeg om drie zachtgekookte eieren en wat mager spek.’

Eieren hadden ze al evenmin als spek. De graanopslag van het Adelaarsnest bevatte voldoende haver, maïs en gerst om hen een jaar lang in leven te houden, maar voor verse waar waren ze afhankelijk van een bastaardmeisje genaamd Mya Steen; zij bracht het altijd van de bodem van de Vallei naar boven. Nu de Proclamatieheren aan de voet van de berg gelegerd waren, kwam Mya er niet doorheen. Heer Belmer, de eerste van de zes die de Poort had bereikt, had een raaf gezonden om Pinkje te vertellen dat er pas weer voedsel naar het Adelaarsnest zou worden gebracht als hij heer Robert naar beneden zond. Het was niet echt een belegering, nog niet, maar het scheelde niet veel.

‘Je kunt eieren krijgen als Mya komt, zo veel als je wilt,’ beloofde Alayne het kleine heertje. ‘Ze brengt eieren, boter en meloenen mee, allemaal lekkere dingen.’

De jongen was niet tevredengesteld. ‘Ik wou vandaag eieren.’

‘Robinlief, er zijn geen eieren, dat weet je. Eet alsjeblieft je havermout op, die is heel lekker.’ Ze nam een hap van de hare.

Robert schoof zijn lepel door de kom heen en weer maar bracht hem niet naar zijn mond. ‘Ik heb geen honger,’ besloot hij. ‘Ik wil terug naar bed. Vannacht kon ik helemaal niet slapen. Ik hoorde gezang. Maester Colemon heeft me droomwijn gegeven, maar ik kon het nog steeds horen.’

Alayne legde haar lepel neer. ‘Als er gezongen was, zou ik het ook hebben gehoord. Je hebt akelig gedroomd, dat is alles.’

‘Nee, het wás geen droom.’ Er sprongen tranen in zijn ogen. ‘Marillion zong weer. Je vader zegt dat hij dood is, maar dat ís niet zo.’

‘Het is wel zo.’ Dat hij klein en ziekelijk is, is al erg genoeg, maar stel je voor dat hij ook nog eens gek is? ‘Robinlief, hij is dood, heus. Marillion hield te veel van je moeder en kon niet leven met wat hij haar had aangedaan, dus liep hij de lucht in.’ Alayne had het lijk evenmin gezien als Robert, maar dat de zanger dood was, daar twijfelde ze geen moment aan. De Proclamatieheren hebben hem vermoord, met dat stomme verbond van ze. ‘Hij is er echt niet meer.’

‘Maar ik hoor hem iedere nacht. Zelfs als ik de luiken dichtdoe en een kussen op mijn hoofd leg. Je vader had hem zijn tong af moeten snijden. Dat zei ik nog tegen hem, maar hij weigerde.’

Hij had een tong nodig om te bekennen. ‘Wees een brave jongen en eet je havermout op,’ zei Alayne smekend. ‘Alsjeblieft. Voor mij?’

‘Ik wil geen havermout.’ Robert smeet zijn lepel de zaal door. Het ding raakte een wandtapijt en liet een veeg havermout op een witzijden maan achter. ‘De heer wil eieren!’

‘De heer zal havermout eten en dankbaar zijn,’ zei Petyrs stem achter hen.

Alayne keek om en zag hem in de deurboog, geflankeerd door maester Colemon. ‘U moet naar de Beschermheer luisteren, heer,’ zei de maester. ‘Uw baandermannen komen de berg op om u trouw te zweren, dus zult u al uw kracht nodig hebben.’

Robert wreef met een knokkel in zijn linkeroog. ‘Stuur ze weg. Ik wil ze niet. Als ze komen, laat ik ze vliegen.’

‘U brengt mij sterk in de verleiding, heer, maar ik vrees dat ik hun een vrijgeleide heb beloofd,’ zei Petyr. ‘Hoe dan ook, het is nu te laat om ze nog terug te sturen. Ze zijn inmiddels misschien al tot Steen omhoog geklommen.’

‘Waarom laten ze hem niet met rust?’ jammerde Alayne. ‘We hebben ze nooit kwaad gedaan. Wat willen ze toch van ons?’

‘Alleen maar heer Robert. Hem, en de Vallei.’ Petyr glimlachte. ‘Ze komen met z’n achten. Heer Nestor wijst hun de weg naar boven, en ze hebben Lyn Corbree bij zich. Ser Lyn is niet iemand die wegblijft als er bloed in de aanbieding is.’

Zijn woorden droegen er weinig toe bij haar angst te sussen. Lyn Corbree had bijna evenveel mannen in tweegevechten gedood als in de strijd. Hij had zijn sporen verdiend tijdens Roberts opstand, wist ze; eerst had hij voor de poorten van Meeuwstede tegen heer Jan Arryn gevochten en later onder diens banieren aan de Drietand, waar hij prins Lewyn van Dorne had neergehouwen, een witte ridder van de Koningsgarde. Petyr had gezegd dat prins Lewyn al ernstig gewond was geweest toen hij op het tij van de veldslag naar zijn laatste dans met Vrouwe Troosteloos was gevoerd, maar hij had eraan toegevoegd: ‘Dat is iets waar je Corbree beter niet op kunt wijzen. Degenen die dat doen, krijgen al snel de kans om Martel zelf te vragen of dat klopt, beneden in de zalen van de hel.’ Als zelfs maar de helft van wat ze van heer Roberts wachters had gehoord, waar was, dan was Lyn Corbree gevaarlijker dan alle zes Proclamatieheren bij elkaar.

‘Waarom komt hij?’ vroeg ze. ‘Ik dacht dat de Corbrees aan uw kant stonden.’

‘Heer Lyonel Corbree staat welwillend tegenover mijn bewind,’ zei Petyr, ‘maar zijn broer gaat zijn eigen weg. Bij de Drietand, toen hun vader gewond raakte, was Lyn degene die Vrouwe Troosteloos naar zich toe griste en de man doodde die hem had geveld. Terwijl Lyonel de oude man naar de maesters in de achterhoede terugbracht, voerde Lyn de aanval aan tegen de Dorners die Roberts linkerflank bedreigden, doorbrak hun linies volledig en doodde Lewyn Martel. Dus toen de oude heer Corbree stierf, liet hij de Vrouwe aan zijn jongste zoon na. Lyonel kreeg zijn grondgebied, zijn titel, zijn kasteel en al zijn geld, maar hij heeft nog steeds het gevoel dat hem zijn geboorterecht is ontnomen, terwijl ser Lyn… nu ja, hij is evenveel op Lyonel gesteld als op mij. Hij was zelf op Lysa’s hand uit.’

‘Ik vind ser Lyn niet aardig,’ hield Robert vol. ‘Ik wil niet dat hij hier komt. Stuur hem weer naar beneden. Ik heb nooit gezegd dat hij mocht komen. Niet hier. Het Adelaarsnest is onneembaar, zei moeder.’

‘Uw moeder is dood, heer. Tot uw zestiende naamdag heers ik over het Adelaarsnest.’ Petyr wendde zich tot de gekromde dienstbode die zich bij de keukentrap ophield. ‘Mela, haal een nieuwe lepel voor heer Robert. Hij wil zijn havermout opeten.’

‘Helemáál niet! Laat mijn havermout vliegen!’

Ditmaal smeet Robert de kom weg, met havermout, honing en al. Petyr Baelish dook behendig opzij, maar maester Colemon was minder snel. De houten kom trof hem midden op de borst en de inhoud spatte over zijn gezicht en schouders. Hij slaakte een hoogst onmaesterachtig gilletje, terwijl Alayne zich opzij draaide om het jeugdige heertje te kalmeren, maar te laat. De toeval had hem al in de greep. Een melkkan vloog door de lucht, geraakt door zijn maaiende hand. Toen hij probeerde op te staan, trapte hij zijn stoel om en viel er ruggelings bovenop. Met zijn ene voet trof hij Alayne zo hard in haar buik dat het haar de adem benam. ‘O, goeie goden,’ hoorde ze Petyr vol walging zeggen.

Met dikke klodders havermout op zijn gezicht en in zijn haar geplakt, boog maester Colemon zich over zijn pupil heen en mompelde sussende woordjes. Een klodder droop traag over zijn rechterwang omlaag, als een klonterige, grijsbruine traan. Deze aanval is minder erg dan de vorige, dacht Alayne in een poging om optimistisch te blijven.

Tegen de tijd dat de stuipen ophielden, waren er twee wachters in hemelsblauwe mantels en zilveren maliënhemden verschenen, door Petyr ontboden. ‘Breng hem weer naar bed en geef hem een aderlating,’ zei de Beschermheer, en de grootste wachter tilde de jongen in zijn armen op. Ik zou hem ook kunnen dragen, dacht Alayne. Hij is niet zwaarder dan een pop.

Colemon bleef nog even achter voordat hij hen volgde. ‘Heer, deze onderhandelingen kunnen beter tot een andere dag uitgesteld worden. Sinds de dood van vrouwe Lysa zijn de aanvallen erger geworden. Frequenter en heviger. Ik tap het kind al zo vaak bloed af als ik durf en ik meng droomwijn en papavermelk voor hem om hem in slaap te helpen, maar…’

‘Hij slaapt twaalf uur per dag,’ zei Petyr. ‘Het is noodzakelijk voor mij dat hij van tijd tot tijd wakker is.’

De maester haalde een hand door zijn haar terwijl klodders havermout op de grond dropen. ‘Vrouw Lysa gaf heer Robert altijd de borst wanneer hij overspannen raakte. Volgens aartsmaester Ebroos heeft moedermelk vele eigenschappen die bevorderlijk zijn voor de gezondheid.’

‘Is dat wat u aanraadt, maester? Dat we een min zoeken voor de heer van het Adelaarsnest en de Beschermer van de Vallei? Wanneer moeten we hem dan spenen, op zijn trouwdag? Dan kan hij rechtstreeks van de tepels van zijn min op die van zijn vrouw overgaan.’ Heer Petyrs lach maakte duidelijk hoe hij daarover dacht. ‘Nee, het lijkt me van niet. Ik stel voor dat u een andere oplossing zoekt. De jongen is dol op zoetigheid, nietwaar?’

‘Zoetigheid?’ zei Colemon.

‘Zoetigheid. Koeken en pasteien, moes en gelei, honing aan de raat. Misschien een snuifje zoetslaap in zijn melk, hebt u dat al geprobeerd? Een snuifje maar, om hem te kalmeren en een eind te maken aan die ellendige stuipen.’

‘Een snuifje?’ De adamsappel van de maester danste op en neer toen hij slikte. ‘Een klein snuifje… misschien, misschien. Niet te veel en niet te vaak, ja, dat zou ik wel kunnen proberen…’

‘Een snuifje,’ zei heer Petyr, ‘voordat u hem komt brengen om de heren te ontmoeten.’

‘Zoals u beveelt, heer.’ De maester haastte zich weg. Zijn keten rinkelde zachtjes bij iedere stap.

‘Vader,’ vroeg Alayne toen hij weg was, ‘wilt u een kom havermout voor het ontbijt?’

‘Ik heb een hekel aan havermout.’ Hij keek haar aan met Pinkjes ogen. ‘Ik ontbijt liever met een kus.’

Een echte dochter zou haar vader geen kus weigeren, dus liep Alayne naar hem toe en kuste hem, een snel, droog kusje op zijn wang. Ze liep even snel weer bij hem vandaan.

‘Wat… plichtsgetrouw,’ Pinkje lachte met zijn mond, maar niet met zijn ogen. ‘Welnu, het geval wil dat ik andere plichten voor je heb. Zeg tegen de kokkin dat ze wat rode wijn met honing en rozijnen warmt. Tegen de kou en de dorst die de heren na hun lange klim zullen hebben. Als ze er zijn, treed jij ze tegemoet en biedt hun verversingen aan. Wijn, brood en kaas. Wat voor kaas hebben we nog?’

‘De pikante witte en de stinkende blauwe.’

‘De witte. En je kunt je ook maar beter verkleden.’

Alayne keek neer op haar jurk, met het donkere blauwen warme rood van Stroomvliet. ‘Is deze te…’

‘Te veel Tulling. Het zal de Proclamatieheren geen genoegen doen wanneer ze mijn bastaarddochter in de kleren van mijn overleden vrouw zien rondhupsen. Kies iets anders uit. Moet ik je eraan herinneren dat je hemelsblauw en roomwit moet vermijden?’

‘Nee.’ Hemelsblauw en roomwit waren de kleuren van het huis Arryn. ‘Acht, zei u. Is Bronzen Yan erbij?’

‘Hij is de enige die ertoe doet.’

‘Bronzen Yan kent mij,’ bracht ze hem in herinnering. ‘Hij was in Winterfel te gast toen zijn zoon naar het noorden ging om het zwart aan te nemen.’ Ze was smoorverliefd geworden op ser Waymar, stond haar nog vaag voor de geest, maar dat was in een vorig leven, toen ze nog een dom klein meisje was. ‘En dat is niet de enige keer. Heer Roys heeft… hij heeft Sansa Stark nog een keer gezien in Koningslanding, op het toernooi van de Hand.’

Petyr tilde haar kin op met een vinger. ‘Dat Roys een glimp van dit knappe gezichtje heeft opgevangen, daar twijfel ik niet aan, maar het was maar een van de duizend gezichten. Een man die aan een toernooi deelneemt heeft wel meer aan zijn hoofd dan naar een kind in de menigte te kijken. En in Winterfel was Sansa een klein meisje met koperkleurig haar. Mijn dochter is een rijzige, schone maagd en heeft kastanjebruin haar. De mensen zien wat ze verwachten te zien, Alayne.’ Hij kuste haar op haar neus. ‘Laat Maddie vuur maken in de bovenzaal. Daar zal ik onze Proclamatieheren ontvangen.’

‘Niet in de Hoge Zaal?’

‘Nee. Mogen de goden verhoeden dat ik in de buurt van de hoge zetel van de Arryns wordt gesignaleerd. De heren zouden eens kunnen denken dat ik er op wil gaan zitten. Zo’n laaggeboren zitvlak als het mijne mag nooit naar zulke hoogverheven kussens streven.’

‘De bovenzaal.’ Daar had ze het bij moeten laten, maar de woorden tuimelden haar over de lippen. ‘Als u ze Robert gaf…’

‘…en de Vallei?’

‘Die hebben ze al.’

‘O, een groot deel ervan, dat is zo. Maar niet alles. Ik ben heel geliefd in Meeuwstede en ben zelf ook met een paar heren bevriend. Grift, Lynderling, Lyonel Corbree… hoewel je gelijk hebt dat die niet tegen de Proclamatieheren opgewassen zijn. Maar toch, waar wilde je dat we naar toe gingen, Alayne? Terug naar mijn sterke veste op de Vingers?’

Daar had ze over nagedacht. ‘Joffry heeft u Harrenhal gegeven. Daar bent u heer op persoonlijke titel.’

‘In naam. Ik had een belangrijke zetel nodig om met Lysa te trouwen en de Lannisters waren echt niet geneigd om me de Rots van Casterling te geven.’

‘Ja, maar het kasteel is wel van u.’

‘Ah, en wat voor kasteel! Holle zalen en bouwvallige torens, spoken en tocht, niet te verwarmen zo duur, en onmogelijk te bemannen… en dan is er ook nog de bijkomstigheid van die vloek.’

‘Vervloekingen bestaan alleen in liederen en verhalen.’

Dat leek hij vermakelijk te vinden. ‘Is er een lied gemaakt over Gregor Clegane, die stierf aan een stoot met een vergiftigde speer? Of over zijn voorganger, de huurling, wiens ledematen ser Gregor stukje bij beetje verwijderde? Die kerel had het kasteel veroverd op ser Amaury Lars, die het van heer Tywin had gekregen. De eerste werd door een beer gedood, en de tweede door jouw dwerg. En vrouwe Whent is ook dood, heb ik gehoord. Walchsteens, Sterks, Harrewegs… Harrenhal heeft elke hand doen verdorren die het heeft aangeraakt.’

‘Geef het dan aan heer Frey.’

Petyr lachte. ‘Misschien doe ik dat wel. Of nog beter, aan onze lieve Cersei. Al mag ik niet zulke harde woorden over haar spreken, ze stuurt me een paar schitterende wandtapijten. Is dat niet aardig van haar?’ Toen ze de naam van de koningin hoorde, verstijfde ze. ‘Ze is niet aardig. Ze jaagt me angst aan. Als ze erachter komt waar ik ben…’

‘…moet ik haar misschien eerder uit het spel verwijderen dan ik oorspronkelijk van plan was. Althans, als ze voor die tijd zichzelf niet heeft verwijderd.’ Petyr wierp haar een plagerig lachje toe. ‘In het spel der tronen kunnen zelfs de geringste stukken er blijk van geven een eigen wil te bezitten. Soms weigeren ze de zetten te doen die je voor ze hebt uitgedacht. Denk daar goed aan, Alayne. Dat is een les die Cersei Lannister nog steeds niet heeft geleerd. En nu, heb je niet een paar plichten te vervullen?’

Dat had ze inderdaad. Eerst zag ze erop toe dat de wijn werd verwarmd, waarna ze een geschikte pittige witte kaas uitzocht en de kokkin beval genoeg brood voor twintig personen te bakken, voor het geval de Proclamatieheren in groteren getale zouden komen dan verwacht. Zodra ze ons brood en zout hebben gegeten, zijn ze onze gasten en kunnen ze ons niets meer doen. De Freys hadden alle wetten van de gastvrijheid geschonden toen ze in de Tweeling haar moeder en haar broer hadden vermoord, maar ze kon niet geloven dat een zo edele heer als Yan Roys zich ooit tot zoiets zou verlagen.

Daarna kwam de bovenzaal. Op de vloer lag een Myrisch tapijt, dus was het niet nodig die met biezen te bedekken. Alayne vroeg twee bedienden de schragentafel op te zetten en acht van de zware, met leer beklede eikenhouten stoelen naar boven te brengen. Voor een banket zou ze er een aan het hoofd van de tafel hebben geplaatst, een aan de voet, en drie aan elke kant, maar dit was geen banket. Ze liet de mannen zes stoelen aan de ene kant van de tafel zetten en twee aan de andere. De Proclamatieheren waren intussen misschien al tot Sneeuw gevorderd. De klim nam zelfs op een muilezel bijna een hele dag in beslag. Te voet hadden de meeste mensen er meerdere dagen voor nodig.

Het was mogelijk dat de heren tot diep in de nacht zouden praten. Dan zouden ze nieuwe kaarsen nodig hebben. Nadat Maddie het vuur had aangelegd, stuurde ze haar naar beneden om de geurkaarsen van bijenwas te halen die heer Wasselingh aan vrouwe Lysa had gegeven toen hij om haar hand dong. Daarna nam ze weer een kijkje in de keuken om te zorgen dat het goed ging met de wijn en het brood. Alles leek van een leien dakje te gaan, en ze had nog tijd genoeg om een bad te nemen, haar haar te wassen en zich te verkleden.

Er was een japon van purperen zijde die ze even in overweging nam en nog een van donkerblauw fluweel met zilverkleurige splitten waarbij de kleur van haar ogen prachtig zou uitkomen, maar ten slotte bedacht ze dat Alayne uiteindelijk een bastaard was en geen kleren behoorde te dragen die haar status te boven gingen. De jurk die ze uitkoos was van lamswol, donkerbruin en eenvoudig gesneden, en het hele keursje, de mouwen en de zoom waren met wijnranken en bladeren in gouddraad geborduurd. De jurk was bescheiden en stond haar goed, al was hij nauwelijks luxueuzer dan de kleding van een dienstmeid. Petyr had haar ook alle juwelen van vrouwe Lysa gegeven en ze probeerde verscheidene halssnoeren uit, maar ze kwamen haar allemaal te opzichtig voor. Ten slotte koos ze een eenvoudig fluwelen lint in een herfstgouden tint uit. Toen Gretchel Lysa’s verzilverde spiegel voor haar had gehaald, leek de kleur precies te passen bij Alaynes weelderige, donkerbruine jaar. Heer Roys herkent me van zijn leven niet, dacht ze. Sterker nog, ik herken mezelf nauwelijks.

Met het gevoel dat ze bijna even stoutmoedig was als Petyr Baelish, zette Alayne Steen haar glimlach op en daalde af om haar gasten te ontmoeten.

Het Adelaarsnest was het enige kasteel in de Zeven Koninkrijken waar de hoofdingang lager lag dan de kerkers. Een steile stenen trap kroop de bergflank op, voorbij de wegkastelen Steen en Sneeuw; maar hij eindigde bij Lucht. De laatste zeshonderd voet van de klim ging het verticaal omhoog. Bezoekers waren gedwongen van hun muildieren af te stijgen en een keus te maken. Ze konden plaatsnemen in een wiebelende houten kuip die gebruikt werd om voorraden op te takelen, of via een schoorsteen in de rots omhoogklimmen met behulp van handgrepen die in het gesteente waren uitgehakt.

Heer Roodfoort en vrouwe Wagenholt, van alle Proclamatieheren het meest gevorderd in leeftijd, kozen ervoor om opgetakeld te worden, waarna de kuip nogmaals werd neergelaten voor de dikke heer Belmer. De andere heren klommen naar boven. Alayne ontving hen in de Maansikkelkamer bij een warm vuur. Daar heette ze hen namens heer Robert welkom en bood hun brood, kaas en warme kruidenwijn in zilveren bekers aan.

Petyr had haar een wapenboek gegeven om te bestuderen, zodat ze hun deviezen zou herkennen, ook al kende ze hen niet van gezicht. Het rode kasteel was duidelijk Roodfoort, een korte man met een· keurige grijze baard en milde ogen. Vrouwe Anya was de enige vrouw onder de Proclamatieheren; zij droeg een donkergroene mantel met daarop in kralen van git het gebroken rad van de Wagenholts gestikt. Zes zilveren klokken op purper, dat was Belmer, die een peervormige buik en ronde schouders had. Zijn baard was een peenrood-met-grijze verschrikking die aan een veelheid van kinnen ontsproot. In tegenstelling daarmee was die van Symond Tempelstee zwart en puntig. Met zijn kromme neus en ijsblauwe ogen zag de ridder van Negensterren eruit als een elegante roofvogel. Zijn wambuis vertoonde negen zwarte sterren in een gouden schuinkruis. De hermelijnen mantel van de Jonge Heer Jager bracht haar in verwarring, totdat ze de broche in het oog kreeg waarmee hij was vastgespeld: een waaier van vijf zilveren pijlen. Alayne zou hem eerder op vijftig dan op veertig hebben geschat. Zijn vader had Langbooghal bijna zestig jaar bestierd, om vervolgens zo plotseling te overlijden dat sommigen fluisterden dat de nieuwe heer zijn erfopvolging wat had verhaast. Jagers wangen en neus waren als appeltjes zo rood, hetgeen op een zekere voorliefde voor de druif duidde. Ze zorgde ervoor dat ze zijn beker net zo vaak bijvulde als hij hem leegde.

De jongste man van het gezelschap had drie raven op zijn borst die elk een bloedrood hart in hun klauwen klemden. Zijn bruine haar was schouderlang; een ontsnapte lok krulde over zijn voorhoofd. Ser Lyn Corbree, dacht Alayne, met een argwanende blik op zijn harde mond en rusteloze ogen.

Het laatste van allemaal kwamen de heren Roys: Nestor en Bronzen Yan. De heer van Runensteen was even lang als de Jachthond. Hoewel hij grijs haar en rimpels in zijn gezicht had, zag heer Yan er nog altijd uit alsof hij met zijn enorme, knoestige handen de meeste jongere mannen als takjes doormidden kon laten knappen. Zijn doorgroefde, plechtige gezicht deed al haar herinneringen aan zijn bezoek in Winterfel bovenkomen. Ze zag hem weer aan tafel zitten terwijl hij op gedempte toon met haar moeder sprak. Ze hoorde zijn stem tegen de muren weergalmen toen hij terugkwam van een jachtpartij met een bok achter zijn zadel. Ze zag voor zich hoe hij op de binnenplaats haar vader met een oefenzwaard in het stof deed bijten en zich vervolgens naar Ser Rodrik toekeerde en ook hem versloeg. Hij zal me herkennen. Hoe zou het hem kunnen ontgaan? Ze overwoog zich aan zijn voeten te werpen om zijn bescherming af te smeken. Hij heeft nooit voor Robb gestreden, waarom zou hij voor mij strijden? De oorlog is voorbij en Winterfel is gevallen.

‘Heer Roys,’ vroeg ze verlegen, ‘wilt u een beker wijn, om de ergste kou te verdrijven?’

Bronzen Yan had leigrijze ogen, half verborgen onder de borsteligste wenkbrauwen die ze ooit had gezien. Ze knepen zich samen toen hij op haar neerkeek. ‘Ken ik jou, meisje?’

Alayne had een gevoel alsof ze haar tong had ingeslikt, maar heer Nestor redde haar. ‘Alayne is de natuurlijke dochter van de Beschermheer,’ zei hij met barse stem tegen zijn neef.

‘Pinkjes pinkje is druk bezig geweest,’ zei Lyn Corbree met een boosaardig lachje. Belmer lachte en Alayne voelde dat ze een kleur kreeg. ‘Hoe oud ben je, kind?’ vroeg vrouwe Wagenholt.

‘Veer-veertien, vrouwe.’ Even vergat ze hoe oud Alayne hoorde te zijn. ‘En ik ben geen kind, ik ben een ontbloeide maagd.’

‘Maar toch geen ontmaagde bloem, mag ik hopen.’ De mond van de Jonge Heer Jager ging volledig onder zijn borstelige snor schuil.

‘Nog niet,’ zei Lyn Corbree, alsof ze er zelf niet bij was. ‘Maar rijp voor de pluk, zou ik zeggen.’

‘Gaat dat in Hartsheem voor hoofsheid door?’ Anya Wagenholt had grijzend haar en kraaienpootjes bij haar ooghoeken, en de huid onder haar kin was slap, maar ze straalde onmiskenbaar adeldom uit. ‘Het meisje is jong en welopgevoed en heeft genoeg verschrikkingen doorstaan. Let op uw tong, ser.’

‘Mijn tong is mijn zaak,’ kaatste Corbree terug. ‘Let u liever op de uwe, vrouwe. Ik word niet graag op de vingers getikt, zoals nogal wat doden u zouden kunnen bevestigen.’

Vrouwe Wagenholt keerde hem de rug toe. ‘Breng ons maar naar je vader, Alayne. Hoe eerder we dit achter de rug hebben, hoe beter.’

‘De Beschermheer wacht op u in de bovenzaal. Wilt u mij volgen, heren?’

Vanaf de Maansikkelkamer bestegen ze een steile marmeren trap die zowel langs de onderhoeves als de kerkers voerde en onder de pekgaten door liep, hetgeen de Proclamatieheren voorwendden te negeren. Belmer pufte weldra als een blaasbalg en Roodfoorts gezicht werd net zo grijs als zijn haar. Op hun nadering trokken de wachters boven aan de trap het valhek op.

‘Deze kant op, alstublieft.’ Alayne leidde hen de galerij door, langs een twaalftal prachtige wandtapijten. Voor de bovenzaal stond ser Lothor Brune. Hij deed de deur voor hen open en volgde hen naar binnen.

Petyr zat aan de schragentafel met een beker wijn naast zich een omkrullend stuk blank perkament te bekijken. Toen de Proclamatieheren een voor een binnentraden, keek hij op. ‘Weest welkom, mijne heren. En u ook, vrouwe. De klim is vermoeiend, ik weet het. Neemt u alstublieft plaats. Alayne, liefje, meer wijn voor onze edele gasten.’

‘Zoals u wenst, vader.’ De kaarsen waren aangestoken, zag ze tot haar genoegen; de bovenzaal rook naar nootmuskaat en andere kostbare specerijen. Ze ging de flacon halen terwijl de bezoekers naast elkaar gingen zitten… op Nestor Roys na, die aarzelde voordat hij om de tafel heen liep en de lege stoel naast heer Petyr nam, en Lyn Corbree, die bij de haard ging staan om zijn handen te warmen. De hartvormige robijn in zijn zwaardknop straalde een rossige gloed uit. Alayne zag dat hij tegen ser Lothor Brune glimlachte. Ser Lyn is heel knap, voor een oudere man, dacht ze, maar zijn glimlach bevalt me niet.

‘Ik heb die opmerkelijke proclamatie van u gelezen,’ begon Petyr. ‘Prachtig. De maester die de tekst heeft opgesteld, bezit de gave van het woord. Ik wilde alleen dat u mij ook had uitgenodigd om dit te ondertekenen.’

Dat overviel hen. ‘U?’ zei Belmer. ‘Ondertekenen?’

‘Ik kan net zo goed met een ganzenveer omgaan als wie ook, en niemand draagt heer Robert een warmer hart toe dan ik. Wat die valse vrienden en kwaadwillende raadgevers betreft, laten we die vooral uitroeien. Heren, ik sta aan uw kant, met hart en hand. Toon mij waar ik mijn handtekening moet zetten, verzoek ik u.’

Alayne, bezig met inschenken, hoorde Lyn Corbree grinniken. De anderen leken niet te weten hoe ze het hadden, totdat Bronzen Van Roys zijn knokkels liet kraken en zei: ‘We komen niet voor je handtekening. En we zijn ook niet van plan om hier met woorden te schermen, Pinkje.’

‘Wat jammer. Ik ben dol op verbale schermpartijen.’ Petyr legde het perkament opzij. ‘Zoals u wenst. Laten we er geen doekjes om winden. Wat wilt u van mij, heren? Vrouwe?’

‘Wij willen u niet.’ Symond Tempelstee vestigde zijn kille blauwe blik op de Beschermheer. ‘Wij willen u weg hebben.’

‘Weg?’ Petyr deed of hij verrast was. ‘Waar moet ik dan naar toe?’

De kroon heeft u tot heer van Harrenhal benoemd,’ merkte de Jonge Heer Jager op. ‘Daar zou iedereen toch genoeg aan moeten hebben.’

‘Het rivierengebied heeft een heer nodig,’ zei Horten Roodfoort. ‘Stroomvliet is in staat van beleg. Vaaren en Zwartewoud zijn openlijk met elkaar in oorlog, en vogelvrij en zwerven vrijelijk rond langs beide oevers van de Drietand en stelen en moorden naar het hun goeddunkt. Waar je ook komt, overal ligt het landschap bezaaid met onbegraven lijken.’

‘Zoals u het zegt klinkt het geweldig aantrekkelijk, heer Roodfoort,’ antwoordde Petyr, ‘maar het geval wil dat ik hier dringende verplichtingen heb. En laten we ook aan heer Robert denken. Wilt u dat ik een ziekelijk kind naar dat bloedbad meesleep?’

‘Heer Robert blijft in de Vallei,’ verklaarde Van Roys. ‘Ik ben van plan de jongen mee te nemen naar Runensteen en hem daar op te voeden tot een ridder waar Jon Arryn trots op zou zijn geweest.’

‘Waarom Runensteen?’ peinsde Petyr. ‘Waarom niet IJzereik of Roodfoort? Waarom niet Langbooghal?’

‘Die zouden allemaal ook geschikt zijn,’ verklaarde heer Belmer, ‘en heer Robert zal ze te zijner tijd allemaal bezoeken.’

‘Is dat zo?’ Heer Petyrs toon leek enige twijfel te verraden.

Vrouwe Wagenholt zuchtte. ‘Heer Petyr, als u had gedacht ons tegen elkaar op te zetten, kunt u zich de moeite besparen. Wij spreken hier met één stem. Runensteen heeft ons aller goedkeuring. Heer Van heeft zelf drie prachtige zonen grootgebracht, en geen man is geschikter om de jonge heer Robert bij zich op te nemen. Maester Helliwik is heel wat ouder en ervarener dan uw eigen maester Colemon en beter geschikt om heer Roberts kwalen te behandelen. In Runensteen zal de jongen de krijgskunst leren van Sterke Sam Steen. Geen man kan zich een betere wapenmeester wensen. Septon Lucos zal hem onderricht geven in geestelijke aangelegenheden. In Runensteen zal hij tevens andere jongens van zijn leeftijd vinden, geschiktere metgezellen dan de oude vrouwen en de huurlingen waardoor hij op dit moment omringd wordt.’

Petyr Baelish betastte zijn baard. ‘Heer Robert heeft metgezellen nodig, daar ben ik het niet mee oneens. Maar Alayne is bepaald geen oude vrouw; Heer Robert is uitermate op mijn dochter gesteld, dat zal hij u graag zelf vertellen. En het geval wil dat ik heer Grift en heer Lynderling heb gevraagd mij elk een zoon als pupil te zenden. Ze hebben beiden een jongen van Roberts leeftijd.’

Lyn Corbree lachte. ‘Twee puppies van een stel schoothondjes.’

‘Robert zou ook een oudere knaap in zijn omgeving moeten hebben. Laten we zeggen, een veelbelovende jonge schildknaap. Iemand die hij kan bewonderen en aan wie hij zich kan optrekken.’ Petyr wendde zich tot vrouwe Wagenholt. ‘U hebt zo’n knaap op IJzereik, vrouwe. Wellicht stemt u ermee in mij Harrold Hardyng te zenden?’

Anya Wagenholt keek vermaakt. ‘Heer Petyr, ik zou niet graag nóg zo’n vermetele dief als u ontmoeten.’

‘Ik koester niet de wens de jongen te stelen,’ zei Petyr, ‘maar heer Robert zou vriendschap met hem moeten sluiten.’

Bronzen Van Roys boog zich naar voren. ‘Het zou juist en gepast zijn dat heer Robert vriendschap sloot met de jonge Harry, en dat zal ook gebeuren… op Runensteen, onder mijn toezicht, als mijn pupil en schildknaap.’

‘Geef ons de jongen,’ zei heer Belmer, ‘en u kunt ongehinderd uit de Vallei vertrekken om naar uw eigenlijke zetel Harrenhal te gaan.’

Petyr zond hem een licht verwijtende blik toe. ‘Wilt u suggereren dat mij elders iets zou kunnen overkomen, heer? Ik zou niet weten waarom. Mijn echtgenote zaliger scheen te denken dat dit mijn eigenlijke zetel was.’

‘Heer Baelish,’ zei vrouwe Wagenholt, ‘Lysa Tulling was de weduwe van Jon Arryn en de moeder van zijn kind, en zij oefende hier het regentschap uit. u… laten we geen blad voor de mond nemen, u bent geen Arryn, en heer Robert is geen bloedverwant van u. Met welk recht matigt u zich aan over ons te heersen?’

‘Lysa heeft mij tot Beschermheer benoemd, meen ik me te herinneren.’

De Jonge Heer Jager zei: ‘Lysa Tulling heeft nooit echt in de Vallei thuisgehoord, noch had ze het recht over ons te beschikken.’

‘En heer Robert?’ vroeg Petyr. ‘Wilt u ook beweren, heer, dat vrouwe Lysa het recht niet had over haar eigen zoon te beschikken?’

Nestor Roys had al die tijd gezwegen, maar nu zei hij luid: ‘Ik had eens gehoopt zelf met vrouwe Lysa te trouwen. Evenals de vader van heer Jager en de zoon van vrouwe Anya. Corbree is een halfjaar lang nauwelijks van haar zijde geweken. Indien ze een van ons had gekozen, zou niemand hier zijn recht betwisten om Beschermheer te zijn. Het geval wil dat ze heer Petyr heeft uitgekozen en haar zoon aan zijn zorgen heeft toevertrouwd.’

‘Hij was ook Jon Arryns zoon, neef,’ zei Bronzen Yan terwijl hij de Bewaarder met gefronst voorhoofd aankeek. ‘Hij hoort in de Vallei thuis.’

Petyr deed alsof hij verbaasd was. ‘Het Adelaarsnest maakt evenzeer deel uit van de Vallei als Runensteen. Of heeft iemand het soms verplaatst?’

‘Je schertst maar een eind weg, Pinkje,’ barstte heer Belmer uit. ‘De jongen gaat met ons mee.’

‘Het staat mij tegen u teleur te stellen, heer Belmer, maar mijn stiefzoon blijft hier bij mij. Het is geen robuust kind, zoals u allen heel goed weet. De reis zou een ernstige belasting voor hem zijn. Als zijn stiefvader en Beschermheer, kan ik dat niet toestaan.’

Symond Tempelstee schraapte zijn keel en zei: ‘Elk van ons heeft duizend man aan de voet van deze berg, Pinkje.’

‘Daar zitten ze geweldig.’

‘Zo nodig kunnen wij er nog veel meer oproepen.’

‘Dreigt u mij met een oorlog, ser?’ Petyr klonk in het geheel niet bang.

Bronzen Yan zei: ‘Wij zullen heer Robert meenemen.’

Even leek het alsof ze een impasse hadden bereikt, maar toen keerde Lyn Corbree zich van het vuur af. ‘Ik word ziek van al dat gepraat. Als jullie lang genoeg luisteren, kletst Pinkje jullie het kleingoed van het lijf. De enige manier om met zulke figuren tot overeenstemming te komen, is staal.’ Hij trok zijn langzwaard.

Petyr spreidde zijn handen. ‘Ik draag geen zwaard bij me, ser.’

‘Eenvoudig te verhelpen.’ Kaarslicht rimpelde over het rookgrijze staal van Corbrees kling, die zo donker was dat hij Sansa aan IJs deed denken, haar vaders slagzwaard. ‘Je appeleter heeft een zwaard. Zeg hem dat hij dat aan jou geeft, of trek die dolk.’

Ze zag Lathor Brune naar zijn zwaard reiken, maar voordat de klingen elkaar konden raken, kwam Bronzen Yan vertoornd overeind. ‘Steek uw staal op, ser! Bent u een Corbree of een Frey? Wij zijn hier te gast.’

Vrouwe Wagenholt tuitte haar lippen en zei: ‘Dit is ongepast.’

‘Doe je zwaard in de schede, Corbree,’ echode de Jonge Heer Jager. ‘Je maakt ons hier allemaal mee te schande.’

‘Kom, Lyn,’ berispte Roodfoort hem op mildere toon. ‘Dit dient tot niets. Stop Vrouwe Troosteloos in bed.’

‘Mijn vrouwe heeft dorst,’ hield ser Lyn vol. ‘Telkens als ze te voorschijn komt om te dansen, lust ze graag een drupje rood.’

‘Je vrouwe zal dorst moeten lijden.’ Bronzen Yan ging vierkant voor Corbree staan.

‘De Proclamatieheren!’ snoof Lyn Corbree. ‘Jullie hadden jezelf beter de Zes Ouwe Wijven kunnen noemen.’ Hij liet het donkere zwaard weer in de schede glijden en vertrok, waarbij hij Brune opzij schoof alsof hij er niet was. Alayne luisterde naar zijn wegstervende voetstappen.

Anya Wagenholt en Horten Roodfoort wisselden een blik. Jager leegde zijn wijnbeker en stak hem uit om weer volgeschonken te worden. ‘Heer Baelish,’ zei ser Symond, ‘u moet ons die vertoning maar vergeven.’

‘Moet ik dat?’ Pinkjes stem was kil geworden. ‘U hebt hem meegebracht, heren.’

Bronzen Yan zei: ‘Het heeft nooit in onze bedoeling gelegen…’

‘U hebt hem meegebracht. Het zou mijn goed recht zijn, mijn wachters te roepen en u allemaal in hechtenis te laten nemen.’

Jager kwam zo woest zwaaiend overeind dat hij de flacon bijna uit Alaynes handen sloeg. ‘U hebt ons een vrijgeleide gegeven!’

‘Ja. Weest u blij dat ik meer eer bezit dan sommige anderen.’ Ze had Petyr nog nooit zo kwaad meegemaakt. ‘Ik heb uw proclamatie gelezen en uw eisen aangehoord. Hoort u nu de mijne aan. Verwijder uw legers van deze berg. Ga naar huis en laat mijn zoon met rust. Er is sprake geweest van wanbeheer, dat zal ik niet ontkennen, maar dat was Lysa’s werk, niet het mijne. Geef me slechts een jaar, en met heer Nestors hulp beloof ik u dat geen van u enige reden tot klagen zal hebben.’

‘Dat zegt u,’ zei Belmer, ‘maar hoe weten we dat we u kunnen vertrouwen?’

‘U waagt het mij onbetrouwbaar te noemen? Ik ben niet degene die blank staal heeft getoond tijdens onderhandelingen. U schrijft dat u heer Robert wilt beschermen, maar intussen onthoudt u hem voedsel. Daar moet een eind aan komen. Ik ben geen krijgsman, maar als u dit beleg niet opheft, zal ik wel degelijk de strijd met u aanbinden. Er zijn nog andere heren dan u in de Vallei, en Koningslanding zal ook manschappen zenden. Als u op oorlog uit bent, zeg dat dan nu, en de Vallei zal bloeden.’

Alayne kon de twijfel de kop zien opsteken in de ogen van de Proclamatieheren. ‘Een jaar is niet zo lang,’ zei heer Roodfoort onzeker. ‘Wellicht als u… garanties zou stellen…’

‘Niemand van ons wil oorlog,’ erkende vrouwe Wagenholt. ‘De herfst is over zijn hoogtepunt heen en we moeten ons voorbereiden op de winter.’

Belmer schraapte zijn keel. ‘Na afloop van dat jaar…’

‘…indien ik dan de Vallei niet op orde heb gebracht, treed ik vrijwillig af als Beschermheer,’ beloofde Petyr hun.

‘Dat noem ik meer dan billijk,’ merkte heer Nestor Roys op.

‘Er mogen geen represailles genomen worden,’ drong Tempelstee aan. ‘De woorden verraad of rebellie mogen niet vallen. Daar moet u ook een eed op doen.’

‘Volgaarne,’ zei Petyr. ‘Ik wil vrienden, geen vijanden. Ik zal u allen vergiffenis schenken, desgewenst op schrift. Zijn broer is een goed man, het is niet nodig om schande te brengen over een edel geslacht.’

Vrouwe Wagenholt draaide zich om naar haar mede-Proclamatieheren. ‘Mijne heren, wellicht kunnen wij overleggen?’

‘Niet nodig. Het is duidelijk dat hij gewonnen heeft.’ De grijze ogen van Bronzen Yan namen Petyr Baelish op. ‘Het bevalt mij niet, maar het ziet ernaar uit dat u uw jaar gekregen hebt. Gebruik dat maar goed, heer. We hebben ons niet allemaal laten misleiden.’ Hij opende de deur met zoveel kracht dat hij hem bijna van de scharnieren rukte.

Later vond er een wort banket plaats, al moest Petyr zich noodgedwongen voor de bescheiden kost verontschuldigen. Robert werd te voorschijn gehaald in een blauw-met-roomkleurig wambuis en speelde heel elegant voor heertje. Bronzen Yan was daar geen getuige van; hij was al uit het Adelaarsnest vertrokken om aan de lange afdaling te beginnen, en ser Lyn Corbree was hem daarin voorgegaan. De andere heren bleven tot de volgende ochtend.

Hij heeft ze behekst, dacht Alayne toen ze die nacht in bed lag te luisteren naar de wind die langs haar ramen huilde. Ze zou niet weten waar die verdenking vandaan kwam, maar toen hij eenmaal bij haar was opgekomen, kon ze er niet van slapen. Ze lag te woelen en te draaien en knauwde erop als een hond op een oud bot. Ten slotte stond ze op en kleedde zich aan; Gretchel liet ze maar dromen.

Petyr was nog wakker. Hij was bezig een brief te pennen. ‘Alayne,’ zei hij. ‘Liefje. Wat brengt jou zo laat hierheen?’

‘Ik moest het weten. Wat gebeurt er over een jaar?’

Hij legde zijn ganzenveer neer. ‘Roodfoort en Wagenholt zijn oud. Een van hen komt allicht te overlijden, of allebei. Gilwout Jager wordt door zijn broers vermoord. Naar alle waarschijnlijkheid door de jonge Harlan, die ook achter heer Eons dood steekt. Wie A zegt moet ook B zeggen, roep ik altijd maar. Belmer is corrupt en omkoopbaar. Met Tempelstee sluit ik vriendschap. Bronzen Yan Roys zal mij vijandig gezind blijven, vrees ik, maar zolang hij alleen staat is hij nauwelijks een bedreiging.’

‘En ser Lyn Corbree?’

Het kaarslicht danste in zijn ogen. ‘Ser Lyn blijft mijn onverzoenlijke vijand. Hij zal vol verachting en afkeer over mij spreken tegen iedereen die hij tegenkomt, en zijn zwaard ten dienste stellen van elk heimelijk complot om mij ten val te brengen.’

Op dat moment verkeerde haar verdenking in zekerheid. ‘En hoe gaat u hem voor zijn diensten belonen?’

Pinkje lachte luidkeels. ‘Met goud, jongens en beloften, natuurlijk. Ser Lyn is dol op simpele dingen, liefje. Hij houdt alleen maar van goud, jongens en doodslag.’

Cersei

De koning was aan het mokken. ‘Ik wil op de IJzeren Troon zitten,’ zei hij tegen haar. ‘U vond het altijd goed als Jof erop zat.’

‘Joffry was twaalf.’

‘Maar ik ben de koning. De troon is van mij.’

‘Wie zegt dat?’ Cersei haalde diep adem, opdat Dorcas haar strakker kon insnoeren. Zij was een forse meid, veel sterker dan Senelle, al was ze ook onhandiger.

Tommen kreeg een kleur. ‘Niemand.’

‘Niemand? Noemje je echtgenote zo?’ De koningin kon wel ruiken dat Marjolij Tyrel achter deze opstandigheid stak. ‘Als je tegen me liegt, heb ik geen andere keus dan Koppie te laten halen en hem te laten slaan totdat hij bloedt.’ Koppie was Tommens zondebok, zoals hij ook die van Joffry was geweest. ‘Wil je dat?’

‘Nee,’ mompelde de koning gemelijk.

‘Wie heeft het gezegd?’

Hij schuifelde even heen en weer. ‘Jonkvrouwe Marjolij.’ Hij wist maar al te goed dat hij haar in zijn moeders bijzijn geen ‘koningin’ moest noemen.

‘Dat is beter. Tommen, ik moet een paar zwaarwegende beslissingen nemen, inzake kwesties die jij op jouw leeftijd nog lang niet begrijpt. Ik heb geen behoefte aan een dwaas jongetje dat achter me onrustig zit te doen op de troon en me afleidt met kinderachtige vragen. Marjolij vindt zeker ook dat je bij mijn raadsvergaderingen aanwezig moet zijn?’

‘Ja,’ gaf hij toe. ‘Ze zegt dat ik moet leren om koning te zijn.’

‘Als je groter bent, mag je zoveel raadsvergaderingen bijwonen als je maar wilt,’ zei Cersei tegen hem. ‘Ik verzeker je dat je dat gauw beu zult zijn. Robert zat tijdens de zittingen voortdurend te dommelen.’ Als hij al de moeite nam om ze bij te wonen. ‘Hij joeg liever op groot wild, of hij ging op de valkenjacht, en de vervelende dingen liet hij aan de oude heer Arryn over. Herinner je je hem nog?’

‘Hij stierf aan buikpijn.’

‘Inderdaad, de stakker. Aangezien je zo graag leert, moet je misschien maar de namen van alle koningen van Westerns gaan leren, en van de Handen die hen hebben gediend. Dan kun je ze morgen voor me opzeggen.’

‘Ja, moeder,’ zei hij gedwee.

‘Nu ben je een brave jongen.’ De heerschappij behoorde haar toe en Cersei was niet van zins die op te geven voordat Tommen meerderjarig werd. Ik heb gewacht, dus dan kan hij dat ook. Ik heb mijn halve leven gewacht.

Ze had de plichtsgetrouwe dochter uitgehangen, de blozende bruid, de plooibare echtgenote. Ze had Roberts dronken handtastelijkheden geduld, Jaimes jaloezie, Renlings spot, Varys met zijn gegiechel, het eindeloze tandengeknars van Stannis. Ze had te kampen gehad met Jon Arryn, Ned Stark en haar vileine, verraderlijke, moordzuchtige dwerg van een broer, en al die tijd had ze zichzelf beloofd dat het op een dag haar beurt zou zijn. Als Marjolij meent dat ze me mijn uurtje in de zon kan ontfutselen, kan ze beter nog eens goed nadenken, verdomme.

Toch was dit geen prettige manier om te ontbijten, en Cerseis dag werd er vooralsnog niet beter op. Ze bracht de rest van de ochtend door met heer Gyllis en zijn kasboeken en hoorde hem aan terwijl hij over sterren, hertenbokken en draken zat te hoesten. Na hem kwam heer Wateren om te melden dat de eerste drie oorlogsgaleien bijna klaar waren en haar om nog meer geld te bedelen om ze net zo fraai af te werken als ze verdienden. De koningin stemde graag met zijn verzoek in. Uilebol haalde capriolen uit terwijl zij haar middagmaaltijd met de koopmansgilden gebruikte en hun klachten aanhoorde over mussen die over straat zwierven en op de pleinen sliepen. Misschien moet ik de goudmantels inzetten om die mussen de stad uit te jagen, dacht ze, net toen Pycelle haar kwam storen.

De grootmaester lag de laatste tijd bijzonder vaak dwars tijdens de raadsvergaderingen. In de laatste zitting had hij bitter geklaagd over de mannen die Auran Wateren had uitgekozen om het bevel over haar nieuwe oorlogsgaleien te voeren. Wateren had de schepen aan jongere mannen willen geven, terwijl Pycelle had aangevoerd dat ze ervaren moesten zijn en erop had aangedrongen dat het bevel zou gaan naar de kapiteins die de branden op het Zwartewater hadden overleefd. ‘Doorgewinterde mannen wier trouw gebleken is,’ noemde hij ze. Cersei noemde ze oud en koos de kant van heer Wateren. ‘Alles wat van deze kapiteins gebleken is, is dat ze de zwemkunst machtig waren,’ had ze gezegd. ‘Geen enkele moeder hoort haar kinderen te overleven, en geen enkele kapitein zijn schip.’ Pycelle had het verwijt slecht opgenomen.

Vandaag leek hij minder prikkelbaar en wist hij zelfs een soort beverig glimlachje op zijn gezicht te plakken. ‘Verheugend nieuws, uwe genade,’ verkondigde hij. ‘Weyman Manderling heeft gedaan wat u bevolen had en de uienridder van heer Stannis onthoofd.’

‘Weten we dat zeker?’

‘ ’s Mans hoofd en zijn handen zijn boven op de muren van Withaven tentoongesteld. Heer Weyman zweert plechtig dat het zo is en de Freys hebben het bevestigd. Ze hebben het hoofd daar gezien met een ui in zijn mond. En de handen, waarvan er een herkenbaar is aan de ingekorte vingers.’

‘Heel mooi,’ zei Cersei. ‘Stuur Manderling een vogel en vertel hem dat hij meteen zijn zoon terugkrijgt, nu hij zijn trouw heeft laten blijken.’ In Withaven zou weldra de koningsvrede weer heersen en Rous Bolten en zijn bastaardzoon waren bezig de Motte van Cailin vanuit het noorden en zuiden in te sluiten. Als ze de Motte eenmaal in handen hadden, zouden ze hun strijdkrachten verenigen en de ijzermannen ook uit Torhens Plein en de Motte van Diephout verwijderen. Daarmee zouden ze Ned Starks resterende baandermannen achter zich krijgen, als het ogenblik aanbrak om tegen heer Stannis op te trekken.

Ondertussen had Hamer Tyrel in het zuiden een complete tentenstad voor Stormeinde opgericht, van waar hij twee dozijn blijden stenen tegen de massieve muren van het kasteel liet slingeren, tot dusverre zonder veel effect. Heer Tyrel de krijgsman, peinsde de koningin. Hij zou als wapenteken beter een dikzak kunnen hebben die op zijn kont zit.

Die middag diende de stugge gezant van Braavos zich aan voor zijn audiëntie. Cersei had hem veertien dagen aan het lijntje gehouden en zou dat graag nog een jaar hebben gedaan, maar heer Gyllis beweerde dat hij de man niet langer in bedwang kon houden… al begon de koningin zich af te vragen of Gyllis eigenlijk wel iets kon, behalve hoesten.

Noho Dimittis, noemde de man uit Braavos zich. Een irritante naam voor een irritante man. Ook zijn stem was irritant. Terwijl hij maar doorzanikte, schoof Cersei op haar zetel heen en weer, en ze vroeg zich af hoe lang ze zijn gebral nog moest aanhoren. Achter haar rees de IJzeren Troon hoog op, en de weerhaken en klingen wierpen verwrongen schaduwen op de vloer. Slechts de koning of zijn Hand mocht zelf op de troon zitten. Cersei zat aan de voet ervan, op een zetel van verguld hout met daarin een stapel karmijnrode kussens.

Toen de man uit Braavos een adempauze inlaste, zag ze haar kans schoon. ‘Dit is eigenlijk een zaak voor onze schatmeester.’

Dat antwoord leek de edele Noho niet te zinnen. ‘Ik heb al zesmaal met heer Gyllis gesproken. Hij kucht mij toe en maakt verontschuldigingen, uwe genade, maar het goud komt maar niet.’

‘Spreekt u nog een zevende keer met hem,’ opperde Cersei minzaam. ‘Het getal zeven is aan onze goden toegewijd.’

‘Het behaagt uwe genade te schertsen, merk ik.’

‘Als ik scherts, glimlach ik. Ziet u mij glimlachen? Hoort u gelach? Ik verzeker u, als ik een grapje maak, wordt er gelachen.’

‘Koning Robert…’

‘…is dood,’ zei ze op scherpe toon. ‘De IJzerbank krijgt zijn goud als deze opstand neergeslagen is.’

Hij was zo onbeschoft om tegen haar te fronsen. ‘Uwe genade…’

‘Deze audiëntie is afgelopen.’ Cersei had voor een dag ruimschoots genoeg doorstaan. ‘Ser Meryn, laat de edele Noho Dimittis uit. Ser Osmund, u mag mij naar mijn vertrekken begeleiden.’ Haar gasten zouden weldra arriveren en ze moest nog baden en zich verkleden. Het diner beloofde ook een vervelende aangelegenheid te worden. Eén koninkrijk regeren was al hard werken, laat staan zeven.

Ser Osmund Ketelzwart voegde zich naast haar op de trap, rijzig en slank in zijn witte gardistenuitrusting. Toen Cersei er zeker was dat ze volledig alleen waren, stak ze haar arm door de zijne. ‘En, hoe gaat het met je kleine broertje?’

Ser Osmund leek niet op zijn gemak. ‘Eh… niet slecht, alleen…’

‘Alleen… ?’ De koningin kruidde haar woorden met een vleugje boosheid. ‘Ik moet wel bekennen dat mijn geduld met die brave Osny opraakt. Het is hoog tijd dat hij die kleine merrie inrijdt. Ik heb hem tot Tommens gezworen schild benoemd om te zorgen dat hij iedere dag in Marjolijs gezelschap zou zijn. Hij had die roos al wel kunnen plukken. Is de kleine koningin blind voor zijn charmes?’

‘Zijn charmes zijn dik in orde. Hij is een Ketelzwart, toch? Met uw goedvinden.’ Ser Osmund haalde zijn vingers door zijn vettige zwarte haar. ‘Zij is het probleem.’

‘En hoe komt dat?’ De koningin begon zo haar twijfels te koesteren omtrent ser Osny. Misschien zou een ander Marjolij beter bevallen zijn. Auran Wateren, met dat zilverblonde haar, of een grote, stoere vent zoals ser Langknaap. ‘Zou onze maagd de voorkeur geven aan een ander? Bevalt het gezicht van je broer haar niet?’

‘Zijn gezicht bevalt haar wel. Twee dagen geleden heeft ze zijn littekens aangeraakt, zegt hij. “Bij welke vrouw hebt u die opgelopen?” vroeg ze. Osny had helemaal nooit gezegd dat het een vrouw was, maar ze wist het wel. Misschien heeft iemand het haar verteld. Ze raakt hem voortdurend aan als ze praten, zegt hij. Dan trekt ze zijn mantelspeld recht, of ze strijkt zijn haar naar achteren en zo. Een keer liet ze hem bij de schuttersdoelen voordoen hoe je een langboog moet vasthouden, dus moest hij zijn armen om haar heen slaan. Osny vertelt haar schuine grappen en dan lacht ze en reageert met grappen die nog schuiner zijn. Nee, ze wil hem wel, dat is duidelijk, maar…’

‘Maar?’ drong Cersei aan.

‘Ze zijn nooit alleen. De koning is er bijna altijd bij, en als hij er niet is, is er wel iemand anders. Twee van haar gezelschapsdames slapen bij haar in bed, en het zijn iedere nacht andere. Weer twee andere brengen haar het ontbijt en helpen haar met aankleden. Ze bidt met haar septa, leest met naar nicht Elinor, zingt met haar nicht Alla en naait met haar nicht Megga. Als ze niet met Janna Graftweg en Belije Craan op de valkenjacht is, speelt ze wel kom-in-mijn-kasteeltje met dat kleine meisje Bolver. Ze gaat nooit uit rijden zonder dat ze een hele sleep achter zich aan heeft, minstens vier of vijf gezelschapsdames en een dozijn wachters. En ze is altijd door mannen omringd, zelfs in het Maagdengewelf.’

‘Mannen.’ Dat was tenminste iets. Daar scholen mogelijkheden in. ‘Vertel eens, wat voor mannen zijn dat?’

Ser Osmund haalde zijn schouders op. ‘Zangers. Ze is verzot op zangers en jongleurs en zo. Ridders, die met haar nichten komen dwepen. Ser Langknaap is de ergste, zegt Osny. Die grote pummel schijnt niet te weten of hij Elinor of Alla wil, maar hij weet wel dat hij het zwaar van haar te pakken heeft. De Roodweijn-tweeling komt ook op visite. Hobbel brengt haar bloemen en fruit en Hoor ‘es is luit gaan spelen. Als ik op Osnyaf moet gaan, kun je een mooiere klank voortbrengen als je een kat wurgt. Die Zomereilander is ook altijd in de buurt.’

‘Jalabhar Xho?’ Cersei snoof honend. ‘Naar alle waarschijnlijkheid om haar goud en zwaarden te af te smeken waarmee hij zijn vaderland kan heroveren.’

Onder al die veren en juwelen was Xho nauwelijks meer dan een welgeboren bedelaar. Robert had met één krachtig nee een einde kunnen maken aan zijn opdringerigheid, maar het idee om de Zomereilanden te veroveren had haar dronken lor van een echtgenoot wel aangesproken. Hij had ongetwijfeld gedroomd van meiden met een bruine huid en koolzwarte tepels die naakt waren onder hun gevederde mantels. Dus had Robert in plaats van ‘nee’ altijd ‘volgend jaar’ tegen Xho gezegd, al was het op een of andere manier nooit volgend jaar geworden.

‘Ik zou niet weten of hij bedelde, uwe genade,’ antwoordde ser Osmund. ‘Volgens Osny brengt hij hun de Zomertaal bij. Niet Osny, de koni… de merrie en haar nichten.’

‘Een paard dat de Zomertaal machtig is zou een hele sensatie zijn,’ zei de koningin droogjes. ‘Zeg tegen je broer dat hij zijn sporen goed scherp houdt. Ik zal wel een manier voor hem vinden om die merrie snel te bestijgen, daar kun je van op aan.’

‘Ik zal het tegen hem zeggen, uwe genade. Hij wil dat ritje erg graag, rekent u maar van wel. ’t Is een knap klein ding, die merrie.’

Hij wil mij, idioot, dacht de koningin. Het enige wat hij van Marjolij wil is die titel van heer die ze tussen haar benen heeft zitten. Hoezeer ze ook op Osmund gesteld was, er waren momenten dat hij net zo traag leek als Robert. Ik hoop dat zijn zwaard sneller is dan zijn brein. Er komt misschien een dag dat Tommen het kan gebruiken.

Ze liepen net door de schaduw van de bouwvallige toren van de Hand toen het geluid van toejuichingen over hen heen golfde. Aan de andere kant van de binnenplaats was een schildknaap op de steekpaal afgereden en had de kruisarm laten rondtollen. Marjolij Tyrel en haar kakelkippen gingen voor in het gejuich. Een hoop lawaai om bijna niets. Je zou haast denken dat die jongen een toernooi heeft gewonnen. Toen zag ze tot haar verrassing dat het Tommen was die op dat strijdros zat, geheel in verguld staal gehuld.

Er zat weinig anders op voor de koningin dan een lachend gezicht op te zetten en naar haar zoon toe te lopen. Ze bereikte hem toen hij door de Bloemenridder van zijn paard werd geholpen. De jongen was buiten adem van opwinding. ‘Zagen jullie dat?’ vroeg hij aan iedereen. ‘Ik heb het precies gedaan zoals ser Loras zei. Zag u dat, ser Osny?’

‘Jazeker,’ zei Osny Ketelzwart. ‘Een mooi gezicht.’

‘U hebt een betere zit dan ik, sire,’ merkte ser Dermot op.

‘Ik heb ook de lans gebroken. Hebt u het gehoord, ser Loras?’

‘Luid als een donderslag.’ Een roos van jade en goud hield ser Loras’ witte mantel op de schouder bijeen en de wind woelde artistiek zijn bruine lokken om. ‘U hebt schitterend gereden, maar eenmaal is niet voldoende. U moet het morgen nog maar eens doen. U moet iedere dag rijden, totdat iedere stoot strak en raak is en uw lans evenzeer een deel van uzelf uitmaakt als uw arm.’

‘Ja, dat wil ik.’

‘Je was fantastisch.’ Marjolij liet zich op een knie zakken, kuste de koning op zijn wang en sloeg een arm om hem heen. ‘Pas maar op, broer,’ waarschuwde ze Loras. ‘Nog een paar jaar, en mijn dappere echtgenoot werpt je van je paard, denk ik.’ Haar drie nichten waren het daar allemaal mee eens, en dat ellendige kleine meisje Bolver begon rond te huppelen en te zingen: ‘Tommen wordt de kampioen, de kampioen, de kampioen.’

‘Als hij volwassen is,’ zei Cersei.

Hun glimlachjes verdorden als rozen die door de vorst zijn gekust. De pokdalige oude septa was de eerste die op haar knie zonk. De rest volgde, op de kleine koningin en haar broer na. Tommen leek de plotselinge kilte in de atmosfeer niet te merken. ‘Moeder, hebt u me gezien?’ kwekte hij blij. ‘Ik heb mijn lans op dat schild gebroken, en de zandzak heeft me helemaal niet geraakt!’

‘Ik zag het vanaf de andere kant van de binnenplaats. Je hebt het heel goed gedaan, Tommen. Minder had ik ook niet van je verwacht. Het steekspel zit je in het bloed. Op een dag zul je het strijdperk overheersen, net als je vader.’

‘Geen man zal tegen hem standhouden.’ Marjolij wierp de koningin een quasi zedig bedeesd lachje toe. ‘Maar ik heb nooit geweten dat koning Robert zo’n bekwaam toernooiridder was. Ach, uwe genade, wilt u zo goed zijn ons te vertellen welke toernooien hij heeft gewonnen? Welke grote ridders hij uit het zadel heeft gelicht? Ik weet zeker dat de koning graag van de overwinningen van zijn vader op de hoogte zal willen zijn.’

Een blos trok op vanuit Cerseis hals. Het meisje had haar betrapt. Robert Baratheon was in werkelijkheid een middelmatig toernooiridder geweest. Op toernooien had hij de voorkeur gegeven aan de mêlee, waarin hij mannen bloedig kon slaan met een botte bijl of een strijdhamer. Ze had aan Jaime gedacht toen ze haar mond opendeed. Het is niets voor mij om zo’n steek te laten vallen. ‘Robert heeft het toernooi aan de Drietand gewonnen,’ was ze gedwongen te zeggen. ‘Hij heeft prins Rhaegar geveld en mij tot zijn koningin van liefde en schoonheid gemaakt. Het verbaast me dat je dat verhaal niet kent, schoondochter.’ Ze gunde Marjolij de tijd niet om een antwoord te formuleren. ‘Ser Osmund, wilt u zo goed zijn mijn zoon uit zijn wapenrusting te helpen? Ser Loras, loopt u met mij op. Ik wil u even spreken.’

De Bloemenridder kon niet anders dan haar op de voet te volgen, als de jonge hond die hij was. Cersei wachtte tot ze zich op de serpentinetrap bevonden voordat ze zei: ‘Van wie was dat idee, als ik vragen mag?’ ‘Van mijn zuster,’ gaf hij toe. ‘Ser Langknaap, ser Derrnot en ser Portifer oefenden op de steekpaal en de koningin opperde dat zijne genade het misschien leuk zou vinden om het ook eens te doen.’

Zo noemt hij haar om mij te prikkelen. ‘En uw rol?’

‘Ik heb zijne genade geholpen zijn wapenrusting aan te trekken en hem laten zien hoe hij zijn lans moest vellen,’ antwoordde hij.

‘Dat paard was veel te groot voor hem. Gesteld dat hij er afgevallen was? Als de zandzak hem zijn hersens had ingeslagen?’

‘Blauwe plekken en bloedneuzen horen bij het ridderschap.’

‘Ik begin te begrijpen waarom uw broer kreupel is.’ Dat veegde de glimlach van zijn knappe gezicht, zag ze tot haar genoegen. ‘Misschien heeft mijn broer nagelaten u uit te leggen wat uw plichten zijn, ser. U bent hier om mijn zoon tegen zijn vijanden te beschermen. Hem opleiden voor het ridderschap valt onder de bevoegdheid van de wapenmeester.’

‘De Rode Burcht heeft geen wapenmeester meer sinds Aron Santagar is gesneuveld,’ zei ser Loras met een zweem van verwijt in zijn stem. ‘Zijne genade is bijna negen en hij leert graag. Op zijn leeftijd zou hij al schildknaap moeten zijn. Iemand moet het hem leren.’

Dat zal ook gebeuren, maar jij zult dat niet zijn. ‘Wiens schildknaap was u, als ik vragen mag?’ zei ze liefjes. ‘Die van heer Renling, nietwaar?’

‘Die eer heb ik gehad, ja.’

‘Dat dacht ik al.’ Cersei had gezien hoe nauw de banden werden tussen schildknapen en de ridders die ze dienden. Tommen mocht geen band krijgen met Loras Tyrel. De Bloemenridder was een man die een jongen beter niet kon navolgen. ‘Ik ben in gebreke gebleven. Omdat ik een rijk te regeren, een oorlog te voeren en een vader te betreuren had, heb ik om de een of andere merkwaardige reden een zaak van zo cruciaal belang als het benoemen van een nieuwe wapenmeester over het hoofd gezien. Ik zal die fout onmiddellijk herstellen.’

Ser Loras streek een bruine krul weg die over zijn voorhoofd gevallen was. ‘Uwe genade zal niemand vinden die zwaard en lans ook maar half zo goed weet te hanteren als ik.’

Dat is nog eens bescheiden. ‘Tommen is uw koning, niet uw schildknaap. U moet voor hem vechten en zo nodig voor hem sterven. Meer niet.’

Ze liet hem staan op de ophaalbrug over de droge slotgracht met zijn bedding van ijzeren punten en liep alleen Maegors Veste in. Waar vind ik een wapenmeester? vroeg ze zich af terwijl ze de trap naar haar vertrekken beklom. Nu ze ser Loras had afgewezen, durfde ze zich niet tot enige andere ridder van de Koningsgarde te wenden; daarmee zou ze zout in de wonde strooien en zeker de woede van Hooggaarde wekken. Ser Langknaap? Ser Dermot? Er moet iemand zijn. Tommen raakte erg gehecht aan zijn nieuwe gezworen schild, maar Osny bleek minder capabel dan ze had gehoopt inzake de maagd Marjolij, en voor zijn broer Osfried had ze een ander ambt op het oog. Het was toch wel jammer dat de Jachthond dol geworden was. Tommen was altijd bang geweest voor de ruwe stem en het verbrande gezicht van Sandor Clegane, en Cleganes minachting zou een volmaakt tegengif hebben gevormd voor de zalvende ridderlijkheid van Loras Tyrel.

Aron Santagar kwam uit Dorne, bedacht Cersei. Ik kan iemand uit Dorne laten komen. Tussen Zonnespeer en Hooggaarde stonden vele eeuwen van oorlog en bloedvergieten. Ja, een Dorner zou prima aan mijn behoeften kunnen voldoen. Er moeten toch een paar goede zwaardvechters in Dorne zijn.

Toen ze haar kemenade betrad, trof Cersei daar heer Qyborn aan, lezend op een vensterbank. ‘Als het uwe genade behaagt, heb ik verslagen voor u.’

‘Nog meer complotten en verraad?’ vroeg Cersei. ‘Ik heb een lange en vermoeiende dag achter de rug. Vertel het maar snel.’

Hij glimlachte meevoelend. ‘Zoals u wenst. Men zegt dat de Archon van Tyrosh vredesvoorwaarden aan Lys heeft voorgesteld om een eind te maken aan hun huidige handelsoorlog. Het gerucht ging dat Myr op het punt stond zich in de oorlog te mengen door de kant van Tyrosh te kiezen, maar zonder het Gouden Gezelschap dachten de Myriërs niet dat ze…’

‘Wat de Myriërs dachten interesseert me niet.’ De Vrijsteden lagen altijd met elkaar overhoop. Hun eindeloze verraad en bondgenootschappen waren voor Westeros van weinig of geen belang. ‘Hebt u ook nieuws dat meer ter zake doet?’

‘Het schijnt dat de slavenopstand in Astapor zich tot Meereen heeft uitgebreid. Zeelui van een stuk of vijf, zes schepen hebben het over draken…’

‘Harpijen. In Meereen heb je harpijen.’ Dat wist ze nog ergens van. Meereen lag aan het andere eind van de wereld, nog ten oosten van Valyria. ‘Laat de slaven gerust in opstand komen. Waarom zou mij dat iets kunnen schelen? In Westeros houden we er geen slaven op na. Is dat alles?’

‘Er is wat nieuws uit Dorne dat uwe genade wellicht belangwekkender zal vinden. Vorst Doran heeft ser Daemon Zand, een bastaard die eens de schildknaap van de Rode Adder was, gevangen laten zetten.’

‘Die herinner ik me nog.’ Ser Daemon had zich onder de Dornse ridders bevonden die prins Oberyn naar Koningslanding hadden vergezeld. ‘Wat heeft hij gedaan?’

‘Hij eiste de vrijlating van prins Oberyns dochters.’

‘Dat was dan dom van hem.’

‘Bovendien,’ zei heer Qyborn, ‘heeft er een vrij onverwachte verloving plaatsgevonden tussen de dochter van de Ridder van Spickelwoud en heer Estermont, weten onze vrienden in Dorne ons te vertellen. Ze is diezelfde nacht nog naar Groenesteen gezonden en men zegt dat zij en Estermond al getrouwd zijn.’

‘Dat zou te verklaren zijn door een bastaard in haar buik.’ Cersei speelde met een haarlok. ‘Hoe oud is de blozende bruid?’

‘Drieëntwintig, uwe genade. Terwijl heer Estermont…’

‘…zeventig moet zijn. Dat is mij bekend.’ De Estermonts waren haar aangetrouwde verwanten via Robert, wiens vader een van hen tot vrouw genomen had in wat een aanval van geilheid of gekte moest zijn geweest. Toen Cersei met de koning was getrouwd, was Roberts moeder allang dood geweest, al waren haar broers allebei voor de bruiloft komen opdagen en vervolgens een half jaar lang gebleven. Robert had er later op gestaan om in ruil daarvoor een beleefdheidsbezoek aan Estermont te brengen, een bergachtig eilandje bij Kaap Gram. De klamme, naargeestige twee weken die Cersei had doorgebracht in Groenesteen, de zetel van het huis Estermont, waren de langste van haar jonge leven geweest. Jaime had het kasteel bij de eerste aanblik ‘Groeneschijt’ genoemd, en het had niet lang geduurd of hij had ook Cersei zover gekregen. Verder had ze haar dagen doorgebracht met toekijken hoe haar koninklijke eega op de valkenjacht ging, op groot wild joeg, met zijn ooms dronk en diverse neven op de binnenplaats van Groeneschijt bewusteloos mepte.

Er was ook een nicht geweest, een bonkige kleine weduwe met borsten ter grootte van meloenen, wier echtgenoot en vader beiden bij het beleg van Stormeinde waren omgekomen. ‘Haar vader is goed voor me geweest,’ had Robert haar verteld, ‘en zij en ik speelden altijd met elkaar toen we nog klein waren.’ Het had niet lang geduurd of hij speelde opnieuw met haar. Zodra Cersei haar ogen sloot, sloop de koning weg om het arme, eenzame schepsel te troosten. Op een nacht had ze hem door Jaime laten volgen om haar verdenking te bevestigen. Toen haar broer was teruggekomen, had hij haar gevraagd of ze wilde dat Robert zou sterven. ‘Nee,’ had ze geantwoord. ‘Ik wil hem hoorns opzetten.’ Ze stelde zich graag voor dat dat de nacht was geweest waarin Joffry was verwekt.

‘Eldon Estermont heeft een vrouw genomen die vijftig jaar jonger is dan hij,’ zei ze tegen Qyborn. ‘Waarom zou mij dat interesseren?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik zeg niet dat het interessant is… maar Daemon Zand en dat meisje Santagar waren allebei goed bevriend met vorst Dorans eigen dochter Arianne, althans als we de Dorners geloven moeten. Misschien heeft het weinig of niets te betekenen, maar ik meende dat uwe genade het moest weten.’

‘Nu weet ik het.’ Ze begon ongeduldig te worden. ‘Hebt u nog meer?’

‘Nog één ding. Een onbeduidende kwestie.’ Hij glimlachte verontschuldigend en vertelde haar over een marionettenvoorstelling die onlangs populair was geworden bij de kleine luiden van de stad, een voorstelling waarin het koninkrijk der dieren werd geregeerd door een troep hooghartige leeuwen. ‘In de loop van dit verraderlijke verhaal worden de leeuwen zo hebzuchtig en arrogant dat ze uiteindelijk hun eigen onderdanen gaan verslinden. Als de edele hertenbok bezwaar maakt, verslinden de leeuwen hem ook en brullen ze dat het hun goed recht is, omdat zij de machtigsten onder de dieren zijn.’

‘En is het daarmee afgelopen?’ vroeg Cersei geamuseerd. In het juiste licht bezien, kon dit als een heilzame les worden beschouwd.

‘Nee, uwe genade. Aan het slot komt er een draak uit een ei die alle leeuwen verslindt.’

Door dat slot verkeerde de marionettenvoorstelling van een brutaliteit in verraad. ‘Stompzinnige idioten.’ Ze dacht even na. ‘Stuur een paar van uw fluisteraars naar die voorstellingen en laat die opschrijven wie ze bijwonen. Als er mannen van naam bij zijn, wil ik weten wie.’

‘Wat moet er met hen gebeuren, als ik zo vrij mag zijn?’

‘Alle welgestelde lieden krijgen een boete. De helft van hun bezit moet voldoende zijn om hun een harde les te leren en onze schatkist bij te vullen zonder dat ze volledig aan de bedelstaf raken. Degenen die te arm zijn om te betalen verliezen een oog, omdat ze naar verraad hebben gekeken. De poppenspelers gaan voor de bijl.’

‘Het zijn er vier. Wellicht vergunt uwe genade mij er twee voor mijn eigen doeleinden? Vooral een vrouw zou…’

‘Ik heb u Senelle gegeven,’ zei de koningin op scherpe toon.

‘Helaas. Het arme kind is tamelijk… uitgeput.’

Cersei stond daar liever niet bij stil. Het meisje was nietsvermoedend met haar meegegaan, in de waan dat ze aanwezig zou zijn om te bedienen en te schenken. Zelfs toen Qyborn de keten om haar pols had gewikkeld, had ze het ogenschijnlijk niet begrepen. De koningin werd nog onpasselijk bij de herinnering. Het was bitter koud in die cellen. Zelfs de toortsen huiverden. En dat smerige ding dat schreeuwde in het donker… ‘Ja, u kunt een vrouw nemen. Twee, als u dat wilt. Maar eerst wil ik namen hebben.’

‘Zoals u beveelt.’ Qyborn trok zich terug.

Buiten ging de zon onder. Dorcas had een bad voor haar klaargemaakt. De koningin lag lekker te weken in het warme water en erover na te denken wat ze tegen haar dinergasten zou zeggen, toen Jaime de deur binnen kwam stormen en Jocelyn en Dorcas het vertrek uit stuurde. Haar broer zag er allesbehalve onberispelijk uit en hij rook naar paarden. Tommen had hij ook meegebracht. ‘Lieve zuster,’ zei hij, ‘de koning wil even met je spreken.’

Cerseis gouden lokken dreven in het badwater. Het vertrek hing vol stoom. Er sijpelde een zweetdruppel over haar wang. ‘Tommen,’ zei ze, haar stem gevaarlijk zacht. ‘Wat is er nu weer?’

De jongen kende die toon. Hij deinsde achteruit.

‘Zijne genade wil morgen zijn witte strijdros,’ zei Jaime. ‘Voor zijn steekspel-les.’

Ze ging rechtop in de tobbe zitten. ‘Een steekspel? Daar komt niets van in.’

‘Jawel.’ Tommen stak zijn onderlip naar voren. ‘Ik moet iedere dag rijden.’

‘Dat zul je ook,’ verklaarde de koningin, ‘als we eenmaal een echte wapenmeester hebben om toezicht te houden op je training.’

‘Ik wil geen echte wapenmeester. Ik wil ser Loras.’

‘Je hecht daar te veel belang aan, jongen. Je vrouwtje heeft je hoofd volgestopt met dwaze ideeën over zijn vechtkunst, dat weet ik, maar Osmund Ketelzwart is als ridder driemaal zoveel waard als Loras.’

Jaime lachte. ‘Niet de Osmund Ketelzwart die ik ken.’

Ze had hem wel kunnen wurgen. Misschien moet ik ser Loras bevelen zich door ser Osmund van zijn paard te laten gooien. Dan zullen Tommens ogen vast wel stoppen met schitteren. Strooi zout op een slak en zet een held voor schut, en ze krimpen waar je bijstaat. ‘Ik laat iemand uit Dorne komen om je oefenmeester te zijn,’ zei ze. ‘De Dorners zijn de beste toernooiridders van het rijk.’

‘Dat zijn ze niet,’ zei Tommen. ‘En ik wil helemaal niet zo’n stomme Dorner. Ik wil ser Loras. Ik beveel het.’

Jaime lachte. Aan hem heb ik helemaal niets. Denkt hij soms dat dit leuk is? De koningin sloeg boos op het water. ‘Moet ik Koppie laten halen? Jij hébt mij niet te bevelen. Ik ben je moeder.’

‘Ja, maar ik ben de koning. Marjolij zegt dat iedereen moet doen wat de koning zegt. Ik wil dat morgen mijn witte strijdros wordt gezadeld, zodat ser Loras me kan leren hoe ik met een lans moet vechten. Ik wil ook een poesje, en ik wil geen bieten eten.’ Hij vouwde zijn armen over elkaar.

Jaime lachte nog steeds. De koningin negeerde hem. ‘Tommen, kom eens hier.’ Toen hij weifelde, zuchtte ze. ‘Ben je bang? Een koning hoort geen vrees te tonen.’ De jongen liep met neergeslagen ogen naar de tobbe. Ze stak haar hand uit en streek hem over zijn gouden krullen. ‘Koning of niet, je bent nog een kleine jongen. Totdat je mondig wordt, heb ik het voor het zeggen. Je zult echt wel met een lans leren vechten, dat beloof ik je. Maar niet van Loras. De ridders van de Koningsgarde hebben plichten die belangrijker zijn dan met een kind te spelen. Vraag het maar aan de bevelhebber. Is het niet, ser?’

‘Hoogst belangrijke plichten.’ Jaime glimlachte dunnetjes. ‘De ronde doen langs de stadsmuren, bijvoorbeeld.’

Het huilen stond Tommen nader dan het lachen. ‘Mag ik dan wel een poesje?’

‘Misschien,’ gaf de koningin toe. ‘Zolang ik geen onzin meer over steekspelen hoor. Kun je me dat beloven?’

Hij schuifelde met zijn voeten. ‘Ja.’

‘Goed. En ga nu maar gauw: Zo meteen komen mijn gasten.’ Tommen rende ervandoor, maar voordat hij weg was, draaide hij zich om en zei: ‘Als ik zelf regeer, ga ik bieten bij de wet verbieden!’

Haar broer duwde met zijn stomp de deur dicht. ‘Uwe genade,’ zei hij toen hij en Cersei alleen waren, ‘ik vraag me af of u dronken of alleen maar dom bent.’

Ze sloeg nogmaals in het water, zodat er weer een plens over zijn voeten spatte. ‘Let op je tong, of…’

‘…of wat? Word ik dan weer op inspectie langs de stadsmuren gestuurd?’ Hij ging zitten en sloeg zijn benen over elkaar. ‘Die klotemuren van jou zijn prima in orde. Ik ben er duim voor duim overheen gekropen en heb alle zeven poorten bekeken. De scharnieren van de IJzerpoort zijn verroest en de Koningspoort en de Modderpoort moeten vervangen worden, nadat Stannis er met zijn stormrammen op heeft staan beuken. De muren zijn nog net zo sterk als altijd… maar misschien is het uwe genade door het hoofd geschoten dat onze vrienden uit Hooggaarde aan déze kant van de muren zitten?’

‘Ik vergeet helemaal niets,’ zei ze, denkend aan een zekere gouden munt, met een hand aan de ene kant en het hoofd van een vergeten koning aan de andere. Hoe kan het dat zo’n ellendig misbaksel van een gevangenbewaarder zo’n munt onder zijn kamerpot verstopt heeft? Hoe komt een man als Rugen aan oud goud uit Hooggarde?

‘Dit is voor het eerst dat ik iets over een nieuwe wapenmeester hoor. Je moet al heel goed zoeken wil je een betere toernooiridder vinden dan Loras Tyrel. Ser Loras is…’

‘Ik weet wat hij is. Ik wil hem niet bij mijn zoon in de buurt hebben. Herinner hem maar liever aan zijn plichten.’ Haar bad begon koud te worden.

‘Hij kent zijn plichten, en een betere lans…’

‘Jij voerde een betere lans, voordat je je hand verloor. Ser Barristan ook, toen hij nog jong was. Arthur Dayn was beter en prins Rhaegar was zelfs tegen hem opgewassen. Ik wil geen kletspraatjes horen over de felheid van die bloem. Het is nog maar een jongen.’ Ze was het zat dat Jaime steeds zo dwars lag. Niemand had ooit haar vader gedwarsboomd. Als Tywin Lannister sprak, werd er gehoorzaamd. Als Cersei sprak, voelde iedereen zich vrij om haar te adviseren, tegen te spreken en zelfs nee tegen haar te zeggen. Dat is allemaal omdat ik een vrouw ben. Omdat ik het zwaard niet tegen ze kan opnemen. Ze eerbiedigden Robert meer dan mij, en Robert was een stompzinnige dronkelap. Ze zou het niet meer dulden, vooral niet van Jaime. Ik moet hem kwijt zien te raken, en snel ook. Eens had ze ervan gedroomd dat zij tweeën samen zij aan zij over de Zeven Koninkrijken zouden heersen, maar Jaime was nu eerder een struikelblok dan een steun en toeverlaat.

Cersei stond uit haar bad op. Het water stroomde langs haar benen en sijpelde uit haar haar. ‘Als ik je raad wil, vraag ik daar wel om. Ga, ser. Ik moet me aankleden.’

‘Je dinergasten, ik weet het. Om welke intrige gaat het nu weer? Het zijn er zoveel dat ik het spoor bijster raak.’ Zijn blik viel op het water dat druppels vormde in het gouden haar tussen haar benen.

Hij begeert me nog steeds. ‘Sta je te smachten naar wat je niet meer hebt, broer?’

Jaime keek op. ‘Ik hou ook van jou, lieve zus. Maar je bent een idioot. Een mooie, goudharige idioot.’

Die woorden staken. In Groenesteen was je aardiger tegen me, die nacht datje Joffry in me zaaide, dacht Cersei. ‘Eruit.’ Ze keerde hem de rug toe en luisterde hoe hij wegliep, waarbij hij met zijn stomp onhandig aan de deur morrelde.

Terwijl Jocelyn ervoor zorgde dat alles voor het diner gereed stond, hielp Dorcas de koningin in haar nieuwe japon. Die was van stroken glanzend groen satijn, afgewisseld met stroken weelderig zwart fluweel, met fijne, zwarte Myrische kant boven het keursje. Myrische kant was kostbaar, maar het was nodig dat een koningin er te allen. tijde op haar best uitzag, en die ellendige wasvrouw van haar had diverse van haar oude japonnen zo laten krimpen dat ze niet meer pasten. Ze zou haar om haar slordigheid hebben laten afranselen als Taena niet op barmhartigheid had aangedrongen. ‘Het gewone volk zal meer van u houden als u mild bent,’ had ze gezegd, dus had Cersei de waarde van de japonnen van het loon van de vrouw laten aftrekken, een veel elegantere oplossing.

Dorcas reikte haar een zilveren spiegel aan. Heel mooi, dacht de koningin, en ze glimlachte haar spiegelbeeld toe. Het was prettig om niet meer in de rouw te zijn. Ze leek te bleek in het zwart. Jammer dat ik niet met vrouwe Blijleven dineer, peinsde de koningin. Het was een lange dag geweest en Taena wist haar altijd op te vrolijken met haar gevatheid. Cersei had sinds Melara Heyspaan geen vriendin meer gehad met wie ze zo veel plezier had, en Melara was een inhalige kleine intrigante gebleken die haar plaats niet kende. Ik moet niet slecht over haar denken. Ze is dood en verdronken, en van haar heb ik geleerd nooit iemand anders te vertrouwen dan Jaime.

Toen ze zich in de bovenzaal bij hen voegde, hadden haar gasten de hippocras al flink aangesproken. Vrouwe Falyse lijkt niet alleen op een vis, ze zuipt ook zo, dacht ze, toen ze de halflege flacon ontdekte.

‘Lieve Falyse!’ riep ze uit terwijl ze het mens op de wang kuste, ‘en die beste ser Balman. Ik was zo ontdaan toen ik hoorde wat er met uw lieve, lieve moeder is gebeurd. Hoe gaat het met onze vrouwe Tanda?’

Vrouwe Falyse leek op het punt te staan om te huilen. ‘Wat aardig van uwe genade om daarnaar te vragen. Moeders heup is door de val verbrijzeld, zegt maester Franken. Hij heeft gedaan wat hij kon. Nu bidden we voor haar, maar…’

Bid maar zo hard als je wilt, ze, gaat toch dood voor de maan nieuw is. Vrouwen van Tanda Stookewaards leeftijd overleefden een gebroken heup niet. ‘Ik zal mijn gebeden eraan toevoegen,’ zei Cersei. ‘Volgens heer Qyborn is Tanda van haar paard geworpen.’

‘Haar zadelriem brak onder het rijden,’ zei ser Balman Berck. ‘De staljongen had moeten zien dat het leer versleten was. Hij is getuchtigd.’

‘En streng, mag ik hopen.’ De koningin ging zitten en beduidde haar gasten dat ze ook plaats konden nemen. ‘Wilt u nog een beker hippocras, Falyse? Ik meen me te herinneren dat u daar altijd erg dol op bent geweest.’

‘Wat aardig van u dat u dat nog weet, uwe genade.’

Hoe zou ik het kunnen vergeten? dacht Cersei. Jaime zei dat het een wonder was dat je het spul niet pieste. ‘Hoe was de reis?’

‘Ongemakkelijk,’ klaagde Falyse. ‘Het heeft het grootste deel van de dag geregend. We waren van plan de nacht in Rooswijck door te brengen, maar de jonge pupil van heer Gyllis weigerde ons gastvrijheid te verlenen.’ Ze snufte. ‘Let op mijn woorden, als Gyllis sterft, gaat dat misselijke jong er met zijn goud vandoor. Misschien probeert hij zelfs de grond en de titel op te eisen, al hoort Rooswijck na Gyllis’ overlijden rechtens aan ons toe te vallen. Mijn moeder was de tante van zijn derde vrouwen een achter-achternicht van Gyllis zelf.’

Hebt u een lam als wapenteken, dame, of een aap met graaivingers? dacht Cersei. ‘Heer Gyllis dreigt al te overlijden zolang ik hem ken, maar hij is nog steeds onder ons en zal dat hopelijk nog vele jaren zijn.’ Ze glimlachte minzaam. ‘Ongetwijfeld zal hij ons allemaal nog het graf in hoesten.’

‘Dat zou best kunnen,’ viel ser Balman haar bij. ‘Rooswijcks pupil was niet de enige die het ons moeilijk maakte, uwe genade. We zijn onderweg ook op bandieten gestuit. Smerige, ongekamde figuren met leren schilden en bijlen. Sommigen hadden sterren op hun wambuis genaaid, gewijde, zevenpuntige sterren, maar ze zagen er desondanks kwaadaardig uit.’

‘Ze zaten onder de luizen, daar ben ik zeker van,’ voegde Falyse eraan toe.

‘Ze noemen zich mussen,’ zei Cersei. ‘Een ware plaag. Onze nieuwe Hoge Septon zal ze moeten aanpakken als hij eenmaal gekroond is. Zo niet, dan doe ik dat zelf.’

‘Is Zijne Hoge Heiligheid al gekozen?’ vroeg Falyse.

‘Nee,’ moest de koningin bekennen. ‘Septon Ollidor stond op het punt verkozen te worden, totdat een paar van die mussen hem naar een bordeel volgden en hem naakt de straat op sleepten. Luceon lijkt nu de waarschijnlijkste keus, al zeggen onze vrienden op de andere heuvel dat hij nog steeds enkele van het vereiste aantal stemmen te kort komt.’

‘Moge de Oude Vrouw de overleggingen leiden met haar gouden lamp van wijsheid,’ zei vrouwe Falyse hoogst devoot.

Ser Balman ging even verzitten. ‘Uwe genade, het is een pijnlijke kwestie, maar… opdat het geen kwaad bloed tussen ons zal zetten, moet u weten dat noch mijn goede vrouw, noch haar moeder ook maar iets te maken had met de naamgeving van dat bastaardkind. Lollys is een simpele ziel en haar echtgenoot neigt tot zwarte humor. Ik heb tegen hem gezegd dat hij de jongen een gepastere naam moest geven. Hij lachte alleen maar.’

De koningin nam een slokje wijn en bekeek hem eens goed. Ser Balman was ooit een toernooiridder van naam geweest, en een van de knapste ridders van de Zeven Koninkrijken. Zijn fraaie snor mocht er nog steeds zijn, maar verder was hij er met de jaren niet mooier op geworden. De lijn van zijn golvende blonde haar was naar achteren geweken terwijl zijn buik onstuitbaar was opgerukt in zijn wambuis. Als werktuig laat hij heel wat te wensen over, peinsde ze. Maar hij is toch wel bruikbaar. ‘Tyrion was al een koningsnaam voor de komst van de draken. De Kobold heeft er een smet op geworpen, maar misschien kan dit kind de naam in ere herstellen.’ Als de bastaard zo lang in leven blijft. ‘Ik weet dat u geen blaam treft. Vrouwe Tanda is de zuster die ik nooit heb gehad, en u…’ Haar stem brak. ‘Vergeef me. Ik leef in angst.’

Falyse opende en sloot haar mond, waardoor ze op een wel bijzonder domme vis leek. ‘In… in angst, uwe genade?’

‘Ik heb sinds Joffry’s dood geen enkele nacht meer doorgeslapen.’ Cersei vulde de bekers met hippocras. ‘Mijn vrienden… u bent toch mijn vrienden, hoop ik? En die van koning Tommen?’

‘Die lieve jongen,’ verklaarde ser Balman. ‘Uwe genade, de woorden van het huis Stookewaard luiden: Trots op onze Trouw.’

‘Ik wenste wel dat er meer zoals u waren, goede ser. Ik moet u eerlijk zeggen dat ik ernstige twijfels koester omtrent ser Bronn van het Zwartewater.’

Man en vrouw wisselden een blik. ‘De man is onbeschoft, uwe genade,’ zei Falyse. ‘Bot en grof.’

‘Het is geen waarachtig ridder,’ zei ser Balman.

‘Nee.’ Cersei glimlachte, helemaal alleen voor hem. ‘En u bent een man die weet wat waarachtig ridderschap is. Ik weet nog dat ik u in dat steekspel zag… welk toernooi was dat ook alweer, waarin u zo fantastisch hebt gevochten, ser?’

Hij glimlachte bescheiden. ‘Die affaire in Schemerdel, zes jaar geleden? Nee, daar was u niet bij, anders was u ongetwijfeld tot de koningin van liefde en schoonheid gekroond. Het toernooi in Lannispoort na de opstand van Grauwvreugd? Daarin heb ik menige goede ridder uit het zadel gelicht…’

‘Ja, dat was het.’ Haar gezicht versomberde. ‘De Kobold is verdwenen in de nacht dat mijn vader stierf, en daarbij heeft hij twee eerzame gevangenbewaarders in een plas bloed achtergelaten. Er zijn er die beweren dat hij de zee-engte over is gevlucht, maar ik heb zo mijn twijfels. De dwerg is sluw. Misschien loert hij ergens vlakbij, zinnend op nog meer moorden. Misschien wordt hij door een vriend verborgen gehouden.’

‘Bronn?’ Ser Balman streelde zijn borstelige snor.

‘Die heeft vanouds voor de Kobold gewerkt. Alleen de Vreemdeling weet hoeveel mannen hij op last van Tyrion naar de hel heeft gezonden.’

‘Uwe genade, ik denk dat ik het wel gemerkt zou hebben als er een dwerg over ons grondgebied rondsloop,’ zei ser Balman.

‘Mijn broer is klein. Hij is voor rondsluipen in de wieg gelegd.’ Cersei liet haar hand trillen. ‘De naam van een kind is een kleinigheid… maar brutaliteit die ongestraft blijft, baart rebellie. En die Bronn heeft huurlingen om zich heen verzameld, heeft Qyborn me verteld.’

‘Hij heeft vier ridders in zijn huishouding opgenomen,’ zei Falyse.

Ser Balman snoof. ‘Mijn goede vrouw is te flatteus, als ze hen ridders noemt. Het zijn omhooggevallen huurlingen die samen nog geen vingerhoedje ridderlijkheid bezitten.’

‘Daar was ik al bang voor. Bronn vergaart zwaarden voor de dwerg. Mogen de Zeven mijn zoontje beschermen. De Kobold zal hem nog vermoorden, net als zijn broer.’ Ze snikte het uit. ‘Waarde vrienden, ik geef u mijn eer in handen… maar wat is de eer van een koningin, vergeleken met de angst van een moeder?’

‘Spreekt u gerust, uwe genade,’ zei ser Balman. ‘Uw woorden zullen dit vertrek niet verlaten.’

Cersei stak haar hand over de tafel heen om een kneepje in de zijne te geven. ‘Ik… ik zou ’s nachts beter slapen als ik hoorde dat ser Bronn een… een ongeval was overkomen… wellicht bij de jacht.’

Ser Balman dacht even na. ‘Een dódelijk ongeval?’

Nee, ik wil dat je zijn kleine teen breekt; nou goed? Ze moest op haar lip bijten. Mijn vijanden zijn overal en mijn vrienden zijn idioten. ‘Ik smeek u, ser,’ fluisterde ze, ‘dwing me niet om het te zeggen…’

‘Ik begrijp het.’ Ser Balman hief een vinger op.

Een knolraap zou het nog eerder hebben gesnapt. ‘U bent inderdaad een waarachtig ridder, ser. En het antwoord op de gebeden van een bange moeder.’ Cersei kuste hem. ‘Doe het snel, wilt u? Bronn is nu nog slechts door enkele mannen omringd, maar als we niet ingrijpen, worden dat er beslist meer.’ Ze kuste Falyse. ‘Ik zal dit nimmer vergeten, vrienden. Mijn waarachtige vrienden uit Stookewaard. Trots op uw trouw: U hebt mijn woord, wij zullen een betere echtgenoot voor Lollys vinden als dit eenmaal achter de rug is.’ Misschien wel een Ketelzwart. ‘Wij Lannisters betalen onze schulden.’

De rest was hippocras en bieten in boter, versgebakken brood, met kruiden gepaneerde snoek en ribben van de wilde ever. Cersei was sinds Roberts dood erg dol op everzwijn. Het gezelschap stoorde haar niet eens, al was Falyse aan het mekkeren en zat Balman van de soep tot het dessert zelfvoldaan te zijn. Het was na middernacht voordat ze zich van hen wist te ontdoen. Ser Balman bleek er een handje van te hebben om ‘nog een flacon’ te suggereren, en het leek de koningin niet zo verstandig om te weigeren. Ik had een Gezichtsloze Man kunnen inhuren voor de helft van wat ik aan hippocras heb uitgegeven, peinsde ze toen ze eindelijk weg waren.

Haar zoon was op dat tijdstip al vast in slaap, maar Cersei nam nog een kijkje bij hem voordat ze haar eigen bed opzocht. Tot haar verrassing zag ze drie zwarte poesjes tegen hem aan genesteld liggen. ‘Waar komen die vandaan?’ vroeg ze aan ser Meryn Trant, voor de deur van de koninklijke slaapkamer.

‘Die heeft hij van de kleine koningin gekregen. Ze wilde hem er maar één geven, maar hij kon niet kiezen welke hij het leukste vond.’

Nou ja, dat is in elk geval beter dan de moeder met een dolk opensnijden om ze eruit te halen. Marjolijs onhandige pogingen om zijn genegenheid te winnen, waren lachwekkend doorzichtig. Tommen is te jong voor kusjes, dus krijgt hij katjes. Maar Cersei had liever gehad dat ze niet zwart waren. Zwarte katten brachten ongeluk, zoals Rhaegars dochtertje hier in dit kasteel had ondervonden. Ze zou mijn dochter zijn geweest; als de Krankzinnige Koning niet die wrede grap met mijn vader had uitgehaald Het moest door zijn gekte zijn gekomen dat Aerys heer Tywins dochter had afgewezen en in plaats daarvan diens zoon had genomen, terwijl hij zijn eigen zoon aan een ziekelijke Dornse prinses met zwarte ogen en een platte borst had uitgehuwelijkt.

De herinnering aan die afwijzing stak zelfs na al die jaren nog. Vele avonden had ze prins Rhaegar in de zaal gadegeslagen terwijl hij met die lange, elegante vingers op zijn met zilver besnaarde harp speelde. Was ooit enig man zo mooi geweest? Maar hij was meer dan een man. Zijn bloed was dat van het oude Valyria, het bloed van draken en goden. Toen ze nog maar een klein meisje was, had haar vader haar beloofd dat ze met Rhaegar zou trouwen. Ze kon niet ouder dan zes of zeven zijn geweest. ‘Spreek er nooit over, kind,’ had hij tegen haar gezegd terwijl hij dat geheime lachje lachte dat alleen Cersei ooit te zien kreeg. ‘Niet voordat zijne genade met de verloving instemt. Voorlopig moet het ons geheimpje blijven.’ En dat was het ook gebleven, hoewel ze een keer een plaatje had getekend waarop ze achter Rhaegar op een draak vloog, haar armen stevig om zijn borst geklemd. Toen Jaime het had ontdekt, had ze tegen hem gezegd dat het koningin Alysanne en koning Jaehaerys waren.

Ze was tien toen ze eindelijk haar prins in levenden lijve te zien had gekregen, op het toernooi dat haar vader had georganiseerd om koning Aerys welkom te heten in het westen. Onder de muren van Lannispoort waren tribunes opgericht en het gejuich van de kleine luiden was als het gerommel van de donder tegen de Rots van Casterling weerkaatst. Ze juichten twee keer zo luid voor vader als voor de koning, herinnerde de koningin zich, maar slechts half zo luid als voor prins Rhaegar.

Rhaegar Targaryen, zeventien jaar oud en pas geridderd, had zwart staal over gouden maliën gedragen toen hij op een drafje het strijdperk binnenreed. Lange wimpels van rode, gouden en oranje zijde hadden als vlammen van zijn helm gewapperd. Twee van haar ooms beten door zijn lans in het stof, samen met een dozijn van haar vaders beste toernooiridders, de bloem van het westen. ’s Avond had de prins zijn zilveren harp bespeeld en haar tot tranen toe geroerd. Toen ze aan hem was voorgesteld, was Cersei bijna verdronken in de diepten van zijn treurige purperen ogen. Ze herinnerde zich nog dat ze had gedacht: hij is gewond, maar als we getrouwd zijn, zal ik zijn wonden helen. Naast Rhaegar had zelfs haar knappe Jaime niet meer dan een groen knaapje geleken. De prins wordt mijn echtgenoot, had ze gedacht, duizelig van opwinding, en als de oude koning sterft, word ik koningin. Haar tante had vóór het toernooi bevestigd dat het zo was. ‘Je moet extra mooi zijn,’ had vrouwe Genna tegen haar gezegd terwijl ze aan haar jurk frutselde, ‘want op het eindfeest zal je verloving met prins Rhaegar worden afgekondigd.’

Cersei was die dag zielsgelukkig geweest. Anders had ze nooit de tent van Meggie de Kikker durven bezoeken. Ze had het alleen maar gedaan om Jeane en Melara te laten zien dat de leeuwin nergens bevreesd voor was. Ik zou koningin worden. Waarom zou een koningin bang zijn voor een afschuwelijke oude vrouw? De herinnering aan die voorspelling bezorgde haar nu, een heel leven later, nog steeds kippenvel. Jeane rende krijsend van angst de tent uit, herinnerde de koningin zich, maar Melara bleef en ik ook. We lieten haar ons bloed proeven en lachten om haar stomme profetieën. Ze leken allemaal even onzinnig. Ze zou met prins Rhaegar trouwen, wat de oude vrouw ook zei. Haar vader had het beloofd, en het woord van Tywin Lannister was goud waard.

Aan het einde van het toernooi was het lachen haar vergaan. Er was geen eindfeest geweest, niemand had een dronk uitgebracht op haar verloving. Er was slechts kil gezwegen, er waren slechts ijzige blikken gewisseld tussen de koning en haar vader. Later, toen Aerys met zijn zoon en al zijn dappere ridders naar Koningslanding was vertrokken, was het meisje in tranen naar haar tante toegegaan. Ze begreep er niets van.

‘Je vader stelde de verbintenis voor,’ zei vrouwe Genna, ‘maar Aerys wilde er niets van weten. “Je bent mijn meest bekwame dienaar, Tywin,” zei de koning, “maar een man huwelijkt zijn erfgenaam niet aan de dochter van zijn dienaar uit.” Droog die tranen, kleintje. Heb je ooit een leeuw zien huilen? Je vader zal een andere man voor je zoeken, een betere man dan Rhaegar.’

Maar haar tante had tegen haar gelogen, en haar vader had haar in de steek gelaten, net als Jaime haar nu in de steek liet. Vader heeft geen betere man gevonden. In plaats daarvan gaf hij me Robert, en Meggies vloek kwam als een giftige bloem tot bloei. Als ze, volgens de bedoeling van de goden, met Rhaegar was getrouwd, zou hij die wolvenmeid geen tweede keer hebben aangekeken. Rhaegar zou nu onze koning zijn en ik zijn koningin, de moeder van zijn zonen.

Ze had het Robert nooit vergeven dat hij hem had gedood.

Maar leeuwen waren dan ook niet goed in het schenken van vergiffenis. Zoals ser Bronn van het Zwartewater weldra zou ontdekken.

Briënne

Hyal Jagt was degene die erop stond dat ze de hoofden zouden meenemen. ‘Tarling wil ze ongetwijfeld hebben om op de Muur te zetten,’ zei hij.

‘We hebben geen teer,’ merkte Briënne op. ‘Straks gaat het vlees rotten. Laat ze achter.’ Ze wilde niet met de hoofden van de mannen die ze had gedood door de groene schemering van de naaldbossen rijden.

Jagt luisterde niet. Hij hakte zelf de nekken van de doden door, bond de hoofden met de haren aan elkaar en hing ze aan zijn zadel. Er zat niets anders voor Briënne op dan te doen of ze er niet waren, maar soms, vooral ’s nachts, voelde ze hun dode ogen in haar rug en één keer droomde ze dat ze hen tegen elkaar kon horen fluisteren.

Het was kil en nat op de Nes van Scheurklauw toen ze op hun schreden terugkeerden. Op sommige dagen regende het, op andere dagen dreigde er regen. Warm hadden ze het nooit. Zelfs wanneer ze hun kamp opsloegen, was het moeilijk genoeg om droog hout voor een vuur te vinden. Tegen de tijd dat ze de poort van Maagdenpoel bereikten, werd Hyal door een leger vliegen begeleid. Een kraai had Warrewel de ogen uitgepikt, en Byg en Timeon krioelden van de maden. Briënne en Podderik reden al een tijdlang honderd pas voor hem uit om de geur van verrotting een flink eind achter zich te houden. Ser Hyal beweerde dat hij inmiddels zijn reukvermogen volledig kwijt was. ‘Begraaf ze,’ zei ze tegen hem, telkens als ze ’s avonds hun kamp opsloegen, maar als Jagt iets was, dan was het koppig. Hij gaat hoogstwaarschijnlijk aan heer Randyl vertellen dat hij ze alle drie heeft gedood.

Het strekte de ridder echter tot eer dat hij niets van dien aard deed. ‘Die stotterende schildknaap gooide met een steen,’ zei hij toen hij en Briënne op de binnenhof van Scaeps kasteel voor Tarling werden geleid. De hoofden waren aan een sergeant van de wacht gegeven, die opdracht kreeg ze te laten reinigen en teren, en boven de poort te plaatsen. ‘De zwaardvechtende deern heeft de rest gedaan.’

‘Alle drie?’ vroeg heer Randyl ongelovig.

‘Zoals zij vocht, had ze er nog wel drie kunnen doden.’

‘En heb je het meisje Stark gevonden?’ wilde Tarling van haar weten.

‘Nee, heer.’

‘Dus heb je maar een paar ratten gedood. Vond je het leuk?’

‘Nee, heer.’

‘Jammer. Wel, je hebt nu bloed geproefd. Bewezen wat je bewijzen wilde, wat dat ook wezen moge. Hoog tijd om die maliënkolder uit te trekken en je weer fatsoenlijk te kleden. Er liggen schepen in de haven. Daar zit er vast wel een tussen dat Tarth aandoet. Ik betaal je passage.’

‘Dank u, heer, maar nee.’

Heer Tarlings gezichtsuitdrukking liet doorschemeren dat hij niets liever gedaan zou hebben dan haar hoofd op een piek te steken en samen met Timeon, Byg en Warrewel boven de poort van Maagdenpoel neer te zetten. ‘Je wilt in die dwaasheid volharden?’

‘Ik wil jonkvrouwe Sansa vinden.’

‘Met uw welnemen, heer,’ zei ser Hyal, ‘ik heb haar tegen de Mommers zien vechten. Ze is sterker dan de meeste mannen, en snel…’

‘Dat zwaard is snel,’ snauwde Tarling. ‘Dat is typerend voor Valyrisch staal. Sterker dan de meeste mannen? Jawel. Ze is een speling van de natuur, dat zul je me niet horen ontkennen.’

Mannen als hij zullen me nooit een warm hart toedragen, dacht Briënne, wat ik ook doe. ‘Heer, het kan zijn dat Sandor Clegane iets over het meisje weet. Als ik hem zou kunnen vinden…’

‘Clegane is een vogelvrije geworden. Naar het schijnt rijdt hij tegenwoordig in het gezelschap van Beric Dondarrion. Of niet, de geruchten verschillen. Toon me waar ze zich schuilhouden, dan zal ik hen met liefde de buik opensnijden, hun ingewanden eruit halen en ze verbranden. We hebben dozijnen vogelvrij en opgehangen, maar de aanvoerders blijven ons ontglippen. Clegane, Dondarrion, de rode priester, en nu die vrouw, Steenhart… hoe dacht jij ze te vinden, als dat ons niet lukt?’

‘Heer, ik…’ Ze wist niet goed wat ze daarop moest antwoorden. ‘Ik kan het alleen maar proberen.’

‘Doe je best dan. Je hebt je brief, dus je hebt mijn toestemming niet nodig, maar die krijg je desondanks. Als je geluk hebt krijg je niet meer dan zadelpijn voor al je moeite. Zo niet, dan laat Clegane je misschien leven als hij en zijn meute klaar zijn met verkrachten. Dan kun je met een hondenbastaard in je buik terugkruipen naar Tarth.’

Dat negeerde Briënne. ‘Met uw welnemen, heer, hoeveel mannen telt het gezelschap van de Jachthond?’

‘Zes, zestig of zeshonderd. Het blijkt afhankelijk te zijn van wie we de vraag stellen.’ Randyl Tarling was het gesprek merkbaar zat. Hij keerde haar al de rug toe.

‘Als mijn schildknaap en ik uw gastvrijheid mogen afsmeken totdat…’

‘Smeek wat je wilt. Ik wil je niet onder mijn dak hebben.’

Ser Hyal Jagt trad naar voren. ‘Met uw welnemen, heer, ik had begrepen dat het nog altijd heer Scaeps dak was.’

Tarling wierp de ridder een venijnige blik toe. ‘Scaep heeft de moed van een worm. Spreek me niet van Scaep. Wat jou betreft, dame, ze zeggen dat je vader een goed man is. Als dat waar is, heb ik met hem te doen. Sommige mannen worden met zonen gezegend, andere met dochters. Geen man verdient het om gevloekt te worden met jou. Of je blijft leven of sterft, je blijft uit Maagdenpoel weg zolang ik het hier voor het zeggen heb.’

Woorden zijn wind, hield Briënne zichzelf voor. Ze kunnen je niet kwetsen. Laat ze van je afglijden. ‘Zoals u beveelt, heer,’ wilde ze zeggen, maar Tarling was al weggelopen voordat ze het over haar lippen kreeg. Ze liep als een slaapwandelaars ter de binnenhof uit, niet wetend waar ze naar toe ging.

Ser Hyal kwam naast haar lopen. ‘Er zijn herbergen.’

Ze schudde haar hoofd. Ze wilde geen woordenwisseling met Hyal Jagt.

‘Herinnert u zich de Stinkende Gans?’

Haar mantel rook er nog naar. ‘Hoezo?’

‘Dan zien we elkaar daar morgen met het middaguur. Mijn neef Alyn was een van de mannen die waren uitgezonden om de Jachthond op te sporen. Ik zal met hem praten.’

‘Waarom zou u dat doen?’

‘Waarom niet? Als u slaagt waar Alyn heeft gefaald, zal ik hem daar jarenlang mee kunnen pesten.’

Er waren nog herbergen in Maagdenpoel; ser Hyal had het bij het rechte eind. Maar sommige waren bij een van de plunderingen afgebrand en moesten eerst herbouwd worden en de rest was tot de nok toe gevuld met mannen uit heer Tarlings krijgsmacht. Zij en Podderik gingen ze die middag allemaal langs, maar nergens was een bed te krijgen.

‘Ser? Vrouwe?’ zei Podderik, toen de zon onderging. ‘Hier zijn schepen. Schepen hebben bedden. Hangmatten. Of kooien.’

Heer Randyls mannen liepen nog steeds over de kades rond te loeren, in even grote zwermen als de vliegen die op de hoofden van de drie Bloedige Mommers hadden gezeten, maar hun sergeant kende Briënne van gezicht en liet haar door. De plaatselijke vissers legden hun boten vast voor de nacht en riepen hun vangst van de dag om, maar haar belangstelling ging uit naar de grote schepen die de stormachtige wateren van de zee-engte bevoeren. Er lagen er een stuk of zes in de haven, al gooide een daarvan, een galjas die de Titanendochter heette, net de trossen los om uit te varen op het avondtij. Zij en Podderik deden de ronde langs de resterende schepen. De meester van de Meid van Meeuwstedezag Briënne voor een hoer aan en deelde haar mee dat zijn schip geen huis van plezier was, en een harpoenier op een walvisvaarder uit Ibben bood aan haar jongen te kopen, maar elders hadden ze meer geluk. Ze kocht voor Podderik een sinaasappel op de Barenschrijder, een kogge die net via Tyrosh, Pentos en Schemerdel uit Ouds tee was gearriveerd. ‘Hierna doen we Meeuwstede aan,’ zei de kapitein tegen haar, ‘en vandaar varen we om de Vingers heen naar Zusterstee en Withaven, als de stormen het toelaten. De Schrijderis een keurig schip, met minder ratten dan de meeste andere schepen, en we slaan verse eieren en pas gekamde boter in. Wilt u passage naar het noorden?’

‘Nee.’ Nog niet. Ze kwam in de verleiding, maar…

Terwijl ze naar de volgende pier liepen, schuifelde Podderik met zijn voeten en zei: ‘Ser? Vrouwe? Als ze nu eens naar huis is gegaan? Mijn andere vrouwe, bedoel ik. Ser. Vrouwe Sansa.’

‘Ze hebben haar huis in brand gestoken.’

‘Maar toch. Daar zijn haar goden. En goden kunnen niet sterven.’

Goden niet, maar meisjes wel.’Timen was weliswaar een wreedaard en een moordenaar, maar ik denk niet dat hij loog over de Jachthond. We kunnen niet naar het noorden zolang we dat niet zeker weten. Er zijn nog wel meer schepen.’

Aan het oostelijke uiteinde van de haven vonden ze eindelijk een onderkomen voor de nacht, aan boord van een door weer en wind gehavende handelsgalei die de Vrouwe van Myrheette. Het schip maakte ernstig slagzij en was in een storm de mast en de halve bemanning kwijtgeraakt, maar de kapitein beschikte niet over voldoende geld om het te laten opkalefateren, dus was hij blij om van Briënne wat extra munten te kunnen opstrijken en haar en Pod samen in een lege hut onder te brengen.

Ze brachten er een rusteloze nacht door. Briënne werd drie keer wakker. Een keer toen het begon te regenen, een keer door een krakend geluid waardoor ze dacht dat Handige Dirk binnen kwam sluipen om haar te vermoorden. Die tweede keer werd ze wakker met haar mes in haar vuist, maar er was niets aan de hand. In het donker duurde het even voordat ze zich herinnerde dat Handige Dirk dood was. Toen ze eindelijk weer in slaap zakte, droomde ze over de mannen die ze had gedood. Ze dansten om haar heen, dreven de spot met haar en knepen haar terwijl zij met haar zwaard naar hen uithaalde. Ze hakte ze allemaal aan bloedige mootjes, maar ze bleven om haar heen zwermen… Warrewel, Timeon en Byg, ja, maar ook Randyl Tarling, en Vargo Hoat, en Rode Ronet Conneghem. Ronet had een roos in zijn vingers. Toen hij haar die aanreikte, hakte ze zijn hand eraf.

Ze werd zwetend wakker en lag de rest van die nacht ineengedoken onder haar mantel te luisteren naar de regen die op het dek boven haar hoofd kletterde. Het was een wilde nacht. Zo nu en dan hoorde ze in de verte de donder rommelen, en ze dacht aan het schip uit Braavos dat op het avondtij was uitgevaren.

De volgende ochtend zocht ze de Stinkende Gans weer op, wekte de sloerie van een eigenares en betaalde haar voor wat vettige wors~es, geroosterd brood, een halve beker wijn, een flacon gekookt water en twee schone bekers. Terwijl ze het water opzette, keek de vrouw met toegeknepen ogen naar Briënne. ‘Jij bent die forse meid die met Handige Dirk op pad ging. Dat weet ik nog. Heeft-ie je belazerd?’

‘Nee.’

‘Verkracht?’

‘Nee.’

‘Je paard gejat?’

‘Nee. Hij is door vogelvrijen gedood.’

‘Vogelvrijen?’ De vrouw leek eerder nieuwsgierig dan ontdaan. ‘Ik had altijd gedacht dat Dirk nog ’s zou hangen, of dat ze ’m naar die Muur zouen sturen.’

Ze aten het geroosterde brood en de helft van de worstjes op. Podderik Peyn spoelde die van hem weg met water met een wijnsmaakje, terwijl Briënne haar handen om een beker aangelengde wijn geslagen had en zich zat af te vragen waarom ze gekomen was. Hyal Jagt was geen waarachtig ridder. Zijn eerlijke gezicht was niet meer dan een mommersmasker. Ik heb zijn hulp niet nodig, ik heb zijn bescherming niet nodig en ik heb hém niet nodig, hield ze zichzelf voor. Hij komt waarschijnlijk niet eens. Dat hij zei dat ik hier op hem moest wachten was gewoon weer zo’n grap.

Ze stond net op om weg te gaan, toen ser Hyal arriveerde. ‘Vrouwe. Podderik.’ Hij wierp een blik op de bekers en de borden en de half opgegeten worstjes die in een plas vet lagen af te koelen, en zei: ‘Alle goden, ik hoop dat u niet van het eten hier hebt gegeten.’

‘Wat wij gegeten hebben gaat u niet aan,’ zei Briënne. ‘Hebt u uw neef gevonden? Wat zei hij?’

‘Sandor Clegane is voor het laatst gezien in Zoutpannen op de dag van de overval. Na afloop is hij langs de Drietand naar het westen gereden.’

Ze fronste haar wenkbrauwen. ‘De Drietand is een lange rivier.’

‘Zeker, maar ik denk niet dat onze hond te ver van de monding afgedwaald zal zijn. Westeros heeft zijn charme voor hem verloren, lijkt het. In Zoutpannen zocht hij een schip.’ Ser Hyal trok een rol van schapenhuid uit zijn laars, schoof de worstjes opzij en rolde hem uit. Het bleek een kaart te zijn. ‘De Jachthond heeft in de oude herberg bij de kruiswegen drie van de mannen van zijn broer afgeslacht, kijk, hier.’ Hij tikte met zijn vinger op Zoutpannen. ‘Het kan zijn dat hij in de val zit. De Freys zitten hier bij de Tweeling, aan de zuidkant van de Drietand liggen Darring en Harrenhal, in het westen heeft hij de bakkeleiende Zwartewouds en Vaarens, en heer Randyl zit hier in Maagdenpoel. De pas naar de Vallei is dicht vanwege de sneeuw, zelfs al zou hij langs de bergclans weten te komen. Waar moet een hond dan naar toe?’

‘Als hij bij Dondarrion is…’

‘Dat is hij niet. Dat weet Alyn zeker. Dondarrions mannen zijn ook naar hem op zoek. Ze hebben laten weten dat ze hem willen ophangen voor wat hij in Zoutpannen heeft gedaan. Daar hadden zij niets mee te maken. Heer Randyllaat echter rondbazuinen dat ze het wel hebben gedaan, in de hoop de gewone man op te zetten tegen Beric en zijn broederschap. Hij zal de Bliksemheer nooit te pakken krijgen zolang de kleine luiden hem beschermen. En dan heb je nog die andere bende, aangevoerd door dat mens Steenhart… één gerucht wil, dat ze heer Berics minnares is. Ze schijnt door de Freys te zijn opgehangen, maar Dondarrion heeft haar gekust en weer tot leven gewekt, en nu kan ze evenmin sterven als hij.’

Briënne bestudeerde de kaart. ‘Als Clegane voor het laatst in Zoutpannen gezien is, zou dat de juiste plaats zijn om zijn spoor op te pikken.’

‘In Zoutpannen is niemand meer, op een oude ridder na die zich in zijn kasteel verschanst,’ zei Alyn.

‘Toch zou het een geschikte plaats zijn om te beginnen.’

‘Je hebt nog die man,’ zei ser Hyal. ‘Een septon. Hij kwam de dag voordat u opdook mijn poort binnen. Meribald is zijn naam. Geboren en getogen aan de rivier, en hij dient hier zijn hele leven al. Hij vertrekt morgen om zijn ronde te doen en gaat altijd langs Zoutpannen. We zouden met hem mee moeten gaan.’

Briënne keek met een ruk op. ‘Wé?’

‘Ik ga mee.’

‘Beslist niet.’

‘Nou ja, ik ga hoe dan ook met septon Meribald naar Zoutpannen. Jij en Podderik kunnen gaan en staan waar jullie willen, mij een zorg.’

‘Heeft heer Randyl je bevolen mij weer te volgen?’

‘Hij heeft me bevolen bij je uit de buurt te blijven. Heer Randyl is van opvatting dat een stevige, ruige verkrachting je goed zou doen.’

‘Waarom zou je dan met me meegaan?’

‘Anders had ik weer dienst moeten doen bij de poort.’

‘Als je heer je opgedragen heeft…’

‘Hij is mijn heer niet meer.’

Dat bracht haar van haar stuk. ‘Je hebt zijn dienst verlaten?’

‘Mijn heer deelde mij mee dat hij mijn zwaard niet langer kon gebruiken. Of mijn onbeschoftheid, dat komt op hetzelfde neer. Van nu af aan zal ik mij vermeien in het avontuurlijke leven van een hagenridder… ook al stel ik me zo voor dat we rijkelijk beloond zullen worden als we Sansa Stark vinden.’

Goud en grond, dat is wat hij hierin ziet. ‘Ik ben van plan om het meisje te redden, niet om haar te verkopen. Ik heb een gelofte afgelegd.’

‘Ik kan me niet herinneren dat ik dat heb gedaan.’

‘Daarom ga je dus niet mee.’

Ze vertrokken de volgende ochtend met zonsopgang.

Het was een merkwaardige stoet: ser Hyal op een kastanjebruin strijdros en Briënne op haar grote, grijze merrie, Podderik Peyn wijdbeens op zijn hit met de ingezakte rug, en septon Meribald te voet naast hem met zijn vechtstaf, gevolgd door een ezelt je aan de leidsels en een grote hond. De ezel was zo zwaar beladen dat Briënne half en half vreesde dat zijn rug zou breken. ‘Voedsel voor de armen en hongerlijders in het rivierengebied,’ zei septon Meribald bij de poort van Maagdenpoel. ‘Zaden, noten en gedroogd fruit, havermout, bloem, gerstebrood, drie gele kazen uit de herberg bij de Zottenpoort, gezouten kabeljauw voor mij, gezouten schapenvlees voor Hond… eh, en zout. Uien, wortelen, knollen, twee zakken bonen, vier zakken gerst en negen zakken sinaasappelen. Ik heb een zwak voor sinaasappelen, moet ik bekennen. Deze heb ik van een zeeman, en ik vrees dat ik ze hierna tot het voorjaar niet meer zal eten.’

Meribald was een septon zonder sept en stond in de hiërarchie van het Geloof maar één trapje hoger dan een bedelbroeder. Er waren er honderden zoals hij, een haveloze troep wier nederige taak het was van het ene vliegenpoepje van een dorp naar het volgende te sjokken, erediensten te leiden, huwelijken te sluiten en zonden te vergeven. Degenen die hij bezocht, werden geacht hem voedsel en onderdak te geven, maar de meesten waren net zo arm als hij, dus kon Meribald niet te lang op dezelfde plaats blijven hangen zonder degenen bij wie hij te gast was in de problemen te brengen. Vriendelijke herbergiers lieten hem soms in hun keuken of stal slapen, en er waren septerijen en hofsteden en zelfs een paar kastelen waar hij wist dat hij gastvrij onthaald zou worden. Als die er niet waren, sliep hij onder een boom of een haag. ‘Er zijn heel veel mooie hagen in het rivierengebied,’ zei Meribald. ‘De oude zijn het beste. Er gaat niets boven een honderdjarige haag. Daar kun je net zo knus in slapen als in een herberg en je hoeft minder bang te zijn voor vlooien.’

De septon kon lezen noch schrijven, zoals hij onderweg opgewekt bekende, maar hij wist wel honderd verschillende gebeden en kende lange passages uit De Zevenpuntige Ster uitzijn hoofd, en meer had hij in de dorpjes ook niet nodig. Zijn door de wind verweerde gezicht was doorgroefd, en hij had een bos dik grijs haar en kraaienpootjes. Hoe wel het een forse kerel was, wel zes voet lang, was hij gewoon bij het lopen naar voren te buigen, zodat hij een stuk korter leek. Zijn handen waren groot en leerachtig, met rode knokkels en vuil onder de nagels, en hij had de grootste voeten die Briënne ooit had gezien, naakt, zwart en zo hard als hoorn.

‘Ik heb al in geen twintig jaar een schoen gedragen,’ zei hij tegen haar. ‘Het eerste jaar had ik meer blaren dan tenen en bloedden mijn voetzolen als een rund zodra ik op een harde steen trapte, maar ik heb gebeden, en de Schoenmaker in den Hoge heeft mijn huid in leer veranderd.’

‘Er is geen schoenmaker in den Hoge,’ protesteerde Podderik.

‘Wel degelijk, jongen… al noem jij hem misschien bij een andere naam. Vertel eens, van wie van de zeven goden hou je het meest?’

‘Van de Krijgsman,’ zei Podderik zonder een ogenblik te aarzelen.

Briënne schraapte haar keel. ‘In Avondschemer zei mijn vaders septon altijd dat er maar één god was.’

‘Eén god met zeven aspecten. Dat is waar, vrouwe, en u doet er goed aan daar op te wijzen, maar het mysterie van de Zeven die Een zijn, is voor eenvoudige lieden niet eenvoudig te bevatten, en als ik iets ben is het eenvoudig, dus heb ik het over zeven goden.’ Meribald keerde zich weer naar Podderik toe. ‘Ik heb nog nooit een jongen meegemaakt die niet van de Krijgsman hield. Maar ik ben oud, en omdat ik oud ben, houd ik van de Smid. Wat zou de Krijgsman te verdedigen hebben, als hij zijn werk niet deed? Iedere stad heeft een smid, en ieder kasteel ook. Zij maken de ploegen die we nodig hebben om onze gewassen te zaaien, de spijkers die we nodig hebben om onze schepen te bouwen, hoefijzers om de hoeven van onze trouwe paarden te sparen, de blinkende zwaarden van onze heren. Niemand zal aan het belang van een smid twijfelen, dus eren we hem door een van de Zeven zijn naam te geven, maar we hadden hem evengoed de Boer of de Visser, de Timmerman of de Schoenmaker kunnen noemen. Wat voor werk hij doet, is onbelangrijk. Wat belangrijk is, is dat hij werkt. De Vader regeert, de Krijgsman vecht, de Smid werkt, en samen doen ze al wat juist is voor een man. Zoals de Smid een aspect van de godheid is, zo is de Schoenmaker een aspect van de Smid. Hij is degene die mijn gebeden heeft verhoord en mijn voeten heeft genezen.’

‘De goden zijn goed,’ zei ser Hyal droogjes, ‘maar waarom hebt u hem lastiggevallen terwijl u net zo goed uw schoenen aan had kunnen houden?’

‘Barrevoets gaan was mijn penitentie. Zelfs vrome septons kunnen zondaars zijn, en mijn vlees had niet zwakker kunnen zijn. Ik was jong en vol levenssappen, en de meisjes… een septon kan even galant lijken als een prins, als je geen enkele andere man kent die ooit verder dan een mijl buiten je dorp is geweest. Ik droeg ze voor uit de Zevenpuntige Ster. Het boek van de Maagd werkte het best. O ja, ik was een verdorven man voor ik mijn schoenen weggooide. Ik schaam me als ik denk aan alle meisjes die ik heb ontmaagd.’

Briënne ging verzitten in haar zadel, niet op haar gemak. Ze dacht weer aan het kamp beneden de muren van Hooggaarde en aan de weddenschap die ser Hyal en de anderen hadden gehouden om te zien wie haar het eerste het bed in zou krijgen.

‘Wij zoeken een maagd,’ vertrouwde Podderik Peyn hem toe. ‘Een hooggeboren meisje van dertien, met koperkleurig haar.’

‘Ik had begrepen dat jullie naar vogelvrijen op zoek waren.’

‘Dat ook,’ gaf Podderik toe.

‘De meeste reizigers doen alles wat ze kunnen om zulke lieden te mijden,’ zei septon Meribald, ‘maar toch zoeken jullie ze op.’

‘We zoeken maar één vogelvrije,’ zei Briënne. ‘De Jachthond.’

‘Dat zei ser Hyal al. Mogen de Zeven jullie bewaren, kind. Men zegt dat hij een spoor van afgeslachte baby’s en aangerande maagden achterlaat. De Dolle Hond van Zoutpannen, heb ik hem horen noemen. Wat wil goed volk van zo’n beest?’

‘De maagd over wie Podderik sprak is misschien bij hem.’

‘Is het echt? Dan moeten we voor dat arme meisje bidden.’

En voor mij ook, dacht Briënne, bid ook maar voor mij. Vraag de Oude Vrouw of ze haar lamp wil opheffen en mij naar jonkvrouwe Sansa wil leiden, en vraag de Krijgsman of hij mijn arm kracht wil geven opdat ik haar kan beschermen. Maar dat zei ze niet hardop, niet zolang Hyal Jagt haar kon horen en haar zou kunnen bespotten omdat ze een zwakke vrouw was.

Omdat septon Meribald te voet was en zijn ezel zo’n zware last droeg, kwamen ze die hele dag traag vooruit. Ze namen niet de hoofdweg naar het westen, de weg waarover Briënne eens met ser Jaime was gereden toen ze van de andere kant waren gekomen en Maagdenpoel geplunderd en vol lijken hadden aangetroffen. In plaats daarvan sloegen ze af naar het noordwesten, via een kronkelpaadje langs de kust van de Krabbenbaai dat zo smal was dat het op geen van ser Hyals twee dure kaarten van schapenhuid stond. Steile heuvels, zwarte moerassen en naaldbossen als op de Nes van Scheurklauw waren aan deze kant van Maagdenpoel nergens te zien. De gebieden waar ze doorheen trokken waren laag en drassig, een wildernis van duinen en zoutmoerassen onder een uitgestrekt, blauwgrijs hemelgewelf. De weg neigde ertoe tussen het riet en de getijdenpoelen te verdwijnen, om dan vervolgens een mijl verderop weer op te duiken. Zonder Meribald, wist Briënne, zouden ze ongetwijfeld verdwaald zijn. De grond was vaak zacht, dus hier en daar placht de septon vooruit te lopen, waarbij hij tikjes gaf met zijn staf om zich ervan te vergewissen dat ze vaste grond onder de voeten zouden hebben. Mijlenver in het rond waren geen bomen te bekennen, alleen zee, lucht en land.

Het verschil tussen dit gebied en Tarth, met zijn bergen en watervallen, hooggelegen weiden en schaduwrijke valleien, had niet groter kunnen zijn. Toch had deze omgeving een heel eigen schoonheid, vond Briënne. Ze staken een stuk of zes trage stroompjes vol kikkers en krekels over, zagen sterns hoog boven de baai zweven en hoorden de oeverlopers fluiten in de duinen. Een keer kruiste een vos hun pad, en Meribalds hond barstte in woest geblaf uit.

Mensen waren er ook. Sommigen woonden tussen het riet in huizen van leem en stro, terwijl anderen in leren bootjes de baai bevisten en huizen hadden gebouwd op wankele houten stellages boven de duinen. De meesten schenen alleen te wonen, uit het zicht van andere menselijke bewoning. Het schenen voor het merendeel gereserveerde lieden te zijn, maar tegen het middaguur begon de hond weer te blaffen en doken er uit het riet drie vrouwen op die Meribald een gevlochten mandje met mosselen gaven. Hij gaf hun alle drie een sinaasappel in ruil, al waren mosselen hier even gewoon als modder en sinaasappelen zeldzaam en kostbaar. Een van de vrouwen was stokoud, een was hoogzwanger en een was een meisje, zo fris en mooi als een lentebloem. Toen Meribald hen terzijde nam om hun zonden te horen, zei ser Hyal grinnikend: ‘Kennelijk wandelen wij in het gezelschap van de goden… althans de Maagd, de Moeder en de Oude Vrouw,’ Podderik keek stomverbaasd. Nee, moest Briënne hem vertellen, het zijn gewoon drie moeras bewoonsters.

Naderhand, toen ze hun tocht voortzetten, wendde ze zich tot de septon en zei: ‘Die mensen wonen minder dan een dagreis van Maagdenpoel verwijderd, en toch heeft de strijd hen onaangetast gelaten.’

‘Ze hebben weinig wat het aantasten waard is. Hun schatten zijn schelpen, stenen en leren bootjes, hun beste wapens zijn messen van roestig ijzer. Ze worden geboren, ze leven, ze hebben lief, ze sterven. Ze weten dat heer Scaep over hun gebied heerst, maar slechts weinigen hebben hem ooit gezien en Stroomvliet en Koningslanding zijn niet meer dan namen voor hen.’

‘En toch kennen ze de goden,’ zei Briënne. ‘Dat is aan u te danken, denk ik. Hoe lang trekt u al door het rivierengebied?’

‘Binnenkort veertig jaar,’ zei de septon, en zijn hond blafte luid. ‘Van Maagdenpoel naar Maagdenpoel, het duurt een half jaar en vaak langer voordat ik helemaal rond ben, maar ik wil niet beweren dat ik de Drietand ken. Ik vang slechts uit de verte een glimp van de kastelen van de grote heren op, maar ik ken de marktplaatsen, de hofsteden, de dorpjes die te klein zijn om een naam te hebben, de hagen en heuvels, de beekjes waaruit een dorstig man kan drinken en de grotten waarin hij kan schuilen. En de weggetjes die de kleine luiden gebruiken, de bochtige, modderige sporen die niet op perkamenten kaarten staan, die ken ik ook.’ Hij grinnikte. ‘Dat mag ook wel. Mijn voeten hebben elke mijl wel tienmaal afgelegd.’

De achterafweggetjes zijn degene die de vogelvrijen gebruiken en de grotten vormen een uitstekende schuilplaats voor opgdaagde mannen. Er kwam een lichte verdenking bij Briënne op: hoe goed kende ser Hyal deze man? ‘Dat moet een eenzaam leven zijn, septon.’

‘De zeven zijn altijd met mij,’ zei Meribald, ‘en ik heb mijn trouwe dienaar, en Hond.’

‘Heeft uw hond een naam?’ vroeg Podderik Peyn.

‘Dat zal best,’ zei Meribald, ‘maar het is mijn hond niet. Hij niet.’

De hond blafte en kwispelde met zijn staart. Het was een enorm, ruig beest, op zijn minst zestig kilo hond, maar goedaardig.

‘Van wie is hij?’ vroeg Podderik.

‘Van zichzelf natuurlijk, en van de Zeven. Wat zijn naam betreft, die heeft hij mij niet verteld. Ik noem hem Hond.’

‘O.’ Podderik wist duidelijk niet wat hij moest denken van een hond die Hond heette. De jongen bleef er een poosje op herkauwen en zei toen: ‘Ik had vroeger een hond, toen ik nog klein was. Ik noemde hem Held.’

‘Was dat zo?’

‘Was wat zo?’

‘Was hij een held?’

‘Nee. Maar het was een brave hond. Hij is dood.’

‘Honden beschermen me onderweg, zelfs in moeilijke tijden als deze. Wolven en vogelvrijen durven mij niet lastig te vallen als ik Hond aan mijn zijde heb.’ De septon fronste zijn wenkbrauwen. ‘De wolven zijn de laatste tijd een verschrikking. Er zijn plekken waar een man alleen er beter aan doet een boom op te zoeken om in te slapen. De grootste meute die ik tot nog toe in mijn leven had gezien, telde minder dan een dozijn wolven, maar de enorme troep die langs de Drietand loert telt er nu honderden.’

‘Bent u ze zelf ook tegengekomen?’ vroeg ser Hyal.

‘Dat is me bespaard gebleven, mogen de Zeven mij beschermen, maar ik heb ze ’s nachts wel gehoord, en meer dan eens. Zoveel stemmen… een bloedstollend geluid. Zelfs Hond moest ervan huiveren, en Hond heeft meer dan tien wolven gedood.’ Hij wreef over de kop van de hond. ‘Sommigen zullen vertellen dat het demonen zijn. Ze zeggen dat de meute wordt aangevoerd door een monsterlijke wolvin, een sluipende schaduw; grimmig, grauw en reusachtig. Ze zullen vertellen dat het is voorgekomen dat ze een oeros in haar eentje heeft geveld, dat geen val of strik haar vasthoudt, dat ze staal noch vuur vreest, elke wolf doodt die haar probeert te dekken en slechts mensenvlees verslindt.’

Ser Hyal lachte. ‘Nu hebt u het gedaan, septon. Die arme Podderik zet ogen op, als gekookte eieren zo groot.’

‘Ze zijn helemaal niet zo groot,’ zei Podderik verontwaardigd.

Hond blafte.

Die nacht sloegen ze een kil kamp op in de duinen. Briënne stuurde Podderik de kust langs om wat drijfhout voor een vuurtje te zoeken, maar hij kwam met lege handen terug, tot zijn knieën onder de modder. ‘Het is laag tij, ser. Vrouwe. Er is geen water, er zijn alleen maar slikken.’

‘Blijf maar bij het slik vandaan, kind,’ ried septon Meribald hem aan. ‘Dat is niet dol op vreemden. Als je op de verkeerde plek loopt, zak je erin weg en word je erdoor verzwolgen.’

‘Het is maar modder,’ zei Podderik nadrukkelijk.

‘Totdat je mond er vol mee zit en het je neus begint binnen te dringen. Dan is het de dood.’ Hij glimlachte om zijn woorden hun scherpte te ontnemen. ‘Veeg die modder maar af en neem een partje sinaasappel, jochie.’

De volgende dag bracht nog meer van hetzelfde. Ze ontbeten met gezouten kabeljauw en nog meer sinaasappelpartjes en ze waren onderweg voordat de zon helemaal op was, met achter hen een roze lucht en voor hen uit een purperrode. Hond ging voorop en snuffelde aan alle rietbosjes; bij sommige bleef hij staan om er tegen aan te piesen. Hij leek de weg net zo goed te kennen als Meribald. De kreten van de sterns huiverden door de ochtendlucht terwijl het tij rees.

Tegen het middaguur stopten ze in een gehucht, het eerste dat ze tegenkwamen. Acht paalwoningen rezen op boven een smal stroompje. De mannen waren in hun bootjes uit vissen, maar de vrouwen en jongens klauterden bungelende touwladders af en verzamelden zich rond septon Meribald om te bidden. Na de dienst schold hij ze hun zonden kwijt en liet wat knollen, een zak bonen en twee van zijn kostbare sinaasappelen hij hen achter.

Weer terug op de weg zei de septon: ‘We zouden er goed aan doen vannacht de wacht te houden, vrienden. De dorpelingen zeggen dat ze drie desperado’s door de duinen ten westen van de oude wachttoren hebben zien rondsluipen.’

‘Maar drie?’ Ser Hyal glimlachte. ‘Drie is een kolfje naar de hand van onze vechters deern. Ze zullen niet snel gewapende lieden lastigvallen.’

‘Tenzij ze uitgehongerd zijn,’ zei de septon. ‘Er is wel voedsel te vinden in deze moerassen, maar alleen voor wie er oog voor heeft, en deze mannen zijn hier vreemd, overlevenden van een of andere veldslag. Als ze ons aanklampen, ser, dan smeek ik u ze aan mij over te laten.’

‘Wat wilt u met ze doen?’

‘Ze te eten geven. Ze vragen hun zonden te belijden, zodat ik hun vergeving kan schenken. Ze uitnodigen met ons mee te gaan naar het Stille Eiland.’

‘Dan kunnen we ze net zo goed uitnodigen ons in onze slaap de keel af te snijden,’ antwoordde Hyal Jagt. ‘Heer Randyls methodes om met desperado’s af te rekenen zijn beter… staal en een hennepen touw.’

‘Ser? Vrouwe?’ zei Podderik. ‘Is een desperado een vogelvrije?’

‘Min of meer,’ antwoordde Briënne.

Septon Meribald was het daar niet mee eens. ‘Eerder minder dan meer. Er zijn veel soorten vogelvrijen, net zoals er veel soorten vogels zijn. Een strandloper en een zeearend hebben allebei vleugels, maar ze zijn niet hetzelfde. De zangers zingen graag over goede mannen die gedwongen zijn buiten de wet te treden om een verdorven heer te bestrijden, maar de meeste vogelvrij en lijken meer op die dolle Jachthond dan op de Bliksemheer. Het zijn slechte mensen, gedreven door hebzucht, aangetast door boosaardigheid. Ze verachten de goden en geven alleen om zichzelf. Desperado’s verdienen eerder ons medelijden, al zijn ze misschien net zo gevaarlijk. Ze zijn vrijwel allemaal van gewone komaf, eenvoudige lieden die nooit verder dan een mijl van hun geboortegrond vandaan waren geweest tot de dag dat er een of ander heerschap langskwam om hen de oorlog in te leiden. Slecht geschoeid en slecht gekleed marcheren ze weg onder zijn banieren, dikwijls zonder betere wapens dan een sikkel of een scherp geslepen schoffel, of een knots die ze zelf hebben gemaakt door een steen met repen huid aan een stok te binden. Broers marcheren naast broers, zonen naast vaders, de ene vriend naast de andere. Ze hebben de liederen en verhalen gehoord, dus vertrekken ze met een gretig hart, dromend van de wonderen die ze zullen aanschouwen, van de rijkdom en roem die ze zullen verwerven. De oorlog lijkt een mooi avontuur, het grootste dat de meesten van hen ooit zullen meemaken.

Dan komen ze voor het eerst met de strijd in aanraking. Voor de meesten is die eerste aanraking genoeg om hen te breken. Anderen gaan jaren door, tot ze in zoveel veldslagen hebben gevochten dat ze de tel zijn kwijtgeraakt. Maar zelfs een man die honderd gevechten heeft overleefd, kan in het honderdeerste kapot gaan. Broers zien hun broers sneuvelen, vaders verliezen hun zonen, de ene vriend ziet hoe de andere zijn ingewanden probeert binnen te houden nadat hij met een strijdbijl is opengereten.

Ze zien hoe de heer die hen heeft aangevoerd, wordt neergehouwen, en dan schreeuwt een andere heer dat ze nu van hem zijn. Ze lopen een verwonding op en als die nog maar half genezen is, lopen ze er nog een op. Er is nooit genoeg te eten, hun schoenen vallen in flarden van hun voeten van al dat marcheren, hun kleren zijn gescheurd en rotten van hun lijf en de helft schijt in zijn hozen na het drinken van bedorven water.

Als ze nieuwe laarzen of een warmere mantel of misschien een verroeste ijzeren halfhelm willen, dan moeten ze die van een lijk roven, en het duurt niet lang of ze stelen ook van de levenden, van de kleine luiden op wier grondgebied ze vechten, mensen die erg lijken op wie ze zelf geweest zijn. Ze slachten hun schapen af en stelen hun kippen, en van daar is het maar een klein stapje naar het roven van hun dochters. En op een dag kijken ze om zich heen en beseffen dat al hun vrienden en verwanten weg zijn, dat ze naast vreemden vechten onder een banier die ze nauwelijks herkennen. Ze weten niet waar ze zijn of hoe ze terug naar huis moeten en de heer voor wie ze vechten kent hun naam niet, maar toch komt hij bij ze en schreeuwt dat ze zich moeten opstellen, dat ze een slagorde moeten vormen met hun speren en zeisen en geslepen schoffels, dat ze stand moeten houden. En de ridders storten zich op hen, mannen zonder gezicht, geheel in staal gehuld, en de metalen donder van hun aanval lijkt de hele wereld te vullen…

En de man wordt desperaat.

Hij draait zich om en neemt de benen, of hij kruipt na afloop over de lijken van de gesneuvelden heen of hij sluipt weg in het holst van de nacht en zoekt een plek om zich te verstoppen. Alle gedachten aan naar huis gaan zijn tegen die tijd vervlogen en koningen, heren en goden betekenen minder voor hem dan een homp rottend vlees waar hij nog een dag lang van kan leven, of een zak bedorven wijn waarin hij zijn angst misschien voor een paar uur kan verdrinken. De desperado leeft van dag tot dag, van maaltijd tot maaltijd, meer beest dan mens. Vrouwe Briënne heeft geen ongelijk. In tijden als deze moet de reiziger op zijn hoede zijn voor desperado’s en hen vrezen… maar hij moet ook medelijden met ze hebben.’

Toen Meribald uitgesproken was, daalde er een diepe stilte over hun kleine gezelschap neer. Briënne kon de wind door een bosje katwilgen horen ruisen, en verderop de kreet van een fuut. Ze kon Hond zachtjes horen hijgen terwijl hij naast de septon en zijn ezel draafde, zijn tong ver uit zijn bek. De stilte duurde en duurde maar, totdat ze ten slotte zei: ‘Hoe oud was u toen ze u de oorlog in lieten marcheren?’

‘O, niet ouder dan die jongen van u,’ antwoordde Meribald. ‘Eigenlijk te jong voor zoiets, maar al mijn broers gingen en ik wilde niet achtergelaten worden. Willam zei dat ik hem als schildknaap kon dienen, hoewel Wil geen ridder maar koksmaat was, gewapend met een keukenmes dat hij uit de herberg had gestolen. Hij stierf op de Stap stenen, zonder een klap te hebben uitgedeeld. Hij bezweek aan de koorts, net als mijn broer Robin. Owen ging dood toen een strijdhamer zijn hoofd in tweeën spleet en zijn vriend Jon Pocken werd voor verkrachting opgehangen.’

‘De Oorlog van de Negenpennings-koningen?’ vroeg Hyal Jagt.

‘Zo noemden ze het, al heb ik nooit een koning gezien en ook nooit één penning verdiend. Maar het wás een oorlog, dat wel.’

Samwel

Sam stond voor het raam zenuwachtig te wiebelen terwijl hij toekeek hoe het laatste zonlicht achter een rij puntdaken verdween. Hij zal wel weer dronken zijn, dacht hij somber. Of anders heeft hij weer een meisje ontmoet. Hij wist niet of hij moest vloeken of huilen. Dareon werd geacht zijn broeder te zijn. vraag hem om te zingen) en niemand die het hem verbetert. vraag hem om iets anders te doen…

De avondmist steeg al op en zond grijze vingers omhoog over de muren van de gebouwen langs het oude kanaal. ‘Hij beloofde dat hij terug zou komen,’ zei Sam. ‘Jij hebt het ook gehoord.’

Anje keek hem met roodomrande, opgezette ogen aan. Haar haar hing ongewassen en vol klitten om haar gezicht. Ze zag eruit als een schuw beest dat uit een struik gluurt. Het was dagen geleden sinds ze voor het laatst een vuur hadden gehad, maar desondanks zat het wildlingenmeisje nog steeds bij voorkeur ineengedoken bij de haard, alsof de koude as nog een restje warmte uitstraalde.

‘Hij is niet graag bij ons,’ zei ze, fluisterend om de baby niet wakker te maken. ‘Het is hier triest. Hij is liever ergens waar wijn is, en waar gelachen wordt.’

Ja, dacht Sam, en overal is wijn, behalve hier. Braavos was vol herbergen, bierlokalen en bordelen. En als Dareon aan een haardvuur en een beker warme wijn de voorkeur gaf boven oud brood en het gezelschap van een huilende vrouw; een dikke lafaard en een zieke oude man, wie kon het hem kwalijk nemen?

Ik. Hij zei dat hij voor het avondrood terug zou zijn. Hij zei dat hij wijn en eten voor ons mee zou brengen.

Hij keek nogmaals uit het raam en hoopte tegen de klippen op dat hij de zanger haastig thuis zou zien komen. Duisternis daalde neer over de geheime stad en kroop door de stegen en langs de kanalen. De goede lieden van Braavos zouden weldra hun luiken sluiten en grendels voor hun deuren schuiven. De nacht behoorde aan de bravo’s en de courtisanes toe. Dareons nieuwe vrienden, dacht Sam verbitterd. De zanger had het de laatste tijd nergens anders over. Hij probeerde een lied te schrijven over een courtisane, een vrouw die de Maanschaduw heette. Ze had hem bij het Maanbassin horen zingen en hem beloond met een kus. Je had haar om zilver moeten vragen,’ had Sam gezegd. ‘We hebben geld nodig, geen kussen.’ Maar de zanger had slechts geglimlacht. ‘Sommige kussen zijn meer waard dan geel goud, Doder.’

Ook dat maakte hem boos. Dareon werd niet geacht liederen over courtisanes te maken. Hij werd geacht te zingen over de Muur en de dappere daden van de Nachtwacht. Jon had gehoopt dat zijn liederen misschien een paar jongelieden zouden overhalen het zwart aan te nemen. In plaats daarvan zong hij over gouden kussen, zilverblond haar en o zo rode lippen. Niemand nam ooit het zwart aan vanwege o zo rode lippen.

Soms maakte hij bovendien met zijn spel de baby wakker. Dan begon het kind te blèren, schreeuwde Dareon dat hij zich koest moest houden, begon Anje te huilen en stormde de zanger naar buiten om dagenlang niet meer terug te komen. ‘Al dat gejank, ik kan haar wel slaan,’ klaagde hij dan, ‘en door dat gesnik van haar kan ik nauwelijks slapen.’

Jij zou ook huilen als je een zoon had gehad en hem had verloren, had Sam bijna gezegd. Hij kon Anje haar verdriet niet kwalijk nemen. In plaats daarvan nam hij het Jon Sneeuw kwalijk, en hij vroeg zich af op welk moment Jons hart van steen was geworden. Eens, toen Anje naar het kanaal was om water te halen, had hij die vraag aan maester Aemon gesteld. ‘Toen hij dankzij jou tot opperbevelhebber werd verheven,’ had de oude man geantwoord.

Zelfs nu, terwijl hij hier in deze koude kamer onder de dakbalken zat weg te rotten, weigerde een deel van Sam te geloven dat Jon had gedaan wat maester Aemon dacht. Maar het moet wel. Waarom zou Anje anders zoveel huilen? Het enige wat hij hoefde te doen, was haar vragen wiens kind ze aan de borst had, maar daar had hij de moed niet toe. Hij was bang voor het antwoord dat hij zou kunnen krijgen. Ik ben nog steeds een lafaard Jon. Waar hij in deze wijde wereld ook heen ging, zijn angsten gingen met hem mee.

Een hol gerommel weerkaatste van de daken van Braavos, als het geluid van verre donder; de Titaan, die aan de andere kant van de lagune het vallen van de nacht afkondigde. Het lawaai was luid genoeg om de baby te wekken, en diens plotselinge gejammer wekte maester Aemon. Toen Anje het jochie de borst ging geven, opende de oude man zijn ogen en bewoog zwakjes in zijn smalle bed. ‘Ei? Het is donker. Waarom is het zo donker?’

Omdat u blind bent. Aemons geest was steeds meer gaan dwalen sinds ze in Braavos waren aangekomen. Op sommige dagen leek hij niet te weten waar hij was. Op andere dagen dwaalde hij af terwijl hij bezig was iets te zeggen en begon hij over zijn vader of zijn broer te bazelen. Hij ishonderdtwee, hield Sam zichzelf voor, maar in Slot Zwart was hij dat ook al geweest, en daar was zijn hoofd altijd helder gebleven.

‘Ik ben het,’ was hij gedwongen te zeggen. ‘Samwel Tarling. Uw oppasser.’

‘Sam.’ Maester Aemon likte zijn lippen en knipperde met zijn ogen. ‘Ja. En dit is Braavos. Neem me niet kwalijk, Sam. Is het ochtend?’

‘Nee.’ Sam voelde het voorhoofd van de oude man. Zijn huid was klam van het zweet en voelde kil en vochtig aan, en zijn adem piepte aan een stuk door. ‘Het is nacht, maester. U hebt geslapen.’

‘Te lang. Het is hier koud.’

‘We hebben geen hout,’ zei Sam, ‘en de waard weigert ons nog meer te geven als we geen geld hebben.’ Dit was al de vierde of vijfde keer dat ze precies hetzelfde gesprek hielden. Ik had ons geld aan hout moeten besteden, verweet Sam zichzelf iedere keer weer. Ik had zo verstandig moeten zijn hem warm te houden.

In plaats daarvan had hij hun laatste zilver verspild aan een genezer uit het Huis van de Rode Handen, een rijzige, bleke man in gewaden met krullende rode en witte lijnen erop geborduurd. Het enige wat het zilver had opgeleverd was een halve fles droomwijn geweest. ‘Dit helpt misschien zijn heengaan verzachten,’ had de Braavosi gezegd, niet onvriendelijk. Toen Sam had gevraagd of hij niet meer kon doen, had hij zijn hoofd geschud. ‘Ik heb zalven, drankjes en aftreksels, tincturen, vergiften en kompressen. Ik kan hem aderlaten, purgeren, ik kan koppen zetten… maar waarom? Geen bloedzuiger die hem weer jong kan maken. Dit is een oude man, en de dood huist in zijn longen. Geef hem dit, en laat hem slapen.’

En dat had hij gedaan, de hele nacht en de hele dag, maar nu worstelde de oude man om overeind te komen. ‘We moeten naar de schepen.’

Alweer die schepen. ‘U bent te zwak om naar buiten te gaan,’ was hij gedwongen te zeggen. Onderweg had maester Aemon een kou gevat die op zijn borst was geslagen. Toen ze Braavos bereikten, was hij zo verzwakt dat ze hem aan land hadden moeten dragen. Destijds hadden ze nog een vette buidel vol zilver gehad, dus had Dareon om het grootste bed in de herberg gevraagd. In het bed dat ze hadden gekregen pasten wel acht mensen, dus stond de waard erop hun dat aantal ook in rekening te brengen.

‘Morgenochtend kunnen we naar de haven,’ had Sam beloofd. ‘Dan kunt u rondvraag doen wat het eerstvolgende schip is dat naar Oudstee vertrekt.’ Zelfs in het najaar was Braavos nog een drukke havenstad. Zodra Aemon sterk genoeg was om te reizen, zouden ze zonder moeite een geschikt vaartuig kunnen vinden dat hen zou brengen waar ze zijn moesten. De passage betalen zou moeilijker worden. Hun beste hoop was een schip uit de Zeven Koninkrijken. Een handelaar uit Oudstee misschien, met verwanten in de Nachtwacht. Er moeten nog mensen zijn die de mannen die over de Muur patrouilleren in ere houden.

‘Oudstee,’ piepte maester Aemon. ‘Ja. Ik heb van Oudstee gedroomd, Sam. Ik was weer jong en mijn broer Ei was bij me, samen met die grote ridder bij wie hij in dienst was. We dronken cider in de oude herberg waar ze de schrikbarend sterke cider maken.’ Weer wilde hij opstaan, maar de inspanning bleek te veel voor hem te zijn. Na een ogenblik liet hij zich terugzakken. ‘De schepen,’ herhaalde hij. ‘Daar vinden we ons antwoord. Omtrent de draken. Het is nodig dat ik dat weet.’

Nee, dacht Sam. Wat u nodig hebt is voedsel en warmte, een volle maag en een warm, knetterend haardvuur. ‘Hebt u honger, maester? We hebben nog wat brood en een stukje kaas.’

‘Nu niet, Sam. Later, als ik wat op krachten ben gekomen.’

‘Hoe wilt u op krachten komen als u niet eet?’ Op zee hadden ze geen van allen veel gegeten, niet na Skagos. De herfststormen hadden hen de hele zee-engte over gejaagd. Soms kwamen ze kolkend uit het zuiden opzetten, met donder en bliksem en donkere regens die dagen bleven vallen. Soms joegen ze vanuit het noorden over hen heen, koud en grimmig, met felle winden die dwars door je heen sneden. Een keer was het zo koud geworden dat Sam bij het wakker worden had geconstateerd dat het hele schip met een ijslaagje bedekt was, wit glanzend als paarlemoer. De kapitein had de mast neergehaald en die op het dek vastgesjord en de overtocht met behulp van de riemen alleen voltooid. Tegen de tijd dat ze de Titaan in zicht hadden gekregen, had niemand meer gegeten.

Eenmaal veilig aan wal had Sam echter gemerkt dat hij barstte van de honger. Dat gold ook voor Dareon en Anje. Zelfs de baby was gretiger gaan drinken. Maar Aemon…

‘Het brood is oudbakken geworden, maar ik kan in de keuken wel wat jus bedelen om het in te soppen,’ zei Sam tegen de oude man. De waard was een harde kerel met kille ogen die de in het zwart gehulde vreemdelingen onder zijn dak niet vertrouwde, maar zijn kok was aardiger.

‘Nee. Maar misschien wel een slokje wijn?’

Ze hadden geen wijn. Dareon had beloofd wat te kopen voor het geld dat hij met zijn gezang verdiende. ‘De wijn komt later,’ moest Sam zeggen. ‘Er is water, maar dat is niet het goede water.’ Het goede water kwam over de bogen van het grote bakstenen aquaduct dat ze in Braavos de zoetwaterrivier noemde. Bij de rijken kwam het via pijpen het huis binnen; de armen vulden hun emmers en vaten uit openbare fonteinen. Sam had Anje erop uitgestuurd om wat te halen, maar hij was vergeten dat het wildlingenmeisje haar leven lang nog nooit uit het zicht van Crasters Burcht was geweest en zelfs nooit een marktplaats had bezocht. De stenen doolhof van eilandjes en kanalen die Braavos was, gespeend van gras en bomen en krioelend van de vreemdelingen die haar in een onverstaanbare taal aanspraken, beangstigde haar dusdanig dat ze eerst de plattegrond was kwijtgeraakt en kort daarop de weg. Uiteindelijk vond Sam haar, huilend aan de stenen voeten van een lang geleden gestorven zeeheer.

‘Het enige wat we hebben is water uit het kanaal,’ zei hij tegen maester Aemon, ‘maar de kok heeft het even laten koken. Er is ook droomwijn, voor het geval u daar nog meer van nodig hebt.’

‘Ik heb voorlopig wel genoeg gedroomd. Water uit het kanaal is goed genoeg. Help me even, wil je?’

Sam hielp de oude man voorzichtig overeind en hield de beker aan zijn droge, gebarsten lippen. Niettemin sijpelde de helft van het water over de borst van de maester omlaag. ‘Genoeg,’ kuchte Aemon na een paar slokjes. ‘Straks verdrink je me nog.’ Hij huiverde in Sams armen. ‘Waarom is het zo koud in de kamer?’

‘Het hout is op.’ Dareon had de waard het dubbele betaald voor een kamer met een haard, maar ze hadden geen van allen geweten dat het hout hier zo duur zou zijn. In Braavos groeiden geen bomen, behalve in de binnenhoven en tuinen van de machtigen. Ook hakten de Braavosi de naaldbomen op de eilandjes die de buitenrand van hun grote lagune vormden niet om, aangezien die als windscherm tegen de stormen dienden. In plaats daarvan werd het brandhout per schuit aangevoerd en de rivieren op en de lagune over gevaren. Zelfs mest was hier kostbaar; de Braavosi gebruikten boten in plaats van paarden. Dat zou allemaal niet van belang zijn geweest, als ze volgens voornemen naar Oudstee waren vertrokken, maar dat was onmogelijk gebleken doordat maester Aemon zo zwak was. Nog een reis over open zee zou zijn dood worden.

Aemons hand kroop over de dekens, tastend naar Sams arm. ‘We moeten naar de haven, Sam.’

‘Als u sterker bent.’ De oude man was absoluut niet in staat om de zoute spetters en natte winden langs de waterkant te verduren en Braavos was één en al waterkant. In het noorden lag de Purperen Haven, waar koopvaarders uit Braavos onder aan de koepels en torens van het paleis van de Zeeheer aangemeerd lagen. In het westen bevond zich de Voddenmanshaven, die wemelde van de schepen uit de andere Vrijsteden, Westeros en Ibben en de legendarische, verafgelegen landen van het oosten. En overal elders waren steigertjes en aanlegplaatsen voor veerponten en oude, grijze werven waar garnalen- en krabbenvangers en visserlui aanmeerden nadat ze hun werk bij de slikken en de riviermonding hadden gedaan. ‘Dat zou te inspannend voor u zijn.’

‘Ga jij dan in mijn plaats,’ drong Aemon aan, ‘en breng me iemand die de draken heeft gezien.’

‘Ik?’ Die suggestie bracht Sam van zijn stuk. ‘Maester, het was maar een verhaal. Een zeemansverhaal.’ Dit was ook de schuld van Dareon. De zanger kwam steeds met allerlei rare verhalen uit de bierlokalen en bordelen aanzetten. Helaas was hij aangeschoten geweest toen hij dat over de draken had gehoord en kon hij zich de bijzonderheden niet herinneren. ‘Wie weet heeft Dareon die hele geschiedenis wel verzonnen. Dat doen zangers. Die verzinnen dingen.’

‘Dat is zo,’ zei maester Aemon, ‘maar zelfs het meest gefantaseerde lied bevat allicht een kern van waarheid. Zie die waarheid voor me te ontdekken, Sam.’

‘Maar ik weet niet aan wie ik het moet vragen, of hoe. Ik spreek maar heel weinig Hoog-Valyrisch, en als ze tegen mij in het Braavosi spreken, versta ik er de helft niet van. U spreekt meer talen dan ik; zodra u sterker bent, dan…’

‘Wanneer zal ik sterker zijn, Sam? Vertel me dat eens.’

‘Gauw. Als u uitrust en eet. Wanneer we Oudstee bereiken…’

‘Ik zal Oudstee niet meer terugzien. Dat weet ik nu.’ De oude man greep Sams arm steviger vast. ‘Weldra ben ik bij mijn broeders. Sommigen waren met mij verbonden door geloften, anderen door bloedbanden, maar mijn broeders waren ze allemaal. En mijn vader… hij had nooit verwacht dat de troon op hem zou overgaan, en toch gebeurde dat. Hij placht te zeggen dat dat zijn straf was voor de klap die zijn broer doodde. Ik mag bidden dat hij in de dood de vrede heeft gevonden die hij bij zijn leven nooit heeft gekend. De septons zingen over de vreugden van de vergankelijkheid, het afleggen van onze lasten en de reis naar een ver, lieflijk land waar wij mogen lachen, beminnen en feestvieren tot het einde der tijden… maar als er achter de muur die dood wordt genoemd nu eens geen land van licht en honing ligt, maar slechts kou, duisternis en pijn, wat dan?’

Hij is bang, besefte Sam. ‘U gaat niet dood. U bent ziek, dat is alles. Het gaat wel weer over.’

‘Ditmaal niet, Sam. Ik heb gedroomd… in het nachtelijk duister stelt een man alle vragen die hij bij daglicht niet durft te stellen. Voor mij bleef er de laatste jaren maar één vraag over. Waarom hebben de goden me mijn ogen en mijn kracht ontnomen, maar mij veroordeeld om almaar voort te bestaan, verstijfd en vergeten? Waarvoor kunnen ze een oude, afgeleefde man als mij nog gebruiken?’ Aemons vingers trilden, dunne takjes in een omhulsel van vlekkerig vel. ‘Het staat me nog bij, Sam. Het staat me nog bij.’

Hij sprak onbegrijpelijke taal. ‘Wat staat u nog bij?’

‘Draken,’ fluisterde Aemon. ‘Het verdriet en de heerlijkheid van mijn huis waren ze.’

‘De laatste draak was al voor uw geboorte gestorven,’ zei Sam. ‘Hoe kan het dan dat u ze zich herinnert?’

‘Ik zie ze in mijn dromen, Sam. Ik zie een rode ster bloeden aan de hemel. Rood, dat staat me nog bij. Ik zie hun schaduw op de sneeuw, ik hoor het klapwieken van leren vleugels, voel hun hete adem. Mijn broers droomden ook over draken, en die dromen hebben hen gedood, één voor één. Sam, wij sidderen op de spits van halfvergeten profetieën, van wonderen en verschrikkingen die niemand die leeft kan hopen te bevatten… of…’

‘Of?’ zei Sam.

‘…of niet.’ Aemon grinnikte zachtjes. ‘Of ik ben een oude man, koortsig en op de rand van de dood.’ Hij sloot vermoeid zijn witte ogen en deed ze toen moeizaam weer open. ‘Ik had de Muur nooit moeten verlaten. Heer Sneeuw kon het niet weten, maar ik had het moeten voorzien. Vuur verteert, maar kou conserveert. De Muur… maar het is te laat om nog ijlings terug te gaan. De Vreemdeling staat voor mijn deur en laat zich niet buitensluiten. Oppasser, je hebt mij trouw gediend. Verricht nog een laatste dappere daad voor mij. Ga naar de schepen, Sam. Zie alles te ontdekken wat je kunt over die draken.’

Sam schoof zijn arm uit de greep van de oude man. ‘Dat zal ik doen. Als u het wilt. Alleen, ik…’ Hij wist niet wat hij verder nog moest zeggen. Ik kan het hem niet weigeren. Hij zou ook naar Dareon kunnen zoeken, langs de kades en werven van de Voddenmanshaven. Ik zoek eerst Dareon en dan gaan we samen naar de schepen. En als we terugkomen, nemen we eten, wijn en hout mee. We maken vuur en een lekkere, warme maaltijd. Hij stond op. ‘Nou, dan ga ik maar. Als ik ga, dan is Anje er nog. Anje, vergrendel de deur als ik weg ben.’ De Vreemdeling staat voor de deur.

Anje knikte terwijl ze de baby tegen haar boezem wiegde, en haar ogen schoten vol tranen. Ze gaat alweer huilen, besefte Sam. Het werd hem te veel. Zijn zwaardriem hing aan een haak aan de muur, naast de oude, gebarsten hoorn die hij van Jan had gekregen. Hij trok de riem eraf en gespte hem om. Daarna sloeg hij zijn zwarte wollen mantel om zijn ronde schouders, sjokte de deur door en klauterde een houten trap af waarvan de treden kraakten onder zijn gewicht.

De herberg had twee voordeuren. Een daarvan kwam uit op een straat en de andere op een kanaal. Sam liep door de eerste naar buiten, om de gelagkamer te mijden, waar de waard hem ongetwijfeld de zure blik zou toewerpen die hij reserveerde voor gasten die allang niet meer welkom waren.

Er hing kou in de lucht, maar deze nacht was niet half zo mistig als sommige andere. Daar was Sam dankbaar om. Soms was de grondmist zo dik dat je je eigen voeten niet kon zien. Een keer was hij op één stap na een kanaal in gelopen.

Als jongen had Sam een geschiedenis van Braavos gelezen en ervan gedroomd dat hij op een dag hierheen zou gaan. Hij had de Titaan streng en angstaanjagend uit de zee willen zien oprijzen, in een slangenboot langs al de paleizen en tempels door de kanalen willen glijden en de waterdans van de bravo’s willen zien, met klingen die flitsten in het licht van de sterren. Maar nu hij er was, wilde hij alleen nog maar weg, naar Oudstee.

Met zijn kap over zijn hoofd en met wapperende mantel begaf hij zich over de klinkers naar de Voddenmanshaven. Zijn zwaardriem dreigde voortdurend op zijn enkels te zakken, dus moest hij hem onder het lopen steeds ophijsen. Hij bleef in de kleine, donkere straatjes, waar hij minder kans liep iemand tegen te komen, maar toch begon zijn hart bij iedere passerende kat te bonzen… en Braavos krioelde van de katten. Ik moet Dareon zien te vinden, dacht hij. Hij is een man van de Nachtwacht, mijn gezworen Broeders, hij en ik zullen er wel achter komen wat ons te doen staat. Maester Aemon was aan het eind van zijn krachten en Anje zou hier zelfs verloren zijn als ze niet door verdriet overmand was, maar Dareon… Ik moet niet zo slecht over hem denken. Er kan hem wel iets overkomen zijn, misschien is hij daarom niet teruggekomen. Hij kan wel dood zijn en in een of ander steegje in een plas van zijn eigen bloed liggen, of met zijn gezicht omlaag in een van de kanalen drijven. ’s Nachts zwierden de bravo’s in hun tweekleurige opschik door de stad, op jacht naar een gelegenheid om te bewijzen hoe handig ze met die slanke zwaarden van hen konden omgaan. Sommigen vochten om het minste geringste, sommigen om helemaal niets, en Dareon was loslippig en opvliegend, vooral als hij gedronken had. Dat een man over de strijd kan zingen, wil nog niet zeggen dat hij kan vechten.

De beste bierlokalen, herbergen en bordelen bevonden zich bij de Purperen Haven of het Maanbassin, maar Dareon gaf de voorkeur aan de Voddenmanshaven, waar de klanten eerder geneigd waren de Gewone Spreektaal te bezigen. Sam begon zijn speurtocht bij de Herberg van de Groene Paling, de Zwarte Schuitenvoerder en Moroggo, allemaal lokalen waar Dareon wel eens had gespeeld. In geen daarvan was hij te vinden. Voor het Misthuis lagen verscheidene slangenboten aangemeerd, wachtend op klanten, en Sam probeerde de bomers te vragen of ze een zanger hadden gezien die helemaal in het zwart gekleed was, maar geen van hen verstond zijn Hoog-Valyrisch. Of ze verstaan het opzettelijk niet. Sam tuurde de sjofele wijnkroeg onder de tweede boog van Nabbo’s Brug in, waar nauwelijks tien mensen in pasten. Dareon was niet een van de tien. Hij probeerde de Verschoppelingenherberg, het Huis met de Zeven Lampen en het bordeel dat de Katterije heette, waar hij vreemde blikken toegeworpen kreeg, maar geen hulp.

Toen hij wegging botste hij onder de rode lantaren van de Katterije bijna tegen twee jongelieden op. De een was donker, de ander blond. De donkerharige zei iets in het Braavosi. ‘Het spijt me,’ was Sam gedwongen te zeggen, ‘ik versta u niet.’ Hij schoof bang bij hen vandaan. In de Zeven Koninkrijken hulden edelen zich in tientallen kleuren fluweel, zijde en brokaat, terwijl de boeren en kleine luiden ongebleekte wol en vaalbruin baai droegen. In Braavos was het andersom. De bravo’s stapten als pauwen rond, de hand aan het zwaard, terwijl de machtigen gekleed gingen in antracietgrijs en purper, blauw dat bijna zwart leek en zwart dat zo donker was als een maanloze nacht.

‘Mijn vriend Terro zegt dat je zo dik bent dat hij er misselijk van wordt,’ zei de bravo met het blonde haar, wiens jasje aan de ene kant van groen fluweel en aan de andere kant van zilverdraad was. ‘Mijn vriend Terro zegt dat het gerammel van je zwaard hem hoofdpijn bezorgt.’ Hij sprak de Gewone Spreektaal. De ander, de donkerharige bravo in het wijnrode brokaat en de gele mantel, wiens naam kennelijk Terro was, maakte een opmerking in het Braavosi. Zijn blonde vriend lachte en zei: ‘Mijn vriend Terro zegt dat je boven je stand gekleed gaat. Ben je soms een grote heer, dat je zwart draagt?’

Sam had het het liefst op een lopen gezet, maar als hij dat deed zou hij waarschijnlijk over zijn eigen zwaardriem struikelen. Raak je zwaard niet aan, vermaande hij zichzelf. Zelfs een vinger op het gevest zou voor een van de twee bravo’s genoeg zijn om als een uitdaging op te vatten. Hij probeerde te bedenken wat hij kon zeggen om hen te sussen. ‘Ik ben geen…’ was alles wat hij eruit wist te brengen.

‘Hij is geen heer,’ bracht een kinderstem te berde. ‘Hij zit in de Nachtwacht, stommeling. Die van Westeros.’ Een meisje schoof het licht in. Ze duwde een kruiwagen met zeewier voor zich uit. Het was een haveloos, mager ding met grote laarzen en een ongewassen ragebol. ‘Er zit er nog een in de Gelukkige Haven, die liedjes zingt voor de Zeemansvrouw,’ lichtte ze de twee bravo’s in. Tegen Sam zei ze: ‘Als ze je vragen wie de mooiste vrouw ter wereld is, zeg dan de Nachtegaal, anders dagen ze je uit. Wil je wat mosselen kopen? Ik heb al mijn oesters verkocht.’

‘Ikheb geen geld,’ zei Sam.

‘Hij heeft geen geld,’ bauwde de blonde bravo hem spottend na. Zijn donkerharige vriend grijnsde en zei iets in het Braavosi. ‘Mijn vriend Terro heeft het een beetje koud. Wees een goeie, dikke vriend en geef hem je mantel.’

‘Dat moet je niet doen,’ zei het meisje met de kruiwagen, ‘anders vragen ze daarna om je laarzen en voor je het weet ben je naakt.’

‘Katjes die te hard krijsen worden in het kanaal verzopen,’ zei de blonde bravo waarschuwend.

‘Niet als ze klauwen hebben.’ En ineens had het meisje een mes in haar linkerhand, met een lemmet dat al even dun was als zijzelf. Degene die Terro heette zei iets tegen zijn blonde vriend en de twee liepen weg, grinnikend tegen elkaar.

‘Dank je,’ zei Sam tegen het meisje toen ze weg waren.

Haar mes verdween. ‘Als je ’s nachts een zwaard draagt, houdt dat in dat je uitgedaagd kunt worden. Wou je met ze vechten?’

‘Nee.’ Het kwam eruit met een piepgeluid waar Sam van ineenkromp.

‘Ben je echt bij de Nachtwacht? Ik heb nog nooit een zwarte broeder als jij gezien.’ Het meisje gebaarde naar de kruiwagen. ‘Je mag de laatste mosselen wel hebben. Het is toch donker, niemand koopt ze nou nog. Ga je per schip naar de Muur?’

‘Nee, naar Oudstee.’ Sam pakte een van de gebakken mosselen en schrokte hem op. ‘We moeten overstappen op een ander schip.’ De mossel was lekker. Hij at er nog een.

‘De bravo’s vallen nooit iemand lastig die geen zwaard heeft. Zelfs stomme kamelenkutten als Terro en Orbelo niet.’

‘Wie ben jij?’

‘Niemand.’ Ze stonk naar vis. ‘Vroeger was ik wel iemand, maar nu niet meer. Je kunt me wel Kat noemen, als je wilt. Wie ben jij?’

‘Samwel van het huis Tarling. Je spreekt de Gewone Spreektaal.’

‘Mijn vader was de roeiermeester van de Nymeria. Hij is door een bravo gedood omdat hij zei dat mijn moeder mooier was dan de Nachtegaal.

Niet een van die kamelenkutten die jij hebt ontmoet, een échte bravo. Op een dag snij ik hem zijn keel door. De kapitein zei dat de Nymeria geen behoefte aan kleine meisjes had, dus zette hij me eruit. Brusco heeft me in huis genomen en me een kruiwagen gegeven.’ Ze keek naar hem op. ‘Met welk schip ga je mee?’

‘We hebben passage geboekt op de Vrouwe Ushanora.’

Het meisje keek hem met toegeknepen ogen wantrouwig aan. ‘Die is weg. Weet je dat niet? Dagen geleden al vertrokken.’

Dat weet ik, had Sam kunnen zeggen. Hij had met Dareon op de kade staan kijken hoe de riemen rezen en daalden terwijl het schip met grote halen op de Titaan en de open zee af roeide. ‘Nou,’ had de zanger gezegd, ‘dat is gebeurd.’ Als Sam meer moed had bezeten, had hij hem in het water geduwd. Als het erom ging een meisje uit de kleren te kletsen, dan had Dareon een honingzoete tong, maar in de hut van de kapitein was het om de een of andere reden Sam geweest die steeds het woord had gevoerd in een poging de Braavosi ertoe over te halen op hen te wachten. ‘Drie dagen wacht ik al op die oude man,’ had de kapitein gezegd. ‘Mijn ruimen zijn vol en mijn mannen hebben hun vrouw vaarwel geneukt. Met of zonder jullie, mijn Vrouwe vaart uit op het tij.’

‘Alstublieft,’ had Sam gesmeekt, ‘nog een paar dagen, dat is alles wat ik vraag. Zodat maester Aemon weer op krachten kan komen.’

‘Hij heeft geen kracht.’ De kapitein was de avond daarvoor in de herberg op bezoek geweest om maester Aemon met eigen ogen te bekijken. ‘Hij is oud en ziek en ik wil niet dat hij doodgaat op mijn Vrouwe. Of jullie bij hem blijven of hem hier achterlaten, kan mij niet schelen. Ik vaar uit.’

Nog erger, hij had geweigerd het passagegeld dat ze hem hadden betaald terug te geven, het zilver dat hen veilig en wel naar Oudstee had moeten brengen. ‘Jullie hebben mijn mooiste hut geboekt. Die wacht hier op jullie. Als jullie besluiten hem niet te betrekken, is dat niet mijn schuld. Waarom zou ik het verlies moeten bekostigen?’

We hadden inmiddels al in Schemerdel kunnen zijn, dacht Sam treurig. We hadden misschien zelfs Pentos kunnen bereiken, als we wind mee hadden gehad. Maar dat zou het kruiwagenmeisje allemaal niets kunnen schelen. ‘Je zei dat je een zanger had gezien…’

‘In de Gelukkige Haven. Hij gaat met de Zeemansvrouw trouwen.’

‘Trouwen?’

‘Zij gaat alleen naar bed met degenen die met haar trouwen.’

‘Waar is die Gelukkige Haven?’

‘Tegenover het mommersschip. Ik kan je de weg wel wijzen.’

‘Ik ken de weg.’ Sam wist waar het mommersschip was. Dareon kan niet trouwen. Hij heeft de woorden gezegd! ‘Ik moet gaan.’

Hij rende weg. Het was een heel eind over gladde klinkers. Al gauw liep hij te puffen terwijl zijn grote, zwarte mantel luidruchtig achter hem aan wapperde. Onder het hardlopen moest hij zijn hand op zijn zwaardriem houden. De paar mensen die hij tegenkwam wierpen hem nieuwsgierige blikken toe en één keer vond hij een kat op zijn weg die tegen hem blies. Tegen de tijd dat hij het Schip bereikte, wankelde hij op zijn benen. De Gelukkige Haven was pal aan de andere kant van het steegje.

Hij was nog niet binnen, rood aangelopen en buiten adem, of een eenogige vrouw sloeg haar armen om lijn nek. ‘Niet doen,’ zei Sam tegen haar. ‘Daar kom ik niet voor.’ Ze antwoordde in het Braavosi. ‘Die taal spreek ik niet,’ zei Sam in het Hoog-Valyrisch. Er brandden kaarsen en in de haard knetterde een vuur. Iemand stond te zagen op een vedel en hij zag twee meisjes hand in hand om een rode priester heen dansen. De eenogige vrouw drukte haar borsten tegen zijn bast. ‘Doe dat niet! Daar kom ik niet voor!’

‘Sam!’ Dareons welbekende stem galmde luid. ‘Y na, laat hem los, dat is Sam de Doder. Mijn Gezworen Broeder.’

De eenogige vrouw weekte zich van hem los, al liet ze nog een hand op zijn arm rusten. Een van de danseressen riep: ‘Hij mag mij wel doden, als hij wil,’ en de andere zei: ‘Denk je dat ik zijn zwaard mag aanraken?’ Achter hen was een wandschildering van een purperen galjas, met een bezetting van vrouwen die uitsluitend lieslaarzen droegen. Een zeeman uit Tyrosh lag buiten westen in een hoekje en snurkte in zijn enorme, scharlakenrode baard. Elders speelde een oudere vrouw met enorme borsten een spelletje stenendraaien met een massieve Zomereilander in zwart-met-scharlakenrode veren. Te midden van dat alles zat Dareon de hals van een vrouw te liefkozen die bij hem op schoot zat. Ze had zijn zwarte mantel aan.

‘Doder!’ riep de zanger dronken. ‘Kom eens kennis maken met mijn echtgenote.’ Zijn haar had de kleur van zand en honing, zijn glimlach was warm. ‘Ik heb liefdesliederen voor haar gezongen. Vrouwen smelten als boter wanneer ik zing. Hoe kon ik weerstand bieden aan dit gezichtje?’ Hij kuste haar op de neus. ‘Vrouw; geef Doder eens een kusje, hij is mijn broeder.’ Toen het meisje opstond, zag Sam dat ze onder de mantel naakt was. ‘Blijf maar met je grijphandjes van mijn vrouw af, Doder,’ zei Dareon lachend. ‘Maar als je een van haar zusters wilt, wees dan zo vrij. Ik denk dat ik nog wel genoeg geld heb.’

Geld waarvoor we eten hadden kunnen kopen, dacht Sam, geld waarvoor we hout hadden kunnen kopen, zodat maester Aemon warm had kunnen blijven. ‘Wat heb je gedaan? Je kunt niet trouwen. Je hebt de woorden gezegd, dezelfde als ik. Dit kan je je kop kosten.’

‘We zijn alleen voor vannacht getrouwd, Doder. Zelfs in Westeros slaat niemand daar je hoofd voor af. Ben jij nooit naar Molstee geweest om naar verborgen schatten te graven?’

‘Nee.’ Sam kreeg een kleur. ‘Ik zou nooit…’

‘En die wildlingendeern van je? Die moet je toch een keertje of drie genaaid hebben. Al die nachten in de bossen dat jullie samen onder je mantel scholen, vertel me nou niet dat je hem er nooit ingestopt hebt.’ Hij wuifde naar een stoel. ‘Ga zitten, Doder. Neem een beker wijn. Neem een hoer. Neem ze allebei.’

Sam wilde geen beker wijn. je had beloofd dat je voor het avondrood terug zou zijn. Om wijn en eten te brengen.’

‘Heb je zo die Ander om zeep gebracht? Door hem dood te berispen?’ Dareon lachte. ‘Zij is mijn vrouw; niet jij. Als je niet op mijn huwelijk wilt drinken, ga dan maar weg.’

‘Kom mee,’ zei Sam. ‘Maester Aemon is wakker geworden en wil meer over die draken weten. Hij heeft het over bloedende sterren, witte schaduwen, dromen en… als we meer te weten kunnen komen over die draken, geeft dat hem misschien verlichting. Help me.’

‘Morgen. Niet in mijn huwelijksnacht.’ Dareon duwde zich overeind, nam zijn bruid bij de hand en begon naar de trap te lopen, haar achter zich aan trekkend.

Sam versperde hem de weg. ‘Je hebt het beloofd, Dareon. Je hebt de woorden gezegd. Je wordt geacht mijn broeder te zijn.’

‘In Westeros. Ziet het er hier uit als Westeros, volgens jou?’

‘Maester Aemon…’

‘…ligt op sterven. Die gestreepte genezer waar je al ons zilver aan hebt verspild, heeft dat met zoveel woorden gezegd.’ Dareons mond was strak geworden. ‘Neem een meid of ga weg, Sam. Je bederft mijn bruiloft.’

‘Ja, ik ga al,’ zei Sam, ‘maar jij komt mee.’

‘Nee. Ik wil niets meer met je te maken hebben. Of met het zwart.’ Dareon rukte zijn mantel van zijn naakte bruid en smeet hem Sam in het gezicht. ‘Hier. Gooi dat vod maar over de oude man heen, dan krijgt hij het misschien wat warmer. Ik heb het niet meer nodig. Binnenkort ga ik in het fluweel gekleed. Volgend jaar draag ik bontmantels en eet ik…’

Sam gaf hem een klap.

Hij dacht er niet bij na. Zijn hand kwam omhoog, balde zich tot een vuist en smakte tegen de mond van de zanger. Dareon vloekte, zijn naakte vrouw gilde en Sam stortte zich op de zanger en mepte hem achterwaarts over een laag tafeltje heen. Ze waren bijna even lang, maar Sam was tweemaal zo zwaar, en bij uitzondering was hij nu eens een keer te boos om bang te zijn. Hij stompte de zanger in zijn gezicht en zijn buik en begon toen met beide handen op zijn schouders in te beuken. Toen Dareon hem bij zijn polsen greep, gaf Sam hem een kopstoot waar zijn lip van openspleet. De zanger liet hem los en hij gaf hem een dreun tegen zijn neus. Ergens lachte een man en vloekte een vrouw: Het gevecht leek te vertragen, alsof ze twee zwarte vliegen waren die in stroperig barnsteen worstelden.

Toen trok iemand Sam van de borst van de zanger af. Die persoon gaf hij ook een klap, en er bonkte iets hard tegen zijn hoofd.

Hetvolgende moment was hij buiten en vloog hij met zijn hoofd naar voren door de mist. Een halve hartslag zag hij zwart water onder zich. Toen kwam het kanaal omhoog en sloeg tegen zijn gezicht.

Sam zonk als een baksteen, als een keisteen, als een berg. Er drong water in zijn ogen en zijn neus, donker, koud en zilt. Toen hij om hulp probeerde te schreeuwen, kreeg hij nog meer binnen. Trappelend en hijgend rolde hij om terwijl de bellen uit zijn neus borrelden. Zwemmen, beval hij zichzelf, zwemmen.

Het zoute water stak in zijn ogen zodra hij ze open deed, en het verblindde hem. Hij brak even door het wateroppervlak heen, zoog lucht naar binnen en petste wanhopig met zijn ene hand terwijl hij met de andere over de kanaalmuur krabbelde. Maar de stenen waren glad en glibberig en hij kreeg er geen greep op. Hij zonk weer.

Sam voelde de kou op zijn huid, toen het water door zijn kleren drong. Zijn zwaardriem gleed langs zijn benen omlaag en zijn enkels raakten erin verstrikt. Ik verdrink, dacht hij in blinde, zwarte paniek. Hij spartelde, probeerde zich een weg naar het oppervlak te klauwen, maar in plaats daarvan stootte hij met zijn gezicht tegen de bodem van het kanaal. Ik hang ondersteboven, besefte hij. Ik verdrink.

Onder een van zijn maaiende handen bewoog iets, een paling of een vis, dat tussen zijn vingers door glibberde. Ik mag niet verdrinken, zonder mij gaat maester Aemon dood en dan heeft Anje niemand meer. Ik moet zwemmen, ik moet…

Er was een enorme plons en er kronkelde iets om hem heen, onder zijn armen door en rond zijn borst. De paling, was het eerste wat hij dacht, de paling heeft me te pakken en gaat me omlaag trekken. Hij opende zijn mond om te schreeuwen en kreeg nog meer water binnen. Ik ben verdronken, was zijn laatste gedachte. O goeie goden, ik ben verdronken.

Toen hij zijn ogen weer open deed, lag hij op zijn rug en beukte een grote, zwarte Zomereilander met vuisten zo groot als hammen op zijn buik. Hou op, dat doet pijn, wilde Sam schreeuwen. In plaats van woorden braakte hij water uit, en hij hapte naar adem. Hij lag doorweekt en huiverend op de klinkers in een plas kanaalwater. De Zomereilander stompte hem weer op zijn buik, en uit zijn neus spoot nog meer water. ‘Stop daarmee,’ hijgde Sam. ‘Ik ben niet verdronken. Ik ben niet verdronken.’

‘Nee.’ Zijn redder boog zich over hem heen, reusachtig, zwart en druipend. ‘Jij bent Xhondo een massa veren verschuldigd. Het water heeft Xhondo’s fraaie mantel bedorven.’

Dat was zo, zag Sam. De gevederde mantel plakte drijfnat en besmeurd aan de enorme schouders van de zwarte man vast. ‘Het was niet mijn bedoeling…’

‘…om te zwemmen? Dat zag Xhondo wel. Te veel gespetter. Dikke mannen moeten drijven.’ Hij greep met een grote, zwarte vuist Sams wambuis en hees hem overeind. ‘Xhondo is maat op de Kaneelwind. Veel talen spreekt hij, een beetje. Van binnen lacht Xhondo als hij jou de zanger ziet stompen. En Xhondo hoort.’ Een brede, witte lach verspreidde zich over zijn gezicht. ‘Xhondo kent die draken.’

Jaime

‘Ik had gehoopt dat je die rotbaard inmiddels wel beu zou zijn. Met al dat haar lijk je Robert wel.’ Zijn zuster had haar rouwkleding verruild voor een jadegroene japon met mouwen van zilverkleurige Myrische kant. Een smaragd ter grootte van een duivenei hing aan een gouden ketting om haar hals.

‘Robert had een zwarte baard. Ik heb een gouden.’

‘Goud? Of zilver?’ Cersei plukte een haar weg vanonder zijn kin en hield die omhoog. Hij was grijs. ‘Alle kleur vloeit uit je weg, broer. Je bent nog maar een schim van wat je vroeger was, een bleek, verminkt geval. En zo bloedeloos, altijd maar in het wit.’ Ze gooide de haar weg. ‘Ik zie je liever in het karmijnrood-met-goud.’

Ik zie jou liever in vlekjes zonneschijn, met het water parelend op je naakte huid Hij zou haar het liefst kussen, haar naar haar slaapkamer dragen en haar op het bed smijten… ze neukt met Lancel en Osmund Ketelzwart en Uilebol… ‘Ik wil het met je op een akkoordje gooien. Onthef me van deze plicht, en je krijgt de vrije hand met mijn scheermes.’

Haar mond verstrakte. Ze had warme kruidenwijn gedronken en rook naar nootmuskaat. ‘Je waagt het om met me te sjacheren? Moet ik je eraan herinneren dat je gehoorzaamheid hebt gezworen?’

‘Ik heb gezworen om de koning te beschermen. Mijn plaats is naast hem.’

‘Je plaats is daar waar hij je naar toe stuurt.’

‘Tommen hecht zijn zegel aan ieder document dat je hem voorlegt. Dit is jouw werk, en het is dwaasheid. Waarom benoem je in hemelsnaam Daven tot je Landvoogd van het Westen als je geen vertrouwen in hem hebt?’

Cersei ging onder het raam zitten. Achter haar kon Jaime de zwartgeblakerde ruïne van de Toren van de Hand zien. ‘Waarom zoveel tegenzin? Heb je samen met je hand ook de moed verloren?’

‘Ik heb vrouwe Stark een eed gezworen dat ik nooit meer de wapens tegen de Starks of de Tullings zou opnemen.’

‘Een benevelde belofte, gedaan met een zwaard op de keel.’

‘Hoe kan ik Tommen beschermen als ik niet bij hem ben?’

‘Door zijn vijanden te verslaan. Vader zei altijd dat een snelle zwaardhouw een betere verdediging is dan welk schild dan ook. Toegegeven, voor de meeste zwaardhouwen is een hand nodig. Toch kan zelfs een verminkte leeuw nog vrees aanjagen. Ik wil Stroomvliet. Ik wil Brynden Tulling in ketens, of dood. En iemand moet de orde in Harrenhal herstellen. We hebben Wylis Manderling dringend nodig, aangenomen dat hij nog leeft en gevangen is, maar het garnizoen heeft op geen van onze raven gereageerd.’

‘In Harrenhal zitten Gregors mannen,’ bracht Jaime haar in herinnering. ‘De Berg had ze graag wreed en dom. Hoogstwaarschijnlijk hebben ze je raven met bericht en al opgegeten.’

‘Daarom stuur ik jou dus. Misschien eten ze jou ook wel op, dappere broer, maar ik ga ervan uit dat jij ze indigestie bezorgt.’ Cersei streek haar rok glad. ‘Ik wil dat ser Osmund in jouw afwezigheid het bevel over de Koningsgarde voert.’

… ze neukt met Lancel en Osmund Ketelzwart en wie weet ook met Uilebol… ‘Die beslissing is niet aan jou. Als ik weg moet, zal ser Loras hier in mijn plaats het bevel voeren.’

‘Moet dat een grap voorstellen? Je weet hoe ik over ser Loras denk.’

‘Als je Balon Swaan niet naar Dorne had gezonden…’

‘Ik heb hem daar nodig. De Dorners zijn niet te vertrouwen. Die rode slang wierp zich op als Tyrions kampioen, ben je dat soms vergeten? Ik lever mijn dochter niet aan hun genade uit. En ik wil niet dat Loras Tyrel het bevel over de Koningsgarde voert.’

‘Ser Loras is driemaal de man die ser Osmund is.’

‘Jouw ideeën over wat iemand een man maakt, zijn enigszins veranderd, broer.’

Jaime merkte dat hij kwaad werd. ‘Dat klopt, ser Loras gluurt niet naar je tieten, zoals ser Osmund, maar ik denk echt niet…’

‘Denk hier dan maar over na.’ Cersei sloeg hem in zijn gezicht.

Jaime deed geen poging de klap af te weren. ‘Ik merk dat ik een dikkere baard nodig heb om gewapend te zijn tegen de strelingen van mijn koningin.’ Hij zou haar het liefst die japon van het lijf rukken en haar klappen in kussen doen verkeren. Dat had hij vroeger wel eens gedaan, toen hij nog twee goede handen had gehad.

De ogen van de koningin waren van groen ijs. ‘Ga maar liever, ser.’

… Lancel, Osmund Ketelzwart en Uilebol…

‘Ben je niet alleen verminkt, maar ook nog doof? Daar is het gat van de deur, ser.’

‘Zoals u beveelt.’ Jaime keerde zich op zijn hakken om en verliet haar.

Ergens zaten de goden te lachen. Cersei had er nooit goed tegen gekund als ze werd gedwarsboomd, dat wist hij. Mildere woorden hadden haar misschien op andere gedachten kunnen brengen, maar de laatste tijd werd hij al kwaad als hij haar alleen maar zag.

Ten dele was hij blij dat hij Koningslanding achter zich kon laten. Het gezelschap van strooplikkers en dwazen waar Cersei zich mee omringde, moest hij niet. ‘De kleinste raad,’ werden ze in de Vlooienzak genoemd, volgens Addam Marbrand. En Qyborn… die mocht Jaime dan wel het leven hebben gered, maar hij was en bleef een Bloedige Mommer. ‘Qyborn stinkt naar geheimen,’ had hij Cersei gewaarschuwd. Daar had ze alleen maar om moeten lachen. ‘We hebben allemaal geheimen, broer,’ was haar antwoord geweest.

… ze neukt met Lancel en Osmund Ketelzwart en wie weet ook met Uilebol… Veertig ridders en evenzovele schildknapen wachtten hem voor de stallen van de Rode Burcht op. De helft bestond uit westerlingen die eedplichtig waren aan het huis Lannister, de overigen waren van recente vijanden in dubieuze vrienden veranderd. Ser Dermot van het Regenbos zou Tommens standaard dragen, Rode Ronet Conneghem de witte banier van de Koningsgarde. Een Paeg, een Pijper en een Pickelaar zou de gedeelde eer te beurt vallen de Opperbevelhebber als schildknaap te dienen. ‘Hou je vrienden in je rug en je vijanden daar waar je ze kunt zien,’ had Somner Crakenhal hem eens aangeraden. Of was het vader geweest?

Zijn hakkenei was een volbloed vos, zijn strijdros een schitterende grijze hengst. Het was jaren geleden dat Jaime een van zijn paarden een naam had gegeven; hij had er te veel in de strijd zien sneuvelen, en dat was een harder gelag als je ze een naam gaf. Maar toen die jongen van Pijper ze Eer en Roem was gaan noemen, had hij gelachen en het maar zo gelaten. Roem droeg een sjabrak van Lannister-karmijn, Eer was opgetuigd in het wit van de Koningsgarde. Josmijn Pickelaar hield de teugels van de hakkenei vast toen ser Jaime opsteeg. De schildknaap was zo mager als een lans, met lange armen en benen, vet, muisgrijs haar en een zacht laagje perzikdons op zijn wangen. Hij droeg een karmijnrode Lannister-mantel, maar zijn wapenrok vertoonde de tien purperen barbelen van zijn eigen huis op een geel veld. ‘Heer,’ vroeg de jongen, ‘hebt u uw nieuwe hand nodig?’

‘Draag hem maar, Jaime,’ drong ser Kennos van Kays aan. ‘Wuif naar het gewone volk, zodat ze een verhaal hebben dat ze aan hun kinderen kunnen vertellen.’

‘Liever niet.’ Jaime weigerde de menigte een gouden leugen te tonen. Laat ze de stomp maar zien. Laat ze de verminkte man maar zien. ‘Maar voelt u zich vrij om mijn verzuim goed te maken, ser Kennos. Wuift u maar met beide handen en wiebelt u met uw voeten, als u daar genoegen in schept.’ Hij nam de teugels in zijn linkerhand en liet zijn paard ronddraaien. ‘Peyn,’ riep hij terwijl de overigen zich opstelden, ‘u rijdt naast mij.’

Ser Ilyn Peyn voegde zich naast Jaime. Hij zag eruit als de bedelaar op het bal. Zijn oude, verroeste maliënkolder hing over een vuil jak van verhard leer. Noch de man, noch zijn rijdier vertoonde enig devies; zijn schild was zo bekrast en gebutst dat het moeilijk te zeggen viel welke kleur verf er ooit op had gezeten. Met zijn grimmige gezicht en zijn diepliggende, holle ogen had ser Ilyn voor de dood zelf kunnen doorgaan… en jarenlang was dat ook zo geweest.

Maar nu niet meer. Ser Ilyn was de helft van Jaimes prijs geweest, nu hij het gebod van zijn kind-koning als een braaf klein bevelhebbertje had geslikt. De andere helft was ser Addam Marbrand geweest. ‘Ik heb ze nodig,’ had hij tegen zijn zuster gezegd, en Cersei had geen verzet geboden. Ze is hoogstwaarschijnlijk blij dat ze van hen af is. Ser Addam was Jaimes jeugdvriend en de zwijgende scherprechter had haar vader toebehoord, voor zover hij aan iemand toebehoorde. Peyn was kapitein van de wacht van de Hand geweest, toen men hem had horen pochen dat heer Tywin over de Zeven Koninkrijken heerste en koning Aerys voorschreef wat hij moest doen. Daar had Aerys Targaryen hem zijn tong voor ontnomen.

‘Open de poort,’ zei Jaime, en Sterkever riep met zijn bulderstem: ‘Open de poort!’

Toen Hamer Tyrel onder begeleiding van trommels en vedels door de Modderpoort naar buiten was gemarcheerd, hadden er duizenden mensen langs de straten gestaan om hem onder gejuich uit te zwaaien. Kleine jochies waren gaan meemarcheren en met opgeheven hoofd en stampende voeten naast Tyrels krijgslieden voortgestapt terwijl hun zusjes uit de ramen kushandjes wierpen.

Vandaag ging het heel anders. Een paar hoeren riepen uitnodigingen toen ze voorbij kwamen, en een verkoper van vleespasteien prees zijn waren aan. Op het Schoenmakersplein stonden twee haveloze mussen een paar honderd kleine luiden op te jutten door verdoemenis af te roepen over het hoofd van goddelozen en aanbidders van demonen. De menigte week uiteen voor de stoet. Zowel de mussen als de schoenmakers keken met doffe ogen toe. ‘Ze houden van rozengeur, maar koesteren geen liefde voor leeuwen,’ merkte Jaime op. ‘Mijn zuster zou er goed aan doen daar notitie van te nemen.’ Ser Ilyn gaf geen antwoord. De volmaakte metgezel voor een lange rit. Wat zal ik van die conversatie genieten.

Het merendeel van de mannen onder zijn bevel wachtte hem buiten de stadsmuren op; ser Addam Marbrand met zijn bereden verkenners, ser Steffon Vlugh en de bagagetrein, het Heilige Honderdtal van de oude ser Bonifer de Goede, Sarsvelds boogschutters te paard, maester Gulian met vier kooien vol raven, tweehonderd man zware cavalerie onder ser Flemens Brax. Al met al geen grote krijgsmacht; in totaal minder dan duizend man. Grote aantallen was wel het laatste waar ze in Stroomvliet behoefte aan hadden. Het kasteel was al door een Lannister-leger en een nog grotere krijgsmacht van de Freys omsingeld; de laatste vogel die ze hadden gekregen liet doorschemeren dat de belegeraars problemen hadden met de bevoorrading. Brynden Tulling had het land volledig afgestroopt voordat hij zich achter zijn muren had teruggetrokken.

Niet dat er veel af te stropen viel. Te oordelen naar wat Jaime van het rivierengebied had gezien, waren er nauwelijks onverbrande velden, ongeplunderde stadjes en ongerepte maagden over. En nu stuurt mijn dierbare zuster mij om af te maken wat Amaury Lors en Gregor Clegane begonnen zijn. Hij kreeg er een bittere smaak van in zijn mond.

Hier, dicht bij Koningslanding, was de koningsweg zo veilig als hij in tijden als deze maar zijn kon, maar toch zond Jaime Marbrand en zijn ruiters op verkenning uit. ‘Robb Stark heeft me in het Fluisterwoud overvallen,’ zei hij. ‘Dat zal me niet nog eens overkomen.’

‘Daar kunt u van op aan.’ Marbrand leek zichtbaar opgelucht dat hij weer op een paard kon zitten en de rookgrijze mantel van zijn eigen huis kon dragen in plaats van de goudkleurige wol van de Stadswacht. ‘Als er binnen achtenveertig mijl een vijand te bekennen valt, dan wordt u daarvan op de hoogte gesteld.’

Jaime had strikte orders gegeven dat niemand de stoet zonder zijn toestemming mocht verlaten. Anders, zo wist hij, zou hij te maken krijgen met verveelde jonge jonkertjes die door de velden stoven en daarbij het vee opjoegen en de gewassen vertrapten. Nabij de stad waren nog koeien en schapen te zien, appels aan de bomen en bessen aan de struiken, veldjes met gerst, haver en wintertarwe, wagens en ossenkarren op de weg. Verderop zouden de zaken er minder rooskleurig voorstaan.

Terwijl hij zo aan het hoofd van zijn krijgsmacht reed met ser Ilyn zwijgend aan zijn zij, was Jaime bijna tevreden. De zon scheen warm op zijn rug en de wind woelde zijn haar om als vrouwenvingers. Toen Kleine Lo Pijper met een helm vol bosbessen aan kwam galopperen, at Jaime er een handvol en zei dat hij de rest met zijn medeschildknapen en ser Ilyn Peyn moest delen.

Peyn leek zich gehuld in zijn stilzwijgen net zo op zijn gemak te voelen als in zijn verroeste maliën en verharde leer. Het hoefgeklepper van zijn ruin en het rinkelen van zijn zwaard in de schede, telkens als hij ging verzitten, waren de enige geluiden die hij maakte. Al stond zijn pokdalige gezicht grimmig en waren zijn ogen zo koud als ijs op een winters meer, Jaime bespeurde dat hij blij was dat hij meeging. Ik heb de man een keus gegeven, hield hij zichzelf voor. Hij had kunnen weigeren en scherprechter des konings kunnen blijven.

Ser Ilyns benoeming was een huwelijksgeschenk van Robert Baratheon aan de vader van zijn bruid geweest, een niemendalletje om Peyn compensatie te geven voor de tong die hij in dienst van het huis Lannister had verloren. Hij was een fantastische beul. Hij had nooit een terechtstelling verknoeid en zelfs zelden een tweede slag nodig gehad. En van zijn zwijgen ging iets afschrikwekkends uit. Zelden had een koninklijk scherprechter zo geschikt geleken voor zijn taak.

Toen Jaime had besloten hem mee te nemen, had hij ser Ilyns vertrekken aan het einde van de Verradersgang opgezocht. De bovenste verdieping van de gedrongen, halfronde toren was verdeeld in cellen voor gevangenen die aanspraak konden maken op een zekere mate van comfort, gevangen ridders of jonkertjes die op een losprijs of een uitwisseling wachtten. De ingang van de eigenlijke kerkers bevond zich op de begane grond, achter een smeedijzeren deur en een van ruw grijs hout. Op de tussenliggende verdiepingen lagen kamers die voor de oppergevangenbewaarder, de biechtheer en de koninklijke scherprechter gereserveerd waren. De scherprechter was een beul, maar traditiegetrouw hield hij ook toezicht op de kerkers en de mannen die ze onderhielden.

En voor die taak was ser Ilyn Peyn uitzonderlijk ongeschikt. Aangezien hij noch kon lezen, noch kon schrijven, noch kon spreken, had ser Ilyn het beheer van de kerkers aan zijn ondergeschikten overgelaten, voor zover die er waren. Het rijk had sinds Daeron II geen biechtheer meer gehad, en de laatste oppergevangenbewaarder was een stoffenkoopman geweest die het ambt tijdens Roberts regering van Pinkje had gekocht. Ongetwijfeld had hij er een paar jaar veel profijt van gehad, totdat hij de vergissing had begaan met een paar andere rijke idioten samen te zweren om de IJzeren Troon aan Stannis te geven. Ze hadden zichzelf de ‘Geweimannen’ genoemd, dus had Jof een gewei op hun hoofd laten spijkeren voor hij hen over de stadsmuren had geslingerd. Zodoende was aan Rennifer Langwateren, het kromruggige hoofd van de onderbewaarders dat tot vervelens toe beweerde een ‘drupje drakenbloed’ in zijn aderen te hebben, de taak toegevallen om de kerkerdeuren voor Jaime te ontsluiten en hem over de smalle trap achter de muren voor te gaan naar de plaats waar Ilyn Peyn al vijftien jaar woonde.

De kamers stonken naar verrot voedsel en de biezen krioelden van het ongedierte. Toen Jaime binnenkwam, trapte hij bijna op een rat. Peyns grote beulszwaard lag op een schragentafel naast een slijpsteen en een vettige oliedoek. Het staal was smetteloos, de snede glansde blauwachtig in het fletse licht, maar verder waren de vloeren bezaaid met bergen vuile kleren, en de stukken wapenrusting die her en der verspreid lagen waren rood van de roest. Jaime kon de kapotte wijnkruiken niet eens tellen. Het enige waar de man om geeft, is doden, dacht hij toen ser Ilyn opdook uit een slaapkamer die naar overlopende kamerpotten riekte. ‘Zijne genade gebiedt mij zijn rivierengebied te heroveren,’ zei Jaime tegen hem. ‘Ik zou u graag bij mij hebben… als u het kunt verdragen dit alles op te geven.’

Het antwoord was zwijgen, en een lange, starende blik zonder ogengeknipper. Maar juist toen hij op het punt stond zich om te draaien en weg te gaan, had Peyn geknikt. En hier rijdt hij. Jaime wierp een blik op zijn metgezel. Misschien is er nog hoop voor ons allebei.

Die nacht sloegen ze hun kamp op onder aan het kasteel van de Hooyfoorts, dat op een heuveltop lag. Toen de zon onderging, waren er aan de voet van de heuvel, langs de oever van het riviertje dat ernaast stroomde, zo’n honderd tenten opgeschoten. Jaime zette zelf de wachtposten uit. Hij verwachtte zo dicht bij de stad geen moeilijkheden, maar zijn oom Steffert had zich destijds bij de Ossenwade ook veilig gevoeld. Hij kon maar beter geen risico’s nemen.

Toen de uitnodiging uit het kasteel kwam om met de kastelein van vrouwe Hooyfoort te dineren, nam Jaime ser Ilyn mee, evenals ser Addam Marbrand, ser Bonifer Eylinx, Rode Ronet Conneghem, Sterkever en een dozijn andere ridders en jonkertjes. ‘Ik kan denk ik beter de hand aandoen,’ zei hij tegen Pickel voordat hij aan de klim begon.

De jongen haalde hem meteen. De hand was van goud, heel levensecht, met ingelegde nagels van paarlemoer, de vingers en de duim half gesloten zodat ze om de steel van een drinkkelk pasten. Ik kan niet vechten, maar wel drinken, peinsde Jaime terwijl de knaap de riempjes waarmee de hand aan zijn stomp werd bevestigd, strak trok. ‘Van nu af aan zullen de mensen u Guldenhand noemen, heer,’ had de wapensmid hem verzekerd toen hij hem voor het eerst op Jaimes pols paste. Dat had hij mis. Ik zal tot mijn dood toe de Koningsmoordenaar blijven.

Tijdens het diner was de gouden hand aanleiding voor veel bewonderend commentaar, in elk geval totdat Jaime een wijnbeker omsmeet. Toen werd zijn drift hem de baas. ‘Als u dat rotding zo bewondert, hak dan uw eigen zwaardhand af, dan kunt u hem krijgen,’ zei hij tegen Flemens Brax. Daarna werd er niet meer over zijn hand gepraat, en hij slaagde erin om in alle rust wat wijn te drinken.

De kasteelvrouwe was een aangetrouwde Lannister, een mollige peuter die aan zijn neef Tyrek was uitgehuwelijkt voordat ze een jaar oud was. Zoals het hoorde, werd vrouwe Ermesande voorgeleid om hun bijval te oogsten, opgedirkt in een japonnetje van goudbrokaat, bestikt met het groen getraliede, lichtgroen gegolfde devies van het huis Hooyfoort in kleine jaden kraaltjes. Maar het meisje begon al snel te jengelen, waarop ze prompt door haar min naar bed werd afgevoerd.

‘Is er geen nieuws van onze heer Tyrek?’ informeerde haar kastelein terwijl er een forellenschotel werd opgediend.

‘Geen enkel.’ Tyrek Lannister was tijdens het oproer in Koningslanding verdwenen, toen Jaime zelf nog in Stroomvliet gevangen zat. De jongen zou nu veertien zijn, aangenomen dat hij nog leefde.

‘Ik heb zelf nog een speurtocht aangevoerd, op last van heer Tywin,’ merkte Addam Marbrand op terwijl hij zijn vis van graten ontdeed, ‘maar ik heb niet meer ontdekt dan Bijwater al had gedaan. De jongen is voor het laatst te paard gezien toen het opdringende grauw door de linie van de goudmantels heen brak. Na afloop… nu ja, zijn hakkenei is wel gevonden, maar de berijder niet. Ze hebben hem er hoogstwaarschijnlijk afgesleurd en gedood. Maar als dat zo is, waar is dan zijn lichaam? De massa heeft de overige lijken laten liggen, waarom dan niet het zijne?’

‘Levend zou hij waardevoller zijn,’ opperde Sterkever. ‘Een Lannister levert een fors losgeld op.’

‘Ongetwijfeld,’ beaamde Marbrand, ‘maar niettemin is er nooit losgeld geëist. De jongen is eenvoudigweg verdwenen.’

‘De jongen is dood.’ Jaime had drie bekers wijn op en zijn gouden hand leek met de tel zwaarder en lomper te worden. Ik zou evenveel hebben aan een haak.’Toen ze beseften wie ze hadden gedood, hebben ze hem ongetwijfeld in de rivier gesmeten uit vrees voor mijn vaders toorn. Daar hadden ze in Koningslanding al eens mee kennisgemaakt. Heer Tywin betaalde altijd zijn schulden.’

‘Altijd,’ beaamde Sterkever, en daarmee was de zaak afgedaan.

Maar naderhand, alleen in de torenkamer die hem voor die nacht ter beschikking was gesteld, rezen bij Jaime de vragen. Tyrek had koning Robert als schildknaap gediend, zij aan zij met Lancel. Kennis kon waardevoller zijn dan goud, dodelijker dan een dolk. Toen dacht hij aan Varys, glimlachend en naar lavendel ruikend. De eunuch had overal in de stad agenten en informanten. Het zou heel eenvoudig voor hem zijn geweest om Tyrek in al die verwarring te laten weggrissen… vooropgesteld dat hij van tevoren had geweten dat het gauw oproerig zou worden. En Varys wist alles, of dat wilde hij ons althans doen geloven. Toch heeft hij Cersei niet voor dat oproer gewaarschuwd. Ook is hij niet naar de schepen afgedaald om Myrcella uitgeleide te doen.

Hij opende de luiken. De avond werd koud, en een gehoornde maan reed door de hemel. Het schijnsel ervan deed zijn hand dof glanzen. Niet geschikt om eunuchen mee te smoren, maar zwaar genoeg om die slijmerige glimlach tot fijne rode moes teslaan. Hij verlangde ernaar iemand een dreun te geven.

Jaime trof ser Ilyn met zijn beulszwaard aan, bezig het te slijpen. ‘Het is zover,’ zei hij tegen de man. De beul stond op en ging mee, en toen ze naar beneden gingen, schuurden zijn gebarsten leren laarzen over de steile stenen trap. Achter een deur in de wapenzaal lag een kleine stenen binnenplaats. Daar zocht Jaime twee schilden, twee halfhelmen en een paar botte toernooizwaarden uit. Hij reikte er Peyn een aan en nam het andere in zijn linkerhand terwijl hij zijn rechter door de lussen van het schild schoof. Zijn gouden vingers waren krom genoeg om ergens omheen te slaan, maar vasthouden konden ze niet, dus was zijn greep op het schild los. ‘U bent eens ridder geweest, ser,’ zei Jaime. ‘Ik ook. Laten we eens kijken wat we nu zijn.’

Ser Ilyn hief bij wijze van antwoord zijn wapen op en Jaime viel meteen aan. Peyn was net zo roestig als zijn maliënkolder en minder sterk dan Briënne, maar toch pareerde hij iedere houw met zijn eigen zwaard, of hij weerde die af met zijn schild. Ze dansten onder de gehoornde maan terwijl de botte zwaarden hun stalen lied zongen. De zwijgende ridder nam er een poosje genoegen mee om Jaime de dans te laten leiden, maar ten slotte begon hij de slagen te beantwoorden. Toen hij eenmaal tot de aanval overging, trof hij Jaime op zijn dij, op zijn schouder, op zijn onderarm. Driemaal liet hij Jaimes hoofd galmen door hem op de helm te slaan. Met één houw rukte hij het schild van Jaimes rechterarm en hakte hij bijna de riempjes door waarmee zijn gouden hand aan zijn stomp vastzat. Tegen de tijd dat ze hun zwaard lieten zakken, was Jaime bont en blauw; maar de wijn was weggebrand en zijn hoofd was helder. ‘We gaan vaker dansen,’ beloofde hij ser Ilyn. ‘Morgen, en de dag daarna. We gaan iedere dag dansen, tot ik even goed ben met mijn linkerhand als ik ooit met mijn rechter ben geweest.’

Ser Ilyn opende zijn mond en maakte een klakkend geluid. Een lach, besefte Jaime. Hij voelde iets wroeten in zijn ingewanden.

De volgende ochtend bracht niemand de moed op om zijn blauwe plekken ter sprake te brengen. Naar het scheen had geen mens iets van het nachtelijk zwaardgekletter gehoord. Maar toen ze weer naar het kamp afdaalden, bracht Kleine La Pijper de vraag onder woorden die de ridders en jonkertjes niet durfden te stellen. Jaime grijnsde hem toe. ‘Ze hebben wellustige deernen in het huis Hooyfoort. Dat zijn zuigzoenen, knul.’

Een tweede heldere, winderige dag werd gevolgd door een bewolkte, en vervolgens door drie dagen regen. Weer en wind deden er niet toe; de stoet trok in hetzelfde tempo over de koningsweg naar het noorden en iedere nacht wist Jaime een afgezonderd plekje te vinden om nog meer zuigzoenen op te doen. Ze vochten in een stal met een eenogige muilezel als toeschouwer en in de kelder van een herberg tussen de vaten wijn en bier. Ze vochten in het geblakerde skelet van een grote stenen schuur, op een bebost eilandje in een ondiepe stroom en op een open veld terwijl de regen zachtjes op hun helmen en schilden tikte.

Jaime bedacht smoezen voor zijn nachtelijke uitstapjes, maar hij was niet zo dwaas om te denken dat er geloof aan werd gehecht. Addam Marbrand wist vast wel wat hij deed, en sommige van zijn andere aanvoerders moesten het op zijn minst vermoeden. Maar niemand repte erover als hij erbij was… en aangezien de enige getuige zijn tong miste, hoefde hij niet te vrezen dat iemand zou ontdekken wat een verschrikkelijk onbeholpen zwaardvechter de Koningsmoordenaar was geworden.

Weldra vielen de sporen van de oorlog alom te zien. Onkruid, dorens en struikgewas groeiden zo hoog als een paardenhoofd op akkers waar herfstkoren hoorde te rijpen, op de koningsweg was geen reiziger te bekennen en wolven overheersten de vermoeide wereld van het vallen van de nacht tot de dageraad. De meeste beesten waren genoeg op hun hoede om op een afstand te blijven, maar het paard van een van Marbrands verkenners werd weggejaagd en gedood toen de berijder afsteeg om te pissen. ‘Geen beest is dermate vermetel,’ verklaarde ser Bonifer de Goede met het strenge, droeve gezicht. ‘Dit zijn demonen in wolfsvel, gezonden om ons voor onze zonden te kastijden.’

‘Dan moet dit een ongewoon zondig paard zijn geweest,’ zei Jaime terwijl hij naast de restanten van het arme dier stond. Hij gaf bevel de rest van het karkas in stukken te snijden en in te zouten; het kon zijn dat ze het vlees nodig zouden hebben.

Op een plaats die Zeughoorn heette, troffen ze een taaie oude ridder aan, ser Rutger Zweyn genaamd, die hardnekkig met zes wapenknechten, vier kruisboogschutters en een twintigtal boeren in zijn woontoren was blijven zitten. Ser Rutger was even fors en borstelig als zijn naam, en ser Kennos opperde dat hij misschien een afgedwaalde Crakenhal was, omdat hun wapenteken een getijgerde ever was. Sterkever scheen dat te geloven en ondervroeg ser Rutger in alle ernst een uur lang over zijn voorouders.

Jaime stelde meer belang in wat Zweyn over wolven te melden had. ‘We hebben wat problemen gehad met zo’n meute witte-sterwolven, heer,’ vertelde de oude ridder hem. ‘Die komen achter je aan snuffelen, maar we hebben ze weggejaagd en er drie daarginder bij de knollen begraven. Daarvoor was hier een troep van die ellendige leeuwen, het spijt me dat ik het zeggen moet. Hun aanvoerder had een manticora op zijn schild.’

‘Ser Amaury Lars,’ lichtte Jaime hem in. ‘Hij teisterde het rivierengehied, op last van mijn vader.’

‘Daar horen wij niet bij,’ zei ser Rutger Zweyn op ferme toon. ‘Ik ben een leenman van het huis Hooyfoort, en vrouwe Ermesande buigt haar kleine knietje in Koningslanding, of dat gaat ze doen als ze oud genoeg is om te lopen. Dat heb ik hem ook gezegd, maar die Lors kon niet goed luisteren. Hij slachtte de helft van mijn schapen en drie goeie meikgeiten en wilde mij in mijn toren roosteren. Maar mijn muren zijn van massieve steen en acht voet dik, dus toen zijn vuur uitgebrand was, is hij verveeld weggereden. De wolven kwamen later, die op vier poten. Zij hebben de schapen opgevroten die de manticora me had gelaten. Ik kreeg een paar goeie vachten in ruil, maar van een vacht wordt je maag niet vol. Wat moeten we doen, heer?’

‘Zaaien,’ zei Jaime, ‘en om een laatste oogst bidden.’ Het was geen antwoord dat veel hoop bood, maar een ander had hij niet.

De volgende dag stak de stoet de rivier over die de grens vormde tussen de gebieden die onder Koningslanding vielen en degene die aan Stroomvliet verbonden waren. Maester Gulian raadpleegde een kaart en verkondigde dat deze heuvels door de gebroeders Wede in leen werden gehouden, een paar landridders die eedplichtig waren aan Harrenhal… maar hun woonzalen waren van aarde en hout geweest, en er waren nog slechts geblakerde balken van over.

Wedes verschenen er niet, noch hun kleine luiden, al hadden in de aardkelder onder de donjon van de tweede broer een paar vogelvrij en zich verscholen. Een van hen droeg de restanten van een karmijnrode mantel, maar Jaime hing hem samen met de rest op. Dat gaf hem een goed gevoel. Dit was gerechtigheid. Maak daar een gewoonte van, Lannister, en op een dag zullen de mensen je alsnog Guldenhand gaan noemen. Guldenhand de rechtvaardige.

De wereld werd steeds grauwer naarmate ze dichter bij Harrenhal kwamen. Ze reden onder loodgrijze luchten, naast waterlopen die oud en koud glansden, als een plaat gedreven staal. Jaime merkte dat hij zich afvroeg of Briënne hier eerder was geweest. Als ze dacht dat Sansa Stark op weg naar Stroomvliet is gegaan… Als ze andere reizigers waren tegengekomen, zou hij halt gehouden hebben om te vragen of een van hen soms toevallig een knappe maagd met koperkleurig haar had gezien, of een grote lelijke met een gezicht waarvan melk zou stremmen.

Maar er waren alleen wolven op de wegen en hun gehuil bevatte geen antwoorden.

Achter het loodgrijze water van het meer doemden eindelijk de torens van Zwarte Harrens malligheid op, vijf verwrongen vingers van zwarte, misvormde steen die naar de hemel graaiden. Hoewel Pinkje tot heer van Harrenhal was benoemd, leek hij niet al te veel haast te hebben om zijn nieuwe zetel in te nemen, dus viel Jaime de taak toe om Harrenhal onderweg naar Stroomvliet ‘op orde te brengen’.

Hij twijfelde er niet aan, of dat was nodig. Gregor Clegane had het immense, sombere kasteel aan de Bloedige Mommers ontworsteld voordat Cersei hem naar Koningslanding had teruggeroepen. De mannen van de Berg rammelden er ongetwijfeld nog steeds in rond als evenzovele gedroogde erwten in een stalen harnas, maar zij waren nu niet bij uitstek geschikt om langs de Drietand de koningsvrede te herstellen. De enige vrede die ser Gregors lieden ooit aan iemand hadden geschonken, was die van het graf.

Ser Addams verkenners hadden gemeld dat de poort van Harrenhal gesloten en gebarricadeerd was. Jaime stelde zijn mannen ervoor op en beval ser Kennos van Kays de Hoorn van Harots te steken, zwart, krom en met oud goud beslagen.

Nadat er drie stoten tegen de muren weerkaatst hadden, hoorden ze het gekreun van ijzeren scharnieren, waarop de poortvleugels langzaam openzwaaiden. De muren van Zwarte Harrens malligheid waren zo dik dat Jaime al onder een dozijn pekgaten doorgereden was voordat hij plotseling opdook in het zonlicht van de binnenplaats waar hij nog niet zo lang geleden afscheid van de Bloedige Mommers had genomen. Uit de aangestampte aarde sproot onkruid op en vliegen zoemden om het karkas van een paard heen.

Een handjevol van ser Gregors mannen kwam uit de torens te voorschijn om hem te zien afstijgen, mannen met harde ogen en een harde mond, stuk voor stuk. Dat moet wel, als ze in het gezelschap van de Berg hebben gereden. Het beste wat je nog van Gregors mannen kon zeggen was dat het niet zo’n vuige en gewelddadige bende was als de Dappere Gezellen.

‘Sodemieters, Jaime Lannister!’ flapte een grijze, vergrauwde wapenknecht eruit. ‘De Koningsmoordenaar, verdomd nog an toe. Steek een speer in m’n reet!’

‘En wie mag jij wel zijn?’ vroeg Jaime.

‘Ser noemde me altijd Vuilbek, met uw welnemen, meheer.’ Hij spuugde in zijn handen en veegde zijn wangen ermee af, alsof hij er daardoor op de een of andere manier presentabeler uit zou zien.

‘Charmant. Voer jij hier het bevel?’

‘Ik? Sodeju, welnee. Meheer. Steek een speer in me reet, sodeju!’ Vuilbek had genoeg kruimels in zijn baard om het hele garnizoen te voeden. Jaime schoot in de lach. Dat vatte de man als een aanmoediging op. ‘Steek een speer in me reet, sodeju,’ zei hij nog eens en begon zelf ook te lachen.

‘Je hebt de man gehoord,’ zei Jaime tegen Ilyn Peyn. ‘Neem een mooie, lange speer en steek die in zijn reet.’

Ser Ilyn had geen speer, maar Baardeloze Jon Beteling wierp hem er met graagte een toe. Vuilbeks dronkemansgelach brak abrupt af. ‘Blijf met dat rotding uit me buurt.’

‘Hoe zit het nou?’ zei Jaime. ‘Wie voert hier het bevel? Had ser Gregor een kastelein benoemd?’

‘Polver,’ zei een ander, ‘alleen is die door de Jachthond gedood, meheer. Hij en de Kietelaar, en die jongen van Sarsveld.’

Alweer de Jachthond. ‘Weet je zeker dat het Sandor was? Heb je hem gezien?’

‘Wij niet, meheer. Dat zei die waard.’

‘Dat was in de herberg bij de kruiswegen, heer.’ De spreker was een jongere man met een bos rossig haar. Hij droeg de muntenketting die eens aan Vargo Hoat had toebehoord: munten uit tientallen verre steden, van zilver en goud, koper en brons, vierkante munten en ronde munten, driehoeken, ringen en stukjes bot. ‘De waard zwoer dat het gezicht van de man aan de ene kant helemaal verbrand was. Zijn hoeren vertelden hetzelfde verhaal. Sandor had een jongen bij zich, een haveloze boerenknul. Ze hakten Pollyen de Kietelaar aan bloedige mootjes en reden weg langs de Drietand, is ons verteld.’

‘Hebben jullie mannen achter hen aan gestuurd?’

Vuilbek fronste, alsof dat een pijnlijk idee was. ‘Nee meheer. Sodeknetter, dat hebben we niet gedaan.’

‘Als een hond dol wordt, snijd je hem de keel af.’

‘Tja,’ zei de man, en hij wreef over zijn mond, ‘ik had het nooit zo op Polly, de vuilak, en die hond, dat was de broer van Ser, dus…’

‘Wij zijn slecht, meheer,’ viel de man met de munten hem in de reden, ‘maar je moet wel gek wezen, wil je ’t tegen de Jachthond opnemen.’

Jaime bekeek hem van top tot teen. Meer lef dan de overigen, en minder dronken dan vuilbek. Jullie waren bang voor hem.’

‘Bang, dat zou ik niet willen zeggen, meheer. Ik zou zeggen dat we hem aan onze meerderen hebben overgelaten. Iemand als Ser. Of u.’

Ik, toen ik nog twee handen had. Jaime maakte zichzelf niets wijs. Sandor zou nu gehakt van hem maken. ‘Heb je een naam?’

‘Raffert, met uw welnemen. De meesten noemen me Raf.’

‘Raf, verzamel het garnizoen in de Zaal met de Honderd Haarden. Je gevangenen ook. Ik wil ze zien. Ook die hoeren van bij de kruiswegen. o ja, en Hoat. Ik was diep geschokt toen ik hoorde dat hij dood was. Ik wil graag naar zijn hoofd kijken.’

Toen ze het hem brachten, ontdekte hij dat de lippen van de Geit waren afgesneden, evenals zijn oren en het merendeel van zijn neus. De kraaien hadden hun maal gedaan met zijn ogen. Toch was het nog duidelijk herkenbaar als Hoat. Jaime zou zijn baard overal hebben herkend: een absurd touw van haar, twee voet lang, dat aan een puntkin bungelde. Verder hingen er nog maar een paar leerachtige reepjes vlees aan de schedel van Qohorik. ‘Waar is de rest van hem?’ vroeg hij.

Dat wilde niemand hem vertellen. Ten slotte sloeg Vuilbek zijn blik neer en mompelde: ‘Verrot, ser. En opgevroten.’

‘Een van de gevangenen smeekte altijd om eten,’ gaf Raffert toe, ‘dus zei Ser dat we hem geroosterde geit moesten geven. Maar aan die Qohorik zat niet veel vlees. Ser nam eerst zijn handen en voeten en toen zijn armen en benen.’

‘Die dikke klootzak heeft het meeste gehad, meheer,’ meldde Vuilbek, ‘maar Ser zei dat we moesten zorgen dat alle gevangenen een happie kregen. En Hoat ook, van z’n eigen. Die hoerenzoon slobberde als we ’m voerden, en dan liep het vet omlaag in die dunne baard van ‘m.’

Vader, dacht Jaime, uw honden zijn alle twee dol geworden. Hij merkte dat hij aan verhalen dacht die hij voor het eerst als kind op de Rots van Casterling had gehoord, over de waanzinnige vrouwe Walchsteen, die baadde in kuipen vol bloed en aan het hoofd zat van banketten van mensenvlees hier tussen deze muren.

Op de een of andere manier was de wraak verzuurd. ‘Hier, smijt dit in het meer.’ Jaime gooide Hoats hoofd naar Pickel en draaide zich om naar het garnizoen. ‘Tot het moment dat heer Petyr komt om zijn zetel op te eisen, voert ser Bonifer Eylinx in Harrenhal namens de kroon het bevel. Wie dat willen, mogen zich bij hem aansluiten, als hij jullie wil hebben. De rest rijdt met mij mee naar Stroomvliet.’

De mannen van de Berg keken elkaar aan. ‘We hebben nog wat te goed,’ zei er een. ‘Dat heeft Ser ons beloofd. Een rijke beloning, zei die.’

‘Da’s precies wat hij zei,’ beaamde Vuilbek. ‘’’Een rijke beloning, voor wie in mijn gezelschap rijdt.’’’ Een dozijn anderen betuigden snaterend hun instemming.

Ser Bonifer hief een gehandschoende hand op. ‘Elke man die bij mij blijft, krijgt een morgen grond om te bewerken, nog een morgen als hij een vrouw neemt, en een derde bij de geboorte van zijn eerste kind.’

‘Grond, ser?’ siste Vuilbek. ‘Daar heb ik schijt aan. Als we in die klote-aarde hadden willen wroeten, hadden we verdomme net zo goed thuis kennen blijven, met uw goedvinden, ser. ‘’Een rijke beloning,” zei Ser. Dat wil zeggen, goud.’

‘Als je een klacht hebt, ga dan naar Koningslanding en neem de zaak met mijn lieve zuster op.’ Jaime wendde zich tot Raffert. ‘Ik wil nu die gevangenen zien. Te beginnen met ser Wylis Manderling.’

‘Die dikke?’ vroeg Raffert.

‘Dat hoop ik van ganser harte. En geen treurige verhalen over hoe hij gestorven is, of het zit er dik in dat het jullie allemaal net zo vergaat.’

Mocht hij enige hoop hebben gekoesterd om Warrewel, Byg of Zollo wegkwijnend in de kerkers aan te treffen, dan werd hij ernstig teleurgesteld. De Dappere Gezellen hadden Vargo Hoat kennelijk tot en met de laatste man in de steek gelaten. Van de mensen van vrouwe Whent waren er nog maar drie over: de kokkin die het uitvalspoort je voor ser Gregor had geopend, een wapenmeester met een kromme rug, genaamd Ben Zwarteduim, en een meisje dat Pia heette en dat op geen stukken na zo mooi meer was als toen Jaime haar de laatste keer had gezien. Iemand had haar neus gebroken en haar de helft van haar tanden uitgeslagen. Het meisje zonk aan Jaimes voeten neer toen ze hem zag en klampte zich met hysterische kracht snikkend aan Jaimes been vast totdat Sterkever haar er aftrok. ‘Niemand zal je nu nog kwaad doen,’ zei hij tegen haar, maar daar moest ze alleen maar nog harder om snikken.

De andere gevangenen waren beter behandeld. Ser Wylis Manderling was erbij, samen met diverse andere hooggeboren noorderlingen die tijdens de gevechten bij de voorden van de Drietand door de Rijdende Berg gevangen waren genomen. Nuttige gijzelaars, allemaal een ruim losgeld waard. Ze waren zonder uitzondering smerig, haveloos en ongeschoren, en sommigen vertoonden verse kneuzingen of gebroken tanden, of ze misten vingers, maar hun wonden waren gewassen en verbonden, en geen van hen had honger geleden. Jaime vroeg zich af of ze er enig idee van hadden wat ze hadden gegeten en besloot dat het beter was daar niet naar te informeren.

Van allemaal was het verzet gebroken, vooral van ser Wylis, een vetklomp met een hoop struikgewas op zijn gezicht, doffe ogen en vale, slappe onderkinnen. Toen Jaime hem mededeelde dat hij naar Maagdenpoel zou worden geëscorteerd en daar op een schip naar Withaven zou worden gezet, zakte ser Wylis als een pudding op de vloer in elkaar en snikte nog langer en luidruchtiger dan Pia had gedaan. Er waren vier mannen nodig om hem weer overeind te krijgen. Te veel geroosterde geit, peinsde Jaime. Goden, wat haat ik dit rot kasteel. Harrenhal had in de driehonderd jaar dat het bestond meer verschrikkingen gezien dan de Rots van Casterling in drieduizend.

Jaime gaf bevel om vuren aan te steken in de Zaal van de Honderd Haarden en stuurde de kokkin al hompelend terug naar de keukens om een warme maaltijd voor de mannen van zijn stoet klaar te maken. ‘Alles behalve geit.’

Zijn eigen avondmaaltijd gebruikte hij in de Jagerszaal met ser Bonifer Eylinx, een plechtstatige ooievaar van een man die ertoe neigde zijn teksten te doorspekken met aanroepingen van de Zeven. ‘Ik wil niets van ser Gregors volgelingen weten,’ verklaarde hij terwijl hij een peer doorsneed die even verschrompeld was als hijzelf, opdat het niet-aanwezige sap geen vlekken zou maken op zijn smetteloos purperen wambuis met de twee geaccosteerde schuinbalken van zijn huis erop geborduurd. ‘Van zulke zondaars ben ik niet gediend.’

‘Mijn septon zei altijd dat alle mensen zondaars waren.’

‘Daarin had hij geen ongelijk,’ gaf ser Bonifer toe, ‘maar sommige zonden zijn zwarter dan andere, en onwelriekender in de neusgaten van de Zeven.’

En jij hebt net zomin een neus als mijn kleine broertje, of mijn zonden zouden ervoor zorgen dat je van die peer ging kokhalzen. ‘Goed dan. Ik zal u van Gregors bende ontlasten.’ Krijgslieden kon hij altijd wel ergens voor gebruiken. Al was het maar om ze als eersten de ladders op te sturen, mocht het nodig zijn om de muren van Stroomvliet te bestormen.

‘Neemt u die hoer ook maar mee,’ drong ser Bonifer aan. ‘U weet wie ik bedoel. Het meisje uit de kerkers.’

‘Pia.’ De vorige keer dat hij hier was, had Qyborn het meisje naar zijn bed gestuurd in de veronderstelling dat hij daar blij mee zou zijn. Maar de Pia die ze uit de kerkers hadden gehaald was een heel ander wezen dan het lieftallige, eenvoudige, giechelende schepseltje dat bij hem tussen de lakens was gekropen. Ze had de vergissing begaan te spreken toen ser Gregor stilte wenste, dus had de Berg haar tanden met een gemaliede vuist aan diggelen geslagen en ook nog eens haar mooie kleine neusje gebroken. Hij zou ongetwijfeld nog ergere dingen hebben gedaan als Cersei hem niet had teruggeroepen naar Koningslanding om kennis te maken met de speer van de Rode Adder. Jaime weigerde om hem te rouwen. ‘Pia is hier in het kasteel geboren,’ zei hij tegen ser Bonifer. ‘Ze heeft nooit een ander thuis gehad.’

‘Ze is een poel van verderf,’ zei ser Bonifer. ‘Ik wil niet dat ze bij mijn mannen in de buurt komt en haar… bekoorlijkheden tentoonspreidt.’

‘De dagen dat ze kon bekoren zijn vermoedelijk voorbij,’ zei hij, ‘maar als u zo veel bezwaar tegen haar hebt, neem ik haar wel mee.’ Hij zou haar wel als wasvrouw kunnen gebruiken. Zijn schildknapen vonden het niet erg om zijn tent op te zetten, zijn paard te verzorgen of zijn wapenrusting schoon te maken, maar voor zijn kleren zorgen vonden ze een onmannelijke taak. ‘Kunt u Harrenhal verdedigen met alleen uw Heilige Honderdtal?’ vroeg Jaime. Eigenlijk zouden ze het Heilige Zesentachtigtal moeten heten, omdat ze veertien man verloren hadden op het Zwartewater, maar ser Bonifer zou de gelederen ongetwijfeld aanvullen zodra hij een paar rekruten vond die vroom genoeg waren.

‘Ik verwacht geen problemen. De Oude Vrouw zal ons pad verlichten en de Krijgsman zal onze armen kracht verlenen.’

Of anders komt de Vreemdeling heel die heilige bende van u wel halen. Jaime was er niet zeker van wie zijn zuster ervan had overtuigd dat ser Bonifer tot kastelein van Harrenhal benoemd moest worden, maar de benoeming riekte naar Orten Blijleven. Eylinx had vroeger onder Blijlevens grootvader gediend, stond hem nog vaag voor de geest. En de opperrechter met het peenhaar was een simpele ziel, en inderdaad dwaas genoeg om te denken dat iemand die ‘de Goede’ heette het zalfje was dat het rivierengebied nodig had om de wonden te helen die door Rous Bolten, Vargo Hoat en Gregor Clegane waren geslagen.

Het zou kunnen dat hij daar gelijk in heeft. Eylinx kwam uit het Stormgebied, dus had hij langs de Drietand vriend noch vijand; geen bloedveten, geen onbetaalde schulden, geen maatjes om te belonen. Hij was nuchter, rechtvaardig en plichtsgetrouw: Zijn Heilige Zesentachtigtal was zo gedisciplineerd als krijgslieden in de Zeven Koninkrijken maar zijn konden en ze boden een mooie aanblik, zoals ze hun grote grijze ruinen lieten zwenken en dansen. Pinkje had ooit eens voor de grap gezegd dat ser Bonifer ook de ruiters moest hebben laten castreren, zo vlekkeloos was hun reputatie.

Toch had Jaime zijn vraagtekens aangaande krijgslieden die eerder bekend stonden om hun fraaie paarden dan om de vijanden die ze hadden gedood. Ze zullen vast wel goed kunnen bidden, maar kunnen ze ook vechten? Op het Zwartewater hadden ze zich voor zover hij wist niet te schande gemaakt, maar ze hadden zich evenmin onderscheiden. Ser Bonifer zelf was in zijn jeugd een veelbelovende jonge ridder geweest, maar er was iets met hem gebeurd — hij had een nederlaag geleden of was onteerd of op het nippertje aan de dood ontsnapt, en daarna had hij besloten dat steekspelen hol en ijdel waren en zijn lans voor eens en altijd opgeborgen.

Maar Harrenhal moet verdedigd worden, en Baelor-zonder-ballen hier is de man die daar door Cersei voor uitgekozen is. ‘Dit kasteel staat in een slechte reuk,’ waarschuwde hij hem, ‘en terecht. Men zegt dat Harren en zijn zoons bij nacht nog steeds brandend door de zalen waren. Wie hen zien, barsten in vlammen uit.’

‘Ik vrees geen schimmen, ser. In de Zevenpuntige Ster staat geschreven dat geesten, spoken en verschijningen een vroom man niet kunnen schaden, zolang hij de wapenrusting des geloofs draagt.’

‘Trekt u die dan vooral aan, maar hult u zich ook in staal en maliën. Iedereen die dit kasteel bestiert, schijnt kwalijk aan zijn eind te komen. De Berg, de Geit, zelfs mijn vader…’

‘Vergeeft u mij dat ik het zeg, maar dat waren geen godvruchtige lieden zoals wij. De Krijgsman beschermt ons en de hulp is immer nabij, mocht een verschrikkelijke vijand ons bedreigen. Maester Gulian blijft achter met zijn raven, heer Lancel bevindt zich met zijn garnizoen in het nabijgelegen Darring en heer Randyl bezet Maagdenpoel. Gedrieën zullen wij iedere vogelvrije die in deze gebieden op de loer ligt in het nauw drijven en vernietigen. Als dat eenmaal gebeurd is, zullen de Zeven de goede lieden terugleiden naar hun dorpen om daar opnieuw te ploegen, te zaaien en te bouwen.’

Althans degenen die de Geit niet heeft gedood Jaime haakte zijn gouden vingers om de steel van zijn wijnbokaal. ‘Als u een van Hoats Dappere Gezellen in handen krijgt, stuurt u mij dan onmiddellijk bericht.’ De Vreemdeling mocht er dan met de Geit vandoor zijn gegaan voordat Jaime hem had bereikt, maar de dikke Zollo zwierf nog ergens rond, met Warrewel, Rorg, Trouwe Urswijck en de rest.

‘Zodat u hen kunt folteren en doden?’

‘Ik veronderstel dat u hun vergiffenis zou schenken, als u in mijn plaats was?’

‘Indien ze oprecht berouw toonden voor hun zonden… ja, dan zou ik hen allen als broeders omhelzen en met hen bidden voordat ik hen naar het schavot stuurde. Zonden kunnen vergeven worden. Misdaden vereisen straf.’ Eylinx vouwde zijn handen als een klokkentoren voor zijn lichaam op een manier die Jaime pijnlijk aan zijn vader deed denken. ‘Als wij op Sandor Clegane stuiten, wat wilt u dan dat ik doe?’

Heel hard bidden, dacht Jaime, en de benen nemen. ‘Zendt u hem zijn geliefde broer achterna en weest u dankbaar dat de goden een zevenvoudige hel hebben gemaakt. Eén enkele hel zou te klein zijn voor allebei de Cleganes.’ Hij duwde zich moeizaam overeind. ‘Met Berk Dondarrion ligt het anders. Mocht u hem te pakken krijgen, houd u hem dan vast voor als ik terugkom. Ik wil hem met een touw om zijn nek voor mij uit naar Koningslanding laten lopen en hem door ser Ilyn zijn hoofd laten afslaan terwijl het halve rijk toekijkt.’

‘En die Myrische priester die samen met hem ronddraaft? Ze zeggen dat hij zijn valse geloof overal verspreidt.’

‘Dood hem, kus hem of bid met hem, net wat u wilt.’

‘Ik koester niet de wens de man te kussen, heer.’

‘Dat zal hij ongetwijfeld ook van u zeggen.’ Jaimes glimlach verkeerde in een geeuw: ‘Neemt u mij niet kwalijk. Ik ga u nu verlaten, als u daar geen bezwaar tegen hebt.’

‘Geen enkel, heer,’ zei Eylinx. Hij wilde ongetwijfeld bidden.

Jaime wilde vechten. Hij liep met twee treden tegelijk de trap op, naar buiten, waar de nachtlucht koud en tintelend was. Op de door toortsen verlichte binnenplaats hakten Sterkever en ser Hemens Brax op elkaar in, toegejuicht door een kring van krijgsknechten. Ser Lyal gaat winnen, wist hij. Ik moet ser Ilyn zoeken. Zijn vingers jeukten weer. Zijn schreden voerden hem bij het lawaai en het licht vandaan. Hij was al onder de overdekte brug door en de Druipsteenhof over voordat het tot hem doordrong waarheen hij onderweg was.

Toen hij vlak bij de berenkuil was, zag hij het schijnsel van een lantaarn. Het fletse, winterse licht golfde over de steile rijen stenen zetels. Iemand is mij kennelijk voor geweest. De kuil zou een prima plaats zijn voor de zwaarddans; misschien had ser Ilyn zijn komst voorzien.

Maar de ridder die aan de rand van de kuil stond was groter, een potige man met een baard in een rood-witte wapenrok, versierd met griffioenen. Conneghem. Wat doet die hier? Beneden lag het karkas van de beer nog languit op het zand, al restten er slechts half begraven botten en een gehavende vacht. Een steek van medelijden met het beest ging door Jaime heen. Hij is in elk geval strijdend ten onder gegaan.’Ser Ronet,’ riep hij, ‘bent u de weg kwijt? Het kasteel is groot, dat weet ik.’

Rode Ronet hief zijn lantaarn op. ‘Ik wilde zien waar de beer met het meisje-niet-zo-teer heeft gedanst.’ Zijn baard glansde in het licht alsof hij in brand stond. Jaime stelde vast dat zijn adem naar wijn riekte. ‘Klopt het dat die deern naakt heeft gevochten?’

‘Naakt? Nee.’ Hij vroeg zich af hoe dat tierelantijntje in het verhaal terechtgekomen was. ‘De Mommers hadden haar een roze zijden japon aangetrokken en een toernooizwaard in de hand gestopt. De geit wilde dat haar dood amuthantzou zijn. Anders…’

‘…zou de beer bij de aanblik van een naakte Briënne vol ontzetting op de vlucht zijn geslagen.’ Conneghem lachte.

Jaime niet. ‘U spreekt alsof u de dame kent.’

‘Ik ben met haar verloofd geweest.’

Dat verraste hem. Briënne had nooit van een verloving gerept. ‘Haar vader had een huwelijk voor haar gearrangeerd…’

‘Driemaal,’ zei Conneghem. ‘Ik was de tweede. Mijn vaders idee. Ik had gehoord dat de deern lelijk was, en dat zei ik ook tegen hem, maar hij zei dat alle vrouwen hetzelfde waren zodra je de kaars uitblies.’

‘Uw vader.’ Jaime bekeek de wapenrok van Rode Ronet, waar twee griffioenen op een rood-wit veld naar elkaar toegewend stonden. Dansende griffioenen.’Was hij niet de… broer van wijlen onze Hand?’

‘Neef. Heer Jon had geen broers.’

‘Dat is waar ook.’ Het kwam allemaal bovendrijven. Jon Conneghem was de vriend van prins Rhaegar geweest. Toen Blijleven zo zwaar had gefaald bij zijn poging Roberts Rebellie te beteugelen en prins Rhaegar nergens te vinden was, had Aerys zich tot de op een na beste gewend en Conneghem tot Hand verheven. Maar de Krankzinnige Koning had de gewoonte om al zijn Handen af te hakken. Heer Jon was afgehakt na de Slag van de Klokken, vervallen verklaard van zijn titels, grondgebied en bezittingen, en de zee over gezonden om in ballingschap te sterven. Daar had hij zich al snel dood gedronken. Maar de neef… de vader van Rode Ronet… had zich bij de rebellen aangesloten en was na de Drietand met Griffioenroest beloond. Maar hij kreeg alleen het kasteel; Robert had het goud gehouden en het merendeel van de gebieden van Conneghem aan vuriger aanhangers geschonken.

Ser Ronet was een landjonker, meer niet. Voor zo iemand zou de Maagd van Tarth toch waarachtig het neusje van de zalm zijn geweest. ‘Hoe komt het dat u niet met haar getrouwd bent?’

‘Wel, ik ging naar Tarth en ik zag haar. Ik was zes jaar ouder, maar desondanks waren we op ooghoogte. Het was een zeug in een zijden jurk, al hebben de meeste zeugen grotere tieten. Toen ze probeerde te praten, stikte ze bijna in haar eigen tong. Ik gaf haar een roos en zei dat dat alles was wat ze ooit van me zou krijgen.’ Conneghem wierp een blik in de kuil. ‘Die beer was minder harig dan dat wangedrocht. Ik zal…’

Jaimes gouden hand smakte met zoveel kracht tegen Conneghems mond dat de ridder de trap af tuimelde. Zijn lantaarn viel kapot en de brandende olie liep alle kanten op. ‘U hebt het over een hooggeboren Jonkvrouwe, ser. Noem haar bij haar naam. Noem haar Briënne.’

Conneghem kroop op handen en knieën bij de om zich heen grijpende vlammen vandaan. ‘Briënne. Met uw welnemen, heer.’ Hij spuwde een klodder bloed voor Jaimes voeten. ‘Briënne de Schoonheid.’

Cersei

De klim naar de top van Visenya’s Heuvel ging traag. Terwijl de paarden omhoog zwoegden, leunde de koningin achterover tegen een dik rood kussen. Buiten klonk de stem van ser Osmund Ketelzwart: ‘Opzij. Uit de weg. Opzij voor hare genade de koningin.’

‘Marjolij houdt er een levendige hofhouding op na,’ zei vrouwe Blijleven. ‘We hebben goochelaars, mommers, dichters, marionetten…’

‘Zangers?’ hielp Cersei haar verder.

‘Heel veel, uwe genade. Hamis de Harpspeler speelt eenmaal in de twee weken voor haar en soms worden we ’s avonds door Alaric van Eysen onderhouden, maar de Blauwe Bard is haar favoriet.’

Cersei herinnerde zich die bard van Tommens bruiloft. Jong, en knap om te zien. Zou dat misschien iets zijn? ‘Er zijn ook andere mannen, heb ik gehoord. Ridders en hovelingen. Bewonderaars. Vertelt u mij naar waarheid, vrouwe. Denkt u dat Marjolij nog maagd is?’

‘Ze zegt van wel, uwe genade.’

‘Dat zal wel. Wat zegt u?’

De zwarte ogen van vrouwe Taena sprankelden ondeugend. ‘Toen ze in Hooggaarde met heer Renling trouwde, hielp ik hem bij het ontkleden voor de bedceremonie. Heer Renling was een welgebouwd man, en wellustig ook. Ik zag het bewijs daarvan toen we hem in het huwelijksbed lieten ploffen, waar zijn bruid naakt als op haar naamdag onder de dekens op hem wachtte, met een charmante blos op haar wangen. Ser Loras had haar zelf de trap op gedragen. Marjolij mag dan beweren dat het huwelijk nooit voltrokken is, dat heer Renling op het bruiloftsfeest te veel wijn had gedronken, maar ik verzeker u dat het deel van hem dat tussen zijn benen zat allesbehalve moe was toen ik het voor het laatst zag.’

‘Hebt u bij toeval de volgende ochtend ook het bruidsbed gezien?’ vroeg Cersei. ‘Had ze gebloed?’

‘Er werd geen laken getoond, uwe genade.’

Jammer. Toch had de afwezigheid van een bebloed laken op zich weinig te betekenen. Doodgewone boerenmeisjes bloedden tijdens hun bruiloftsnacht als een rund, had ze gehoord, maar dat gold veel minder voor hooggeboren maagden als Marjolij Tyrel. Dochters van heren raakten hun maagdelijkheid eerder aan paarden dan aan echtgenoten kwijt, werd er gezegd, en Marjolij reed al sinds ze oud genoeg was om te lopen. ‘Ik heb begrepen dat de kleine koningin onder de ridders van onze hofhouding veel bewonderaars heeft. De tweeling Roodweijn, ser Langknaap… wie nog meer, als ik vragen mag?’

Vrouwe Blijleven haalde haar schouders op. ‘Ser Lambert, die zot die een goed oog verstopt achter een ooglap. Beyaart Noorcruis. Cortijn Groeneheul. De gebroeders Houtzager, Portifer zo nu en dan en Lucantijn vaak. O ja, en grootmaester Pycelle komt vaak op bezoek.’

‘Pycelle? Is het werkelijk?’ Had die beverige oude worm de leeuw laten vallen voor de roos? Als dat zo is, zal het hem rouwen. ‘Wie nog meer?’

‘De Zomereilander in zijn gevederde mantel. Hoe kan ik hem nu vergeten, met die inktzwarte huid? Anderen komen haar nichtjes het hof maken. Elinor is aan die jongen van Ambroos beloofd, maar ze flirt graag, en Megga heeft om de twee weken een andere vrijer. Eén keer heeft ze een koksmaatje gekust. Ik heb horen zeggen dat ze met de broer van vrouwe Bolver gaat trouwen, maar als Megga het zelf voor het kiezen had, nam ze liever Mark Muildoor, daar ben ik van overtuigd.’

Cersei lachte. ‘De vlinderridder die op het Zwartewater zijn arm is kwijtgeraakt? Wat heb je nu aan een halve man?’

‘Megga vindt hem lief. Ze heeft vrouwe Marjolij gevraagd haar te helpen een aapje voor hem te vinden.’

‘Een aapje.’ De koningin wist niet wat ze daar op moest zeggen. Mussen en aapjes. Werkelijk, de toestand in het rijk wordt hoe langer hoe gekker. ‘En onze brave ser Loras? Hoe vaak bezoekt hij zijn zuster?’

‘Vaker dan wie ook.’ Als Taena fronste, verscheen er een klein rimpeltje tussen haar donkere ogen. ‘Hij komt iedere ochtend en avond op bezoek, tenzij zijn plichten het hem beletten. Haar broer is haar zeer toegewijd, ze delen alles met… o…’ Heel even keek de vrouw uit Myr bijna geschokt. Toen nam een glimlach bezit van haar gezicht. ‘Ik dacht toch zóiets verdorvens, uwe genade.’

‘Dat kunt u dan beter voor u houden. De heuvel krioelt van de mussen en we weten allemaal dat mussen een hekel aan verdorvenheid hebben.’

‘Ik heb ook gehoord dat ze een hekel aan water en zeep hebben, uwe genade.’

‘Misschien berooft te veel bidden iemand van zijn reukvermogen. Dat ga ik beslist aan Zijne Heiligheid vragen.’

De gordijnen zwaaiden heen en weer, een golf van karmijnrode zijde. ‘Orten heeft me verteld dat de Hoge Septon geen naam heeft,’ zei vrouwe Taena. ‘Kan dat waar zijn? In Myr heeft iedereen een naam.’

‘O, hij heeft ooit wel een naam gehad. Dat geldt voor allemaal.’ De koningin wuifde laatdunkend met een hand. ‘Zelfs septons van edele geboorte worden alleen nog maar bij hun roepnaam genoemd zodra ze hun geloften hebben afgelegd. Als een van hen tot Hoge Septon wordt verheven, legt hij ook die naam af. Volgens het Geloof heeft hij geen menselijke naam meer nodig, omdat hij de avatar van de goden is geworden.’

‘Hoe kun je de ene Hoge Septon van de andere onderscheiden?’

‘Met moeite. Je moet ze “de dikke”, of “die voor de dikke”, of “die oude die in zijn slaap is gestorven” noemen. Je kunt hun geboortenaam altijd wel boven water krijgen, maar ze nemen er aanstoot aan wanneer je die gebruikt. Het herinnert hen eraan dat ze als gewone mensen geboren zijn, en dat bevalt ze niet.’

‘Mijn echtgenoot zegt dat deze nieuwe met vuil onder zijn nagels is geboren.’

‘Die verdenking koester ik wel, ja. In de regel verheffen de Allervroomsten een van de hunnen, maar er zijn uitzonderingen geweest.’ Grootmaester Pycelle had haar de geschiedenis verteld, uitvoerig en tot vervelens toe. ‘Tijdens de regering van koning Baelor de Gezegende werd een eenvoudige steenhouwer tot Hoge Septon gekozen. Hij kon zo fraai steenhouwen dat Baelor besliste dat hij de sterfelijke incarnatie van de Smid moest zijn. De man kon lezen noch schrijven en zelfs de woorden van het eenvoudigste gebed niet onthouden.’ Sommigen beweerden dat Baelors Hand de man had laten vergiftigen om het rijk niet in verlegenheid te brengen. ‘Nadat die was gestorven, werd er een achtjarige jongen tot Hoge Septon verheven, alweer op aandringen van koning Baelor. De jongen deed wonderen, verklaarde zijne genade, al konden zelfs zijn helende handjes Baelor niet redden tijdens zijn laatste vasten.’

Vrouwe Blijleven stootte een lachje uit. ‘Acht jaar? Misschien kan mijn zoon dan Hoge Septon worden. Hij is bijna zeven.’

‘Bidt hij veel?’ vroeg de koningin.

‘Hij speelt liever met een zwaard.’

‘Een echte jongen dus. Kan hij alle zeven goden opnoemen?’

‘Ik geloof het wel.’

‘Dan zal ik hem in overweging moeten nemen.’ Cersei twijfelde er niet aan of heel veel jongens zouden de kristallen kroon meer eer aandoen dan de schooier aan wie de Allervroomsten hadden besloten hem te schenken. Dat komt ervan als je dwazen en lafaards over zichzelf laat beschikken. De volgende keer zal ik hun meester wel voor hen uitkiezen. En die volgende keer zou wel eens snel kunnen komen, als de nieuwe Hoge Septon doorging met haar ergernis te wekken. Baelors Hand had Cersei weinig te leren als het om dergelijke zaken ging.

‘Uit de weg!’ hoorde ze ser Osmund Ketelzwart roepen. ‘Uit de weg voor hare genade de koningin!’

De draagkoets ging steeds langzamer, hetgeen moest inhouden dat ze vlak bij de top van de heuvel waren. ‘U moet die zoon van u eens mee naar het hof nemen,’ zei Cersei tegen vrouwe Blijleven. ‘Zes is niet te jong. Tommen heeft het gezelschap van andere jongens nodig. Waarom uw zoon niet?’ Joffry had nooit een goede vriend van zijn eigen leeftijd gehad, herinnerde ze zich. Die arme jongen was altijd alleen. Als kind had ik Jaime… en Melara, totdat ze in de put viel. Jof was natuurlijk erg op de Jachthond gesteld geweest, maar dat was geen vriendschap. Hij zocht de vader die hij aan Robert nooit had gehad. Een klein pleegbroertje zou precies kunnen zijn wat Tommen nodig heeft om hem los te weken van Marjolij en haar ganzen. Te zijner tijd zouden ze misschien even dikke maatjes worden als Robert en zijn jeugdvriend Ned Stark. Een dwaas, maar een trouwe dwaas. Tommen zal trouwe vrienden nodig hebben om hem in de rug te dekken.

‘Dat is heel aardig, uwe genade, maar Rosseel heeft nooit ergens anders gewoond dan in Langetafel. Ik vrees dat hij zich in deze grote stad nogal verloren zou voelen.’

‘Aanvankelijk wel,’ gaf de koningin toe, ‘maar daar zal hij snel overheen groeien, net als ik. Toen mijn vader me naar het hof stuurde, moest ik huilen, en Jaime ging tekeer, totdat mijn tante met me in de Rotstuin ging zitten en tegen me zei dat ik voor niemand in Koningslanding ooit bang hoefde te zijn. ‘Jij bent een leeuwin,” zei ze, “en alle mindere dieren horen jou te vrezen.” Uw zoon zal ook wel moed vatten. U zult hem toch zeker liever dicht bij u hebben, zodat u hem elke dag kunt zien? Hij is uw enige kind, nietwaar?’

‘Op dit moment wel. Mijn echtgenoot heeft de goden gevraagd ons te zegenen met een tweede zoon, voor het geval…’

‘Ik weet het.’ Ze dacht eraan hoe Joffry naar zijn keel had gegrepen.

Gedurende zijn laatste ogenblikken had hij haar wanhopig smekend aangekeken, en een plotselinge herinnering had haar hart doen stilstaan: een druppel rood bloed die siste in een kaarsvlam, een krassende stem die sprak over kronen en lijkwaden, over de dood door toedoen van de valonqar.

Buiten de draagkoets was ser Osmund iets aan het schreeuwen, en iemand schreeuwde terug. De draagkoets kwam met een ruk tot stilstand. ‘Liggen jullie allemaal voor lijk?’ brulde Ketelzwart. ‘Ga goddomme uit de weg!’

De koningin trok een hoekje van het gordijn naar achteren en wenkte ser Meryn Trant. ‘Wat is het probleem?’

‘De mussen, uwe genade.’ Ser Meryn droeg een wit schubbenpantser onder zijn mantel. Zijn helm en schild hingen aan zijn zadel. ‘Ze hebben hun kamp op straat opgeslagen. Wij zorgen wel dat ze weggaan.’

‘Doe dat, maar met zachte hand. Ik raak liever niet nog eens in een opstootje verzeild.’ Cersei liet het gordijn vallen. ‘Dit is belachelijk.’

‘Inderdaad, uwe genade,’ viel vrouwe Blijleven haar bij. ‘De Hoge Septon had naar u toe moeten komen. En die ellendige mussen…’

‘Hij voedt ze, vertroetelt ze en zegent ze. Maar de koning weigert hij te zegenen.’ De zegen was een leeg ritueel, dat wist ze, maar in de ogen van de onwetenden ging er macht uit van rituelen en ceremonieën. Aegon de Veroveraar had het begin van zijn rijk gedateerd op de dag dat de Hoge Septon hem in Oudstee had gezalfd. ‘Die ellendige priester zal gehoorzamen, of hij komt er wel achter hoe zwak en menselijk hij nog steeds is.’

‘Orten zegt dat hij eigenlijk op het goud uit is. Dat hij van plan is de koning zijn zegen te onthouden totdat de kroon haar betalingen hervat.’

‘Het Geloof krijgt zijn goud zodra er vrede heerst.’ Septon Torbert en Septon Reynard hadden veel begrip voor haar benarde situatie gehad… anders dan die ellendige Braavosi, die de arme heer Gyllis zo genadeloos op zijn huid hadden gezeten dat de man bedlegerig was geworden en bloed ging ophoesten. We moesten die schepen hebben. Ze kon niet op de vloot van het Prieel rekenen; de Roodweijns waren te nauw met de Tyrels verbonden. Ze moest haar eigen zeemacht hebben.

De oorlogsgaleien die op de rivier werden gebouwd zouden daarvoor zorgen. Het riemtal van haar vlaggenschip zou tweemaal zo groot zijn als dat van Koning Roberts Hamer. Auran had haar verlof gevraagd er de naam Heer Tywinaan te geven, en Cersei had het met genoegen gegeven. Ze zag ernaar uit om mensen over haar vader te horen spreken als een zij, zoals dat het geval was met schepen. Een tweede schip zou Lieftallige Cersei gaan heten en een verguld boegbeeld krijgen dat op haar leek, gehuld in maliën en een leeuwenhelm, met een speer in de hand. De Dappere Joffry, de Vrouwe Joannaen de Leeuwinzouden haar naar zee volgen, samen met de Koningin Marjolij, de Gouden Roos, de Heer Renling, de Vrouwe Olennaen de Prinses Myrcella. De koningin had de vergissing begaan om tegen Tommen te zeggen dat hij de laatste vijf een naam mocht geven. Voor eentje had hij zelfs de naam Uilebolgekozen. Pas nadat heer Auran opperde dat mannen misschien niet zouden willen dienen op een schip dat naar een nar was genoemd, had de jongen er aarzelend mee ingestemd in plaats daarvan zijn zuster te eren.

‘Als die haveloze septon denkt dat hij me Tommens zegen kan laten kopen, dan weet hij binnenkort wel beter,’ zei ze tegen Taena. De koninwn was niet van zins voor een bende priesters te kruipen.

De draagkoets kwam weer tot stilstand, zo plotseling dat Cersei naar voren schoot. ‘Dit is om razend van te worden.’ Ze leunde nogmaals naar bruten en zag dat Ze de top van Visenya’s Heuvel hadden bereikt. Voor hen uit rees de Grote Sept van Baelor op met zijn schitterende koepel en zijn Zeven glanzende torens, maar tussen haar en de marmeren trappen lag een norse mensenzee, bruin, haveloos en ongewassen. Mussen, dacht ze snuivend, al had geen mus ooit zo ranzig geroken.

Cersei vond het stuitend. Qyborn had haar verslag uitgebracht van hun aantallen, maar erover horen was tot daar aan toe; zien was iets heel anders. Honderden hadden hun kamp op het plein opgeslagen, nog eens honderden anderen in de tuinen. Hun kookvuren vulden de lucht met rook en onwelriekende aroma’s. Ruw geweven tenten en ellendige kotten van modder en sloophout bezoedelden het smetteloze witte marmer. Ze hokten zelfs op de trappen, onder aan de torenhoge deuren van de Grote Sept.

Ser Osmund kwam op een sukkeldrafje terug. Naast hem reed ser Osfried, gezeten op een hengst die net zo goudkleurig was als zijn mantel. Osfried was de middelste Ketelzwart, rustiger dan zijn broers en eerder geneigd tot fronsen dan tot glimlachen. En ook wreder, als de verhalen kloppen. Misschien had ik hem beter naar de Muur kunnen sturen.

Grootmaester Pycelle had gewild dat de goudmantels werden aangevoerd doo~ een oudere man ‘die meer ervaring heeft met oorlog voeren’, en verscheIdene van haar andere raadgevers hadden daarmee ingestemd. ‘Ser Osfried is bepaald wel ervaren genoeg,’ had ze tegen hen gezegd, maar zelfs dat had hun niet het zwijgen opgelegd. Ze keffen tegen me als een troep kleine, vervelend hondjes. Haar geduld met Pycelle was bijna op. Hij had zelfs de euvele moed gehad om ertegen te protesteren dat ze een wapenmeester uit Dorne liet halen, met als argument dat de Tyrels daardoor beledigd zouden zijn. ‘Waarom denkt u dat ik het doe?’ had ze hem minachtend gevraagd.

‘Verschoning, uwe genade,’ zei ser Osmund. ‘Mijn broer laat meer goudmantels halen. We zullen ons wel een weg banen, weest u maar niet bang.’

‘Daar heb ik geen tijd voor. Ik ga te voet verder.’

‘Alstublieft, uwe genade.’ Taena greep haar bij de arm. ‘Ze jagen me angst aan. Het zijn er honderden, en ze zijn zo smerig.’

Cersei kuste haar op de wang. ‘De leeuw vreest de mus niet… maar het is goed dat u bezorgd om mij bent. Ik weet dat u veel om mij geeft, vrouwe. Ser Osmund, weest u zo goed mij uit de draagkoets te helpen.’

Als ik had geweten dat ik een wandelingging maken, had ik me erop gekleed. Ze droeg een opengewerkte, met goudbrokaat gevoerde witte japon, met veel kant, maar wel zedig. Het was ettelijke jaren geleden dat ze hem voor het laatst had gedragen, en de koningin merkte dat hij onaangenaam om haar middel spande. ‘Ser Osmund, ser Meryn, u komt met mij mee. Ser Osfried, zorgt u dat er niets met mijn draagkoets gebeurt.’ Sommige van de mussen zagen er uitgemergeld en hologig genoeg uit om haar paarden op te vreten.

Terwijl ze door de haveloze massa liep, langs hun kookvuren, wagens en primitieve onderkomens, merkte de koningin dat ze dacht aan een andere menigte die zich eens op dit plein had verzameld. Op de dag dat ze met Robert Baratheon was getrouwd, waren duizenden mensen hen komen toejuichen. Alle vrouwen waren op hun best gekleed en de helft van de mannen had een kind op de schouders. Toen ze uit de sept naar buiten was gestapt, hand in hand met de jonge koning, had de menigte zo’n luid gebrul uitgestoten dat het in Lannispoort te horen was geweest. ‘Ze mogen u graag, madame,’ had Robert haar in het oor gefluisterd. ‘Kijk, alle gezichten lachen.’ Dat ene, kortstondige ogenblik had ze zich in haar huwelijk gelukkig gevoeld… tot ze bij toeval naar Jaime had gekeken. Ze wist nog dat ze had gedacht: Nee, niet alle gezichten.

Nu glimlachte er niemand. De blikken die de mussen haar toewierpen waren dof, nors en vijandig. Ze gingen slechts aarzelend opzij. Als het echt mussen waren, zouden ze na één schreeuw opvliegen. Honderd goudmantels met staven, zwaarden en strijdhamers zouden dit schorem snel genoeg opruimen. Dat was wat heer Tywin gedaan zou hebben. Hij zou over hen heen gereden zijn, in plaats van tussen hen door te lopen.

Toen ze zag wat ze met Baelor de Gezegende hadden gedaan, had de koningin terecht spijt van haar weekhartigheid. Het grote marmeren standbeeld dat al honderd jaar met een sereen lachje over het plein uitzag, stond tot zijn middel in een hoop beenderen en schedels. Aan sommige schedels hingen nog reepjes vlees. Op een daarvan zat een kraai te smullen van een droog, leerachtig feestmaal. Overal waren vliegen.

‘Wat heeft dit te betekenen?’ vroeg Cersei op hoge toon aan de menigte. ‘Willen jullie Baelor de Gezegende in een berg aas begraven?’

Een eenbenige man trad naar voren, leunend op een houten kruk. ‘Uwe genade, dit is het gebeente van heilige mannen en vrouwen die vanwege hun geloof zijn vermoord. Septons, septa’s, bruine, vale en groene broeders, witte, blauwe en grauwe zusters. Sommigen zijn opgehangen, van anderen is de buik opengereten. Septen zijn bezoedeld, maagden en moeders zijn door goddeloze mannen en demonenaanbidders verkracht. Zelfs zwijgende zusters zijn aangerand. De Moeder in den Hoge schreeuwt het uit in haar benauwenis. Wij hebben hun beenderen vanuit het hele rijk hierheen gebracht, om te getuigen van de smarten van het Heilige Geloof.’

Cersei voelde het gewicht van vele blikken op zich rusten. ‘De koning zal van die schanddaden vernemen,’ antwoordde ze plechtig. ‘Tommen zal even diep verontwaardigd zijn als jullie. Dit is het werk van Stannis en zijn rode heks, en van de barbaarse noorderlingen die bomen en wolven aanbidden.’ Ze verhief haar stem. ‘Goede lieden, uw doden zullen worden gewroken!’

Een paar mensen juichten, maar niet meer dan een paar. ‘Wij vragen niet om wraak voor onze doden,’ zei de eenbenige man, ‘slechts om bescherming voor de levenden. Voor de septen en de heilige plaatsen.’

‘De IJzeren Troon hoort het Geloof te verdedigen,’ gromde een logge pummel met een zevenpuntige ster op zijn voorhoofd geschilderd. ‘Een koning die zijn volk niet beschermt, is helemaal geen koning.’ Een instemmend gemompel steeg op van onder de omstanders. Eén man had de euvele moed om ser Meryn bij zijn pols te grijpen en te zeggen: ‘Het is tijd dat alle gezalfde ridders hun wereldlijke heren de rug toekeren en ons Heilige Geloof beschermen. Sta ons bij, als u de Zeven liefheeft.’

‘Handen van mij af,’ zei ser Meryn terwijl hij zich losrukte.

‘Ik heb u gehoord,’ zei Cersei. ‘Mijn Zoon is nog jong, maar hij heeft de Zeven zeer lief. U zult zijn bescherming krijgen, en de mijne ook.’

De man met de ster op zijn voorhoofd was niet tevredengesteld. ‘De Krijgsman zal ons beschermen,’ zei hij, ‘niet die dikke kind-koning.’

Meryn Trant reikte naar zijn zwaard, maar Cersei hield hem tegen voor hij het kon trekken. Ze had maar twee ridders in een zee van mussen. Ze zag staven en zeisen, knuppels en knotsen, verscheidene bijlen. ‘Ik wil geen bloedvergieten op deze gewijde plaats, ser.’ Waarom zijn alle mannen zulke kinderen? Houw hem neer en de rest scheurt ons aan stukken. ‘Wij zijn allen kinderen van de Moeder. Kom, Zijne Heiligheid wacht op ons.’ Maar toen ze zich door het gedrang heen een weg baande naar de trappen van de sept, stapte er een groepje gewapende lieden naar voren om de deuren te blokkeren. Ze droegen maliën en verhard leer, met hier en daar een stukje gebutst staal. Sommigen hadden speren, anderen zwaarden. Nog meer gaven de voorkeur aan bijlen en hadden rode sterren op hun gebleekte witte wapenrok geborduurd. Twee waren zo onbeschoft hun speren te kruisen en haar de doorgang te belemmeren.

‘Is dit hoe jullie je koningin ontvangen?’ vroeg ze op hoge toon. ‘Mag ik vragen waar Reynard en Torbert zijn?’ Het was niets voor die twee om de kans voorbij te laten gaan om haar te vleien. Torbert knielde altijd ostentatief neer om haar de voeten te wassen.

‘Ik ken de mannen die u noemt niet,’ zei een van de lieden met een rode ster op zijn wapenrok, ‘maar als ze van het Geloof zijn, zullen de Zeven hun diensten wel nodig hebben gehad.’

‘Septon Reynard en septon Torbert behoren tot de Allervroomsten,’ zei Cersei, ‘en ze zullen woedend zijn als ze horen dat u mij de weg hebt versperd. Wilt u mij de toegang tot Baelors gewijde sept ontzeggen?’

‘Uwe genade,’ zei een grijsbaard met een kromme schouder, ‘u bent hier welkom, maar uw mannen moeten hun zwaardriemen achterlaten. Binnen zijn geen wapens toegestaan, op last van de Hoge Septon.’

‘Ridders van de Koningsgarde leggen hun zwaard niet af, zelfs niet in het bijzijn van de koning.’

‘In het huis van de koning is het woord van de koning wet,’ antwoordde de bejaarde ridder, ‘maar dit is het huis van de goden.’

Het bloed steeg naar haar wangen. Een woord tegen Meryn Trant, en de gebochelde grijsbaard zou sneller voor zijn goden treden dan hem wellicht lief was. Maar niet hier. Niet nu. ‘Wacht op mij,’ zei ze kortaf tegen de ridders van de Koningsgarde. Alleen beklom ze de treden. De speerdragers trokken hun speren weg. Twee anderen wierpen hun gewicht tegen de deuren, en met een enorm gekreun zwaaiden ze open.

In de Lampenzaal trof Cersei een twintigtal septons op hun knieën aan, maar niet in gebed. Ze waren bezig de vloer te schrobben met emmers zeepwater. Vanwege hun baaien gewaden en sandalen zag Cersei hen voor mussen aan, totdat een van hen opkeek. Zijn gezicht was zo rood als een biet en hij had kapotte, bloedende blaren op zijn handen. ‘Uwe genade.’

‘Septon Reynard?’ De koningin kon haar ogen nauwelijks geloven. ‘Wat doet u daar op uw knieën?’

‘Hij maakt de vloer schoon.’ De spreker was een paar duim korter dan de koningin en zo mager als een lat. ‘Werken is een vorm van bidden en behaagt de Smid ten zeerste.’ Hij stond op, een schrobber in zijn hand. ‘Uwe genade. Wij verwachtten u al.’

De baard van de man was grijsbruin en kort geknipt, zijn haar achter op zijn hoofd in een stevige knot bijeengebonden. Hoewel zijn gewaden schoon waren, waren ook die gerafeld en gelapt. Hij had bij het boenen zijn mouwen tot aan zijn ellebogen opgerold, maar onder de knieën was de stof kletsnat en doorweekt. Zijn gezicht was scherp gesneden en puntig, met diepliggende, modderbruine ogen. Zijn voeten zijn bloot, zag ze tot haar ontsteltenis. Die waren ook afschuwelijk, hard en hoornig, met dikke lagen eelt. ‘U bent Zijne Hoge Heiligheid?’

‘Dat zijn wij.’

Vader, schenk me kracht. De koningin wist dat ze hoorde te knielen, maar de grond was nat van de zeep en het vuile water en ze wilde haar japon niet bederven. Ze wierp een blik op de geknielde oude mannen. ‘Ik zie mijn vriend septon Torbert niet.’

‘Septon Torbert zit op water en brood in een penitentiecel. Als het halve rijk van de honger omkomt, is het een zonde als iemand zo dik is.’

Cersei had voor een dag ruimschoots genoeg doorstaan. Ze liet hem merken dat ze woedend was. ‘Begroet u mij zo? Met een schrobber in uw hand die druipt van het water? Weet u wel wie ik ben?’

‘Uwe genade is de regentes van de Zeven Koninkrijken,’ zei de man, ‘maar in de Zevenpuntige Ster staat geschreven: “Zoals mensen voor hun heren buigen en heren voor hun koningen, aldus moeten koningen en koninginnen buigen voor de Zeven die Een zijn.” ’

Wilde hij dat ze knielde? Zo ja, dan kende hij haar slecht. ‘Eigenlijk had u mij op de trappen in uw beste gewaden horen te begroeten, met de kristallen kroon op uw hoofd.’

‘Wij hebben geen kroon, uwe genade.’

Haar frons werd dieper. ‘Mijn vader heeft uw voorganger een zeldzaam mooie kroon geschonken, vervaardigd van kristal en gesponnen goud.’

‘En om die gift eren wij hem in onze gebeden,’ zei de Hoge Septon, ‘maar de armen hebben meer behoefte aan eten in hun maag dan wij aan goud en kristal op ons hoofd. Die kroon is verkocht. Dat geldt ook voor de andere kronen in onze gewelven en voor al onze ringen en gewaden van goudbrokaat en zilverbrokaat. Een mens heeft het net zo warm met wol aan. Daarom hebben de Zeven ons schapen geschonken.’

Hij is volslagen gek. Ook de Allervroomsten moesten gek zijn geweest, dat ze dit schepsel tot Hoge Septon hadden verheven… gek, of doodsbang voor de bedelaars voor hun deur. Qyborns fluisteraars beweerden dat septon Luceon nog slechts negen stemmen van zijn verheffing af was geweest toen die deuren waren bezweken en de mussen de Grote Sept binnen waren gestroomd met hun leider op hun schouders en hun bijl in de hand.

Ze richtte een ijzige blik op het mannetje. ‘Kunnen wij ergens een wat persoonlijker gesprek houden, Uwe Heiligheid?’

De Hoge Septon overhandigde zijn schrobber aan een van de Allervroomsten. ‘Als uwe genade ons wil volgen?’

Hij leidde haar door de binnendeuren de eigenlijke sept binnen. Hun voetstappen weergalmden op de marmeren vloer. Stofdeeltjes dansten in de schachten gekleurd licht die schuin door de glas-in-loodramen van de grote koepel vielen. In de lucht hing een zoete wierookgeur en bij de zeven altaren schitterden de kaarsen als sterren. Voor de Moeder flonkerden er zo’n duizend, en bijna evenveel voor de Maagd, maar de kaarsen voor de Vreemdeling waren op de vingers van twee handen te tellen, en dan bleven er nog vingers over.

Zelfs tot hier waren de mussen doorgedrongen. Een dozijn ruige hagenridders knielden voor de Krijgsman en smeekten zijn zegen af over de zwaarden die ze aan zijn voeten hadden opgestapeld. Voor het altaar van de Moeder ging een septon zo’n honderd mussen voor in gebed. Hun stemmen klonken veraf als golven op de kust. De Hoge Septon ging Cersei voor naar de plaats waar de Oude Vrouw haar lantaarn omhooghield. Toen hij voor het altaar neerknielde, had ze geen andere keus dan naast hem te knielen. Gelukkig was deze Hoge Septon niet zo lang van stof als de dikke was geweest. Daar zal ik dan wel dankbaar voor moeten zijn, neem ik aan.

Zijne Hoge Heiligheid maakte geen aanstalten om op te staan toen zijn gebed ten einde was. Kennelijk moesten ze het gesprek op hun knieën voeren. De truc van een min mannetje, dacht ze vermaakt. ‘Hoge Heiligheid, die mussen jagen de stad angst aan. Ik wil dat ze weggaan.’

‘Waar zouden ze naar toe moeten, uwe genade?’

We hebben een zevenvoudige hel. Elk van de zeven voldoet.’Terug naar waar ze vandaan komen, stel ik me zo voor.’

‘Ze komen overal vandaan. Zoals de mus de nederigste en gewoonste van alle vogels is, zo zijn zij de nederigsten en gewoonsten van alle mensen.’

Gewoon zijn ze, daar zijn we het tenminste over eens. ‘Hebt u gezien wat ze met het standbeeld van Baelor de Gezegende hebben gedaan? Ze bezoedelen het plein met hun varkens, geiten en hun nachtelijke uitwerpselen.’

‘Nachtelijke uitwerpselen kunnen makkelijker weggewassen worden dan bloed, uwe genade. Als het plein bezoedeld is, dan komt dat door de terechtstelling die hier heeft plaatsgevonden.’

Hij waagt het mij met Ned Stark om de oren te slaan?’Die betreuren we allemaal. Joffry was jong en minder verstandig dan hij had kunnen zijn. Heer Stark had elders onthoofd moeten worden, uit eerbied voor de Gezegende Baelor… maar de man was een verrader, laten we dat niet vergeten.’

‘Koning Baelor vergaf hen die tegen hem samenzwoeren.’

Koning Baelor zette zijn eigen zusters gevangen, terwijl hun enige misdaad was, dat ze mooi waren. De eerste keer dat Cersei dat verhaal had gehoord, was ze naar de kinderkamer van Tyrion gegaan en had ze het monstertje geknepen tot hij begon te huilen. Ik had zijn neus dicht moeten knijpen en hem mijn sok in zijn mond moeten proppen. Ze dwong zichzelf te glimlachen. ‘Koning Tommen zal ook de mussen vergeven, zodra ze naar huis zijn teruggekeerd.’

‘De meesten hebben geen huis meer. Overal is leed… en verdriet, en de dood. Voordat ik naar Koningslanding ging, bediende ik een vijftigtal dorpjes die te klein waren om een eigen septon te hebben. Ik trok van het ene dorp naar het andere, sloot huwelijken, schold zondaars hun zonden kwijt, gaf pasgeboren kinderen een naam. Die dorpjes bestaan met meer, uwe genade. Onkruid en dorens groeien waar eens tuinen bloeiden, en de bermen zijn met botten bezaaid.’

‘Oorlog is iets vreselijks. Die gruweldaden zijn het werk van de noorderlingen en van heer Stannis en zijn demonenaanbidders.’

‘Sommige van mijn mussen hebben het over bendes leeuwen waardoor ze zijn geplunderd… en over de Jachthond, die uw eigen gezworene was. Bij Zoutpannen heeft hij een bejaarde septon gedood en een meisje van twaalf bezoedeld, een onschuldig kind dat aan het geloof was toegezegd. Toen hij haar verkrachtte, had hij zijn wapenrusting aan, en haar tere lijfje werd opengereten, en geplet door zijn ijzeren maliën. Toen hij klaar was, gaf hij haar aan zijn mannen, die haar haar neus en haar tepels afsneden.’

‘Zijne genade kan niet verantwoordelijk worden gehouden voor de misdaden van iedereen die ooit het huis Lannister heeft gediend. Sandor Clegane is een verrader en een woesteling. Waarom denkt u dat ik hem uit onze dienst heb ontslagen? Hij vecht nu voor de vogelvrije Beric Dondarrion, niet voor koning Tommen.’

‘Wat u zegt. Toch rijst de vraag: waar waren de ridders van de koning toen die dingen gebeurden? Heeft Jaehaerys de Verzoener niet eens op de IJzeren Troon zelf gezworen dat de kroon het Geloof altijd zou beschermen en verdedigen?’

Cersei had er geen idee van wat Jaehaerys de Verzoener mogelijkerwijs gezworen had. ‘Inderdaad,’ beaamde ze, ‘en de Hoge Septon had hem gezegend en tot koning gezalfd. Het is traditioneel dat iedere nieuwe Hoge Septon de koning zijn zegen geeft… en niettemin hebt u geweigerd koning Tommen te zegenen.’

‘Uwe genade vergist zich. Wij hebben het niet geweigerd.’

‘U bent niet gekomen.’

‘De tijd is nog niet rijp.’

Ben je een priester of een groenteman? ‘En wat zou ik kunnen doen om die… rijper te maken?’ Als hij het waagt over goud te beginnen, reken ik net zo met deze af als met de vorige en zoek ik een vrome achgarige om de kristallen kroon te dragen.

‘Het rijk is vol koningen. Wil het geloof een van hen verheffen boven de anderen, dan moeten wij zekerheid hebben. Driehonderd jaar geleden, toen Aegon de Draak aan de voet van deze heuvel landde, sloot de Hoge Septon zich op in de Sterrensept van Oudstee en bad zeven dagen en nachten, zonder enig ander voedsel tot zich te nemen dan water en brood. Toen hij naar buiten kwam, verkondigde hij dat het Geloof zich niet tegen Aegon en zijn zusters zou verzetten, omdat de Oude Vrouw haar lamp had opgetild om hem te tonen wat in het verschiet lag. Indien Oudstee de wapens op zou nemen tegen de Draak, zou Oudstee branden, en de Hoogtoren, de Citadel en de Sterrensept zouden worden neergehaald en verwoest. Heer Hoogtoren was een godvruchtig man. Toen hij deze profetie hoorde, liet hij zijn strijdkrachten thuis en opende hij de stadspoorten voor Aegon, toen die kwam. En Zijne Hoge Heiligheid zalfde de Veroveraar met de zeven oliën. Ik moet handelen zoals hij driehonderd jaar geleden heeft gehandeld. Ik moet bidden en vasten.’

‘Zeven dagen en nachten?’

‘Zolang als nodig is.’

Cerseis vingers jeukten om hem in zijn plechtstatige, vrome smoel te slaan. Ik kan je wel helpen met vasten, dacht ze. Ik kan je in een toren opsluiten en ervoor zorgen dat niemand je eten brengt tot de goden hebben gesproken. ‘Die valse koningen gaan verbintenissen met valse goden aan,’ bracht ze hem in herinnering. ‘Slechts koning Tommen beschermt het Heilige Geloof.’

‘Desondanks worden er overal septen in brand gestoken en geplunderd. Er zijn zelfs zwijgende zusters verkracht terwijl zij in hun smart ten hemel schreiden. Uwe genade heeft de beenderen en schedels van onze heilige doden gezien?’

‘Inderdaad,’ was ze gedwongen te zeggen. ‘Geef Tommen uw zegen, en hij zal een einde maken aan deze schanddaden.’

‘En hoe denkt hij dat te doen, uwe genade? Zal hij iedere rondtrekkende bedelbroeder een ridder als metgezel geven? Zal hij ons mannen geven om onze septa’s tegen wolven en leeuwen te bewaken?’

Ik zal maar doen alsof je die leeuwen niet genoemd hebt. ‘Het rijk is in oorlog. Zijne genade heeft iedere man nodig.’ Cersei was niet van plan Tommens krachten te verspillen door als kindermeisje voor mussen te spelen en de verdorde kutten van duizend verzuurde septa’s te bewaken. De helft bidt waarschijnlijk om een lekkere verkrachting. ‘Uw mussen hebben knuppels en bijlen. Laat ze zichzelf verdedigen.’

‘De wetten van koning Maegor verbieden dat, zoals uwe genade vast wel weet. Het was op zijn voorschrift dat het Geloof zijn zwaarden aflegde.’

‘Tommen is nu koning, niet Maegor.’ Wat kon het haar schelen wat Maegor de Wrede driehonderd jaar geleden had voorgeschreven! In plaats van de gelovigen hun zwaarden uit handen te nemen, had hij ze voor zijn eigen doeleinden moeten gebruiken. Ze wees naar het beeld van de Krijgsman boven zijn roodmarmeren altaar. ‘Wat houdt hij daar vast?’

‘Een zwaard.’

‘Weet hij niet meer hoe hij dat moet gebruiken?’

‘Maegors wetten …’

‘…kunnen worden teruggedraaid.’ Ze liet het verder hangen en wachtte af of de Hoge Septon zou toehappen.

Hij stelde haar niet teleur. ‘De wedergeboorte van het Strijdbare Geloof… dat zou het antwoord op driehonderd jaar bidden zijn, uwe genade. De Krijgsman zou zijn blinkende zwaard weer opheffen en dit zondige rijk van alle kwaad reinigen. Als zijne genade mij zou toestaan de aloude gezegende ordes van het Zwaard en de Ster weer te herstellen, zou iedere vrome man in de Zeven Koninkrijken weten dat hij onze waarachtige en rechtmatige heer is.’

Dat klonk Cersei als muziek in de oren, maar ze zorgde ervoor niet te gretig te klinken. ‘Uwe Hoge Heiligheid sprak zojuist over vergiffenis. In deze troebele tijden zou Tommen u heel dankbaar zijn als u een mogelijkheid zou zien om de kroon haar schulden kwijt te schelden. Ik meen dat we het Geloof ongeveer negenhonderdduizend draken schuldig zijn.’

‘Negenhonderdduizend zeshonderdvierenzeventig draken. Goud dat de hongerigen zou kunnen voeden en duizend septen zou kunnen herbouwen.’

‘Wilt u goud?’ vroeg de koningin. ‘Of wilt u dat die stoffige wetten van Maegor aan de kant gaan?’

Daar dacht de Hoge Septon even over na. ‘Zoals u wenst. Die schuld zal worden kwijtgescholden en koning Tommen zal zijn zegen krijgen. De Zonen van de Krijgsman zullen hem naar mij toe geleiden, stralend in de heerlijkheid van hun geloof, terwijl mijn mussen zullen uitgaan om de zachtmoedigen en nederigen in den lande te beschermen, herboren als de Arme Kompanen van weleer.’

De koningin stond op en streek haar rokken glad. ‘Ik zal de documenten laten opstellen en zijne genade zal ze tekenen en er zijn koninklijke zegel aan hechten.’ Als er iets aan het koningschap was dat Tommen leuk vond, was het met zijn zegel spelen.

‘Dat de Zeven zijne genade behoeden. Dat hij lang regere.’ De Hoge Septon plaatste zijn handen schuin tegen elkaar en sloeg zijn ogen ten hemel. ‘Dat de verdorvenen sidderen!’

Heb je dat gehoord, heer Stannis? Cersei glimlachte onwillekeurig. Zelfs haar vader had het haar niet kunnen verbeteren. In één klap had ze Koningslanding van de mussenplaag bevrijd, Tommen van een zegen verzekerd en de schuld van de kroon met bijna een miljoen draken verminderd. Haar hart sprong op terwijl ze zich door de Hoge Septon terug liet leiden naar de Lampenzaal.

Vrouwe Blijleven was even opgetogen als de koningin, al had ze nooit van de Zonen van de Krijgsman of de Arme Kompanen gehoord. ‘Die dateren van voor de verovering van Aegon,’ legde Cersei haar uit. ‘De Zonen van de Krijgsman waren een ridderorde die hun grond en goud opgaven en hun zwaarden onder ede aan Zijne Hoge Heiligheid opdroegen. De Arme Kompanen… die waren bescheidener, zij het veel talrijker. Een soort bedelbroeders, al hadden ze bijlen in plaats van bedelnappen. Ze trokken over de wegen, begeleidden reizigers van sept naar sept en van stad naar stad. Hun insigne was de zevenpuntige ster, rood op wit, dus noemden de kleine luiden hen Sterren. De Zonen van de Krijgsman droegen mantels in de kleuren van de regenboog en een wapenrusting van ingelegd zilver over haren hemden, en ze hadden stervormige kristallen in hun zwaardknop. Zij waren de Zwaarden. Heilige lieden, asceten, fanatici, tovenaars, drakendoders, demonenjagers… er deden veel verhalen over hen de ronde. Maar ze zijn het er allemaal over eens dat ze alle vijanden van het geloof een onverzoenlijke haat toedroegen.’

Vrouwe Blijleven begreep het meteen. ‘Vijanden als heer Stannis en zijn rode tovenares misschien?’

‘Nu je het zegt,’ zei Cersei, giechelend als een meisje. ‘Zullen we een flacon hippocras aanbreken en onderweg naar huis drinken op het heilige vuur van de Krijgsmanszonen?’

‘Op het heilige vuur van de Krijgsmanszonen en op onze briljante regentes. Op Cersei, eerste van die naam!’

De hippocras was even zoet en smakelijk als Cerseis overwinning, en op de terugweg door de stad leek de draagkoets van de koningin bijna te zweven. Maar aan de voet van Aegons Hoge Heuvel stuitten ze op Marjolij Tyrel en haar nichten, die terugkeerden van een rit. Ze loopt me overal als een honrfje achterna, dacht Cersei geërgerd toen ze de kleine koningin in het oog kreeg.

Achter Marjolij kwam een lange sleep hovelingen, wachters en bedienden, veel van hen overladen met manden vers geplukte bloemen. Elk van haar nichten had een bewonderaar in haar kielzog; de slungelige schildknaap Alyn Ambroos reed naast Elinor, zijn verloofde, ser Langknaap naast de verlegen Alla en de eenarmige Mark Muildoor naast de mollige, lachende Megga. De tweeling Roodweijn begeleidde twee van Marjolijs overige dames, Meredyth Craan en Janna Graftweg. De vrouwen hadden allemaal bloemen in hun haar. Jalabhar Xho had zich ook bij het gezelschap aangesloten, evenals ser Lambert Klapbes met zijn ooglap en de knappe zanger die bekend stond als de Blauwe Bard.

En natuurlijk moet de kleine koningin geëscorteerd worden door een ridder van de Koningsgarde, en natuurlijk is dat de Bloemenridder. Ser Loras glinsterde in een pantser van witte schubben, gevat in gedreven goud. Hoewel hij zich niet langer aanmatigde, Tommen in de vechtkunst te oefenen, bracht de koning nog steeds veel te veel tijd in zijn gezelschap door. Telkens als de jongen terugkwam van een middag bij zijn vrouwtje had hij wel een nieuw verhaal te vertellen over iets wat ser Loras had gezegd of gedaan.

Marjolij groette hen toen de twee stoeten bij elkaar kwamen en ging naast de draagkoets van de koningin rijden. Ze had een kleur op haar wangen, en haar bruine krulletjes vielen los over haar schouders en bewogen bij ieder zuchtje wind. ‘We hebben herfstbloemen geplukt in het koningsbos,’ vertelde ze hun.

Ik weet waar je geweest bent, dacht de koningin. Haar informanten hielden haar heel goed van Marjolijs bewegingen op de hoogte. Het is toch zo’n rusteloos meisje, onze kleine koningin. Er verstreken zelden meer dan drie dagen zonder dat ze uit rijden ging. Op sommige dagen reden ze over de weg naar Rooswijck om schelpen te gaan zoeken en aan zee te eten. Bij andere gelegenheden nam ze haar gevolg mee de rivier over om een middagje op de valkenjacht te gaan. De kleine koningin was ook dol op boottochtjes en voer zonder aanwijsbaar doel het Zwartewater op en af. Als ze in een vrome bui was, verliet ze het kasteel om in Baelors Sept te bidden. Ze gunde haar klandizie aan een dozijn verschillende naaisters, was een bekende verschijning bij de goudsmeden van de stad en werd zelfs op de vismarkt bij de Modderpoort gesignaleerd, waar ze de vangst van de dag in ogenschouw nam. Waarheen ze ook ging, de kleine luiden verafgoodden haar, en jonkvrouwe Marjolij deed alles wat ze kon om het vuur van hun ijver aan te wakkeren. Ze gaf graag aalmoezen aan bedelaars, kocht warme pasteien van bakkerskarren en hield de teugels in om een praatje met doodgewone kooplui te houden. Als het aan haar had gelegen, had ze Tommen al die dingen ook laten doen. Ze nodigde hem almaar uit om haar en haar ganzen op hun avonturen te vergezellen, en de jongen smeekte zijn moeder almaar of hij mee mocht. De koningin had het een paar keer goed gevonden, al was het maar opdat ser Osny zo een paar extra uren in Marjolijs gezelschap kon doorbrengen. Niet dat het veel heeft uitgehaald. Osryis een erustige teleurstelling gebleken.’Weet je nog, die dag dat je zuster naar Dorne uitvoer?’ had Cersei haar zoon gevraagd. ‘Herinner je je het gejoel van het grauw nog, op de terugweg naar het kasteel? De stenen, de verwensingen?’

Maar dankzij zijn kleine koningin was de koning doof voor verstandige woorden. ‘Als we ons onder het volk begeven, houden ze meer van ons.’

‘De meute hield zoveel van de Hoge Septon dat ze hem aan stukken scheurden, en dat was een heilig man,’ bracht ze hem in herinnering. Het enige effect was dat hij stuurs tegen haar ging doen. Net wat Marjolij wil, wed ik. Zeprobeert hem iedere dag op alle mogelijke manieren van me te stelen. Joffryzou haar intrigantenlachje hebben doorzien en haar haar plaats gewezen hebben, maar Tommen was goedgeloviger. Ze wist dat Jofte sterk voor haar was, zei Cersei bij zichzelf, indachtig aan de gouden munt die Qyborn had gevonden. Wilde het huis Tyrel enige hoop koesteren om te kunnen regeren, dan moest hij uit de weg worden geruimd. Het stond haar weer bij dat Marjolij en haar afschuwelijke grootmoeder eens hadden samengezworen om Sansa Stark aan Willas, de kreupele broer van de kleine koningin uit te huwelijken. Heer Tywin had dat voorkomen door hen te vlug af te zijn en Sansa aan Tyrion uit te huwelijken, maar er was een verband geweest. Ze spelen allemaal onder één hoedje, besefte ze met een schok. De Tyrels hebben de cipiers omgekocht om Tyrion te bevrijden en hem de rozenweg af gesmokkeld om zich bij zijn vileine bruid te voegen. Inmiddels zitten ze allebei veilig in Hooggaarde, verborgen achter een muur van rozen.

‘U had met ons mee moeten gaan, uwe genade,’ babbelde de kleine intrigante verder terwijl ze de helling van Aegons Hoge Heuvel beklommen. ‘We hadden het samen zo leuk kunnen hebben. De bomen zijn met goud, rood en oranje bekleed en overal zijn bloemen. En kastanjes. We hebben er onderweg naar huis wat geroosterd.’

‘Ik heb geen tijd om door de bossen te rijden en bloemetjes te plukken,’ zei Cersei. ‘Ik heb een koninkrijk te regeren.’

‘Eentje maar, uwe genade? Wie regeert de overige zes?’ Marjolij lachte een vrolijk lachje. ‘Ik hoop dat u me dat grapje vergeeft. Ik weet hoe groot de last is die u torst. U zou die met mij moeten delen. Er zijn vast wel wat dingen waarmee ik u kan helpen. Dat zou al die praatjes dat u en ik om de koning rivaliseren, doen verstommen.’

‘Is dat wat ze zeggen?’ Cersei glimlachte. ‘Wat dwaas. Ik heb je nooit als een rivale beschouwd, zelfs geen ogenblik.’

‘Daar ben ik heel blij om.’ Het meisje leek niet te beseffen dat haar de mond was gesnoerd. ‘De volgende keer moeten u en Tommen met ons meekomen. Ik weet zeker dat zijne genade het heerlijk zou vinden. De Blauwe Bard heeft voor ons gespeeld en Langknaap heeft ons laten zien hoe je moet stokvechten, zoals de kleine luiden dat doen. De bossen zijn zo mooi in de herfst.’

‘Wijlen mijn echtgenoot kwam ook graag in het bos.’ Tijdens de eerste jaren van hun huwelijk had Robert haar voortdurend gesmeekt om met hem op jacht te gaan, maar Cersei had er altijd voor bedankt. Zijn jachtpartijen hadden haar tijd met Jaime verschaft. Gouden dagen en zilveren nachten. Ze hadden een hachelijke dans gedanst, dat wel. Overal in de Rode Burcht waren oren en ogen en je kon er nooit zeker van zijn wanneer Robert zou terugkomen. Op de een of andere manier had het enorme risico hun samenzijn er alleen maar opwindender op gemaakt. ‘Toch kan schoonheid soms een dodelijk gevaar zijn,’ waarschuwde ze de kleine koningin. ‘Robert is in het bos omgekomen.’

Marjolij glimlachte tegen ser Loras, een lief, zusterlijk lachje vol genegenheid. ‘Het is aardig van uwe genade om zo bezorgd om mij te zijn, maar mijn broer beschermt me goed.’

Ga maar jagen, had Cersei er tientallen keren bij Robert op aangedrongen. Mijn broer beschermt me goed Ze herinnerde zich wat Taena eerder die dag tegen haar had gezegd en schoot in de lach.

‘Uwe genade lacht zo leuk.’ Jonkvrouwe Marjolij wierp haar een olijk glimlachje toe. ‘Mogen we weten wat er zo grappig is?’

‘Te zijner tijd,’ zei de koningin. ‘Te zijner tijd, dat beloof ik.’

De zeerover

De trommen roffelden een krijgsritme toen de IJzeren Victorie naar voren schoot en met haar ram het ruwe groene water doorkliefde. Het kleinere schip ervoor ging overstag, en de riemen petsten tegen het zeeoppervlak. Op de banieren wapperden rozen; een witte roos in een rode binnenzoom bij de voor- en achtersteven en boven in de mast een gouden roos op een veld zo groen als gras. De IJzeren Victorie schuurde met zoveel kracht langs het zijboord dat de helft van de enteraars het evenwicht verloor. Riemen knapten en versplinterden, een lieflijke muziek in de oren van de kapitein.

Hij sprong over de reling en landde met opbollende gouden mantel op het dek. De witte rozen deinsden achteruit, zoals iedereen deed bij de aanblik van Victarion Grauwvreugd, tot de tanden toe gewapend, zijn gezicht schuilgaand onder zijn krakenhelm. Ze hadden zwaarden, speren en bijlen in de hand, maar negen op de tien droegen geen wapenrusting en de tiende had slechts een hemd waar schubben op genaaid waren. Dit zijn geen ijzer mannen, dacht Victarion. Ze zijn nog bang om te verdrinken.

‘Grijp hem!’ schreeuwde iemand. ‘Hij is alleen!’

‘Kom maar!’ brulde hij terug. ‘Kom maar op en sla me dood als je kunt!’

Hij was aan alle kanten omsingeld door de rozen-krijgslieden met grijs staal in hun hand en ontzetting in hun blik. Victarion kon hun angst ruiken, zo intens was die. Hij maaide om zich heen, hieuw de arm van de eerste bij de elleboog af en doorkliefde de schouder van de tweede. De derde begroef het blad van zijn bijl in het zachte vurenhout van Victarions schild. Hij smakte het de idioot in het gezicht en sloeg hem tegen de grond, en toen de man wilde opstaan, doodde hij hem.

Toen hij met enige moeite zijn bijl uit de ribbenkast van de dode trok, trof een speer hem tussen de schouderbladen. Het voelde aan alsof iemand hem een klap op zijn rug had gegeven. Victarion draaide zich met een ruk om en liet zijn bijl hard neerkomen op het hoofd van de speervechter. Hij voelde de schok door zijn arm gaan toen het staal door helm, haar en schedel knarste. De man wankelde heel even op zijn benen, totdat de ijzerkapitein het staal loswrikte en het lijk met slappe leden op het dek ineen zeeg, ogenschijnlijk eerder dronken dan dood.

Ondertussen waren zijn ijzergeborenen hem op het dek van het beschadigde langschip gevolgd. Hij hoorde Wulf Eenoor onder luid gehuil aan het werk tijgen, ving een glimp op van Ragnor Piek in zijn roestige maliën en zag hoe Noet de Barbier een werpbijl door de lucht slingerde en iemand in de borst trof. Victarion doodde nog een man, en nog een. Hij zou nog een derde hebben gedood, als Ragnor die niet eerst had neergehouwen. ‘Goeie klap!’ brulde Victarion hem toe.

Toen hij zich omdraaide op zoek naar een volgend slachtoffer voor zijn bijl, viel zijn blik dwars over het dek heen op de andere kapitein. Diens witte wapenrok was met vers en geronnen bloed bespetterd, maar Victarion kon het wapen op zijn borst nog onderscheiden, de witte roos in de rode binnenzoom. De man droeg hetzelfde devies op zijn schild, op een wit veld met een rood gekanteeld boord. ‘Jij daar!’ riep de ijzerkapitein over het bloedbad heen. ‘Jij met die roos! Ben jij de heer van Zuidschilde?’

De ander sloeg zijn vizier op en onthulde een baardeloos gezicht. ‘Zijn zoon en erfgenaam. Ser Talbert Serring. En wie ben jij, kraken?’

‘Je ondergang.’ Victarion stierde op hem af.

Serring sprong toe. Zijn stalen langzwaard was in een kasteelsmidse gesmeed en de jonge ridder liet het zingen. Hij begon met een neerwaartse houw die Victarion met zijn bijl afweerde. Zijn tweede trof de ijzerkapitein op zijn helm voordat die zijn wapen omhoog had kunnen brengen. Victarion reageerde met een zijwaartse bijlslag. Serring bracht zijn schild ertussen. Houtsplinters vlogen in het rond en de witte roos spleet met een aangenaam scherp gekraak in de lengte doormidden. Het langzwaard van de jonge ridder hakte op zijn dijbeen in, eenmaal, tweemaal, driemaal, en het staal snerpte. Die knaap is snel, drong het tot de ijzerkapitein door. Hij sloeg Serring met zijn schild in het gezicht, en de man wankelde naar achteren, tegen de reling aan. Victarion hief zijn bijl en legde al zijn gewicht in zijn houw om de jongen van nek tot lies open te rijten, maar Serring draaide vliegensvlug weg. Het blad van de bijl drong in de reling, zodat de stukken in het rond vlogen, en het bleef steken toen hij het los wilde rukken. Het dek deinde onder zijn voeten en hij struikelde en viel op één knie.

Ser Talbert smeet zijn kapotte schild weg en liet zijn langzwaard suizend neerdalen. Victarions eigen schild was half weggedraaid toen hij struikelde. Hij greep met een ijzeren vuist Serrings kling vast. Het gelede staal van zijn handschoen knarste, en een plotselinge pijn deed hem grommen, maar Victarion liet zijn greep niet varen. ‘Ik ben ook snel, jochie,’ zei hij terwijl hij de ridder het zwaard uit handen rukte en het in zeesmeet.

Ser Talberts ogen werden groot. ‘Mijn zwaard…’

Victarion greep de knaap met een bebloede vuist bij de keel. ‘Ga maar halen,’ zei hij, en duwde hem achterwaarts over het zijboord het met bloed vermengde water in.

Dat gaf hem de kans om zijn bijl los te trekken. De witte rozen weken voor het ijzeren getij. Sommigen trachtten het ruim in te vluchten terwijl anderen om genade riepen. Onder zijn maliën, leer en stroken staal voelde hij warm bloed langs zijn vingers sijpelen, maar dat had niets te betekenen.

Rondom de mast vocht een dikke kluwen vijanden nog door, schouder aan schouder in een kring. Dat zijn tenminste mannen. Die sterven liever dan dat ze zich overgeven. Die wens wilde Victarion voor sommigen wel vervullen. Hij sloeg opnieuw met zijn bijl tegen zijn schild en stormde erop af.

De Verdronken God had Victarion Grauwvreugd niet geschapen om te bekvechten op een koningsmoet, en evenmin voor schermutselingen met steels sluipende vijanden in eindeloze moerassen. Hiervoor was hij op de wereld gezet: om in staal gehuld en met een rode, druipende bijl in de hand met iedere klap de dood te brengen.

Ze hieuwen van voren en van achteren op hem in, maar hun zwaarden hadden net zo goed wilgentenen kunnen zijn, zo weinig schade ondervond hij ervan. Geen enkele kling drong door Victarions zware harnas heen, en ook gunde hij zijn tegenstanders nooit de tijd om de zwakke plekken bij de gewrichten te vinden, waar slechts maliën en leer hem beschermden. Of hij nu door drie, vier of vijf man werd aangevallen, het maakte niet uit. Hij doodde hen één voor een, waarbij hij op zijn pantser vertrouwde om hem tegen de anderen te beschermen. Zodra er een tegenstander viel, richtte hij zijn toorn op de volgende.

De laatste man die hem tegenover zich kreeg, moest een smid zijn; hij had schouders als een stier en de ene was veel gespierder dan de andere. Zijn wapenrusting bestond uit een noppenjak en een hoofdkap van verhard leer. De enige klap die hij uitdeelde, bezegelde de ondergang van Victarions schild, maar de slag die de kapitein hem in ruil daarvoor toebracht, kliefde ’s mans hoofd doormidden. Kon ik me maar net zo makkelijk van Kraaienoog ontdoen. Toen hij zijn bijlblad weer losrukte, leek de schedel van de smid te ontploffen. Bot, bloed en hersenen vlogen alle kanten op en het lijk viel naar voren, tegen zijn benen op. Het is nu te laat om nog genade eif te smeken, dacht Victarion terwijl hij zich van de dode ontdeed.

Tegen die tijd glibberde het dek onder zijn voeten en lagen de doden en stervenden aan alle kanten hoog opgestapeld. Hij smeet zijn schild weg en zoog zijn longen vol lucht. ‘Heer kapitein,’ hoorde hij de Barbier naast zich zeggen, ‘de zege is aan ons.’

Overal in het rond lag de zee vol met schepen. Sommige stonden in brand, andere zonken, weer andere waren aan duigen geslagen. Tussen de rompen was het water een dikke soep vol lijken, kapotte riemen en mannen die zich aan wrakhout vastklampten. In de verte haastte een zestal zuidelijke langschepen zich terug naar de Mander. Laat maar gaan, dacht Victarion, laat ze hun verhaal maar doen. Zodra een man zijn hielen lichtte en voor de strijd op de loop ging, hield hij op een man te zijn.

Zijn ogen prikten van het zweet dat er tijdens het vechten in was gestroomd. Twee van zijn roeiers hielpen hem zijn krakenhelm los te gespen, zodat hij hem af kon doen. Victarion veegde zijn voorhoofd af. ‘Die ridder,’ gromde hij, ‘die ridder van de witte roos. Heeft iemand van jullie hem eruit gevist?’ Een herenzoon zou een flinke losprijs opleveren. Van zijn vader, als heer Serring deze dag had overleefd. Zo niet, dan van zijn leenheer in Hooggaarde.

Geen van zijn mannen had echter gezien wat er van de ridder was geworden nadat hij overboord was gegaan. Hoogstwaarschijnlijk was de man verdronken. ‘Moge hij feestvieren zoals hij gestreden heeft, in de waterrijke zalen van de Verdronken God.’ Hoewel de mannen van de Schildeilanden zich zeelieden noemden, bevoeren ze de zee vol vrees en beven en gingen ze licht gekleed de strijd in uit angst om te verdrinken. Zo niet de jonge Serring. Een dapper man, dacht Victarion. Bijna een ijzergeborene.

Hij schonk het buitgemaakte schip aan Ragnor Piek, wees hem een twaalftal kerels als bemanning toe en klom weer aan boord van zijn eigen IJzeren Victorie. ‘Ontdoe de gevangenen van wapens en wapenrusting en laat hun wonden verbinden,’ zei hij tegen Noet de Barbier. ‘Smijt de stervenden in zee. Als iemand om genade smeekt, snijd hem dan eerst de keel door.’ Voor dergelijke lieden koesterde hij slechts minachting; het was beter om in zeewater dan in bloed te verdrinken. ‘Ik wil een telling van de schepen die we hebben veroverd en van alle ridders en jonkertjes die we gevangengenomen hebben. Hun banieren wil ik ook.’ Op een dag zou hij die in zijn zaal ophangen, dan kon hij als hij oud en zwak werd, terugdenken aan alle vijanden die hij had verslagen toen hij nog jong en sterk was.

‘Komt voor elkaar.’ Noet grijnsde. ‘Het is een grote overwinning.’

Zeg dat wel, dacht hij. Een grote overwinning voor Kraaienoog en zijn tovenaars. De overige kapiteins zouden opnieuw de naam van zijn broer schreeuwen zodra het nieuws in Eikenschild bekend werd. Euron had hen verleid met zijn gladde tong en zijn lachende oog en hen aan zijn zaak gebonden met buitgemaakte spullen uit tientallen verre landen: goud en zilver, rijk versierde wapenrustingen, kromzwaarden met vergulde knoppen, dolken van Valyrisch staal, gestreepte tijgervachten en de huiden van gevlekte katten, jaden manticoras en eeuwenoude Valyrische sfinxen, kisten vol nootmuskaat, kruidnagelen en saffraan, ivoren slagtanden en de hoorns van eenhoorns, groene, oranje en gele veren van de Zomerzee, rollen fijne zijde en glanzend brokaat… en toch stelde dat allemaal nauwelijks iets voor, hiermee vergeleken. Nu heeft hij ze een verovering geschonken en zijn ze voor eens en altijd van hem, dacht de kapitein. Hij had een bittere smaak op zijn tong. Dit was mijn overwinning, niet de zijne. Waar was hij? Hij zat in Eikenschild in een kasteel te lanterfanten. Hij heeft me mijn vrouw ontstolen, hij heeft me mijn troon ontstolen en nu ontsteelt hij me mijn roem.

Victarion Grauwvreugd was van huis uit gehoorzaam; dat was door zijn geboorte zo bepaald. Hij was opgegroeid in de schaduw van zijn broers en had plichtsgetrouw Balons leiding gevolgd bij alles wat hij deed. Later, toen Balons zoons geboren waren, had hij leren aanvaarden dat hij op een dag ook voor hen zou knielen, wanneer een van hen zijn vaders plaats op de Zeestenen zetel zou innemen. Maar de Verdronken God had Balon en zijn zoons naar zijn waterrijke zalen geroepen en Victarion kon Euron geen ‘koning’ noemen zonder er een vieze smaak van in zijn mond te krijgen.

De wind trok aan en hij had een brandende dorst. Na een gevecht had hij altijd wijn nodig. Hij liet het dek aan Noet over en ging naar beneden. In zijn benauwde kooi bij de voorsteven trof hij de donkere vrouw nat en gewillig aan; misschien had de strijd ook haar bloed aan de kook gebracht. Hij nam haar tweemaal snel achtereen. Toen ze klaar waren, zaten er vegen bloed op haar borsten, dijen en buik, maar het was zijn bloed, uit de snee in zijn handpalm. De donkere vrouw waste die voor hem uit met gekookte azijn.

‘Het plan was goed, dat moet ik hem nageven,’ zei Victarion terwijl ze naast hem knielde. ‘De Mander ligt nu voor ons open, zoals in vroeger dagen.’ Het was een luie rivier, breed, traag en vol verraderlijke kolken en zandbanken. De meeste zeewaardige schepen durfden niet verder dan Hooggaarde te varen, maar langschepen konden met hun ondiepe kielen stroomopwaarts helemaal tot bij Bitterbrug komen. In de dagen van weleer waren de ijzergeborenen stoutmoedig de rivierweg opgevaren en hadden overal langs de Mander en haar zijriviertjes geplunderd… totdat de koningen van de groene hand het vissersvolk op de vier eilandjes voor de monding van de Mander van wapens hadden voorzien en als hun schild waren gaan betitelen.

Tweeduizend jaar waren er verstreken, maar in de wachttorens op de onherbergzame kusten hielden grijs baarden nog steeds de aloude wake. Bij de eerste glimp van een langschip plachten de oude mannen hun vuurbakens aan te steken, en dan sprong de oproep van heuvel naar heuvel en van eiland naar eiland. vrees! Vijanden! Zeerovers! Zeerovers!

Wanneer het vissersvolk dan op de hoogten die vuren zag branden, legden ze hun netten en ploegen weg en grepen naar het zwaard en de bijl. Hun heren haastten zich hun kastelen uit, vergezeld door hun ridders en krijgsknechten. Krijgshoorns galmden over het water, vanuit Groenschild en Grauwschild, Eikenschild en Zuidschild, en hun langschepen gleden uit de met mos bedekte stenen botenhuizen over het strand en zwermden met flitsende riemen uit door de zeestraten om de Mander af te sluiten en de zeerovers stroomopwaarts hun ondergang tegemoet te drijven.

Euron had Torwold Bruintand en de Rode Roeier met een dozijn snelle langschepen de Mander op gestuurd, zodat de heren van de Schildeilanden naar buiten zouden stromen om de achtervolging in te zetten. Tegen de tijd dat zijn hoofdvloot arriveerde, restte er nog slechts een handjevol krijgslieden om de eilanden zelf te verdedigen. De ijzergeborenen waren met het avondtij komen opzetten, opdat de gloed van de ondergaande zon hen onzichtbaar zou maken voor de grijsbaarden in de wachttorens, totdat het te laat was. Ze hadden de wind in de rug gehad, al sinds ze uit Oud Wyk naar het zuiden waren gevaren. De hele vloot fluisterde dat Kraaienoog de Stormgod met bloedoffers gunstig had gestemd. Hoe had hij het anders kunnen wagen ver naar het westen te varen, in plaats van zoals gebruikelijk de kustlijn te volgen?

De ijzergeborenen hadden hun langschepen op de kiezelstranden getrokken en waren daar in de purperen schemering uit komen stromen met blinkend staal in de hand. De vuren op de hoogten waren inmiddels aangestoken, maar er restten slechts weinigen om de wapens op te nemen. Grauwschild, Groenschild en Zuidschild waren voor zonsopgang gevallen. Eikenschild had het een halve dag langer uitgehouden. En toen de mannen van de Vier Schilden hun achtervolging van Torwold en de Rode Roeier staakten en stroomafwaarts kwamen, troffen ze de IJzervloot wachtend in de monding van de Mander aan.

‘Het is allemaal gegaan zoals Euron had gezegd,’ zei Victarion tegen de donkere vrouw terwijl ze een linnen verband om zijn hand wond. ‘Zijn tovenaars moeten het hebben geschouwd.’ Hij had er drie aan boord van de Stilte, had Quellon Needrig hem fluisterend toevertrouwd. Eigenaardige en gruwelijke mannen waren het, maar Kraaienoog had hen tot slaaf gemaakt. ‘Maar hij heeft mij nog altijd nodig om zijn zeeslagen uit te vechten,’ zei Victarion met klem. ‘Tovenaars… alles goed en wel, maar oorlogen win je met bloed en staal.’ Door de azijn deed zijn wond meer pijn dan ooit. Hij duwde de vrouw weg en sloot met een kwaad gezicht zijn vuist. ‘Breng me wijn.’

Hij dronk in de duisternis, piekerend over zijn broer. Als ik hem niet eigenhandig doodsla, ben ik dan nog steeds een verwantenmoordenaar? Victarion vreesde geen enkel mens, maar de vloek van de Verdronken God bracht hem aan het weifelen. Als iemand anders hem op mijn bevel neervelt; zal ik dan toch zijn bloed aan mijn handen hebben? Aeron Vochthaar zou het antwoord wel weten, maar de priester was nog ergens op de IJzereilanden; hij hoopte nog steeds dat hij de ijzergeborenen tegen hun pas gekroonde koning in opstand kon laten komen. Noet de Barbier kan een man van twintig pas eifstand met een werpbijl scheren. En niemand van Eurons mengvolk kan standhouden tegen Wulf Eenoor of Andrik Zonderlach. Die zouden er stuk voor stuk toe in staat zijn. Maar er was een groot verschil tussen wat een man kondoen en wat een man zoudoen, wist hij.

‘Eurons godslasteringen zullen de toorn van de Verdronken God over ons allen afroepen,’ had Aeron op Oud Wyk voorspeld. ‘Wij moeten hem tegenhouden, broer. Wij blijven Balons bloedverwanten, nietwaar?’

‘Hij ook,’ had Victarion gezegd. ‘Het bevalt mij evenmin als jou, maar Euron is de koning. Jouw koningsmoet heeft hem daartoe verheven en jij hebt hem zelf de drijfhouten kroon op het hoofd gezet.’

‘Ik heb de kroon op zijn hoofd gezet,’ zei de priester, zijn haar vol druipend zeewier, ‘en ik zal hem er met graagte afrukken en jou in zijn plaats kronen. Alleen jij bent sterk genoeg om hem te bestrijden.’

‘De Verdronken God heeft hem verheven,’ zei Victarion; ‘laat de Verdronken God hem dan ook maar neervellen.’

Aeron wierp hem een onheilspellende blik toe, de blik waarvan bekend was dat hij er bronnen mee had verzuurd en vrouwen onvruchtbaar mee had gemaakt. ‘Het is niet de god die heeft gesproken. Het is bekend dat Euron tovenaars en vuige bedrijvers van zwarte kunst aan boord van dat rode schip van hem heeft. Ze hebben de een of andere bezwering over ons afgeroepen, zodat we de zee niet konden horen. De kapiteins en koningen waren dronken van al dat gepraat over draken.’

‘Dronken, en bang voor die hoorn. Je hebt het geluid gehoord. Het doet er niet toe. Euron is onze koning.’

‘Niet de mijne,’ verklaarde de priester. ‘De Verdronken God is met de stoutmoedigen, niet met hen die wegschuilen in het ruim als er storm op til is. Als jij niets onderneemt om Kraaienoog van de Zeestenen Zetel te verwijderen, zal ik die taak zelf op mij moeten nemen.’

‘Hoe? Je hebt geen schepen en geen zwaarden.’

‘Ik heb mijn stem,’ antwoordde de priester, ‘en de god is met mij. Mij behoort de kracht van de zee toe, een kracht die Kraaienoog niet kan hopen te weerstaan. De baren mogen dan breken op de berg, maar ze blijven komen, golf na golf, en ten slotte restten er slechts kiezels waar eens de berg placht te staan. En weldra worden zelfs die meegevoerd om voor alle eeuwigheid onderzee vermalen te worden.’

‘Kiezels,’ pruttelde Victarion. ‘Je bent gek als je denkt dat je Kraaienoog ten val kunt brengen met praatjes over golven en kiezelstenen.’

‘De ijzergeborenen zullen de golven zijn,’ zei Vochthaar. ‘Niet de groten, de heren, maar de eenvoudige lieden, zij die de aarde bewerken en de zee bevissen. De kapiteins en de koningen hebben Euron verheven, maar de gewone lieden zullen hem neerhalen. Ik zal naar Groot Wyk gaan, naar Harlang, naar Orkmont, naar Piek zelf. In alle steden en dorpen zullen mijn woorden te horen zijn. Geen goddeloos man mag op de Zeestenen Zetel zitten!’Hij schudde zijn ruige hoofd en beende de nacht weer in.

De volgende dag met zonsopgang was Aeron Grauwvreugd verdwenen van Oud Wyk. Zelfs zijn verdronken mannen wisten niet waarheen. Men zei dat Kraaienoog alleen maar had gelachen toen het hem werd verteld.

Maar al was de priester dan weg, zijn afschrikwekkende waarschuwingen bleven hangen. Victarion merkte dat hij ook aan de woorden van Baelor Zwartgetij moest denken. ‘Balon was gek, Aeron is nog gekker en Euron is het gekst van allemaal.’ De jeugdige heer Baelor had na de koningsmoet naar huis willen varen; hij weigerde Euron als zijn leenheer te erkennen. Maar de IJzervloot had de baai afgesloten. Bij Victarion Grauwvreugd zat de gehoorzaamheid diep geworteld, en Euron droeg de drijfhouten kroon. De Nachtvlieger werd overmeesterd en heer Zwartgetij werd in ketenen aan de koning uitgeleverd. Eurons stomme lieden en zijn mengvolk hadden hem in zeven stukken gesneden om hem te voeren aan de zeven goden van het groene land die hij vereerde.

Als beloning voor zijn diensten als leenman, had de pasgekroonde koning Victarion de donkere vrouw geschonken, geroofd van een slavenschip op weg naar Lys. ‘Ik moet jouw afdankertjes niet,’ had hij vol verachting gezegd, maar toen Kraaienoog zei dat de vrouw gedood zou worden tenzij hij haar nam, had hij toegegeven. Haar tong was uitgerukt, maar verder was ze onbeschadigd en nog mooi ook, met een huid zo bruin als geolied teakhout. Maar soms, als hij naar haar keek, werd hij herinnerd aan de eerste vrouw die zijn broer hem had gegeven, om een man van hem te maken.

Victarion wilde de donkere vrouw nog eens gebruiken, maar daar bleek hij niet toe in staat. ‘Haal nog een wijnzak voor me,’ beval hij haar, ‘en verdwijn dan.’ Toen ze terugkwam met een zak zure rode wijn nam de kapitein die mee aan dek, waar hij de frisse zeelucht kon inademen. Hij dronk de zak half leeg en goot de rest in zee voor alle mannen die de dood hadden gevonden.

De IJzeren Victoriebleef nog uren voor de monding van de Mander liggen. Terwijl het grootste deel van de IJzervloot koers zette naar Eikenschild, hield Victarion de Smart, de Heer Dagon, de IJzeren Winden de Maagdenvloekals achterhoede bij zich. Ze visten overlevenden uit zee en keken toe hoe de Hardhand langzaam zonk, onder getrokken door het wrak dat ze had geramd. Tegen de tijd dat ze onder water verdween, had Victarion de gevraagde telling gekregen. Hij had zes schepen verloren en er achtendertig veroverd. ‘Dat is wel goed zo,’ zei hij tegen Noet. ‘Aan de riemen. We varen terug naar Heer-Houwitsstede.’

Zijn roeiers kromden hun ruggen richting Eikenschild en de ijzerkapitein daalde weer af in het ruim. ‘Ik zou hem kunnen doden,’ zei hij tegen de donkere vrouw. ‘Ook al is het een grote zonde om je koning te doden en een nog ergere om je broer te doden.’ Hij fronste zijn voorhoofd. ‘Asha had mij haar stem moeten geven.’ Hoe had ze ooit kunnen denken dat ze de kapiteins en de koningen voor zich zou winnen met haar dennenappels en haar knollen? Balons bloed stroomt door haar aderen, maar ze is en blijft een vrouw. Na de koningsmoet was ze op de loop gegaan. De avond dat de drijfhouten kroon op Eurons hoofd werd gezet, waren zij en haar bemanning met de noorderzon vertrokken. Ergens was Victarion daar blij om. Als het kind haar hersens bij elkaar houdt, trouwt ze met een heer uit het noorden en gaat bij hem in zijn kasteel wonen, ver van de zee en Euron Kraaienoog.

‘Heer-Houwitsstede, heer kapitein,’ riep een bemanningslid.

Victarion stond op. De wijn had het kloppen van zijn hand verdoofd. Misschien moest hij er door Houwits maester naar laten kijken, als de man tenminste niet was gedood. Hij keerde aan dek terug terwijl ze om een kaap heen voeren. De manier waarop heer Houwits kasteel boven de haven verrees, deed hem aan ‘s-Herenpoort denken, al was deze stad twee keer zo groot. In het water buiten de haven loerde een twintigtal langschepen met de gouden kraken kronkelend op hun zeilen. Nog honderden meer lagen er op het kiezelstrand, of aangemeerd aan de stelgers langs de haven. Aan een grote stenen kade waren drie grote koggen en een dozijn kleinere bezig buit en voorraden in te laden. Victarion gaf bevel dat de IJzeren Victorievoor anker moest gaan. ‘Laat een roeiboot uitzetten.’

Toen ze naderden leek de stad merkwaardig stil. De meeste winkels en huizen waren geplunderd, getuige het feit dat de deuren ingeslagen en de luiken kapot waren. De straten lagen bezaaid met lijken, elk met een kleine zwerm zwarte kraaien als gezelschap. Een troep norse overlevenden liep ertussen door; ze verjoegen de zwarte vogels en gooiden de doden achter in een wagen om begraven te worden. De gedachte vervulde Victarion met afkeer. Geen ware zoon van de zee zou onder de grond willen rotten. Hoe moest hij zo ooit de waterrijke zalen van de Verdronken God vinden, om daar tot in eeuwigheid te drinken en te smullen?

Onder de schepen waar ze voorbij voeren, bevond zich de Stilte. Victarions blik werd naar het ijzeren boegbeeld op de voorsteven getrokken, de maagd zonder mond met het verwaaide haar en de uitgestrekte arm. Haar paarlemoeren ogen leken hem te volgen. Ze had een mond gehad als ieder ander, totdat Kraaienoog hem dichtnaaide.

Toen ze de kust naderden, viel het hem op dat er een stoet vrouwen en kinderen het dek van een van de grote koggen op werd gedreven. Van sommigen waren de handen op de rug gebonden en ze droegen allemaal lussen van touw om hun nek. ‘Wie zijn dat?’ vroeg hij aan de man die hun roeiboot vast hielp leggen.

‘Weduwen en wezen. Die worden als slaven verkocht.’

‘Verkocht?’ Er waren geen slaven op de IJzereilanden, alleen horigen. Een horige was tot dienstbaarheid verplicht, maar hij was geen vee. Zijn kinderen waren vrij vanaf hun geboorte, zolang ze maar aan de Verdronken God werden gegeven. En horigen werden nooit voor goud gekocht of verkocht. Een man betaalde de ijzerprijs voor horigen, of hij had er geen. ‘Ze zouden horigen of zoutvrouwen moeten worden,’ klaagde Victarion.

‘De koning heeft het zo bepaald,’ zei de man.

‘De sterken hebben altijd al genomen van de zwakken,’ zei Noet. ‘Horigen of slaven, dat maakt niet uit. Hun mannen konden hen niet beschermen, dus nu zijn ze van ons om mee te doen wat we willen.’

Dat is niet de Aloude Zede, had hij kunnen zeggen, maar daar was geen tijd voor: Zijn overwinning was hem vooruitgesneld en er dromden mannen om hem heen om hem geluk te wensen. Victarion liet ze pluimstrijken, totdat iemand Eurons vermetelheid begon te prijzen. ‘Het was vermetel om uit het zicht van het land te varen, zodat geen woord over onze komst deze eilanden eerder kon bereiken dan wij,’ gromde hij, ‘maar de halve wereld doorkruisen op jacht naar draken, dat is iets heel anders.’ Hij wachtte niet op antwoord, maar werkte zich door het gedrang heen en omhoog naar de burcht.

Het kasteel van heer Houwit was klein maar sterk, met dikke muren en een met ijzer beslagen, eikenhouten poort die op het aloude devies van zijn huis zinspeelde, een wapenschild van met ijzer beslagen eikenhout op een blauwwit gegolfd veld. Maar nu wapperde de kraken van het huis Grauwvreugd boven op de torens met de groene daken, en ze troffen de grote poort verbrand en verbrijzeld aan. Over de weergangen liepen ijzergeborenen met speren en bijlen, en ook enkelen van Eurons mengvolk.

Op de binnenplaats kwam Victarion Gorold Goedenbroer en de oude Tromp tegen, die zachtjes met Rodrik Harlang spraken. Noet de Barbier joelde toen hij hen zag. ‘Lezer!’ riep hij uit, ‘waarom zo’n lang gezicht? Uw boze voorgevoelens zijn voor niets geweest. De zege behoort ons toe, en de buit ook!’

Heer Rodrik tuitte zijn lippen. ‘Deze rotsen, bedoel je? Die zijn alle vier bij elkaar nog kleiner dan Harlang. We hebben wat stenen, bomen en snuisterijen buitgemaakt, en de vijandschap van het huis Tyrel.’

‘De rozen?’ Noet lachte. ‘Welke roos kan de krakens uit de diepte schaden? We hebben ze hun schilden ontnomen en ze allemaal aan duigen geslagen. Wie zal ze nu nog beschermen?’

‘Hooggaarde,’ antwoordde de Lezer. ‘Het zal niet lang duren of alle strijdkrachten van Hooggaarde zullen tegen ons in het geweer worden gebracht, Barbier, en dan zul je merken dat sommige rozen stalen dorens hebben.’

Tromp knikte, een hand op het gevest van zijn Rode Regen. ‘Heer Tarling voert het slagzwaard Hartsverderf, gesmeed van Valyrisch staal, en hij bevindt zich altijd in heer Tyrels voorhoede.’

Victarions honger vlamde op. ‘Laat hem maar komen. Ik zal zijn zwaard tot het mijne maken, zoals jouw voorvader Rode Regen heeft genomen. Laat ze allemaal maar komen, en breng ook de Lannisters maar mee. Een leeuw mag dan aan land woest genoeg zijn, maar op zee heeft de kraken de overhand.’ Hij zou er zijn halve gebit voor over hebben om het met zijn bijl tegen de Koningsmoordenaar of de Bloemenridder te kunnen opnemen. Van dat soort gevechten had hij verstand. De verwantenmoordenaar was vervloekt in de ogen van goden en mensen, maar de krijgsman werd geacht en geëerd.

‘Vrees niet, heer kapitein,’ zei de Lezer. ‘Ze komen echt wel. Zijne genade verlangt ernaar. Waarom zou hij ons anders hebben bevolen om Houwits raven te laten vliegen?’

‘U leest te veel en vecht te weinig,’ zei Noet. ‘U hebt melk in plaats van bloed.’ Maar de Lezer deed of hij het niet hoorde.

Er was een ongebreideld feest bezig toen Victarion de zaal betrad. IJzergeborenen bezetten de tafels, drinkend, schreeuwend en elkaar verdringend terwijl ze pochten over de mannen die ze hadden gedood en de schepen die ze hadden buitgemaakt. Velen waren met geroofd goed behangen. Linkshandige Lucas Cabeljau en Quellon Needrig hadden gobelins van de muren getrokken om hun als mantels te dienen. Germond Bottelaar droeg een snoer van parels en granaten over zijn vergulde Lannister-borstharnas. Andrik Zonderlach wankelde langs met aan iedere arm een vrouw; hoewel hij nog steeds niet lachte, droeg hij ringen aan al zijn vingers. De kapiteins aten van zuiver zilveren borden, en niet van teljoren die van oudbakken brood gesneden waren.

Terwijl hij om zich heen keek, kleurde het gezicht van Noet de Barbier donker van woede. ‘Kraaienoog stuurt ons eropuit om de langschepen het hoofd te bieden terwijl zijn eigen mannen de kastelen en dorpen innemen en alle buit en vrouwen naar zich toe graaien. Wat heeft hij voor ons overgelaten?’

‘Wij hebben de roem.’

‘Roem is goed,’ zei Noet, ‘maar goud is beter.’

Victarion haalde zijn schouders op. ‘Kraaienoog zegt dat we heel Westeros krijgen. Het Prieel, Oudstee, Hooggaarde… daar zul je je goud vinden. Maar genoeg gepraat. Ik heb honger.’

Als bloedverwant zou Victarion het recht hebben gehad een zetel op het podium voor zich op te eisen, maar hij voelde er niets voor om met Euron en zijn kornuiten te eten. In plaats daarvan koos hij een plek uit naast Rolf de Hinkepoot, de kapitein van de Heer Quellon.’Een grote overwinning, heer kapitein,’ zei de Hinkepoot. ‘Een zege die een herentitel waardig is. U zou een eiland moeten krijgen.’

Heer Victarion. Inderdaad waarom niet? Al was het dan niet de Zeestenen Zetel, het zou in elk geval iets zijn.

Hotho Harlang zat aan de andere kant van de tafel en zoog het vlees van een bot. Hij smeet het weg en boog zich naar voren. ‘De Ridder krijgt Grauwschild. Mijn neef. Heb je het gehoord?’

‘Nee.’ Victarion keek naar de andere kant van de zaal, waar ser Harras Harlang wijn uit een gouden beker zat te drinken; een rijzige kerel met een lang, grimmig gezicht. ‘Waarom zou Euron hemeen eiland geven?’

Hotho stak zijn lege wijnbeker uit en een bleke jonge vrouw in een japon van blauw fluweel en goudkleurige kant schonk hem weer vol. ‘De Ridder heeft in zijn eentje Grimstein veroverd. Hij plaatste zijn standaard onder aan het kasteel en tartte de Grims om het tegen hem op te nemen. Eentje deed het, en toen nog een. Hij doodde ze allemaal… nou ja, bijna dan; twee gaven zich over. Toen de zevende het onderspit dolf, besloot dc septon van heer Grim dat de goden gesproken hadden en gaf hij het kasteel over.’ Hotho lachte. ‘Hij wordt heer van Grauwschild, en van mij mag hij. Als hij weg is, ben ik de erfgenaam van de Lezer.’ Hij sloeg zich met zijn wijnbeker op de borst. Hotho de Bultenaar, heer van Harlang.’

‘Zeven, zeg je.’ Victarion vroeg zich af hoe het Nachtval tegen zijn bijl zou vergaan. Hij had nog nooit gevochten tegen iemand die met een zwaard van Valyrisch staal bewapend was, al had hij de jeugdige Harras menig pak slaag gegeven toen ze allebei nog jong waren. Als knaap was Harlang dikke vrienden geweest met Balons oudste zoon Rodrik, die voor de muren van Zeegaard de dood had gevonden.

Het feestmaal was goed. De wijn was uitgelezen, en er was geroosterde os, halfrauw en bloederig, en ook gevulde eend en emmers verse krabben. Het ontging de kapitein niet dat de diensters fijne wol en dik fluweel droegen. Hij ging ervan uit dat het keukenmeiden waren, gekleed in de kleren van vrouwe Houwit en haar dames, totdat Hotho hem vertelde dat het vrouwe Houwit en haar dames waren. Kraaienoog vond het leuk om hen te laten bedienen en schenken. Ze waren met hun achten: de vrouwe zelf, nog altijd knap, al was ze wat gezet geworden, en zeven jongere vrouwen in de leeftijd van tien tot vijfentwintig, haar dochters en schoondochters.

Heer Houwit zelf zat op de gebruikelijke plaats op de verhoging, gehuld in al zijn heraldische opschik. Zijn armen en benen waren aan zijn zetel vastgebonden en er was een enorme witte rammenas tussen zijn tanden geduwd, zodat hij niet kon spreken… al kon hij wel zien en horen. Kraaienoog had de ereplaats aan de rechterhand van de heer voor zich opgeëist. Een knap, mollig meisje van een jaar of zeventien, achttien zat bij hem op schoot, barrevoets en slonzig, haar armen om zijn nek. ‘Wie is dat?’ vroeg Victarion aan de mannen om hem heen.

‘Heer Houwits bastaarddochter,’ lachte Hotho. ‘Voordat Euron het kasteel had ingenomen, moest ze de overigen aan tafel bedienen en zelf bij de bedienden eten.’

Euron drukte zijn blauwe lippen op haar hals en het meisje giechelde en fluisterde hem iets in het oor. Met een glimlacht kuste hij haar hals nog eens. Haar witte huid was bedekt met zuigzoenen; die vormden een rozerode ketting om haar hals en schouders. Nog een gefluisterd woord in zijn oor en Kraaienoog lachte hardop. Toen zette hij met een klap zijn wijnbeker neer om het stil te krijgen. ‘Goede vrouwen,’ riep hij tegen zijn hooggeboren diensters. ‘Palia maakt zich zorgen om jullie fraaie gewaden. Ze heeft liever niet dat er vet, wijn en afdrukken van vuile grijpvingers op komen, omdat ik haar heb beloofd dat ze na het feest een keuze uit uw garderobe mag maken. Dus u kunt zich maar beter uitkleden.’

Een bulderend gelach golfde door de grote zaal en het gezicht van heer Houwit werd zo rood dat Victarion dacht dat zijn hoofd uit elkaar zou knappen. De vrouwen hadden geen keus; ze moesten gehoorzamen. De jongste huilde een beetje, maar haar moeder troostte haar en hielp haar de snoeren op haar rug los te rijgen. Daarna gingen ze door met bedienen en flacons vol wijn de tafels langs dragen, alleen deden ze het nu naakt.

Hij maakt Houwit te schande zoals hij eens mij te schande heeft gemaakt, dacht de kapitein, en hij herinnerde zich hoe zijn vrouw had gesnikt toen hij haar had geslagen. De bewoners van de Vier Schilden trouwden vaak onderling, wist hij, net als de ijzergeborenen. Een van die naakte dienstmeiden zou wel eens de vrouw van ser Talbert Serring kunnen zijn. Je vijand doden was één ding, hem onteren was iets heel anders. Victarion balde zijn vuist. Er zat bloed aan zijn hand, daar waar het vocht uit de wond door het linnen heen was gesijpeld.

Op de verhoging duwde Euron zijn slet opzij en klom op tafel. De kapiteins begonnen met hun bekers te slaan en met hun voeten te stampen. ‘Euron!’ schreeuwden ze. ‘Euron! Euron! Euron!’ Een herhaling van de koningsmoet.

‘Ik heb gezworen dat ik jullie Westeros zou geven,’ zei Kraaienoog toen het tumult wegstierf, ‘en dit is alvast een voorproefje. Een klein hapje, meer niet… maar voor de nacht valt zullen we ons te goed doen!’ De toortsen langs de wanden brandden fel en dat gold ook voor hem, met zijn blauwe lippen en zijn blauwe oog en al. ‘Wat de kraken grijpt, laat hij niet meer los. Deze eilanden waren eens van ons en zijn dat nu weer… maar we hebben sterke mannen nodig om ze vast houden. Dus, sta op, ser Harras Harlang, heer van Grauwschild.’ De ridder ging staan, een hand op de maanstenen zwaardknop van Nachtval. ‘Sta op, Andrik Zonderlach, heer van Zuidschild.’ Andrik duwde zijn vrouwen opzij en kwam al zwaaiend overeind, als een berg die plotseling uit zee oprijst. ‘Sta op, Maron Volmark, heer van Groenschild.’ Volmark, een baardeloze knaap van zestien, stond aarzelend op; hij leek net de heer der konijnen. ‘En sta op, Noet de Barbier, heer van Eikenschild.’

Noet kreeg een argwanende blik in zijn ogen, alsof hij vreesde het doelwit van een vuile grap te zijn. ‘Ik, heer?’ kraste hij.

Victarion had verwacht dat Kraaienoog de herentitels aan zijn eigen beschermelingen zou geven, Steenhand, de Rode Roeier en LinkshandigeLucas Cabeljau. Een koning moet vrijgevig zijn, trachtte hij zich voor te houden, maar een andere stem fluisterde: Eurons geschenken zijn vergif. Toen hij er nog eens over nadacht, werd het hem duidelijk. De Ridder was de uitverkoren erfgenaam van de Lezer en Andrik Zonderlach de sterke rechterarm van Dunstan Tromp. Volmark is een groentje, maar via zijn moeder is hij een bloedverwant van Zwarte Harren. En de Barbier…

Victarion greep hem bij zijn onderarm. ‘Weigeren!’

Noet keek hem aan alsof hij gek geworden was. ‘Weigeren? Landen en een titel? Maakt u een heer van me?’ Hij rukte zijn arm los en ging staan, zich koesterend in het gejuich.

En nu steelt hij mijn mannen van me, dacht Victarion.

Koning Euron riep vrouwe Houwit om een nieuwe beker wijn en hief die hoog boven zijn hoofd. ‘Kapiteins en koningen, hef jullie bekers op de heren van de Vier Schilden!’ Victarion dronk met de overigen mee. Geen enkele wijn is zo zoet als wijn die je een vijand hebt afgenomen. Dat had iemand eens tegen hem gezegd. Zijn vader, of zijn broer Balon. Op een dag zal ik jouw wijn drinken, Kraaienoog, en je alles ontnemen wat je dierbaar is. Maar was er wel iets dat Euron dierbaar was?

‘Morgenochtend maken we ons gereed om opnieuw uit te varen,’ zei de koning. ‘Vul onze vaten weer met bronwater, neem iedere zak graan en ton bier mee en zoveel schapen en geiten als we kunnen vervoeren. De gewonden die nog goed genoeg zijn om een riem vast te houden, zullen roeien. De rest blijft hier om te helpen deze eilanden voor hun nieuwe heren bezet te houden. Torwold en de Rode Roeier komen weldra terug met meer voorraden. Onze dekken zullen op de reis naar het oosten naar varkens en kippen stinken, maar we zullen met draken terugkeren.’

‘Wanneer?’ Dat was heer Rodriks stem. ‘Wanneer keren we terug, uwe genade? Over een jaar? Drie jaar? Vijf jaar? Uw draken zijn een wereld ver weg en de herfst staat voor de deur.’ De Lezer kwam naar voren terwijl hij alle risico’s opsomde. ‘Het Nauw van Roodweijn wordt door galeien bewaakt. De kust van Dorne is dor en kaal, twaalfhonderd mijl vol draaikolken, klippen en verborgen ondiepten, met vrijwel nergens een veilige landingsplaats. Daarachter wachten de Stapstenen met hun stormen en hun nesten vol Lyseense en Myrische piraten. Als er duizend schepen uitvaren, bereiken er misschien driehonderd de andere kant van de zee-engte… en wat dan? Lys zal ons niet welkom heten en Volantis evenmin. Waar denkt u vers water en voedsel te vinden? De eerste storm zal ons over de halve wereld verstrooien.’

Om Eurons blauwe lippen speelde een glimlach. ‘Ik ben de storm, waarde heer. De eerste storm, en de laatste. Ik heb met de Stilte wel langere tochten dan deze ondernomen, en veel riskantere. Bent u dat vergeten? Ik heb de Rokende Zee bevaren en Valyria gezien.’

Iedere aanwezige wist dat de Doem nog steeds op Valyria lag. De zee zelf kookte en walmde er en het land was door demonen overspoeld. Men zei dat een zeeman die de vurige bergen van Valyria zelfs maar even boven de baren uit zag rijzen, weldra een vreselijke dood zou sterven, maar toch was Kraaienoog er geweest en weer teruggekeerd.

‘Is dat zo?’ vroeg de Lezer zachtjes.

Eurons blauwe glimlach verdween. ‘Lezer,’ zei hij in de stilte, ‘je zou er goed aan doen je neus in je boeken te houden.’

Victarion kon voelen dat de zaal slecht op zijn gemak was. Hij duwde zich overeind. ‘Broer!’ bulderde hij, ‘je hebt Harlangs vragen niet beantwoord.’

Euron haalde zijn schouders op. ‘De prijs voor slaven gaat omhoog. We zullen onze slaven in Lys en Volantis verkopen. Dat, en de goederen die we hier buitgemaakt hebben, zullen ons voldoende goud verschaffen om voorraden te kopen.’

‘Zijn we nu slavenhandelaars geworden?’ vroeg de Lezer. ‘En waarvoor? Voor draken die geen mens heeft gezien? Moeten we de grillen van een dronken zeeman naar de uiteinden der aarde volgen?’

Zijn woorden brachten een instemmend gemompel teweeg. ‘De Slavenhandelaarsbaai is te ver weg!’ riep Rolf de Hinkepoot uit. ‘En te dicht bij Valyria!’ schreeuwde Quellon Needrig. Fraleg de Sterke zei: ‘Hooggaarde is vlakbij. Ik zeg: laten we daar naar draken zoeken. Van het gouden soort.’ Alvyn Scherp zei: ‘Waarom zouden we de wereld bevaren als de Mander voor ons ligt?’ Rode Rolf Steenhuis sprong overeind. ‘Oudstee is rijker, en het Prieel is nóg rijker. Roodweijns vloot is uitgevaren. We hoeven alleen maar onze hand uit te steken om de rijpste vrucht van Westeros te plukken.’

‘Vrucht?’ Het oog van de koning leek eerder zwart dan blauw. ‘Alleen een lafaard steelt een vrucht als hij de boomgaard zou kunnen nemen.’

‘Wij willen het Prieel,’ zei Rode Rolf, en anderen namen de kreet over.

Kraaienoog liet het geschreeuw over zich heen komen. Toen sprong hij van de tafel, greep zijn slet bij haar arm en trok haar de zaal uit.

De benen genomen als een hond. Eurons greep op de Zeestenen zetel leek plotseling niet meer zo stevig als enkele ogenblikken daarvoor. Ze zullen hem niet naar de Baai der Slavenhandelaren volgen. Misschien zijn het niet zulke honden en dwazen als ik vreesde. Dat was zo’n opwekkende gedachte dat Victarion hem weg moest spoelen. Hij leegde een beker met de Barbier, om hem te tonen dat hij hem de titel van heer niet euvel duidde, ook al kwam die van Euron.

Buiten ging de zon onder. Achter de muren verdichtte het donker zich, maar binnen brandden de toortsen met een oranjerode gloed, en de rook bleef als een grijze wolk onder de dakbalken hangen. Dronken mannen begonnen de vingerdans te dansen. Op een bepaald moment besloot Linkshandige Lucas Cabeljau dat hij een van heer Houwits dochters wilde, dus nam hij haar op een tafel terwijl haar zusters schreeuwden en snikten.

Victarion voelde dat er iemand op zijn schouder tikte. Een van Eurons bastaardzoons stond achter hem, een jongen van tien met wollig haar en een modderbruine huid. ‘Mijn vader wil u spreken.’

Victarion kwam onvast overeind. Hij was een forse kerel die een heleboel wijn kon verstouwen, maar toch had hij te veel gedronken. Ik heb haar eigenhandig doodgeslagen, dacht hij, maar Kraaienoog heeft haar vermoord toen hij in haar drong. Ik had geen keus. Hij volgde de bastaard de zaal uit en een stenen wenteltrap op. De geluiden van verkrachting en uitgelatenheid vervaagden tijdens het klimmen, totdat nog slechts het zachte schuren van laarzen over steen restte.

Kraaienoog had behalve heer Houwits bastaarddochter ook nog diens slaapkamer in bezit genomen. Toen hij binnenkwam, lag het meisje naakt op het bed uitgestrekt zachtjes te snurken. Euron stond bij het raam uit een zilveren beker te drinken. Hij droeg de sabelbonten mantel die hij Zwartgetij had afgenomen, zijn roodleren ooglap en verder niets. ‘Toen ik nog een jongen was, droomde ik dat ik kon vliegen,’ meldde hij. ‘Toen ik wakker werd, kon ik het niet… of dat zei de maester althans. Maar als hij nu eens gelogen heeft?’

Victarion kon de zee door het open raam heen ruiken, al stonk de kamer naar wijn, bloed en seks. Mede dankzij de kille, zilte lucht werd zijn hoofd weer helder. ‘Wat bedoel je?’

Euron keerde zich om en keek hem aan, zijn beurs-blauwe lippen omgekruld in een halve glimlach. ‘Misschien kunnen we wél vliegen. Wij allemaal. Hoe komen we daar ooit achter, als we niet van een hoge toren springen?’ Een windvlaag kwam door het open raam naar binnen en bracht zijn sabelbonten mantel in beweging. Zijn naaktheid had iets obsceens en verontrustends. ‘Niemand weet ooit werkelijk waartoe hij bij machte is, tenzij hij het waagt om te springen.’

‘Daar is het raam. Spring dan.’ Victarion had hier het geduld niet voor. Hij had last van zijn gewonde hand. ‘Wat wil je?’

‘De wereld.’ De gloed van het vuur glansde in Eurons oog. Zijn lachende oog. ‘Wil je een beker van heer Houwits wijn? Geen wijn is half zo zoet als de wijn die je een verslagen vijand afneemt.’

‘Nee.’ Victarion keek de andere kant op. ‘Bedek jezelf.’

Euron ging zitten en gaf een rukje aan zijn mantel, zodat die zijn geslachtsdelen bedekte. ‘Ik was vergeten wat een kleingeestig en lawaaiig volkje het is, mijn ijzergeborenen. Ik wil ze draken geven en ze schreeuwen om druiven.’

‘Druiven zijn echt. Een man kan zich volstoppen met druiven. Het sap is zoet en er komt wijn van. Wat komt er van een draak?’

‘Ellende.’ Kraaienoog nam een slokje uit zijn zilveren beker. ‘Eens heb ik met deze hand een drakenei vastgehouden, broer. Die Myrische tovenaar zwoer dat hij het kon uitbroeden als ik hem een jaar de tijd gaf, en al het goud dat hij nodig had. Toen ik zijn uitvluchten beu werd, sloeg ik hem dood. Toen hij zijn ingewanden tussen zijn vingers door zag glibberen, zei hij: “Maar het jaar is nog niet om…’” Hij lachte. ‘Cragorn is dood, weet je.’

‘Wie?’

‘De man die op mijn drakenhoorn heeft geblazen. Toen de maester hem opensneed, waren zijn ingewanden verkoold en zwart als roet.’

Victarion huiverde. ‘Laat me dat drakenei zien.’

‘Ik heb het in een kwade bui in zee gegooid.’ Euron haalde zijn schouders op. ‘Het komt me voor dat de Lezer het niet mis had. Een vloot die te groot is kan over zo’n afstand nooit bij elkaar blijven. De tocht is te lang en te gevaarvol. Slechts onze beste schepen en bemanningen hebben een kans om heen en terug naar de Slavenhandelaarsbaai te varen. De IJzervloot.’

De IJzervloot is van mij, dacht Victarion. Hij zei niets.

Kraaienoog vulde twee bekers met een vreemde, zwarte wijn, stroperig als honing. ‘Drink met mij, broer. Proef dit eens.’ Hij bood Victarion een van de bekers aan.

De kapitein pakte de beker die Euron hem niet had aangeboden en snoof wantrouwig aan de inhoud. Van dichtbij leek die eerder blauw dan zwart. Het spul was dik en vettig en rook naar rottend vlees. Hij waagde zich aan een klein slokje en spuwde het meteen weer uit. ‘Smerige troep. Wil je me vergiftigen?’

‘Ik wil je ogen openen.’ Euron nam een diepe teug uit zijn eigen beker en glimlachte. ‘Avondschaduw, de wijn van de heksenmeesters. Ik ben op een vaatje gestuit toen ik een galjas uit Qarth had veroverd, naast wat kruidnagelen en nootmuskaat, veertig rollen groene zijde en vier heksenmeesters die een eigenaardig verhaal vertelden. Eentje was zo aanmatigend mij te bedreigen, dus doodde ik hem en voerde hem aan de drie anderen. Ze weigerden aanvankelijk van het vlees van hun vriend te eten, maar toen ze genoeg honger kregen, kwamen ze op andere gedachten. Mensen zijn vlees.’

Balon was gek, Aeron is nog gekker en Euron is het gekst van allemaal. Victarion was zich al aan het omdraaien om weg te gaan, toen Kraaienoog zei: ‘Een koning moet een vrouw hebben om hem erfgenamen te schenken. Broer, ik heb je nodig. Wil jij naar de Slavenhandelaars baai gaan om me mijn lief te brengen?’

Ik had ook eens een lief. Victarions handen balden zich tot vuisten en een bloeddruppel viel met een zachte tik op de vloer. Ik zou je bont en blauw moeten slaan en je aan de krabben moeten voeren, net als ik met haar heb gedaan.

‘Je hebt zoons,’ zei hij tegen zijn broer.

‘Laaggeboren bastaards, de kinderen van hoeren en huilers.’

‘Ze zijn van jou.’

‘Dat geldt ook voor de inhoud van mijn kamerpot. Geen van hen is geschikt om op de Zeestenen zetel te zitten, laat staan op de IJzeren Troon. Nee, om een erfgenaam te maken die daartoe waardig is, heb ik een andere vrouw nodig. Als de kraken de draak huwt, broer, laat de hele wereld dan maar oppassen.’

‘Welke draak?’ zei Victarion met een frons.

‘De laatste van haar geslacht. Ze zeggen dat het de mooiste vrouw ter wereld is. Ze heeft zilvergouden haar en amethisten ogen… maar je hoeft me niet op mijn woord te geloven, broer. Ga naar de Slavenhandelaarsbaai, aanschouw haar schoonheid, en neem haar mee terug voor mij.’

‘Waarom zou ik?’ wilde Victarion weten.

‘Uit liefde. Uit plichtsgevoel. Omdat je koning het je beveelt.’ Euron grinnikte. ‘En voor de Zeestenen Zetel. Die is van jou, als ik de IJzeren Troon eenmaal heb opgeëist. Jij zult mij opvolgen zoals ik Balon ben opgevolgd… en je eigen, wettige zonen zullen jou op een dag opvolgen.

Mijn eigen zoons. Maar om een wettig geboren zoon te hebben, had een man eerst een vrouw nodig. Victarion had geen geluk met zijn vrouwen. Eurons geschenken zijn vergif, hield hij zichzelf voor, maar toch…

‘De keus is aan jou, broer. Leven als een horige of sterven als een koning. Durf je te vliegen? Als je de sprong niet neemt, zul je dat nooit weten.’ Eurons lachende oog fonkelde spottend. ‘Of vraag ik te veel van je? Het is angstaanjagend om voorbij Valyria te varen.’

‘Met de IJzervloot zou ik desnoods naar de hel kunnen varen.’ Toen Victarion zijn hand opende, was de palm rood van het bloed. ‘Ik zal naar de Baai der Slavenhandelaren gaan, ja. Ik zal die drakenvrouw vinden en mee terugbrengen.’ Maar niet voor jou. Jij hebt mijn vrouw gestolen en haar bezoedeld, dus neem ik de jouwe. De mooiste vrouw ter wereld, voor mij.

Jaime

De akkers buiten de muren van Darring werden weer bewerkt. De verbrande gewassen waren ondergeploegd en ser Addams verkenners maakten melding van vrouwen die in de voren onkruid uittrokken terwijl een span ossen aan de rand van een nabijgelegen bos nieuwe grond ontgon. Een dozijn baardige mannen met bijlen waakte over hen onder het werken.

Tegen de tijd dat Jaime en zijn stoet het kasteel bereikten, waren ze allemaal achter de muren gevlucht. Hij kwam voor een gesloten poort te staan, net als bij Harrenhal. Een koud onthaal van mijn eigen bloedverwanten.

‘Steek de hoorn,’ beval hij. Ser Kennos van Kays nam de hoorn van de riem en blies erop. Terwijl hij op een reactie uit het kasteel wachtte, nam Jaime de bruin-met-karmijnrode banier in ogenschouw die boven de vestingtoren van zijn neef waaide. Lancel had kennelijk besloten de leeuw van Lannister met de ploeger van Darring te kwartieren. Daarin kon hij de hand van zijn oom zien, evenals in Lancels bruidskeuze. Het huis Darring bestierde dit gebied al sinds de Andalen de Eerste Mensen onder de voet hadden gelopen. Ser Kevan realiseerde zich ongetwijfeld dat zijn zoon het makkelijker zou hebben als de boeren hem beschouwden als iemand die de oude lijn voortzette en door zijn huwelijk recht op dit gebied had, en niet dankzij een decreet van de koning. Kevan zou Tommens Hand moeten zijn. Harys Vlugh is een kruiper en mijn zuster is een idioot als ze denkt dat het niet zo is.

De kasteelpoort zwaaide langzaam open. ‘Mijn neef heeft waarschijnlijk geen plaats om duizend man onder te brengen,’ zei Jaime tegen Sterkever. ‘We slaan ons kamp onder aan de westmuur op. Baken de omtrek af met een greppel en houten staken. Er zwerven hier nog steeds benden vogelvrijen rond.’

‘Die moeten wel gek zijn om een krijgsmacht van deze omvang aan te vallen.’

‘Gek, of uitgehongerd.’ Totdat hij die vogelvrij en en hun getalsmatige sterkte beter in kon schatten, was Jaime niet geneigd risico’s te nemen met zijn verdediging. ‘Een greppel en staken,’ herhaalde hij, voordat hij Eer de sporen gaf en naar de poort reed. Ser Dermot reed naast hem met de koninklijke hertenbok en leeuw en ser Hugo Vannis met de witte standaard van de Koningsgarde. Jaime had Rode Ronet opgedragen Wylis Manderling in Maagdenpoel af te leveren, zodat hij van nu af aan niet meer naar hem hoefde te kijken.

Pia reed bij Jaimes schildknapen, op de ruin die Pickel voor haar had gevonden. ‘Dit is net een speelgoedkasteel,’ hoorde Jaime haar zeggen. Ze heeft haar leven lang alleen maar in Harrenhal gewoond, peinsde hij. Ieder kasteel in het rijk zal haar klein toeschijnen, behalve de Rots.

Dat was ook wat Josmijn Pickelaar zei: ‘Je moet Harrenhal niet als maatstaf nemen. Dat heeft Zwarte Harren veel te groots opgezet.’ Pia luisterde even ernstig als een meisje van vijf dat door haar septa wordt onderwezen. Meer is ze ook niet, een meisje in het lichaam van een vrouw, geslagen en aangeslagen. Maar Pickel was gecharmeerd van haar. Jaime verdacht de jongen ervan dat hij nog nooit met een vrouw had geslapen, en Pia was nog steeds mooi genoeg, zolang ze haar mond maar dicht hield. Ik denk niet dat het kwaad kan als hij met haar naar bed gaat, zolang zij maar gewillig is.

Een van de mannen van de Berg had geprobeerd het kind in Harrenhal te verkrachten en was oprecht verbijsterd geweest toen Jaime Ilyn Peyn had gelast hem te onthoofden. ‘Ik had haar al gehad, wel honderd keer,’ bleef hij maar zeggen terwijl ze hem op zijn knieën drukten. ‘Wel honderd keer, meheer. We hebben d’r allemaal gehad.’ Toen ser Ilyn Pia zijn hoofd had aangeboden, had ze haar kapotte gebit bloot gelachen.

Darring was tijdens de vijandelijkheden meermalen in andere handen overgegaan en het kasteel was eenmaal afgebrand en ten minste tweemaal geplunderd, maar Lancel had het herstel kennelijk voortvarend aangepakt. De kasteelpoort had nieuwe poortvleugels: planken van ruw eikenhout, versterkt met ijzerbeslag. Een nieuwe stal verrees waar de vorige in vlammen was opgegaan. De trap naar de donjon was vervangen, evenals de luiken voor een groot aantal ramen. Zwartgeblakerde stenen gaven aan waar de vlammentongen hadden gelekt, maar dat zou na verloop van tijd en veel regen wel wegtrekken.

Op de muren liepen kruisboogschutters over de weergangen, sommigen gehuld in karmijnrode mantels en leeuwenhelmen, anderen in het blauw-met-grijs van het huis Frey. Terwijl Jaime op een drafje de binnenplaats over reed, stoven de kippen bij Eers hoeven vandaan, blaatten de schapen en staarden de boeren hem met norse blikken aan. Gewapende boeren, dat ontging hem niet. Sommigen hadden zeisen, anderen staven, weer anderen hakken waar gemene punten aan geslepen waren.

Er waren ook bijlen te zien, en hij signaleerde verscheidene mannen met baarden en rode, zevenpuntige sterren op hun rafelige, smerige tunieken genaaid. Nog meer van die rotmussen. Waar komen ze toch allemaal vandaan?

Van zijn oom Kevan was geen spoor te bekennen. Noch van Lancel. Er verscheen slechts een maester om hem te begroeten, in een grauw gewaad dat om zijn magere benen wapperde. ‘Heer Opperbevelhebber, Darring is vereerd met dit… onverwachte bezoek. Neemt u ons het gebrek aan voorbereidingen niet kwalijk. Ons was te verstaan gegeven dat u op weg naar Stroomvliet was.’

‘Ik kwam toch langs Darring,’ loog Jaime. Stroomvliet houdt wel stand En mocht het beleg afgelopen zijn voordat hij het kasteel bereikte, dan bleef hem de noodzaak bespaard om de wapens tegen het huis Tulling op te nemen.

Hij steeg af en liet Eer aan een staljongen over. ‘Vind ik hier mijn oom?’ Hij noemde de naam er niet bij. Ser Kevan was de enige oom die hij nog over had, de laatste overlevende zoon van Tytos Lannister.

‘Nee, heer. Ser Kevan is na de bruiloft vertrokken.’ De maester trok aan zijn metalen kraag, alsof die hem te strak was geworden. ‘Ik weet dat heer Lancel blij zal zijn, u en… al uw dappere ridders te zien. Hoewel het mij pijn doet te moeten bekennen dat Darring zo veel monden niet kan voeden.’

‘We hebben onze eigen voorraden. U bent?’

‘Maester Ottomeer, als het u behaagt, heer. Vrouwe Amerei wilde u graag persoonlijk welkom heten, maar ze ziet toe op de voorbereiding van een banket ter ere van u. Ze hoopt dat u en uw voornaamste ridders en aanvoerders vanavond bij ons aan tafel willen aanzitten.’

‘Een warme maaltijd zou uiterst welkom zijn. Het is koud en nat geweest.’ Jaime keek de binnenplaats rond en nam de baardige gezichten van de mussen op. Te veel. En te veel Freys ook. ‘Waar vind ik Hardsteen?’

‘We hebben bericht gekregen over vogelvrij en aan de overzijde van de Drietand. Ser Harwyn heeft vijf ridders en twintig boogschutters meegenomen om met hen af te rekenen.’

‘En heer Lancel?’

‘Die zegt zijn gebeden op. Hij heeft ons bevolen hem nooit te storen bij het bidden.’

Hij zou het uitstekend met ser Bonifer kunnen vinden. ‘Goed dan.’ Er zou later nog tijd genoeg zijn voor een gesprek met zijn neef. ‘Breng me naar mijn kamers en laat daar een bad klaarmaken.’

‘Met uw welnemen, heer, wij hebben u in de Ploegerstoren ondergebracht. Ik breng u erheen.’

‘Ik weet de weg.’ Jaime was niet onbekend met dit kasteel. Hij en Cersei waren hier tweemaal eerder te gast geweest, de eerste keer toen ze met Robert naar Winterfel waren gereisd en de tweede keer toen ze weer teruggingen naar Konïngslanding. Al was het klein voor een kasteel, het was groter dan een herberg en langs de rivier was het goed jagen. Robert Baratheon was er nooit afkerig van geweest aanspraak te maken op de gastvrijheid van zijn onderdanen.

De Ploegerstoren was grotendeels zoals hij hem zich herinnerde. ‘De muren zijn nog kaal,’ merkte Jaime op terwijl de maester hem een galerij door leidde.

‘Heer Lancel hoopt ze op een dag met gobelins te behangen,’ zei Ottomeer. ‘Met vrome en godvruchtige voorstellingen.’

Vroom en godvruchtig. Hij kon zijn lachen bijna niet inhouden. Bij zijn eerste bezoek waren de muren ook kaal geweest. Tyrion had op de vierkante stukken donkerder metselwerk gewezen waar ooit wandtapijten hadden gehangen. Ser Reymon kon de gobelins dan wel weghalen, maar niet de merktekens die ze hadden achtergelaten. Later had de Kobold een van Darrings bedienden een handvol hertenbokken toegestopt in ruil voor de sleutel van de kelder waarin de verdwenen gobelins verstopt waren. Grijnzend had hij ze aan Jaime laten zien bij het schijnsel van een kaars: geweven portretten van alle Targaryen-koningen, vanaf de eerste Aegon tot en met de tweede Aerys.

‘Als ik dit tegen Robert zeg, maakt hij mij misschien wel heer van Darring,’ had de dwerg gniffelend gezegd.

Maester Ottomeer bracht Jaime naar de bovenste verdieping van de toren. ‘U bent hier zonder meer van alle gemakken voorzien. Er is een privaat, voor als de natuur roept. Uw raam ziet over het godswoud uit. Het slaapvertrek grenst aan dat van de vrouwe, met een bediendekamertje ertussen.’

‘Dit waren de privévertrekken van heer Darring.’

‘Ja, heer.’

‘Mijn neef is al te vriendelijk. Het was niet mijn bedoeling om Lancel uit zijn eigen slaapkamer te verjagen.’

‘Heer Lancel slaapt tegenwoordig in de sept.’

Hij slaapt met de Moeder en de Maagd als hij het warme lijf van zijn vrouw vlak achter die deur heeft? Jaime wist niet of hij moest lachen of moest huilen. Misschien bidt hij of zijn pik stijf moge worden. In Koningslanding was het gerucht gegaan dat Lancel door zijn verwondingen impotent was geworden. Maar hij zou toch zo verstandig moeten wezen om het met zijn vrouw te proberen. Zijn neef zou zijn nieuwe grondgebied niet stevig in handen hebben voordat hij bij zijn echtgenote, een halve Darring, een zoon had verwekt. Jaime begon spijt te krijgen van de opwelling die hem hierheen had gevoerd. Hij bedankte Ottomeer, herinnerde hem aan het bad en liet hem door Pickel uitgeleide doen.

Het slaapvertrek van de kasteelheer was sinds zijn vorige bezoek veranderd, en niet ten goede. In plaats van het fijne Myrische vloerkleed dat hier eertijds had gelegen, was de vloer nu met oude, onfrisse biezen bedekt, en alle meubels waren nieuw en lomp van makelij. Ser Reymon Darrings bed was groot genoeg voor zes geweest, met bruin fluwelen gordijnen en eikenhouten stijlen waarin wijnranken en bladeren waren uitgesneden; dat van Lancel was een hobbelige stromatras, neergelegd onder het raam waar hij geheid door het eerste daglicht gewekt zou worden. Het andere bed was ongetwijfeld verbrand, kapotgeslagen of gestolen, maar toch…

Toen de badkuip arriveerde, trok Kleine Lo Jaime zijn laarzen uit en hielp hem zijn gouden hand af te doen. Pickel en Garret zeulden water omhoog en Pia zocht iets schoons voor hem uit om in te dineren. Het meisje wierp hem een beschroomde blik toe terwijl ze zijn wambuis uitschudde. Jaime was zich onaangenaam bewust van de ronding van heup en borst onder haar ruw geweven bruine jurk. Hij betrapte zich erop dat hij dacht aan wat Pia hem in Harrenhal had toegefluisterd, de nacht dat Qyborn haar naar zijn bed had gestuurd. Als ik het met de een of andere man doe, had ze gezegd, dan sluit ik soms mijn ogen en doe alsof u boven op me ligt.

Toen het bad diep genoeg was om zijn stijve lid te verbergen, was hij daar blij om. Terwijl hij zich in het dampende water liet zakken, dacht hij terug aan een ander bad, dat waar hij samen met Briënne in gezeten had. Hij had koorts gehad en was verzwakt geweest door bloedverlies, en de hitte had hem zo duizelig gemaakt dat hij dingen had gezegd die beter ongezegd hadden kunnen blijven. Ditmaal had hij zo’n excuus niet. Denk aan je geloften. Pia past beter in Tyrions bed dan in het jouwe.

‘Ga zeep en een harde borstel halen,’ zei hij tegen Pickel. ‘Pia, jij kunt gaan.’

‘Ja, meheer. Dank u, meheer.’ Als ze sprak bedekte ze haar mond om haar kapotte gebit te verbergen.

‘Wil je haar?’ vroeg Jaime aan Pickel toen ze weg was.

De schildknaap werd zo rood als een biet.

‘Als ze je hebben wil, neem haar dan. Je zult ongetwijfeld een paar dingen van haar leren waarvan je in je huwelijksnacht veel profijt kunt hebben, en het zit er niet erg in dat je een bastaard bij haar verwekt.’ Pia had haar benen voor zijn vaders halve leger gespreid zonder dat ze ooit zwanger was geraakt; het meisje was hoogstwaarschijnlijk onvruchtbaar. ‘Maar als je met haar naar bed gaat, wees dan lief voor haar.’

‘Lief, heer? Hoe… hoe moet ik…’

‘Vriendelijke woorden. Strelingen. Je wilt niet met haar trouwen, maar zolang je bij haar in bed ligt, moet je haar behandelen zoals je je bruid zou behandelen.’

De jongen knikte. ‘Heer, ik… waar moet ik haar mee naar toe nemen? Er is nergens een plek waar… waar…’

‘…waar jullie alleen kunnen zijn?’ Jaime grijnsde. ‘We zitten straks een paar uur te dineren. Het stro ziet er bobbelig uit, maar je kunt het er best mee doen.’

Pickel zette grote ogen op. ‘Uw bed, heer?’

‘Als je klaar bent, zul je jezelf een grote heer wanen, als Pia weet wat ze doet. En iemand moet die ellendige stromatras toch gebruiken.

Toen hij die avond naar beneden ging voor het banket, droeg Jaime een opengewerkt, roodfluwelen wambuis met een voering van goudbrokaat en een gouden keten, bezet met zwarte diamanten. Hij had zijn gouden hand ook aangegespt, blinkend gepoetst. Dit was geen geschikte plaats om zijn witte kleding te dragen. Zijn plicht wachtte in Stroomvliet; een duisterder behoefte had hem hierheen gevoerd.

De grote zaal van Darring kon uitsluitend uit beleefdheid groot genoemd worden. De schragentafels stonden dicht op elkaar van de ene muur tot de andere en de balken van de zoldering waren zwart van het roet. Jaime was op de verhoging geplaatst, rechts van Lancels lege stoel. ‘Is mijn neef niet van plan zich voor het diner bij ons te voegen?’ vroeg hij toen hij ging zitten.

‘Mijn heer-gemaal vast liever,’ zei Lancels echtgenote, vrouwe Amerei. ‘Hij is ziek van verdriet om die arme Hoge Septon.’ Ze was een langbenige, stevige meid van een jaar of achttien met volle borsten, zo te zien een kerngezonde deern, al deed haar geknepen, kinloze gezicht Jaime aan wijlen zijn niet-betreurde neef Cleos denken, die enigszins op een wezel had geleken.

Hij vast? Dan is hij nog dwazer dan ik dacht. Zijn neef zou druk doende moeten zijn om bij zijn weduwe een kleine erfgenaam met een wezelsnoetje te verwekken, in plaats van zichzelf dood te hongeren. Hij vroeg zich af wat Kevan wel niet had gezegd van de nieuwe geloofsijver van zijn zoon. Zou dat de reden zijn waarom zijn oom zo abrupt was vertrokken?

Achter een kom bonensoep met spek vertelde vrouwe Amerei Jaime hoe haar eerste man door ser Gregor Clegane was gedood toen de Freys nog voor Robb Stark vochten. ‘Ik smeekte hem om niet te gaan, maar mijn Koppie was zo vreselijk dapper, en hij zwoer dat hij degene zou zijn die dat monster zou doden. Hij wilde naam maken.’

Dat willen we allemaal. ‘Toen ik een schildknaap was, zei ik bij mezelf dat ik de man zou zijn die de Glimlachende Ridder zou verslaan.’

‘De Glimlachende Ridder?’ Ze kon hem zo te zien niet volgen. ‘Wie was dat?’

De Berg uit mijn kinderjaren. Half zo groot, maar twee keer zo gek. ‘Een vogelvrije, allang dood. Niet iemand waar u zich druk om hoeft te maken, vrouwe.’

Amereis lip trilde. De tranen biggelden uit haar bruine ogen. ‘Vergeeft u het mijn dochter maar,’ zei een oudere vrouw. Vrouwe Amerei had zo’n twintig Freys mee naar Darring genomen: een zuster, een oom, een halfoom, verscheidene neven en nichten… en haar moeder, die van geboorte een Darring was. ‘Ze rouwt nog om haar vader.’

‘Die vogelvrijen hebben hem vermoord,’ snikte vrouwe Amerei. ‘Vader kwam alleen maar het losgeld voor Petyr Pukkel betalen. Hij bracht het goud mee waar ze om hadden gevraagd, maar ze hebben hem toch opgehangt.’

‘Opgehangen, Ami. Je vaders dood is geen excuus voor slecht taalgebruik.’ Vrouwe Mariya wendde zich weer tot Jaime. ‘Ik meen dat u hem gekend hebt, ser.’

‘We hadden ooit samen als schildknaap in Crakenhal gediend.’ Hij zou niet zover willen gaan om te beweren dat ze vrienden waren geweest. Toen Jaime pas was gearriveerd, was Merret Frey de bullebak van het kasteel geweest die de baas speelde over alle jongere knapen. Toen probeerde hij de baas te spelen over mij. ‘Hij was… heel sterk.’ Het was het enige compliment dat hij kon bedenken. Merret was traag, onhandig en dom geweest, maar inderdaad sterk.

‘U hebt samen tegen de Broederschap van het Koningsbos gestreden,’ snufte vrouwe Amerei. ‘Daar vertelde vader me altijd verhalen over.’

Daar was vader altijd over aan het opscheppen en liegen, bedoel je. ‘Dat klopt.’ Freys voornaamste bijdrage aan de strijd had eruit bestaan dat hij een geslachtsziekte had opgelopen bij een kamphoertje en zich door de Witte Hinde gevangen had laten nemen. De koningin der vogelvrij en had haar wapenteken in zijn achterste gebrand voordat ze hem tegen een losprijs aan Somner Crakenhal had teruggegeven. Merret had twee weken niet kunnen zitten, al twijfelde Jaime eraan of het roodgloeiende ijzer ook maar half zo akelig was geweest als de vuiligheid die zijn medeschildknapen na zijn terugkeer over hem hadden uitgestort. Geen wredere schepselen ter wereld dan jongens. Hij schoof zijn gouden hand om zijn wijnbeker en hief die. ‘Op Merrets nagedachtenis,’ zei hij. Op de man drinken was makkelijker dan over hem praten.

Na die dronk stopte vrouwe Amerei met huilen en kwam het tafelgesprek op wolven, van het viervoetige soort. Ser Danwel Frey beweerde dat er meer rondzwierven dan zelfs zijn grootvader zich kon herinneren. ‘Ze zijn helemaal niet bang meer voor mensen. Complete meutes hebben onze bagagetrein aangevallen toen we van de Tweeling hierheen onderweg waren. Onze boogschutters moesten er een dozijn vol veren schieten voordat de rest de benen nam.’ Ser Addam Marbrand bekende dat hun eigen stoet onderweg van Koningslanding op soortgelijke moeilijkheden was gestuit.

Jaime concentreerde zich op de kost die voor hem stond. Met zijn linkerhand scheurde hij stukken brood af terwijl hij met zijn rechter naar zijn wijnbeker tastte. Hij keek toe hoe Addam Marbrand charmant deed tegen het meisje naast hem en hoe Steffon Vlugh de slag om Koningslanding nog eens overdeed met behulp van brood, noten en wortels. Ser Kennos trok een dienstmeisje op schoot en spoorde haar aan zijn hoorn te strelen terwijl ser Derrnot een paar schildknapen onthaalde op verhalen over dolende ridders in het regenbos. Verderop aan tafel had Hugo Vannis zijn ogen gesloten. Peinzend over s levens raadselen, dacht Jaime. Of hij doet tussen de gangen door een dutje. Hij wendde zich weer tot vrouwe Mariya. ‘De vogelvrijen die uw echtgenoot hebben gedood… was dat heer Berics bende?’

‘Dat dachten we aanvankelijk wel.’ Hoewel er strepen grijs in vrouwe Mariya’s haar zaten, was ze nog steeds een aantrekkelijke vrouw: ‘De moordenaars hadden zich verspreid nadat ze Ouds tee hadden verlaten. Heer Vypren volgde een troepje tot Schoonmarkt, maar raakte daar het spoor bijster. Zwarte Walder ging met honden en jagers achter de anderen aan tot in het Heksenmoer. De boeren ontkenden dat ze hen hadden gezien, maar toen hun het vuur na aan de schenen werd gelegd, zongen ze een ander liedje. Ze hadden het over een man met één oog en een andere die een gele mantel droeg… en een vrouw met mantel en kap.’

‘Een vrouw?’ Hij zou gedacht hebben dat de Witte Hinde het Merret wel afgeleerd zou hebben om ooit nog bij vogelvrije deernen in de buurt te komen. ‘Er zat ook een vrouw bij de Broederschap van het Koningsbos.’

‘Ik weet van haar af.’ Hoe kan het ook anders, suggereerde haar toon, nadat ze haar merkteken op mijn echtgenoot had achtergelaten? ‘De Witte Hinde was jong en knap, zegt men. Die vrouw met de kap is geen van tweeën. Volgens de boeren had ze een gehavend gezicht vol littekens en waren haar ogen verschrikkelijk om te zien. Ze beweren dat zij de vogelvrij en aanvoerde.’

‘Aanvoerde?’ Jaime had moeite om dat te geloven. ‘Beric Dondarrion en de rode priester…’

‘…hadden ze niet gezien.’ Vrouwe Mariya klonk gedecideerd.

‘Dondarrion is dood,’ zei Sterkever. ‘De Berg heeft hem een mes in zijn oog gestoken, we hebben mannen bij ons die dat hebben gezien.’

‘Dat is één verhaal,’ zei Addam Marbrand. ‘Volgens andere is het onmogelijk om heer Beric te doden.’

‘Ser Harwyn zegt dat dat verzinsels zijn.’ Vrouwe Amerei wond een vlecht om haar vinger. ‘Hij heeft me heer Berics hoofd beloofd. Hij is heel dapper.’ Ze bloosde onder haar tranen.

Jaime dacht weer aan het hoofd dat hij aan Pia had gegeven. Hij kon zijn broertje bijna horen grinniken. Hoe zit dat, geven we vrouwen geen bloemen meer? zou Tyrion misschien hebben gevraagd. Hij zou ook een paar welgekozen woorden aan Harwyn Pruym hebben gewijd, al zou dapper daar niet bij zijn geweest. Pruyms broers waren forse, vlezige kerels met een stierennek en een rood gezicht; luid en wellustig, goedlachs, opvliegend en vergevingsgezind. Harwyn was een heel ander soort Pruym: zwijgzaam en met harde ogen; ontoegeeflijk… en dodelijk, met zijn hamer in de hand. Een prima man om een garnizoen aan te voeren, maar geen man om lief te hebben. Hoewel… Jaime staarde naar vrouwe Amerei.

De bedienden brachten het visgerecht binnen, een rivierbaars, gepaneerd met kruiden en gemalen noten. Lancels gemalin proefde ervan, keurde hem goed en beval dat Jaime als eerste bediend moest worden. Toen de vis voor zijn neus werd gezet, boog ze zich over de plaats van haar echtgenoot heen en raakte zijn gouden hand aan. ‘U zou heer Beric kunnen doden, ser Jaime. U hebt de Glimlachende Ridder gedood. Alstublieft, heer, ik smeek u, blijf hier en help ons tegen heer Beric en de Jachthond.’ Haar bleke vingers streelden zijn gouden.

Denkt ze dat ik dat kan voelen? ‘Het Zwaard van de Morgen heeft de Glimlachende Ridder gedood, vrouwe. Ser Arthur Dayn, een betere ridder dan ik.’ Jaime trok zijn gouden vingers weg en keerde zich nogmaals naar vrouwe Mariya toe. ‘Hoe ver heeft Zwarte Walder die vrouw met de kap en haar mannen gevolgd?’

‘Zijn honden pikten hun geurspoor ten noorden van het Heksenmoer weer op,’ zei de vrouw tegen hem. ‘Hij zweert dat hij niet meer dan een halve dag op hen achter lag toen ze in de Nek verdwenen.’

‘Laat ze daar maar wegrotten,’ verklaarde ser Kennos opgewekt. ‘Als de goden goed zijn, worden ze daar door drijfzand verzwolgen of door hagedisleeuwen verslonden.’

‘Of de kikkervreters nemen hen bij zich op,’ zei ser Danwel Prey. ‘Ik zie de paalbewoners er wel voor aan dat ze vogelvrij en een schuilplaats bieden.’

‘Ik wou dat ze de enigen waren,’ zei vrouwe Mariya. ‘Sommige van die rivierheren spelen ook met heer Berics mannen onder één hoedje.’

‘De kleine luiden ook,’ snufte haar dochter. ‘Ser Harwyn zegt dat die ze verborgen houden en te eten geven, en als hij vraagt waar ze naar toe zijn, dan liegen ze. Ze liegen tegen hun eigen heren!’

‘Laat hun tong dan afsnijden,’ zei Sterkever nadrukkelijk.

‘Veel geluk bij het vinden van antwoorden, in dat geval,’ zei Jaime. ‘Als je wilt dat ze je helpen, moet je ervoor zorgen dat ze van je houden. Dat was wat Arthur Dayn deed, toen we tegen de Broederschap van het Koningsbos optrokken. Hij betaalde de kleine luiden voor het eten dat we opaten, legde hun grieven aan koning Aerys voor, breidde de weidegronden rond hun dorpen uit en verwierf zelfs het recht voor hen om jaarlijks een vastgesteld aantal bomen te vellen en in de herfst wat koninklijke herten te schieten. De bosbewoners hadden in Toyn een verdediger gezocht, maar ser Arthur deed meer voor hen dan de Broederschap ooit kon hopen te doen en bracht hen zo aan onze kant. Daarna was het verder makkelijk.’

‘Wijze woorden van de Opperbevelhebber,’ zei vrouwe Mariya. ‘We komen nooit van die vogelvrij en af als Lancel zich niet even geliefd maakt bij de kleine luiden als mijn vader en grootvader dat eens waren.’ Jaime gluurde naar de lege plaats van zijn neef. Maar Lancel zal hun liefde nooit met bidden winnen.

Vrouwe Amerei trok een pruilgezicht. ‘Ser Jaime, ik smeek u, verlaat ons niet. Mijn heer-gemaal heeft u nodig en ik ook. Dit zijn zulke bange tijden. Er zijn nachten dat ik van angst nauwelijks kan slapen.’

‘Mijn plaats is bij de koning, vrouwe.’

‘Ik zal wel komen,’ bood Sterkever aan. ‘Als we in Stroomvliet eenmaal klaar zijn, zal ik snakken naar nog een gevecht. Niet dat ik van Beric Dondarrion veel tegenstand hoef te verwachten, vermoed ik zo. Ik herinner me de man van toernooien uit het verleden. Het was een knappe jongen in een mooie mantel. Tenger en onervaren.’

‘Dat was voor hij stierf,’ zei de jonge ser Arwoud Frey. ‘De dood heeft hem veranderd, zeggen de kleine luiden. Je kunt hem doden, maar hij blijft niet dood. Hoe vecht je tegen zo iemand? En dan is de Jachthond er ook nog. Die heeft in Zoutpannen twintig man geveld.’

Sterkever lachte ruw: ‘Twintig dikke herbergiers, misschien. Twintig bedienden die het in hun hozen deden. Twintig bedelbroeders, gewapend met nappen. Niet twintig ridders. Niet mij.’

‘Er is een ridder in Zoutpannen,’ hield ser Arwoud vol. ‘Hij verstopte zich achter zijn muren terwijl Clegane en zijn dolle honden tekeer gingen in zijn stad. U hebt niet gezien wat hij heeft aangericht, ser. Ik wel. Toen het nieuws de Tweeling bereikte, ben ik erheen gereden met ser Harys Heegh, diens broer Donneel en vijftig man, boogschutters en wapenknechten. We dachten dat het heer Berics werk was en hoopten zijn spoor op te pikken. Het enige dat er nog van Zoutpannen rest, is het kasteel, en de oude ser Quint was zo bang dat hij zijn poort weigerde te openen en van achter zijn kantelen naar ons omlaag schreeuwde. De rest is as en beenderen. Een complete stad. De Jachthond heeft de brand gestoken in de gebouwen en de inwoners over de kling gejaagd. De vrouwen… het is niet te geloven wat hij met sommige van de vrouwen heeft gedaan. Daar wil ik aan tafel niet over spreken. Ik werd al misselijk van de aanblik.’

‘Ik huilde toen ik het hoorde,’ zei vrouwe Amerei.

Jaime nam nog een slokje wijn. ‘Waarom bent u er zo zeker van dat het de Jachthond was?’ De beschrijving klonk eerder als het werk van Gregor dan als dat van Sandor. Sandor was hard en grof geweest, dat wel, maar zijn grote broer was het echte monster van het huis Clegane.

‘Hij is daar gezien,’ zei ser Arwoud. ‘In die helm van hem vergis je je niet, en vergeten doe je hem evenmin, en er waren een paar overlevenden die het konden navertellen: het meisje dat hij verkracht heeft; een paar jongens die zich verstopt hadden; een vrouw die we vonden en die vast zat onder een verschroeide balk; de visserslieden die het slagerswerk vanaf hun bootjes hadden gadegeslagen…’

‘Noem het geen slagerswerk,’ zei Mariya zachtjes. ‘Dat is een belediging voor alle eerzame slagers. Zoutpannen was het werk van een verscheurend beest in mensengedaante.’

Dit is een tijd voor beesten, peinsde Jaime, voor leeuwen, wolven en kwade honden, voor raven en zwarte kraaien.

‘Euveldaden.’ Sterkever vulde zijn beker weer. ‘Vrouwe Mariya, vrouwe Amerei, uw angstige zorgen hebben mij geroerd. Op mijn woord, zodra Stroomvliet is gevallen, kom ik terug om de Jachthond in het nauw te drijven en voor u te doden. Honden jagen mij geen angst aan.’

Wees maar liever wel bang voor deze. Beide mannen waren fors en krachtig, maar Sandor Clegane was veel sneller en vocht met een felheid waaraan Lyal Crakenhal nooit zou kunnen tippen.

Maar vrouwe Amerei was in blijde opwinding geraakt. ‘U bent een waarachtig ridder, ser Lyal, dat u een benarde vrouwe helpt.’

Ze noemt zichzelf in elk geval geen ‘maagd’. Jaime reikte naar zijn beker en stootte hem om. Het linnen tafelkleed zoog de wijn op. Terwijl de vlek zich uitbreidde, bleven zijn metgezellen doen alsof ze het niet merkten. De hoofsheid van de hoge tafel, hield hij zichzelf voor, maar het leek verdacht veel op medelijden. Abrupt stond hij op. ‘Vrouwe, wilt u mij alstublieft verontschuldigen?’

Vrouwe Amerei keek onthutst. ‘Gaat u weg? Er komt nog wildbraad, en kapoen met een vulling van prei en paddestoelen.’

‘Ongetwijfeld heel lekker, maar ik krijg geen hap meer door mijn keel. Ik moet mijn neef opzoeken.’ Met een buiging liet Jaime hen achter hun eten zitten.

Op de binnenplaats werd ook gegeten. De mussen zaten rond een twaalftal kookvuren verzameld in de kilte van de schemering, hun handen warmend en kijkend naar de vette worstjes die boven de vlammen knetterden en sisten. Ze waren met minstens honderd man. Nutteloze monden. Jaime vroeg zich af hoeveel worstjes zijn neef in voorraad had en hoe hij van plan was die mussen te voeden zodra ze op waren. Tegen de tijd dat het winter wordt, eten ze ratten, tenzij ze nog een oogst kunnen binnenhalen. Zo laat in de herfst was de kans op nog een oogst gering.

Hij vond de sept aan de binnenste kasteelhof, een raamloos gebouw met zeven zijden, voor de helft van ongeschaafd hout, met bewerkte houten deuren en een pannendak. Op de trap zaten drie mussen. Toen Jaime eraankwam, stonden ze op.

‘Waar gaat u heen, heer?’ vroeg er een.

‘Naar binnen.’

‘Heer Lancel is daar aan het bidden.’

‘Heer Lancel is mijn neef.’

‘Wel, meheer,’ zei een andere mus, een enorme, kale man met een zevenpuntige ster over een oog geschilderd, ‘dan wilt u uw neef vast niet storen bij zijn gebeden.’

‘Heer Lancel vraagt de Vader in den Hoge om leiding,’ zei de derde mus, die zonder baard. Een jongen, had Jaime gedacht, maar haar stem verried dat ze een vrouw was, gekleed in vormeloze vodden en een verroest maliënhemd. ‘Hij bidt voor de ziel van de Hoge Septon en alle anderen die gestorven zijn.’

‘Die zijn morgen ook nog dood,’ zei Jaime tegen haar. ‘De Vader in den Hoge heeft meer tijd dan ik. Weet je wie ik ben?’

‘Een of andere heer,’ zei de grote man met het sterrenoog.

‘Een of andere invalide,’ zei de kleine met de grote baard.

‘De Koningsmoordenaar,’ zei de vrouw; ‘maar wij zijn geen koningen, alleen maar Arme Gezellen, en u kunt niet naar binnen, tenzij heer Lancel zegt dat het wel kan.’ Ze bracht een knots met scherpe punten omhoog en de kleine man hief een bijl.

De deuren achter hen gingen open. ‘Laat mijn neef in vrede langs,’ zei Lancel zachtjes. ‘Ik verwachtte hem al.’

De mussen gingen opzij.

Lancel oogde nog magerder dan in Koningslanding. Hij was barrevoets en gekleed in een eenvoudige, ruw geweven tuniek van ongeverfde wol, zodat hij eerder op een bedelaar dan op een heer leek. Zijn kruin was gladgeschoren, maar hij had iets meer baard. Om daar perzikdons tegen te zeggen zou beledigend zijn geweest voor de perzik. Het zag er heel raar uit in combinatie met het witte haar rond zijn oren.

‘Neef,’ zei Jaime toen ze alleen waren in de sept, ‘ben je verdomme nog an toe je verstand kwijt?’

‘Ik zeg liever dat ik mijn geloof gevonden heb.’

‘Waar is je vader?’

‘Weg. We kregen ruzie.’ Lancel knielde voor het altaar van zijn andere Vader. ‘Wil je met mij bidden, Jaime?’

‘Als ik braaf bid, geeft de Vader mij dan een nieuwe hand?’

‘Nee. Maar de Krijgsman zal je moed geven, de Smid zal je kracht verlenen en de Oude Vrouw zal je wijsheid schenken.’

‘Wat ik nodig heb is een hand.’ De zeven goden rezen op boven bewerkte altaren; het donkere hout glansde in het kaarslicht. Een lichte wierookgeur hing in de lucht. ‘Slaap je hier beneden?’

‘Ik maak elke nacht mijn bed voor een ander altaar op, en de Zeven zenden mij visioenen.’

Eens had Baelor de Gezegende ook visioenen gehad. Vooral als hij vastte. ‘Hoe lang geleden is het dat je hebt gegeten?’

‘Mijn geloof is alle voedsel dat ik nodig heb.’

‘Geloof is net havermout. Lekkerder met melk en honing.’

‘Ik heb gedroomd dat je zou komen. In die droom wist je wat ik had gedaan. Hoe ik had gezondigd. Je doodde me erom.’

‘Je zult jezelf eerder om zeep helpen met al dat gevast. Heeft al dat gevast van Baelor de Gezegende hem niet zijn graf in geholpen?’

‘Ons leven is als een kaarsvlam, zegt de Zevenpuntige Ster. Een verdwaalde windvlaag kan ons uitblazen. De dood is in deze wereld nooit veraf, en zondaars die geen berouw van hun zonden hebben, wacht een zevenvoudige hel. Bid met mij, Jaime.’

‘Als ik dat doe, eet jij dan een kom havermout?’ Toen zijn neef geen antwoord gaf, slaakte Jaime een zucht. ‘Je hoort met je vrouw te slapen, niet met de Maagd. Je hebt een zoon met Darring-bloed nodig als je dit kasteel wilt houden.’

‘Een stapel koude stenen. Ik heb er nooit om gevraagd. Ik heb het nooit gewild. Ik wilde alleen …’ Lancel huiverde. ‘Mogen de Zeven mij verlossen, maar ik wilde jou zijn.’

Jaime schoot in de lach. ‘Beter ik dan Baelor de Gezegende. Darring heeft een leeuw nodig, neefje. En je kleine Frey ook. Ze wordt nat tussen haar benen als iemand het over Hardsteen heeft. Als ze nog niet met hem naar bed is geweest, dan zal dat niet lang meer duren.’

‘Als ze van hem houdt, wens ik hen veel geluk met elkaar.’

‘Een leeuw hoort geen horens te dragen. Jij hebt het meisje tot vrouw genomen.’

‘Ik heb een paar woorden gezegd en haar een rode mantel gegeven, maar uitsluitend om vader een plezier te doen. Een huwelijk moet voltrokken worden. Koning Baelor moest met zijn zuster Daena trouwen, maar ze hebben nooit als man en vrouw geleefd, en hij zette haar opzij zodra hij gekroond was.’

‘Het rijk was er meer mee gediend geweest als hij zijn ogen had gesloten en haar had genaaid. Ik ken de geschiedenis goed genoeg om dat te weten. In elk geval zullen ze jou niet licht voor Baelor de Gezegende aan zien.’

‘Nee,’ gaf Lancel toe. ‘Een geest als hij was zeldzaam: zuiver, dapper en onschuldig, onaangeroerd door al het kwaad van de wereld. Ik ben een zondaar, en ik heb veel meer om voor te boeten.’

Jaime legde zijn hand op de schouder van zijn neef. ‘Wat weet jij nu van de zonde, neefje? Ik heb mijn koning vermoord.’

‘De moedige man doodt met het zwaard, de lafaard met de wijnzak. Wij zijn allebei koningsmoordenaars, ser.’

‘Robert was geen waarachtig koning. Sommigen zouden misschien zelfs zeggen dat een hertenbok de natuurlijke prooi van een leeuw is.’ Jaime kon de botten onder de huid van zijn neef voelen… en nog iets anders ook. Lancel droeg een haren hemd onder zijn tuniek. ‘Wat heb je nog meer gedaan, dat je zoveel boete moet doen? Vertel het me.’

Zijn neef boog zijn hoofd, en de tranen stroomden hem over de wangen.

Meer antwoord dan die tranen had Jaime niet nodig. ‘Je hebt de koning vermoord,’ zei hij, ‘en vervolgens de koningin genaaid.’

‘Ik heb nooit…’

‘…het bed gedeeld met mijn lieve zuster?’ Zeg het. Zeg het!

‘Nooit mijn zaad geloosd in… in haar…’

…kut.’ opperde Jaime.

‘…schoot,’ maakte Lancel zijn zin af. ‘Het is geen verraad als je niet klaarkomt wanneer je erin bent. Ik heb haar na de dood van de koning troost geschonken. Jij zat gevangen, je vader was te velde getrokken en je broer… ze was bang voor hem, en terecht. Hij heeft me gedwongen haar te verraden.’

‘O ja?’ Lancel en ser Osmund en wie nog meer allemaal? Was die opmerking over Uilebol alleen maar een lolletje? ‘Heb je haar gedwongen?’

‘Nee! Ik hield van haar. Ik wilde haar beschermen.’

Je wilde mij zijn. Zijn fantoomvingers jeukten. De dag dat zijn zuster naar de Witte Zwaardtoren was gekomen om hem te smeken zjjn geloften te verzaken, had ze gelachen toen hij nee zei en erover opgeschept dat ze hem honderden keren had voorgelogen. Dat had Jaime aangezien voor een onhandige poging hem evenzeer te kwetsen als hij haar had gekwetst. Het is misschien de enige keer dat ze ooit de waarheid tegen me heeft gesproken.

‘Denk geen kwaad van de koningin,’ zei Lancel smekend. ‘Alle vlees is zwak, Jaime. Onze zonde heeft geen kwaad aangericht. Er is geen… geen bastaard van gekomen.’

‘Nee. Bastaards worden zelden boven op de buik gemaakt.’ Hij vroeg zich af wat zijn neef zou zeggen als hij zijn eigen zonden zou opbiechten, het drievoudige verraad dat Cersei Joffry, Tommen en Myrcella had genoemd.

‘Na de veldslag was ik kwaad op hare genade, maar de Hoge Septon zei dat ik haar moest vergeven.’

‘Je hebt je zonden aan Zijne Hoge Heiligheid gebiecht, nietwaar?’

‘Hij had voor me gebeden toen ik gewond was. Hij was een goed man.’

Hij is een dood man. Ze hebben de klokken voor hem geluid. Hij vroeg zich af of zijn neef er enig idee van had gehad wat voor vrucht zijn woorden hadden gedragen. ‘Lancel, je bent een stompzinnige idioot.’

‘Daar heb je geen ongelijk in,’ zei Lancel, ‘maar ik heb mijn dwaasheid achter me gelaten. Ik heb de Vader in den Hoge gevraagd mij de weg te wijzen, en dat heeft hij gedaan. Ik doe afstand van deze heerlijkheid en deze echtgenote. Hardsteen mag ze allebei hebben, als hij wil. Morgenvroeg keer ik naar Koningslanding terug en draag mijn zwaard onder ede aan de nieuwe Hoge Septon en de Zeven op. Ik ben van plan geloften af te leggen en mij bij de Zonen van de Krijgsman aan te sluiten.’

Dat sloeg nergens op. ‘De Zonen van de Krijgsman zijn driehonderd jaar geleden verboden verklaard.’

‘De nieuwe Hoge Septon heeft ze in ere hersteld. Hij heeft een oproep uitgezonden aan waardige ridders om hun leven en hun zwaard aan de dienst van de Zeven te wijden. De Arme Gezellen worden ook in ere hersteld.’

‘Waarom zou de IJzeren Troon dat toestaan?’ Een van de vroege Targaryen-koningen had jarenlang strijd geleverd om de twee militaire orden de kop in te drukken, herinnerde Jaime zich, al wist hij niet meer welke koning. Maegor misschien, of Jaehaerys de Eerste. Tyrion zou het geweten hebben.

‘Zijne Hoge Heiligheid schrijft dat koning Tommen erin heeft toegestemd. Ik zal je de brief laten zien, als je wilt.’

‘Zelfs als dit waar is… jij bent een leeuw van de Rots, een heer. Je hebt een vrouw, een kasteel, een grondgebied om te verdedigen, mensen om te beschermen. Als de goden goed zijn, zul je zonen van jezelf hebben om je op te volgen. Waarom zou je dat alles weggooien voor… voor een gelofte?’

‘Waarom heb jij het gedaan?’ vroeg Lancel zachtjes.

Om de eer, had Jaime kunnen zeggen. Om de roem. Maar dat zou een leugen zijn geweest. Eer en roem hadden een rol gespeeld, maar het was voor het merendeel om Cersei geweest. Een lach ontsnapte zijn lippen. ‘Heb je zo’n haast om naar de Hoge Septon te gaan, of naar mijn lieve zuster? Bid daar maar over, neefje. Bid maar hard.’

‘Wil jij met me bidden, Jaime?’

Hij keek de sept rond, naar de goden. De Moeder, vol van genade. De Vader, streng in zijn oordeel. De Krijgsman, één hand op zijn zwaard. De Vreemdeling in de schaduwen, zijn halfmenselijke gezicht verborgen onder de kap van een mantel. Ik dacht dat ik de Krijgsman was en Cersei de Maagd, maar al die tijd is ze de Vreemdeling geweest en hield ze haar ware gezicht voor mijn blik verborgen. ‘Bid jij maar voor me, als je wilt; zei hij tegen zijn neef. ‘Ik ben alle woorden vergeten.’

De mussen fladderden nog om de trap heen toen Jaime naar buiten trad, de nacht in. ‘Bedankt; zei hij tegen hen. ‘Ik voel me nu een heel stuk heiliger.’

Hij zocht en vond ser Ilyn en een paar zwaarden.

De kasteelhof was vol ogen en oren. Om daaraan te ontkomen, zochten ze het godswoud van Darring op. Daar waren geen mussen, alleen maar kale, broeierige bomen waarvan de zwarte takken aan de lucht krabden. Een tapijt van dode bladeren kraakte onder hun voeten.

‘Ziet u dat raam, ser?’ Jaime wees het aan met zijn zwaard. ‘Dat was het slaapvertrek van Reymon Darring. Waar koning Robert sliep toen we uit Winterfel terugkwamen. Ned Starks dochter was weggelopen nadat haar wolf Jof had toegetakeld, weet u nog wel? Mijn zuster wilde dat het meisje een hand zou verliezen. De oude straf voor het slaan van iemand van koninklijken bloede. Robert zei tegen haar dat ze wreed en gek was. Ze maakten de halve nacht ruzie… nu ja, Cersei maakte ruzie en Robert dronk. Na middernacht riep de koningin mij binnen. De koning lag snurkend zijn roes uit te slapen op het Myrische tapijt. Ik vroeg mijn zuster of ze wilde dat ik hem naar het bed droeg. Ze zei dat ik haar naar het bed moest dragen en liet haar gewaad van zich afglijden. Ik nam haar op Reymon Darrings bed, nadat ik over Robert heen gestapt was. Als zijne genade wakker was geworden, had ik hem daar op dat moment gedood. Hij zou de eerste koning niet zijn geweest die omkwam door mijn zwaard… maar dat verhaal kent u, nietwaar?’ Hij hieuw op een boomtak in en kliefde die doormidden. ‘Terwijl ik haar naaide, riep Cersei: “Ik wil.” Ik dacht dat ze mij bedoelde, maar ze wilde het meisje Stark, verminkt of dood.’ Wat ik al niet doe uit liefde. ‘Het was maar toeval dat Starks mannen haar eerder vonden dan ik. Als ik het eerst op haar was gestuit …’

De pokputten op ser Ilyns gezicht waren zwarte gaten in het toortslicht, even duister als Jaimes ziel. Hij maakte dat klakkende geluid.

Hij lacht me uit, besefte Jaime Lannister. ‘Wie zegt dat jij mijn zuster niet ook hebt geneukt, pokdalige ellendeling die je bent?’ siste hij. ‘Doe je verdomde bek maar dicht en maak me af als je kunt.’

Briënne

De septerij stond op een eilandje dat een halve mijl buiten de kust oprees, daar waar de wijde monding van de Drietand nog wijder werd om de Krabbenbaai te kussen. Zelfs vanaf de kust was te zien hoe welvarend het was. De hellingen waren bedekt met terrasvormige akkers, met beneden visvijvers en boven een windmolen, waarvan de wieken van hout en zeildoek langzaam draaiden in de bries die uit de baai kwam. Briënne zag schapen op de heuvelflank grazen en ooievaars om de landingsplaats van het pontje heen waden.

‘Zoutpannen ligt pal aan de overkant van het water,’ zei septon Meribald en hij wees over de baai heen naar het noorden. ‘De broeders zullen ons met het ochtendtij overzetten, al houd ik mijn hart vast voor wat we daar zullen aantreffen. Laten we van een goede, warme maaltijd genieten voordat we daar het hoofd aan bieden. De broeders hebben altijd wel een bot over voor Hond.’ Hond blafte en kwispelstaartte.

Het tij liep af, en snel ook. Het water dat het eiland scheidde van de kust trok zich terug en liet een brede strook glanzende modderbanken achter, bezaaid met getijdenpoelen die in de namiddagzon schitterden als gouden munten. Briënne krabde haar nek, waar ze door een insect gebeten was. Ze had haar haar opgestoken en de zon verwarmde haar huid.

‘Waarom wordt dit het Stille Eiland genoemd?’ vroeg Podderik.

‘Degenen die hier wonen zijn boetelingen die penitentie willen doen voor hun zonden door middel van contemplatie, gebed en stilte. Slechts de Oudste Broeder en zijn opzieners is het toegestaan om te spreken, en de opzieners maar eens in de zeven dagen.’

‘De zwijgende zusters spreken nooit,’ zei Podderik. ‘Ik heb gehoord dat ze geen tong hebben.’

Septon Meribald glimlachte. ‘Moeders brengen hun dochters al met dat verhaal in het gareel sinds ik net zo oud was als jij. Het was toen al niet waar, en dat is het nog steeds niet. Een stiltegelofte is een daad van berouw; een offer waarmee we onze toewijding aan de Zeven in den Hoge bewijzen. Als iemand die stom is een stiltegelofte aflegt, zou dat net zoiets zijn als wanneer iemand zonder benen het dansen opgeeft.’ Hij leidde zijn ezel de helling af en beduidde hen dat ze hem moesten volgen. ‘Als jullie vannacht een dak boven jullie hoofd willen hebben, moeten jullie afstijgen en samen met mij de modder oversteken. Het pad des geloofs, noemen we dat. Slechts gelovigen kunnen veilig oversteken. De goddelozen worden door het drijfzand verzwolgen, of ze verdrinken als het tij komt opzetten. Jullie zijn geen van allen goddeloos, hoop ik? Toch zou ik maar uitkijken waar jullie je voeten zetten. Loop alleen waar ik loop, en jullie komen aan de overkant.’

Het viel Briënne onwillekeurig op dat het pad des geloofs kronkelig was. Hoewel het eiland ten noordoosten van de plek waar zij de kust hadden verlaten omhoog leek te lopen, ging septon Meribald er niet recht op af. In plaats daarvan liep hij eerst pal naar het oosten, naar het diepere water van de baai die zilverblauw glinsterde in de verte. De zachte bruine modder sopte tussen zijn tenen. Onder het lopen bleef hij zo nu en dan staan om met zijn staf voor zich uit te voelen. Hond bleef vlak bij zijn voeten en snuffelde aan iedere steen, schelp en bos zeewier. Bij uitzondering rende hij niet vooruit en dwaalde hij ook niet af.

Briënne volgde, waarbij ze er goed op lette dat ze dicht bij de rij voetsporen van de hond, de ezel en de vrome man bleef. Daarna kwam Podderik, en als laatste ser Hyal. Zo’n honderd pas van de kust zwenkte Meribald scherp naar het zuiden, zodat zijn rug bijna naar de septerij toegekeerd was. Hij liep nog eens honderd pas in diezelfde richting door, waarbij hij hen tussen twee ondiepe getijdenpoelen door loodste. Hond stak zijn neus in een daarvan en jankte het uit toen een krab er met zijn schaar in kneep. Er volgde een kort maar verwoed gevecht, waarna de hond nat en bemodderd terug kwam draven met de krab tussen zijn kaken.

‘Moeten we niet daarheen?’ riep ser Hyal achter hen terwijl hij naar de septerij wees. ‘Ik krijg de indruk dat we alle kanten op lopen, behalve die kant.’

‘Heb vertrouwen,’ drong septon Meribald aan. ‘Geloof, volhard en volg, en wij zullen de vrede vinden die wij zoeken.’

Overal om hen heen glansden de modderbanken vochtig, in tientallen verschillende tinten. De modder was zo donkerbruin dat hij vrijwel zwart leek, maar er waren ook brede stroken goudgeel zand, uitstekende grauwe en rode rotsen en kluwens zwart en groen zeewier. Ooievaars stapten op hoge poten door de getijdenpoelen en lieten overal in het rond hun pootafdrukken achter, en krabben schoten over het oppervlak van het ondiepe water. De lucht was zilt en rook naar verrotting en de grond bleef aan hun voeten plakken en liet hen slechts langzaam los, met een zuigend plopgeluid. Septon Meribald bleef maar ronddraaien. Tegen de tijd dat de grond vaster werd en onder hun voeten omhoog begon te lopen, hadden ze op zijn minst anderhalve mijl afgelegd.

Toen ze de verbrokkelde stenen langs de kust van het eiland opklauterden, werden ze door drie mannen opgewacht. Ze waren gekleed in de vale bruine gewaden van broeders, met wijd uitlopende mouwen en puntkappen. Twee hadden ook de onderste helft van hun gezicht met lappen wol omwikkeld, zodat alleen hun ogen te zien waren. De derde broeder was degene die sprak. ‘Septon Meribald,’ riep hij. ‘Dat is welhaast een jaar geleden. Wees welkom. Uw metgezellen eveneens.’

Hond kwispelstaartte en Meribald schudde modder van zijn voeten. ‘Mogen we u voor één nacht om gastvrijheid verzoeken?’

‘Ja, natuurlijk. Er is vanavond visragout. Hebben jullie morgenochtend het pontje nodig?’

‘Alshet niet te veel gevraagd is.’ Meribald wendde zich tot zijn medereizigers. ‘Broeder Narbert is een opziener van de orde, dus heeft hij om de zeven dagen verlof om een dag te spreken. Broeder, deze brave lieden hebben mij onderweg geholpen. Ser Hyal Jagt is een dappere ridder uit het Bereik. De knaap is Podderik Peyn, voorheen uit de westlanden. En dit is jonkvrouwe Briënne, bekend als de Maagd van Tarth.’

Broeder Narbert bleef abrupt staan. ‘Een vrouw;’

‘Ja, broeder.’ Briënne trok haar haar los en schudde het uit. ‘Hebt u hier geen vrouwen?’

‘Op dit moment niet,’ zei Narbert. ‘De vrouwen die ons opzoeken, komen omdat ze ziek of gewond zijn, of hoogzwanger. De Zeven hebben onze Oudste Broeder gezegend met helende handen. Hij heeft menig man die zelfs de maesters niet konden genezen, hun gezondheid teruggegeven, en menige vrouw ook.’

‘Ik ben niet ziek, gewond of hoogzwanger.’

‘Jonkvrouwe Briënne is een strijdmaagd,’ vertrouwde septon Meribald hem toe, ‘die jaagt op de Jachthond.’

‘O?’ Narbert leek van zijn stuk gebracht. ‘Met welk doeleinde?’

Briënne raakte het gevest van Eedhouder aan. ‘Zijn einde,’ zei ze.

De opziener nam haar op. ‘U bent… potig voor een vrouw; dat is zo, maar… misschien kan ik u het beste naar de Oudste Broeder brengen. Hij zal u wel hebben zien aankomen over de modder. Komt u mee.’

Narbert ging hen over een grindpad en door een kleine appelboomgaard voor naar een witgekalkte stal met een rieten puntdak. ‘Laat de dieren maar hier. Broeder Gillam zal ervoor zorgen dat ze gevoed en gedrenkt worden.’

De stal was voor meer dan driekwart leeg. Aan het ene uiteinde stond een half dozijn muilezels die werden verzorgd door een kleine broeder met a-benen van wie Briënne aannam dat het Gillam was. Helemaal aan het andere einde, op veilige afstand van de overige dieren, begon een enorme zwarte hengst op het geluid van hun stemmen te schetteren en tegen de deur van zijn box te trappen.

Terwijl hij broeder Gillam zijn teugels aanreikte, wierp ser Hyal een bewonderende blik op het grote paard. ‘Een mooi beest.’

Broeder Narbert zuchtte. ‘De Zeven zenden ons zegeningen en de Zeven zenden ons beproevingen. Hij mag dan mooi zijn, maar Drijfhout is ongetwijfeld in de hel geboren. Toen we hem voor een ploeg probeerden te spannen, gaf hij broeder Ronne een trap waardoor diens scheenbeen op twee plaatsen brak. We hadden gehoopt dat het beest minder kwaadaardig zou worden als het gecastreerd was, maar… wil je het even laten zien, broeder Gillam?’

Broeder Gillam deed zijn kap af. Daaronder had hij een bos blond haar, een geschoren schedel en een met bloed bevlekt verband waar zijn oor had moeten zitten.

Podderik hapte naar adem. ‘Dat paard heeft uw oor afgebeten?’

Gillam knikte en bedekte zijn hoofd weer.

‘Vergeef me, broeder,’ zei ser Hyal, ‘maar als u met een grote schaar op mij afkwam, beet ik u misschien uw andere oor af.’

Die grap viel verkeerd bij broeder Narbert. ‘U bent een ridder, ser. Drijfhout is een lastdier. De Smid heeft de mensen paarden gegeven om hen bij hun zware arbeid te helpen.’ Hij draaide zich om. ‘Alsu zo goed wilt zijn. De Oudste Broeder wacht ongetwijfeld op u.’

De helling was steiler dan hij er aan de andere kant van de modderbanken uit had gezien. Om de klim te vergemakkelijken, hadden de broeders een reeks houten treden gemaakt die tussen de gebouwen en over de heuvelflank heen en weer liepen. Na een lange dag in het zadel was Briënne blij dat ze in de gelegenheid was haar benen te strekken.

Op weg naar boven passeerden ze een stuk of twaalf broeders, mannen in vaalgeel-met-bruine gewaden met kappen, die hen in het voorbijgaan nieuwsgierige blikken toewierpen, maar hen met geen woord begroetten. Een leidde een paar melkkoeien naar een lage, met graszoden bedekte schuur; een ander was bezig boter te karnen. Op de hoger gelegen hellingen zagen ze drie jongens schapen opdrijven en nog hogerop kwamen ze langs een grafhof waar een broeder, nog groter dan Briënne, al zwoegend een graf aan het delven was. Aan de manier waarop hij bewoog was duidelijk te zien dat hij kreupel was. Toen hij een schep stenige grond over zijn schouder smeet, kletterde een deel daarvan over hun voeten. ‘Kijk eens wat beter uit,’ zei broeder Narbert berispend. ‘Septon Meribald kreeg bijna zijn mond vol aarde.’ De grafdelver boog zijn hoofd. Toen Hond hem kwam besnuffelen, liet hij zijn spade vallen en krabde hem achter het oor.

‘Een novice,’ verklaarde Narbert.

‘Voor wie is dat graf?’ vroeg ser Hyal terwijl ze de houten treden verder opklommen.

‘Voor broeder Clemens, moge de Vader rechtvaardig over hem oordelen.’

‘Was hij oud?’ vroeg Podderik Peyn.

‘Als je achtenveertig als oud beschouwt wel, maar het zijn niet de jaren die hem fataal zijn geworden. Hij is gestorven aan verwondingen die hij in Zoutpannen had opgelopen. Hij stond met een deel van onze mede op de markt, juist op de dag dat de vogelvrij en zich op het stadje stortten.’

‘De Jachthond?’ vroeg Briënne.

‘Iemand anders die net zo wreed was. Hij sneed de tong van die arme Clemens af toen hij weigerde te praten. Aangezien hij een stiltegelofte had afgelegd, zei de rover, had hij hem toch niet nodig. De Oudste Broeder kan er meer over vertellen. Hij houdt het ergste nieuws uit de buitenwereld voor zich om de rust van de septerij niet te verstoren. Veel van onze broeders zijn hier gekomen om aan de verschrikkingen van de wereld te ontsnappen, niet om erbij stil te staan. Broeder Clemens was overigens niet de enige gewonde onder ons. Sommige verwondingen zijn onzichtbaar.’ Broeder Narbert wees naar rechts. ‘Daar ligt onze zomerwijngaard. De druiven zijn klein en rins, en onze mede en cider zijn wijd en zijd befaamd.’

‘De oorlog is nooit tot hier doorgedrongen?’ zei Briënne.

‘Niet deze oorlog, de Zeven zij geloofd. Onze gebeden beschermen ons.’

‘En jullie getijden,’ opperde Meribald. Hond blafte instemmend.

De kruin van de heuvel werd bekroond door een lage muur van ongemetselde stenen die een groep grote gebouwen omringde: de windmolen, waarvan de wieken kraakten bij het draaien, het gebouw waar de broeders sliepen, de gemeenschapszaal waar ze de maaltijden gebruikten, en een houten sept voor gebed en meditatie. De sept had glas-in-Ioodramen brede deuren met de beeltenissen van de Moeder en de Vader in houtsnijwerk, en een klokkentoren met zeven zijden en een omgang bovenop. Daarachter lag een moestuin waar een paar oudere broeders onkruid wiedden. Broeder Narbert leidde de bezoekers om een kastanjeboom heen naar een houten deur in de zijkant van de heuvel.

‘Een grot met een deur?’ zei ser Hyal verrast.

Septon Meribald glimlachte. ‘Dit heet het Kluizenaarshol. De eerste heilige man die hier kwam, leefde daarbinnen en verrichte zulke wonderdaden dat anderen zich bij hem voegden. Dat is tweeduizend jaar geleden, naar men zegt. De deur kwam wat later.’

Misschien was het Kluizenaarshol tweeduizend jaar geleden een vochtige, donkere plek geweest met een aarden vloer en het holle geluid van druppelend water, maar nu niet meer. De grot die Briënne en haar metgezellen betraden, was een warm, knus heiligdom geworden. Op de vloer lagen wollen tapijten en aan de wanden hingen gobelins. Lange kaarsen van bijenwas gaven ruim voldoende licht. Het meubilair was eigenaardig, maar eenvoudig: een langwerpige tafel, een bank, een kist, verscheidene hoge kasten vol boeken, en stoelen. Alles was van drijfhout gemaakt, vreemd gevormde stukken die op vernuftige wijze in elkaar waren gezet en vervolgens gewreven totdat ze in het kaarslicht een diepgouden glans vertoonden.

De Oudste Broeder was niet wat Briënne had verwacht. Hij kon nauwelijks als oud betiteld worden; terwijl de broeders die in de tuin aan het wieden waren de gebogen schouders en de kromme rug van oude mannen hadden gehad, was hij recht van lijf en leden en lang, en hij bewoog met de energie van een man in de kracht van zijn leven. Ook bezat hij niet het milde, vriendelijke gezicht dat ze bij een genezer verwacht had. Zijn hoofd was groot en vierkant, zijn blik pienter, zijn neus dooraderd en rood. Al had hij een tonsuur, zijn schedel was even stoppelig als zijn zware kaken.

Hij ziet er eerder uit als iemand die geschapen is om botten te breken dan om ze te helen, dacht de Maagd van Tarth terwijl de Oudste Broeder het vertrek doorschreed om septon Meribald te omarmen en Hond te aaien. ‘Het is altijd een blijde dag wanneer onze vrienden Meribald en Hond ons weer eens de eer van hun bezoek aandoen,’ verkondigde hij, voordat hij zich tot zijn andere gasten wendde. ‘En nieuwe gezichten zijn altijd welkom. We krijgen er zo weinig te zien.’

Meribald sprak de gebruikelijke beleefdheden alvorens op de bank te gaan zitten. Anders dan septon Narbert leek de Oudste Broeder niet onthutst door Briënnes sekse, maar zijn glimlach verflauwde en vervaagde toen de septon hem vertelde waarom zij en ser Hyal waren gekomen. ‘Ik begrijp het,’ was alles wat hij zei, voordat hij zich afwendde en sprak: ‘U zult wel dorst hebben. Mag ik u wat van onze zoete cider aanbieden om het stof van de reis uit uw keel te spoelen?’ Hij schonk hun zelf in. De bekers waren ook uit drijfhout gesneden, en geen twee waren hetzelfde. Toen Briënne er een compliment over maakte, zei hij: ‘Zoveel stelt dat niet voor, jonkvrouwe. Het enige wat wij doen is het hout snijden en wrijven. Wij zijn hier gezegend. Waar de rivier de baai ontmoet, ontstaat een worsteling tussen de stromingen en het tij, en vele vreemde en wonderbaarlijke zaken worden onze kant op gestuwd en spoelen op onze kust aan. Drijfhout is nog het minste ervan. We hebben zilveren bekers en ijzeren potten gevonden, zakken wol en rollen zijde, verroeste helmen en glanzende zwaarden… jazeker, en robijnen.’

Dat vond ser Hyal interessant. ‘Rhaegars robijnen?’

‘Dat is mogelijk. Wie zal het zeggen? De strijd vond vele lange mijlen van hier plaats, maar de rivier is onvermoeibaar en geduldig. Er zijn er zes gevonden. We wachten allemaal op de zevende.’

‘Beter robijnen dan beenderen.’ Septon Meribald wreef over zijn voet, en onder zijn vingers viel de modder er in schilfers af. ‘Niet alle gaven van de rivier zijn aangenaam. De goede broeders verzamelen ook de doden. Verdronken koeien, verdronken herten, dode varkens, opgezwollen tot de afmetingen van een half paard. En mensenlijken.’

‘Te veel lijken, tegenwoordig.’ De Oudste Broeder slaakte een zucht. ‘Onze grafdelver krijgt geen rust. Rivierbewoners, westerlingen, noorderlingen, ze spoelen hier allemaal aan. Zowel ridders als rovers. We begraven hen zij aan zij, Stark en Lannister, Zwartewoud en Vaaren, Frey en Darring. Dat is de plicht die de rivier ons oplegt in ruil voor al haar gaven, en wij kwijten ons er zo goed mogelijk van. Maar soms vinden we een vrouw… of nog erger, een klein kind. Dat zijn de wreedste gaven.’ Hij wendde zich tot septon Meribald. ‘Hopelijk hebt u tijd om ons absolutie voor onze zonden te schenken. Sinds de plunderaars de oude septon Bennet hebben gedood, hebben we niemand meer gehad om ons de biecht af te nemen.’

‘Ik zal er tijd voor vrijmaken,’ zei Meribald, ‘al hoop ik wel dat u betere zonden te melden hebt dan de vorige keer dat ik langs kwam.’ Hond blafte. ‘Ziet u wel? Zelfs Hond vond het saai.’

Podderik Peyn was verbaasd. ‘Ik dacht dat hier niemand mocht praten. Nou ja, niet niemand. De broeders. De andere broeders, niet u.’

‘Wij mogen ons stilzwijgen verbreken wanneer we biechten,’ zei de Oudste Broeder. ‘Het is moeilijk om door middel van gebaren en hoofdbewegingen over de zonde te spreken.’

‘Hebben ze de sept in Zoutpannen in brand gestoken?’ vroeg Hyal Jagt.

De glimlach verdween. ‘Ze hebben alles in Zoutpannen in brand gestoken behalve het kasteel. Alleen dat was van steen… al had het net zo goed van reuzel kunnen zijn, zoveel baat heeft de stad erbij gehad. Mij viel de taak te beurt enkele van de overlevenden te behandelen. De visserlui brachten ze over de baai heen naar mij toe nadat de vuren gedoofd waren en ze het veilig achtten om naar de wal te gaan. Een arme vrouw was vele malen verkracht en haar borsten… jonkvrouwe, u draagt de maliën van een man, dus ik zal u deze verschrikkingen niet besparen… haar borsten waren opengereten, aangeknaagd en opgegeten, als door een of ander wreed beest. Ik heb voor haar gedaan wat ik kon, al was het bepaald niet veel. Terwijl ze op sterven lag, golden haar ergste vervloekingen niet de mannen die haar hadden verkracht, noch het beest dat haar vlees bij haar leven had verslonden, maar ser Quint Cox, die zijn poort barricadeerde toen de vogelvrij en de stad binnenvielen en veilig achter zijn stenen muren zat terwijl zijn mensen schreeuwend om het leven kwamen.’

‘Ser Quint is een oude man,’ zei septon Meribald zachtjes. ‘Zijn zoons en schoonzoons zijn ver weg of dood, zijn kleinzoons zijn nog maar jongens en hij heeft twee dochters. Wat had hij kunnen doen, één man tegen zo velen?’

Hij had het kunnen proberen, dacht Briënne. Hij had kunnen sterven. Oud of jong, een waarachtig ridder is er door zijn eed toe gehouden degenen te beschermen die zwakker zijn dan hijzelf, of om te komen bij zijn poging daartoe.

‘Ware en wijze woorden,’ zei de Oudste Broeder tegen septon Meribald. ‘Als je naar Zoutpannen oversteekt, zal ser Quint je ongetwijfeld om vergeving vragen. Ik ben blij dat jij er bent om die te schenken. Ik zou het niet kunnen.’ Hij zette de beker van drijfhout weg en stond op. ‘De bel voor het avondmaal zal weldra klinken. Vrienden, komt u mee naar de sept om te bidden voor de zielen van de goede lieden van Zoutpannen voordat wij gaan zitten om het brood te breken en wat vlees en mede met elkaar te delen?’

‘Graag,’ zei Meribald. Hond blafte.

Briënne had nog nooit zo’n vreemd maal meegemaakt als hun avondeten in de septerij, hoewel het beslist niet onprettig was. Het voedsel was eenvoudig, maar erg lekker; er waren knapperige broden, warm uit de oven, potjes pas gekamde boter, honing uit de bijenkorven van de septerij en een dikke soep van krabben, mosselen en minstens drie soorten vis. Septon Meribald en ser Hyal dronken de mede die door de broeders werd gemaakt en verklaarden dat die uitstekend was, terwijl zij en Podderik zich tevredenstelden met nog meer zoete cider. De maaltijd was ook niet somber. Voordat het eten werd opgediend, sprak Meribald een gebed uit en terwijl de broeders aan vier lange schragentafels zaten te eten, speelde een van hen op de hoge harp, zodat de zaal werd gevuld met zachte, lieflijke klanken. Toen de Oudste Broeder de muzikant verontschuldigde, omdat die ook moest eten, lazen broeder Narbert en een andere opziener om beurten uit de Zevenpuntige Ster voor.

Toen de teksten gelezen waren, was het laatste eten afgeruimd door de novices die tot taak hadden te bedienen. De meesten waren jongens van Podderiks leeftijd of jonger, maar er waren ook volwassen mannen bij, onder wie de grote grafdelver die ze op de heuvel hadden gezien en die liep met de moeizaam zwaaiende tred van iemand die half mank is.

Toen de zaalleegstroomde, vroeg de Oudste Broeder Narbert om Podderik en ser H yal hun stromatrassen in het slaapgebouw te wijzen. ‘U hebt er geen bezwaar tegen om een cel te delen, hoop ik? Hij is niet groot, maar u zult hem wel comfortabel vinden.’

‘Ik wil bij ser blijven,’ zei Podderik. ‘Ik bedoel, mijn vrouwe.’

‘Wat jij en jonkvrouwe Briënne elders doen, is een zaak van jullie en de Zeven,’ antwoordde broeder Narbert, ‘maar op het Stille Eiland slapen mannen en vrouwen niet onder hetzelfde dak, tenzij ze met elkaar getrouwd zijn.’

‘We hebben wat bescheiden huisjes gereserveerd voor de vrouwen die ons bezoeken, zowel edelvrouwen als gewone dorpsmeisjes,’ zei de Oudste Broeder. ‘Ze worden niet vaak gebruikt, maar we houden ze schoon en droog. Jonkvrouwe Briënne, staat u mij toe u voor te gaan?’

‘Ja, dank u. Podderik, ga met ser Hyal mee. Wij zijn bij de vrome broeders hier te gast. Onder hun dak gelden hun regels.’

De huisjes voor de vrouwen stonden aan de oostzijde van het eiland en keken uit over een weidse moddervlakte en het verre water van de Krabbenbaai. Het was hier kouder dan aan de beschutte kant, en wilder ook. De heuvel was steiler en het pad kronkelde langs onkruid en doornstruiken, door de wind verweerde rotsen en scheefgegroeide, stekelige bomen die zich hardnekkig aan de stenige heuvelflank vastklampten.

De Oudere Broeder had een lantaarn meegenomen om hun pad te verlichten. Bij één bocht bleef hij staan. ‘In heldere nachten is het mogelijk van hieraf de vuren van Zoutpannen te zien. Aan de overkant van de baai, daar op dat punt.’ Hij wees.

‘Daar is niets,’ zei Briënne.

‘Alleen het kasteel staat er nog. Zelfs de vissers zijn weg, de paar die het geluk hadden op het water te zijn toen de plunderaars kwamen. Ze zagen hun huizen branden en hoorden het geschreeuw en geroep dat over de haven kwam aanwaaien, te bang om met hun bootjes te landen. Toen ze eindelijk aan wal gingen, was het om hun vrienden en verwanten te begraven. Wat rest er voor hen nog in Zoutpannen, behalve beenderen en bittere herinneringen? Ze zijn naar Maagdenpoel of naar andere steden weggetrokken.’

Hij gebaarde met de lantaarn en ze hervatten hun afdaling. ‘Zoutpannen is nooit een belangrijke haven geweest, maar er legden zo nu en dan schepen aan. Dat was wat de plunderaars wilden, een galei of een kogge om ermee de zee-engte over te varen. Toen die er niet bleek te zijn, vierden ze hun woede en wanhoop op de inwoners van het stadje bot. Ik vraag me af, jonkvrouwe… wat hoopt u daar te vinden?’

‘Een meisje,’ zei ze. ‘Een hooggeboren maagd van dertien, met een knap gezichtje en koperkleurig haar.’

‘Sansa Stark.’ Hij zei de naam zachtjes. ‘U meent dat het arme kind bij de Jachthond is?’

‘Volgens die Dorner was ze op weg naar Stroomvliet. Timeon, heette hij. Hij was een huurling, een van de Dappere Gezellen, een moordenaar, een verkrachter en een leugenaar, maar ik denk niet dat hij hierover loog. Hij zei dat ze door de Jachthond was ontvoerd en meegenomen.’

‘Ik begrijp het.’ Het pad maakte een bocht, en voor hen lagen de huisjes. De Oudere Broeder had ze bescheiden genoemd. Dat was ook zo. Ze leken op stenen bijenkorven, laag en rond, en zonder ramen. ‘Deze,’ zei hij, wijzend naar het dichtstbijzijnde huisje, het enige waar rook uit het rookgat midden in het dak opsteeg. Toen ze naar binnen ging, moest Briënne zich bukken om haar hoofd niet tegen de bovendorpel te stoten. Binnen trof ze een aarden vloer, een stromatras, vachten en dekens voor de warmte, een kom water, een flacon cider, wat brood en kaas, een vuurtje en twee lage stoelen aan. De Oudste Broeder nam op een daarvan plaats en zette de lantaarn neer. ‘Mag ik nog een poosje blijven? Ik heb het gevoel dat wij moeten praten.’

‘Als u dat wilt.’ Briënne gespte haar zwaardriem los en hing die over de tweede stoel, waarna ze met gekruiste benen op de stromatras ging zitten.

‘Die Dorner van u heeft niet gelogen,’ begon de Oudere Broeder, ‘maar ik vrees dat u hem verkeerd begrepen hebt. U jaagt op de verkeerde wolf, jonkvrouwe. Eddard Stark had twee dochters. Het was de tweede met wie Sandor Clegane ervandoor was gegaan, de jongste van de twee.’

‘Arya Stark?’ Briënne staarde hem met open mond aan, stomverbaasd. ‘U weet dat? De zuster van jonkvrouwe Sansa leeft nog?’

‘Toen wel,’ zei de Oudste Broeder. ‘Nu… ik weet het niet. Misschien bevond ze zich onder de kinderen die in Zoutpannen gedood zijn.’

Die woorden staken als een mes in haar buik. Nee, dacht Briënne. Nee, dat zou al te wreed zijn. ‘Misschien… u bedoelt dat u dat niet zeker weet…?’

‘Ik weet zeker dat Sandor Clegane het kind bij zich had in de herberg bij de kruiswegen, waar Masha Heddel waardin was voordat de leeuwen haar ophingen. Ik weet zeker dat ze onderweg naar Zoutpannen waren. Verder… nee. Ik weet niet waar ze is, of zelfs of ze nog leeft. Maar één ding weet ik wel. De man op wie u jacht maakt is dood.’

Ook dat kwam als een schok. ‘Hoe is hij omgekomen?’

‘Door het zwaard, zoals hij had geleefd.’

‘Dat weet u zeker?’

‘Ik heb hem zelf begraven. Ik kan u vertellen waar zijn graf is, als u dat wilt. Ik heb hem met stenen bedekt om te voorkomen dat aaseters hem zouden opgraven, en ik heb zijn helm boven op de steenstapel gezet om zijn laatste rustplaats te markeren. Dat was een treurige vergissing. Een andere reiziger heeft mijn merkteken gevonden en het voor zichzelf opgeëist. De man die in Zoutpannen heeft verkracht en gemoord, was niet Sandor Clegane, al was hij misschien net zo gevaarlijk. Het rivierengebied zit vol met dergelijke lijkenvreters. Ik weiger ze wolven te noemen. Wolven zijn nobeler… en honden ook, denk ik.

Ik weet iets van deze man, Sandor Clegane, af. Hij was jarenlang het gezworen schild van prins Joffry, en zelfs hier vernamen wij van zijn daden, zowel de goede als de slechte. Als zelfs maar de helft van wat wij hebben gehoord waar was, was dit een verbitterde, gekwelde ziel, een zondaar die de spot met goden en mensen dreef. Hij diende, maar was er niet trots op. Hij vocht, maar verheugde zich niet in de overwinning. Hij dronk om zijn verdriet in een zee van wijn te verdrinken. Hij had niet lief en was ook zelf niet geliefd. Haat was wat hem dreef. Hoewel hij vele zonden beging, vroeg hij nooit om vergeving. Waar anderen van liefde, rijkdom of roem dromen, droomde deze man, Sandor Clegane, ervan dat hij zijn eigen broer zou doden, een zonde, zo gruwelijk dat ik al huiver als ik er slechts over spreek. Toch was dat het brood dat hem voedde, de brandstof die zijn vuur brandende hield. Hoe eerloos ook, de hoop het bloed van zijn broer op zijn zwaardkling te zien was het enige waar dit treurige en woedende schepsel voor leefde… en zelfs dat werd hem ontnomen, toen prins Oberyn van Dorne ser Gregor met een vergiftigde speer stak.’

‘Het klinkt alsof u medelijden met hem hebt,’ zei Briënne.

‘Dat had ik ook. U had ook medelijden met hem gehad, als u hem aan het einde had gezien. Hij smeekte me hem de genadegave te geven, maar ik heb gezworen nimmermeer te doden. In plaats daarvan sponsde ik zijn koortsige voorhoofd met rivierwater af, ik gaf hem wijn te drinken en een kompres voor zijn wond, maar ik deed te weinig en kwam te laat. De Jachthond stierf daar, in mijn armen. U hebt wellicht een grote, zwarte hengst in onze stallen gezien. Dat was zijn strijdros, Vreemdeling. Een godslasterlijke naam. Wij noemen hem liever Drijfhout, omdat hij bij de rivier is gevonden. Ik vrees dat hij hetzelfde karakter heeft als zijn voormalige meester.’

Het paard Ze had de hengst gezien, ze had hem horen trappen, maar ze had het niet begrepen. Strijdrossen werden erop getraind om te trap pen en te bijten. In een oorlog waren ze een wapen, net als de mannen die ze bereden. Net als de Jachthond. ‘Dus het is waar,’ zei ze. ‘Sandor Clegane is dood.’

‘Hij heeft rust.’ De Oudste Broeder zweeg. ‘Jij bent nog jong, kind. Ik tel vierenveertig naamdagen, waarmee ik meer dan twee keer zo oud ben als jij, denk ik. Zou het je verbazen te horen dat ik ooit ridder ben geweest?’

‘Nee. U lijkt meer op een ridder dan op een heilig man.’ Het was af te lezen aan zijn borst en schouders, en aan die stevige, vierkante kaak. ‘Waarom hebt u het ridder-zijn opgegeven?’

‘Ik had er nooit voor gekozen. Mijn vader was ridder, en de zijne ook. Datzelfde gold voor mijn broers, stuk voor stuk. Ze hadden me op de strijd voorbereid sinds de dag dat ze me oud genoeg achtten om een houten zwaard vast te houden. Ik heb de nodige veldslagen meegemaakt en mijzelf niet te schande gemaakt. Vrouwen heb ik ook gehad, en op dat punt maakte ik me wel te schande, want sommigen heb ik met geweld genomen. Er was een meisje waarmee ik wilde trouwen, de jongere dochter van een onbeduidende heer, maar ik was de derde zoon van mijn vader en kon haar grond noch rijkdom bieden… slechts een zwaard, een paard en een schild. Al met al was ik een treurig man. Als ik niet vocht, was ik dronken. Mijn leven stond in het rood geschreven, in bloed en wijn.’

‘Wanneer is dat veranderd?’ vroeg Briënne.

‘Toen ik sneuvelde in de Slag bij de Drietand. Ik vocht voor prins Rhaegar, hoewel hij mijn naam nooit heeft gekend. Ik zou je niet kunnen zeggen waarom, behalve dat de heer die ik diende een heer diende die een heer diende die had besloten de draak te steunen, en niet de hertenbok. Als zijn besluit anders was uitgevallen, had ik misschien aan de overkant van de rivier gestaan. De veldslag was bloedig. De zangers willen ons doen geloven dat alles draaide om Rhaegar en Robert, die in de stroom streden om een vrouw die ze beiden beweerden lief te hebben, maar ik verzeker je dat er ook nog andere mannen vochten, en ik was daar een van. Ik kreeg een pijl in mijn dij en een in mijn voet en mijn paard werd onder mij gedood, maar toch vocht ik door. Ik herinner me nog hoe wanhopig ik op zoek was naar een ander paard, want ik had geen geld om er een te kopen en zonder paard zou ik geen ridder meer zijn. Eerlijk gezegd was dat het enige waar ik aan dacht. De slag die mij velde zag ik niet aankomen. Ik hoorde hoeven achter mijn rug en ik dacht: een paard! Maar voordat ik me kon omdraaien, sloeg er iets tegen mijn hoofd en smeet me de rivier in, waar ik normaal gesproken zou zijn verdronken.

In plaats daarvan werd ik hier op het Stille Eiland wakker. De Oudste Broeder vertelde dat ik met het tij was aangespoeld, naakt als op mijn naamdag. Het enige wat ik kan bedenken is dat iemand mij in de ondiepten heeft gevonden, me mijn wapenrusting, laarzen en hozen heeft uitgetrokken en me terug heeft geduwd, het diepere water in. De rivier deed de rest. Wij worden allen naakt geboren, dus ik neem aan dat het alleen maar passend was dat ik ook op die manier mijn tweede leven binnenkwam. De daaropvolgende tien jaar bracht ik zwijgend door.’

‘Ik begrijp het.’ Briënne snapte niet waarom hij haar al die dingen vertelde, of wat ze anders zou moeten zeggen.

‘Is dat zo?’ Hij boog zich naar voren, zijn grote handen op zijn knieën. ‘Zo ja, geef dan je queeste op. De Jachthond is dood en jouw Sansa Stark heeft hij hoe dan ook nooit bij zich gehad. Wat dat beest betreft dat zijn helm draagt, dat zal worden gevonden en opgehangen. De oorlogen lopen ten einde en die vogelvrij en kunnen de vrede niet overleven. Randyl Tarling verjaagt ze uit Maagdenpoel en Walder Frey van de Tweeling, en in Darring zetelt een nieuwe jonge heer, een vrome man die zijn gebieden ongetwijfeld op orde zal brengen. Ga naar huis, kind. Je hebt een huis, wat meer is dan menigeen in deze duistere tijden kan zeggen. Je hebt een edele vader die ongetwijfeld van je houdt. Sta er eens bij stil hoe groot zijn verdriet zal zijn als je nooit meer terugkomt. Misschien zullen ze hem je zwaard en schild brengen nadat je bent gesneuveld. Misschien zal hij ze zelfs in zijn zaal hangen en er vol trots naar kijken… maar als je het hem zou vragen, dan weet ik dat hij je zou vertellen dat hij liever een levende dochter heeft dan een verbrijzeld schild.’

‘Een dochter.’ Briënnes ogen schoten vol tranen. ‘Dat verdient hij. Een dochter die voor hem kan zingen, die een sieraad is voor zijn zaal en hem kleinzoons kan baren. Een zoon verdient hij ook, een sterke, moedige zoon die zijn naam eer aandoet. Maar Galladon is verdronken toen ik vier was en hij acht, en Alysanne en Arianne zijn in de wieg gestorven. Ik ben het enige kind dat de goden hem gelaten hebben. Het wangedrocht, niet geschikt als zoon en niet als dochter.’ Toen kwam het er allemaal uit stromen, als zwart bloed uit een wond: het verraad en de verlovingen, Rode Ronet en zijn roos, heer Renling die met haar danste, de weddenschap om haar maagdelijkheid, de bittere tranen die ze had vergoten op de avond dat haar koning met Marjolij Tyrel trouwde, de mêlee bij Bitterbrug, de regenboogmantel waarop ze zo trots was geweest, de schaduw in het paviljoen van de koning, Renling die stierf in haar armen, Stroomvliet en vrouwe Catelyn, de reis langs de Drietand, het duel met Jaime in de bossen, de Bloedige Mommers, Jaime die ‘Saffieren!’ riep, Jaime in de badkuip in Harrenhal terwijl de damp van zijn lichaam sloeg, de smaak van Vargo Hoats bloed toen ze in zijn oor beet, de berenkuil, Jaime die op het zand sprong, de lange rit naar Koningslanding, Sansa Stark, de gelofte die ze Jaime had gedaan, de gelofte die ze Catelyn had gedaan, Eedhouder, Schemerdel, Maagdenpoel, Handige Dirk en Scheurklauw en de Fluister, de mannen die ze had gedood…

‘Ik moet haar vinden,’ besloot ze. ‘Er zijn er meer op zoek. Die willen haar allemaal in handen krijgen en aan de koningin verkopen. Ik moet haar als eerste zien te vinden. Dat heb ik Jaime beloofd. Eedhouder, heeft hij het zwaard genoemd. Ik moet proberen haar te redden… of al strevend omkomen.’

Cersei

‘Duizend schepen!’ Het bruine haar van de kleine koningin was in de war en ongekamd, en in het toortslicht leken haar wangen rood, alsof ze zojuist uit de armen van een man kwam. ‘Uwe genade, de reactie hierop moet fel zijn!’ Haar laatste woorden weerkaatsten tegen de balken van het plafond en galmden door de holle troonzaal.

Cersei, gezeten op haar goud-met-karmijnrode hoge zetel onder aan de IJzeren Troon, voelde hoe haar nekspieren zich spanden. Moet, dacht ze. Ze waagt het om ‘moet’ tegen me te zeggen. Haar handen jeukten om het meisje Tyrel een klap in haar gezicht te geven. Ze hoort me op haar knieën om hulp te smeken. In plaats daarvan matigt ze zich aan haar rechtmatige koningin voor te schrijven wat ze moet doen.

‘Duizend schepen?’ zei ser Harys Vlugh met fluitende ademhaling. ‘Nee toch zeker? Geen enkele heer heeft duizend schepen onder zijn bevel.’

‘Een of andere bange dwaas heeft ze dubbel geteld,’ was Orten Blijleven het met hem eens. ‘Dat, of heer Tyrels baandermannen liegen ons voor en blazen de getalsterkte van de vijand op, zodat wij niet zullen denken dat ze laks zijn.’

Door de toortsen aan de achterwand strekten de lange, van weerhaken voorziene schaduwen van de IJzeren Troon zich tot halverwege de deuren uit. Het andere einde van de zaal was in donker gehuld, en Cersei kon het gevoel niet uitbannen dat de schaduwen rondom haar zich ook verdichtten. Mijn vijanden zijn overal en aan mijn vrienden heb ik niets. Ze hoefde alleen maar naar haar raadslieden te kijken om dat te weten; alleen heer Qyborn en Auran Wateren zagen eruit of ze wakker waren. De anderen waren uit bed getrommeld door het gebons van Marjolijs boodschappers op hun deur; zij stonden er verkreukeld en confuus bij. Buiten was de nacht zwart en stil. Het kasteel en de stad sliepen. Boros Both en Meryn Trant leken ook te slapen, zij het dat ze het staande deden. Zelfs Osmund Ketelzwart gaapte. Maar Loras niet. Onze Bloemenridder niet. Hij stond achter zijn jongere zusje, een bleke schaduw met een langzwaard op zijn heup.

‘De helft van dat aantal zou nog altijd vijfhonderd zijn, heer,’ merkte Wateren tegen Orten Blijleven op. ‘Slechts de zeemacht van het Prieel is groot genoeg om een vloot van die omvang te weerstaan.’

‘En uw nieuwe galeien dan?’ vroeg ser Harys. ‘De langschepen van de ijzermannen kunnen toch zeker geen standhouden tegen onze oorlogsgaleien? Koning Roberts Hamer is het sterkste oorlogsschip van heel Westeros.’

‘Dat was zo,’ zei Wateren. ‘De Lieftallige Cersei wordt net zo sterk, als ze eenmaal af is, en de Heer Tywin wordt nog tweemaal zo groot. Maar slechts de helft is volledig uitgerust en niet een van de schepen heeft een voltallige bemanning. En zelfs als dat wel zo was, zouden we qua aantal veruit in de minderheid zijn. Een normaal langschip is weliswaar klein, met onze galeien vergeleken, maar de ijzermannen hebben ook grotere schepen. De Grote Kraken van heer Balon en de oorlogsschepen van de IJzervloot zijn voor de strijd gebouwd, niet voor rooftochten. Ze zijn qua snelheid en kracht gelijkwaardig aan onze kleinere oorlogsgaleien, en de meesten zijn beter bemand en hebben een betere kapitein. De ijzermannen brengen hun hele leven op zee door.’

Robert had de eilanden na de opstand van Balon Grauwvreugd moeten schoonvegen, dacht Cersei. Hij had hun vloot vernietigend verslagen, hun steden in brand gestoken en hun kastelen afgebroken, maar toen hij ze op de knieën had, heeft hij ze weer laten opstaan. Hij had een nieuw eiland moeten maken van hun schedels. Dat was wat haar vader gedaan zou hebben, maar Robert had de hardheid gemist die een koning nodig heeft, wil hij de vrede in het rijk hopen te handhaven.

‘Al sinds Dagon Grauwvreugd op de Zeestenen Zetel zat, hebben de ijzermannen het niet meer gewaagd het Bereik te overvallen,’ zei ze. ‘Waarom zouden ze dat nu wel doen? Waar halen ze de vermetelheid vandaan?’

‘Van hun nieuwe koning.’ Qyborn stond erbij met zijn handen in zijn mouwen. ‘Heer Balons broer. Kraaienoog wordt hij genoemd.’

‘Zwarte kraaien doen zich te goed aan de karkassen van doden en stervenden,’ zei grootmaester Pycelle. ‘Ze storten zich niet op ongedeerde, gezonde dieren. Heer Euron zal zich volproppen met goud en buit, dat wel, maar zodra wij tegen hem in het geweer komen, zal hij de wijk nemen naar Piek, zoals heer Dagon in zijn dagen placht te doen.’

‘Dat hebt u mis,’ zei Marjolij Tyrel. ‘Zeerovers komen nooit in zulke grote aantallen. Duizend schepen! Heer Houwit en heer Chester zijn gesneuveld, net als heer Sertings zoon en erfgenaam. Serting is met de paar schepen die hem nog restten naar Hooggaarde gevlucht en heer Grim zit gevangen in zijn eigen kasteel. Volgens Willas heeft de ijzerkoning vier van zijn eigen heren in hun plaats geïnstalleerd.’

Willas, dacht Cersei, de mankepoot. Dit is zijn schuld. Die lummel van een Hamer Tyrel heeft de verdediging van het Bereik aan een pechvogel en een zwakkeling overgelaten.

‘Het is een lange zeereis van de IJzereilanden naar de Schilden,’ merkte ze op. ‘Hoe hebben duizend schepen die hele afstand kunnen afleggen zonder gezien te worden?’

‘Willas denkt dat ze niet langs de kust zijn gegaan,’ zei Marjolij. ‘Ze hebben de tocht uit het zicht van het vasteland gemaakt en zijn een heel eind de Zee van Zonsondergang op gevaren, waarna ze uit het westen kwamen opzetten.’

Het zit er meer in dat die mankepoot zijn wachttorens niet had laten bemannen, en nu is hij bang dat wij dat te weten komen. De kleine koningin verzint excuses voort haar broer. Cerseis mond was droog. Ik heb een beker goud uit het Prieel nodig. Als de IJzermannen zouden besluiten het Prieel als volgende in te nemen, zou het hele rijk binnenkort wel eens dorst kunnen krijgen. ‘Het kan zijn dat Stannis hier de hand in heeft. Balon Grauwvreugd had mijn vader een verbond voorgesteld. Wie weet heeft zijn zoon er een aan Stannis voorgesteld.’

Pycelle fronste. ‘Wat heeft Stannis te winnen bij…’

‘Hij wint er nog een steunpunt bij. En krijgsbuit, dat ook. Stannis heeft goud nodig om zijn huurlingen te betalen. Door rooftochten te houden in het westen hoopt hij onze aandacht af te leiden van Drakensteen en Stormeinde.’

Heer Blijleven knikte. ‘Een afleidingsmanoeuvre. Stannis is sluwer dan we dachten. Heel slim van uwe genade om zijn list te doorzien.’

‘Heer Stannis streeft ernaar de noorderlingen voor zijn zaak te winnen,’ zei Pycelle. ‘Als hij vriendschap sluit met de ijzergeborenen, hoeft hij er niet op te hopen dat hij…’

‘De noorderlingen moeten hem niet,’ zei Cersei. Ze vroeg zich af hoe zo’n geleerd man zo stom kon zijn. ‘Heer Manderling heeft het hoofd en de handen van de Uienridder afgehakt, dat hebben we van de Freys, en een half dozijn andere heren uit het noorden heeft zich achter heer Bolten geschaard. De vijand van mijn vijand is mijn vriend. Tot wie kan Stannis zich anders wenden dan tot de ijzermannen en de wildlingen, de vijanden van het noorden? Maar als hij denkt dat ik in zijn valstrik trap, is hij nog dwazer dan u.’ Ze keerde zich weer naar de kleine koningin toe. ‘De Schildeilanden horen bij het Bereik. Grim en Serring en de anderen zijn eedplichtig aan het Bereik. Het is aan Hooggaarde om terug te slaan.’

‘Hooggaarde zal terugslaan,’ zei Marjolij Tyrel. ‘Willas heeft bericht gezonden naar Leyten Hoogtoren in Oudstee, opdat hij zijn verdediging op orde brengt. Garlan verzamelt mannen om de eilanden te heroveren. Het grootste deel van onze strijdkrachten bevindt zich echter nog bij mijn vader. Wij moeten hem bij Stormeinde bericht zenden. Onmiddellijk.’

‘En het beleg opheffen?’ Marjolijs aanmatiging zinde Cersei niet. Ze zegt ‘onmiddellijk’ tegen me. Wie denkt ze dat ik ben, haar dienstmaagd? ‘Ik twijfel er niet aan of Stannis zou dat heel prettig vinden. Hebt u eigenlijk wel geluisterd, jonkvrouwe? Als het hem lukt onze blikken van Drakensteen en Stormeinde af te wenden en op die rotsen te richten…’

‘Rotsen?’ Marjolij hapte naar adem. ‘Zei uwe genade rotsen?’

De Bloemenridder legde een hand op de schouder van zijn zuster. ‘Met uw welnemen, uwe genade, maar vanaf die rotsen bedreigen de ijzermannen Oudstee en het Prieel. Vanaf de vestingen op de Schilden kunnen zeerovers de Mander op varen tot in het hart van het Bereik zelf, zoals ze eertijds hebben gedaan. Met voldoende manschappen kunnen ze misschien zelfs Hooggaarde bedreigen.’

‘Echt waar?’ zei de koningin, een en al onschuld. ‘Nu, dan kunnen uw dappere broers ze maar beter van die rotsen verdrijven, en snel ook.’

‘Hoe stelt uwe genade zich voor dat ze dat voor elkaar krijgen zonder voldoende schepen?’ vroeg ser Loras. ‘Willas en Garlan kunnen binnen veertien dagen tienduizend man op de been brengen en binnen een maan tweemaal zo veel, maar ze kunnen niet over het water lopen.’

‘Hooggaarde staat aan de Mander,’ bracht Cersei hem in herinnering. ‘U en uw vazallen heersen over ettelijke duizenden mijlen kust. Zijn er geen vissers langs uw kusten? Hebt u geen plezierboten, geen veerponten, geen riviergaleien, geen roeibootjes?’

‘Heel veel,’ gaf ser Loras toe.

‘Dat moet toch meer dan voldoende zijn om een krijgsmacht een klein strookje water over te zetten, zou ik denken.’

‘En als de langschepen van de ijzergeborenen zich op onze bijeengeharkte vloot storten wanneer die dat “kleine strookje water” oversteekt, wat wil uwe genade dan dat wij doen?’

Verdrinken, dacht Cersei. ‘Hooggaarde beschikt ook over goud. U hebt verlof om kaperschepen van de overkant van de zee-engte in te huren.’

‘Piraten uit Myr en Lys, bedoelt u?’ zei Loras vol minachting. ‘Het uitschot van de Vrijsteden?’

Hij is al even brutaal als zijn zuster. Jammer genoeg zijn we zo nu en dan allemaal gedwongen met uitschot in zee te gaan,’ zei ze met mierzoet venijn. ‘Misschien hebt u een beter idee?’

‘Slechts het Prieel heeft voldoende galeien om de monding van de Mander op de ijzermannen te heroveren en mijn broers tijdens hun oversteek tegen hun langschepen te beschermen. Ik smeek uwe genade bericht naar Drakensteen te zenden en heer Roodweijn te bevelen onmiddellijk zijn zeilen te hijsen.’

Hij is tenminste nog zo verstandig om te smeken. Paxter Roodweijn bezat tweehonderd oorlogsbodems en nog eens vijfmaal zoveel koopvaardijschepen, wijnkoggen, handelsgaleien en walvisvaarders. Roodweijn had zijn tenten echter voor de muren van Drakensteen opgeslagen en het merendeel van zijn vloot was bezig mannen over de Zwartwaterbaai te varen om die eilandvesting aan te vallen. Het restant lag op de loer in de Scheepskrakersbaai ten zuiden daarvan, en slechts hun aanwezigheid voorkwam dat Stormeinde via zee weer bevoorraad werd.

Auran Wateren zette zijn stekels op bij ser Loras’ suggestie. ‘Als heer Roodweijn met zijn schepen wegvaart, hoe moeten we dan onze mannen op Drakensteen bevoorraden? Hoe houden we het beleg van Stormeinde vol zonder de galeien uit het Prieel?’

‘Dat beleg kan later weer hervat worden, nadat…’

Cersei viel hem in de rede. ‘Stormeinde is honderdmaal zo belangrijk als de Schilden, en Drakensteen… zolang Stannis Baratheon Drakensteen in handen heeft, is dat een mes op de keel van mijn zoon. Wij zullen heer Roodweijn en zijn vloot laten gaan als het kasteel valt.’ De koningin kwam overeind. ‘Deze audiëntie is afgelopen. Grootmaester Pycelle, ik wil u even spreken.’

De oude man schrok op, alsof haar stem hem uit een droom over zijn jeugdjaren had gewekt, maar voordat hij antwoord kon geven, schreed Loras Tyrel naar voren, zo snel dat de koningin gealarmeerd achteruit deinsde. Ze stond op het punt tegen ser Osmund te schreeuwen dat hij haar moest verdedigen, toen de Bloemenridder op één knie zonk. ‘Uwe genade, laat mij Drakensteen innemen.’

De hand van zijn zuster ging naar haar mond. ‘Loras, nee.’

Ser Loras negeerde haar smeekbede. ‘Het zal een half jaar of langer duren om Drakensteen door uithongering tot overgave te dwingen, zoals heer Paxter van plan is. Het kasteel zal binnen twee weken van u zijn, al moet ik het met mijn blote handen neerhalen.’

Niemand had Cersei zo’n mooi geschenk gegeven sinds Sansa naar haar toe was komen draven om heer Eddards plannen te onthullen. Het deed haar genoegen te zien dat Marjolij verbleekt was. ‘Uw moed beneemt mij de adem, ser Loras,’ zei Cersei. ‘Heer Wateren, is een van de nieuwe oorlogsgaleien klaar om te water gelaten te worden?’

‘De Lieftallige Cersei, uwe genade. Een snel schip, en even sterk als de koningin naar wie het is vernoemd.’

‘Prachtig. Laat de Lieftallige Cersei onze Bloemenridder dan onmiddellijk naar Drakensteen brengen. Ser Loras, het bevel behoort u toe. Zweer me dat u niet zult terugkeren voordat Drakensteen van Tommen is.’

‘Ik zweer het, uwe genade.’ Hij stond op.

Cersei kuste hem op beide wangen. Ze kuste ook zijn zuster en fluisterde: ‘Je hebt een dappere broer.’ Of Marjolij had niet het fatsoen om antwoord te geven, óf de angst benam haar de woorden.

De dageraad was nog ettelijke uren ver toen Cersei door de koningsdeur achter de IJzeren Troon naar buiten glipte. Ser Osmund ging haar voor met een toorts en Qyborn liep met haar op. Pycelle moest zich inspannen om hen bij te houden. ‘Met uw welnemen, uwe genade,’ pufte hij, ‘jongelieden zijn overmoedig en denken uitsluitend aan de roem van het slagveld, nooit aan de gevaren ervan. Ser Loras… dat plan van hem staat bol van de gevaren. Om de muren van Drakensteen zelf te bestormen…’

‘…is veel moed nodig.’

Moed, jawel, maar…’

‘Ik twijfel er niet aan of onze Bloemenridder zal als eerste de kantelen bereiken.’ En misschien als eerste sneuvelen. De pokdalige bastaard aan wie Stannis het had overgelaten om zijn kasteel te verdedigen, was geen onervaren toernooiheld maar een doorgewinterd slachter. Als de goden goedgunstig waren, zou die ser Loras het roemrijke einde bezorgen waar hij op uit leek te zijn. Aangenomen dat de jongen niet onderweg verdrinkt. Er had vannacht weer een storm gewoed, en hevig ook. De regen was urenlang bij bakken uit een verduisterde hemel gevallen. En zou dat niet treurig wezen? peinsde de koningin. Verdrinken is banaal. Ser Loras smacht naar roem zoals echte mannen naar een vrouw smachten, dus het minste wat de goden kunnen doen is hem een dood schenken die een lied waardig is.

Maar welk lot de jongen op Drakensteen ook ten deel mocht vallen, de koningin zou aan het langste eind trekken. Als Loras het kasteel innam, zou dat een zware slag voor Stannis zijn en kon Roodweijns vloot de ijzermannen tegemoet varen. Als hij faalde, zou zij ervoor zorgen dat het leeuwendeel van de blaam hem zou treffen. Niets bevlekt het blazoen van een held zozeer als een mislukking. En als hij overdekt met bloed en roem op zijn schild naar huis komt, is ser Osny er nog om zijn treurende zuster te troosten. Ze kon haar lachen niet langer bedwingen. Het barstte uit haar mond los en weerkaatste door de hal.

‘Uwe genade?’ Grootmaester Pycelle knipperde met zijn ogen en zijn mond zakte open. ‘Waarom… waarom lacht u?’

‘Wel,’ was ze gedwongen te zeggen, ‘omdat ik anders zou huilen. Mijn hart loopt over van liefde voor onze ser Loras en zijn dapperheid.’

Ze liet de grootmaester op de serpentinetrap staan. Die heeft ieder nut dat hij ooit heeft gehad overleefd, besloot de koningin. Het enige wat Pycelle de laatste tijd leek te doen, was haar lastigvallen met vermaningen en bezwaren. Hij had zelfs bezwaar aangetekend tegen de verstandhouding die ze met de Hoge Septon had bereikt en haar met vage, waterige blikken aangegaapt toen ze hem had bevolen de benodigde documenten op te stellen, terwijl hij over oude, dode geschiedenis leuterde totdat Cersei hem de mond snoerde. ‘De dagen van koning Maegor zijn geschiedenis, en zijn decreten ook,’ had ze gedecideerd gezegd. ‘Dit zijn de dagen van koning Tommen, en van mij.’ Ik had hem beter in de zwarte cellen kunnen laten omkomen.

‘Mocht ser Loras vallen, dan zal uwe genade iemand anders moeten vinden die de Koningsgarde waardig is,’ zei heer Qyborn terwijl ze de slotgracht met de staken rondom Maegors Veste overstaken.

‘Een luisterrijke figuur,’ beaamde ze. ‘Een die zo jong, snel en sterk is dat Tommen ser Loras helemaal zal vergeten. Enige bravoure kan geen kwaad, maar hij moet geen hoofd vol dwaze ideeën hebben. Kent u zo’n man?’

‘Helaas niet,’ zei Qyborn. ‘Ik had een ander soort kampioen in gedachten. Wat hij aan bravoure mist, zal hij u tienvoudig vergelden in toewijding. Hij zal uw zoon beschermen, uw vijanden doden en uw geheimen bewaren, en geen levend man zal hem kunnen weerstaan.’

‘Dat zegt u. Woorden zijn wind. Als de tijd daar is, mag u dat toonbeeld van u ten tonele voeren, dan zullen we wel zien of hij alles is wat u hebt beloofd.’

‘Hij zal bezongen worden, dat zweer ik.’ Rond heer Qyborns ogen verschenen geamuseerde rimpeltjes. ‘Staat u mij toe naar de wapenrusting te informeren.’

‘Ik heb uw order geplaatst. De wapensmid verslijt mij voor gek. Hij verzekert mij dat geen man sterk genoeg is om met zo’n groot gewicht aan staal uit de voeten te kunnen en te vechten.’ Cersei wierp de maester zonder keten een waarschuwende blik toe. ‘Steek de draak met mij en u komt krijsend aan uw eind. Daar bent u zich hopelijk van bewust?’

‘Te allen tijde, uwe genade.’

‘Goed. Geen woord meer hierover.’

‘De koningin is wijs. Deze muren hebben oren.’

‘Zegt u dat wel.’ Cersei hoorde ’s nachts soms zachte geluiden, zelfs in haar eigen vertrekken. Muizen tussen de muren, zei ze dan bij zichzelf, dat is alles.

Naast haar bed brandde een kaars, maar het haardvuur was gedoofd en er brandde geen ander licht. Het was ook koud in het vertrek. Cersei kleedde zich uit en glipte onder de dekens; haar japon liet ze op een hoopje op de vloer achter. Taena, aan de andere kant van het bed, kwam in beweging. ‘Uwe genade,’ mompelde ze zacht. ‘Welk uur is het?’

‘Het uur van de uil,’ antwoordde de koningin.

Ook al sliep Cersei vaak alleen, ze had dat nooit prettig gevonden. Een van de eerste dingen die ze zich herinnerde, was dat ze met Jaime in één bed had geslapen. Ze waren nog zo jong geweest dat geen mens ze uit elkaar had kunnen houden. Later, toen ze uit elkaar gehaald waren, had ze een reeks bedmaagden en metgezellinnen gehad, veelal meisjes van haar eigen leeftijd, dochters van haar vaders hof ridders en baandermannen. Geen van allen waren ze haar bevallen en slechts weinigen hadden het erg lang uitgehouden. Kleine slangen, stuk voor stuk. Leeghoofdige, huilerige schepseltjes die altijd roddelden en tussen haar en Jaime in probeerden te komen. Toch waren er diep in de duistere ingewanden van de Rots nachten geweest waarin hun warme lichaam naast het hare haar welkom zou zijn geweest. Een leeg bed was een koud bed.

Vooral hier. In dit vertrek hing kilte, en haar ellendige koninklijke echtgenoot was onder deze beddenhemel gestorven. Robert Baratheon, Eerste van die Naam, moge er nimmer een tweede komen. Een domme, dronken bruut van een man. Laat hem maar huilen in de hel. Taena verwarmde het bed minstens zo goed als Robert en probeerde nooit om Cerseis benen uit elkaar te duwen. Ze had de laatste tijd vaker het bed van de koningin gedeeld dan dat van heer Blijleven. Orten leek het niet erg te vinden… of als hij dat wel deed, zei hij dat wijselijk niet.

‘Ik maakte me al ongerust toen ik wakker werd en merkte dat u weg was,’ mompelde vrouwe Blijleven terwijl ze rechtop tegen de kussens ging zitten, het beddengoed om haar middel gewikkeld. ‘Is er iets aan de hand?’

‘Nee,’ zei Cersei, ‘alles is wel. Morgenvroeg vaart ser Loras uit naar Drakensteen om het kasteel te veroveren, Roodweijns vloot vrij te maken en ons allemaal zijn manhaftigheid te bewijzen.’ Ze vertelde de vrouw uit Myr alles wat zich in de onrustige schaduw van de IJzeren Troon had afgespeeld. ‘Zonder haar dappere broer is onze kleine koningin zo goed als naakt. Ze heeft natuurlijk haar wachters, maar ik stuur hun kapitein van hot naar her in het kasteel. Een twistzieke oude man met een eekhoorn op zijn wapenrok. Eekhoorns gaan voor leeuwen op de loop. Hij heeft het niet in zich om de IJzeren Troon te tarten.’

‘Marjolij heeft nog andere gezworenen om zich heen,’ maande vrouwe Blijleven haar tot voorzichtigheid. ‘Ze heeft veel vrienden gemaakt aan het hof en zij en haar nichten hebben allemaal bewonderaars.’

‘Een paar hofmakers baren mij geen zorgen,’ zei Cersei. ‘Het leger in Stormeinde daarentegen…’

‘Wat bent u van plan te doen, uwe genade?’

‘Waarom vraagt u dat?’ De vraag was wat al te gericht naar Cerseis smaak. ‘U bent toch hopelijk niet van plan om mijn losse gedachten aan uw kleine koningin mee te delen?’

‘Nooit. Ik ben dat meisje Senelle niet.’

Cersei dacht liever niet aan Senelle. Ze heeft mijn vriendelijkheid vergolden met verraad. Dat had Sansa Stark ook gedaan. Net als Melara Heyspaan en de dikke Jeane Verman, toen ze alle drie nog meisjes waren. Zonder hen was ik die tent nooit ingegaan. Ik had Meggie de Kikker nooit mijn dagen van morgen laten proeven in een druppel bloed. ‘Ik zou het heel treurig vinden als jij ooit mijn vertrouwen beschaamde, Taena. Dan zou ik geen andere keus hebben dan je aan heer Qyborn te geven, maar ik weet wel dat ik erom zou huilen.’

‘Ik zal u nooit enige reden tot huilen geven, uwe genade. Als ik dat wel doe, hoeft u het slechts te zeggen en ik zal mijzelf aan Qyborn geven. Het enige wat ik wil, is dicht bij u zijn. U dienen, wat u ook van mij verlangt.’

‘En welke beloning verwacht u voor die diensten?’

‘Geen enkele. Het behaagt mij u te behagen.’ Taena rolde op haar zij, haar olijfbruine huid glanzend in het kaarslicht. Haar borsten waren groter dan die van de koningin en hadden enorme tepels, donker als hoorn. Ze is jonger dan ik. Haar borsten gaan nog niet hangen. Cersei vroeg zich af hoe het zou voelen om een andere vrouw te kussen. Geen lichte kus op de wang, zoals de hoffelijkheid dat gebood onder dames van hoge geboorte, maar voluit op de lippen. Taena’s lippen waren heel vol. Ze vroeg zich af hoe het zou voelen om aan die borsten te zuigen, om de vrouw uit Myr op haar rug te leggen en haar benen uit elkaar te duwen en haar te nemen zoals een man dat zou doen, zoals Robert haar had genomen als hij vol drank zat en ze hem niet met haar hand of mond kon laten klaarkomen.

Die nachten waren het ergst geweest, wanneer ze hulpeloos onder hem lag als hij zijn gerief haalde, stinkend naar wijn en knorrend als een everzwijn. Doorgaans was hij meteen na afloop van haar af gerold en in slaap gevallen en had hij al liggen snurken voordat zijn zaad op haar dijen was opgedroogd. Naderhand had alles altijd zeer gedaan, een schrijnend gevoel tussen haar benen en pijn aan haar borsten vanwege zijn ruwe grijphanden. De enige keer dat ze ooit nat van hem was geworden, was in hun huwelijksnacht geweest.

Robert was zeker niet onknap geweest toen ze pas getrouwd waren, rijzig, sterk en krachtig, maar zijn haar was zwart en dik, dicht op zijn borst en ruig rond zijn geslacht. Als hij haar omploegde, dacht de koningin soms: de verkeerde is van de Drietand teruggekomen. Tijdens de eerste paar jaar, toen hij haar vaker had beklommen, had ze altijd haar ogen dicht gedaan en gedaan alsof hij Rhaegar was. Ze kon niet doen alsof hij Jaime was; hij was te anders, te weinig vertrouwd. Hij rook zelfs verkeerd.

Wat Robert betrof hadden die nachten nooit plaatsgevonden. ’s Ochtends had hij er nooit meer iets van geweten, of zo had hij het althans doen voorkomen. Een keer, tijdens hun eerste huwelijksjaar, had Cersei de volgende ochtend haar ongenoegen geuit. Je hebt me pijn gedaan,’ had ze geklaagd. Hij had het fatsoen gehad om beschaamd te kijken. ‘Dat was ik niet, madame,’ had hij op een gemelijke pruiltoon gezegd, als een kind dat betrapt is op het stelen van appelkoeken uit de keuken. ‘Het was de wijn. Ik drink te veel wijn.’ Om die bekentenis weg te spoelen had hij naar zijn hoorn bier gereikt. Toen hij die naar zijn mond bracht had ze hem met haar eigen hoorn in zijn gezicht geslagen, zo hard dat er een stuk van een tand was afgesprongen. Jaren later had ze hem tijdens een banket aan een dienstmeid horen vertellen hoe hij in de mêlee een tand had gebroken. Nu ja, ons huwelijk was een mêlee, dacht ze, dus dat was geen leugen.

Maar verder had het wel van leugens aan elkaar gehangen. Hij wist best wat hij haar ’s nachts aandeed, daar was ze van overtuigd. Ze zag het aan zijn ogen. Hij deed alleen alsof hij het vergat; dat was makkelijker dan zijn schande onder ogen zien. In wezen was Robert Baratheon een lafaard. Mettertijd had hij haar minder vaak aangerand. Tijdens het eerste jaar had hij haar minstens eenmaal per twee weken genomen; tegen het einde was het minder dan eenmaal per jaar geweest. Maar hij was er nooit helemaal mee opgehouden. Vroeg of laat kwam er altijd een nacht waarin hij te veel had gedronken en zijn rechten wilde opeisen. Wat hem bij daglicht beschaamd maakte, schonk hem genot in het donker.

‘Mijn koningin?’ zei Taena Blijleven. ‘U hebt een vreemde blik in uw ogen. Voelt u zich niet goed?’

‘Ik was alleen maar… in herinnering verzonken.’ Haar keel was droog. ‘Jij bent een goede vriendin, Taena. Zo’n waarachtige vriendin heb ik al in geen…’

Er bonsde iemand op de deur.

Alweer? Het geluid klonk zo dringend dat ze moest huiveren. Komen er nog duizend schepen op ons af? Ze glipte in haar bedgewaad en ging kijken wie het was.

‘Neemt u me niet kwalijk dat ik u stoor,’ zei de wacht, ‘maar vrouwe Stookewaard is beneden en smeekt om een audiëntie.’

‘Op dit uur?’ snauwde Cersei. ‘Heeft Falyse haar verstand verloren? Zeg haar dat ik me heb teruggetrokken. Zeg haar dat er kleine luiden worden afgeslacht op de Schilden. Zeg haar dat ik de halve nacht op ben geweest. Ik ontvang haar morgenochtend wel.’

De wacht aarzelde. ‘Met uw welnemen, uwe genade, ze is… ze is er niet goed aan toe, als u mij vat.’

Cersei fronste haar wenkbrauwen. Ze had aangenomen dat Falyse hier was om haar te melden dat Bronn dood was. ‘Goed dan. Ik zal me moeten aankleden. Breng haar naar mijn kemenade en laat haar wachten.’ Toen Vrouwe Blijleven aanstalten maakte om op te staan en met haar mee te komen, wees de koningin dat af. ‘Nee, blijf maar hier, dan krijgt ten minste een van ons wat nachtrust. Ik blijf niet lang weg.’

Het gezicht van vrouwe Falyse was bont en blauw en gezwollen, en haar ogen waren rood behuild. Haar onderlip was kapot en haar kleren waren vuil en gescheurd. ‘Goeie goden,’ zei Cersei terwijl ze haar de kemenade in loodste en de deur sloot. ‘Wat is er met uw gezicht gebeurd?’

Falyse leek de vraag niet te horen. ‘Hij heeft hem vermoord,’ zei ze met een beverig stemmetje. ‘Genadige Moeder, hij… hij…’ Ze zakte snikkend in elkaar, trillend over haar hele lijf.

Cersei schonk een beker wijn in en bracht die naar de huilende vrouw. ‘Drink dit op. De wijn zal u kalmeren. Goed zo. Nu nog een beetje. Houdt u op met huilen en vertelt u mij waarom u hier bent.’

De rest van de flacon moest er aan te pas komen voordat de koningin het hele, treurige verhaal eindelijk uit vrouwe Falyse wist te krijgen. Toen dat eenmaal het geval was, wist ze niet of ze moest huilen of lachen. ‘Een tweegevecht,’ herhaalde ze. Is er dan niemand in al de Zeven Koninkrijken waar ik van op aan kan? Ben ik de enige in Westeros die ook maar een greintje verstand heeft? ‘Wilt u mij zeggen dat ser Balman Bronn voor een tweegevecht heeft uitgedaagd?’

‘Hij zei dat het m-makkelijk zou zijn. De lans is het wapen van een r-ridder, zei hij, en Bronn was geen w-waarachtig ridder. Balman zei dat hij hem van zijn paard zou stoten en hem zou afmaken als hij er verdoofd b-bijlag.’

Bronn was inderdaad geen ridder. Bronn was een in de strijd geharde moordenaar. Die ezel van een echtgenoot van jou heeft zijn eigen doodvonnis getekend. ‘Een fraai plan. Mag ik vragen waar het mis is gegaan?’

‘Bronn dreef zijn lans door de borst van Balmans arme p-p-p-paard. Balmans… benen werden verbrijzeld toen het dier viel. Hij schreeuwde zo deerniswekkend…’

Huurlingen kennen geen deernis, had Cersei kunnen zeggen. ‘Ik had u gevraagd een ongeluk tijdens de jacht te arrangeren. Een afgedwaalde pijl, een val van een paard, een woedende ever… een man kan op zoveel manieren omkomen in de bossen. Bij geen daarvan zijn lansen betrokken.’

Falyse leek haar niet te horen. ‘Toen ik naar mijn Balman toe wilde rennen, sloeg hij me in mijn gezicht. Hij dwong mijn heer-gemaal om te b-b-bekennen. Balman schreeuwde om de hulp van maester Frenken, maar die huurling…’

‘Bekennen?’ Dat woord beviel Cersei niet. ‘Ik vertrouw erop dat onze dappere ser Balman zijn mond heeft gehouden.’

‘Bronn stak hem een dolk in zijn oog en zei tegen mij dat ik beter voor zonsondergang van Stookewaard vertrokken kon zijn, of mij zou hetzelfde overkomen. Hij zei dat hij me door het hele g-g-garnizoen zou laten afwerken, als ze me tenminste wilde hebben. Toen ik bevel gaf om Bronn te grijpen, was een van zijn ridders zo onbeschoft om te zeggen dat ik moest doen wat heer Stookewaard zei. Hij noemde hem heer Stookewaard!’ Vrouwe Falyse greep de hand van de koningin. ‘U moet mij ridders geven, uwe genade. Honderd ridders. En kruis boogschutters, om mijn kasteel te heroveren. Stookewaard is van mij! Ik mocht niet eens mijn kleren gaan halen. Bronn zei dat ze nu van zijn vrouw waren, al mijn japonnen van z-zijde en fluweel.’

Die vodden van jou zijn wel de minste van je zorgen. De koningin trok haar vingers uit de klamme greep van de andere vrouw. ‘Ik had u gevraagd ter bescherming van de koning een kaars uit te blazen. In plaats daarvan hebt u er een pot wildvuur over uitgestort. Heeft die hersenloze Balman van u mijn naam hierin betrokken? Zeg me dat hij dat niet heeft gedaan.’

Falyse likte haar lippen. ‘Hij… hij leed pijn, zijn benen waren gebroken. Bronn zei dat hij hem genade zou schenken, maar… wat gebeurt er nu met mijn arme m-m-moeder?’

Die zal wel doodgaan, vermoed ik. ‘Wat denkt u zelf?’ Vrouwe Tanda was misschien al dood. Bronn leek er de man niet naar om veel moeite te steken in het verplegen van een oude vrouw met een gebroken heup.

‘U moet mij helpen. Waar moet ik naar toe? Wat moet ik doen?’

Misschien kun je met Uilebol trouwen, had Cersei bijna gezegd. Die is bijna even zot als wijlen je echtgenoot. Ze kon zich geen oorlog in het voorportaal van Koningslanding zelf veroorloven, niet nu. ‘De zwijgende zusters zijn altijd blij een weduwe te kunnen opnemen,’ zei ze. ‘Ze leiden een sereen leven, een leven van gebed, contemplatie en goede werken. Ze schenken de levenden troost en de doden rust.’ En ze praten niet. Ze kon niet hebben dat de vrouw de Zeven Koninkrijken ging ronddraven om gevaarlijke verhalen te verspreiden.

Falyse was doof voor goede raad. ‘Alles wat we hebben gedaan, hebben we gedaan om uwe genade te dienen. Trots op onze Trouw. U hebt gezegd…’

‘Ik weet het nog.’ Cersei glimlachte gedwongen. ‘U kunt hier bij ons blijven, vrouwe, totdat wij een weg weten te vinden om uw kasteel te heroveren. Laat me u nog een beker wijn inschenken. Dat zal u helpen de slaap te vatten. U bent vermoeid en ziek van verdriet, dat is duidelijk te zien. Mijn arme, lieve Falyse. Goed zo, drink maar op.’

Terwijl haar gast de flacon onder handen nam, liep Cersei naar de deur en riep haar dienstmaagden. Ze droeg Dorcas op heer Qyborn op te zoeken en onmiddellijk hierheen te brengen. Jocelyn Vlugh stuurde ze naar de keukens. ‘Haal brood en kaas, een vleespastei en wat appels. En wijn. Wij hebben dorst.’

Qyborn was er eerder dan het eten. In de tussentijd had vrouwe Falyse nog drie bekers achterover geslagen, en ze begon te knikkebollen, al schrok ze van tijd tot tijd wakker om nog eens te snikken. De koningin nam Qyborn terzijde en stelde hem van ser Balmans dwaasheid op de hoogte. ‘Ik kan niet hebben dat Falyse in de stad verhalen gaat rondvertellen. Ze is gek geworden van verdriet. Hebt u nog steeds vrouwen nodig voor uw… uw werkzaamheden?’

‘Ja, uwe genade. De poppenspeelsters zijn helemaal opgebruikt.’

‘Neem haar dan mee en doe met haar wat u wilt. Maar zodra ze de zwarte cellen in gaat… moet ik nog meer zeggen?’

‘Nee, uwe genade. Ik begrijp het.’

‘Goed.’ De koningin zette haar glimlach weer op. ‘Lieve Falyse, maester Qyborn is hier. Met zijn hulp zult u tot rust komen.’

‘O,’ zei Falyse vaag. ‘O, goed.’

Toen de deur achter hen dichtging, schonk Cersei zichzelf nog een beker wijn in. ‘Ik ben omringd door vijanden en imbecielen,’ zei ze. Ze kon niet eens meer op haar eigen bloedverwanten vertrouwen, ook niet op Jaime, die eens letterlijk haar wederhelft was geweest. Het was de bedoeling dat hij mijn zwaard en schild zou zijn, mijn krachtige rechterarm. Waarom staat hij erop mij de voet dwars te zetten?

Bronn was natuurlijk alleen maar irritant. Ze had nooit echt geloofd dat hij de Kobold onderdak bood. Haar verdomde kleine broertje was te slim om toe te laten dat Lollys die ellendige misgeboorte van een bastaard naar hem vernoemde, wetend dat ze daarmee zeker de toorn van de koningin over zich zou afroepen. Daar had vrouwe Blijleven haar op gewezen, en ze had gelijk. De spot was vrijwel zeker uit de koker van de huurling afkomstig. Ze zag hem voor zich terwijl hij toekeek hoe zijn rimpelige, rode stiefzoontje aan een van Lollys’ gezwollen uiers zoog, een wijnbeker in zijn hand en een brutale glimlach op zijn gezicht. Grijns maar zoveel als je wilt, ser Bronn, je zult het weldra uitschreeuwen. Geniet maar van je achterlijke gade en je gestolen kasteel zolang je kunt. Als de tijd daar is, zal ik je platslaan als een vlieg. Misschien zou ze daar Loras Tyrel voor sturen, mocht de Bloemenridder op de een of andere manier levend van Drakensteen terugkomen. Dat zou heerlijk zijn. Als de goden goed zijn, slaan ze elkaar dood, net als ser Arryk en ser Erryk. Wat Stookewaard betrof… nee, ze was het zat om aan Stookewaard te denken.

Taena was alweer ingedommeld toen de koningin met een tollend hoofd naar het slaapvertrek terugkeerde. Te veel wijn en te weinig slaap, zei ze bij zichzelf. Ze werd niet iedere nacht gewekt voor zulk akelig nieuws. Ik kon in elk geval nog wakker worden. Robert zou te dronken zijn geweest om op te staan, laat staan om te regeren. Jon Arryn zou tot taak hebben gehad dit alles het hoofd te bieden. De gedachte dat ze een betere koning was dan Robert beviel haar wel.

Buiten het raam werd de hemel al licht. Cersei ging naast vrouwe Blijleven op het bed zitten. Ze luisterde naar haar zachte ademhaling en keek toe hoe haar borsten rezen en daalden. Droomt ze van A[yr? vroeg ze zich af. Of van haar minnaar met het litteken, die gevaarlijke, donkerharige man die zich niet liet afwijzen? Ze wist heel zeker dat vrouwe Taena niet van heer Orten droomde.

Cersei vlijde een hand om de borst van de andere vrouw. Eerst zachtjes, nauwelijks een aanraking, om de warmte ervan onder haar handpalm te voelen, de satijngladde huid. Ze gaf er een zacht kneepje in en liet haar duimnagel toen heel licht over de grote, donkere tepel gaan, heen en weer, heen en weer, totdat ze hem stijf voelde worden. Toen ze opkeek, waren de ogen van vrouwe Taena open. ‘Voelt dat prettig aan?’ vroeg ze.

‘Ja,’ zei vrouwe Blijleven.

‘En dit?’ Nu kneep Cersei in de tepel. Ze gaf er een harde ruk aan en draaide hem om tussen haar vingers.

De vrouw uit Myr kreunde. ‘U doet me zeer.’

‘Dat is de wijn maar. Ik heb bij het diner een flacon gedronken, en nog een met de weduwe Stookewaard. Ik moest drinken om haar te kalmeren.’ Ze draaide ook Taena’s andere tepel om en trok eraan tot de andere vrouw kreunde. ‘Ik ben de koningin. Ik wil mijn rechten opeisen.’

‘Doe wat u wilt.’ Taena’s haar was net zo zwart als dat van Robert, ook tussen haar benen, en toen Cersei haar daar aanraakte, merkte ze dat het haar drijfnat was, terwijl dat van Robert ruig en droog was geweest. ‘Alstublieft,’ zei de vrouw uit Myr, ‘gaat u door, mijn koningin. Doe wat u wilt met mij. Ik ben de uwe.’

Maar het deed haar niets. Ze kon het niet voelen, wat het ook was dat Robert had gevoeld in die nachten waarin hij haar had genomen. Er school geen genot in, niet voor haar. Wel voor Taena. Haar tepels waren twee zwarte diamanten, haar geslacht was glibberig en heet. Robert zou dol op je zijn geweest, een uur lang. De koningin liet een vinger in dat Myrische moeras glijden, toen nog een, ze bewoog ze in en uit. Maar als hij eenmaal in je klaargekomen was, zou het hem moeite hebben gekost zich je naam te herinneren.

Ze wilde zien of het even makkelijk zou zijn met een vrouw als het altijd met Robert was geweest. Tienduizend kinderen van jou zijn in mijn handpalm verloren gegaan, uwe genade, dacht ze terwijl ze een derde vinger in Myr schoof. Terwijl jij snurkte, likte ik je zoons een voor een van mijn gezicht en mijn vingers, al die bleke, kleverige prinsjes. Je eiste je rechten op, mijn heer-gemaal, maar in het donker vrat ik je erfgenamen op. Taena huiverde. Ze kreunde een paar woorden in een vreemde taal en huiverde weer, haar rug kromde zich en ze schreeuwde het uit. Het lijkt wel of ze wordt gespietst, dacht de koningin. Even stond ze zichzelf toe zich te verbeelden dat haar vingers de slagtanden van een ever waren die de vrouw uit Myr van haar liezen tot haar keel openscheurden.

Het deed haar nog steeds niets.

Het had haar nooit iets gedaan, behalve met Jaime.

Toen ze haar hand weg wilde trekken, greep Taena die en kuste haar vingers. ‘Lieve koningin, hoe zal ik u behagen?’ Ze liet haar hand langs Cerseis flank glijden en raakte haar geslacht aan. ‘Zeg me wat je wilt dat ik doe, mijn lief.’

‘Laat me met rust.’ Cersei rolde weg en trok huiverend het beddengoed over zich heen. De dageraad brak aan. Weldra zou het ochtend worden en zou dit alles vergeten zijn.

Het was nooit gebeurd.

Jaime

De trompetten stootten een koperen geschetter uit dat door de nog blauwe lucht van de avondschemering scheurde. Josmijn Piekelaar stond meteen overeind en grabbelde naar de zwaardriem van zijn meester.

Die jongen heeft goede instincten. ‘Vogelvrijen steken geen trompetten om hun komst aan te kondigen,’ zei Jaime tegen hem. ‘Ik zal mijn zwaard niet nodig hebben. Dit zal mijn neef wel zijn, de Landvoogd van het Westen.’

De ruiters stegen net af toen hij uit zijn tent te voorschijn kwam; een half dozijn ridders en veertig bereden boogschutters en wapenknechten. Jaime!’ brulde een ruige man, gehuld in vergulde maliën en een mantel van vossenbont. ‘Vel over been, en helemaal in het wit! En met een baard bovendien!’

‘Dit? Niet meer dan stoppels, vergeleken met jouw manen, neef.’

Ser Davens stijve baard en borstelige snor gingen over in bakkebaarden, zo dicht als een heg, die op hun beurt weer overgingen in het verwarde, gele struikgewas boven op zijn hoofd, dat platgedrukt werd door de helm die hij nu afnam. Ergens tussen al dat haar gingen een mopsneus en een paar levendige, hazelbruine ogen schuil.

‘Heeft een vogelvrije je scheermes gestolen?’ vroeg Jaime.

‘Ik heb een gelofte afgelegd om mijn haar niet te laten afsnijden voordat mijn vader gewroken is.’ Voor iemand die zo op een leeuw leek, klonk Daven Lannister merkwaardig schaapachtig. ‘Maar de Jonge Wolf heeft Karstark als eerste te grazen genomen. Heeft me van mijn wraak beroofd.’

Hij overhandigde zijn helm aan een schildknaap en harkte met zijn vingers door zijn haar, daar waar het gewicht van het staal erop had gedrukt. ‘Ik houd wel van een beetje haar. De nachten worden kouder en wat groeisel helpt je gezicht warm houden. En tante Genna zei toch altijd al dat ik een kin als een baksteen had.’ Hij greep Jaime bij beide armen. ‘Na het Fluisterwoud hebben we ons heel ongerust over je gemaakt. We hadden gehoord dat Starks schrikwolf je de keel afgebeten had.’

‘Heb je bittere tranen om mij geweend, neef?’

‘Half Lannispoort was in de rouw. De vrouwelijke helft.’ Ser Davens blik ging naar Jaimes stomp. ‘Dus het klopt. Die rotzakken hebben je je zwaardhand afgehakt.’

‘Ik heb een nieuwe, van goud. Er valt veel te zeggen voor het hebben van één hand. Ik drink nu minder wijn uit angst dat ik mors en ik ben zelden geneigd aan het hof mijn kont te krabben.’

‘Ja, daar zit wat in. Misschien moet ik de mijne ook laten afhakken.’ Zijn neef lachte. ‘Heeft Catelyn Stark dat gedaan?’

‘Vargo Hoat.’ Hoe komen ze aan die verhalen?

‘De Qohorik?’ Ser Daven spuwde. ‘Dat is voor hem en al zijn Dappere Gezellen. Ik had tegen je vader gezegd dat ik voor hem zou foerageren, maar hij zei nee. Sommige taken zijn geschikt voor leeuwen, zei hij, maar het foerageren kun je beter aan geiten en honden overlaten.’

Dat had heer Tywin inderdaad zo gezegd, wist Jaime; hij kon zijn vaders stem bijna horen. ‘Kom binnen, neef. We moeten praten.’

Garret had de vuurkorven aangestoken en de gloeiende kolen vulden Jaimes tent met een rossige gloed. Ser Daven schudde zijn mantel af en smeet die naar Kleine Lo. ‘Ben jij een Pyper, jongen?’ gromde hij. ‘Je ziet er wat ondermaats uit.’

‘Ik ben Lowys Pyper, met uw welnemen, heer.’

‘Ik heb je broer eens tot bloedens toe afgerost in een mêlee. De ondermaatse kleine dwaas nam er aanstoot aan dat ik vroeg of het zijn zuster was die daar naakt op zijn schild danste.’

‘Dat is het wapenteken van ons huis. Wij hebben geen zuster.’

‘Des te erger. Jullie wapenteken heeft aardige tieten. Maar wat voor man verschuilt zich nou achter een naakte vrouw? Tekens als ik het schild van je broer een dreun gaf, voelde ik me onridderlijk.’

‘Genoeg,’ zei Jaime lachend. ‘Laat hem met rust.’ Pia was bezig om wijn voor hen te warmen; ze roerde met een lepel in de ketel. ‘Ik moet weten wat ik bij Stroomvliet kan verwachten.’

Zijn neef haalde de schouders op. ‘Het beleg sleept zich voort. De Zwartvis zit in het kasteel, en wij zitten daarbuiten in onze legerkampen. Eerlijk gezegd is het stomvervelend allemaal.’

Ser Daven ging op een vouwstoeltje zitten. ‘Tuiling zou eens een uitval moeten doen, gewoon om ons er allemaal aan te herinneren dat we nog in oorlog zijn. Het zou ook leuk zijn als hij eens een paar Freys neermaaide. Ryman, om te beginnen. Die man is vaker wel dan niet dronken. O ja, en Edwyn. Niet zo dom als zijn vader, maar even barstensvol haat als een zweer vol etter zit. En onze eigenste ser Emmon… nee, heer Emmon, Zeven bewaar ons, laten we zijn nieuwe titel niet vergeten… onze heer van Stroomvliet houdt maar niet op met mij te vertellen hoe we het beleg moeten aanpakken. Hij wil dat we het kasteel innemen zonder het te beschadigen, aangezien het tegenwoordig zijn heerlijke zetel is.’

‘Is die wijn al warm?’ vroeg Jaime aan Pia.

‘Ja, heer.’ Het meisje bedekte haar mond bij het spreken.

Pickel bracht hun de wijn op een gouden dienblad. Ser Daven trok zijn handschoenen uit en pakte een beker. ‘Dank je, jongen. En wie mag jij wel wezen?’

‘Josmijn Pickelaar, met uw welnemen, heer.’

‘Pickel is heel heldhaftig geweest op het Zwartewater,’ zei Jaime. ‘Hij heeft twee ridders gedood en er ook nog eens twee gevangengenomen.’

‘Dan moet je gevaarlijker wezen dan je eruitziet, jochie. Is dat een baard, of ben je vergeten het vuil van je gezicht te wassen? De vrouw van Stannis Baratheon heeft een dikkere snor. Hoe oud ben je?’

‘Vijftien, ser.’

Ser Daven snoof. ‘Weet je wat het beste aan helden is, Jaime? Ze sterven allemaal jong, zodat er meer vrouwen overblijven voor de rest van ons.’ Hij gooide de lege beker terug naar de schildknaap. ‘Vul hem nog eens, en ik noem je ook een held. Ik heb flinke dorst.’

Jaime hief met zijn linkerhand zijn eigen beker en nam een slok. De warmte trok door zijn borst. ‘Je had het over de Freys die je graag dood wilde. Ryman, Edwyn, Emmon…’

‘En Walder Stroom,’ zei Daven, ‘die hoerenzoon. Heeft er de pest in dat hij een bastaard is en heeft de pest aan iedereen die dat niet is. Maar ser Perwyn lijkt een fatsoenlijke vent, dus die moeten we maar sparen. De vrouwen ook. Ik heb gehoord dat ik er een tot vrouw krijg. Je vader had me trouwens wel eens over dat huwelijk mogen raadplegen. Mijn eigen vader was voor Ossenwade met Paxter Roodweijn in onderhandeling, wist je dat? Roodweijn heeft een dochter met een aardige bruidsschat…’

‘Desmera?’ Jaime lachte. ‘Hou je van sproeten?’

‘Als de keus tussen Freys en sproeten gaat, tja… de helft van het broedsel van heer Walder lijkt op fretten.’

‘De helft maar? Wees blij. Ik heb in Darring de bruid van Lancel gezien.’

‘Ami het Poortgebouw, goeie goden. Ik kon maar niet geloven dat Lancel die had uitgezocht. Wat is er met die jongen aan de hand?’

‘Hij is vroom geworden,’ zei Jaime, ‘maar hij had haar niet uitgezocht. De moeder van vrouwe Amerei is een Darring. Onze oom dacht dat zij Lancel kon helpen de kleine luiden van Darring voor zich te winnen.’

‘Hoe, door met ze te neuken? Je weet toch waarom ze haar Ami het Poortgebouw noemen? Ze trekt haar valhek op voor iedere ridder die langskomt. Lancel kan maar beter een wapensmid zoeken die een helm met horentjes voor hem maakt.’

‘Dat zal niet nodig zijn. Onze neef is naar Koningslanding vertrokken om geloften af te leggen als zwaard van de Hoge Septon.’

Ser Daven had niet verbaasder kunnen kijken als Jaime hem had verteld dat Lancel had besloten een mommersaapje te worden. ‘Is het echt? Je drijft de spot met me. Ami het Poortgebouw moet nog meer op een fret lijken dan ik had gehoord, als ze de jongen daartoe heeft gedreven.’

Toen Jaime afscheid had genomen van vrouwe Amerei, had ze zachtjes zitten huilen om de nietigverklaring van haar huwelijk, terwijl ze zich ondertussen liet troosten door Lyal Crakenhal. Haar tranen hadden hem niet half zoveel zorgen gebaard als de strakke blikken op de gezichten van haar verwanten die op de binnenplaats stonden. ‘Ik hoop dat jij niet ook van plan bent om geloften af te leggen, neef,’ zei hij tegen Daven. ‘De Freys zijn prikkelbaar, als het om huwelijkscontracten gaat. Ik zou ze niet graag nog eens teleurstellen.’

Ser Daven snoof. ‘Wees maar niet bang, ik zal wel trouwen met mijn fret je en het bed met haar delen. Ik weet wat er met Robb Stark is gebeurd. Maar afgaand op wat Edwyn zegt, kan ik er maar het beste eentje uitzoeken die nog niet ontbloeid is, of ik moet straks nog vaststellen dat Zwarte Walder mij voor is geweest. Ik wed dat hij Ami het Poortgebouw heeft gehad, en vaker dan drie keer. Misschien verklaart dat Lancels vroomheid wel, en zijn vaders stemming.’

‘Heb je ser Kevan gezien?’

‘Jawel. Hij is hier op weg naar het westen langs gekomen. Ik heb hem gevraagd of hij ons wilde helpen het kasteel in te nemen, maar daar wilde Kevan niets over horen. Hij zat de hele tijd dat hij hier was te piekeren. Hoffelijk genoeg, maar kil. Ik heb hem gezworen dat ik er nooit om had gevraagd Landvoogd van het Westen te worden, dat die eer hem had moeten toevallen, en hij verklaarde dat hij geen wrok tegen mij koesterde, maar dat viel bepaald niet uit zijn toon op te maken. Hij is drie dagen gebleven en heeft nauwelijks drie woorden met me gewisseld. Ik wou dat hij was gebleven, ik had zijn goede raad wel kunnen gebruiken. Onze vrienden de Freys hadden ser Kevan nooit zo durven treiteren als ze mij nu doen.’

‘Vertel op,’ zei Jaime.

‘Graag, al weet ik niet waar ik moet beginnen. Terwijl ik rammen en belegeringstorens bouwde, heeft Ryman Frey een galg opgericht. Iedere dag met het ochtendkrieken haalt hij Edmar Tuiling te voorschijn, doet hem een strop om zijn nek en dreigt hem op te hangen, tenzij het kasteel zich overgeeft. De Zwartvis slaat geen acht op zijn mommersvoorstelling, dus als de avond valt wordt heer Edmar weer naar beneden gehaald. Zijn vrouw is zwanger, wist je dat?’

Dat had hij niet geweten. ‘Heeft Edmar na de Rode Bruiloft nog het bed met haar gedeeld?’

‘Hij deelde het bed met haar tijdens de Rode Bruiloft. Roslin is een knap dingetje, bijna helemaal geen fretje. En vreemd genoeg erg op Edmar gesteld. Ik heb van Perwyn gehoord dat ze om een meisje bidt.’

Daar dacht Jaime even over na. ‘Als Edmars zoon eenmaal is geboren, heeft heer Walder Edmar niet meer nodig.’

‘Zo zie ik het ook. Onze schoonoom Em… eh, ik bedoel heer Emmon… wil Edmar onmiddellijk laten ophangen. De aanwezigheid van een heer van Stroomvliet uit het huis Tulling zit hem bijna net zo dwars als de mogelijke geboorte van een tweede. Hij smeekt mij dagelijks om Tulling door ser Ryman te laten bungelen, hoe doet er niet toe. Ondertussen trekt heer Gawen Westerling mij aan mijn andere mouw. De Zwartvis heeft zijn echtgenote in het kasteel, samen met drie van zijn snotneuzige welpen. Heer Gawen is bang dat Tulling ze zal doden als de Freys Edmar ophangen. Een van hen is het koninginnetje van de Jonge Wolf.’

Jaime meende dat hij Jeane Westerling wel eens had ontmoet, al kon hij zich niet herinneren hoe ze eruitzag. Ze moet inderdaad knap zijn, dat ze een koninkrijk waard was. ‘Ser Brynden doodt geen kinderen,’ verzekerde hij zijn neef. ‘Zo’n zwarte vis is hij nu ook weer niet.’ Hij begon te begrijpen waarom Stroomvliet nog niet gevallen was. ‘Vertel me wat je voor maatregelen hebt genomen, neef.’

‘We hebben het kasteel goed omsingeld. Ser Ryman en de Freys zitten ten noorden van de Steenstort. Ten zuiden van de Rode Vork zit heer Emmon, samen met ser Forling Pape en het restant van jouw oude krijgsmacht, plus de rivierheren die na de Rode Bruiloft naar ons overgelopen zijn. Een nors zootje, het spijt me niet dat ik het zeggen moet. Zitten te pruilen in hun tenten en zijn bijna nergens anders goed voor. Mijn eigen kampement ligt tussen de rivieren, tegenover de slotgracht en de hoofdpoort van Stroomvliet. We hebben de Rode Vork stroomafwaarts van het kasteel versperd. Manfryd Taxus en Reynard Ruttiger leiden daar de verdediging, zodat niemand per boot kan ontsnappen. Ik heb ze ook netten gegeven om te vissen. Dat helpt bij onze voedselvoorziening’

‘Kunnen we het kasteel uithongeren?’

Ser Daven schudde zijn hoofd. ‘De Zwartvis heeft alle nutteloze monden uit Stroomvliet verdreven en zijn grondgebied kaalgeplukt. Hij heeft genoeg voorraden om man en paard twee volle jaren in leven te houden.’

‘En hoe goed worden wij bevoorraad?’

‘Zolang er vis in de rivier zit, komen we niet van de honger om, al weet ik niet hoe we de paarden te eten moeten geven. De Freys slepen eten en voer van de Tweeling aan, maar ser Ryman beweert dat hij niet genoeg heeft om te delen, dus moeten we zelf foerageren. De helft van de mannen die ik op pad stuur om naar voedsel te zoeken, komt niet terug. Sommigen deserteren. Anderen treffen we in staat van verrotting onder bomen aan, met touwen om hun nek.’

‘Daar zijn we er eergisteren een paar van tegengekomen,’ zei Jaime. De verkenners van Addam Marbrand hadden hen gevonden; ze hadden met een zwart gezicht aan een wilde appelboom gehangen. De lijken waren volledig ontkleed en bij allebei was een wild appeltje tussen hun tanden gepropt. Ze hadden geen van beiden wonden vertoond; het was duidelijk dat ze zich hadden overgegeven. Daardoor was Sterkever in razernij ontstoken, en hij had bloedige wraak afgeroepen over het hoofd van iedereen die krijgslieden knevelde om ze als speenvarkens de dood te laten vinden.

‘Het kunnen vogelvrijen geweest zijn,’ zei ser Daven nadat Jaime het verhaal had verteld, ‘maar dat hoeft niet. Er zwerven nog steeds bendes noorderlingen rond. En die heren van de Drietand mogen dan de knie hebben gebogen, me dunkt dat ze in hun hart nog steeds… wolfachtig zijn.’

Jaime wierp een blik op zijn twee jongste schildknapen, die bij de vuurkorven rondhingen en deden of ze niet luisterden. Lowys Pyper en Garret Paeg waren allebei zonen van rivierheren. Hij was erg op allebei gesteld geraakt en zou het afschuwelijk vinden als hij ze aan ser Ilyn moest geven. ‘Die touwen klinken meer als Dondarrion.’

‘Jouw Bliksemheer is de enige niet die weet hoe hij een strop moet knopen. Breek me de bek niet open over heer Beric. Hij is hier, hij is daar, hij is overal, maar als je mannen op hem afstuurt verdampt hij als dauw:

De rivierheren helpen hem, twijfel daar maar niet aan. Een heer uit de Marken, nota bene, geloof het of niet. De ene dag hoor je dat de man dood is, de volgende dag zeggen ze dat hij niet te doden is.’ Ser Daven zette zijn wijnbeker neer. ‘Mijn verkenners maken melding van nachtelijke vuren op hooggelegen plaatsen. Signaalvuren, denken ze… alsof we van alle kanten worden gadegeslagen. En in de dorpen branden ook vuren. Een of andere nieuwe god…’

Nee, een oude. ‘Dondarrion heeft Thoros bij zich, die dikke Myrische priester die met Robert placht te drinken.’ Zijn gouden hand lag op de tafel. Jaime raakte hem aan en keek toe hoe het goud glansde in het doffe schijnsel van de vuurkorven. ‘We pakken Dondarrion wel aan als dat nodig is, maar de Zwartvis gaat voor. Hij moet weten dat zijn zaak hopeloos is. Heb je geprobeerd met hem te onderhandelen?’

‘Ser Ryman heeft het geprobeerd. Is half dronken met opgezette stekels naar de slotpoort gereden en heeft daar bedreigingen geuit. De Zwartvis liet zich net lang genoeg op de muren zien om naar beneden te roepen dat hij geen schone woorden aan smeerlappen ging verspillen. Vervolgens schoot hij Rymans hakkenei een pijl in de romp. Het paard steigerde, Frey viel in de modder en ik lachte zo hard dat ik het bijna in mijn hozen deed. Als ik het was geweest, daar in het kasteel, zou ik Ryman die pijl door zijn leugenachtige keel hebben geschoten.’

‘Ik zal een halsbeschermer omdoen als ik met hem ga onderhandelen,’ zei Jaime met een flauwe glimlach. ‘Ik ben van plan hem genereuze voorwaarden aan te bieden.’ Als hij zonder bloedvergieten een einde aan die belegering kon maken, zou niemand kunnen zeggen dat hij de wapens tegen het huis Tulling had opgenomen.

‘Van mij mag je het proberen, maar ik betwijfel of woorden zullen zegevieren. We moeten het kasteel bestormen.’

Er was een tijd geweest, nog niet zo lang geleden, dat ser Jaime ongetwijfeld op een dergelijke gang van zaken zou hebben aangedrongen. Hij wist dat hij hier geen twee jaar kon blijven hangen om de Zwartvis uit zijn kasteel te hongeren. ‘Wat we ook doen, het moet snel gebeuren,’ zei hij tegen ser Daven. ‘Mijn plaats is in Koningslanding, bij de koning.’

‘Jawel,’ zei zijn neef. ‘Ik twijfel er niet aan of je zuster heeft je nodig. Waarom heeft ze Kevan weggestuurd? Ik dacht dat ze hem wel tot Hand zou benoemen.’

‘Hij heeft geweigerd.’ Hij was niet zo blind als ik.

‘Kevan zou Landvoogd van het Westen moeten zijn. Of jij. Niet dat ik niet dankbaar ben voor de eer, natuurlijk, maar onze oom is tweemaal zo oud als ik en heeft meer ervaring als bevelhebber. Hopelijk weet hij dat ik hier nooit om heb gevraagd.’

‘Dat weet hij.’

‘Hoe is het met Cersei? Even mooi als altijd?’

‘Stralend.’ Grillig. ‘Goudglanzend.’ Zo vals als klatergoud. De afgelopen nacht had hij gedroomd dat hij haar had betrapt terwijl ze met Uilebol neukte. Hij had de zot gedood en de tanden van zijn zuster met zijn gouden hand verbrijzeld, zoals Gregor Clegane bij die arme Pia had gedaan. In zijn dromen had Jaime altijd twee handen; eentje was van goud, maar die werkte net als de andere. ‘Hoe eerder we Stroomvliet hebben afgehandeld, des te sneller ben ik terug bij Cersei.’ Wat Jaime dan zou doen, wist hij niet.

Hij sprak nog een uur met zijn neef voordat de Landvoogd van het Westen eindelijk vertrok. Toen hij weg was, deed Jaime zijn gouden hand aan en zijn bruine mantel om en begaf zich te voet tussen de tenten.

Eerlijk gezegd hield hij wel van dit leven. Tussen de soldaten te velde voelde hij zich meer op zijn gemak dan hij zich ooit aan het hof had gevoeld. En zijn mannen leken zich bij hem ook op hun gemak te voelen. Bij een kookvuur boden drie kruisboogschutters hem een stuk van een haas aan die ze hadden gevangen. Bij een ander raadpleegde een jonge ridder hem over de beste manier om zich tegen een strijdhamer te verweren. Beneden aan de rivier keek hij naar twee wasvrouwen die in de schaduwen een steekspel hielden, gezeten op de schouders van een paar wapenknechten. De meisjes, halfdronken en halfnaakt, mepten met een paar opgerolde mantels op elkaar in terwijl een stuk of twaalf kerels hen aanspoorden. Jaime zette een koperen ster in op het blonde meisje dat Raf het Lieverdje bereed. Die was hij kwijt toen ze samen omvielen en tussen de biezen plonsden.

Aan de overkant van de rivier huilden de wolven, en een windvlaag streek door een rij wilgen, zodat de takken zwiepten en fluisterden. Jaime trof ser Ilyn Peyn alleen buiten zijn tent aan terwijl hij met een slijpsteen zijn slagzwaard wette. ‘Kom,’ zei hij, en de zwijgende ridder stond op en glimlachte dunnetjes. Hij geniet hiervan, besefte Jaime. Het doet hem plezier mij iedere nacht te vernederen. Hij mocht zichzelf graag voorhouden dat hij beter werd, maar dat ging heel langzaam, en het had zijn prijs. Onder zijn staal, wol en verharde leer was Jaime Lannister een merklap van sneden, korsten en blauwe plekken.

Een wachtpost hield hem aan toen ze hun paarden het kamp uit leidden. Jaime gaf de man met zijn gouden hand een schouderklopje. ‘Blijf waakzaam. Er zwerven wolven rond.’ Ze reden langs de Rode Vork terug naar de ruïnes van een afgebrand dorp dat ze ’s middags waren gepasseerd. Daar dansten ze hun middernachtelijke dans, te midden van zwartgeblakerde stenen en oude, afgekoelde sintels. Even had Jaime de overhand. Misschien kwamen zijn oude vaardigheden echt terug, stond hij zichzelf toe te denken. Misschien zou het deze nacht Peyn zijn die gebutst en bebloed zou gaan slapen.

Het was alsof ser Ilyn zijn gedachten hoorde. Loom pareerde hij Jaimes laatste houw en hij zette een tegenaanval in die Jaime achteruit de rivier in dreef, waar zijn laars weggleed in de modder. Hij belandde op zijn knieën, met het zwaard van de zwijgende ridder op zijn keel en het zijne zoekgeraakt tussen de biezen. In het maanlicht waren de pokputten op Peyns gezicht zo groot als kraters. Hij maakte dat klakkende geluid dat een lach zou kunnen zijn en liet zijn zwaard omhoog glijden over Jaimes keel totdat de punt tussen zijn lippen kwam te rusten. Pas toen deed hij een stap naar achteren en stak zijn staal in de schede.

Ik had beter Raf het Lieverdje kunnen uitdagen met een hoer op zijn rug, dacht Jaime terwijl hij de modder van zijn vergulde hand schudde. Een deel van hem had het ding het liefst afgerukt en in de rivier gesmeten. Het deugde nergens voor en zijn linkerhand was niet veel beter. Ser Ilyn was naar de paarden teruggelopen en liet het aan hemzelf over om weer op de been te komen. Daar heb ik er in elk geval nog twee van.

De laatste dag van hun reis was koud en winderig. De wind schudde de takken in de kale bruine bossen en boog de rivierbiezen langs de Rode Vork krom. Zelfs gemanteld in de winterwol van de Koningsgarde kon Jaime de ijzeren tanden van die wind voelen terwijl hij naast zijn neef Daven reed. Het was laat in de middag toen ze Stroomvliet in zicht kregen. Het rees op waar de Steenstort met de Rode Vork samenvloeide. De zandstenen muren waren in een roodgouden licht gedrenkt en leken hoger en dikker dan in Jaimes herinnering. Dit wordt een harde noot om te kraken, dacht hij somber. Als de Zwartvis niet wilde luisteren, had hij geen andere keus dan de gelofte die hij aan Catelyn Stark had gedaan te breken. De gelofte die hij aan zijn koning had afgelegd had voorrang.

De versperring van de rivier en de drie grote kampen van de belegeraars waren zoals zijn neef ze had beschreven. Het kampement van ser Ryman Frey ten noorden van de Steenstort was het grootste en wanordelijkste. Een grote, grauwe galg stak boven de tenten uit, even hoog als welke blijde ook. Daarop stond een eenzame gestalte met een touw om zijn nek. Edmar Tulling. Er ging een steek van medelijden door Jaime heen. Om hem daar dag na dag te laten staan met die strop om zijn hals… het zou beter zijn als zijn hoofd werd afgehakt en het afgelopen was.

Achter de galg lagen de tenten en kookvuren her en der verspreid, een ongeregelde bende. De Frey-jonkertjes en hun ridders hadden hun paviljoenen lekker stroomopwaarts van de latrinegreppels opgezet; stroomafwaarts stonden modderige hutten, wagens en ossenkarren. ‘Ser Ryman wil voorkomen dat zijn jongens zich gaan vervelen, dus geeft hij ze hoeren en hanengevechten en zwijnen om door honden te laten ophitsen,’ zei ser Daven. ‘Hij houdt er verdomme zelfs een zanger op na. Geloof het of niet, onze tante heeft Bart Blikkerlach uit Lannispoort meegebracht, dus moest Ryman ook een zanger. Zouden we niet gewoon de rivier kunnen indammen en het hele zootje verdrinken, neef?’

Jaime kon boogschutters zien lopen achter de kantelen op de borstwering van het kasteel. Daarboven wapperden de banieren van het huis Tulling, de onvermoeibare forel op zijn rood-met-blauw gestreepte veld. Maar op de hoogste toren prijkte een andere vlag: een lange witte standaard met als blazoen de schrikwolf van Stark.

‘Toen ik Stroomvliet voor het eerst zag was ik een schildknaap, zo groen als zomergras,’ zei Jaime tegen zijn neef. ‘De oude Somner Crakenhal had me hierheen gestuurd om een boodschap af te leveren; eentje die hij niet aan een raaf kon toevertrouw en, zo zwoer hij. Heer Hoster hield me twee weken vast terwijl hij op antwoord zon, en zette me bij iedere maaltijd naast zijn dochter Lysa.’

‘Geen wonder dat je het wit hebt aangenomen. Dat zou ik ook gedaan hebben.’

‘O, zo afschrikwekkend was Lysa nu ook weer niet.’ Het was in werkelijkheid een knap meisje geweest, met kuiltjes in haar wangen en fijngebouwd, met lang, koperkleurig haar. Maar timide. Geneigd tot geremd stilzwijgen en giechelbuien, zonder een spoor van Cerseis vuur. Haar oudere zuster vond hij interessanter, hoewel Catelyn aan een jongen uit het noorden was beloofd, de erfgenaam van Winterfel… maar op die leeftijd had geen meisje Jaime ook maar half zo interessant geleken als Hosters beroemde broer, vermaard door zijn strijd tegen de Negenpenningskoningen op de Stapstenen. Aan tafel had hij de arme Lysa genegeerd en bij Brynden Tulling aangedrongen op verhalen over Maelys de Monsterlijke en de Ebbenhouten Prins. Ser Brynden was toen jonger dan ik nu ben, peinsde Jaime, en ik was jonger dan Pickel.

De dichtstbijzijnde voorde over de Rode Vork bevond zich stroomopwaarts van het kasteel. Om Ser Davens kamp te bereiken moesten ze dwars door dat van Emmon Frey, langs de paviljoens van de rivierheren die de knie hadden gebogen en weer in de koningsvrede opgenomen waren. Jaime zag de banieren van Lychester en Vannis, van Worthel en Goedenbeek, de eikels van het huis Smalvoorde en de dansende maagd van heer Pyper… maar de banieren die hij niet zag, gaven hem te denken. De zilveren adelaar van Mallister was nergens te bekennen; noch de rode paarden van Vaaren, de wilg van de Reygers, de verstrengelde slangen van Paeg. Hoewel ze allemaal weer trouw aan de IJzeren Troon hadden gezworen, waren ze geen van allen komen opdagen om zich bij de belegeraars aan te sluiten. De Vaarens vochten met de Zwartewouds, wist Jaime, hetgeen hun afwezigheid verklaarde, maar wat de rest betrof…

Onze nieuwe vrienden zijn helemaal geen vrienden. Hun trouw is niet meer dan een vernisje. Stroomvliet moest worden ingenomen, en snel ook. Hoe langer het beleg zich voortsleepte, hoe meer dat andere dwarsliggers, zoals Tytos Zwartewoud, een hart onder de riem zou steken.

Bij de voorde stak ser Kennos van Kays de Hoorn van Harots. Dat zou de Zwartvis toch naar de borstwering moeten brengen. Ser Hugo en Ser Dermot reden voor Jaime uit de rivier door; ze plonsden door het modderige, roodbruine water met de witte standaard van de Koningsgarde en de hertenbok en de leeuw van Tommen vliegend in de wind. De rest van de stoet volgde hen.

Het Lannister-kamp galmde van het geluid van houten hamers: er werd een nieuwe belegeringstoren opgericht. Twee andere torens waren al voltooid, half afgedekt met verse paardenhuid. Daartussen zat een verrijdbare ram, een boomstam met een in het vuur geharde punt die aan kettingen onder een houten afdak hing. Mijn neef heeft kennelijk niet stilgezeten.

‘Heer,’ vroeg Pickel, ‘waar wilt u uw tent hebben?’

‘Daar op die helling.’ Hij wees met zijn gouden hand, hoewel die niet zo geschikt was voor de taak. ‘Bagage hier, piketten voor de paarden daar. We gebruiken de latrines die mijn neef zo vriendelijk is geweest voor ons te graven. Ser Addam, inspecteert u de omtrek met het oog op zwakke plekken.’ Jaime verwachtte geen aanval, maar het Fluisterwoud had hij ook niet verwacht.

‘Zal ik de fretten voor een krijgsraad ontbieden?’ vroeg Daven.

‘Pas als ik met de Zwartvis heb gesproken.’ Jaime wenkte Baardeloze Jon Beteling. ‘Schud die vredesvlag uit en breng een boodschap naar het kasteel. Meld ser Brynden Tulling dat ik een onderhoud met hem wil, morgen met het eerste licht. Ik rijd naar de rand van de slotgracht en kom hem op zijn valbrug tegemoet.’

Pickel keek geschrokken. ‘Heer, de boogschutters zouden…’

‘Dat doen ze niet.’ Jaime steeg af. ‘Sla mijn tent op en zet mijn standaards neer.’ Dan zien we wel wie er komen aandraven, en hoe snel.

Er was weinig tijd voor nodig. Pia was aan het prutsen met een vuurkorf in een poging de brand in de kolen te krijgen. Pickel ging haar helpen. Jaime viel de laatste tijd vaak in slaap bij het geluid van hun vrijpartijen in een hoekje van de tent. Terwijl Garret de gespen van Jaimes scheenplaten losmaakte, ging de tentflap open. ‘Dus je bent er eindelijk!’ bulderde zijn tante. Ze vulde de ingang terwijl haar Frey-echtgenoot achter haar stond te gluren. ‘Hoog tijd. Moet je je ouwe dikke tante niet knuffelen?’ Ze stak haar armen uit en liet hem geen andere keus dan haar te omhelzen.

Genna Lannister was in haar jeugd een welgevormde vrouw geweest die altijd uit haar keurs dreigde te knappen. Nu was ze alleen nog maar vierkant van vorm. Haar gezicht was breed en glad, haar nek een dikke, roze zuil, haar boezem reusachtig. Ze was zo vlezig dat haar echtgenoot twee keer uit haar zou kunnen. Jaime drukte haar plichtsgetrouw aan zijn borst en wachtte tot ze aan zijn oor zou trekken. Zolang hij zich herinnerde had ze hem aan zijn oor getrokken, maar vandaag zag ze daar van af. In plaats daarvan gaf ze hem vochtige kusjes op zijn wang. ‘Mijn deelneming met je verlies,’

‘Ik heb een nieuwe hand laten maken, van goud,’ Hij liet het haar zien.

’Heel mooi. Gaan ze ook een gouden vader voor je maken?’ De stem van vrouwe Genua was scherp. ‘Het verlies dat ik bedoelde was Tywin.’

‘Een man als Tywin Lannister wordt maar eens in de duizend jaar geboren,’ verklaarde haar echtgenoot. Emmon Frey was een zenuwachtige man met onrustige handen. Hij woog misschien vijfenzestig kilo… maar dan wel nat, en in maliën gehuld. Het was een rietje met wollen kleren aan, zonder noemenswaardige kin, een gebrek dat zijn geprononceerde adamsappel nog absurder maakte. Hij was de helft van zijn haar al kwijt geweest voordat hij dertig was. Nu was hij zestig en restten er nog slechts een paar witte toefjes.

‘De laatste tijd zijn ons rare verhalen ter ore gekomen,’ zei vrouwe Genna nadat Jaime Pia en zijn schildknapen had weggestuurd. ‘Je weet nauwelijks waar je geloof aan moet hechten. Kan het waar zijn dat Tyrion Tywin heeft gedood? Of is dat een lasterpraatje dat je zuster heeft rondgestrooid?’

‘Het is maar al te waar.’ Het gewicht van zijn gouden hand was irritant geworden. Hij frommelde aan de riempjes waarmee het ding aan zijn pols vastgebonden was.

‘Dat een zoon de hand aan zijn eigen vader slaat,’ zei ser Emmon. ‘Monsterlijk. Het zijn duistere tijden in Westeros. Ik vrees voor ons allemaal, nu heer Tywin er niet meer is.’

‘Je vreesde voor ons allemaal toen hij er nog wel was.’ Genua liet haar ampele lijf op een vouwstoeltje zakken, dat schrikbarend kraakte onder haar gewicht. ‘Neef, praat met ons over onze zoon Cleos en de manier waarop hij is omgekomen.’

Jaime maakte de laatste gesp los en legde zijn hand weg. ‘We werden door vogelvrij en overvallen. Ser Cleos sloeg ze uiteen, maar dat kostte hem zijn leven.’ De leugen ging hem gemakkelijk af; hij kon zien dat het hun plezier deed.

‘Die jongen had moed, dat zei ik altijd al. Het zat hem in het bloed.’ Als ser Emmon sprak, glinsterde er een rozerood schuim op zijn lippen, vanwege het zuurblad waarop hij zo graag kauwde.

‘Zijn gebeente hoort onder de Rots begraven te worden, in de Heldenzaal,’ zei vrouwe Genua. ‘Waar is zijn laatste rustplaats?’

Nergens. De Bloedige Mommers hebben zijn lijk uitgekleed en zijn vlees als feestmaal voor de kraaien achtergelaten. ‘Bij een stroompje,’ loog hij. ‘Als deze oorlog voorbij is, zal ik de plek opzoeken en hem naar huis sturen.’ Botten waren botten; er was tegenwoordig niets waar je zo makkelijk aan kon komen.

‘Deze oorlog…’ Heer Emmon schraapte zijn keel en zijn adamsappel wipte op en neer. ‘Je zult de belegeringsmachines wel hebben gezien. Rammen, katapulten, torens. Dat kan zo niet, Jaime. Daven is van plan mijn muren neer te halen en mijn poorten in te rammen. Hij heeft het over brandende pek en zegt dat hij het kasteel in brand wil steken. Mijn kasteel.’ Hij stak een hand in een mouw, trok er een perkament uit en hield dat Jaime voor de neus. ‘Ik heb het decreet. Getekend door de koning, door Tommen, kijk hier, het koninklijk zegel met de hertenbok en de leeuw. Ik ben de wettige heer van Stroomvliet en ik wil niet dat het tot een rokende puinhoop wordt gereduceerd.’

‘Ach, doe dat stomme ding toch weg,’ snauwde zijn vrouw: ‘Zolang de Zwartvis in Stroomvliet zit kun je evengoed je kont met dat papier afvegen, zoveel hebben we eraan.’ Hoewel ze al vijftig jaar een Frey was, bleef vrouwe Genna in hoge mate een Lannister. Nogal een hoop Lannister. ‘Jaime zal je dat kasteel bezorgen.’

‘Natuurlijk,’ zei Emmon. ‘Jaime, het vertrouwen dat je vader in mij had, was niet misplaatst, je zult het zien. Ik ben van plan mijn nieuwe vazallen streng maar eerlijk te behandelen. Zwartewoud en Vaaren, Jason Mallister, Vannis en Pyper, ze zullen leren dat ze aan Emmon Frey een rechtvaardig leenheer hebben. Mijn vader ook. Hij is heer van de Oversteek, maar ik ben de heer van Stroomvliet. Een zoon heeft tot plicht zijn vader te gehoorzamen, dat is waar, maar een baanderman moet zijn leenheer gehoorzamen.’

O, goeie goden. ‘U bent zijn leenheer niet, ser. Lees uw perkament maar. U hebt Stroomvliet met de bijbehorende landerijen en inkomsten gekregen, meer niet. Petyr Baelish is de Opperheer van de Drietand. Stroomvliet zal aan de heerschappij van Harrenhal onderworpen zijn.’

Dat beviel heer Emmon niet. ‘Harrenhal is een ruïne, vervloekt en vol geesten,’ protesteerde hij, ‘en Baelish… de man is een duitenteller, geen waarachtig heer, zijn geboorte…’

‘Als u niet gelukkig bent met de manier waarop het geregeld is, gaat u dan naar Koningslanding om het met mijn lieve zuster op te nemen.’ Cersei lustte Emmon Frey rauw en zou zijn botten als tandenstoker gebruiken, daar twijfelde hij niet aan. Dat wil zeggen, als ze het niet te druk heeft met Osmund Ketelzwart te neuken.

Vrouwe Genua snoof. ‘Het is niet nodig hare genade met dergelijke onzin lastig te vallen. Em, als jij nu eens naar buiten ging om een luchtje te scheppen?’

‘Om een luchtje scheppen?’

‘Of om eens lekker lang te pissen, als je dat liever doet. Mijn neef en ik hebben familiezaken te bespreken.’

Heer Emmon kreeg een kleur. ‘Ja, het is warm hierbinnen. Ik wacht buiten wel, madame. Ser.’ En de heer van Stroomvliet rolde zijn perkament op, maakte een buiging voor Jaime en stiefelde de tent uit.

Het was moeilijk om geen minachting voor Emmon Frey te koesteren.

Hij was op zijn veertiende op de Rots van Casterling gearriveerd om met een leeuwin te trouwen die half zo oud was als hij. Tyrion had altijd gezegd dat heer Tywin hem als huwelijksgeschenk een buik vol zenuwen had gegeven. Genna heeft zelf ook haar bijdrage geleverd. Jaime herinnerde zich menig feest waarop Emmon gemelijk in zijn eten zat te prikken terwijl zijn vrouw schuine grappen maakte met de hof ridder links van haar, ongeacht wie. Hun conversaties waren altijd doorspekt geweest met luide uitbarstingen van gelach. Ze heeft Frey natuurlijk wel vier zoons geschonken. Althans, zij zegt dat ze van hem zijn. Niemand op de Rots van Casterling had de moed iets anders te suggereren, ser Emmon wel het minst van iedereen.

Hij was nog niet weg of zijn vrouw rolde met haar ogen. ‘Mijn heer en meester. Hoe kwam je vader erbij om hem tot heer van Stroomvliet te benoemen?’

‘Ik stel me zo voor dat hij aan uw zonen dacht.’

‘Dat doe ik zelf ook. Em wordt een waardeloze heer. Ty zal het misschien beter doen, als hij zo verstandig is om mij als voorbeeld te nemen en niet zijn vader.’ Ze keek de tent rond. ‘Heb je ook wijn?’

Jaime duikelde een flacon op en schonk haar met één hand in. ‘Waarom bent u hier, vrouwe? U had op de Rots van Casterling moeten blijven totdat er niet meer gevochten werd.’

‘Zodra Em hoorde dat hij tot heer was verheven, moest hij meteen hierheen om zijn zetel op te eisen.’ Vrouwe Genna nam een slok en veegde met ‘haar mouw haar mond af. ‘Je vader had ons Darring moeten geven. Cleos was met een dochter van die ploeger getrouwd, zoals je je zult herinneren. Zijn rouwende weduwe is razend dat haar zoons het grondgebied van haar vader niet hebben gekregen. Ami het Poortgebouw is alleen van moederskant een Darring. Mijn schoondochter Jeane is haar tante, een volle zuster van vrouwe Mariya.’

‘Een jongere zuster,’ bracht Jaime haar in herinnering, ‘en Ty krijgt Stroomvliet, een grotere buit dan Darring.’

‘Een vergiftigde buit. Het huis Darring is uitgestorven in de mannelijke lijn, het huis Tulling niet. Die schaapskop van een ser Ryman doet Edmar een strop om zijn nek, maar hij zal hem niet ophangen. En in de buik van Roslin Frey groeit een forel. Mijn kleinzoons zullen in Stroomvliet nooit veilig zijn zolang er nog een erfgenaam van de Tullings in leven is.’

Ze had geen ongelijk, wist Jaime. ‘Als Roslin een dochtertje krijgt…’

‘…kan die met Ty trouwen, vooropgesteld natuurlijk dat de oude heer Walder daarmee instemt. Ja, daar heb ik aan gedacht. Maar het kan net zo goed een jongen worden, en zijn kleine pikje zou roet in het eten gooien. En als ser Brynden dit beleg mocht overleven, is hij misschien geneigd Stroomvliet voor zichzelf op te eisen… of namens de jonge Robert Arryn.’

Jaime herinnerde zich de kleine Robert van Koningslanding. Die had op zijn vierde nog aan zijn moeders tieten gelebberd. ‘Arryn blijft niet lang genoeg leven om nageslacht te verwekken. En waar heeft de heer van het Adelaarsnest Stroomvliet voor nodig?’

‘Waarom heeft een man met een pot goud er nog een nodig? Mannen zijn inhalig. Tywin had Stroomvliet aan Kevan moeten geven en Darring aan Em. Dat zou ik ook tegen hem hebben gezegd als hij de moeite had genomen om het me te vragen, maar wanneer heeft je vader ooit iemand anders dan Kevan geraadpleegd?’ Ze zuchtte diep. ‘Ik neem het Kevan niet kwalijk dat hij voor zijn jongen de veiligste zetel wilde, hoor. Ik ken hem te goed.’

‘Wat Kevan wil en wat Lancel wil, blijken twee heel verschillende dingen te zijn.’ Hij vertelde haar van Lancels besluit om afstand te doen van zijn vrouw; zijn grond en zijn titel om voor het Heilige Geloof te vechten. ‘Als u Darring nog steeds wilt, schrijf dan naar Cersei om uw zaak te bepleiten.’

Vrouwe Genna wuifde het weg met haar beker. ‘Nee, dat paard is al van de binnenhof vertrokken. Em heeft het in zijn punthoofd gezet dat hij over het rivierengebied gaat heersen. En Lancel… dat hadden we denk ik van verre kunnen zien aankomen. Een leven, toegewijd aan het beschermen van de Hoge Septon verschilt al met al niet erg van een leven dat is toegewijd aan het beschermen van de koning. Kevan zal in toorn ontsteken, vrees ik. Net als Tywin dat deed toen jij het in je hoofd haalde om het wit aan te nemen. Kevan heeft in elk geval Martyn nog als erfgenaam. Die kan hij in plaats van Lancel aan Ami het Poortgebouw uithuwelijken. Zeven, bewaar ons allemaal.’ Zijn tante zuchtte. ‘En over de Zeven gesproken, waarom staat Cersei het Geloof toe zich weer te bewapenen?’

Jaime haalde zijn schouders op. ‘Ik ben ervan overtuigd dat ze daar haar redenen voor heeft gehad.’

‘Redenen?’ Genna maakte een onfatsoenlijk geluid. ‘Dan mag ik hopen dat het goede redenen zijn. De Zwaarden en Sterren zaten zelfs de Targaryens dwars. De Veroveraar zelf liep op eieren als het om het Geloof ging, om hen niet tegen zich in te nemen. En toen Aegon stierf en de heren tegen zijn zoons opstonden, waren beide orden tot over hun oren hij die rebellie betrokken. De vromere heren steunden ze, en veel kleine luiden ook. Koning Maegor was uiteindelijk gedwongen een prijs op hun hoofd te zetten. Hij betaalde een draak voor het hoofd van iedere onboetvaardige Zoon van de Krijgsman en een zilveren hertenbok voor de scalp van een Arme Gezel, als ik tenminste mijn geschiedenis ken. Duizenden sneuvelden, maar bijna net zo veel bleven er opstandig door het rijk zwerven, totdat de ijzeren Troon Maegor noodlottig werd en koning Jaehaerys ermee instemde iedereen die bereid was zijn zwaard neer te leggen te begenadigen.’

‘Dat was ik voor het merendeel vergeten,’ bekende Jaime.

‘Zowel jij als je zuster.’ Ze nam nog een slok wijn. ‘Klopt het dat Tywin op zijn baar lag te glimlachen?’

‘Hij lag op zijn baar te rotten. Daardoor krulde zijn mond om.’

‘Was dat alles?’ Dat leek haar treurig te stemmen. ‘Er werd wel gezegd dat Tywin nooit glimlachte, maar hij glimlachte toen hij met je moeder trouwde, en toen Aerys hem tot Hand benoemde. Toen Teerbeeckhal instortte boven op vrouwe Ellyn, die intrigerende teef, glimlachte hij volgens Tyg ook. En hij glimlachte toen jij werd geboren, Jaime, dat heb ik met eigen ogen gezien. Jij en Cersei, roze en volmaakt; jullie leken op elkaar als twee druppels water… nou ja, behalve tussen jullie benen. Wat hadden jullie een longen!’

‘Hoort ons gebrul.’ Jaime grijnsde. ‘Straks gaat u me nog vertellen hoe goedlachs hij was.’

‘Nee. Tywin wantrouwde gelach. Hij had te veel mensen om je grootvader horen lachen.’ Ze fronste haar wenkbrauwen. ‘Ik verzeker je dat deze mommersklucht van een belegering hem niet geamuseerd zou hebben. Hoe denk je er een eind aan te maken, nu je hier bent?’

‘Door met de Zwartvis te onderhandelen.’

‘Dat helpt niet.’

‘Ik ben van plan hem gunstige voorwaarden aan te bieden.’

‘Voorwaarden vergen vertrouwen. De Freys hebben gasten onder hun eigen dak vermoord, en jij, tja… ik wil je niet beledigen, lieve jongen, maar je hébt een zekere koning vermoord die je had gezworen te beschermen.’

‘En de Zwartvis vermoord ik ook, als hij zich niet overgeeft.’ Zijn toon was ruwer dan hij had bedoeld, maar hij was niet in de stemming om zich met Aerys Targaryen om de oren te laten slaan.

‘Hoe, met je tong?’ Haar stem klonk smalend. ‘Ik mag dan een oude, dikke vrouw zijn, er zit geen kaas tussen mijn oren, Jaime. En dat geldt ook voor de Zwartvis. Die laat zich niet door loze dreigementen intimideren.’

‘Wat raadt u mij aan?’

Ze haalde zwaarwichtig haar schouders op. ‘Em wil Edmars hoofd laten afhakken. Bij uitzondering heeft hij misschien gelijk. Ser Ryman heeft een aanfluiting van ons gemaakt met die galg van hem. Als je ser Brynden dreigt, moet je je tanden laten zien.’

‘Als we Edmar doden, wordt zijn vastberadenheid er misschien alleen maar groter op.’

‘Vastberadenheid is iets waaraan het Brynden Zwartvis nooit heeft ontbroken. Dat had Hoster Tulling je wel kunnen vertellen.’ Vrouwe Genna dronk de rest van haar wijn op. ‘Wel, ik zou me nooit aanmatigen je te vertellen hoe je een oorlog moet uitvechten… anders dan je zuster. Is het waar dat Cersei de Rode Burcht in brand heeft gestoken?’

‘Alleen de toren van de Hand.’

Zijn tante rolde met haar ogen. ‘Ze had er beter aan gedaan de toren te laten staan en haar Hand te verbranden. Harys Vlugh? Als iemand zijn wapen heeft verdiend, dan ser Harys wel. En Gyllis Rooswijck, Zeven bewaar ons, ik dacht dat die al jaren geleden gestorven was. Blijleven… je moet weten dat jouw vader zijn grootvader “de Grinniker” placht te noemen. Tywin beweerde dat Blijleven uitsluitend deugde om te grinniken om de geestigheden van de koning. Hij grinnikte zichzelf regelrecht de ballingschap in, voor Zover ik me herinner. Cersei heeft ook een of andere bastaard in de raad gepoot, en een ketel in de Koningsgarde. Ze staat toe dat het Geloof zich bewapent en dat de Braavosi overal in Westeros leningen terugvorderen. Dat zou allemaal niet gebeuren als ze het elementaire benul had gehad je oom tot Hand des konings te benoemen.’

‘Ser Kevan heeft het ambt geweigerd.’

‘Ja, dat zei hij. Hij zei niet waarom. Er is een heleboel dat hij niet heeft gezegd. Niet wilde zeggen.’ Vrouwe Genna trok een gezicht. ‘Kevan heeft altijd gedaan wat er van hem werd gevraagd. Het is niets voor hem om een plicht te ontduiken. Er klopt hier iets niet, ik kan het ruiken.’

‘Hij zei dat hij moe was.’ Hij weet het, had Cersei gezegd, toen ze naast het lijk van hun vader stonden. Hij weet van ons af.’

‘Vermoeid?’ Zijn tante tuitte haar lippen. ‘Nu ja, daar heeft hij het recht wel toe. Het is Kevan hard gevallen om zijn hele leven in de schaduw van zijn broer te blijven. Daar hebben al mijn broers het moeilijk mee gehad. De schaduw die Tywin wierp was lang en zwart en ze moesten stuk voor stuk vechten om een straaltje zon. Tyget probeerde zijn eigen weg te gaan, maar hij legde het altijd tegen je vader af, en dat maakte hem er naarmate de jaren verstreken alleen maar bozer op. Gerion maakte grappen. Je kunt beter de spot drijven met het spel dan spelen en verliezen. Maar Kevan zag al vroeg hoe de zaken ervoor stonden, dus verschafte hij zich een plaats aan je vaders zij.’

‘En u?’ vroeg Jaime.

‘Het was geen spelletje voor meisjes. Ik was mijn vaders dierbare prinsesje… en ook dat van Tywin, totdat ik hem teleurstelde. Mijn broer heeft de smaak van teleurstelling nooit leren waarderen.’ Ze duwde zich overeind. ‘Ik heb gezegd waarvoor ik kwam, ik zal je tijd niet verder in beslag nemen. Doe wat Tywin gedaan zou hebben.’

‘Hield u van hem?’ hoorde Jaime zichzelf vragen.

Zijn tante keek hem vreemd aan. ‘Ik was zeven toen Walder Frey mijn vader ertoe overhaalde mijn hand aan Em te schenken. Zijn tweede zoon, niet eens zijn erfgenaam. Vader was zelf een derde zoon, en jongere kinderen smachten naar de goedkeuring van hun oudere broers en zusters. Frey bespeurde die zwakke plek in hem en vader stemde alleen al daarom met hem in. Mijn verloving werd bekend gemaakt op een feest dat door het halve westen werd bijgewoond. Ellyn Teerbeeck lachte en de Rode Leeuw liep kwaad de zaal uit. De rest verbeet zich. Alleen Tywin durfde bezwaar te maken tegen de verbintenis. Een jongen van tien. Vader werd zo wit als merriemelk en Walder Frey beefde.’ Ze glimlachte. ‘Hoe had ik daarna niet van hem kunnen houden? Dat wil niet zeggen dat ik alles goedkeurde wat hij deed, of veel plezier schepte in het gezelschap van de man die hij later werd… maar ieder klein meisje heeft een grote broer nodig om haar te beschermen. Tywin was groot, zelfs toen hij nog klein was.’ Ze slaakte een zucht. ‘Wie zal ons nu beschermen?’

Jaime kuste haar op de wang. ‘Hij heeft een zoon nagelaten.’

‘Inderdaad. Daar ben ik nu juist zo bang voor.’

Dat was een eigenaardige opmerking. ‘Waarom zou u bang zijn?’

‘Jaime,’ zei ze, en ze trok hem aan zijn oor, ‘lieve jongen, ik ken je al sinds je een zuigeling aan Joanna’s borst was. Je glimlacht net als Gerion en je vecht als Tyg, en er schuilt ook iets van Kevan in je, of je zou die mantel niet dragen… maar Tyrion is Tywins zoon, niet jij. Dat heb ik je vader ooit eens in zijn gezicht gezegd, waarna hij een half jaar niet met me wilde spreken. Mannen zijn zulke kolossale dwazen. Zelfs degenen die je maar eens in de duizend jaar tegenkomt.’

Kat van de Kanalen

Ze werd wakker voor de zon opkwam, in het kleine kamertje onder de dakbalken dat ze met Brusco’s dochters deelde. Kat werd altijd als eerste wakker. Onder de dekens met Talea en Brea was het warm en knus. Ze kon het zachte geluid van hun ademhaling horen. Toen ze in beweging kwam, ging zitten en naar haar slippers tastte, liet Brea een slaperig gemopper horen en draaide zich om. De kilte die de grauwe stenen muren uitstraalden, bezorgde Kat kippenvel. Ze kleedde zich snel aan in het donker.

Toen ze haar tuniek over haar hoofd liet glijden, opende Talea haar ogen en riep: ‘Kat, wees eens lief en breng me mijn kleren.’ Ze was een klungelig meisje, een en al vel, been en ellebogen, en ze klaagde altijd dat ze het koud had.

Kat haalde haar kleren voor haar en Talea wurmde zich er onder de dekens in. Samen trokken ze haar grote zus uit bed terwijl Brea half slapend dreigementen uitte.

Tegen de tijd dat ze alle drie de ladder uit de kamer onder de dakbalken afklommen, zaten Brusco en zijn zoons al buiten in de boot op het kleine kanaal achter het huis. Brusco blafte de meisjes toe dat ze moesten opschieten, zoals hij iedere ochtend deed. Zijn zoons hielpen Talea en Brea de boot in. Kat had tot taak het touw van de meerpaal los te maken, dat naar Brea te gooien en het met een gelaarsde voet van de kade af te duwen. Brusco’s zoons leunden tegen hun vaarbomen naar voren. Kat nam een aanloop en sprong over het breder wordende gat tussen kade en dek heen.

Daarna hoefde ze een hele tijd niets anders te doen dan te zitten gapen, terwijl Brusco en zijn zoons hen door de prille ochtendschemering boomden en door een wirwar van smalle kanalen zwenkten. Het leek een zeldzame dag te worden: fris, helder en licht. Braavos had maar drie soorten weer. Mist was slecht, regen nog slechter en ijzel was het allerslechtst. Maar om de zoveel tijd kwam er een ochtend waarop de dageraad roze en blauw aanbrak en de lucht scherp en zilt was. Dat waren de dagen die Kat het fijnst vond.

Toen ze de brede, rechte waterweg bereikten die het Lange Kanaal heette, sloegen ze af naar de vismarkt in het zuiden. Kat zat met gekruiste benen tegen een geeuw te vechten en probeerde zich de bijzonderheden van haar droom te herinneren. Ik droomde dat ik weer een wolf was. De geuren stonden haar het beste bij: bomen en aarde, de broers in haar meute, de geuren van paard, hert en mens, stuk voor stuk verschillend van de andere, en de scherpe, bijtende lucht van angst, altijd hetzelfde. In sommige nachten waren de wolvendromen zo levendig dat ze zelfs als ze wakker werd haar broers nog hoorde huilen, en een keer had Brea beweerd dat ze huilde in haar slaap terwijl ze onder de dekens lag te trappelen. Dat hield ze voor een stomme leugen, totdat Talea het ook zei.

Ik hoor geen wolvendromen te hebben, hield het meisje zichzelf voor. Ik ben nu een kat, geen wolf. Ik ben Kat van de Kanalen. De wolvendromen hoorden bij Arya van het huis Stark. Maar hoezeer ze ook haar best deed, ze raakte Arya maar niet kwijt. Het maakte niet uit of ze onder de tempel sliep of in het kamertje onder de dakbalken bij Brusco’s dochters, de wolvendromen bleven ’s nachts door haar hoofd spoken… en soms ook andere dromen.

De wolvendromen waren de goede. In de wolvendromen was ze snel en sterk, ze achterhaalde haar prooi met haar meute op de hielen. Het was die andere droom waar ze een hekel aan had, die waarin ze twee voeten had in plaats van vier. Daarin zocht ze altijd naar haar moeder, struikelend door een woestenij van modder, bloed en vuur. In die droom regende het altijd en hoorde ze haar moeder schreeuwen, maar een monster met een hondenkop wilde haar niet laten gaan om haar moeder te redden. In die droom huilde ze altijd, als een bang klein meisje. Katten huilen nooit, hield ze zichzelf voor, net zomin als wolven. Het is gewoon een stomme droom.

Het Lange Kanaal voerde Brusco’s boot onder de groenkoperen koepels van het Waarheidspaleis en de hoge, vierkante torens van de Presteyns en de Antaryons langs, waarna het door de reusachtige grijze bogen van de zoetwaterrivier naar het district liep dat als Ziltstad bekend stond. Daar waren de gebouwen kleiner en minder indrukwekkend. Later op de dag zou het kanaal verstopt raken met slangenboten en barken, maar in het donker voor de dageraad hadden ze de waterweg bijna voor zichzelf. Brusco bereikte de vismarkt graag net op het moment dat de Titaan brulde om de komst van de zon aan te kondigen. Het geluid placht over de lagune te dreunen, verzwakt door de afstand, maar nog luid genoeg om de slapende stad te wekken.

Tegen de tijd dat Brusco en zijn zoons bij de vismarkt aanlegden, wemelde die van de haringverkopers en kabeljauwvrouwtjes, oestermannen, schelpengravers, hofmeesters, koks, volksvrouwen en zeelui van de galeien die allemaal luidkeels stonden te pingelen terwijl ze de vangst van die ochtend inspecteerden. Brusco placht dan van boot naar boot te lopen en alle schelpdieren in ogenschouw te nemen, waarbij hij zo nu en dan met zijn stok op een vat of krat klopte. ‘Dit,’ zei hij dan. ‘Ja.’ Tik tik.’Deze.’ Tik. Tik.’Nee, dat niet. Hier.’ Tik. Hij was geen groot prater. Talea zei dat haar vader net zo erg op woorden beknibbelde als op geld. Oesters, strandgapers, krabben, mosselen, kokkels, soms garnalen… Brusco kocht ze allemaal, afhankelijk van wat er die dag het beste uitzag. Zij hadden tot taak de kratten en vaten die hij aantikte terug te dragen naar de boot. Brusco had een slechte rug en kon niets tillen dat zwaarder was dan een kroes bruin bier.

Kat stonk altijd naar pekel en vis tegen de tijd dat ze afmeerden om weer naar huis te gaan. Ze was er zo aan gewend geraakt dat ze het nauwelijks meer rook. Het werk vond ze niet erg. Als haar spieren pijn deden van het tillen of als ze rugpijn kreeg van het gewicht van een vat, hield ze zichzelf voor dat ze sterker werd.

Als alle vaten eenmaal ingeladen waren, duwde Brusco hen weer af en boomden zijn zoons hen het Lange Kanaal weer over. Brea en Talea zaten voor in de boot tegen elkaar te fluisteren. Kat wist dat ze over Brea’s vriendje praatten, de jongen die ze op het dak ontmoette wanneer haar vader sliep.

‘Iedere keer als je bij ons terugkomt moet je drie dingen hebben geleerd,’ zei de vriendelijke man tegen Kat, telkens als hij haar weer de stad in stuurde. Soms waren het alleen maar drie nieuwe woorden in het Braavosi. Soms kwam ze terug met zeemansverhalen over vreemde en wonderbaarlijke gebeurtenissen in de wijde, natte wereld buiten de eilanden van Braavos, oorlogen en paddenregens en draken die uit het ei kwamen. Soms leerde ze drie nieuwe grappen of drie nieuwe raadsels, of de kneepjes van een of ander vak. En om de zoveel tijd ontdekte ze een geheim.

De stad Braavos was bij uitstek geschikt voor geheimen, een stad van mist, maskers en gefluister. Het bestaan ervan was een eeuw lang geheim gebleven, had het meisje ontdekt; waar de stad lag was drie keer zo lang verborgen gebleven. ‘De Negen Vrijsteden zijn de dochters van het Valyria van weleer,’ had de vriendelijke man haar geleerd, ‘maar Braavos is het bastaardkind dat van huis is weggelopen. Wij zijn een mengras, de zonen van slaven, hoeren en dieven. Onze voorvaderen zijn uit tientallen landen naar dit toevluchtsoord getrokken om te ontkomen aan de drakenheren die hen hadden geknecht. Ze brachten tientallen goden mee, maar er is een god die ze allemaal gemeen hadden.’

‘Hem van de Vele Gezichten.’

‘En de vele namen,’ had de vriendelijke man gezegd. ‘In Qohor is hij de Zwarte Geit, in Yi Ti de Leeuw van de Nacht, in Westeros de Vreemdeling. Uiteindelijk moet iedereen voor hem buigen, of ze nu de Zeven of de Heer des Lichts aanbidden, de Maanmoeder of de Verdronken God of de Grote Herder. De hele mensheid behoort hem toe… anders zou er ergens ter wereld een volk bestaan dat eeuwig leeft. Ken jij mensen die eeuwig leven?’

‘Nee,’ antwoordde ze dan. ‘Alle mensen moeten sterven.’

Als Kat terugsloop naar de tempel op de verhevenheid, in de nacht dat de maan donker werd, werd ze altijd door de vriendelijke man opgewacht. ‘Wat weet je dat je niet wist toen je bij ons wegging?’ placht hij haar te vragen.

‘Ik weet wat Blinde Beqqo in zijn hete oestersaus stopt,’ zei ze dan. ‘Ik weet dat de mommers in de Blauwe Lantaarn De Heer met het Kommervolle Gelaatgaan opvoeren en dat de mommers in het Schip van plan zijn daarop te reageren met Zeven Dronken Roeiers. Ik weet dat de boekverkoper Lotho Lornel in het huis van handelskapitein Moredo Presteyn slaapt zodra de eerwaarde handelskapitein op reis is, en er uittrekt zodra de Feeks weer binnenloopt.’

‘Het is goed om die dingen te weten. En wie ben jij?’

‘Niemand.’

‘Een leugen. Jij bent Kat van de Kanalen, ik ken je heel goed. Ga slapen, kind. Morgen moet je dienen.’

‘Alle mensen moeten dienen.’ En dat deed ze dan ook, drie van de dertig dagen. Met donkeremaan was ze niemand, een dienares van de God met de Vele Gezichten in een zwart-wit gewaad. Ze liep naast de vriendelijke man door de welriekende duisternis met haar ijzeren lantaarn in de hand. Ze waste de doden, doorzocht hun kleren en telde hun muntgeld uit. Op sommige dagen hielp ze Umma nog met koken; dan hakte ze grote witte champignons fijn en fileerde ze vis. Maar alleen met donkeremaan. De rest van de tijd was ze een weesmeisje in een paar afgedragen laarzen die te groot voor haar voeten waren en een bruine mantel met een gerafelde zoom, dat ‘Mosselen, kokkels en strandgapers!’riep terwijl ze haar kruiwagen door de Voddenmanshaven duwde.

Vannacht was het donkeremaan, wist ze; de vorige nacht was de maan maar een dun schijfje geweest. ‘Wat weet je dat je niet wist toen je bij ons wegging?’ zou de vriendelijke man vragen zodra hij haar zag. Ik weet dat Brusco’s dochter Brea op het dak een jongen ontmoet als haar vader slaapt, dacht ze. Brea laat zich door hem aanraken, zegt Talea, ook al is hij niet meer dan een dakrat en zeggen ze dat alle dakratten dieven zijn. Maar dat was maar één ding. Kat zou er nog twee nodig hebben. Ze maakte zich niet bezorgd. Er vielen altijd nieuwe dingen te ontdekken bij de schepen.

Toen ze thuiskwamen, hielp Kat Brusco’s Zonen de boot uit te laden. Brusco en zijn dochters verdeelden de schelpdieren over drie kruiwagens. Ze legden ze op laagjes zeewier neer. ‘Kom terug als alles verkocht is,’ zei Brusco tegen de meisjes, net als iedere ochtend, en ze gingen op pad om de vangst uit te venten. Brea rolde haar kruiwagen altijd naar de Purperen Haven om de inhoud te verkopen aan de zeelui uit Braavos wier schepen daar voor anker lagen. Talea beproefde haar geluk in de steegjes rond het Maanbassin, of ze ging verkopen tussen de tempels op het Godeneiland. Kat ging op weg naar de Voddenmanshaven, zoals ze negen van de tien dagen deed.

Alleen Braavosi mochten gebruik maken van de Purperen Haven, voorbij de Verdronken Stad en het paleis van de Zeeheer; schepen uit de zustersteden en de rest van de wijde wereld moesten gebruik maken van de Voddenmanshaven, die armer, ruwer en smeriger was dan de Purperen. Het was er ook lawaaiiger: zeelui en handelaars uit tientallen landen krioelden langs de waterkant en in de steegjes, en vermengden zich met degenen die hen dienden en hen beloerden. Kat had het nergens in Braavos zo naar haar zin. Ze hield van het lawaai en de vreemde luchtjes en vond het leuk om te kijken welke schepen er met het avondtij waren binnengelopen en welke schepen vertrokken waren. Ook op de zeelieden was ze gesteld: de luidruchtige Tyroshi met hun bulderende stemmen en geverfde snorren; de blonde Lyseni die altijd bij haar afdongen; de gedrongen, harige zeelui uit de Haven van Ibben die met diepe, hese stemmen vloekten. Haar favorieten waren de Zomereilanders, met hun huid zo glad en donker als teakhout. Ze droegen mantels van rode, groene en gele veren en de hoge masten en witte zeilen van hun zwanenschepen waren schitterend.

Soms waren er ook Westerosi, roeiers en zeelui van galjoenen uit Oudstee, handelsgaleien uit Schemerdel, Koningslanding en Meeuwstede, dikbuikige wijnkoggen uit het Prieel. Kat kende de Braavosi-woorden voor mosselen, kokkels en strandgapers, maar langs de Voddenmanshaven ventte ze haar waren uit in de handelstaal de taal van de waterkant de kades en zeemanstaveernes, een ruwe mengelmoes van woorden en zinsneden uit meer dan tien talen, begeleid door tekens en handgebaren die voor het merendeel beledigend waren. Die laatste vond Kat het leukst. Iedere man die haar lastigvielliep grote kans de vijg te zien, of zich te horen omschrijven als ezelspiemel of kamelenkut. ‘Misschien heb ik nog nooit een kameel gezien,’ zei ze dan tegen hen, ‘maar ik herken een kamelenkut zodra ik er een ruik.’

Een enkele keer werd iemand daar kwaad om, maar als dat gebeurde, had ze haar vingermes. Dat hield ze heel scherp en ze wist het te gebruiken ook. Rode Roggo liet het haar op een middag zien in de Gelukkige Haven terwijl hij wachtte tot Lanna vrij zou zijn. Hij leerde haar hoe ze het moest verbergen en hoe ze een beurs zo vlot en snel moest afsnijden dat al het geld al uitgegeven was voordat de eigenaar het zelfs maar miste. Dat was goed om te weten, beaamde zelfs de vriendelijke man, vooral ’s nachts, als de bravo’s en de dakratten op pad waren.

Kat had vrienden gemaakt langs de waterkant; kruiers en mommers, touwslagers en zeilmakers, kroegbazen, brouwers, bakkers, bedelaars en hoeren. Ze kochten strandgapers en kokkels van haar, vertelde haar waargebeurde verhalen over Braavos en leugens over hun eigen leven en lachten om haar accent als ze Braavosi probeerde te spreken. Daar zat ze nooit mee. In plaats daarvan liet ze hun allemaal de vijg zien en zei dat ze kamelenkutten waren, waarop ze bulderden van de lach. Gyloro Dothare leerde haar schuine liedjes en zijn broer Gyleno vertelde waar ze het beste palingen kon vangen. De mommers van het Schip lieten haar zien wat de houding van een held was en leerden haar monologen uit Het Lied van de Rhqyn, De Twee Gades van de Veroveraar en de De Vrijzieke vrouw van de Koopman.

Ganzenveer, het kleine mannetje met de trieste ogen die alle schuine kluchten voor het Schip verzon, bood aan haar te leren hoe een vrouw kust, maar Tagganaro sloeg hem met een kabeljauw om zijn oren en maakte daar een eind aan. Hij kon muizen doorslikken en ze uit haar oren trekken. ‘Dat is magie,’ zei hij dan. ‘Niet waar,’ zei Kat. ‘Die muis zat de hele tijd in je mouw; ik kon hem zien bewegen.’

‘Oesters, strandgapers en kokkels’ waren Kats magische woorden en net als alle goede magische woorden kwam ze er bijna overal mee. Ze was aan boord geweest van schepen uit Lys en Ouds tee en de Haven van Ibben en had haar oesters zo aan dek verkocht. Op sommige dagen duwde ze haar kruiwagen langs de torens van de machtigen om gebakken schelpdieren aan de poortwachters te verkopen. Een keer ventte ze haar vangst uit op de trappen van het Waarheidspaleis, en toen een andere venter haar probeerde weg te jagen smeet ze zijn kar om, zodat zijn oesters over de klinkers vlogen. Tolbeambten van de Geschakeerde Haven kochten van haar, en paddelaars uit de Verdronken Stad, waarvan de verzonken koepels en torens uit het groene water van de lagune opstaken.

Een keer, toen Brea met haar maanbloeding in bed lag, had Kat haar kruiwagen naar de Purperen Haven geduwd om krabben en garnalen aan roeiers van de plezierboot van de Zeeheer te verkopen, die van boeg tot spiegel met lachende gezichten bedekt was. Op andere dagen liep ze de zoetwaterrivier langs naar het Maanbassin. Ze verkocht aan zwierige bravo’s in gestreept satijn en aan sleutelbewaarders en gerechtsheren in saaie bruine en grijze mantels. Maar ze ging altijd weer naar de Voddenmanshaven terug.

‘Oesters, strandgapers en kokkels!’ riep het meisje terwijl ze haar kruiwagen langs de waterkant duwde. ‘Mosselen, garnalen en kokkels!’ Een smerige oranje kat trippelde haar achterna, aangelokt door haar geroep. Verderop dook een tweede kat op, een grijs, verfomfaaid hoopje ellende met een stompje staart. Katten waren dol op de lucht van Kat. Op sommige dagen kreeg ze er voor zonsondergang wel een dozijn achter zich aan. Zo nu en dan gooide het meisje ze een oester toe om te zien wie ermee aan de haal ging. De grootste katers wonnen maar zelden, stelde ze vast; de buit ging minstens even vaak naar een kleiner, sneller beest, mager, gemeen en hongerig. Net als ik, zei ze bij zichzelf. Haar favoriet was een schriele oude kater met een gehavend oor die haar deed denken aan een kat die ze ooit door de hele Rode Burcht achterna had gezeten. Nee, dat was een ander meisje, niet ik.

Twee van de schepen die hier gisteren waren geweest, waren weg, zag Kat, maar er lagen vijf nieuwe aangemeerd: een klein galjoen dat de Brutale Aap heette, een gigantische walvisvaarder uit Ibben die naar teer, bloed en traan rook, twee verweerde koggen uit Pentos en een slanke groene galei uit Oud Volantis. Kat bleef onder aan iedere loopplank staan om haar strandgapers en oesters uit te venten, een keer in de handelstaal en nog een keer in de Gewone Spreektaal van Westeros. Een bemanningslid op de walvisvaarder vloekte zo hard tegen haar dat hij haar katten wegjoeg en een van de roeiers uit Pentos vroeg hoeveel ze wilde hebben voor die strandgaper tussen haar benen, maar bij de andere schepen verging het haar beter. Een maat op de groene galei verslond een half dozijn oesters en vertelde haar hoe zijn kapitein was gedood door de Lyseense piraten die hen bij de Stapstenen hadden geprobeerd te enteren. ‘Het was die ellendeling van een Saan, met de Ouwe Moederszoon en zijn grote Valyriër. We konden wegkomen, maar het scheelde maar een haar.’

De kleine Brutale Aap bleek uit Meeuwstede te komen en had een bemanning uit Westeros die blij was dat ze met iemand in de Gewone Spreektaal konden praten. Eentje vroeg hoe het kwam dat een meisje uit Koningslanding mosselen verkocht op de kade van Braavos, dus moest ze haar verhaal vertellen. ‘Wij zijn hier vier dagen en vier lange nachten,’ zei een ander tegen haar. ‘Waar kan je als man naar toe voor een beetje vertier?’

‘De mommers in het Schip doen Zeven Dronken Roeiers,’ vertelde Kat hun, ‘en in de Gevlekte Kelder bij de poort van de Verdronken Stad houden ze palinggevechten. Of als je wilt kunnen jullie langs het Maanbassin lopen, waar de bravo’s ’s nachts duelleren.’

‘Ja, da’s mooi,’ zei een andere zeeman, ‘maar wat Wout eigenlijk wou was een vrouw.’

‘De beste hoeren zitten in de Gelukkige Haven, daar verderop waar het mommersschip aangemeerd ligt.’ Ze wees. Sommige van de havenhoeren waren kwaadaardig en zeelui die net van zee kwamen wisten nooit welke. S’vrone was de ergste. Iedereen zei dat ze meer dan tien mannen had beroofd en vermoord, waarna ze de lijken het kanaal in had gerold om de palingen te voeren. De Dronken Dochter kon wel lief zijn als ze nuchter was, maar niet als ze wijn op had. En Kankerjeane was eigenlijk een man. ‘Vraag maar naar Merel. Haar ware naam is Meralyn, maar iedereen noemt haar Merel, want ze is zo vrolijk als een vogeltje.’ Merel kocht telkens als Kat bij het bordeel langskwam een dozijn oesters, die ze dan met haar meisjes deelde. Ze had een goed hart, daar was iedereen het over eens. ‘En de grootste tieten van heel Braavos,’ mocht Merel zelf graag opscheppen.

Haar meisjes waren ook aardig: Blozende Betanie en de Zeemansvrouw, de eenogige Y na die je toekomst kon voorspellen met een druppel bloed, de knappe kleine Lanna, zelfs Assadora, de vrouw met de snor uit Ibben. Ze mochten dan niet mooi zijn, ze behandelden haar wel goed.

‘De Gelukkige Haven is waar alle kruiers naar toe gaan,’ verzekerde Kat de mannen van de Brutale Aap. “De jongens laden de schepen uit,” zegt Merel, “en mijn meisjes ontladen de bemanning.” ’

‘En die sjieke hoeren waar de zangers over zingen?’ vroeg de jongste aap, een roodharige knul met sproeten die niet veel ouder dan zestien kon zijn. ‘Zijn die net zo knap als ze zeggen? Waar ken ik er eentje krijgen?’

Zijn scheepsmaats keken naar hem en lachten. ‘Bij de zevenvoudige hel, jongen,’ zei een van hen. ‘Misschien dat de kapitein een kortezane zou kennen krijgen, maar alleen als-ie ’t hele schip verkoopt. Zulke kutten benne voor herenvolk, niet voor lui als wij.’

De courtisanes van Braavos waren wereldwijd befaamd. Ze werden door zangers bezongen en door goudsmeden en juweliers met geschenken overladen. Handwerkslieden bedelden om hun klandizie, koopmansvorsten betaalden fortuinen om hen bij bals, feesten en mommersvoorstellingen aan de arm te hebben, en bravo’s sloegen elkaar in hun naam dood. Als ze haar kruiwagen langs de kanalen duwde, ving Kat soms een glimp van een van hen op terwijl ze voorbijdreef op weg naar een avond met een of andere minnaar. Iedere courtisane had haar eigen bark en bedienden om haar naar haar afspraakjes te bomen. De Dichteres had altijd een boek bij de hand, de Maanschaduw droeg uitsluitend wit en zilver en de Meerminkoningin vertoonde zich nooit zonder haar Zeemeerminnen, vier jonge maagden in de bloei van hun jeugd die haar sleep ophielden en haar haar deden. Iedere courtisane was nog mooier dan de vorige, al kregen slechts degenen die ze als minnaars nam ooit haar gezicht te zien.

‘Ik heb eens drie kokkels aan een courtisane verkocht,’ vertelde Kat aan de zeelui. ‘Ze riep me bij zich toen ze uit haar bark stapte.’ Brusco had haar duidelijk gemaakt dat ze een courtisane nooit mocht aanspreken, maar moest wachten tot zij werd aangesproken, maar de vrouw had tegen haar geglimlacht en haar met zilver betaald dat tien keer zoveel waard was als de kokkels.

‘Wie was dat dan? De Kokkelkoningin, zeker?’

‘De Zwarte Parel,’ antwoordde ze. Volgens Merel was de Zwarte Parel de beroemdste courtisane van allemaal. ‘Zij stamt van de draken af,’ had de vrouw Kat verteld. ‘De eerste Zwarte Parel was een piratenkoningin. Een prins uit Westeros nam haar als minnares en verwekte een dochter bij haar, en die groeide op tot courtisane. Zij werd opgevolgd door haar dochter, en die weer door de hare, totdat je bij die van nu uitkomt. Wat zei ze tegen je, Kat?’

‘Ze zei: “Ik neem drie kokkels,” en “Heb je ook hete saus, kleintje?’” had het meisje geantwoord.

‘En wat zei jij?’

‘Ik zei: “Nee, madame,” en “Noemt u me geen kleintje. Ik heet Kat.” Ik had hete saus moeten hebben. Die heeft Beqqo wel, en hij verkoopt drie keer zoveel oesters als Brusco.’

Kat had de vriendelijke man ook van de Zwarte Parel verteld. ‘Haar echte naam is Bellegere Otherys,’ meldde ze hem. Het was een van de drie dingen die ze had ontdekt.

‘Dat klopt,’ had de priester zachtjes gezegd. ‘Haar moeder was Bellonara, maar de eerste Zwarte Parel was ook een Bellegere.’

Maar Kat wist dat het de mannen van de Brutale Aap niet zou kunnen schelen hoe de moeder van een courtisane heette. In plaats daarvan vroeg ze naar nieuws over de Zeven Koninkrijken en de oorlog.

‘Oorlog?’ lachte een van hen. ‘Wat voor oorlog? Het is geen oorlog.’

‘Niet in Meeuwstede,’ zei een ander. ‘Niet in de Vallei. Onze kleine heer heeft ons erbuiten gehouden, net als daarvoor zijn moeder.’

Net als daarvoor zjjn moeder. De vrouwe van de Vallei was de zuster van haar eigen moeder. ‘Vrouwe Lysa,’ zei ze. ‘Is ze… ?’

‘…dood?’ maakte de sproetige jongen met het hoofd vol courtisanes haar zin af. ‘Jazeker. Door haar eigen zanger vermoord.’

‘O.’ Dat doet me niks. Kat van de Kanalen heeft nooit een tante gehad. Helemaal nooit. Kat tilde haar kruiwagen op en rolde hem bij de Brutale Aap vandaan, hobbelend over de keien. ‘Oesters, strandgapers en kokkels!’ riep ze uit. ‘Oesters, strandgapers en kokkels!’

Ze verkocht het merendeel van haar schelpdieren aan de kruiers die de grote wijnkogge uit het Prieel uitlaadden, en de rest aan de mannen die een Myrische handelsgalei opkalefaterden die zwaar onder de stormen te lijden had gehad.

Verderop aan de kade stuitte ze op Tagganaro, die met zijn rug tegen een meerpaal naast Casso, de Zeehondenkoning zat. Hij kocht wat mosselen van haar, en Casso blafte en liet haar zijn zwempoot schudden. ‘Kom bij mij werken, Kat,’ spoorde Tagganaro haar aan terwijl hij mosselen uit de schelp zoog. Hij was al op zoek naar een nieuwe partner sinds de Dronken Dochter haar mes door de hand van Kleine Narbo had gestoken. ‘Ik betaal je meer dan Brusco, en je zou niet naar vis stinken.’

‘Casso vind dat ik lekker ruik,’ zei ze. De Zeehondenkoning blafte alsof hij het ermee eens was. ‘Is Narbo’s hand niet beter?’

‘Drie van zijn vingers willen niet buigen,’ klaagde Tagganaro tussen de mosselen door. ‘Wat heb je aan een beurzensnijder die zijn vingers niet kan gebruiken? Narbo kon goed zakkenrollen, maar hoeren kiezen ging hem slecht af.’

‘Dat zegt Merel ook.’ Kat was verdrietig. Ze mocht Kleine Narbo graag, ook al was hij een dief. ‘Wat gaat hij nu doen?’

‘Roeien, zegt hij. Daar heeft hij niet meer dan twee vingers voor nodig, denkt hij, en de Zeeheer is altijd op zoek naar meer roeiers. Ik zeg nog: “Niet doen, Narbo. Die zee is nog kouder dan een maagd en nog wreder dan een hoer. Je kan beter je hand afhakken en gaan bedelen.” Casso weet dat ik gelijk heb. Nietwaar, Casso?’

De zeehond blafte en Kat moest glimlachen. Ze smeet hem nog een kokkel toe voordat ze weer in haar eentje verder ging.

De dag was bijna om tegen de tijd dat Kat de Gelukkige Haven bereikte, tegenover de plek waar het Schip voor anker lag. Sommige mommers zaten boven op de scheefhangende romp en gaven elkaar een wijnzak door, maar toen ze Kats kruiwagen zagen kwamen ze naar beneden voor een paar oesters. Ze vroeg hoe het ervoor stond met Zeven Dronken Roeiers. Sombere Jos schudde zijn hoofd. ‘Quent heeft Allaquo eindelijk betrapt terwijl hij met Scheefoogje in bed lag. Ze hebben elkaar met mommerszwaarden afgetuigd en zijn allebei weggelopen. Het ziet ernaar uit dat er vanavond maar vijf dronken roeiers zijn.’

‘Wij zullen ons best doen om aan dronkenschap goed te maken wat we aan roeiers tekortschieten,’ verklaarde Myrmello. ‘Ik ben in elk geval wel tegen die taak opgewassen.’

‘Kleine Narbo wil roeier worden,’ vertelde Kat hun. ‘Als jullie hem erbij nemen, zijn jullie met z’n zessen.’

‘Ga jij maar naar Merel,’ zei Jos. Je weet hoe ze uit haar humeur raakt als ze haar oesters niet krijgt.’

Maar toen Kat het bordeel in glipte, trof ze Merel in de gelagkamer aan, waar ze met gesloten ogen luisterde naar Dareon, die op zijn houtharp speelde. Y na was er ook, bezig Lanna’s fijne, lange gouden haren te vlechten. Alweer zo’n stom liefdesliedje. Lanna vroeg de zanger almaar om stomme liefdesliedjes voor haar te spelen. Zij was de jongste van de hoeren, nog maar veertien. Voor haar vroeg Merel drie keer zo veel als voor alle andere meisjes, wist Kat.

Ze werd kwaad toen ze Dareon daar zo brutaalweg met Lanna zag zitten flikflooien terwijl zijn vingers over de harp snaren dansten. De hoeren noemden hem de Zwarte Zanger, maar er was nog maar weinig zwarts aan hem te bekennen. Met het geld dat zijn gezang hem had opgeleverd, had de kraai zich in een pauw veranderd. Vandaag droeg hij een weelderige purperen mantel met een hermelijnen voering, een tuniek met lichtpaarse en witte strepen en de tweekleurige hozen van een bravo, maar hij bezat ook een zijden mantel en eentje van wijnrood fluweel met een voering van goudbrokaat. Zijn laarzen waren het enige dat zwart aan hem was. Kat had hem tegen Lanna horen zeggen dat hij de rest in een kanaal had gesmeten. ‘Ik hou dat donker voor gezien,’ had hij verklaard.

Hij is een man van de Nachtwacht, dacht ze terwijl hij zong over de een of andere stomme jonkvrouw die zich van de een of andere stomme toren wierp omdat haar stomme prins dood was. Die jonkvrouw kan beter degenen doden die haar prins hebben gedood. En de zanger hoort op de Muur. Toen Dareon voor het eerst in de Gelukkige Haven was opgedoken, had Arya hem bijna gevraagd of hij haar mee terug naar Oostwacht wilde nemen, totdat ze hem tegen Betanie had horen zeggen dat hij nooit meer terugging. ‘Harde bedden, gezouten kabeljauw en eindeloze wachtbeurten, dat is de Muur,’ had hij gezegd. ‘Bovendien is niemand in Oostwacht ook maar half zo knap als jij. Hoe zou ik jou ooit kunnen verlaten?’ Hij had hetzelfde gezegd tegen Lanna, had Kat gehoord, en tegen een van de hoeren van de Katterije, en zelfs tegen de Nachtegaal, op de avond dat hij in het Huis van de Zeven Lampen speelde.

Ik wou dat ik hier was geweest op de avond dat die dikzak hem sloeg. Daar moesten Merels hoeren nog steeds nog om lachen. Yna zei dat de dikke jongen telkens als ze hem aanraakte zo rood als een biet was geworden, maar toen hij herrie had geschopt, had Merel hem naar buiten gesleept en in het kanaal gegooid.

Kat dacht er net aan terug hoe ze de dikke jongen van Terro en Orbeio had gered, toen de Zeemansvrouw naast haar verscheen. ‘Hij zingt een fraai lied,’ mompelde ze zachtjes in de Gewone Spreektaal van Westeros. ‘De goden moeten hem hebben liefgehad, dat ze hem zo’n stem hebben geschonken, en dat knappe gezicht erbij.’

Hij is mooi van buiten, maar lelijk van binnen, dacht Arya, al zei ze dat niet. Dareon was een keer getrouwd met de Zeemansvrouw, die alleen maar naar bed ging met mannen die met haar trouwden. De Gelukkige Haven maakte soms wel drie of vier bruiloften per avond mee. Vaak voltrok de opgewekte, wijnzuipende rode priester Ezzelyno het ritueel, en anders deed Eustaas het, die eens septon was geweest in de Sept Overzee. Als noch de priester noch de septon voorhanden was, rende een van de hoeren naar het Schip om een mommer te halen. Merel beweerde altijd dat de mommers veel betere priesters waren dan de priesters, vooral Myrmello.

De bruiloften waren luidruchtig en jolig, en er werd een hoop gedronken. Altijd als Kat met haar kruiwagen langs kwam, stond de Zeemansvrouw erop dat haar kersverse man wat oesters kocht om hem te stijven in zijn voornemen het huwelijk te voltrekken. Zo goedhartig was ze, en ze had ook een vlotte lach, maar het meisje Kat vond haar ook altijd iets droevigs hebben.

Volgens de andere hoeren bezocht de Zeemansvrouw tijdens de dagen dat haar bloem bloeide het Godeneiland en kende ze alle goden die daar woonden, zelfs degenen die Braavos was vergeten. Ze zeiden dat ze erheen ging om voor haar eerste man te bidden, haar ware echtgenoot, die op zee vermist was geraakt toen ze nog een meisje was, niet ouder dan Lanna nu. ‘Ze denkt dat als ze de juiste god maar vindt, die dan misschien de wind zal sturen die haar vroegere liefde naar haar terugblaast,’ zei de eenogige Y na, die haar het langst kende. ‘Maar ik bid dat het nooit gebeurt. Haar geliefde is dood, dat heb ik aan haar bloed geproefd. Als hij ooit bij haar terugkomt, dan is het als lijk.’

Dareons lied was eindelijk afgelopen. Toen de laatste tonen wegstierven, slaakte Lanna een zucht en de zanger legde zijn harp weg en trok haar bij zich op schoot. Hij begon haar net te kietelen toen Kat luidkeels zei: ‘Er zijn oesters, als iemand er wat hebben wil.’

Merels ogen schoten open. ‘Mooi,’ zei de vrouw. ‘Breng maar binnen, kind. Yna, haal wat brood en azijn.’

De rode zon hing gezwollen in de lucht achter de rij scheepsmasten toen Kat met een volle beurs en een kruiwagen die op het zout en het zeewier na leeg was uit de Gelukkige Haven vertrok. Dareon ging ook weg. Hij had beloofd vanavond in de Herberg van de Groene Paling te zingen, vertelde hij haar terwijl ze naast elkaar voortslenterden. ‘Telkens als ik in de Paling speel, kom ik er met zilver vandaan,’ schepte hij op, ‘en op sommige avonden zijn er kapiteins, en reders.’ Ze staken een bruggetje over en liepen door een krom achterstraatje terwijl de schaduwen lengden. ‘Het zal niet lang meer duren of ik speel in de Purperen, en daarna in het paleis van de Zeeheer,’ vervolgde Dareon. Kats lege kruiwagen bonkte over de klinkers en maakte een heel eigen soort ratelmuziek. ‘Gisteren at ik nog haring met de hoeren, maar binnen een jaar eet ik keizers krab met de courtisanes.’

‘Wat is er met je broeder gebeurd?’ vroeg Kat. ‘Die dikke. Heeft hij ooit een schip naar Oudstee gevonden? Hij zei dat hij op de vrouwe Ushanora had moeten uitvaren.’

‘Dat gold voor ons allemaal. Op last van heer Sneeuw. Ik zei nog tegen Sam, laat die oude man nou toch achter, maar die dikke idioot wilde niet luisteren.’ Het laatste licht van de ondergaande zon glansde op zijn haar. ‘Ach, het is nu toch te laat.’

‘Juist, ja,’ zei Arya terwijl ze het schemerdonker van een klein kronkelsteegje in liepen.

Toen Kat naar het huis van Brusco terugkeerde, kwam boven het kleine kanaal de avondmist opzetten. Ze zette haar kruiwagen weg, zocht Brusco op in zijn rekenkamertje en liet haar beurs voor hem op tafel ploffen. Ook de laarzen liet ze met een bons vallen.

Brusco gaf de beurs een klopje. ‘Goed. Maar wat is dit?’

‘Laarzen.’

‘Goede laarzen zijn moeilijk te vinden,’ zei Brusco, ‘maar deze zijn te klein voor mijn voeten.’ Hij raapte er een op en keek er met toegeknepen ogen naar.

‘Vannacht is het donkeremaan,’ bracht ze hem in herinnering.

‘Dan kun je maar beter bidden.’ Brusco schoof de laarzen opzij en schudde de munten uit de buidel om ze te tellen. ‘Valar dohaeris.’

Valar morghulis, dacht ze.

Terwijl ze door de straten van Braavos liep, welde overal rondom haar de mist op. Ze moest een beetje huiveren tegen de tijd dat ze de weirhouten deur van het Huis van Zwart en Wit open duwde. Vanavond brandden er slechts een paar kaarsen, flakkerend als gevallen sterren. In het donker waren alle goden vreemdelingen.

Beneden in de gewelven knoopte ze Kats versleten mantel los, trok Kats vissige bruine tuniek over haar hoofd, schopte Kats laarzen met de zoutvlekken van haar voeten, trok Kats kleingoed uit en nam een bad in citroenwater om zelfs de lucht van Kat van de Kanalen af te spoelen. Toen ze eruitkwam, gewassen met zeep, roze geschrobd en met haar bruine haar tegen haar wangen geplakt, was Kat weg. Ze trok schone gewaden en een paar slippers van zachte stof aan en stapte naar de keuken om bij Umma wat te eten te bedelen. De priesters en acolieten hadden al gegeten, maar de kokkin had een lekker stuk gebakken kabeljauw en wat gestampte gele knollen voor haar bewaard. Ze schrokte het naar binnen, waste de kom af en ging toen het wicht helpen met het toebereiden van haar brouwsels.

Haar aandeel bestond voor het merendeel uit dingen halen: ladders opklimmen om de kruiden en bladeren te zoeken die het wicht nodig had. ‘Zoetslaap is het mildste van alle vergiften,’ vertelde ze Kat terwijl ze er wat van fijnmaalde met een vijzel en een stamper. ‘Een paar korreltjes vertragen de hartslag, gaan trillende handen tegen en zorgen voor een kalm en krachtig gevoel. Een snufje schenkt een diepe en droomloze nachtrust. Drie snufjes brengen de slaap teweeg die geen einde kent. Het smaakt heel zoet, zodat je het het beste kunt gebruiken in koeken, pasteien en honingwijn. Hier, ruik maar hoe zoet het is.’ Ze liet haar een vleugje opsnuiven en stuurde haar toen de ladders op om een rood glazen flesje te zoeken. ‘Dit is een gemener vergif, maar smaakloos en geurloos en daarom eenvoudiger te verbergen. De Tranen van Lys, heet het. Opgelost in wijn of water tast het de ingewanden en de buik aan, en het doodt als een aandoening van die lichaamsdelen.’ Arya snoof en rook niets. Het wicht zette de Tranen weg en opende een dikke stenen kruik. ‘Deze pasta is met basiliskenbloed gekruid. Ze geeft gekookt vlees een lekkere smaak, maar als je het opeet veroorzaakt ze een hevige waanzin, zowel bij dieren als bij mensen. Een muis valt zelfs een leeuw aan als hij basiliskenbloed heeft geproefd.’

Arya kauwde op haar lip. ‘Zou het ook bij honden werken?’

‘Bij ieder warmbloedig dier.’ Het wicht gaf haar een klap.

Ze bracht haar hand naar haar wang, eerder verrast dan gekwetst. ‘Waarom doe je dat?’

‘Arya van het huis Stark kauwt op haar lip als ze nadenkt. Ben jij Arya van het huis Stark?’

‘Ik ben niemand.’ Ze was kwaad. ‘Wie ben jij?’

Ze verwachtte niet dat het wicht daar op zou reageren, maar dat deed ze wel. ‘Ik ben geboren als enig kind van een oud geslacht, de erfgename van mijn edele vader,’ antwoordde het wicht. ‘Mijn moeder stierf toen ik nog klein was, ik herinner me haar niet. Toen ik zes was, hertrouwde mijn vader. Zijn nieuwe vrouw behandelde me goed, totdat ze zelf een dochter baarde. Toen wenste ze dat ik zou sterven, opdat haar eigen vlees en bloed mijn vaders rijkdom zou erven. Ze had naar de gunst van de God met de Vele Gezichten moeten dingen, maar ze kon het offer dat hij van haar zou vergen niet opbrengen. In plaats daarvan trachtte ze mij zelf te vergiftigen. Daardoor ben ik geworden zoals je me nu ziet, maar ik stierf niet. Toen de genezers in het Huis van de Rode Handen mijn vader vertelden wat ze had gedaan, kwam hij hier en bracht een offer. Hij bood al zijn rijkdommen en mij aan. Hij met de Vele Gezichten verhoorde zijn gebed. Ik werd naar de tempel gebracht om te dienen en de vrouw van mijn vader ontving de gift.’

Arya bekeek haar argwanend. ‘Is dat waar?’

‘Er schuilt waarheid in.’

‘En ook leugens?’

‘Een onwaarheid en een overdrijving.’

Ze had het gezicht van het wicht gadegeslagen zolang het verhaal duurde, maar het andere meisje had haar geen signalen gegeven. ‘De God met de Vele Gezichten nam twee derde van je vaders rijkdom, niet alles.’

‘Inderdaad. Dat was mijn overdrijving.’

Arya grijnsde en besefte dat ze grijnsde, en ze kneep in haar wang. Hou je gezicht in toom, hield ze zichzelf voor. Mijn glimlach is mijn dienaar, hij hoort te komen als ik hem roep.’En wat was er gelogen?’

‘Niets. Ik heb gelogen over de leugen.’

‘Werkelijk? Of lieg je nu?’

Maar voordat het wicht kon antwoorden, stapte de vriendelijke man glimlachend het vertrek in. ‘Je bent bij ons teruggekomen.’

‘Het is donkeremaan.’

‘Inderdaad. Welke drie nieuwe dingen weet je die je niet wist toen je de vorige keer bij ons wegging?’

Ik weet wel dertig nieuwe dingen, had ze bijna gezegd. ‘Drie van de vingers van Kleine Narbo willen niet meer buigen. Hij is van plan om roeier te worden.’

‘Dat is goed om te weten. En wat nog meer?’

Ze dacht terug aan de afgelopen dag. ‘Quent en Allaquo hebben gevochten en hebben het Schip verlaten, maar ik denk dat ze wel terug zullen komen.’

‘Denk je dat alleen, of weet je het?’

‘Ik denk het alleen,’ moest ze bekennen, ook al was ze ervan overtuigd. Mommers moesten net zo hard eten als ieder ander en Quent en Allaquo waren niet goed genoeg voor de Blauwe Lantaarn.

‘Juist,’ zei de vriendelijke man. ‘En het derde?’

Ditmaal aarzelde ze geen moment. ‘Dareon is dood. De Zwarte Zanger die in de Gelukkige Haven sliep. Hij was eigenlijk een deserteur uit de Nachtwacht. Iemand heeft hem de keel doorgesneden en hem in een kanaal geduwd, maar zijn laarzen gehouden.’

‘Goede laarzen zijn moeilijk te vinden.’

‘Juist.’ Ze probeerde haar gezicht stil te houden.

‘Wie zou dat gedaan kunnen hebben, vraag ik me af?’

‘Arya van het huis Stark.’ Ze observeerde zijn ogen, zijn mond, zijn kaakspieren.

‘Dat meisje. Ik dacht dat ze Braavos verlaten had. Wie ben jij?’

‘Niemand.’

‘Een leugen.’ Hij wendde zich tot het wicht. ‘Ik heb een droge keel. Wil je zo goed zijn een beker wijn voor me te halen, en warme melk voor onze vriendin Arya, die zo onverwachts bij ons is teruggekeerd?’

Onderweg door de stad had Arya zich afgevraagd wat de vriendelijke man zou zeggen als ze hem van Dareon vertelde. Misschien zou hij kwaad op haar zijn, of misschien zou het hem goed doen dat ze de zanger de gift van de God met de Vele Gezichten had gegeven. Dit gesprek had zich tientallen malen in haar hoofd afgespeeld, als in een mommersvoorstelling. Maar ze had nooit aan warme melk gedacht.

Toen de melk kwam, dronk Arya die op. Hij rook een beetje verbrand en had een bittere nasmaak. ‘Ga nu naar bed, kind,’ zei de vriendelijke man. ‘Morgenochtend heb je dienst.’

Die nacht droomde ze weer dat ze een wolf was, maar het was anders dan in haar andere dromen. In deze droom had ze geen meute. Ze zwierf alleen rond, sprong over daken van huizen en stapte geluidloos langs de oever van een kanaal, loerend op schaduwen in de mist.

Toen ze de volgende ochtend wakker werd, was ze blind.

Samwel

De Kaneelwind waseen zwanenschip uit de Hoge-Bomenstad op de Zomereilanden, waar de mannen zwart en de vrouwen losbandig waren, en waar zelfs de goden vreemd waren. Er was geen septon aan boord om hen voor te gaan in de gebeden voor de gestorvene, dus viel die taak aan Samwel Tarling toe, ergens voor de zongeblakerde zuidkust van Dorne.

Sam trok zijn zwarte kleren aan om de woorden te zeggen, al was de middag warm en zwoel, zonder een zuchtje wind. ‘Hij was een goed man,’ begon hij, maar hij had het nog niet gezegd of hij wist dat het verkeerd was. ‘Nee. Hij was een groot man. Een maester uit de Citadel, geketend en beëdigd, en een Gezworen Broeder van de Nachtwacht, altijd getrouw: Toen hij was geboren, werd hij vernoemd naar een held die te jong gestorven was, maar al heeft hij heel lang geleefd, zijn eigen leven was niet minder heldhaftig. Geen man was wijzer, milder of vriendelijker. Twaalf Opperbevelhebbers kwamen en gingen in de jaren dat hij bij de Muur diende, maar hij stond altijd klaar om hen raad te geven. Ook koningen gaf hij raad. Hij had zelf koning kunnen worden, maar toen ze hem de kroon aanboden, zei hij dat die aan zijn jongere broer moest worden gegeven. Hoeveel mannen zouden zoiets doen?’ Sam voelde dat de tranen hem in de ogen sprongen en wist dat hij niet veel langer kon doorgaan. ‘Hij was van het bloed van de draak, maar nu is zijn vuur gedoofd. Hij was Aemon Targaryen. En nu is zijn wake ten einde.’

‘En nu is zijn wake ten einde,’ mompelde Anje hem na terwijl ze de baby in haar armen wiegde. Kojja Mo zei het haar na in de Gewone Spreektaal van Westeros en herhaalde de woorden vervolgens in de zomertaal voor Xhondo, haar vader en de rest van de verzamelde bemanning. Sam liet zijn hoofd hangen en huilde, met zulke luide en hartverscheurende snikken dat zijn hele lijf ervan schokte. Anje ging naast hem staan en liet hem op haar schouder uithuilen. Ook in haar ogen stonden tranen.

De lucht was vochtig, warm en roerloos en de Kaneelwind dobberde rond op een diepblauwe zee, ver uit het zicht van het land. ‘Zwarte Sam heeft goede woorden gesproken,’ zei Xhondo. ‘Nu drinken wij op zijn leven.’ Hij riep iets in de Zomertaal, en er werd een vaatje gekruide rum het achterdek op gerold en aangeslagen, zodat degenen die op wacht stonden een beker konden legen ter nagedachtenis van de oude, blinde draak. De bemanning had hem slechts kort gekend, maar de Zomereilanders hielden ouden van dagen in ere en brachten hun hulde als ze stierven.

Sam had nog nooit eerder rum gedronken. Het brouwsel was sterk en koppig, eerst zoet, maar met een vurige nasmaak die zijn tong verbrandde. Hij was moe, vreselijk moe. Alle spieren in zijn lichaam deden zeer, en hij voelde ook pijn op plaatsen waarvan hij niet had geweten dat er spieren zaten. Zijn knieën waren stijf, zijn handen zaten onder de verse blaren en de rauwe, kleverige plekjes waar de oude opengegaan waren. Toch leken de rum en zijn verdriet met vereende krachten zijn pijn weg te spoelen. ‘Hadden we hem nog maar naar Oudstee kunnen brengen, dan hadden de aartsmaesters hem misschien kunnen redden,’ zei hij tegen Anje terwijl ze op het hoge voorkasteel van de Kaneelwind van hun rum nipten. ‘De genezers van de Citadel zijn de beste van de Zeven Koninkrijken. Een poosje had ik gedacht… had ik gehoopt…’

In Braavos had het mogelijk geleken dat Aemon zou herstellen. Xhondo’s verhaal over draken had de oude man er ogenschijnlijk bijna weer bovenop gebracht. Die nacht had hij alles gegeten wat Sam hem voorzette. ‘Niemand had ooit een meisje verwacht,’ zei hij. ‘Er was een prins beloofd, geen prinses. Rhaegar, dacht ik… de rook was afkomstig van het vuur dat Zomerhal verzwolg op de dag dat hij geboren werd, het zout van de tranen die vergoten werden voor hen die omkwamen. Toen hij jong was, deelde hij mijn mening, maar later raakte hij ervan overtuigd dat zijn eigen zoon degene was die de profetie in vervulling zou doen gaan, want op de nacht dat Aegon werd verwekt, was er boven Koningslanding een komeet gezien en Rhaegar was er zeker van dat de bloedende ster een komeet moest zijn. Wat een dwazen waren wij, die onszelf zo wijs waanden! De fout was erin gekropen door de vertaling. Draken zijn mannelijk noch vrouwelijk, dat had Barth juist gezien: ze zijn nu eens het een, dan weer het ander, veranderlijk als vlammen. De taal heeft ons allemaal duizend jaar lang misleid. Daenerys is het, geboren te midden van zout en rook. De draken vormen het bewijs.’ Hij leek alleen al sterker te worden als hij over haar sprak. ‘Ik moet naar haar toe. Dat moet. Was ik maar jonger, al was het maar tien jaar.’

De oude man was zo vastberaden geweest dat hij de loopplank van de Kaneelwind zelfs op eigen benen over was gelopen, nadat Sam de overtocht had geregeld. Hij had zijn zwaard en schede al aan Xhondo gegeven om de forse maat de gevederde mantel te vergoeden die hij had bedorven door Sam van de verdrinkingsdood te redden. De enige dingen van waarde die hun nog restten waren de boeken die ze uit de gewelven van Slot Zwart hadden meegenomen. Sam deed er mistroostig afstand van. ‘Ze waren voor de Citadel bestemd,’ zei hij, toen Xhondo hem vroeg wat er mis was. Toen de maat die woorden vertaalde, lachte de kapitein. ‘Quhuru Mo zegt dat de grijze mannen die boeken toch hebben zullen,’ vertelde Xhondo hem, ‘maar ze nu van Quhuru Mo kopen zullen. De maesters geven goed zilver voor boeken die ze niet hebben en soms rood en geel goud.’

De kapitein wilde ook Aemons keten hebben, maar dat had Sam geweigerd. Het was een grote schande voor een maester om zijn keten af te geven, had hij verklaard. Dat laatste moest Xhondo wel drie keer zeggen voordat Quhuru Mo het accepteerde. Tegen de tijd dat de onderhandelingen rond waren, bezat Sam alleen nog zijn laarzen, zwarte kleren en kleingoed, en de kapotte hoorn die Jon Sneeuw op de Vuist der Eerste Mensen had gevonden. Ik had geen keus, zei hij tegen zichzelf. We konden niet in Braavos blijven en er was geen andere manier om de overtocht te betalen, afgezien van diefstal of bedelarij. Als ze maester Aemon veilig in Oudstee hadden gekregen, had hij het driedubbele van de prijs nog goedkoop gevonden.

De vaart naar het zuiden was echter woelig geweest, en iedere storm eiste zijn tol van de krachten van de oude man, lichamelijk en geestelijk. In Pentos had hij gevraagd of ze hem aan dek wilden dragen, zodat Sam hem met woorden een beeld van de stad kon geven, maar dat was de laatste keer geweest dat hij het bed van de kapitein had verlaten. Kort daarop was hij weer gaan malen. Tegen de tijd dat de Kaneelwind langsde Bloedende Toren de haven van Tyrosh binnenschoot, repte Aemon niet meer over pogingen om een schip naar het oosten te vinden. In plaats daarvan kwam hij weer over Oudstee en de aartsmaesters van de Citadel te spreken.

Je moet het ze vertellen, Sam,’ zei hij. ‘De aartsmaesters. Je moet het ze duidelijk maken. De mannen die tegelijkertijd met mij in de Citadel waren, zijn nu al vijftig jaar dood. Deze hebben mij nooit gekend. Mijn brieven… in Oudstee moeten ze die gelezen hebben als het geraaskal van een kinds geworden oude man. Je moet hen overtuigen, nu dat mij niet is gelukt. Vertel het hun, Sam… vertel hun hoe het op de muur is… de geesten en de witte lopers, de sluipende kou…’

‘Dat zal ik doen,’ beloofde Sam. ‘Ik zal u bijvallen, maester. Allebei zullen we het hun vertellen, wij samen.’

‘Nee,’ zei de oude man. Jij moet het doen. Vertel het hun. De profetie… de droom van mijn broer… Vrouwe Melisandre heeft de tekenen verkeerd geduid. Stannis… Stannis heeft iets van het bloed van de draak in zich, ja. Zijn broers hadden dat ook. Rhaelle, Ei’s kleine meid, zo zijn ze eraan gekomen… de moeder van hun vader… toen ze een klein meisje was, noemde ze me altijd oom Maester. Dat herinnerde ik me nog, dus stond ik mezelf toe hoop te koesteren… misschien wilde ik het ook wel… als we iets willen geloven, misleiden we onszelf allemaal. Melisandre het meest van iedereen, denk ik. Dat zwaard is verkeerd, dat moet ze toch beseffen… licht zonder hitte… een voze illusie… het zwaard is verkeerden het valse licht kan ons slechts nog dieper de duisternis in leiden, Sam. Daenerys is onze hoop. Zeg dat tegen degenen die in de Citadel wonen. Zorg dat ze luisteren. Ze moeten haar een maester zenden. Daenerys moet raad krijgen, onderricht, bescherming. Al die jaren ben ik blijven wachten, blijven toezien, en nu de dag aangebroken is, ben ik te oud. Ik ben stervende, Sam.’ Toen hij dat toegaf, stroomden de tranen uit zijn blinde, witte ogen. ‘De dood zou een man die zo oud is als ik geen angst horen aan te jagen, maar toch doet hij het wel. Is dat niet dwaas? Waar ik ben is het altijd donker, dus waarom zou ik het donker vrezen. Toch kan ik niet nalaten me af te vragen wat hierna komt, als de laatste warmte uit mijn lichaam geweken is. Zal ik voor altijd feestvieren in de gouden zaal van de Vader, zoals de septons zeggen? Zal ik weer met Ei praten, Dareon gelukkig en wel aantreffen, mijn zusters voor hun kinderen horen zingen? Stel dat de paardenheren het bij het rechte eind hebben? Zal ik voor eeuwig op een vlammende hengst door de nachthemel rijden? Of moet ik weer terugkeren naar dit tranendal? Wie kan het werkelijk zeggen? Wie heeft het gezien, aan gene zijde van de doodsmuur? Slechts de geesten, en we weten hoe die zijn. Dat weten we.’

Daar viel voor Sam minder dan niets op te zeggen, maar hij had de oude man zo goed mogelijk getroost. En daarna was Anje gekomen en had een liedje voor hem gezongen, een onzinliedje dat ze van een paar van Crasters andere vrouwen had geleerd. De oude man had erom moeten glimlachen, en het had hem geholpen in slaap te vallen.

Dat was een van zijn laatste goede dagen geweest. Daarna had de oude man meer tijd slapend dan wakend doorgebracht, opgerold onder een berg vachten in de hut van de kapitein. Soms mompelde hij in zijn slaap. Als hij wakker werd, riep hij om Sam en zei hij met klem dat hij hem iets moest vertellen, maar tegen de tijd dat Sam kwam was hij de helft van de keren vergeten wat hij had willen zeggen. Zelfs als hij het nog wist, sloeg hij wartaal uit. Hij had het over dromen, maar noemde nooit de dromer, hij sprak over een glazen kaars die niet kon worden aangestoken en eieren die niet wilden uitkomen. Hij zei dat de sfinx het raadsel was en niet degene die het opgaf, wat dat ook mocht betekenen. Hij vroeg Sam of hij hem wilde voorlezen uit een boek van septon Barth, wiens geschriften tijdens de regering van Baelor de Gezegende waren verbrand. Een keer was hij huilend wakker geworden. ‘De draak moet drie koppen hebben,’ jammerde hij, ‘maar ik ben te oud en te zwak om er een te zijn. Ik zou bij haar moeten zijn om haar de weg te wijzen, maar mijn lichaam laat me in de steek.’

Terwijl de Kaneelwindtussen de Stapstenen door voer, vergat maester Aemon de helft van de keren Sams naam. Op sommige dagen zag hij hem aan voor een van zijn gestorven broers. ‘Hij was te zwak voor zo’n lange reis,’ zei Sam op het voorkasteel tegen Anje, na nog een slokje rum. Jon had dat moeten begrijpen. Aemon was honderdtwee, hij had nooit de zee op gestuurd mogen worden. Als hij in Slot Zwart was gebleven, had hij misschien nog tien jaar geleefd.’

‘Of ze had hem misschien verbrand. De rode vrouw:’ Zelfs hier, drieduizend mijl van de muur, zei Anje de naam van vrouwe Melisandre nog steeds niet graag hardop. ‘Ze wilde koningsbloed voor haar vuren. Val wist dat. Heer Sneeuw ook. Daarom hebben ze me de baby van Dalla laten weghalen en de mijne voor hem in de plaats laten leggen. Maester Aemon is gaan slapen en niet meer wakker geworden, maar als hij gebleven was, zou ze hem hebben verbrand.’

Hij wordt toch wel verbrand, dacht Sam neerslachtig, alleen zal ik het nu moeten doen. De Targaryens gaven hun doden altijd aan de vlammen prijs. Quhuru Mo stond op de Kaneelwindgeen lijkverbranding toe, dus was Aemons lichaam in een vat zwartbuikrum gestopt, zodat het houdbaar zou zijn tot het schip Oudstee bereikte.

‘De nacht voor hij stierf, vroeg hij of hij de baby mocht vasthouden,’ vervolgde Anje. ‘Ik was bang dat hij hem misschien zou laten vallen, maar dat deed hij niet. Hij wiegde hem en neuriede een liedje voor hem, en Dalla’s kind stak een handje uit en raakte zijn gezicht aan. Hij trok zo aan zijn lip dat ik bang was dat hij hem pijn zou doen, maar de oude man moest er alleen maar om lachen.’ Ze streelde Sams hand. ‘We zouden het kleintje Maester kunnen noemen, als je dat wilt. Als hij oud genoeg is, niet nu. Dat zou kunnen.’

‘Maester is geen naam. Maar je zou hem Aemon kunnen noemen.’

Anje dacht na. ‘Dalla heeft hem tijdens de strijd gebaard, toen de zwaarden overal om haar heen zongen. Zo moet hij heten. Aemon Strijdgeboren. Aemon Staalzang.’

Een naam die zelfs mijn vader zou bevallen. De naam van een krijgsman. De jongen was per slot van rekening de zoon van Mans Roover en de kleinzoon van Craster. Hij had geen druppel van Sams laffe bloed in zijn aderen. ‘Ja. Zo moet je hem noemen.’

‘Als hij twee is,’ beloofde ze, ‘niet eerder.’

‘Waar is het jochie?’ bedacht Sam ineens. Zo lang had hij er, als gevolg van de rum en zijn verdriet, over gedaan om te beseffen dat Anje de baby niet bij zich had.

‘Kojja heeft hem. Ik heb haar gevraagd een tijdje op hem te passen.’

‘O.’ Kojja Mo was de dochter van de kapitein, langer dan Sam en rank als een speer, met een huid zo zwart en glad als gepolijst git. Ze voerde tevens het bevel over de rode boogschutters van het schip en hanteerde een boog van guldenhart met een dubbele welving waarmee ze een pijl vierhonderd pas ver kon schieten. Toen ze bij de Stapstenen door piraten waren overvallen, had Kojja er met haar pijlen meer dan tien gedood terwijl die van Sam in het water waren gevallen. Het enige waar Kojja Mo nog meer van hield dan van haar boog, was om Dalla’s kindje op haar knie te laten dansen en tegen hem te zingen in de Zomertaal. De wildlingenprins was de lieveling van alle vrouwen onder de bemanningsleden geworden en Anje leek hem aan hen toe te vertrouwen zoals nog nooit aan enige man.

‘Dat is aardig van Kojja,’ zei Sam.

‘Eerst was ik bang voor haar,’ zei Anje. ‘Ze was zo zwart en haar tanden waren zo groot en wit, ik was bang dat ze een beestling of een monster was, maar dat is ze niet. Ze is goed. Ik vind haar aardig.’

‘Dat weet ik.’ Het grootste deel van haar leven had Anje geen andere man gekend dan de angstaanjagende Craster. De rest van haar wereld had uit vrouwen bestaan. Mannen jagen haar angst aan, maar vrouwen niet, realiseerde Sam zich. Daar had hij begrip voor. Thuis in Hoornheuvel had hij ook de voorkeur gegeven aan het gezelschap van meisjes. Zijn zusters waren aardig voor hem geweest en al hadden de andere meisjes hem soms gepest, gemene opmerkingen waren gemakkelijker te negeren dan de klappen en stompen van de andere jongens in het kasteel. Zelfs nu op de Kaneelwind voelde Sam zich meer op zijn gemak bij Kojja Mo dan bij haar vader, al kwam dat misschien doordat zij de Gewone Spreektaal sprak en hij niet.

‘Ik vind jou ook aardig, Sam,’ fluisterde Anje. ‘En dit drankje is heel lekker. Het smaakt naar vuur.’

Ja, dacht Sam, een drank voor draken. Hun bekers waren leeg, dus liep hij naar het vat en vulde ze weer. De zon stond laag in het westen, zag hij, opgezwollen tot driemaal de normale grootte. In het rossige licht had Anje een vuurrode kleur op haar gezicht. Ze dronken een beker op Kojja Mo en een op Dalla’s kind en een op Anjes baby bij de Muur. En daarna ontkwamen ze er natuurlijk niet aan om twee bekers op Aemon van het huis Targaryen te drinken. ‘Moge de Vader rechtvaardig over hem oordelen,’ zei Sam en haalde zijn neus op. Tegen de tijd dat ze maester Aemon gehad hadden, was de zon bijna onder. Aan de horizon in het westen gloeide nog slechts een lange, rode streep, alsof de hemel opengereten was. Anje zei dat het schip door de drank om haar heen tolde, dus hielp Sam haar de ladder af naar de vrouwenverblijven in de boeg van het schip.

Vlak achter de ingang van de hut hing een lantaarn en hij slaagde erin daar bij het binnengaan zijn hoofd tegen te stoten. ‘Au,’ zei hij, en Anje zei: ‘Doet het zeer? Laat eens kijken.’ Ze boog zich naar hem toe…

… en kuste hem op de mond.

Sam merkte dat hij haar kus beantwoordde. Ik heb de woorden gezegd, dacht hij, maar haar handen plukten aan zijn zwarte kleren en trokken aan het koord van zijn hozen. Hij onderbrak de kus lang genoeg om te zeggen: ‘Dit kan niet,’ maar Anje zei: ‘Het kan wel,’ en drukte haar mond weer op de zijne. De Kaneelwind tolde om hen heen en hij kon de rum op Anjes tong proeven, en het volgende ogenblik waren haar borsten naakt en raakte hij ze aan. Ik heb de woorden gezegd, dacht hij weer, maar een van haar tepels belandde tussen zijn lippen. De tepel was roze en hard en toen hij eraan zoog, vulde zijn mond zich met haar melk, die zich vermengde met de smaak van rum, en hij had nog nooit zoiets fijns, zoets en lekkers geproefd. Als ik dit doe, ben ik geen haar beter dan Dareon, dacht Sam, maar het voelde te goed om te stoppen. En plotseling was zijn lid ontbloot en stak het als een dikke, roze mast uit zijn hozen omhoog. Het zag er zo dwaas uit zoals het daar rechtop stond dat hij gelachen zou hebben als Anje hem niet achterover had geduwd op haar stromatras, haar rokken tot haar dijen had opgetrokken en zich met een klein kreungeluidje op hem had laten zakken. Dat was nog lekkerder dan haar tepels. Ze is zo nat, dacht hij hijgend. Ik heb nooit geweten dat een vrouw daar beneden zo nat kon worden. ‘Nu ben ik je vrouw;’ fluisterde ze terwijl ze op hem op en neer gleed. En Sam steunde en dacht: nee, nee, dat kan niet, ik heb de woorden gezegd, ik heb de woorden gezegd, maar het enige woord dat hij zei was ‘ja’.

Naderhand viel ze in slaap met haar armen om hem heen en haar gezicht tegen zijn borst. Sam had ook slaap nodig, maar hij was dronken van de rum, de moedermelk en Anje. Hij wist dat hij terug zou moeten sluipen naar zijn eigen hangmat in de mannenhut, maar het was zo heerlijk om haar opgerold tegen zich aan te voelen dat hij op de een of andere manier niet kon bewegen.

Er kwamen anderen binnen, zowel mannen als vrouwen, en hij luisterde hoe ze elkaar kusten en lachten en met elkaar paarden. Zomereilanders. Dit is hun manier van rouwen. Ze beantwoorden de dood met leven. Dat had Sam ergens gelezen, lang geleden. Hij vroeg zich af of Anje dat had geweten, of dat Kojja Mo haar had verteld wat ze moest doen.

Hij ademde de geur van haar haren in en staarde naar de lantaarn die boven hen heen en weer zwaaide. Zelfs de Oude vrouw zou me hier niet ongeschonden uit kunnen helpen. Het beste wat hij kon doen was wegglippen en in zee springen. Als ik verdronken ben, hoeft niemand ooit te weten dat ik mezelf te schande heb gemaakt en mijn geloften gebroken heb, enAnje kan een betere man zoeken, een die geen grote, dikke lafaard is.

De volgende ochtend ontwaakte hij in zijn eigen hangmat in de mannenhut terwijl Xhondo iets over de wind stond te brullen. ‘Wind waait!’ riep de maat telkens weer. ‘Wakker en werken, Zwarte Sam. Wind waait.’ Wat Xhondo aan vocabulaire miste, compenseerde hij door middel van volume. Sam rolde vanuit zijn hangmat op zijn voeten en had daar meteen spijt van. Zijn hoofd leek wel te barsten, een van de blaren op zijn handpalm was die nacht opengegaan en hij had het gevoel alsof hij moest braken.

Maar Xhondo was onbarmhartig, dus zat er voor Sam niets anders op dan zich in zijn zwarte kleren worstelen. Hij trof ze in een vochtige prop op het dek onder zijn hangmat aan. Hij snoof eraan om te kijken hoe vuil ze waren en ademde de geur van zout, zee en teer, nat zeildoek en meeldauw; fruit, vis en zwartbuikrum, vreemde kruiden en exotische houtsoorten in, en het koppige boeket van zijn eigen zweet. Maar Anjes luchtjes kleefden er ook aan, de schone geur van haar haar en de zoete geur van haar melk, en daarom was hij blij ze te kunnen dragen. Maar hij zou nog meer hebben gegeven voor warme, droge sokken. Tussen zijn tenen was een soort schimmel gaan groeien.

De kist met boeken was op geen stukken na genoeg geweest om de passsage voor vier personen van Braavos naar Oudstee te voldoen. Maar de Kaneelwind kwam bemanningsleden te kort, dus had Quhuru Mo ermee ingestemd om hen mee te nemen op voorwaarde dat ze de overtocht met werken betaalden. Toen Sam had geprotesteerd dat maester Aemon te zwak was en het jongetje nog maar een baby en dat Anje doodsbang was voor de zee, had Xhondo alleen maar gelachen. ‘Zwarte Sam is een grote, dikke man. Zwarte Sam zal werken voor vier.’

Eerlijk gezegd was Sam zo onhandig dat hij betwijfelde of het werk dat hij deed zelfs maar goed genoeg was voor één, maar hij deed wel zijn best. Hij schrobde dekken en schuurde ze glad met stenen, hij zeulde aan ankerkettingen, hij rolde touwen op en joeg op ratten, hij verstelde gescheurde zeilen en hakte fruit fijn voor de kok. Anje probeerde het ook. Ze was beter in het want dan Sam, al deed ze zo nu en dan nog steeds haar ogen dicht bij de aanblik van zo’n groot, leeg wateroppervlak.

Anje, dacht Sam. Wat moet ik met Anje aan?

Het was een lange, hete, kleffe dag, die er door het gebons in zijn hoofd alleen maar langer op werd. Sam was druk in de weer met de touwen, de zeilen en de andere taken die Xhondo hem had opgedragen, en hij probeerde zijn blikken niet te laten afdwalen naar het vat rum waar het lichaam van maester Aemon in zat… of naar Anje. Hij kon het wildlingenmeisje nu niet onder ogen komen, niet na wat ze de afgelopen nacht hadden gedaan. Als zij aan dek kwam, ging hij naar het ruim. Als zij naar het voorschip liep, ging hij naar het achterschip. Als ze tegen hem glimlachte, keek hij de andere kant op en voelde zich ellendig. Ik had in zee moeten springen terwijl zijnog sliep, dacht hij. Een lafaard ben ik altijd al geweest, maar tot nu toe had ik nooit mijn eed gebroken.

Als maester Aemon niet was gestorven, had Sam hem kunnen vragen wat hij moest doen. Als Jon Sneeuw aan boord was geweest, of zelfs Pyp en Gren, dan had hij zich tot hen kunnen wenden. In plaats daarvan had hij Xhondo. Xhondo zou niet begrijpen waar ik het over had. Of als hij dat wel deed zou hij alleen maar zeggen dat ik nog eens met dat meisje moest neuken. ‘Neuken’ was het eerste woord in de Gewone Spreektaal dat Xhondo had geleerd en hij was er erg dol op.

Hij had geluk dat de Kaneelwind zo groot was. Aan boord van de Merel zou Anje hem binnen de kortste keren hebben onderschept. ‘Zwanenschepen’ werden de grote vaartuigen van de Zomereilanden in de Zeven Koninkrijken genoemd, vanwege hun bollende witte zeilen en hun boegbeelden, die voor het merendeel vogels voorstelden. Ondanks hun omvang gleden ze met een geheel eigen gratie de baren over. Met een goede, stevige bries in de zeilen kon de Kaneelwind iedere galei achter zich laten, al was ze hulpeloos met windstilte. En er waren een heleboel plaatsen aan boord waar een lafbek zich kon verschuilen.

Tegen het einde van Sams wachtbeurt werd hij ten slotte toch in een hoek gedreven. Hij klom net een ladder af toen Xhondo hem bij de kraag greep. ‘Zwarte Sam meekomen met Xhondo,’ zei hij, en hij sleepte hem het dek over en smeet hem aan de voeten van Kojja Mo neer.

Ver weg in het noorden hing een waas vlak boven de horizon. Kojja wees ernaar. ‘Dat daar is de kust van Dorne. Zand, rotsen en schorpioenen, en vele honderden mijlen lang geen geschikte landingsplaats. Als je wilt kun je erheen zwemmen en naar Oudstee gaan lopen. Je zult midden door de woestijn moeten en een paar bergen moeten beklimmen en de Torantijn over moeten zwemmen. Je kunt ook naar Anje toegaan.’

‘U begrijpt het niet. Vannacht hebben we…’

‘…jullie dode geëerd, en de goden die jullie allebei geschapen hebben. Xhondo heeft dat ook gedaan. Ik had het kind, anders zou ik bij hem zijn geweest. Jullie Westerosi maken de liefde allemaal te schande. Er schuilt geen schande in de liefde. Als jullie septons zeggen dat het wel zo is, moeten jullie zeven goden demonen zijn. Op de eilanden weten we beter. Onze goden hebben ons benen gegeven om mee te rennen, neuzen om mee te ruiken, handen om mee aan te raken en te voelen. Wat voor een krankzinnige, wrede god zou een man ogen geven en dan tegen hem zeggen dat hij ze voorgoed dicht moet houden en nooit mag kijken naar alle schoonheid die er in de wereld is. Alleen een monster van een god, een demon van het duister.’ Kojja plaatste haar hand tussen Sams benen. ‘De goden hebben jullie ook dit met een reden gegeven, om te… hoe zeggen jullie dat in het Westerosi?’

‘Neuken,’ zei Xhondo behulpzaam.

‘Ja, om te neuken. Om genot te schenken en kinderen te maken. Daarin schuilt geen schande.’

Sam deed een stapje naar achteren. ‘Ik heb een gelofte afgelegd. Ik zal geen vrouw nemen en geen kinderen verwekken. Ik heb de woorden gezegd.’

‘Zij kent de woorden die jij hebt gezegd. In sommige opzichten is ze een kind, maar ze is niet blind. Ze weet waarom je zwart draagt, waarom je naar Oudstee gaat. Ze weet dat ze je niet kan houden. Ze wil je alleen voor een poosje. Ze heeft haar vader en echtgenoot, haar moeder en haar zusters en haar thuis verloren, haar wereld. Ze heeft alleen jou en de baby nog. Dus je gaat naar haar toe, of je zwemt.’

Sam keek wanhopig naar het waas dat aangaf waar de verre kustlijn was. Hij wist dat hij dat hele eind nooit zou kunnen zwemmen.

Hij ging naar Anje toe. ‘Wat we hebben gedaan… als ik een vrouw kon nemen, zou ik jou liever hebben dan welke prinses of hooggeboren maagd ook, maar het kan niet. Ik ben nog steeds een kraai. Ik heb de woorden gezegd, Anje. Ik ben met Jon de bossen in gegaan en heb de woorden gezegd voor een hartboom.’

‘De bomen waken over ons,’ fluisterde Anje terwijl ze de tranen van zijn wangen wiste. ‘In het woud zien ze alles… maar hier zijn geen bomen. Alleen water, Sam. Alleen water.’

Cersei

De dag was koud, grijs en nat geweest. Het had de hele ochtend gegoten, en zelfs toen het ’s middags ophield met regenen, was het wolkendek niet gebroken. Ze kregen de zon niet te zien. Dat ellendige weer was voldoende om zelfs de kleine koningin de moed te benemen. In plaats van met haar kakelkippen en hun gevolg van wachters en bewonderaars uit rijden te gaan, bracht ze de hele dag met haar kippen in het Maagdengewelf door, luisterend naar het gezang van de Blauwe Bard.

Cerseis dag was weinig beter, totdat de avond viel. Toen de grijze lucht in zwart overging, werd haar verteld dat de Lieftallige Cersei op het avondtij was binnengelopen en dat Auran Wateren voor de deur stond en om een onderhoud verzocht.

De koningin liet hem onmiddellijk komen. Zodra hij haar kemenade binnenschreed, wist ze dat hij goed nieuws had. ‘Uwe genade,’ zei hij met een brede glimlach. ‘Drakensteen behoort u toe.’

‘Prachtig.’ Ze greep zijn handen en kuste hem op de wangen. ‘Ik weet dat Tommen dat ook fijn zal vinden. Dit betekent dat we heer Roodweijns vloot kunnen laten vertrekken en de ijzermannen van de Schilden kunnen verdrijven.’

Het nieuws uit het Bereik leek met iedere raaf schrikbarender te worden. De ijzermannen waren kennelijk niet tevreden met hun nieuwe rotsen. Ze ondernamen op volle sterkte rooftochten op de Mander en waren zelfs zover gegaan het Prieel en de kleinere eilandjes eromheen aan te vallen. De Roodweijns hadden in hun eigen kustwateren slechts een dozijn schepen achtergelaten, en die waren stuk voor stuk overmeesterd, in bezit genomen of tot zinken gebracht. En nu kwamen er berichten dat die dolleman die zich Euron Kraaienoog noemde zelfs langschepen de Fluistersont instuurde, in de richting van Oudstee.

‘Toen de Lieftallige Cersei de zeilen hees, was heer Paxter bezig voorraden voor zijn thuisreis in te nemen,’ meldde heer Wateren. ‘Ik heb zo het vermoeden dat zijn hoofdvloot inmiddels is uitgevaren.’

‘Laten we hopen dat ze een voorspoedige reis hebben en beter weer dan vandaag.’ De koningin trok Wateren naast zich op de vensterbank. ‘Hebben we deze triomf aan ser Loras te danken?’

Zijn glimlach verdween. ‘Somrnigen zullen zeggen van wel, uwe genade.’

‘Sommigen?’ Ze keek hem guitig aan. ‘Jij niet?’

‘Ik heb nooit een dapperder ridder gezien,’ zei Wateren, ‘maar hij heeft een slachtpartij gemaakt van wat een overwinning zonder bloedvergieten had kunnen zijn. Zo’n duizend man zijn dood, of zo goed als dood. De meesten aan onze kant. En niet alleen mannen uit het volk, uwe genade, maar ook ridders en jeugdige heren, de besten en moedigsten.’

‘En ser Loras zelf?’

‘Wordt nummer duizend-en-een. Ze hebben hem na de strijd het kasteel ingedragen, maar hij is zwaar gewond. Hij heeft zoveel bloed verloren dat de maesters hem niet eens willen aderlaten.’

‘Ach, wat triest. Dat zal Tommen vreselijk vinden. Hij bewonderde onze dappere Bloemenridder zo.’

‘De kleine luiden ook,’ zei haar admiraal. ‘Als Loras sterft, krijgen we straks overal in het rijk maagden die tranen plengen in hun wijn.’

Daarin had hij geen ongelijk, wist de koningin. Drieduizend kleine luiden waren door de Modderpoort gedromd om ser Loras uit te wuiven op de dag dat hij was scheep gegaan, en drie op de vier waren vrouwen geweest. De aanblik had haar slechts van minachting vervuld. Ze had het liefst tegen hen geschreeuwd dat ze schapen waren, hun verteld dat ze van Loras Tyrel nooit meer dan een glimlach en een bloem te verwachten hadden. In plaats daarvan had ze hem tot de stoutmoedigste ridder van de Zeven Koninkrijken uitgeroepen en vriendelijk gelachen toen Tommen hem een met juwelen bezet zwaard had overhandigd om mee ten strijde te trekken. De koning had hem ook omhelsd, wat geen deel had uitgemaakt van Cerseis plannen, maar dat deed er nu niet meer toe. Ze kon het zich veroorloven om genereus te zijn. Loras Tyrellag op sterven.

‘Vertel,’ beval Cersei. ‘Ik wil alles weten, van het begin tot het eind.’

Het was donker geworden in de kamer tegen de tijd dat hij uitverteld was. De koningin stak een paar kaarsen aan en stuurde Dorcas naar de keukens om wat brood en kaas en een stuk gekookt rundvlees met mierikswortelsaus voor hen te halen. Onder het eten verzocht ze Auran het verhaal nog eens te vertellen, zodat ze zich alle details correct zou herinneren. ‘Ik wil per slot van rekening niet dat onze dierbare Marjolij dit nieuws van een vreemde hoort,’ zei ze. ‘Ik zal het haar zelf vertellen.’

‘Heel vriendelijk van uwe genade,’ zei Wateren met een lachje. Een boosaardig lachje, dacht de koningin. Auran leek niet zo veel op Rhaegar als ze had gedacht. Hij heeft net zulk haar, maar dat geldt ook voor de helft van de hoeren uit Lys, als de verhalen waar zijn. Rhaegar was een man. Dit is een slimme jongen, meer niet. Toch is hij op zijn manier nuttig.

Marjolij bevond zich in het Maagdengewelf, waar ze met haar drie nichten wijn nipte en een of ander nieuw spelletje uit Volantis uitknobbelde. Ondanks het late uur lieten de wachters Cersei direct binnen. ‘Uwe genade,’ begon ze, ‘u kunt het nieuws maar beter van mij te horen krijgen. Auran is terug van Drakensteen. Uw broer is een held.’

‘Dat heb ik altijd wel geweten.’ Marjolij leek niet verrast. Waarom zou ze ook? Ze verwachtte zoiets vanaf het ogenblik dat Loras om het opperbevel smeekte. Maar tegen de tijd dat Cersei haar relaas besloot, blonken er tranen op de wangen van de jongere koningin. ‘Roodweijn had sappeurs aan het werk gezet om een tunnel onder de kasteelmuren door te graven, maar dat ging de Bloemenridder te traag. Hij dacht ongetwijfeld aan het lijden van uw vaders volk op de Schilden. Volgens heer Wateren heeft hij nog geen halve dag nadat hij het bevel had overgenomen, opdracht gegeven tot de aanval, nadat heer Stannis’ kastelein zijn aanbod om het beleg door een onderling tweegevecht te beslechten had afgeslagen. Hij reed recht op de muil van de draak af, zeggen ze, geheel in het wit. Hij zwaaide zijn morgenster boven zijn hoofd en zaaide links en rechts de dood.’

Inmiddels zat Megga Tyrel openlijk te snikken. ‘Hoe is hij gestorven?’ vroeg ze. ‘Wie heeft hem gedood?’

‘Die eer is niet aan één enkele man te beurt gevallen,’ zei Cersei. ‘Ser Loras kreeg een kruisboogbout door zijn dijbeen en nog een door zijn schouder, maar hij vocht dapper door, hoewel het bloed over zijn lichaam liep. Later kreeg hij een klap met een strijdhamer die een paar van zijn ribben brak. Daarna… maar nee, het ergste bespaar ik u liever.’

‘Vertel het,’ zei Marjolij. ‘Dat is een bevel.’

Bevel? Cersei zweeg even en besloot toen dat maar te laten passeren. ‘De verdedigers trokken zich terug in een binnenburcht zodra de courtine was ingenomen. Loras leidde ook die aanval. Hij werd met kokende olie overgoten.’

Jonkvrouwe Alla werd krijtwit en rende het vertrek uit.

‘Heer Wateren verzekert me dat de maesters alles doen wat ze kunnen, maar ik vrees dat uw broer te ernstig verbrand is.’ Cersei sloot Marjolij in haar armen om haar te troosten. ‘Hij heeft het rijk gered.’ Toen ze de kleine koningin op de wang kuste, kon ze het zout van haar tranen proeven. Jaime zal al zijn daden in het Witte Boek optekenen, en de zangers zullen hem duizend jaar lang bezingen.’

Marjolij rukte zich zo heftig uit haar omhelzing los dat Cersei bijna omviel. ‘Stervend is nog niet dood,’ zei ze.

‘Nee, maar de maesters zeggen…’

‘Stervend ir niet dood!’

‘Ik wil u slechts behoeden voor…’

‘Ik weet wat u wilt. Eruit.’

Nu weet je hoe ik mij voelde in de nacht dat mijn Joffry stierf. Ze boog, haar gezicht een kil en hoffelijk masker. ‘Lieve dochter. Het spijt me zo voor je. Ik zal je alleen laten met je verdriet.’

Vrouwe Blijleven liet zich die nacht niet zien en Cersei merkte dat ze te rusteloos was om te slapen. Als heer Tywin me nu zag, zou hij weten dat hij zijn opvolger had gekregen, een opvolger die de Rots waardig is, dacht ze in bed naast Jocelyn Vlugh, die zacht lag te snurken in het andere kussen. Marjolij zou weldra de bittere tranen vergieten die ze om Joffry had moeten huilen. Hamer Tyrel zou misschien ook huilen, maar ze had hem geen reden verschaft om met haar te breken. Wat had ze uiteindelijk meer gedaan dan Loras met haar vertrouwen te vereren? Hij had haar voor het oog van het halve hof op zijn knieën gesmeekt om het bevel te krijgen.

Als hij sterft moet ik ergens een standbeeld voor hem oprichten en hem een begrafenis geven zoals Koningslanding die nog nooit heeft meegemaakt. Dat zouden de kleine luiden mooi vinden. Tommen ook. Hamer zal me er misschien zelfs voor bedanken, de arme kerel. Wat zijn moeder betreft, als de goden goed zijn overleeft ze dit nieuws niet.

De zonsopgang was de mooiste die Cersei in jaren had gezien. Taena verscheen kort daarop en bekende dat ze de nacht met Marjolij en haar dames had doorgebracht om te troosten, wijn te drinken, te huilen en verhalen over Loras te vertellen. ‘Marjolij is er nog steeds van overtuigd dat hij niet zal sterven,’ berichtte ze terwijl de koningin werd aangekleed voor de hofdag. ‘Ze is van plan haar eigen maester te sturen om naar hem te kijken. De nichten bidden om de genade van de Moeder.’

‘Ik zal ook bidden. Kom morgenochtend mee naar Baelors Sept, dan steken we honderd kaarsen aan voor onze dappere Bloemenridder.’ Ze keerde zich naar haar dienstmaagd toe. ‘Dorcas, breng me mijn kroon. De nieuwe, alsjeblieft.’ Die was lichter dan de oude, van licht, gesponnen goud, versierd met smaragden die fonkelden als ze haar hoofd bewoog.

‘Er zijn er vanochtend vier die voor de Kobold komen,’ zei ser Osmund, toen Jocelyn hem binnenliet.

‘Vier?’ De koningin was aangenaam verrast. Naar de Rode Burcht kwam een gestage stroom informanten die beweerden dat ze iets over Tyrion te melden hadden, maar vier op één dag was ongebruikelijk.

‘Jawel,’ zei Osmund. ‘Eentje heeft een hoofd voor u meegebracht.’

‘Die ontvang ik als eerste. Breng hem naar mijn kemenade.’ En moge er ditmaal geen vergissingen in het spel zijn. Moge ik eindelijk gewroken worden, zodat Joffryin vrede kan rusten. De septons zeiden dat het getal zeven aan de goden gewijd was. Als dat zo was, zou dit zevende hoofd misschien de balsem zijn waarnaar haar ziel verlangde.

De man bleek uit Tyrosh te komen; hij was kort, gezet en zweterig, met een zalvende glimlach die haar aan Varys deed denken, en een gevorkte baard die groen en roze geverfd was. Cersei had op het eerste gezicht al een hekel aan hem, maar was bereid zijn gebreken door de vingers te zien als Tyrions hoofd daadwerkelijk in de kist zat die hij bij zich had. Het was een cederhouten kist, ingelegd met ivoor in een patroon van wijnranken en bloemen, met scharnieren en sluitingen van wit goud. Een prachtig ding, maar de koningin had uitsluitend belangstelling voor wat er misschien in zat. Hij is in elk geval groot genoeg. Voor iemand die zo klein en onvolgroeid was, had Tyrion een grotesk groot hoofd.

‘Uwe genade,’ mompelde de Tyroshi terwijl hij een buiging maakte. ‘Ik zie dat u even lieftallig bent als uw roep. Zelfs aan de overkant van de zee-engte hebben wij van uw grote schoonheid vernomen, en van het verdriet dat uw zachtmoedige hart verscheurt. Geen man kan u uw dappere jonge zoon teruggeven, maar ik hoop dat ik u tenminste wat balsem op uw wond kan bieden.’ Hij plaatste zijn hand op zijn borst. ‘Ik breng u gerechtigheid. Ik breng u het hoofd van uw valonqar.’

Er ging een huivering door haar heen toen ze het oude Valyrische woord hoorde, al schonk het haar ook een zweempje hoop. ‘De Kobold is niet langer mijn broer, als hij dat al ooit geweest is,’ verklaarde ze. ‘Noch zal ik zijn naam noemen. Eens was het een trotse naam, voordat hij hem onteerde.’

‘In Tyrosh noemen wij hem Rodehanden, vanwege al het bloed dat van zijn vingers druipt. Het bloed van een koning en dat van een vader. Sommigen zeggen dat hij ook zijn moeder heeft gedood, doordat hij zich met wrede klauwen een weg uit haar schoot heeft gereten.’

Wat een flauwekul, dacht Cersei. ‘Dat is zo. Als het hoofd van de Kobold in die kist zit, zal ik je tot heer verheffen en je welvarende landerijen en burchten schenken.’ Titels waren goedkoper dan vuil en het rivierengebied barstte van de kasteel-ruïnes die troosteloos tussen de onbewerkte velden en de afgebrande dorpen stonden. ‘Mijn hof wacht op mij. Open die kist en laten we eens kijken.’

De Tyroshi wierp met een zwierig gebaar het deksel open en deed glimlachend een stap naar achteren. In de kist lag het hoofd van een dwerg op een onderlaag van zacht blauw fluweel naar haar omhoog te staren.

Cersei keek er langdurig naar. ‘Dit is mijn broer niet.’ Ze had een zure smaak in haar mond. Dat was waarschijnlijk te veel gevraagd vooral na Loras. Zo goed zijn de goden nooit. ‘Deze man heeft bruine ogen. Tyrion had een zwart oog en een groen oog.’

‘De ogen, juist ja… uwe genade, de ogen van uw broer verkeerden enigszins… in ontbinding. Ik ben zo vrij geweest ze door glas te vervangen… maar van de verkeerde kleur, zoals u zegt.’

Daardoor raakte ze alleen maar nog meer geprikkeld. ‘Dat hoofd van jou mag dan glazen ogen hebben, dat geldt niet voor mij. Sommige gargouilles op Drakensteen lijken meer op de Kobold dan dit schepsel. Hij is kaal en twee keer zo oud als mijn broer. Wat is er met zijn tanden gebeurd?’

De man deinsde achteruit toen hij de woede in haar stem hoorde. ‘Hij had een fraaie reeks gouden tanden, uwe genade, maar we… het spijt me…’

‘O, nu nog niet. Dat komt nog wel.’ Ik zou hem moeten laten wurgen. Hem naar adem laten happen totdat zijn gezicht blauw aanloopt net als dat van mijn lieve zoon. De woorden lagen haar op de tong.

‘Een vergissing, eerlijk waar. Dwergen lijken zo op elkaar en… uwe genade zal gemerkt hebben dat hij geen neus heeft…’

‘Hij heeft geen neus omdat jij die hebt afgesneden!’

‘Nee!’ Het zweet op zijn voorhoofd sprak zijn ontkenning tegen.

‘Zeker wel.’ Cerseis toon werd venijnig lief. ‘Zo slim ben je in ieder geval nog geweest. De vorige idioot probeerde me wijs te maken dat een hagentovenaar hem had laten aangroeien. Toch komt het me voor dat je deze dwerg een neus schuldig bent. Het huis Lannister betaalt zijn schulden en dat geldt ook voor jou. Ser Meryn, breng deze bedrieger bij Qyborn.’

Ser Meryn Trant greep de Tyroshi bij zijn arm en sleurde hem al protesterend mee. Toen ze weg waren, wendde Cersei zich tot Osmund Ketelzwart. ‘Ser Osmund, uit mijn ogen met dat ding, en laat die andere drie binnen die beweren dat ze iets over de Kobold te melden hebben.’

‘Jawel, uwe genade.’

Helaas bleken de drie zogenaamde informanten van even weinig nut als de Tyroshi. Eentje zei dat de Kobold zich in een bordeel in Oudstee verborgen hield en daar mannen met zijn mond bevredigde. Dat riep een mal beeld bij haar op, maar Cersei geloofde het geen ogenblik. De tweede beweerde dat hij de dwerg in een mommersvoorstelling in Braavos had gezien. De derde wist zeker dat Tyrion een kluizenaarsbestaan in het rivierengebied was gaan leiden en op een heuvel woonde waar het spookte.

De koningin gaf ze alle drie hetzelfde antwoord. ‘Weest u zo goed een van mijn dappere ridders naar die dwerg te leiden, dan zult u rijkelijk beloond worden,’ beloofde ze. ‘Vooropgesteld dat het inderdaad de Kobold is. Zo niet… tja, mijn ridders hebben weinig geduld met bedriegers, of met dwazen die hen achter een schim aan sturen. Zoiets kan iemand zijn tong kosten.’ Meer was er niet nodig om alle drie de informanten aan het twijfelen te brengen en ze te laten toegeven dat ze misschien een andere dwerg hadden gezien.

Cersei had nooit geweten dat er zoveel dwergen waren. ‘Wordt de wereld overspoeld door die perverse kleine monsters?’ klaagde ze terwijl de laatste informant naar buiten werd geleid. ‘Hoeveel zijn er wel niet?’

‘Minder dan vroeger,’ zei vrouwe Blijleven. ‘Vergunt u mij de eer, uwe genade naar het hof te begeleiden?’

‘Als je de verveling aankunt,’ zei Cersei. ‘Robert was in vele opzichten een dwaas, maar in één ding had hij gelijk. Een koninkrijk regeren is vermoeiend werk.’

‘Het doet mij verdriet, uwe genade zo afgetobd te zien. Ik zou zeggen, gaat u er eens tussenuit om plezier te maken en laat het aan de Hand des konings over om die langdradige petities aan te horen. We zouden ons als dienstmeisjes kunnen verkleden en de dag tussen de kleine luiden kunnen doorbrengen om te horen wat zij over de val van Drakensteen zeggen. Ik weet in welke herberg de Blauwe Bard speelt als hij niet voor de kleine koningin zingt, en ik ken een bepaalde kelder waar een goochelaar lood in goud, water in wijn en meisjes in jongens verandert. Zou uwe genade het leuk vinden om een nacht lang een man te zijn?’

Als ik een man was, dan was ik Jaime, dacht de koningin. Als ik een man was, kon ik dit rijk uit naam van mezelf regeren in plaats van in Tommens naam.’Alleen als jij een vrouw zou blijven,’ zei ze, wetend dat dit was wat Taena wilde horen. ‘Heel verdorven van je om me zo in de verleiding te brengen, maar wat voor koningin zou ik zijn als ik het lot van mijn rijk in de beverige handjes van Harys Vlugh legde?’

Taena trok een pruillip. ‘Uwe genade is te ijverig.’

‘Inderdaad,’ gaf Cersei toe, ‘en als de dag om is, zal me dat rouwen.’ Ze haakte haar arm door die van vrouwe Blijleven. ‘Kom mee.’

Jalabhar Xho was die dag de eerste die zijn verzoek indiende, zoals dat een verbannen vorst betaamde. Hoe schitterend hij er in zijn felgekleurde, gevederde mantel ook uitzag, hij kwam alleen maar bedelen. Cersei liet hem zijn gebruikelijke pleidooi om mannen en wapens ter herovering van de Roodbloemvallei houden en zei toen: ‘Zijne genade is zelf ook in oorlog, vorst Jalabhar. Hij kan op dit moment geen manschappen voor u missen. Volgend jaar misschien.’ Dat had Robert ook altijd tegen hem gezegd. Volgend jaar zou ze normaal gesproken nooitzeggen, maar vandaag niet. Drakensteen was van haar.

Heer Hallyn van het Alchemistengilde diende zich aan met het verzoek of zijn vuurbezweerders ieder ei dat eventueel op Drakensteen zou opduiken, mochten uitbroeden. ‘Als er nog zulke eieren waren geweest, had Stannis ze wel verkocht om zijn opstand te financieren,’ zei de koningin tegen hem. Ze zei maar niet dat het een krankzinnig plan was. Sinds de dood van de laatste Targaryen-draak waren dergelijke pogingen altijd op dood, verderf en schande uitgedraaid.

Een groep kooplieden verscheen voor haar om de troon te smeken, namens hen te bemiddelen bij de IJzerbank van Braavos. Naar het scheen eisten de Braavosi terugbetaling van hun nog uitstaande schulden en weigerden ze alle nieuwe leningen. We hebben een eigen bank nodig, besloot Cersei, de Gouden Bank van Lannispoort. Als Tommens troon eenmaal veilig gesteld was, kon ze daar misschien voor zorgen. Vooralsnog kon ze alleen maar tegen de kooplieden zeggen dat ze de woekeraars uit Braavos moesten betalen waar ze recht op hadden.

De delegatie van het Geloof werd aangevoerd door haar oude vriend, septon Reynard. Zes van de Zonen van de Krijgsman hadden hem door de stad vergezeld; samen waren ze met z’n zevenen, een heilig geluksgetal. De nieuwe Hoge Septon — of Hoge Mus, zoals Uilebol hem noemde — deed alles in zevenen. De ridders droegen gestreepte zwaardriemen in de zeven kleuren van het Geloof. De knop van hun langzwaard en de bovenkant van hun grote helmen was met kristallen versierd. Ze droegen schilden in een langgerekte ruitvorm, een vorm die na de Verovering in onbruik was geraakt, met daarop een devies dat eeuwenlang niet te zien was geweest in de Zeven Koninkrijken: een blinkend, regenboogkleurig zwaard op een donker veld. Al tegen de honderd ridders hadden zich aangediend om hun leven en zwaard aan de Zonen van de Krijgsman toe te wijden, beweerde Qyborn, en er kwamen dagelijks nieuwe bij. Dronken van de goden, de hele bende. Wie zou gedacht hebben dat er zoveel waren in het rijk?

De meesten waren huisridders en hagenridders geweest, maar een handjevol was van edele geboorte; jongere zonen, mindere heren, oude mannen die boete wilden doen voor de aloude zonden. En dan was Lancel er nog. Ze had gedacht dat Qyborn een grap maakte toen hij haar had verteld dat haar uilskuiken van een neef zijn kasteel, grondgebied en vrouw had verlaten en weer in de stad was komen aanzakken om zich aan te sluiten bij de Edele en Grootmachtige Orde van de Krijgsmanszonen, maar daar stond hij, samen met die andere vrome dwazen.

Dat zat Cersei helemaal niet lekker. De eindeloze agressiviteit en ondankbaarheid van de Hoge Mus bevielen haar ook niet. ‘Waar is de Hoge Septon?’ vroeg ze bevelend aan Reynard. ‘Hij is degene die ik had ontboden.’

Septon Reynard sloeg een spijtige toon aan. ‘Zijne Hoge Heiligheid zendt mij in zijn plaats en gelast mij tegen uwe genade te zeggen dat de Zeven hem hebben uitgezonden om tegen de verdorvenheid te strijden.’

‘Hoe? Door overal in de Zijdestraat kuisheid te preken? Denkt hij dat hij hoeren weer in maagden kan veranderen door voor hen te bidden?’

‘Ons lichaam is door de Vader en Moeder geschapen opdat man en vrouw zich zouden verenigen en wettige kinderen zouden verwekken,’ antwoordde Reynard. ‘Het is verachtelijk en zondig als vrouwen hun heilige delen voor geld verkopen.’

Dat vrome sentiment zou overtuigender zijn geweest als de koningin niet had geweten dat septon Reynard in ieder bordeel aan de Zijdestraat speciale vriendinnetjes had. Hij had ongetwijfeld besloten dat het verkieslijker was om het getjilp van de Hoge Mus na te bauwen dan om vloeren te schrobben. ‘Matigt u zich niet aan tegen mij te preken,’ zei ze. ‘De bordeelhouders hebben geklaagd, en terecht.’

‘Waarom zouden de rechtvaardigen luisteren wanneer zondaars spreken?’

‘Die zondaars voeden de koninklijke schatkist,’ zei de koningin botweg, ‘en met hun penningen wordt het loon van mijn goudmantels uitbetaald en worden galeien gebouwd om onze kusten te verdedigen. We moeten bovendien aan de handel denken. Als Koningslanding geen bordelen had, zouden de schepen naar Schemerdel of Meeuwstede gaan. Zijne Hoge Heiligheid heeft mij vrede op straat beloofd. Als gewone mannen het zonder hoeren moeten stellen, zijn ze geneigd zich tot verkrachting te verlagen. Laat Zijne Hoge Heiligheid zijn gebeden voortaan in de sept uitspreken. Die is daarvoor.’

De koningin had ook verwacht iets van heer Gyllis te horen, maar in plaats daarvan verscheen grootmaester Pycelle, met een grauw gezicht en een en al verontschuldigingen, om haar te melden dat Rooswijck te zwak was om zijn bed uit te komen. ‘Helaas vrees ik dat heer Gyllis zich weldra bij zijn edele voorvaderen zal voegen. Moge de Vader rechtvaardig over hem oordelen.’

Als Rooswijck sterft zullen Hamer Tyrel en de kleine koningin opnieuw proberen om me Garth de vette op te dringen. ‘Heer Gyllis hoest al jaren zo, en hij is er nog nooit aan doodgegaan,’ klaagde ze. ‘Hij heeft Joffry’s hele regering lang gehoest en daarvoor ook al de halve regering van Robert. Als hij nu op sterven ligt, kan dat alleen maar komen doordat iemand op zijn dood uit is.’

Grootmaester Pycelle knipperde ongelovig met zijn ogen. ‘Uwe genade? W-wie zou er op de dood van heer Gyllis uit zijn?’

‘Zijn erfgenaam, misschien.’ Of de kleine koningin. ‘Een vrouw die hij ooit eens heeft afgewezen.’ Marjolij, Hamer en de Doornenkoningin, waarom niet? Gyllis staat hen in de weg. ‘Een oude vijand. Een nieuwe. U.’

De oude man trok wit weg. ‘Uwe genade schertst. Ik… ik heb heer Gyllis gepurgeerd, hem adergelaten, hem met kompressen en aftreksels behandeld… de dampen geven hem wat verlichting en zoetslaap helpt tegen de ergste hoestbuien, maar ik vrees dat hij nu behalve bloed ook stukjes long ophoest.’

‘Dat kan wel wezen, maar u gaat naar heer Gyllis terug en deelt hem mee dat hij van mij geen verlof krijgt om te sterven.’

‘Zoals het uwe genade behaagt.’ Pycelle boog stijfjes.

Er was nog meer, en nog meer, en nog meer, en iedere petitionaris was nog saaier dan de vorige. En die avond, toen de laatste eindelijk weg was en ze een eenvoudige maaltijd met haar zoon at, zei ze tegen hem: ‘Tommen, als je voor het slapengaan je gebeden zegt, vertel de Moeder en de Vader dan dat je blij bent dat je nog een kind bent. Het koningschap is hard werken. Ik verzeker je dat je het niet leuk zult vinden. Ze pikken aan je als moordlustige kraaien. Iedereen wil een stukje van je vlees.’

‘Ja, moeder,’ zei Tommen met een treurige stem. De kleine koningin had hem van ser Loras verteld, begreep ze. Volgens ser Osmund had de jongen gehuild. Hij is nog jong. Tegen de tijd dat hij zo oud is als Joffry zal hij niet meer weten hoe ser Loras eruitzag. ‘Maar ik zou het gepik niet erg vinden,’ ging haar zoon verder. ‘Eigenlijk zou ik iedere dag met u naar de zitting van het hof moeten gaan, om te luisteren. Marjolij zegt…’

‘…veel te veel,’ snauwde Cersei. ‘Ik zou haar met liefde haar tong laten uitrukken.’

‘Dat mag je niet zeggen!’ schreeuwde Tommen plotseling en zijn ronde gezichtje liep rood aan. ‘Laat haar tong met rust. Raak haar niet aan. Ik ben de koning, niet jij.’

Ze staarde hem ongelovig aan. ‘Wát zeg je?’

‘Ik ben de koning. Ik mag zeggen wie zijn tong er uitgerukt wordt, niet jij. Je mag Marjolij geen pijn doen. Dat vind ik niet goed. Ik verbied het.’

Cersei greep hem bij zijn oor en sleepte hem krijsend naar de deur, waar ze ser Boros Both op wacht aantrof. ‘Ser Boros, zijne genade is te ver gegaan. Weest u zo goed hem naar zijn slaapvertrek te begeleiden en Koppie te halen. Ditmaal wil ik dat Tommen de jongen zelf met de zweep geeft. Hij moet doorgaan tot beide billen van de jongen bloeden. Als zijne genade weigert of ook maar een enkel woord van protest uit, ontbiedt u Qyborn en draagt u hem op Koppies tong te verwijderen, opdat zijne genade de prijs van zijn brutaliteit leert kennen.’

‘Zoals u beveelt,’ pufte ser Boros met een ongeruste blik op de koning. ‘Uwe genade, komt u mee, alstublieft.’

Toen de nacht over de Rode Burcht daalde, maakte Jocelyn vuur in de haard van de koningin aan terwijl Dorcas de kaarsen naast het bed aanstak. Cersei opende het raam om een luchtje te scheppen en merkte dat de wolken weer waren komen opzetten om de sterren te verduisteren. ‘Wat een donkere nacht, uwe genade,’ mompelde Dorcas.

Jazeker, dacht ze, maar niet zo donker als in het Maagdengewelf of op Drakensteen, waar Loras Tyrel ligt, verbrand en bloedend, of in de zwarte cellen onder het kasteel. De koningin wist niet waarom dat bij haar opkwam. Ze had juist besloten geen gedachten meer aan Falyse vuil te maken. Een tweegevecht. Falyse had beter moeten weten dan met zo’n dwaas te trouwen. Het nieuws uit Stookewaard luidde dat vrouwe Tanda was gestorven aan een kou op de borst, die ze had gevat vanwege haar gebroken heup. Achterlijke Lollys was tot vrouwe Stookewaard uitgeroepen, met ser Bronn als haar heer. Tanda dood en Gyllis op sterven. Het is goed dat we Uilebol hebben, anders zou het hof het helemaal zonder zotten moeten doen. Met een glimlach vlijde de koningin haar hoofd op het kussen. Toen ik haar wang kuste, kon ik het zout van haar tranen proeven.

Ze droomde een oude droom, over drie meisjes in bruine mantels, een kwabbig oud wijf en een tent die naar de dood rook.

De tent van het oudje was donker en had een hoog puntdak. Ze wilde niet naar binnen, net zomin als toen ze tien was, maar de andere meisjes hielden haar in het oog, dus kon ze niet weggaan. In de droom waren ze met z’n drieën, net zoals in het echt. Dikke Jeane Verman hield zich zoals altijd op de achtergrond. Het was een wonder dat ze tot hier was gekomen. Melara Heyspaan was stoutmoediger, ouder en knapper om te zien, op een sproetige manier. Gehuld in ruw geweven mantels met de kap omhoog waren ze stiekem hun bed uit gekomen en het toernooiveld overgestoken om de tovenares op te zoeken. Melara had de dienstmeiden horen fluisteren dat ze iemand kon vervloeken of verliefd kon maken, demonen kon oproepen en de toekomst kon voorspellen.

In het echt waren de meisjes ademloos en duizelig van de spanning geweest. Ze hadden onderweg tegen elkaar lopen fluisteren, even opgewonden als bang. In de droom was het anders. In de droom stonden de paviljoens in de schaduw en waren de ridders en knechten die ze passeerden mistige schimmen. De meisjes zwierven lange tijd rond voordat ze de tent van het oude wijf hadden gevonden. Tegen die tijd waren alle toortsen sputterend aan het doven. Cersei keek toe hoe de meisjes fluisterend op elkaar drongen. Ga terug, wilde ze tegen hen zeggen. Keer je om. Jullie hebben daar niets te zoeken. Maar al bewoog ze haar mond, er kwamen geen woorden uit.

Heer Tywins dochter dook als eerste onder de tentflap door, met Melara vlak achter zich aan. Jeane Verman was de laatste en probeerde zich achter de andere twee te verschuilen, zoals ze altijd deed.

Binnen hing de tent vol luchtjes. Kaneel en nootmuskaat, peper, rood, wit en zwart. Amandelmelk en uien. Kruidnagelen, citroengras en kostbare saffraan en nog vreemdere kruiden, nog zeldzamer. Het enige licht was afkomstig van een vuurkorf in de vorm van een basiliskenkop, een flauw; groen licht dat de wanden van de tent koud, doods en rot deed lijken. Was het in het echt ook zo geweest? Cersei kon het zich niet goed herinneren.

In de droom sliep de tovenares, zoals ze eens in het echt had gedaan. Laat haar met rust, wilde de koningin uitroepen. Dwaze kinderen, nooit een slapende tovenares wakker maken. Zonder tong kon ze alleen maar toekijken hoe het meisje haar mantel afwierp, een schop tegen het bed van de heks gaf en zei: ‘Wakker worden, je moet ons de toekomst voorspellen.’

Toen Meggie de Kikker haar ogen opende, piepte Jeane Verman het uit van schrik, en ze vluchtte de tent uit om halsoverkop de nacht in te stormen. Mollige, domme, bangelijke kleine Jeane, flets, dik en bang voor haar eigen schaduw. Maar zijwas verstandig. Jeane woonde nog steeds op Schooneiland. Ze was met een van de baandermannen van haar broer getrouwd en had een dozijn kinderen geworpen.

De ogen van de oude vrouw waren geel en er zat een of andere smerige korst omheen. In Lannispoort zeiden de mensen dat ze jong en mooi was geweest toen haar man haar samen met een lading specerijen mee terug had gebracht uit het oosten, maar de tijd en het kwaad hadden hun stempel op haar gedrukt. Ze was kort, gezet en zat onder de wratten, en haar hangwangen waren grauw en knobbelig. Haar tanden waren uitgevallen en haar spenen hingen tot op haar knieën. Als je te dichtbij stond, kon je ruiken dat ze ziek was, en als ze sprak was haar adem vreemd, penetrant en vies. ‘Verdwijn,’ zei ze op schorre fluistertoon tegen de meisjes.

‘We komen voor een voorspelling,’ zei de jonge Cersei tegen haar.

‘Verdwijn,’ kraste de oude vrouw voor de tweede keer.

‘We hebben gezien dat u de dag van morgen kunt zien,’ zei Melara. ‘We willen alleen maar weten met wie we gaan trouwen.’

‘Verdwijn,’ kraste Meggie voor de derde keer.

Doe wat ze zegt, zou de koningin geroepen hebben als ze haar tong had gehad. Jullie hebben de tijd nog om te vluchten. Ervandoor, dwaze kinderen!

Het meisje met de gouden krullen zette haar handen op haar heupen. ‘Geef ons onze voorspelling, of ik ga naar mijn edele vader en laat je vanwege je brutaliteit afranselen.’

‘Alstublieft,’ smeekte Melara. ‘Alleen maar onze toekomst, dan gaan we weg.’

‘Sommigen hier hebben geen toekomst,’ prevelde Meggie met haar verschrikkelijke, diepe stem. Ze sloeg haar gewaad om haar schouders en wenkte de meisjes naderbij. ‘Kom dan, als jullie niet willen gaan. Dwazen. Kom, ja. Ik moet jullie bloed proeven.’

Melara verbleekte, maar Cersei niet. Een leeuwin vreest geen kikker, hoe oud en lelijk ook. Ze had weg moeten gaan, ze had moeten luisteren, ze had ervandoor moeten gaan. In plaats daarvan pakte ze de dolk aan die Meggie haar voorhield en haalde het gedraaide ijzeren lemmet over de muis van haar duim. Vervolgens deed ze hetzelfde bij Melara.

In de schemerdonkere, groene tent leek het bloed eerder zwart dan rood. Meggies tandeloze mond trilde bij de aanblik ervan. ‘Hier,’ fluisterde ze, ‘geef hier.’ Toen Cersei haar hand uitstak, zoog ze het bloed op met tandwallen zo zacht als die van een pasgeboren kind. De koningin wist nog hoe raar en koud haar mond had aangevoeld.

‘Drie vragen mag je stellen,’ zei het oude wijf zodra ze had gedronken. ‘Mijn antwoorden zullen je niet bevallen. Vraag, of verdwijn.’

Ga weg, dacht de dromende koningin. Hou je mond en vlucht. Maar het meisje had het benul niet om bang te zijn.

‘Wanneer trouw ik met de prins?’ vroeg ze.

‘Nooit. Je zult met de koning trouwen.’

Onder de gouden krullen verscheen er een verwonderde frons op het gezicht van het meisje. Ze had nog jarenlang gedacht dat die woorden inhielden dat ze pas met Rhaegar zou trouwen nadat diens vader Aerys gestorven was. ‘Maar ik word wel koningin?’ vroeg haar jongere ik.

‘Jawel.’ De gele ogen van Meggie glommen kwaadaardig. ‘Koningin zul je zijn, totdat er een andere komt, jonger en mooier dan jij, die je van de troon zal stoten en je alles zal ontnemen wat je dierbaar is.’

Woede flitste over het gezicht van het kind. ‘Als ze dat probeert, laat ik haar door mijn broer doden.’ Zelfs toen hield ze nog niet op, eigenwijs kind dat ze was. Ze had recht op nog een vraag, nog een glimp van haar toekomstige leven. ‘Krijgen de koning en ik kinderen?’ vroeg ze.

‘O, jawel. Zestien voor hem en drie voor jou.’

Daar snapte Cersei niets van. De snee in haar duim bonsde en haar bloed drupte op het kleed. Hoe kan dat nou? wilde ze vragen, maar ze had geen vragen meer over.

Maar de oude vrouw was nog niet klaar met haar. ‘Van goud zullen hun kronen zijn, en van goud hun lijkwaden,’ zei ze. ‘En als je in je tranen verdronken bent, zal de valonqar zijn handen om je bleke witte nek slaan en het leven uit je knijpen.’

‘Wat is een valonqar? Een of ander monster?’ Die voorspelling beviel het goudharige meisje niet. ‘Je bent een liegbeest en een kikker met wratten en een stinkende ouwe wilde en ik geloof geen woord van wat je zegt. Kom mee, Melara. Ze is het niet waard om naar te luisteren.’

‘Ik krijg ook nog drie vragen,’ zei haar vriendin koppig. En toen Cersei aan haar arm trok, rukte ze zich los en keerde zich weer naar het oude wijf toe. ‘Trouw ik met Jaime?’ flapte ze eruit.

Stom kind, dacht de koningin, zelfs nu nog boos. Jaime weet niet eens dat je bestaat. Destijds leefde haar broer uitsluitend voor zwaarden, honden en paarden… en voor haar, zijn tweelingzuster.

‘Noch met Jaime, noch met enige andere man,’ zei Meggie. ‘Jouw maagdelijkheid is voor de wormen. Je dood wacht hier vannacht, kleintje. Kun je haar adem ruiken? Ze is heel dichtbij.’

‘De enige adem die we ruiken is de jouwe,’ zei Cersei. Bij haar elleboog stond een kruik met een of ander dik brouwsel op een tafel. Ze griste het er vanaf en smeet het in de ogen van de oude vrouw. In het echt had het wijf in een of andere rare vreemde taal tegen hen geschreeuwd en hen vervloekt toen ze haar tent uit vluchtten. Maar in de droom loste haar gezicht op en smolt weg tot grauwe nevelslierten, totdat er nog slechts twee scheefstaande gele ogen overbleven, de ogen des doods.

De valonqar zal zijn handen om je keel slaan, hoorde de koningin, maar de stem was die van de Oude Vrouw. De handen doken op uit de nevels van haar droom en kronkelden om haar nek, dikke, sterke handen. Daarboven zweefde zijn gezicht, dat met zijn twee ongelijke ogen honend op haar neerkeek. Nee, probeerde de koningin te roepen, maar de vingers van de dwerg drongen diep in haar hals en knepen haar protesten af. Vruchteloos trappelde en gilde ze. Het duurde niet lang of ze maakte net zo’n geluid als haar zoon, dat verschrikkelijke, dunne, zuigende geluid dat Jofs laatste ademhaling op aarde was geweest.

Naar adem happend werd ze in het donker wakker, met haar deken om haar hals gedraaid. Cersei rukte hem zo heftig weg dat hij scheurde, en ging met zwoegende boezem rechtop zitten. Een droom, hield ze zichzelf voor, een oude droom en een verwarde deken, dat is alles.

Taena bracht de nacht weer bij de kleine koningin door, dus was Dorcas degene die naast haar sliep. De koningin schudde het meisje ruw bij de schouder. ‘Wakker worden. Ga Pycelle zoeken. Ik vermoed dat hij bij heer Gyllis is. Breng hem onmiddellijk hier.’ Nog half in slaap, struikelde Dorcas het bed uit en trippelde de kamer door om haar kleren te pakken, waarbij haar blote voeten over de biezen ritselden.

Een eeuwigheid later kwam maester Pycelle binnenschuifelen. Met gebogen hoofd bleef hij voor haar staan, knipperend met zijn zware oogleden terwijl hij zijn best deed om niet te gapen. Hij keek alsof het gewicht van de enorme maestersketen om zijn kwabbige nek hem omlaag trok naar de vloer. Cersei kon zich Pycelle niet anders dan oud herinneren, maar er was een tijd geweest dat hij ook luisterrijk was: rijk gekleed, waardig, uitzonderlijk hoofs. Zijn enorme witte baard had hem een uitstraling van wijsheid gegeven. Maar Tyrion had hem die baard afgeschoren en wat ervoor in de plaats was gegroeid, was deerniswekkend, een paar losse plukken dun, bros haar die het slappe, roze vel onder zijn wijkende kin nauwelijks verborgen. Dit is geen man, dacht ze, dit is enkel nog een menselijke bouwval. De zwarte cellen hebben hem beroofd van alle kracht die nog in hem was. En het scheermes van de Kobold.

‘Hoe oud bent u?’ vroeg Cersei abrupt.

‘Vierentachtig, als het uwe genade behaagt.’

‘Een jongere man zou me beter behagen.’

Zijn tong fladderde over zijn lippen. ‘Ik was slechts tweeënveertig toen ik door het Conclaaf werd beroepen. Kaeth was tachtig toen hij werd verkozen, en Ellendor nabij de negentig. De zorgen van het ambt drukten hen terneer, en beiden waren binnen een jaar na hun verheffing gestorven. Na hen kwam Merion, slechts zesenzestig, maar hij overleed aan een kou op weg naar Koningslanding. Daarna vroeg koning Aegon de Citadel om een jongere man te zenden. Hij was de eerste koning die ik diende.’

En Tommen wordt de laatste. ‘Ik heb een drankje van u nodig. Iets om me te helpen inslapen.’

‘Een beker wijn voor het slapengaan doet vaak…’

‘Ik drink al wijn, stom stuk onbenul. Ik heb iets sterkers nodig. Iets dat voorkomt dat ik ga dromen.’

‘U… uwe genade wenst niet te dromen?’

‘Wat zei ik nou net? Zijn uw oren net zo zwak geworden als uw pik? Kunt u zo’n drankje voor me maken, of moet ik heer Qyborn roepen om uw feilen voor de zoveelste keer te corrigeren?’

‘Nee, nee. Het is niet nodig om die… om Qyborn erbij te betrekken. Droomloze slaap. U krijgt uw drankje.’

‘Goed. U kunt gaan.’ Toen hij zich naar de deur omdraaide, riep ze hem echter terug. ‘Nog één ding. Hoe luidt de leer van de Citadel inzake profetieën? Kan de dag van morgen worden voorspeld?’

De oude man aarzelde. Een gerimpelde hand tastte blindelings naar zijn borst, als om de baard te strelen die er niet was. ‘Kan de dag van morgen worden voorspeld?’ herhaalde hij langzaam. ‘Wellicht. Er staan bepaalde spreuken in de oude boeken… maar uwe genade zou beter kunnen vragen: “Hoort de dag van morgen voorspeld te worden?” En daarop zou mijn antwoord luiden: “Nee. Sommige deuren kunnen beter gesloten blijven.” ’

‘Zie toe dat u de mijne sluit als u weggaat.’ Ze had kunnen weten dat zijn antwoord even nutteloos zou zijn als hijzelf.

De volgende ochtend ontbeet ze met Tommen. De jongen leek erg terneergeslagen; de behandeling van Koppie had kennelijk het beoogde doel gediend. Ze aten gebakken eieren, geroosterd brood, spek en een paar bloedsinaasappels die zojuist per schip uit Dorne waren gearriveerd. Haar zoon was in gezelschap van zijn poesjes. Toen ze de katten om zijn voeten heen zag dartelden, voelde Cersei zich iets beter. Zolang ik leef zal Tommen geen kwaad overkomen. Ze zou de helft van de heren in Westeros vermoorden om hem te beschermen, als het erop aankwam. ‘Ga met Jocelyn mee,’ zei ze tegen de jongen toen ze gegeten hadden.

Daarna liet ze Qyborn komen. ‘Leeft vrouwe Falyse nog?’

‘Dat wel, ja. Wellicht niet geheel… op haar gemak.’

‘Ik begrijp het.’ Cersei dacht even na. ‘Die man, Bronn… ik kan niet zeggen dat het een prettig idee is om een vijand zo dichtbij te hebben. Zijn macht berust volledig op Lollys. Als we haar oudere zuster te voorschijn konden halen…’

‘Helaas,’ zei Qyborn. ‘Vrouwe Falyse is niet meer in staat Stookewaard te beheren vrees ik. Of zelfs maar om zichzelf te voeden. Het doet me genoegen te kunnen zeggen dat ik heel veel van haar heb opgestoken, maar dat is toch wel tegen een zekere prijs gebeurd. Ik hoop dat ik de instructies van uwe genade niet te buiten ben gegaan.’

‘Nee.’ Wat ze ook van plan was geweest, het was nu te laat. Het had geen zin om te lang bij zulke dingen stil te staan. Ze kan maar beter doodgaan, zei ze bij zichzelf. Ze zou toch niet verder willen leven zonder haar echtgenoot. Al was het nog zo’n lummel, het dwaze mens leek erg op hem gesteld ‘Er is nog iets. Ik heb vannacht afschuwelijk gedroomd.’

‘Die kwaal treft alle mensen van tijd tot tijd.’

‘Deze droom ging over een heks die ik als kind heb bezocht.’

‘Een woudheks? Dat zijn meestal onschadelijke schepsels. Ze weten iets af van kruidkunde en verloskunde, maar verder…’

‘Zij was meer dan dat. Half Lannispoort ging naar haar toe voor bezweringen en drankjes. Ze was de moeder van een mindere heer, een rijke koopman die door mijn grootvader boven zijn stand verheven was. De vader van die heer had haar gevonden op zijn reizen in het oosten. Volgens sommigen had ze hem met een bezwering in haar ban gebracht, maar waarschijnlijk was hij uitsluitend in de ban van wat ze tussen haar benen had. Ze was niet altijd foeilelijk geweest, of dat zei men althans. Ik herinner me de naam van de vrouw niet. Iets langs, oostelijks en uitheems. De kleine luiden noemden haar altijd Meggie.’

‘Maegi?’

‘Is dat hoe je het uitspreekt? Ze placht een druppel bloed uit je vinger te zuigen en je dan te vertellen wat de dag van morgen zou brengen.’

‘Bloedmagie is de meest duistere vorm van hekserij. Volgens sommigen is het ook de krachtigste.’

Dat wilde Cersei niet horen. ‘Die maegi deed bepaalde voorspellingen. Eerst lachte ik erom, maar… ze voorzegde de dood van een van mijn bedmaagden. Op het moment dat ze die voorspelling deed was het meisje elf, zo gezond als een klein paard en veilig op de Rots. Maar het duurde niet lang of ze viel in een put en verdronk.’ Melara had haar gesmeekt om nooit te reppen over de dingen die ze die nacht in de tent van de maegi hadden gehoord. Als we er nooit overpraten, zijn we het gauw vergeten en is het alsof we alleen maar een boze droom hebben gehad, had Melara gezegd. Boze dromen komen nooit uit. Ze waren allebei zo jong geweest, dat het bijna wijs had geklonken.

‘Treurt u nog steeds om die vriendin uit uw kindertijd?’ vroeg Qyborn. ‘Is dat wat u dwarszit, uwe genade?’

‘Melara? Nee. Ik herinner me nauwelijks meer hoe ze eruitzag. Het is alleen… die maegi wist hoeveel kinderen ik zou krijgen, en ze wist ook van Roberts bastaards. Jaren voordat hij de eerste ervan zelfs maar had verwekt, wist zij het al. Ze beloofde me dat ik koningin zou worden, maar ze zei ook dat er een andere koningin zou komen…’Jonger en mooier, zei ze. ‘…een andere koningin, die mij alles zou ontnemen wat mij dierbaar was.’

‘En u wenst te voorkomen dat die profetie uitkomt?’

Meer dan wat ook, dacht ze. ‘Kan dat voorkomen worden?’

‘O ja. Twijfelt u daar maar niet aan.’

‘Hoe?’

‘Ik denk dat uwe genade wel weet hoe.’

Dat was zo. Ik heb het al die tijd geweten, dacht ze. Zelfs in die tent. ‘Als ze dat probeert, laat ik haar door mijn broer doden.’

Maar weten wat haar te doen stond was één ding; weten hoe ze het moest doen was iets heel anders. Van Jaime kon ze niet langer op aan. Een plotselinge ziekte zou het beste zijn, maar zo welwillend waren de goden zelden. Hoe dan? Met een mes, een kussen, een beker hartsverderf? Al die dingen leverden problemen op. Als een oude man in zijn slaap overleed, dacht niemand daar iets bij, maar een jong meisje van zestien dat dood in haar bed werd aangetroffen, zou beslist lastige vragen doen rijzen. Bovendien sliep Marjolij nooit alleen. Zelfs nu ser Loras op sterven lag, had ze dag en nacht zwaarden om zich heen.

Maar zwaarden zijn tweesnijdend. Dezelfde mannen die haar bewaken, kunnen ook worden gebruikt om haar ten val te brengen. De bewijzen zouden zo overweldigend moeten zijn dat zelfs Marjolijs eigen vader geen andere keus zou hebben dan met haar terechtstelling in te stemmen. Dat zou niet eenvoudig zijn. Het ligt niet voor de hand dat haar minnaars een bekentenis zullen afleggen, wetend dat hun dat evengoed de kop zal kosten als haar. Tenzij…

De volgende dag stuitte de koningin op de binnenplaats op Osmund Ketelzwart, die daar een oefengevecht hield met een van de tweelingbroers Roodweijn. Ze had er geen idee van wie; ze had die twee nooit uit elkaar kunnen houden. Ze sloeg hun slagenwisseling een poosje gade, waarna ze ser Osmund terzijde nam. ‘Loopt u een eindje met me op,’ zei ze, ‘en vertel me de waarheid. Ik wil geen loos gepoch, geen praatjes over hoe een Ketelzwart drie keer zo goed is als alle andere ridders. Van uw antwoord kan veel afhangen. Uw broer Osny. Hoe goed kan die zijn zwaard hanteren?’

‘Goed. U hebt hem gezien. Hij is minder sterk dan ik of Osfried, maar hij is in staat iemand snel te doden.’

‘Als het erop aankwam, zou hij dan ser Boros Both kunnen verslaan?’

‘Boros de Buik?’ Ser Osmund grinnikte. ‘Die is, hoe oud, veertig? Vijftig? De helft van de tijd half zat en nog steeds dik als hij nuchter is. Als hij ooit graag heeft gevochten, dan is de lust daartoe hem inmiddels vergaan. Jawel, uwe genade, als het nodig is dat ser Boros gedood wordt, zou Osny daar zonder moeite toe in staat zijn. Hoezo? Heeft Boros verraad gepleegd?’

‘Nee,’ zei ze. Maar Osny wel.

Briënne

Een mijl voorbij de kruiswegen stuitten ze op het eerste lijk. Het hing aan de tak van een dode boom waarvan de zwartgeblakerde stam nog de sporen droeg van de fatale blikseminslag. De zwarte kraaien hadden zijn gezicht bewerkt en wolven hadden zich te goed gedaan aan zijn onderbenen, die dicht bij de grond bungelden. Onder zijn knieën restten nog slechts botten en vodden… en een schoen waarop geknauwd was en die half onder de modder en de schimmel zat.

‘Wat heeft hij in zijn mond?’ vroeg Podderik.

Briënne moest zich vermannen om te kijken. Zijn gezicht was grijs, groen en gruwelijk, zijn mond open en opgerekt. Iemand had een brok witte steen tussen zijn tanden gepropt. Steen, of…

‘Zout,’ zei septon Meribald.

Vijftig pas verderop kregen ze het tweede lichaam in het oog. De aasdieren hadden hem omlaag getrokken, dus wat er van hem restte, lag over de grond verstrooid onder een gerafeld touw dat om de tak van een olm geknoopt was. Briënne zou er misschien zonder iets te merken voorbij zijn gereden als Hond de lucht niet had opgevangen en het onkruid in was gedraafd om eens van dichterbij te ruiken.

‘Wat heb je daar, Hond?’ Ser Hyal steeg af, liep met grote stappen de hond achterna en dook op met een halfhelm. De schedel van de dode zat er nog in, samen met wat wormen en kevers. ‘Goed staal,’ luidde zijn oordeel, ‘en niet al te gehavend, al is de leeuw zijn kop kwijt. Pod, zou jij graag een helm willen?’

‘Niet die. Er zitten wormen in.’

‘Wormen kun je eruit wassen, jochie. Je bent zo overgevoelig als een meid.’

Briënne wierp hem een norse blik toe. ‘Het ding is hem te groot.’

‘Hij groeit er wel in.’

‘Dat wil ik niet,’ zei Podderik.

Ser Hyal haalde zijn schouders op en smeet de kapotte halfhelm weer tussen het onkruid, met leeuwenfiguur en al. Hond blafte en tilde zijn poot op tegen de boom. Daarna kwamen ze nauwelijks honderd passen ver, of ze stuitten weer op een lijk. Ze bungelden onder es en els, beuk en berk, lariks en olm, eerbiedwaardige oude wilgen en statige kastanjes. Alle mannen hadden een strop om hun nek en hingen aan een stuk henneptouw, en bij allemaal was de mond toegestopt met zout. Sommigen droegen grijze, blauwe of karmijnrode mantels, al waren die door de regen en de zon dermate verbleekt dat de ene kleur slechts met moeite van de andere te onderscheiden was. Anderen hadden insignes op hun borst genaaid. Briënne zag bijlen, pijlen, verscheidene zalmen, een dennenboom, een eikenblad, kevers, hoenderen, een zwijnskop en een half dozijn drietanden. Desperado’s, besefte ze. De droesem van een dozijn legers, de overblijfsels van de heren.

Sommige doden waren kaal geweest, andere hadden een baard gehad, de een was jong, de ander oud, de een kort, de ander lang, de een dik, de ander dun. Als opgezwollen lijken met aangeknaagde en rottende gezichten zagen ze er allemaal eender uit. Aan de galgenboom zijn alle mannen broeders. Dat had Briënne eens in een boek gelezen, al wist ze niet meer welk.

Uiteindelijk bracht Hyal Jagt onder woorden wat ze allemaal al beseften: ‘Dit zijn de mannen die Zoutpannen hebben overvallen.’

‘Moge de Vader hardvochtig over hen oordelen; zei Meribald, die met de bejaarde septon van het stadje bevriend was geweest.

Wie ze waren interesseerde Briënne niet half zoveel als wie ze had opgehangen. De strop was de favoriete executiemethode van Beric Dondarrion en zijn bende vogelvrij en, zei men. Als dat zo was, zou de zogenaamde Bliksemheer wel eens vlakbij kunnen zijn.

Hond blafte en septon Meribald keek fronsend om zich heen. ‘Zullen we wat meer voortmaken? De zon gaat weldra onder en bij nacht zijn lijken geen best gezelschap. Toen ze nog leefden waren deze mannen duister en gevaarlijk. Ik betwijfel of ze er door de dood op vooruit zijn gegaan.’

‘Dan zijn we het daar niet over eens,’ zei ser Hyal. ‘Dit is precies het soort kerels dat er door de dood op vooruit gaat: Toch spoorde hij zijn paard aan, en ze schoten wat sneller op.

Verderop werden de bomen spaarzamer, maar de lijken niet. De bossen gingen over in modderige velden en boomtakken werden galgen. Wolken kraaien fladderden krijsend van de lichamen op als de reizigers naderden, en streken weer neer als ze voorbij waren.

Dit waren slechte lieden, hield Briënne zichzelf voor, maar niettemin maakte de aanblik haar treurig. Ze dwong zich de mannen stuk voor stuk te bekijken, op zoek naar bekende gezichten. Een paar meende ze te herkennen van Harrenhal, maar de toestand waarin ze verkeerden, maakte dat erg onzeker. Geen van hen droeg een jachthondenhelm, maar het aantal mannen met een helm op was sowieso gering. De meesten waren van hun wapens, wapenrusting en laarzen ontdaan voordat ze waren opgeknoopt.

Toen Podderik naar de naam van de herberg vroeg waar ze de nacht hoopten door te brengen, ging septon Meribald gretig op die vraag in, misschien om hun aandacht af te leiden van de weerzinwekkende wachtposten langs de kant van de weg. ‘Sommigen noemen hem de Oude Herberg. Er staat daar al vele honderden jaren een herberg, ook al is dezepas gebouwd tijdens de regering van Jaehaerys I, de koning die de koningsweg heeft aangelegd. Jaehaerys en zijn koningin overnachtten daar op hun reizen, zegt men. Een tijdlang stond de herberg ter ere van hen als de Twee Kronen bekend, totdat een herbergier een klokkentoren liet bouwen en er Herberg de Klokkenluider van maakte. Later ging hij over in het bezit van een kreupele ridder die Lange Jon Heddel heette en ijzerbewerker was geworden toen hij te oud werd om te vechten. Hij smeedde een nieuw uithangbord voor op de binnenplaats, een driekoppige draak van zwart ijzer, die hij aan een houten paal hing. Het beest was zo groot dat het uit twaalf stukken bestond die met touw en ijzerdraad aan elkaar verbonden waren. Als het waaide, rinkelde en rammelde het, zodat de herberg wijd en zijd bekend raakte als de Rinkelende Draak.’

‘Is dat uithangbord van de draak er nog?’ vroeg Podderik.

‘Nee,’ zei septon Meribald. ‘Toen de zoon van de smid een oude man was, stond een bastaardzoon van Aegon IV tegen zijn wettig geboren broer op en nam een zwarte draak als wapenteken. Dit gebied behoorde destijds aan heer Darring toe en die was de koning zeer toegewijd. De aanblik van de zwarte ijzeren draak wekte zijn toorn, dus hakte hij de paal om, sloeg de draak aan stukken en smeet die in de rivier. Een van de drakenkoppen spoelde jaren later op het Stille Eiland aan, hoewel het tegen die tijd rood van de roest was. De waard heeft nooit meer een nieuw uithangbord opgehangen, dus vergaten de mensen de draak en begonnen ze het lokaal de Rivierherberg te noemen. In die tijd stroomde de Drietand langs de achterdeur en was de helft van de kamers boven het water gebouwd. Gasten konden vanuit het raam een hengel uitwerpen en forellen vangen, zegt men. Er was hier ook een aanlegplaats voor een veerpont, zodat reizigers konden oversteken naar Heer Harrewegstee en Witmuur.’

‘Wij hebben ten zuiden van hier de Drietand verlaten en zijn naar het noordwesten gereden… niet naar de rivier toe, maar ervan af.’

‘Jazeker, vrouwe,’ zei de septon. ‘De rivier heeft zich verplaatst. Zeventig jaar geleden was dat. Of was het tachtig? Toentertijd was de grootvader van de oude Masha Heddel hier de waard. Zij was degene die me die hele geschiedenis heeft verteld. Een aardige vrouw, Masha, dol op zuurblad en honingkoeken. Als ze geen kamer voor me had, mocht ik altijd naast de haard slapen, en ze liet me nooit weggaan zonder wat brood en kaas en een paar oudbakken koeken.’

‘Is zij tegenwoordig de waardin?’

‘Nee. Ze is door de leeuwen opgehangen. Toen die wegtrokken, hoorde ik dat een van haar neven probeerde de herberg weer te openen, maar de wegen waren door de oorlog te gevaarlijk voor gewone reizigers, dus was er weinig klandizie. Hij haalde hoeren binnen, maar zelfs dat mocht hem niet baten. Ik heb gehoord dat hij ook door de een of andere heer is gedood.’

Ser Hyal trok een gezicht. ‘Nooit geweten dat het zo levensgevaarlijk was om er een herberg op na te houden.’

‘Wat gevaarlijk is, is om van gewone komaf te zijn als de grote heren het spel der tronen spelen,’ zei septon Meribald. ‘Is het niet, Hond?’

Hond blafte instemmend.

‘Dus,’ zei Podderik, ‘heeft de herberg nu een naam?’

‘De kleine luiden noemen het de herberg bij de kruiswegen. De Oudere Broeder heeft me verteld dat twee van Masha Heddels nichten hem weer hebben geopend voor het publiek.’ Hij hief zijn staf op. ‘Als de goden goed zijn, komt de rook die daar achter de gehangenen opstijgt uit de schoorstenen van de herberg.’

‘Ze zouden hem de Galgenherberg kunnen noemen,’ zei ser Hyal.

Hoe hij ook heette, de herberg was groot. Drie verdiepingen hoog rees hij naast de modderige wegen op. De muren, torentjes en schoorstenen waren van fijne witte steen die flets en spookachtig glanzend tegen de grauwe lucht afstak. De zuidvleugel stond op zware houten palen boven een gebarsten en verzakte lap grond vol onkruid en dood bruin gras. Aan de noordkant waren een stal met een rieten dak en een klokkentoren aangebouwd. Het hele complex was omringd door een lage muur van verbrokkelde witte stenen die met mos overwoekerd waren.

In elk geval heeft niemand hem in brand gestoken. In Zoutpannen was alles doods en verlaten geweest. Toen Briënne en haar reisgezellen met de veerboot van het Stille Eiland waren overgevaren, waren de overlevenden gevlucht en de doden ter aarde besteld, maar het lijk van de stad zelf was gebleven, asgrauw en onbegraven. De lucht stonk nog naar rook en de kreten van de zeemeeuwen die boven hun hoofd zweefden klonken bijna menselijk, als de jammerklachten van verdwaalde kinderen. Zelfs het kasteel had er verloren en verlaten bijgestaan. Het slot, even grauw als de as van het stadje eromheen, bestond uit een vierkante donjon, omgord met een courtinemuur, en was zo gebouwd dat het de haven overzag. Het zat potdicht toen Briënne en de overigen hun paarden van de pont leidden; op de tinnen bewogen slechts de banieren. Hond had een half uur moeten blaffen en septon Meribald even lang met zijn vechtstok op de voorpoort moeten bonzen, voordat er boven een vrouw was verschenen die had willen weten waarvoor ze kwamen.

Inmiddels was de veerboot alweer vertrokken en was het gaan regenen. ‘Ik ben een gewijde septon, goede vrouwe,’ had Meribald omhoog geschreeuwd, ‘en dit zijn eerzame reizigers. Wij zoeken beschutting tegen de regen en een plaats bij uw haard voor de nacht.’

De vrouw bleef onbewogen onder zijn smeekbeden. ‘De dichtstbijzijnde herberg is bij de kruiswegen in het westen,’ had ze geantwoord. ‘Wij willen hier geen vreemden. Ga weg.’ Toen ze eenmaal verdwenen was, waren noch Meribalds gebeden, noch het geblaf van Hond, noch het gevloek van ser Hyal in staat geweest haar weer te doen verschijnen. Uiteindelijk hadden ze de nacht in de bossen doorgebracht, onder een afdakje van gevlochten takken.

Maar de herberg bij de kruiswegen vertoonde tekenen van leven. Zelfs voordat ze de poort bereikten, hoorde Briënne het geluid: een flauw; maar gestaag gehamer. Het had een metalige bijklank.

‘Een smidse,’ zei ser Hyal. ‘Of ze hebben een smid aangeschaft, of de geest van de oude herbergier maakt een nieuwe ijzeren draak.’ Hij dreef zijn paard aan. ‘Ik hoop dat ze ook de geest van een kok hebben. Een knapperige gebraden kip, en de wereld is weer zoals ze wezen moet.’

De binnenplaats van de herberg was een zee van bruine modder die aan de hoeven van de paarden zoog. Het gegalm van metaal was hier luider en voorbij het uiteinde van de stallen zag Briënne de rode gloed van de smidse, achter een ossenkar met een gebroken wiel. In de stallen zag ze ook paarden, en een klein jochie zwaaide heen en weer aan de roestige ketting van de verweerde galg die op de binnenplaats oprees. Op de veranda van de herberg stonden vier meisjes naar hem te kijken. Het jongste was niet meer dan twee, en naakt. Het oudste, een jaar of negen, tien, stond met haar armen beschermend om het kleintje heen. ‘Meisjes,’ riep ser Hyal ze toe, ‘ga eens gauw jullie moeder halen.’

De jongen liet zich van de ketting vallen en stoof weg naar de stallen. De vier meisjes stonden heen en weer te draaien. Na een ogenblik zei er een: ‘Wij hebben geen moeder,’ en een tweede voegde daar aan toe: ‘Ik had er een, maar die hebben ze gedood.’ De oudste van de vier kwam naar voren, waarbij Ze het kleintje achter haar rokken duwde. ‘Wie zijn jullie?’ wilde ze weten.

‘Eerzame reizigers die onderdak zoeken. Mijn naam is Briënne en dit is septon Meribald, wijd en zijd bekend in het rivierengebied. De jongen is mijn schildknaap, Podderik Peyn, en de ridder ser Hyal Jagt.’

Het gehamer hield plotseling op. Het meisje op de veranda nam hen op, achterdochtig zoals alleen een tienjarige dat kan zijn. ‘Ik ben Wilg. Willen jullie bedden?’

‘Bedden, en bier, en warm eten om onze maag te vullen,’ zei ser Hyal Jagt terwijl hij afsteeg. ‘Ben jij de waardin?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Dat is mijn zuster Jeane. Ze is er niet. We hebben alleen maar paardenvlees te eten. Als jullie voor hoeren komen, die zijn er niet. Mijn zuster heeft ze eruit gegooid. Maar we hebben wel bedden. Sommige zijn van dons, maar de meeste van stro.’

‘En ze zitten ongetwijfeld allemaal vol vlooien,’ zei ser Hyal.

‘Hebben jullie geld om te betalen? Zilver?’

Ser Hyal lachte. ‘Zilver? Voor een overnachting en een homp paardenvlees? Wou je ons beroven, kind?’

‘We willen zilver. Anders kunnen jullie in de bossen bij de dode mannen slapen.’ Wilg wierp een blik op de ezel en de vaten en bundels op zijn rug. ‘Is dat eten? Waar hebben jullie dat vandaan?’

‘Uit Maagdenpoel,’ zei Meribald. Hond blafte.

‘Ondervragen jullie al jullie gasten op die manier?’ vroeg ser Hyal.

‘We hebben niet zoveel gasten. Niet zoals voor de oorlog. Er zijn tegenwoordig vooral mussen op de wegen, of erger.’

‘Erger?’ vroeg Briënne.

‘Dieven,’ zei een jongensstem uit de stallen. ‘Rovers.’ Briënne keerde zich om en zag een spook.

Renling. Geen mokerslag tegen haar hart had haar zelfs maar half zo ruw kunnen vellen. ‘Heer?’ hijgde ze.

‘Heer?’ De jongen streek een lok zwart haar weg die voor zijn ogen was gevallen. ‘Ik ben maar een smid.’

Dit is Renling niet, realiseerde Briënne zich. Renling is dood. Renling is in mijn armen gestorven, een man van eenentwintig. Dit is nog maar een jongen. Een jongen die eruitzag zoals Renling had gedaan toen hij voor het eerst Tarth had bezocht. Nee, jonger. Zijn kin is vierkanter, zijn wenkbrauwen zijn borsteliger. Renling was slank en lenig geweest, terwijl deze jongen de zware schouders en gespierde rechterarm had die je zo vaak bij smeden zag. Hij droeg een lang leren schort, maar daaronder was zijn borst ontbloot. Donkere stoppels bedekten zijn wangen en kin en hij had een dikke, zwarte haardos die tot voorbij zijn oren groeide. Het haar van koning Renling was net zo koolzwart geweest, maar het zijne was altijd gewassen, geborsteld en gekamd. Soms had hij het afgesneden en soms had hij het los over zijn schouders laten hangen of het met een gouden lint achter zijn hoofd opgebonden, maar het was nooit bezweet of vol klitten geweest. En hoewel zijn ogen net zo intens blauw waren, waren die van Renling altijd hartelijk en uitnodigend geweest terwijl de ogen van deze jongen overliepen van woede en wantrouwen.

Septon Meribald zag het ook. ‘Wij hebben geen kwaad in de zin, jongen. Toen deze herberg van Masha Heddel was, had ze altijd een honingkoek voor me. Soms liet ze me zelfs in een bed slapen, als de herberg niet vol was.’

‘Ze is dood,’ zei de jongen. ‘De leeuwen hebben haar opgehangen.’

‘Ophangen schijnt het favoriete tijdverdrijf te zijn, hier in de buurt,’ zei ser Hyal Jagt. ‘Ik wou dat ik hier wat grond had. Dan zou ik hennep zaaien, touw verkopen en een fortuin verdienen.’

‘Al die kinderen hier,’ zei Briënne tegen het meisje, Wilg. ‘Zijn dat je… zusjes? Broertjes? Verwanten, nichtjes en neefjes?’

‘Nee.’ Wilg staarde haar aan met een uitdrukking die ze heel goed kende. ‘Het zijn alleen maar… ik weet het niet… de mussen brengen ze soms hier. Anderen zoeken ons zelf op. Als je een vrouw bent, waarom ben je dan als man verkleed?’

Septon Meribald gaf antwoord. ‘Jonkvrouwe Briënne is een strijdmaagd op queeste. Maar op dit moment heeft ze een droog bed en een haardvuur nodig. Net als wij allemaal. Mijn ouwe botten zeggen dat het weer gaat regenen, en wel binnenkort. Heb je kamers voor ons?’

‘Nee,’ zei de jonge smid. Ja,’ zei het meisje, Wilg.

Ze keken elkaar boos aan. Toen stampte Wilg met haar voet. ‘Ze hebben eten, Gendry. De kleintjes hebben honger.’ Ze floot, en als bij toverslag verschenen er nog meer kinderen: haveloze jongens met ongeknipt haar kropen onder de veranda vandaan en schichtige meisjes verschenen in de ramen die op de binnenplaats uitkeken. Sommigen klemden kruisbogen vast, opgedraaid en geladen.

‘Ze zouden dit de Kruisboogherberg kunnen noemen,’ opperde ser Hyal.

De Wezenherberg zou beter op zijn plaats zijn, dacht Briënne.

‘Wout, help jij ze met die paarden,’ zei Wilg. ‘Wil, leg die steen weg, ze zijn hier niet om ons iets te doen. Tansy, Koppie, ga wat hout halen om het vuur op te stoken. Jon Penning, jij helpt de septon met die bundels. Ik zal ze een paar kamers wijzen.’

Uiteindelijk namen ze drie kamers naast elkaar, die elk de luxe van een donzen bed, een kamerpot en een raam boden. Briënnes kamer had bovendien een haard. Ze betaalde nog een paar penningen voor wat hout. ‘Slaap ik bij u in de kamer, of bij ser Hyal?’ vroeg Podderik terwijl ze de luiken opende. ‘Dit is het Stille Eiland niet,’ zei ze. ‘Je kunt bij mij blijven. Het lag in haar bedoeling er morgenochtend vroeg met hun tweeën op uit te gaan. Septon Meribald ging door naar Notem, Rivierbocht en Heer Harrewegstee, maar Briënne zag er de zin niet van in hem nog verder te volgen. Hij had Hond om hem gezelschap te houden, en de Oudere Broeder had haar ervan overtuigd dat ze Sansa Stark niet langs de Drietand zou vinden. ‘Ik ben van plan voor zonsopgang op te staan terwijl ser Hyal nog slaapt.’ Briënne had hem Hooggaarde nog niet vergeven… en zoals hij zelf had gezegd, had ser Hyal geen eden gezworen met betrekking tot Sansa.

‘Waar gaan we naar toe, ser? Ik bedoel, vrouwe?’

Daar had Briënne geen kant-en-klaar antwoord op. Ze waren heel letterlijk bij de kruiswegen aangeland, de plek waar de koningsweg, de rivierweg en de hoge weg allemaal bij elkaar kwamen. De hoge weg zou hen oostwaarts door de bergen naar de Vallei van Arryn voeren, waar Sansa’s tante tot haar dood het bewind had gevoerd. Naar het westen liep de rivierweg, die de loop van de Rode Vork volgde tot Stroomvliet en Sansa’s oudoom, die werd belegerd maar nog in leven was. Of ze zouden over de koningsweg naar het noorden kunnen reizen, voorbij de Tweeling en door de Nek met zijn zompen en moerassen. Als ze een weg langs de Motte van Cailin en de huidige bezetter daarvan — wie dat ook was konden vinden, zou de koningsweg hen helemaal tot Winterfel brengen.

Of ik kan de koningsweg naar het zuiden nemen, dacht Briënne. Ik zou met hangende pootjes naar Koningslanding terug kunnen gaan, mijn jalen aan ser Jaime opbiechten, hem zijn zwaard teruggeven en een schip zoeken om terug te gaan naar Tarth, zoals de Oudere Broeder wilde. Dat was een bittere gedachte, maar niettemin verlangde een deel van haar naar Avondschemer en haar vader, en een ander deel vroeg zich af of Jaime haar zou troosten als ze op zijn schouder zou uithuilen. Dat was toch wat mannen wilden? Zachte, hulpeloze vrouwen die hun bescherming nodig hadden?

‘Ser? Vrouwe? Ik vroeg waar we naar toe gingen?’

‘Naar de gelagkamer om te eten, lijkt me.’

De gelagkamer krioelde van de kinderen. Briënne probeerde ze te tellen, maar ze stonden geen ogenblik stil, dus telde ze somrmge twee of drie keer en andere helemaal niet. Uiteindelijk gaf ze het op. Ze hadden de tafels in drie lange rijen tegen elkaar aan gezet en de oudere jongens sjouwden banken aan van achterin. Ouderwilde hier zeggen een jaar of tien, twaalf. De meest volwassen man hier was Gendry, maar Wilg was degene die alle bevelen uitdeelde, alsof ze een koningin in haar kasteel was en de andere kinderen niet meer dan bedienden waren.

Als ze hooggeboren was, zou het commanderen haar in het bloed zitten, en hen de onderdanigheid. Briënne vroeg zich af of Wilg misschien meer was dan ze leek. Het meisje was te jong en te alledaags om Sansa Stark te zijn, maar ze had de juiste leeftijd om de jongste zuster te zijn, en zelfs vrouwe Catelyn had gezegd dat Arya de schoonheid van haar zuster miste. Bruin haar, bruine ogen, mager… Zou het kunnen? Arya Stark had bruin haar, stond haar nog bij, maar Briënne wist niet zeker welke kleur haar ogen hadden. Bruin en bruin, was het dat? Kan het zijn dat ze toch niet in Zoutpannen is omgekomen?

Buiten vervaagde het laatste daglicht. Binnen had Wilg vier vetkaarsen aangestoken en de meisjes opgedragen het haardvuur voluit brandend te houden. De jongens hielpen Podderik met het afladen van de ezel en brachten de zoute kabeljauw; het schapenvlees, de groenten, noten en kazen binnen terwijl septon Meribald zich in de keuken vervoegde om zich over de havermout te ontfermen. ‘Helaas, mijn sinaasappels zijn op, en ik betwijfel of ik er voor de lente nog een te zien krijg; zei hij tegen een jongetje. ‘Heb jij ooit een sinaasappel gezien, jochie? Erin geknepen en dat heerlijke sap eruit gezogen?’ Toen de jongen van nee schudde, woelde de septon zijn haar om. ‘Dan breng ik er volgend voorjaar een voor je mee, als je me nu braaf helpt met het roeren van de havermout.’

Ser Hyal trok zijn laarzen uit om zijn voeten aan het vuur te warmen. Toen Briënne naast hem ging zitten, wees hij met zijn hoofd naar het andere einde van de kamer. ‘Er zitten bloedvlekken op de vloer, daar waar Hond aan het snuffelen is. Ze zijn weggeschrobd, maar het bloed is diep in het hout getrokken en gaat er niet meer uit.’

‘Dit is de herberg waar Sandor Clegane drie van de mannen van zijn broer heeft gedood,’ bracht ze hem in herinnering.

‘Dat is zo,’ beaamde Jagt, ‘maar wie zegt dat zij de eersten waren die hier de dood hebben gevonden… of dat ze de laatsten zullen zijn?’

‘Ben je bang voor een paar kinderen?’

‘Vier zou een paar zijn. Tien zou een overvloed zijn. Dit is een kakofonie. Kinderen zouden in windsels gewikkeld en aan de muur gehangen moeten worden totdat de meisjes borsten krijgen en de jongens oud genoeg zijn om zich te scheren.’

‘Ik heb met ze te doen. Ze hebben allemaal hun ouders verloren. Sommigen hebben ze zien doden.’

Jagt rolde met zijn ogen. ‘Ik was vergeten dat ik tegen een vrouw sprak. Jouw hart is even week als de havermout van de septon. Is het mogelijk? Ergens in onze zwaarddeern schuilt een moeder die popelt om te baren. Wat je eigenlijk wilt is een lieve, roze baby om aan je tieten te zuigen.’ Ser Hyal grijnsde. ‘Naar ik heb gehoord, heb je daar een man voor nodig. Bij voorkeur een echtgenoot. Waarom niet mij?’

‘Als je nog steeds hoopt die weddenschap te winnen…’

‘Wat ik wil winnen is jou, heer Selwyns enige nog levende kind. Ik heb mannen gekend die met achterlijke meisjes en zuigelingen zijn getrouwd om een buit binnen te halen die maar een tiende van Tarth besloeg. Ik geef toe dat ik Renling Baratheon niet ben, maar mijn pluspunt is dat ik nog in het land der levenden ben. Volgens sommigen is het mijn enige pluspunt. Het huwelijk zou ons allebei goed uitkomen. Grondgebied voor mij en een kasteel vol van deze gevallen voor jou.’ Hij wuifde met een hand naar de kinderen. ‘Ik ben daar wel bekwaam toe, dat verzeker ik je. Voor zover mij bekend heb ik minstens één bastaard verwekt. Wees maar niet bang, daar zal ik jou niet mee lastigvallen. De vorige keer dat ik haar wilde zien, doofde haar moeder mijn enthousiasme met een ketel soep.’

Over haar hals kroop een blos omhoog. ‘Mijn vader is pas vierenvijftig. Niet te oud om te hertrouwen en bij zijn nieuwe vrouw een zoon te krijgen.’

‘Dat is riskant… als je vader hertrouwt, en als zijn bruid vruchtbaar blijkt, en als het kind een jongen is. Ik heb wel slechtere weddenschappen afgesloten.’

‘En verloren. Ga uw spelletje maar met een ander spelen, ser.’

‘Aldus spreekt een maagd die het spel nog nooit met iemand heeft gespeeld. Zodra je dat hebt gedaan, ga je er anders over denken. In het donker ben je net zo mooi als een ander. Je lippen zijn gemaakt om te kussen.’

‘Het zijn gewoon lippen,’ zei Briënne. ‘Alle lippen zijn hetzelfde.’

‘En alle lippen zijn gemaakt om te kussen,’ beaamde Jagt minzaam. ‘Laat vannacht de deur van je kamer onvergrendeld, dan kruip ik bij je in bed om te bewijzen dat ik de waarheid spreek.’

‘Als je dat doet, vertrek je als eunuch.’ Briënne stond op en liep weg.

Septon Meribald vroeg of hij de kinderen mocht voorgaan in gebed, waarbij hij het kleine meisje dat naakt over de tafel kroop negeerde. ‘Jawel,’ zei Wilg, en ze griste het kruipertje weg voordat het kind bij de havermout kon. Dus bogen ze samen hun hoofd en dankten de Vader en de Moeder voor hun overvloed… allemaal, behalve de zwartharige jongen uit de smidse, die zijn armen voor zijn borst kruiste en boos toekeek hoe de anderen baden. Dat viel niet alleen Briënne op. Na afloop van het gebed keek septon Meribald de tafel over en zei: ‘Hou jij niet van de goden, zoon?’

‘Niet van jouw goden.’ Gendry stond abrupt op. ‘Ik heb werk te doen.’ Hij beende naar buiten zonder een hap gegeten te hebben.

‘Is er een god waar hij wel van houdt?’ vroeg Hyal Jagt.

‘De Heer des Lichts,’ piepte een schriel jongetje van tegen de zes.

Wilg gaf hem een klap met haar lepel. ‘Ben Grotemond. Er is eten. Eet dat nou maar op, en val de heren niet lastig met je geklets.’

De kinderen vielen op het avondeten aan als wolven op een gewond hert. Ze ruzieden om de kabeljauw, scheurden het gerstebrood aan stukken en smeerden alles met havermout onder. Zelfs de grote kaas overleefde het niet lang. Briënne nam genoegen met vis, brood en wortelen terwijl septon Meribald twee happen aan Hond voerde voor elke hap die hij zelf nam. Buiten begon het te regenen. Binnen knetterde het haardvuur, en de gelagkamer werd gevuld met het geluid van gekauw en de klappen die Wilg met haar lepel aan de kinderen uitdeelde.

‘Op een dag zal iemand een angstaanjagende echtgenote aan dat meisje hebben,’ merkte ser Hyal op. ‘Hoogstwaarschijnlijk die arme leerjongen.’

‘Iemand zou hem wat te eten moeten brengen voor het allemaal op is.’

‘Jij bent iemand.’

Ze bond een punt kaas, een homp brood, een gedroogde appel en twee moten schilferende, gebakken kabeljauw in een vierkante doek. Toen Podderik opstond om haar naar buiten te volgen, zei ze dat hij moest blijven zitten en eten. ‘Ik ben zo weer terug.’

Op de binnenplaats viel de regen bij bakken uit de hemel. Briënne sloeg een slip van haar mantel over het voedsel. Sommige paarden hinnikten haar toe toen ze langs de stallen liep. Die hebben ook honger. Gendry was in zijn smidse, zijn borst bloot onder het leren schort. Hij hamerde op een zwaard in alsof hij wenste dat het een vijand was, en zijn met zweet doordrenkte haar viel over zijn voorhoofd. Ze sloeg hem een ogenblik gade. Hij heeft Renlings ogen en Renlings haar, maar niet Renlings bouw. Heer Renling was eerder lenig dan gespierd.. anders dan zijn broer Robert, die befaamd was om zijn kracht.

Pas toen hij ophield om zijn voorhoofd af te vegen, zag Gendry haar staan. ‘Wat moet jij hier?’

‘Ik heb eten meegebracht.’ Ze sloeg de doek open, zodat hij het kon zien.

‘Als ik eten had gewild, had ik wel wat gegeten.’

‘Een smid moet eten om op krachten te blijven.’

‘Ben je soms mijn moeder?’

‘Nee.’ Ze legde het eten neer. ‘Wie was je moeder?’

‘Wat kan jou dat schelen?’

‘Jij bent in Koningslanding geboren.’ Dat maakte ze uit zijn manier van spreken op.

‘Ik, en nog een heleboel anderen.’ Hij stak het zwaard in een kuip regenwater om het te laten afkoelen. Het hete staal siste woedend.

‘Hoe oud ben je?’ vroeg Briënne. ‘Leeft je moeder nog? En je vader, wie was dat?’

‘Je stelt te veel vragen.’ Hij legde het zwaard neer. ‘Mijn moeder is dood en mijn vader heb ik nooit gekend.’

‘Je bent een bastaard.’

Dat vatte hij als een belediging op. ‘Ik ben een ridder. Dat zwaard is voor mij, als het eenmaal af is.’

Waarom zou een ridder in een smidse werken? ‘Je hebt zwart haar en blauwe ogen en je bent in de schaduw van de Rode Burcht geboren. Heeft nooit iemand iets over je gezicht gezegd?’

‘Wat is er mis met mijn gezicht? Het is minder lelijk dan het jouwe.’

‘In Koningslanding heb je koning Robert vast wel eens gezien.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Soms. Bij toernooien, uit de verte. Een keer in de Sept van Baelor. De goudmantels duwden ons opzij, zodat hij erlangs kon. Een andere keer speelde ik bij de Modderpoort, toen hij terugkwam van een jachtpartij. Hij was zo dronken dat hij me bijna omver reed. Hij was een grote, vette dronkelap, maar een betere koning dan die zoons van hem.’

Het zijn zijn zoons niet. Stannis sprak de waarheid, de dag dat hij die ontmoeting met Renling had. Joffry en Tommen zijn Roberts zoons helemaal niet. Maar deze jongen…’Hoor eens,’ begon Briënne. Toen hoorde ze Hond blaffen, luid en heftig. ‘Er komt iemand aan.’

‘Vrienden,’ zei Gendry bedaard.

‘Wat voor vrienden?’ Briënne liep naar de deur van de smidse om naar buiten te turen, de regen in.

Hij haalde zijn schouders op. ‘Je zult ze snel genoeg ontmoeten.’

Misschien wil ik ze wel niet ontmoeten, dacht Briënne toen de eerste ruiters door de plassen de binnenplaats op kwamen spetteren. Door het getik van de regen en Honds geblaf heen hoorde ze het vage gerinkel van zwaarden en maliën onder hun haveloze mantels. Ze telde ze terwijl ze binnenkwamen. Twee, vier, zes, zeven. Sommigen waren gewond, naar hun manier van rijden te oordelen. De laatste man was een massieve kolos, even groot als twee van de anderen bij elkaar. Zijn paard was buiten adem en bloedde, wankelend onder zijn gewicht. Alle ruiters hadden hun kappen opgezet tegen de striemende regen, behalve hij. Hij had een breed, onbehaard gezicht, zo wit als een made, en zijn ronde wangen zaten onder de open wonden.

Briënne hapte naar adem en trok Eedhouder. Te veel, dacht ze, en er ging een schok van angst door haar heen, het zijn er te veel. ‘Gendry,’ zei ze zacht, ‘je hebt een zwaard nodig, en een wapenrusting. Dit zijn je vrienden niet. Dit zijn niemands vrienden.’

‘Waar heb je het over?’ De jongen kwam naast haar staan met zijn hamer in zijn hand. In het zuiden flitste de bliksem, net toen de ruiters van hun paard sprongen. Een halve hartslag lang veranderde de duisternis in dag. Een bijl blonk zilverblauw op, licht glansde op maliën en staal, en onder de donkere kap van de voorste ruiter ving Briënne een glimp van een ijzeren snuit en rijen ontblote stalen tanden op.

Gendry zag het ook. ‘Hij.’

‘Niet hij. Zijn helm.’ Briënne probeerde de vrees uit haar stem te houden, maar haar mond was kurkdroog. Ze had er een vrij sterk vermoeden van wie de helm van de Jachthond droeg. De kinderen, dacht ze.

De deur van de herberg vloog met een klap open. Wilg stapte de regen in met een kruisboog in haar handen. Het meisje schreeuwde iets tegen de ruiters, maar er rommelde een donderslag boven de binnenplaats die haar woorden overstemde. Toen die wegstierf, hoorde Briënne de man met de hondenkop zeggen: ‘Schiet op me en ik douw die kruisboog in je kut om je d’r mee te naaien. Dan druk ik die ellendige ogen van je uit en dwing je om ze op te vreten.’ De woede in zijn stem maakte dat Wilg bevend een stapje achteruit deed.

Zeven, dacht Briënne nogmaals wanhopig. Ze wist dat ze geen kans had tegen zeven man. Geen kans en geen keus.

Ze stapte naar buiten de regen in, Eedhouder in haar hand. ‘Laat haar met rust. Als je iemand wilt verkrachten, probeer het dan met mij.’

De vogelvrijen draaiden zich als één man om. Eentje lachte en een ander zei iets in een taal die Briënne niet kende. De grote met het brede, witte gezicht siste kwaadaardig. De man met de helm van de Jachthond schoot in de lach. ‘Je bent nog lelijker dan ik me herinnerde. Ik verkracht nog liever je paard.’

‘Paarden, daar komen we voor,’ zei een van de gewonden. ‘Verse paarden en wat te eten. Er zitten vogelvrijen achter ons aan. Geef ons jullie paarden en we zijn weg. We doen jullie niks.’

‘Rot op.’ De vogelvrije met de helm van de Jachthond rukte een strijdbijl van zijn zadel. ‘Ik wil haar verdomme haar benen afhakken. Dan zet ik haar neer op de stompjes, zodat ze kan toekijken hoe ik dat kruisboogmeisje naai.’

‘Waarmee?’ vroeg Briënne tartend. ‘Volgens Warrewel hadden ze je lid er samen met je neus afgesneden.’

Ze had hem willen provoceren, en dat lukte. Onder het brullen van verwensingen stormde hij op haar af, waarbij zijn voeten zwarte spetters water opwierpen. De anderen hielden zich op de achtergrond om naar de voorstelling te kijken, zoals ze vurig had gehoopt. Briënne bleef doodstil staan wachten. Het was donker op de binnenplaats en de modder op de grond was glibberig. Ik kan hem beter op me af laten komen. Als de goden goed zijn, glijdt hij uit en gaat hij onderuit.

De goden waren niet zo goed, maar haar zwaard wel. Vijf stappen, vier stappen, nú, telde Briënne, en Eedhouder zwiepte omhoog om zijn stormloop te pareren. Staal sloeg tegen staal toen haar kling door zijn vodden heendrong en zijn maliënkolder openreet, op hetzelfde moment dat zijn bijl suizend op haar afkwam. Ze draaide weg en haalde weer uit naar zijn borst terwijl ze achteruit week.

Hij volgde haar, wankelend, bloedend, en brullend van woede. ‘Hoer!’ bulderde hij. ‘Wangedrocht! Teef! Ik laat je door mijn hond neuken, ellendige teef!’ Zijn bijl zwaaide rond met moordlustig zwiepende bewegingen, een wrede zwarte schaduw die bij elke bliksemflits verzilverd werd. Het enige wat zij kon doen was hem ontwijken en nu eens deze, dan weer die kant op springen als het blad van de bijl op haar afschoot. Een keer gaf de modder onder haar hakken mee en viel ze bijna, maar op de een of andere manier herstelde ze zich, hoewel de bijl ditmaal langs haar linkerschouder schampte en een felle pijn veroorzaakte. ‘Je hebt de teef te pakken!’ riep een van de anderen, en weer een ander zei: ‘Eens zien hoe ze daar bij vandaan danst!’

En dansen deed ze, opgelucht dat ze toekeken. Dat was beter dan dat ze zich erin mengden. Ze kon er geen zeven tegelijk bevechten, niet in haar eentje, zelfs niet al waren er een paar gewond. De oude ser Godwin lag allang in zijn graf, maar toch hoorde ze wat hij haar in het oor fluisterde. Mannen zullen je altijd onderschatten, zei hij, en hun trots vereist dat ze je snel overmeesteren, opdat niemand zal zeggen dat een vrouw ze het vuur na aan de schenen heeft gelegd. Laat ze hun kracht maar uitputten in furieuze aanvallen terwijl jij je krachten spaart. Wacht en kijk, meisje, wacht en kijk. Ze wachtte en keek en week opzij en dan naar achteren en dan weer opzij, waarbij ze nu eens naar zijn gezicht uithaalde, dan weer naar zijn benen, dan weer naar zijn arm. Naarmate zijn bijl zwaarder ging wegen, werden zijn klappen trager. Briënne manoeuvreerde hem zo dat hij de regen in zijn ogen had en deed twee snelle passen naar achteren. Vloekend bracht hij zijn bijl nog een keer moeizaam omhoog. Toen hij op haar af kwam zwalken, gleed een van zijn voeten weg in de modder…

…en zij sprong hem tegemoet terwijl hij toeschoot, haar beide handen om het gevest van haar zwaard. Doordat hij halsoverkop op haar afstormde, ging hij recht op de punt af, en Eedhouder drong dwars door stof, maliën, leer en nog meer stof heen diep in zijn ingewanden. Het zwaard kwam aan de andere kant weer naar buiten en schraapte met een raspend geluid langs zijn ruggengraat. Zijn bijl viel uit zijn slappe vingers, en ze sloeg met een klap tegen hem aan. Briënnes gezicht werd tegen de helm met de hondenkop gedrukt en ze voelde het kille, natte metaal tegen haar wang. De regen liep in straaltjes over het staal, en toen het opnieuw weerlichtte, ontwaarde ze pijn, vrees en ongeloof achter de oogspleten. ‘Saffieren,’ fluisterde ze hem toe terwijl ze haar zwaard hard omdraaide, zodat er een rilling door hem heen ging. Zijn gewicht zakte zwaar tegen haar aan, en plotseling was het een lijk dat ze omhelsde, daar in de zwarte regen. Ze deed een stap naar achteren en liet hem vallen…

… en Bijter smakte krijsend tegen haar aan.

Hij stortte zich op haar als een lawine van natte wol en melkwit vlees, tilde haar op en smeet haar tegen de grond. Ze landde spetterend in een plas, zodat het water in haar neus en haar ogen drong. Alle lucht werd uit haar lijf geslagen en haar hoofd kwakte met een klap op een half begraven steen. ‘Nee,’ was alles wat ze nog kon uitbrengen voordat hij boven op haar viel en ze door zijn gewicht nog dieper de modder in werd gedrukt. Een van zijn handen stak in haar haar en trok haar hoofd naar achteren. De andere tastte naar haar keel. Eedhouder was weg, uit haar greep gerukt. Ze had alleen haar handen om hem af te weren, maar toen ze hem een vuistslag in zijn gezicht gaf, was het alsof ze in een bal nat, wit vlees sloeg. Hij siste tegen haar.

Ze sloeg hem nogmaals, en nogmaals, en nogmaals, en ze sloeg met de muis van haar hand hard tegen zijn oog, maar hij leek haar klappen niet te voelen. Ze klauwde over zijn polsen, maar hij greep haar alleen maar nog steviger beet, hoewel het bloed uit de krabben liep. Hij drukte haar plat, hij was bezig haar te smoren. Ze gaf zijn schouders een zet om hem van zich af te duwen, maar hij was loodzwaar en er was geen beweging in hem te krijgen. Toen ze hem een kniestoot in zijn lies wilde geven, raakte haar knie alleen zijn buik. Grommend rukte Bijter haar een handvol haar uit.

Mijn dolk. Briënne klampte zich wanhopig aan die gedachte vast. Ze wurmde haar hand tussen hen in, en haar vingers werkten zich zoekend onder zijn stinkende, verstikkende lijf door, totdat ze eindelijk het heft vonden. Bijter greep haar met beide handen bij de hals en begon haar hoofd tegen de grond te slaan. Weer flitste de bliksem, ditmaal binnen in haar schedel, maar op de een of andere manier sloot haar hand zich en trok de dolk uit de schede. Met hem boven op zich kon ze het lemmet niet opheffen om toe te stoten, dus haalde ze het hard over zijn buik. Iets warms en nats gutste tussen haar vingers door. Bijter siste opnieuw, luider dan eerst, en hij liet haar keel lang genoeg los om haar een harde klap in haar gezicht te geven. Ze hoorde botten kraken en werd een ogenblik verblind door de pijn. Toen ze nog eens naar hem wilde uithalen, rukte hij de dolk uit haar vingers en zette zijn knie zo hard op haar onderarm dat die brak. Toen greep hij haar hoofd weer en hervatte zijn pogingen om het van haar schouders te rukken.

Briënne hoorde Hond blaffen, en overal om haar heen schreeuwden mannen, en tussen de donderslagen door hoorde ze het gekletter van staal tegen staal. Ser Hyal, dacht ze. Ser Hyal heeft zich ook in de strijd geworpen, maar dat leek allemaal ver weg en onbelangrijk. Haar wereld was niet groter dan de handen om haar keel en het gezicht dat boven haar hing. De regen stroomde van zijn kap toen hij zich verder voorover boog. Zijn adem rook naar rotte kaas.

Briënnes borst brandde en de storm die achter haar ogen woedde, verblindde haar. De botten in haar lijf schuurden langs elkaar. Bijters mond hing open, onmogelijk wijd. Ze zag zijn tanden, geel en scheef, tot punten gevijld. Toen ze om het zachte vlees van haar wang dichtklapten, voelde ze dat nauwelijks. Ze merkte dat ze omlaag tolde, het duister in. Ik kan nog niet sterven, zei ze bij zichzelf, ik moet eerst nog iets doen.

Bijters mond rukte zich los, vol bloed en vlees. Hij spuwde en grijnsde, en zijn punttanden boorden zich opnieuw in haar vlees. Ditmaal kauwde en slikte hij. Hij eet me op, drong het tot haar door, maar ze had geen kracht meer over om zich nog verder tegen hem te verzetten. Ze had een gevoel alsof ze boven zichzelf zweefde en de verschrikking gadesloeg alsof die een andere vrouw overkwam, een of andere stomme meid die zich voor een ridder hield. Het is nu gauw afgelopen met me, zei ze bij zichzelf. Dan geeft het niet meer als hij me opeet. Bijter gooide zijn hoofd in zijn nek en opende zijn mond nogmaals, luid huilend, en stak zijn tong tegen haar uit. Die had een scherpe punt en droop van het bloed en was langer dan enige tong hoorde te zijn. Hij gleed zijn mond uit, steeds verder naar buiten, rood, nat en glinsterend, en bood een afschuwelijke, obscene aanblik. Zijn tong is wel een voet lang, dacht Briënne, vlak voor de duisternis over haar neerdaalde. Warempel, het lijkt wel een zwaard.

Jaime

De mantelspeld van ser Brynden Tulling was een zwarte vis van git en goud. Zijn maliën waren grimmig en grijs. Daaroverheen droeg hij scheenplaten, een halsbeschermer, stalen handschoenen, een schouderstuk en kniestukken, maar niets van dat alles was zo donker als het gezicht waarmee hij Jaime Lannister aan het uiteinde van de valbrug stond op te wachten, alleen, gezeten op een kastanjebruin strijdros met een rood-met-blauw dekkleed.

Hij mag mij niet. Onder zijn stugge, grijze bos haar had Tulling een ruw gezicht, door de wind verweerd en diep doorgroefd, maar Jaime kon nog steeds de grote ridder in hem zien die ooit een schildknaap had betoverd met verhalen over de Negenpenningskoningen.

De hoeven van Eer bonkten op de planken van de ophaalbrug. Jaime had lang en hard nagedacht over de vraag of hij voor dit gesprek zijn gouden of zijn witte wapenrusting zou aantrekken; uiteindelijk had hij gekozen voor een leren jak en een karmijnrode mantel.

Op een pas afstand van ser Brynden hield hij de teugels in en knikte naar de oudere man.

‘Koningsmoordenaar,’ zei Tulling.

Dat hij die naam als eerste over zijn lippen liet komen, sprak boekdelen, maar Jaime was vast van plan zijn woede in bedwang te houden. ‘Zwartvis,’ antwoordde hij. ‘Dank u voor uw komst.’

‘Ik neem aan dat u bent teruggekeerd om de eden te vervullen die u mijn nicht hebt gezworen,’ zei ser Brynden. ‘Voor zover ik mij herinner, hebt u Catelyn haar dochters beloofd in ruil voor uw vrijheid.’ Zijn mond verstrakte. ‘Toch zie ik de meisjes niet. Waar zijn ze?’

Wil hij dan per se dat ik het Zeg? ‘Ik heb ze niet.’

‘Jammer. Wenst u uw gevangenschap te hervatten? Uw oude cel is nog beschikbaar. We hebben verse biezen op de vloer gelegd.’

En ongetwijfeld ook een mooie nieuwe emmer waar ik in kan schijten. ‘Heel aardig dat u daaraan hebt gedacht, ser, maar ik vrees dat ik moet bedanken. Ik geef de voorkeur aan mijn comfortabele paviljoen.’

‘Terwijl Catelyn van een comfortabel graf geniet.’

Ik heb niet de hand gehad in vrouwe Catelyns dood, had hij kunnen zeggen, en haar dochtters waren al verdwenen voordat ik Koningslanding bereikte. Het lag op zijn tong om Briënne te noemen, en het zwaard dat hij haar had gegeven, maar de Zwartvis keek hem aan zoals Eddard Stark had gedaan toen hij hem op de IJzeren Troon had aangetroffen, met het bloed van de Krankzinnige Koning aan zijn kling. ‘Ik ben gekomen om over de levenden te spreken, niet over de doden. Over degenen die niet hoeven te sterven, maar dat wel zullen doen…’

‘…als ik u Stroomvliet niet overgeef. Is dit het moment dat u gaat dreigen om Edmar op te hangen?’ Onder zijn borstelige wenkbrauwen waren Tullings ogen bikkelhard. ‘Mijn neef is ten dode opgeschreven, wat ik ook doe. Dus hang hem maar op, dan hebben we dat ook weer gehad. Ik ga ervan uit dat Edmar het net zo beu is om onder die galg te staan als ik om ernaar te kijken.’

Ryman Frey is een stompzinnige idioot. Die mommersvoorstelling met Edmar en de galg had de Zwartvis er alleen maar koppiger op gemaakt, dat was duidelijk. ‘U hebt vrouwe Sybelle Westerling en drie van haar kinderen in handen. In ruil voor hen krijgt u uw neef terug.’

‘Zoals ik vrouwe Catelyns dochters heb teruggekregen?’

Jaime liet zich niet provoceren. ‘Een oude vrouw en drie kinderen voor uw leenheer. Dat is een betere overeenkomst dan waarop u had kunnen hopen.’

Ser Bryndens glimlach was hard. ‘Het ontbreekt u niet aan lef, Koningsmoordenaar. Maar wie met eedbrekers onderhandelt, bouwt op drijfzand. Cat had beter moeten weten dan lieden als u te vertrouwen.’

Tyrion was degene die ze vertrouwde, had Jaime bijna gezegd. De Kobold heeft haar ook bedrogen. ‘De beloften die ik vrouwe Catelyn heb gedaan, zijn me met het zwaard op de keel afgedwongen.’

‘En de eed die u Aerys had gezworen?’

Hij voelde zijn fantoomvingers jeuken. ‘Aerys heeft hier niets mee te maken. Wisselt u de Westerlings tegen Edmar uit?’

‘Nee. Mijn koning heeft zijn koningin aan mijn hoede toevertrouwd en ik heb gezworen haar te beschermen. Ik lever haar niet over aan een strop van de Freys.’

‘Het meisje is begenadigd. Haar zal geen kwaad geschieden. Op mijn woord.’

‘Uw erewoord?’ Ser Brynden trok een wenkbrauw op. ‘Weet u eigenlijk wel wat eer is?’

Een paard. ‘Ik zal iedere eed zweren die u verlangt.’

‘Doe me een genoegen, Koningsmoordenaar.’

‘Dat wil ik ook. Strijk uw vlaggen en open uw poorten en ik schenk uw mannen het leven. Wie op Stroomvliet wil blijven om heer Emmon te dienen, heeft daar toestemming voor. De overigen zijn vrij om te gaan en staan waar ze willen, al verlang ik wel van hen dat ze hun wapens en wapenrusting afgeven.’

‘Ik vraag me af hoe ver ze ongewapend zullen komen, voordat ze door “vogelvrijen” worden overvallen. U kunt het risico niet nemen dat ze zich bij heer Beric aansluiten, dat weet u. En hoe zit het met mij? Word ik in triomf door Koningslanding gevoerd om net als Eddard Stark te sterven?’

‘Ik zal u toestaan het zwart aan te nemen. Ned Starks bastaard is opperbevelhebber op de Muur.’

De Zwartvis kneep zijn ogen tot spleetjes. ‘Heeft je vader ook dat geregeld? Catelyn vertrouwde die jongen nooit, voor zover ik mij herinner, evenmin als ze Theon Grauwvreugd ooit vertrouwde. Het ziet ernaar uit dat ze in beide gevallen gelijk heeft gekregen. Nee, ser, ik denk van niet. Ik sterf liever warm, met een zwaard in mijn hand waar het leeuwenbloed rood van afdruipt.’

‘Tullingbloed is net zo rood,’ merkte Jaime op. ‘Als u het kasteel niet overgeeft, ben ik gedwongen het te bestormen. Er zullen honderden doden vallen.’

‘Honderden aan mijn kant. Duizenden aan de uwe.’

‘Uw garnizoen zal tot en met de laatste man omkomen.’

‘Dat liedje ken ik. Zingt u dat op de melodie van “De regens van Castameer”? Mijn mannen sterven liever rechtop in de strijd dan geknield door de beulsbijl.’

Dit gaat niet goed. ‘Een dergelijk verzet dient geen enkel doel, ser. De oorlog is afgelopen en uw Jonge Wolf is dood.’

‘Vermoord onder het schenden van alle heilige wetten van de gastvrijheid.’

‘Het werk van de Freys, niet het mijne.’

‘Noem het zoals u wilt. Het stinkt naar Tywin Lannister.’

Dat kon Jaime niet ontkennen. ‘Mijn vader is ook dood.’

‘Moge de Vader rechtvaardig over hem oordelen.’

Dat is pas een afschuwelijk vooruitzicht. ‘Ik zou Robb Stark in het Fluisterwoud hebben gedood, als ik hem had kunnen bereiken. Er liepen me een paar dwazen voor de voeten. Doet het er toe hoe de jongen is omgekomen? Hij is er niet minder dood om, en dit koninkrijk is met hem gestorven.’

‘U bent kennelijk niet alleen verminkt maar ook blind, ser. Kijk omhoog en u zult zien dat de schrikwolf nog steeds op onze muren wappert.’

‘Ik heb hem gezien. Hij ziet er eenzaam uit. Harrenhal is gevallen, net als Zeegaard en Maagdenpoel. De Vaarens hebben de knie gebogen en houden Tytos Zwartewoud omsingeld in Ravenboom. Pyper, Vannis, Scaep, al uw baandermannen hebben zich overgegeven. Alleen Stroomvliet is nog over. Wij zijn twintig keer in de meerderheid.’

‘Twintig keer zoveel mannen hebben twintig keer zoveel eten nodig. Hoe goed bent u bevoorraad, heer?’

‘Goed genoeg om hier desnoods tot het einde der tijden te blijven zitten terwijl u achter uw muren van de honger omkomt.’ Hij verkondigde de leugen zo brutaal mogelijk en hoopte dat zijn gezicht hem niet verried.

De Zwartvis liet zich niet misleiden. ‘Het einde van uw tijd, misschien. Wij hebben ruime voorraden, al vrees ik dat we op de velden weinig voor bezoekers hebben laten staan.’

‘We kunnen voedsel laten komen uit de Tweeling,’ zeiJaime, ‘of via de heuvels uit het westen, als het erop aan komt.’

‘Dat zal dan wel. Het zij verre van mij om de woorden van zo’n eerzaam ridder in twijfel te trekken.’

De minachting in zijn stem maakte dat Jaime zijn stekels opzette. ‘Er is een snellere manier om de zaak te beslechten. Een tweegevecht. Mijn kampioen tegen de uwe.’

‘Ik vroeg me al af wanneer u daarmee zou komen.’ Ser Brynden lachte. ‘Wie wordt het? Sterkever? Addam Marbrand? Zwarte Walder Frey?’ Hij boog zich naar voren. ‘Waarom niet u en ik, ser?’

Dat zou nog eens een mooi gevecht zijn, dacht Jaime, zalig voer voor zangers. ‘Toen vrouwe Catelyn mij de vrijheid schonk, liet ze me zweren dat ik nooit de wapens tegen de Starks of de Tullings zou opnemen.’

‘Een eed die u wel zo goed uitkomt, ser.’

Zijn gezicht werd donker. ‘Maakt u mij voor een lafaard uit?’

‘Nee. Ik maak u uit voor een verminkt man.’ De Zwartvis knikte naar Jaimes gouden hand. ‘We weten allebei dat u daar niet mee kunt vechten.’

‘Ik heb ooit twee handen gehad.’ Zou je uit trots je leven vergooien? fluisterde een stem binnen in hem. ‘Sommigen zouden misschien zeggen dat een verminkte en een oude man goed tegen elkaar opgewassen zijn. Ontsla me van mijn gelofte aan vrouwe Catelyn en ik zal het zwaard met u kruisen. Als ik win, is Stroomvliet van ons. Als u mij doodt, heffen wij het beleg op.’

Ser Brynden lachte weer. ‘Hoezeer ik de kans ook zou verwelkomen u dat gouden zwaard te ontnemen en u uw zwarte hart uit te snijden, uw beloften zijn waardeloos. Aan uw dood zal ik uitsluitend het genoegen beleven dat ik u gedood heb, en daar stel ik mijn eigen leven niet voor in de waagschaal… hoe gering het risico ook is.’

Het was maar goed dat Jaime geen zwaard droeg, anders had hij het uit de schede gerukt, en als ser Brynden hem niet had gedood, hadden de boogschutters op de muren het ongetwijfeld wel gedaan. ‘Zijn er voorwaarden die u wel aanvaardt?’ wilde hij weten.

‘Van u?’ Ser Brynden haalde zijn schouders op. ‘Nee.’

‘Waarom bent u dan gekomen om met mij te onderhandelen?’

‘Een belegering is doodsaai. Ik wilde die stomp van u zien en horen wat u als excuses voor uw meest recente enormiteiten zou aanvoeren. Ze waren zwakker dan ik had gehoopt. U stelt altijd weer teleur, Koningsmoordenaar.’ De Zwartvis wendde zijn merrie en reed op een drafje terug naar Stroomvliet. Het valhek suisde neer; de ijzeren punten boorden zich diep in de modderige bodem.

Jaime wendde Eer voor de lange terugrit naar de Lannister-belegeringslinies. Hij voelde aller ogen op zich gericht: die van de Tullings achter hun borstwering en die van de Freys aan de overkant van de rivier. Als ze niet blind zijn, weten ze allemaal dat hij me met mijn aanbod om de oren heeft geslagen. Hij zou het kasteel moeten bestormen. Nu ja, wat maakt het uit als de Koningsmoordenaar zijn zoveelste belofte breekt? Alleen maar nog meer schijt in de emmer. Jaime nam zich voor om als eerste boven op de muur te zijn. En met die gouden hand ben ik waarschijnlijk ook de eerste die sneuvelt.

Terug in het kamp hield Kleine Lowie zijn breidel vast terwijl Pickel hem de hand reikte om hem uit het zadel te helpen. Denken ze dat ik zo invalide ben dat ik zelf niet kan afstijgen? ‘Hoe bent u gevaren, heer?’ vroeg zijn neef, ser Daven.

‘Niemand heeft een pijl in de flank van mijn paard geschoten. Verder was er weinig dat mij van ser Ryman onderscheidde.’ Hij trok een gezicht. ‘Dus nu is hij gedwongen de Rode Vork nog roder te maken.’ Dat heb je aan jezelf te wijten, Zwartvis. Je hebt me weinig keus gelaten. ‘Roep een krijgsraad bijeen. Ser Addam, Sterkever, Forling Pape, die rivierheren van ons… en onze vrienden de Freys. Ser Ryman, heer Emmon, en wie ze allemaal nog meer meebrengen.’

Ze hadden zich snel verzameld. Heer Pyper en de beide heren Vannis kwamen als woordvoerders voor de berouwvolle heren van de Drietand, wier trouw weldra zou worden beproefd. Het westen werd vertegenwoordigd door ser Daven, Sterkever, Addam Marbrand en Forling Pape. Heer Emmon voegde zich samen met zijn vrouw bij hen. Vrouwe Genna ging op haar kruk zitten met een blik die iedere man uitdaagde om haar aanwezigheid aan de kaak te stellen. Niemand deed het. De Freys zonden ser Walder Stroom, bijgenaamd ‘Bastaardwalder’ en ser Rymans eerstgeboren zoon Edwyn, een bleke, slanke man met een kleine neus en steil, donker haar. Onder zijn lamswollen mantel droeg Edwyn een wambuis van fraai bewerkt grijs kalfsleer waar sierlijke krullen in gekerfd waren.

‘Ik spreek namens het huis Frey,’ verklaarde hij. ‘Mijn vader is vanmorgen niet gedisponeerd.’

Ser Daven snoof. ‘Is hij dronken, of alleen misselijk van de wijn van gisteravond?’

Edwyn had de harde, zuinige mond van een vrek. ‘Heer Jaime,’ zei hij, ‘moet ik een dergelijk onhoffelijk gedrag dulden?’

‘Is het waar?’ vroeg Jaime. ‘Is uw vader dronken?’

Frey perste zijn lippen op elkaar en wierp een blik op ser Ilyn Peyn, die in zijn roestige maliënkolder naast de tentflap stond. Zijn zwaard stak boven een benige schouder uit. ‘Hij… mijn vader heeft een buikkwaal, heer. Rode wijn is goed voor zijn spijsvertering.’

‘Dan is hij zeker bezig een mammoet te verteren,’ zei ser Daven. Sterkever lachte en vrouwe Genna grinnikte.

‘Genoeg,’ zei Jaime. ‘We hebben een kasteel te veroveren.’ Wanneer zijn vader krijgsraad hield, gaf hij eerst het woord aan zijn bevelhebbers. Hij was van plan dat ook te doen. ‘Hoe gaan we te werk?’

‘Laten we om te beginnen Edmar Tulling ophangen,’ drong heer Emmon Frey aan. ‘Dat zal ser Brynden aan het verstand brengen dat we menen wat we zeggen. Wanneer we ser Edmars hoofd naar zijn oom sturen, beweegt dat hem er wellicht toe om zich over te geven.’

‘Brynden Zwartvis is niet zo licht te bewegen.’ Karyl Vannis, de heer van Reizigersrust, bood een melancholieke aanblik. Een wijnvlek bedekte de helft van zijn hals en één kant van zijn gezicht. ‘Zijn eigen broer wist hem niet eens het huwelijksbed in te bewegen.’

Ser Daven schudde zijn ruige hoofd. ‘We moeten de muren bestormen, zoals ik altijd al heb gezegd. Belegeringstorens, ladders, een ram om de poort in te beuken, dat is wat we nodig hebben.’

‘Ik leid de aanval,’ zei Sterkever. ‘Laat die vis maar eens een portie vuur en staal zien, zeg ik.’

‘Het zijn mijn muren,’ wierp heer Emmon tegen, ‘en het is mijn poort die u wilt rammeien.’ Hij trok zijn perkament weer uit zijn mouw: ‘Koning Tommen zelf heeft mij…’

‘We hebben uw papier allemaal gezien, nonkel,’ snauwde Edwyn Frey. ‘Waarom duwt u het voor de verandering Brynden Tulling niet eens onder zijn neus?’

‘Het bestormen van de muren wordt een bloederige affaire,’ zei Addam Marbrand. ‘Ik stel voor dat we een maanloze nacht afwachten en dan een dozijn uitgelezen mannen in een boot met omfloerste riemen de rivier over sturen. Die kunnen dan met behulp van touwen en haken de muur beklimmen en de poort van binnenuit openen. Ik voer ze wel aan, als de raad dat wil.’

‘Dwaasheid,’ verklaarde de bastaard, Walder Stroom. ‘Ser Brynden is er de man niet naar om zich door zulke slimmigheidjes te laten misleiden.’

‘De Zwartvis is het struikelblok,’ beaamde Edwyn Frey. ‘Hij heeft een zwarte forel als helmteken, waardoor hij vanuit de verte gemakkelijk te herkennen is. Ik stel voor dat we onze belegeringstorens tot dicht bij het kasteel rijden, die volstoppen met boogschutters en een aanval op de poort voorwenden. Dan komt ser Brynden naar de borstwering, met helmteken en al. Laat iedere schutter zijn pijlen met nachtvuil insmeren en op dat teken mikken. Als ser Brynden eenmaal dood is, behoort Stroomvliet ons toe.’

‘Mij,’ zei heer Emmon schril. ‘Stroomvliet is van mij.’

Heer Karyls moedervlek werd donker. ‘Draag jij soms het nachtvuil bij, Edwyn? Een dodelijk vergif, daar twijfel ik niet aan.’

‘De Zwartvis verdient een eervoller dood en ik ben de juiste man om hem die te schenken.’ Sterkever liet zijn vuist op tafel neerdalen. ‘Ik daag hem uit tot een tweegevecht. Strijdhamer, bijl of langzwaard, het maakt niet uit. Ik hak de oude man aan mootjes.’

‘Waarom zou hij zich verwaardigen uw uitdaging aan te nemen, ser?’ vroeg ser Forling Pape. ‘Wat voor baat heeft hij bij zo’n tweegevecht? Heffen wij het beleg op als hij wint? Daar geloof ik niets van. En hij zal het ook niet geloven. Met een tweegevecht bereiken we niets.’

‘Ik ken Brynden Tulling al sinds we allebei als schildknaap bij heer Darring dienden,’ zei Norbert Vannis, de blinde heer van Atranta. ‘Met uw welnemen, mijne heren, laat mij met hem spreken, dan kan ik proberen hem duidelijk te maken dat zijn situatie hopeloos is.’

‘Dat begrijpt hij best,’ zei heer Pyper. Hij was een korte, ronde man met o-benen en een bos wilde rode haren, de vader van een van Jaimes schildknapen; de gelijkenis met de jongen was onmiskenbaar. ‘De man is verdomme niet op zijn achterhoofd gevallen, Norbert. Hij heeft ogen in zijn hoofd… en hij is te verstandig om zich over te geven aan lieden als zij daar.’ Hij maakte een grof gebaar in de richting van Edwyn Frey en Walder Stroom.

Edwyn zette zijn stekels op. ‘Heer Pyper, als u wilt suggereren dat…’

‘Ik suggereer niet, Frey. Ik zeg ronduit wat ik denk, als een eerzaam man. Maar wat weet u van eerzaamheid af? U bent een verraderlijke, leugenachtige wezel, net zoals al uw verwanten. Ik drink nog liever een kroes pis dan dat ik een Frey op zijn woord geloof.’ Hij boog zich over de tafel heen. ‘Waar is Marq, kunt u mij dat vertellen? Wat hebt u met mijn zoon gedaan? Hij was te gast op die ellendige bruiloft van u.’

‘En hij zal onze geëerde gast blijven,’ zei Edwyn, ‘totdat u zijne genade, koning Tommen, blijk hebt gegeven van uw trouw.’

‘Vijf ridders en twintig wapenknechten zijn met Marq naar de Tweeling gegaan,’ zei Pyper. ‘Zijn die ook bij u te gast?’

‘Sommige van de ridders, misschien. De anderen hebben niet meer gekregen dan ze verdienden. U zou er goed aan doen uw verraderlijke tong in bedwang te houden, tenzij u uw erfgenaam in stukken bij u terug wilt krijgen.’

Als mijn vader beraad hield, ging het nooit zo, dacht Jaime terwijl Pyper zwaaiend overeind kwam. ‘Zeg dat eens met een zwaard in je hand, Frey,’ snauwde de kleine man. ‘Of vecht je alleen met vegen poep?’

Het geknepen gezicht van Frey werd bleek. Naast hem stond Walder Stroom op. ‘Edwyn is geen man van het zwaard… maar ik wel, Pyper. Als je nog meer te zeggen hebt, kom dan mee naar buiten en zeg het.’

‘Dit is een krijgsraad, geen oorlog,’ bracht Jaime hen in herinnering. ‘Ga allebei zitten.’ De mannen verroerden zich geen van beiden. ‘Nu!’

Walder Stroom ging zitten. Heer Pyper was niet zo licht te intimideren. Hij uitte een gesmoorde vloek en beende de tent uit. ‘Wil ik mannen achter hem aan sturen om hem terug te slepen, heer?’ vroeg ser Daven aan Jaime.

‘Stuur ser Ilyn,’ zei Edwyn Frey. ‘We hebben alleen zijn hoofd nodig.’

Karyl Vannis wendde zich tot Jaime. ‘Heer Pyper sprak uit verdriet. Marq is zijn eerstgeboren zoon. De ridders die hem naar de Tweeling begeleidden, waren allemaal oomzeggers en neven.’

‘Allemaal verraders en rebellen, bedoel je,’ zei Edwyn Frey.

Jaime wierp hem een kille blik toe. ‘De Tweeling had zich ook achter de zaak van de Jonge Wolf geschaard,’ bracht hij de Freys in herinnering. ‘Vervolgens hebt u hem verraden. Dat maakt, u tweemaal zo verraderlijk als Pyper.’ Hij genoot ervan om te zien hoe Edwyns dunne lachje verzuurde en vervaagde. Ik heb voor één dag wel genoeg raad gekregen, besloot hij. ‘We zijn klaar. Tref uw voorbereidingen, heren. We vallen aan met het eerste licht.’

Er stond een noordenwind toen de heren in een rij de tent uitliepen. Jaime kon de stank van het Frey-kamp achter de Steenstort ruiken. Aan de overkant van het water stond Edmar Tulling alleen en verloren op het grote, grijze schavot met een touw om zijn nek.

Zijn tante vertrok als laatste, op de voet gevolgd door haar echtgenoot. ‘Heer neef,’ protesteerde Emmon, ‘deze aanval op mijn zetel… dat moet u niet doen.’ Hij slikte en zijn adamsappel wipte op en neer. ‘U moet het niet doen. Ik… ik verbied het.’ Hij had weer zuurblad gekauwd; een roze getint schuim glinsterde op zijn lippen. ‘Het kasteel is van mij, ik heb het perkament. Getekend door de koning, door de kleine Tommen. Ikben de wettige heer van Stroomvliet, en…’

‘Niet zolang Edmar Tulling nog in leven is; zei vrouwe Genna. ‘Hij is weekhartig en weekhoofdig, dat weet ik, maar zolang hij leeft blijft de man een gevaar. Wat ben je van plan daar aan te doen, Jaime?’

De Zwartvis is degene die een gevaar vormt, niet Edmar. ‘Laat u Edmar maar aan mij over. Ser Lyal, ser Ilyn, begeleidt u mij, wilt u? Het is tijd om die galg eens een bezoekje te brengen.’

De Steenstort was dieper en vloeide sneller dan de Rode Vork, en de dichtstbijzijnde voorde lag vele mijlen stroomopwaarts. De veerpont was juist op weg naar de overkant met Walder Stroom en Edwyn Frey toen Jaime en zijn mannen bij de rivier arriveerden. Terwijl ze op de terugkeer van de pont wachtten, vertelde Jaime hun wat hij wilde. Ser Ilyn spuwde in de rivier.

Toen ze gedrieën van de pont op de noordoever stapten, bood een dronken kamphoer Sterkever het genot van haar mond aan. ‘Hier, laat mijn vriend maar genieten,’ zei ser Lyal, en duwde haar naar ser Ilyn toe. Lachend maakte de vrouw aanstalten om Peyn op de lippen te kussen. Toen zag ze zijn ogen en deinsde achteruit.

De paden tussen de kookvuren bestonden uit ruwe bruine modder, vermengd met paardenmest, en waren omgewoeld door hoeven en laarzen. Overal zag Jaime de tweelingtorens van het huis Frey op schilden en banieren, blauw-op-grijs, naast de wapens van mindere huizen die eedplichtig waren aan de Oversteek: de reiger van Ernvoorde, de mestvork van Heegh, de drie misteltwijgen van heer Carelse. De komst van de Koningsmoordenaar bleef niet onopgemerkt. Een oude vrouw die een mand biggen verkocht, hield op om hem aan te staren, een ridder met een min of meer bekend gezicht zonk op één knie en twee krijgsknechten die in een greppel stonden te piesen draaiden zich om en spetterden elkaar nat. ‘Ser Jaime; riep iemand hem achterna, maar hij schreed voort zonder om te zien. Om zich heen ving hij hier en daar een glimp op van het gezicht van iemand die hij naar het leven had gestaan in het Fluisterwoud, waar de Freys onder de banieren met de schrikwolf van Robb Stark hadden gestreden. Zijn gouden hand hing zwaar naast zijn lichaam.

Het enorme, rechthoekige paviljoen van Ryman Frey was het grootste van het kamp; de grauwe zeildoeken wanden bestonden uit aan elkaar genaaide vierkanten, zodat ze op metselwerk leken, en de twee punten deden aan de Tweeling denken. Verre van niet gedisponeerd te zijn, was ser Ryman zich aangenaam aan het verpozen. Het gelach van een dronken vrouw kwam de tent uit zweven, vermengd met het getokkel van een houtharp en de stem van een zanger. Met jou reken ik later nog wel af, ser, dacht Jaime. Walder Stroom stond voor zijn eigen, bescheiden tent met twee wapenknechten te praten. Zijn schild droeg de wapens van het huis Frey met de kleuren omgewisseld en een rode linker schuinbalk over de torens. Toen de bastaard Jaime zag, fronste hij zijn wenkbrauwen. Die kijkt nog eens kil en achterdochtig. Hij is gevaarlijker dan al zijn wettig geboren broers.

Het schavot van de galg bevond zich tien voet boven de grond. Onder aan de treden stonden twee speerdragers geposteerd. ‘U mag niet zonder toestemming van ser Ryman naar boven,’ zei er een tegen Jaime.

‘Volgens hem wel.’ Jaime tikte met een vinger op het gevest van zijn zwaard. ‘De vraag is of ik over jullie lijken zal moeten gaan.’

De speerdragers stapten opzij.

Boven op het schavot stond de heer van Stroomvliet naar het luik onder hem te staren. Zijn voet waren zwart, en er zat modder aan vastgekoekt. Zijn benen waren naakt. Edmar droeg een smerige zijden tuniek met de rode en blauwe Tulling-strepen. Toen hij Jaimes voetstappen hoorde, keek hij op en likte zijn droge, gebarsten lippen. ‘Konings moordenaar?’ Bij de aanblik van ser Ilyn zette hij grote ogen op. ‘Beter een zwaard dan een touw. Doe het, Peyn.’

‘Ser Ilyn,’ zei Jaime. ‘U hoort wat heer Tulling zegt. Doe het.’

De zwijgende ridder greep zijn slagzwaard met beide handen beet. Lang en zwaar was het, zo scherp als gewoon staal maar kon zijn. Edmars gebarsten lippen bewogen geluidloos. Toen ser Ilyn de kling naar achteren bracht, sloot hij zijn ogen. Peyn legde zijn hele gewicht achter de slag.

‘Nee! Stop. Nee!’ Edwyn Frey kwam hijgend in zicht. ‘Mijn vader komt eraan. Zo snel als hij kan. Jaime, je moet…’

‘Heer Jaime zou me beter bevallen, Frey,’ zei Jaime. ‘En je kunt het woord moeten beter achterwege laten als je je tegen mij richt.’

Ser Ryman kwam het trapje naar de galg op stampen in het gezelschap van een stroharige sloerie die even dronken was als hij. Haar japon had rijgsnoeren van voren, maar iemand had die tot de navel opengetrokken, zodat haar borsten naar buiten puilden. Ze waren fors en zwaar, met grote bruine tepels. Een band van gedreven brons, gegraveerd met runen en met kleine zwarte zwaardjes langs de rand, stond scheef op haar hoofd. Toen ze Jaime zag, schoot ze in de lach. ‘Wie is dat, bij de zevenvoudige hel?’

‘De opperbevelhebber van de Koningsgarde,’ kaatste Jaime met kille hoffelijkheid terug. ‘Ik zou u hetzelfde kunnen vragen, vrouwe.’

‘Vrouwe? Ik ben geen vrouwe. Ik ben de koningin.’

‘Mijn zuster zal verrast zijn om dat te horen.’

‘Heer Ryman heeft me hoogstpersoonlijk gekroond.’ Ze wiebelde met haar brede heupen. ‘Ik ben de hoerenkoningin.’

Nee, dacht Jaime, ook die titel komt mijn lieve zuster toe.

Ser Ryman had zijn tong gevonden. ‘Bek dicht, slet. Heer Jaime wil geen gewauwel van een lichtekooi aanhoren.’ Deze Frey was een gezette man met een breed gezicht, kleine oogjes en een zachte, vlezige rij kinnen. Zijn adem stonk naar wijn en uien.

‘Maakt u koninginnen, ser Ryman?’ vroeg Jaime zachtjes. ‘Dom. Even dom als die kwestie van heer Edmar.’

‘Ik heb de Zwartvis gewaarschuwd. Ik heb hem gezegd dat Edmar zou sterven als het kasteel zich niet overgaf. Ik heb deze galg laten oprichten om hem te tonen dat ser Ryman Frey geen loze dreigementen uit. In Zeegaard heeft mijn zoon Walder hetzelfde gedaan met Patrek Mallister, en heer Jason heeft daarop de knie gebogen, maar… de Zwartvis is een kille man. Hij zei nee, dus…’

‘…hebt u heer Edmar opgehangen?’

De man werd rood. ‘Mijn edele grootvader… als we de man ophangen, hebben we geen gjjzelaar meer. Hebt u daaraan gedacht?’

‘Alleen een dwaas uit dreigementen die hij niet bereid is uit te voeren. Als ik dreigde om u te slaan tenzij u uw mond hield, en u matigde zich aan om te spreken, wat denkt u dat ik dan zou doen?’

‘Ser, u begrijpt n…’

Jaime sloeg hem. Hij deelde de klap uit met de rug van zijn gouden hand, maar met zoveel kracht dat ser Ryman achterwaarts in de armen van zijn hoer struikelde. ‘U hebt een bol hoofd, ser Ryman, en ook een dikke nek. Ser Ilyn, hoeveel slagen hebt u nodig om die nek door te hakken?’

Ser Ilyn plaatste een enkele vinger tegen zijn neus. Jaime lachte. ‘IJdel gepoch. Ik zeg drie.’

Ryman Frey zonk op zijn knieën. ‘Ik heb niets gedaan…’

…op drinken en hoereren na. Dat weet ik.’

‘Ik ben de erfgenaam van de Oversteek. U kunt niet…’

‘Ik had u gewaarschuwd uw mond te houden.’ Jaime zag de man wit wegtrekken. Een dronken lor, een idioot en een lafaard Heer Walder kan deze maar beter overleven, of het is afgelopen met de Freys. ‘U kunt gaan, ser.’

‘Gaan?’

‘U hebt me gehoord. Ga weg.’

‘Maar… waar moet ik naar toe?’

‘Naar de hel of naar huis, net wat u wilt. Zorg dat u met zonsopgang niet meer in het kamp bent. U mag uw hoerenkoningin meenemen, maar niet die kroon van haar.’ Jaime keerde zich van heer Ryman naar diens zoon toe. ‘Edwyn, neem het bevel van je vader over. Probeer niet zo stom te zijn als hij.’

‘Dat zal geen al te groot probleem opleveren, heer.’

‘Zend heer Walder bericht. De kroon eist al zijn gevangenen op.’ Jaime wuifde met zijn gouden hand. ‘Ser Lyal, neem hem mee.’

Edmar Tulling was met zijn gezicht naar voren op het schavot gevallen toen ser Ilyns kling het touw had doorgesneden. Aan de strop om zijn nek zat nog één voet touw: Sterkever greep het uiteinde ervan en trok hem overeind. ‘Een vis aan een riempje,’ zei hij gniffelend. ‘Dat heb ik nou nog nooit eerder gezien.’

De Freys deden een stap opzij om hen langs te laten. Onder aan het schavot had zich een menigte verzameld, een dozijn kamphoertjes in diverse staten van ontkleding incluis. Jaime zag ook een man met een houtharp. ‘Jij. Zanger. Kom mee.’

De man lichtte zijn hoed. ‘Zoals u beveelt, heer.’

Niemand sprak een woord toen ze terugliepen naar de veerpont met ser Rymans zanger in hun kielzog. Maar toen ze afduwden van de rivieroever en op weg gingen naar de zuidkant van de Steenstort, greep Edmar Tulling Jaime bij zijn arm. ‘Waarom?’

Een Lannister betaalt zijn schulden, dacht hij, en jij bent het enige betaalmiddel dat ik nog over heb. ‘Beschouw het als een huwelijksgeschenk.’

Edmar staarde hem met een achterdochtige blik aan. ‘Een… huwelijksgeschenk?’

‘Ik heb gehoord dat uw vrouw erg knap is. Dat moet wel, aangezien u het bed met haar hebt gedeeld terwijl uw zuster en uw koning vermoord werden.’

‘Daar wist ik niets van.’ Edmar likte zijn gebarsten lippen. ‘Er stonden vedelaars voor de slaapkamer…’

‘En u werd afgeleid door jonkvrouw Roslin.’

‘Ze… ze hadden haar gedwongen, heer Walder en de overigen. Roslin wilde helemaal niet… ze huilde, maar ik dacht dat dat kwam door…’

‘…de aanblik van je opstandige geslacht? Ja, dat zou ongetwijfeld iedere vrouw aan het huilen maken.’

‘Ze draagt mijn kind.’

Nee, dacht Jaime, dat is jouw dood die ze in haar buik heeft groeien. Terug in zijn paviljoen zond hij Sterkever en ser Ilyn weg, maar niet de zanger. ‘Het kan zijn dat ik straks een lied nodig heb,’ zei hij tegen de man. ‘Lowie, maak wat badwater warm voor mijn gast. Pia, zoek wat schone kleren voor hem. Niets met leeuwen erop, alsjeblieft. Pickel, wijn voor heer Tulling. Hebt u honger, heer?’

Edmar knikte, maar hij keek nog steeds wantrouwig.

Jaime ging op een krukje zitten terwijl Tulling zijn bad nam. Het vuil kwam er in grijze wolken af. ‘Zodra u gegeten hebt, zullen mijn mannen u naar Stroomvliet begeleiden. Wat daarna gebeurt, hangt van u af.’

‘Wat bedoelt u?’

‘Uw oom is een oude man. Moedig, dat wel, maar hij heeft zijn beste jaren gehad. Hij heeft geen bruid die om hem zal rouwen, noch kinderen om te beschermen. Een goede dood is het enige waarop de Zwartvis kan hopen… maar jij hebt nog jaren te gaan, Edmar. En jij bent de rechtmatige heer van het huis Tulling, niet hij. Je oom doet wat jou behaagt. Het lot van Stroomvliet ligt in jouw handen.’

Edmar staarde hem aan. ‘Het lot van Stroomvliet…’

‘Geef het kasteel over, en niemand sterft. Je kleine luiden kunnen in vrede vertrekken, of blijven om heer Emmon te dienen. Ser Brynden krijgt toestemming om het zwart aan te nemen, net als alle leden van het garnizoen die ervoor kiezen om zich bij hem te voegen. Jij ook, als de Muur je aantrekt. Of je kunt als mijn gevangene naar de Rots van Casterling gaan en daar alle comfort en hoffelijkheid genieten die een gijzelaar van jouw rang toekomt. Als je dat wilt, zal ik je echtgenote naar je toesturen. Als haar kind een jongen is, zal hij het huis Lannister als page en schildknaap dienen en als hij zijn ridderslag verdient, geven we hem wat grond in leen. Mocht Roslin je een dochter schenken, dan zorg ik ervoor dat ze een goede bruidsschat krijgt wanneer ze oud genoeg is om te trouwen. Zelf zul je misschien begenadigd worden zodra de oorlog voorbij is. Het enige wat je hoeft te doen is het kasteel over te geven.’

Edmar haalde zijn handen uit de tobbe en keek toe hoe het water tussen zijn vingers doorliep. ‘En als ik dat niet doe?’

Wil je dan per se dat ik het met zoveel woorden zeg? Piastond met haar armen vol kleren bij de tentflap. Zijn schildknapen luisterden ook, net als de zanger. Laat ze het maar horen, dacht Jaime. Laat de hele wereld het maar horen. Het doet er niet toe. Hij dwong zichzelf om te glimlachen. ‘Je hebt onze aantallen gezien, Edmar. Je hebt de ladders, de torens, de katapulten en de rammen gezien. Als ik het bevel geef, slaat mijn neef een brug over je slotgracht en ramt je poort in. Er zullen honderden doden vallen, en de meesten aan jouw kant. Je voormalige baandermannen zullen de eerste aanvalsgolf vormen, dus je zult de dag beginnen met het doden van de vaders en de broers van mannen die in de Tweeling voor jou zijn gesneuveld. De tweede golf zal uit Freys bestaan, daar heb ik geen gebrek aan. Mijn westerlingen zullen hen volgen wanneer jouw boogschutters door hun pijlen heen raken en je ridders zo vermoeid zijn dat ze hun zwaard nauwelijks meer kunnen opheffen. Als het kasteel valt, wordt iedereen daarbinnen over de kling gejaagd. Je kudden worden afgeslacht, je godenwoud wordt geveld, je burchten en torens zullen branden. Ik haal je muren neer en ik leid de Steenstort om, over de puinhopen heen. Als ik daarmee klaar ben, zal niemand ooit nog kunnen zien dat er eens een kasteel heeft gestaan.’ Jaime stond op. ‘Voor die tijd zal je vrouw misschien jongen. Dan zul je je kind wel willen hebben, vermoed ik. Wanneer het geboren is, stuur ik het naar je toe. Met een katapult.’

Stilte volgde op zijn woorden. Edmar zat in zijn bad. Pia drukte de kleren tegen haar borst. De zanger draaide een snaar van zijn harp strakker. Kleine Lowie holde een oudbakken brood uit om als schaal te dienen en deed alsof hij het niet gehoord had. Met een katapult, dacht Jaime. Als zijn tante erbij was geweest, zou ze dan nog steeds gezegd hebben dat Tyrion Tywins zoon was?

Eindelijk vond Edmar Tulling zijn stem. ‘Ik zou uit deze tobbe kunnen komen en je ter plaatse kunnen doden, Koningsmoordenaar.’

‘Dat zou je kunnen proberen.’ Jaime wachtte. Toen Edmar geen aanstalten maakte om op te staan, zei hij, ‘Ik zal je in alle rust van je eten laten genieten. Zanger, speel voor onze gast terwijl hij eet. Ik neem aan dat je het lied kent.’

‘Dat over de regen? Jawel, heer, dat ken ik.’

Edmar leek de man voor het eerst te zien. ‘Nee. Hij niet. Laat hem uit mijn buurt blijven.’

‘Kom, kom, het is maar een liedje,’ zei Jaime. ‘Zo’n slechte stem kan hij niet hebben.’

Cersei

Grootmaester Pycelle was al oud zolang ze hem kende, maar de afgelopen drie nachten leek hij nog honderd jaar ouder te zijn geworden. Het duurde een eeuwigheid voordat hij zijn krakende knie voor haar had gebogen, en toen hij dat eenmaal had gedaan, kon hij niet meer opstaan voordat ser Osmund hem overeind sleurde. Cersei bezag hem vol ongenoegen. ‘Heer Qyborn heeft mij gemeld dat heer Gyllis zijn laatste hoest heeft uitgestoten.’

‘Ja, uwe genade. Ik heb mijn best gedaan om zijn heengaan te verlichten.’

‘Werkelijk?’ De koningin wendde zich tot vrouwe Blijleven. ‘Ik had toch gezegd dat Rooswijck moest blijven leven, nietwaar?’

‘Inderdaad, uwe genade.’

‘Ser Osmund, wat staat u nog van die conversatie bij?’

‘U had grootmaester Pycelle opgedragen de man te redden, uwe genade. Dat hebben we allemaal gehoord.’

Pycelles mond opende en sloot zich. ‘Uwe genade, weet dat ik alles heb gedaan wat er nog voor de arme man gedaan kon worden.’

‘Zoals u voor Joffry hebt gedaan? En voor zijn vader, mijn geliefde echtgenoot? Geen man in de Zeven Koninkrijken was sterker dan Robert, maar toch bent u hem kwijtgeraakt aan een everzwijn. O, en laten we Jon Arryn niet vergeten. U had Ned Stark ongetwijfeld ook laten doodgaan, als ik hem langer aan u had overgelaten. Vertelt u eens, maester, hebt u dat handenwringen en verontschuldigingen maken in de Citadel geleerd?’

De oude man kromp ineen door de klank van haar stem. ‘Geen mens had meer kunnen doen, uwe genade. Ik… ik heb u altoos trouw gediend.’

‘Toen u koning Aerys op het naderen van mijn vaders legermacht aanried zijn poorten te openen, was dat uw idee van trouwe dienst?’

‘Dat… ik had een beoordelingsfout ge…’

‘Was dat goede raad?’

‘Uwe genade weet toch wel…’

‘Wat ik weet, is dat u nuttelozer bent gebleken dan Uilebol toen mijn zoon vergiftigd was. Wat ik weet, is dat de kroon dringend om goud verlegen zit en dat onze schatbewaarder dood is.’

Daar beet de oude dwaas zich in vast. ‘Ik… ik zal een lijst van mannen opstellen die geschikt zijn om heer Gyllis’ plaats in de raad in te nemen.’

‘Een lijst.’ Cersei vond zijn aanmatiging vermakelijk. ‘Ik kan me levendig voorstellen met wat voor lijst u zou komen aanzetten. Grijsaards, graaiende dwazen en Garth de Vette.’ Haar mond verstrakte. ‘U brengt tegenwoordig veel tijd in het gezelschap van jonkvrouw Marjolij door.’

‘Ja. Ja, ik… koningin Marjolij is diep neerslachtig vanwege ser Loras. Ik geef hare genade slaapdrankjes en… andere soorten brouwsels.’

‘Ongetwijfeld. Vertelt u eens, was het onze kleine koningin die u had gelast om heer Gyllis te vermoorden?’

‘V-vermoorden?’ De ogen van grootmaester Pycelle werden zo groot als gekookte eieren. ‘Uwe genade gelooft toch niet… het kwam door zijn gehoest, bij alle goeden, ik… hare genade zou nooit… ze droeg heer Gyllis geen kwaad hart toe, waarom zou koningin Marjolij willen dat hij…’

‘…stierf? Om wéér een roos in Tommens raad te planten, natuurlijk. Bent u blind, of omgekocht? Rooswijck stond haar in de weg, dus joeg ze hem het graf in. Met stilzwijgende medewerking van u.’

‘Uwe genade, ik zweer u, heer Gyllis is aan zijn gehoest overleden.’ Zijn mond trilde. ‘Mijn trouw heeft altijd de kroon gegolden, het rijk… h-het huis Lannister.’

In die volgorde? Pycelles angst was tastbaar. Hij is rijp genoeg. Tijd om de vrucht uit te persen en het sap te proeven. ‘Als u zo trouw bent als u beweert, waarom liegt u dan tegen mij? Doet u geen moeite om het te ontkennen. U bent al begonnen tegen haar te flikflooien voordat ser Loras naar Drakensteen vertrok, dus bespaar me uw verdere verzinsels over hoe u onze schoondochter alleen maar wilt troosten in haar grote verdriet. Wat voert u zo vaak naar het Maagdengewelf? Toch niet Marjolijs onbenullige conversatie? Maakt u die pokdalige septa van haar het hof? Speelt u paardje hop met de kleine jonkvrouw Bolver? Spioneert u voor haar en brieft u over wat ik zoal doe, ten dienste van haar intriges?’

‘Ik… ik gehoorzaam. Een maester legt een eed af om te dienen…’

‘Een grootmaester zweert om het rijk te dienen.’

‘Uwe genade, zij… zij is de koningin…’

‘Ik ben de koningin.’

‘Ik bedoel… ze is de vrouw van de koning, en…’

‘Ik weet wie ze is. Wat ik wil weten is, waarom ze ú nodig heeft. Is mijn schoondochter onwel?’

‘Onwel?’ De oude man plukte aan het ding dat hij zijn baard noemde, dat onregelmatige plukje dun wit haar dat aan de losse, roze kwabben onder aan zijn kin ontsproot. ‘N-niet onwel, uwe genade, niet als zodanig. Mijn eden verbieden mij te onthullen…’

‘Uw eden zullen in de zwarte cellen een schrale troost voor u zijn,’ waarschuwde ze hem. ‘Ik wil de waarheid horen, of u zult ketenen dragen.’

Pycelle stortte op zijn knieën neer. ‘Ik smeek u… ik was uw vaders man, en uw vriend inzake heer Arryn. De kerkers overleef ik niet, deze keer niet…’

‘Waarom laat Marjolij u komen?’

‘Ze vraagt om… ze… ze…’

‘Zeg op!’

Hij sidderde. ‘Maanthee,’ fluisterde hij. ‘Maanthee, voor…’

‘Ik weet waar maanthee voor dient.’ Daar heb je het! ‘Uitstekend. Strek uw slappe knieën en probeer u te herinneren hoe het was om een man te zijn.’ Pycelle deed zijn best om overeind te komen, maar deed daar zo lang over dat ze Osmund Ketelzwart moest opdragen hem nog een ruk te geven. ‘Wat heer Gyllis betreft, onze Vader in den Hoge zal ongetwijfeld rechtvaardig over hem oordelen. Hij laat geen kinderen achter?’

‘Geen eigen kinderen, maar er is een pupil…’

‘…die niet aan hem verwant is.’ Cersei wees die ergernis met een los gebaar van de hand. ‘Gyllis wist van onze dringende behoefte aan goud af. Hij heeft u ongetwijfeld op de hoogte gesteld van zijn wens om heel zijn grondgebied en rijkdom aan Tommen na te laten.’ Het goud van Rooswijck zou de schatkist weer op peil brengen, en Rooswijcks landerijen en zijn kasteel konden aan een van haar mensen geschonken worden als beloning voor trouwe diensten. Heer Wateren, misschien. Auran had erop gezinspeeld dat hij een zetel nodig had; bij ontstentenis daarvan was zijn heerlijke titel slechts een lege onderscheiding. Hij had zijn oog op Drakensteen laten vallen, wist Cersei, maar dat was te hoog gemikt. Rooswijck zou beter bij zijn afkomst en positie passen.

‘Heer Gyllis had zijne genade met heel zijn hart lief,’ zei maester Pycelle, ‘maar… zijn pupil…’

‘…zal er ongetwijfeld begrip voor hebben, zodra hij u hoort vertellen wat heer Gyllis’ laatste wens was. Ga, en zorg ervoor dat het gebeurt.’

‘Zoals het uwe genade behaagt.’ Grootmaester Pycelle struikelde bijna over zijn eigen gewaden in zijn haast om te vertrekken.

Vrouwe Blijleven deed de deur achter hem dicht. ‘Maanthee,’ zei ze terwijl ze zich weer naar de koningin toekeerde. ‘Wat een dwaasheid. Waarom doet ze zoiets, waarom neemt ze een dergelijk risico?’

‘De kleine koningin heeft behoeften die Tommen op zijn jeugdige leeftijd nog niet kan bevredigen.’ Dat gevaar lag altijd op de loer als een volwassen vrouw met een kind getrouwd was. En dat geldt des te meer voor een weduwe. Ze mag dan beweren dat Renling haar nooit heeft aangeraakt, maar dat weiger ik te geloven. Er was maar één reden waarom vrouwen maanthee dronken; maagden hadden die nooit nodig. ‘Mijn zoon is verraden. Marjolij heeft een minnaar. Dat is hoogverraad, waar de doodstraf op staat.’ Ze kon alleen maar hopen dat Hamer Tyrels feeks van een moeder met haar verschrompelde gezicht lang genoeg bleef leven om het proces mee te maken. Door erop te staan dat Tommen en Marjolij meteen in de echt verbonden zouden worden, had vrouwe Olenna haar teerbeminde roosje tot het beulszwaard veroordeeld. ‘Jaime is er met ser Ilyn Peyn vandoor. Ik zal nu wel een nieuwe koninklijke scherprechter moeten zoeken om haar hoofd eraf te slaan.’

‘Ik doe het wel,’ bood Osmund Ketelzwart met een vlotte grijns aan. ‘Marjolij heeft een fraai klein halsje. Een goed, scherp zwaard gaat daar dwars doorheen.’

‘Dat is zo,’ zei Taena, ‘maar er ligt een leger van de Tyrels voor Stormeinde en nog een ander bij Maagdenpoel. Die hebben ook scherpe zwaarden.’

Ik word door rozen overspoeld. Dat was ergerniswekkend. Ze had Hamer Tyrel nog steeds nodig, zij het niet zijn dochter. In elk geval tot dat Stannis verslagen is. Dan heb ik ze geen van allen meer nodig. Maar hoe kon ze zich van de dochter ontdoen, zonder de vader kwijt te raken? ‘Verraad is verraad,’ zei ze, ‘maar we hebben bewijzen nodig, iets tastbaarders dan maanthee. Als haar ontrouw bewezen is, zal zelfs haar vader haar moeten veroordelen, of haar schande wordt de zijne.’

Ketelzwart kauwde op een van de punten van zijn snor. ‘We moeten ze op heterdaad betrappen.’

‘Hoe? Qyborn laat haar dag en nacht in het oog houden. Haar bedienden nemen geld van mij aan, maar rapporteren alleen beuzelarijen. Toch heeft niemand die minnaar gezien. De oren voor haar deur horen gezang, gelach, geroddel, niets van enig belang.’

‘Marjolij is te slim om zich zo gemakkelijk te laten betrappen,’ zei vrouwe Blijleven. ‘Haar dames zijn haar kasteelmuren. Ze slapen bij haar, kleden haar aan, bidden met haar, lezen met haar en naaien met haar. Als ze niet op de valkenjacht is of een ritje maakt, speelt ze wel kom-in-mijnkasteeltje met Alysanne Bolver. Zodra er mannen in de buurt zijn, heeft ze haar septa bij zich, of haar nichten.’

‘Ze zal zich soms toch wel van haar kakelkippen ontdoen?’ hield de koningin vol. Er kwam een idee bij haar op. ‘Tenzij haar dames er ook bij betrokken zijn… niet allemaal, misschien, maar sommigen.’

‘Haar nichten?’ Zelfs Taena klonk niet overtuigd. ‘Ze zijn alle drie jonger dan de kleine koningin, en onschuldiger.’

‘Losbandige meiden, gekleed in maagdelijk wit. Dat maakt hun zonden er alleen maar schokkender op. Hun namen zullen in schande voortleven.’ Plotseling werd het bijna tastbaar. ‘Taena, jouw echtgenoot is mijn opperrechter. Jullie moeten vanavond nog samen bij mij komen dineren.’ Ze wilde dat het snel gebeurde, voordat Marjolij het in haar hersentjes haalde om naar Hooggaarde terug te gaan of naar Drakensteen te varen om bij haar gewonde broer te zijn, met zijn ene voet in het graf. ‘Ik zal de koks bevelen een ever voor ons te roosteren. En we moeten natuurlijk wat muziek hebben, ter bevordering van de spijsvertering.’

Taena was heel snel van begrip. ‘Muziek. Juist, ja.’

‘Ga het tegen je echtgenoot zeggen en de zanger engageren,’ drong Cersei aan. ‘Ser Osmund, u kunt blijven. Wij hebben heel veel te bespreken. Ik zal ook Qyborn nodig hebben.’

Helaas bleken de keukens geen wilde ever in voorraad te hebben, en er was geen tijd om jagers op pad te sturen. In plaats daarvan slachtten de koks een van de zeugen van het kasteel en serveerden de ham volgestoken met kruidnagelen en gebakken in honing en gedroogde kersen. Het was niet wat Cersei wilde, maar ze nam er genoegen mee. Na afloop hadden ze gepofte appels met een scherpe witte kaas. Vrouwe Taena genoot van iedere hap. Niet aldus Orten Blijleven, wiens ronde gezicht van de bouillon tot en met de kaas bleek en vlekkerig bleef. Hij dronk zwaar en bleef tersluikse blikken op de zanger werpen.

‘Heel jammer van heer Gyllis,’ zei Cersei ten slotte. ‘Maar ik wed dat we zijn gehoest geen van allen zullen missen.’

‘Nee. Nee, dat lijkt mij niet.’

‘We zullen een nieuwe schatbewaarder nodig hebben. Als het niet zo onrustig was in de Vallei, zou ik Petyr Baelish terughalen, maar… ik ben geneigd ser Harys in dat ambt uit te proberen. Slechter dan Gyllis kan hij het niet doen, en hij hoest tenminste niet.’

‘Ser Harys is de Hand des konings,’ zei Taena.

Ser Harys is een gijzelaar, en nog een zwakke bovendien. ‘Het is tijd dat Tommen een krachtdadiger Hand krijgt.’

Heer Orten keek op van zijn wijnbeker. ‘Krachtdadig. Uiteraard.’ Hij aarzelde. ‘Wie…?’

‘U, heer. Het zit u in het bloed. Uw grootvader verving mijn eigen vader als Aerys’ Hand.’ De vervanging van Tywin Lannister door Owen Blijleven was natuurlijk neergekomen op het vervangen van een strijdros door een ezel, maar Owen was een oude, afgeleefde man geweest toen Aerys hem verhief, beminnelijk, maar inefficiënt. Zijn kleinzoon was jonger, en… nu ja, hij heeft een sterke vrouw. Het was jammer dat Taena niet als Hand kon dienen. Ze was driemaal zoveel mans als haar echtgenoot, en veel amusanter. Maar ze was tevens een Myrische en een vrouw, dus moest ze maar genoegen nemen met Orten. ‘Ik twijfel er niet aan of u bent bekwamer dan ser Harys.’ De inhoud van mijn kamerpot is bekwamer dan ser Harys. ‘Stemt u ermee in als Hand te dienen?’

‘Ik… ja, natuurlijk. Uwe genade bewijst mij een grote eer.’

Een grotere dan je verdient.’U hebt mij als opperrechter naar behoren gediend, heer. En dat zult u blijven doen in deze… deze tijden van beproeving die ons te wachten staan.’ Toen ze zag dat Blijleven haar bedoeling had begrepen, wendde de koningin zich met een glimlach tot de zanger. ‘En jij verdient ook een beloning voor alle lieflijke liederen die je tijdens het eten voor ons hebt gespeeld. De goden hebben je begiftigd.’

De zanger boog. ‘Dat is heel vriendelijk van uwe genade.’

‘Niet vriendelijk,’ zei Cersei, ‘maar de zuivere waarheid. Taena heeft me verteld dat je de Blauwe Bard wordt genoemd.’

‘Dat klopt, uwe genade.’ De laarzen van de zanger waren van soepel, blauw kalfsleer, zijn hozen van fijne, blauwe wol. De tuniek die hij droeg was van opengewerkte, lichtblauwe zijde met glanzend blauw satijn eronder. Hij was zelfs zover gegaan zijn haar blauw te verven, in de trant van de Tyroshi. Het viel lang en krullend tot op zijn schouders en geurde alsof het met rozenwater gewassen was. Vast en zeker van blauwe rozen. Zijn tanden zijn tenminste wit. Het waren mooie tanden, zelfs geen klein beetje scheef.

‘Je hebt geen andere naam?’

Een zweem van roze bedekte zijn wangen. ‘Als jongen werd ik Wout genoemd. Een prima naam voor een ploegersknecht, maar minder geschikt voor een zanger.’

De Blauwe Bard had dezelfde kleur ogen als Robert. Alleen al daarom haatte ze hem. ‘Het is gemakkelijk te zien waarom u de favoriet van vrouwe Marjolij bent.’

‘Hare genade is heel vriendelijk. Ze zegt dat ik haar genoegen schenk.’

‘O, daar twijfel ik niet aan. Mag ik je luit zien?’

‘Als het uwe genade behaagt.’ Onder alle hoffelijkheid viel een spoortje nervositeit te bespeuren, maar hij overhandigde haar niettemin de luit. Men weigert geen verzoek van een koningin.

Cersei tokkelde een snaar aan en glimlachte bij het geluid. ‘Zo zalig en droevig als de liefde. Vertel eens, Wout… toen je voor het eerst met Marjolij het bed deelde, was dat voordat ze met mijn zoon trouwde of erna?’

Even leek hij het niet te begrijpen. Toen hij dat eenmaal wel deed, werden zijn ogen groot. ‘Uwe genade is verkeerd ingelicht. Ik zweer u, ik heb nooit…’

‘Leugenaar!’ Cersei sloeg de zanger met de luit in zijn gezicht, zo hard dat het beschilderde hout brak en versplinterde. ‘Heer Orten, laat mijn wachters komen om dit sujet af te voeren naar de kerkers.’

Het gezicht van Orten Blijleven was klam van angst. ‘Dit… o, wat een schande… heeft hij het gewaagd de koninginte verleiden?’

‘Andersom, vrees ik, maar hij is desondanks een verrader. Laat hem voor heer Qyborn zingen.’

De Blauwe Bard werd wit. ‘Nee.’ Het bloed droop van zijn lip, die door de luit was opengereten. ‘Ik heb nooit…’ Toen Blijleven hem bij de arm greep, schreeuwde hij: ‘Genade, Moeder, nee!’

‘Ik ben je moeder niet,’ zei Cersei tegen hem.

Zelfs in de zwarte cellen waren ontkenningen, gebeden en smeekbeden om genade het enige wat ze uit hem kregen. Het duurde niet lang of het bloed stroomde over zijn kin door alle uitgeslagen tanden en hij pieste drie keer zijn donkerblauwe hozen onder, maar toch bleef de man volharden in zijn leugens. ‘Kan het zijn dat we de verkeerde zanger hebben?’ vroeg Cersei.

‘Alle dingen zijn mogelijk, uwe genade. Weest u niet bang. Voor de nacht om is, zal de man bekennen.’ Hier beneden in de kerkers droeg Qyborn grof gesponnen wol en het leren voorschoot van een smid. Tegen de Blauwe Bard zei hij: ‘Het spijt me als de wachters ruw met je zijn omgesprongen. Hun gebrek aan hoffelijkheid is betreurenswaardig.’ Zijn stem klonk vriendelijk en bezorgd. ‘Het enige wat we van je willen, is de waarheid.’

‘Ik heb u de waarheid verteld,’ snikte de zanger. IJzeren kluisters hielden hem stevig tegen de koude stenen muur gedrukt.

‘Wij weten wel beter.’ Qyborn had een scheermes in zijn hand waarvan de kling flauw glansde in het toortslicht. Hij sneed de kleren van de Blauwe Bard weg tot de man naakt was op zijn hoge blauwe laarzen na. Het haar tussen zijn benen was bruin, zag Cersei vermaakt. ‘Vertel ons hoe je de kleine koningin hebt bevredigd,’ beval ze.

‘Ik heb nooit… ik heb gezongen, meer niet, gezongen en gespeeld. Haar dames kunnen dat bevestigen. Ze waren er altijd bij. Haar nichten.’

‘Met hoeveel van hen heb je vleselijke omgang gehad?’

‘Met geen van hen. Ik ben maar een zanger. Alstublieft.’

Qyborn zei: ‘Uwe genade, wellicht heeft deze arme man alleen maar voor Marjolij gespeeld terwijl ze andere minnaars ontving.’

‘Nee. Ik smeek u. Ze heeft nooit… ik heb gezongen, alleen maar gezongen.’ Heer Qyborn liet zijn hand over de borst van de Blauwe Bard gaan. ‘Neemt ze tijdens jullie liefdesspel je tepels in haar mond?’ Hij nam er een tussen zijn duim en wijsvinger en draaide. ‘Sommige mannen vinden dat fijn. Hun tepels zijn even gevoelig als die van een vrouw.’ Het scheermes flitste, de zanger krijste het uit. Op zijn borst huilde een rood oog bloedige tranen. Cersei voelde zich misselijk. Een deel van haar wilde de ogen sluiten, zich omdraaien, er een eind aan maken. Maar zij was de koningin en dit was verraad. Heer Tywin zou zich niet omgedraaid hebben.

Uiteindelijk vertelde de Blauwe Bard hun zijn hele leven, vanaf zijn eerste naamdag. Zijn vader was kuiper geweest en Wout was daar ook toe opgeleid, maar als jongen had hij gemerkt dat hij beter was in het maken van luiten dan van vaten. Toen hij twaalf was, was hij weggelopen om zich bij een troep muzikanten aan te sluiten die hij op een jaarmarkt had horen spelen. Hij was het halve Bereik doorgetrokken voordat hij naar Koningslanding was gekomen in de hoop aan het hof in de gunst te raken.

‘Gunst?’ Qyborn grinnikte. ‘Noemen vrouwen het tegenwoordig zo?

Ik vrees dat je te veel in de gunst bent geraakt, vriend… en bij de verkeerde koningin. De ware staat voor je.’

Ja. Cersei gaf Marjolij Tyrel hier de schuld van. Als zij er niet was geweest, had Wout een lang en vruchtbaar leven kunnen leiden terwijl hij zijn liedjes zong en naar bed ging met varkenshoedsters en dochters van keuterboertjes. Zij heeft mij hier door haar geïntrigeer toe gedwongen. Ze heeft me met haar verraad bezoedeld.

Tegen de ochtend zaten de hoge laarzen van de zanger vol bloed en had hij hun verteld hoe Marjolij zichzelf streelde terwijl ze toekeek hoe haar nichten hem met hun mond genot schonken. Andere keren zong hij voor haar terwijl zij haar lusten botvierde met andere minnaars. ‘Wie waren dat?’ wilde de koningin weten, en de beklagenswaardige Wout noemde ser Langknaap de Lange, Lambert Klapbes, Jalabhar Xho, de Roodweijn-tweellng, Osny Ketelzwart, Hugo Klip en de Bloemenridder.

Dat beviel haar niet. Ze waagde het niet om de naam van de held van Drakensteen te besmeuren. Bovendien zou niemand die ser Loras kende dat ooit geloven. De Roodweijns konden er ook geen deel aan hebben. Zonder het Prieel en zijn vloot had het rijk geen enkele hoop zich van die Euron Kraaienoog en zijn vervloekte ijzermannen te ontdoen. ‘Het enige wat je doet is namen ophoesten van mannen die je in haar vertrekken hebt gezien. Wij willen de waarheid!’

‘De waarheid.’ Wout keek haar aan met het ene blauwe oog dat Qyborn hem gelaten had. Bloed borrelde door de gaten waar zijn voortanden hadden gezeten. ‘Misschien heb ik het me… verkeerd herinnerd.’ ‘Horas en Hobber hadden hier part noch deel aan, nietwaar?’

‘Nee,’ gaf hij toe. ‘Zij niet.’

‘Wat ser Loras betreft, ik weet zeker dat Marjolij grote moeite heeft gedaan om voor haar broer verborgen te houden wat ze deed.’

‘Dat was ook zo. Nu weet ik het weer. Ik moest me een keer onder het bed verstoppen toen ser Loras bij haar op bezoek kwam. “Hij mag het nooit weten,” zei ze.’

‘Dit liedje bevalt me beter.’ De grote heren konden er beter buiten blijven, dat was het beste. Maar de anderen… ser Langknaap was een hagenridder geweest, Jalabhar Xho was een balling en een bedelaar, Klip was slechts een lijfwacht van de kleine koningin. En Osny is het toefje op de pudding. ‘Ik weet dat je je beter voelt nu je de waarheid hebt verteld. Bedenk dat wel als Marjolij straks terechtstaat. Mocht je dan weer gaan liegen…’

‘Dat zal ik niet doen. Ik zal het naar waarheid vertellen. En daarna…’

‘…zul je het zwart mogen aannemen. Op mijn woord.’ Cersei keerde zich naar Qyborn toe. ‘Zorg dat zijn wonden worden schoongemaakt en verbonden en geef hem papavermelk tegen de pijn.’

‘Uwe genade is goedgunstig.’ Qyborn liet het bebloede scheermes in een emmer azijn vallen. ‘Marjolij zal zich afvragen waar haar bard gebleven is.’

‘Zangers komen en gaan, daar zijn ze berucht om.’

Nadat ze de donkere stenen trap uit de zwarte cellen beklommen had, was Cersei buiten adem. Ik moet uitrusten. De waarheid achterhalen was vermoeiend werk en ze vreesde voor wat er moest volgen. Ik moet sterk zijn. Wat ik moet doen, doe ik voor Tommen en het rijk. Het was jammer dat Meggie de Kikker dood was. Ik heb schijt aan je profetie, oud mens. De kleine koningin mag dan jonger zijn dan ik, mooier is ze nooit geweest, en binnenkort is ze dood.

Vrouwe Blijleven wachtte in haar slaapvertrek. Het was het holst van de nacht en de dageraad was nader dan de avondschemering. Jocelyn en Dorcas lagen allebei te slapen, maar Taena niet. ‘Was het heel erg?’ vroeg ze.

‘Je hebt geen idee. Ik heb slaap nodig, maar ik ben bang om te dromen.’

Taena streek haar over het haar. ‘Het was allemaal voor Tommen.’

‘Dat was het. Ik weet het.’ Cersei huiverde. ‘Mijn keel is rauw. Wees lief en schenk wat wijn voor me in.’

‘Als het u behaagt. Dat is alles wat ik wil.’

Leugenaarster. Ze wist wat Taena wilde. Het moest maar. Als de vrouw smoorverliefd op haar was, hielp dat Cersei van de trouw van haar en haar man verzekeren. In een wereld die zo vol verraad was, was dat wel een paar kussen waard. Ze is niet erger dan de meeste mannen. In elk geval loop ik geen gevaar om ooit zwanger van haar te worden.

De wijn hielp, maar niet genoeg. ‘Ik voel me smerig,’ klaagde de koningin terwijl ze met haar beker in haar hand bij het raam stond.

‘Een bad zal u goeddoen, mijn lief.’ Vrouwe Blijleven wekte Dorcas en Jocelyn en liet hen warm water halen. Toen de tobbe vol was, hielp ze de koningin met uitkleden; met behendige vingers reeg ze haar snoeren los en liet de japon van haar schouders glijden. Toen deed ze snel haar eigen jurk uit en liet die in een hoopje op de vloer achter.

Ze baadden samen, Cersei achterovergeleund in Taena’s armen. ‘Het ergste hiervan moet Tommen bespaard blijven,’ zei ze tegen de vrouw uit Myr. ‘Marjolij gaat nog steeds iedere dag met hem naar de sept om de goden te vragen of ze haar broer willen genezen.’ Ergerlijk genoeg bleef ser Loras zich aan het leven vastklampen. ‘Hij is ook erg op haar nichten gesteld. Het zal hem hard vallen om ze allemaal te verliezen.’

‘Misschien zijn ze niet alle drie schuldig,’ opperde vrouwe Blijleven. ‘Het zou best kunnen dat een van hen niet meegedaan heeft. Als de dingen die ze zag haar beschaamd en misselijk maakten …’

‘…valt ze er wellicht toe over te halen tegen de anderen te getuigen?

‘Ja, heel goed, maar wie is er onschuldig.’

‘Alla.’

‘De bedeesde?’

‘Die indruk maakt ze, maar ze is eerder geslepen dan bedeesd. Laat haar maar aan mij over, mijn lief.’

‘Graag.’ De bekentenis van de Blauwe Bard alleen zou nooit voldoende zijn. Zangers logen per slot om in hun levensonderhoud te voorzien. Aan Alla Tyrel zouden ze heel veel hebben, als Taena haar kon leveren. ‘Ser Osny moet ook bekennen. Aan de anderen moet te verstaan gegeven worden dat ze uitsluitend door een bekentenis de vergiffenis van de koning en de Muur kunnen verkrijgen.’ Jalabhar Xho zou de waarheid wel aantrekkelijk vinden. Van de overigen was ze minder zeker, maar Qyborn bezat veel overredingskracht…

De dageraad brak aan boven Koningslanding, toen ze uit de tobbe stapten. Na haar lange onderdompeling was de huid van de koningin wit en rimpelig. ‘Blijf bij me,’ zei ze tegen Taena. ‘Ik wil niet alleen slapen.’ Voordat ze onder haar dekbed kroop, sprak ze zelfs nog een gebed uit, waarin ze de Moeder om mooie dromen smeekte.

Ze bleek haar adem verspild te hebben; zoals altijd waren de goden doof. Cersei droomde dat ze weer beneden in de zwarte cellen was, alleen was zij ditmaal aan de muur geketend in plaats van de zanger. Ze was naakt, en er droop bloed uit de punten van haar borsten, waarvan de Kobold met zijn tanden de tepels had afgerukt. ‘Alsjeblieft,’ smeekte ze, ‘alsjeblieft, niet mijn kinderen, doe mijn kinderen geen kwaad.’ Tyrion lachte haar slechts honend toe. Hij was ook naakt, bedekt met ruig haar, zodat hij meer op een aap dan een man leek. Je zult ze zien kronen,’ zei hij, ‘en je zult ze zien sterven.’ Toen nam hij haar bloedende borst in zijn mond en begon te zuigen, en de pijn vlijmde als een gloeiend mes door haar heen.

Ze werd huiverend in Taena’s armen wakker. ‘Een boze droom,’ zei ze zwakjes. ‘Heb ik geschreeuwd? Het spijt me.’

‘Bij daglicht vergaan dromen tot stof. Was het de dwerg weer? Waarom jaagt hij u zo’n angst aan, dat malle kleine mannetje?’

‘Hij gaat me vermoorden. Dat is me voorspeld toen ik tien was. Ik wilde weten met wie ik zou trouwen, maar zij zei…’

‘Zij?’

‘De maegi.’ De woorden tuimelden uit haar mond. Ze kon Melara Heyspaan nog horen beweren dat als ze maar nooit over de voorspellingen spraken, die niet in vervulling zouden gaan. Maar in die put was ze niet zo stil. Ze krijste en schreeuwde. ‘Tyrion is de valonqar,’ zei ze. ‘Gebruiken jullie dat woord in Myr? Het is Hoog-Valyrisch en het betekent “kleine broer”.’ Ze had septa Saranella naar het woord gevraagd toen Melara verdronken was.

Taena greep haar hand en streelde die. ‘Dat was een hatelijke oude vrouw, oud, ziek en lelijk. U was jong en mooi, vol leven en trots. Ze woonde in Lannispoort, zei u, dus zal ze geweten hebben van de dwerg, en hoe hij uw moeders dood werd. Omdat u was wie u bent, durfde dat schepsel u niet te slaan, dus trachtte ze u met haar addertong te verwonden.’

Zou het kunnen? Cersei wilde het graag geloven. ‘Maar Melara stierf, precies zoals ze had voorzegd. Ik ben nooit met prins Rhaegar getrouwd. En Joffry… de dwerg heeft mijn zoon gedood waar ik bij was.’

‘Eén zoon,’ zei vrouwe Blijleven, ‘maar u hebt er nog een, lief en sterk, en hem zal nooit kwaad geschieden.’

‘Nooit, zolang ik leef.’ Dat ze het zei, hielp haar om te geloven dat het zo was. Bij daglicht vergaan dromen tot stof, ja. Buiten scheen de ochtendzon door een wolkensluier heen.

Cersei glipte onder de dekens uit. ‘Vanochtend zal ik met de koning ontbijten. Ik wil mijn zoon zien.’ Alles wat ik doe, doe ik voor hem.

Tommen hielp haar om zichzelf weer te worden. Hij was haar nog nooit zo dierbaar geweest als die ochtend, zoals hij zat te babbelen over zijn poesjes terwijl hij honing op een homp warm zwart brood vers uit de oven liet lopen. ‘Ser Grijp heeft een muisje gevangen,’ vertelde hij haar, ‘maar vrouwe Snorre heeft het van hem gestolen.’

Ik ben nooit zo lief en onschuldig geweest, dacht Cersei. Hoe kan hij ooit dit wrede rijk hopen te regeren? De moeder in haar wilde hem alleen maar beschermen; de koningin in haar wist dat hij harder moest worden, wilde de IJzeren Troon hem niet verslinden. ‘Ser Grijp moet leren voor zijn rechten op te komen,’ zei ze. ‘In deze wereld worden de zwakken altijd het slachtoffer van de sterken.’

Daar dacht de koning over na terwijl hij de honing van zijn vingers likte. ‘Als ser Loras terugkomt, ga ik leren vechten met lans, zwaard en morgenster, net als hij.’

‘Je zult leren vechten,’ beloofde de koningin, ‘maar niet van ser Loras. Hij komt niet meer terug, Tommen.’

‘Marjolij zegt van wel. We bidden voor hem. We vragen om de genade van de Moeder, en of de Krijgsman hem kracht wil schenken. Elinor zegt dat dit voor ser Loras het zwaarste gevecht is.’

Ze streek zijn haar naar achteren, de zachte, gouden krullen die haar zozeer aan Jof deden denken. ‘Ga je de middag bij je vrouw en haar nichten doorbrengen?’

‘Vandaag niet. Ze moet vasten en zich reinigen, zei ze.’

Vasten en reinigen… o, voor Maagdendag. Het was al jaren geleden sinds Cersei die bijzondere feestdag in acht had hoeven nemen. Driemaal gehuwd, en toch wil ze ons doen geloven dat ze nog maagd is. Ingetogen en in het wit gekleed zou de kleine koningin haar kakelkippen voorgaan naar Baelors Sept om hoge witte kaarsen aan de voeten van de maagd aan te steken en perkamenten slingers om haar heilige hals te hangen. Een paar van haar kakelkippen, in elk geval. Op Maagdendag werden weduwen, moeders en hoeren samen met de mannen uit de sept geweerd, opdat ze de geheiligde hymnen van de onschuld niet zouden ontwijden. Slechts ongerepte maagden konden…

‘Moeder? Heb ik iets verkeerds gezegd?’

Cersei kuste haar zoon op zijn voorhoofd. ‘Je hebt iets heel verstandigs gezegd, lieve schat. Ga nu maar gauw met je poesjes spelen.’ Naderhand ontbood ze ser Osny Ketelzwart naar haar kemenade. Hij kwam bezweet en opschepperig van de binnenplaats aanstappen en toen hij knielde, kleedde hij haar met zijn ogen uit, zoals altijd.

‘Sta op, ser, en kom naast me zitten. U hebt mij eens een waardevolle dienst bewezen, maar wat u nu te doen staat, vergt meer.’

‘Ja ja, en ik heb iets dat staat voor u.’

‘Dat moet wachten.’ Ze liet haar vingertoppen lichtjes over zijn littekens glijden. ‘Herinnert u zich de hoer waar u deze aan te danken hebt? Die krijgt u wanneer u van de Muur terugkomt. Wilt u dat?’

‘Ik wil u.’

Het juiste antwoord. ‘Eerst moet u uw verraad bekennen. Iemands zonden kunnen zijn ziel vergiftigen als ze blijven dooretteren. Ik weet dat het moeilijk voor u moet zijn om te leven met wat u hebt gedaan. Het is hoog tijd dat u zich van uw schande bevrijdt.’

‘Schande?’ Osny leek niet te weten hoe hij het had. ‘Ik heb tegen Osmund gezegd dat Marjolij alleen maar flirt. Ze laat me nooit meer doen dan…’

‘Heel ridderlijk van u om haar te beschermen,’ viel Cersei hem in de reden, ‘maar u bent een te goed ridder om met uw wandaden te blijven leven. Nee, u moet vanavond nog naar de Grote Sept van Baelor gaan en met de Hoge Septon spreken. Als de zonden van een man zo zwart zijn, kan slechts Zijne Hoge Heiligheid hem redden van de folteringen van de hel. Vertel hem hoe u het bed hebt gedeeld met Marjolij en haar nichten.’

Osny knipperde met zijn ogen. ‘Wat, ook met de nichten?’

‘Met Megga en Elinor,’ besliste ze. ‘Nooit met Alla.’ Dat kleine detail zou het hele verhaal geloofwaardiger maken. ‘Alla zat er altijd bij te huilen en smeekte de anderen om op te houden met zondigen.’

‘Alleen Megga en Elinor? Of ook Marjolij?’

‘Marjolij, jazeker. Zij was de aanstichtster.’

Ze vertelde hem alles wat ze in gedachten had. Terwijl Osny luisterde, nam zijn gezicht langzaam maar zeker een ongeruste uitdrukking aan. Toen ze uitgesproken was, zei hij: ‘Nadat u haar hoofd eraf hebt gehakt, wil ik die kus hebben die ze me nooit heeft gegeven.’

‘U mag alle kussen hebben die u maar wilt.’

‘En daarna de Muur?’

‘Alleen maar voor een poosje. Tommen is een vergevingsgezinde koning.’

Osny krabde zijn gehavende wang. ‘Als ik over een vrouw lieg, ben ik gewoonlijk degene die zegt dat ik haar nooit heb genaaid terwijl zij zeggen van wel. Dit… ik heb nog nooit tegen een Hoge Septon gelogen. Als je ’t mij vraagt ga je daarvoor naar de een of andere hel. Een van de akelige.’

De koningin was enigszins onthutst. Vroomheid was wel het laatste wat ze van een Ketelzwart had verwacht. ‘Weigert u mij te gehoorzamen, ser?’

‘Nee.’ Osny raakte haar gouden haar aan. ‘Het punt is, de beste leugens zijn die, waarin iets van waarheid schuilt… om er sjeu aan te geven, als het ware. En u wilt dat ik ga zeggen dat ik een koningin heb genaaid…’

Ze had hem bijna in zijn gezicht geslagen. Bijna. Maar ze was al te ver gegaan, en er stond te veel op het spel. Alles wat ik doe, doe ik voor Tommen. Ze keek opzij en greep ser Osny’s hand met de hare, en ze kuste zijn vingers. Ze waren ruw en hard, eeltig van het zwaard. Robert had zulke handen, dacht ze.

Cersei sloeg haar armen om zijn nek. ‘Ze moeten niet kunnen zeggen dat ik een leugenaar van je heb gemaakt,’ fluisterde ze met een omfloerste stem. ‘Geef me een uur, en kom dan naar mijn slaapvertrek.’

‘We hebben lang genoeg gewacht.’ Hij stak zijn vingers in het keursje van haar japon en gaf een ruk, en de zijde scheurde met een scherp geluid, zo hard dat Cersei vreesde dat de halve Rode Burcht het gehoord moest hebben. ‘Trek de rest uit voordat ik die ook verscheur, zei hij. De kroon kun je ophouden. Ik zie je graag met de kroon op.’

De prinses in de toren

Haar gevangenis was niet ongerieflijk. Daar putte Arianne troost uit. Waarom zou haar vader zoveel moeite doen om haar in haar gevangenschap van comfort te voorzien, als hij een verradersdood voor haar op het oog had?

Het kan niet zijn bedoeling zijn mij te doden, hield ze zichzelf wel honderdmaal voor. Tot een dergelijke wreedheid is hij niet in staat. Ik ben van zijn bloed en zaad, zijn erfgename, zijn enige dochter. Als het moest, zou ze zich voor de wielen van zijn rolstoel werpen, haar fout toegeven en hem om genade smeken. En ze zou huilen. Als hij de tranen over haar gezicht zag stromen, zou hij haar vergeven.

Ze was er minder zeker van of ze zichzelf zou vergeven.

‘Areo,’ had ze tijdens de lange, droge terugrit van de Groenebloed naar Zonnespeer smekend gezegd tegen de man die haar gevangen had genomen, ‘ik heb nooit gewild dat het meisje iets overkwam. U moet me geloven.’

Hotah had geen antwoord gegeven, alleen maar gegromd. Arianne kon voelen hoe kwaad hij was. Donkerster, de gevaarlijkste van hun kleine groepje samenzweerders, was hem ontsnapt. Hij was al zijn achtervolgers te snel af geweest en was verdwenen in het hart van de woestijn met bloed aan zijn kling.

‘U kent mij, kapitein,’ had Arianne gezegd terwijl de mijlen langs rolden. ‘U kent mij van kleins af aan. U hebt mij altijd beschermd, net zoals u mijn moeder beschermde toen u met haar uit Groot Norvos kwam om haar in een vreemd land tot schild te dienen. Nu heb ik u nodig. Ik heb uw hulp nodig. Het was nooit mijn opzet…’

‘Wat uw opzet was, doet er niet toe, prinsesje,’ zei Areo Hotah. ‘Alleen wat u gedaan hebt.’ Zijn gezicht stond strak. ‘Het spijt mij. Als mijn vorst beveelt, gehoorzaamt Hotah.’

Arianne had verwacht dat ze voor haar vaders hoge zetel onder de glas-in-loodkoepel in de Zonnetoren zou worden geleid. In plaats daarvan had Hotah haar bij de Speertoren afgeleverd en in de verzekerde bewaring van haar vaders seneschalk Ricasso en ser Manfrey Martel, de kastelein achtergelaten.

‘Prinses,’ zei Ricasso, ‘vergeeft u het een oude, blinde man dat hij niet met u mee naar boven klimt. Deze benen zijn niet tegen al die treden opgewassen. Er is een vertrek voor u in gereedheid gebracht. Ser Manfrey zal u erheen begeleiden, en u zult daar verblijven al naar het de vorst behaagt.’

‘Mishaagt, zult u bedoelen. Worden mijn vrienden daar ook opgesloten?’

Arianne was na hun gevangenneming van Garin, Drey en de overigen gescheiden en Hotah had geweigerd te zeggen wat er met hen zou gebeuren. ‘Dat bepaalt de vorst,’ was alles wat de kapitein over dat onderwerp te melden had. Ser Manfrey bleek wat spraakzamer. ‘Ze zijn naar de Plankstad gebracht en zullen per schip naar Grauzaam worden vervoerd, om daar af te wachten wat prins Doran over hun lot zal beslissen.’

Grauzaam was een verweerd oud kasteel boven op een rots in de Zee van Dorne, een naargeestige, afschuwelijke gevangenis waar de allerlaaghartigste misdadigers naar toe werden gezonden om langzaam te creperen. ‘Is mijn vader van plan hen te doden?’ Arianne kon haar oren niet geloven. ‘Ze hebben uitsluitend uit liefde voor mij gehandeld. Als mijn vader bloed wil zien, laat het dan het mijne zijn.’

‘Zoals u zegt, prinses.’

‘Ik wil hem spreken.’

‘Dat verwachtte hij al.’ Ser Manfrey greep haar arm en voerde haar in snel tempo mee de trap op, steeds hoger, totdat ze buiten adem raakte. De Speertoren was honderdvijftig voet hoog en haar cel was bijna bovenin. Arianne wierp een blik op iedere deur die ze passeerden en vroeg zich af of een van de Zandslangen daarachter opgesloten zat.

Toen haar eigen deur gesloten en vergrendeld was, verkende Arianne haar nieuwe onderkomen. Haar cel was groot en luchtig en van alle gemakken voorzien. Op de vloer lagen Myrische tapijten, er was rode wijn en er waren boeken. In een hoek stond een rijk versierde cyvasse-tafel met stukken van ivoor en onyx, hoewel ze niemand had om mee te spelen, als ze dat gewild zou hebben. Ze had een donzen bed en een privaat met een marmeren zitting, fris gehouden door een mandje kruiden. Op deze hoogte was het uitzicht schitterend. Een raam keek uit op het westen, zodat ze de zon uit de zee kon zien opkomen. Door het andere kon ze neerkijken op de Zonnetoren en de Wentelmuren en de Drievoudige Poort daarachter.

Haar verkenningstocht nam minder tijd in beslag dan ze nodig gehad zou hebben om een paar sandalen vast te snoeren, maar hielp haar in elk geval om haar tranen een poosje in bedwang te houden. Arianne vond een teiltje en een flacon koel water en waste haar handen en haar gezicht, maar haar verdriet viel met geen mogelijkheid weg te schrobben. Arys, dacht ze, mijn witte ridder. De tranen sprongen haar in de ogen, en plotseling snikte ze zo hard dat haar hele lichaam schokte. Ze zag weer voor zich hoe Hotahs zware bijl door zijn vlees en beenderen kliefde, ze zag zijn hoofd weer door de lucht tollen. Waarom heb je dat gedaan? Waarom heb je je leven vergooid? Dat had ik nooit tegen je gezegd, dat heb ik nooit gewild, ik wilde alleen… ik wilde… ik wilde…

Die nacht huilde ze zichzelf in slaap… voor het eerst, zij het niet voor het laatst. Zelfs in haar dromen vond ze geen rust. Ze droomde hoe Arys Eikhart haar streelde, haar toelachte, tegen haar zei dat hij van haar hield… maar al die tijd staken de kruisboogbouten in zijn lijf, en zijn wonden huilden en verfden rood wat wit aan hem was. Een deel van haar wist zelfs in haar droom dat het een nachtmerrie was. Als het ochtend wordt, ishet allemaal verdwenen, hield de prinses zichzelf voor, maar toen het ochtend werd, bevond ze zich nog steeds in haar cel, was ser Arys nog steeds dood en was Myrcella… Dat heb ik nooit gewild, nooit. Ik had geen kwaad in de zin tegen het meisje. Het enige wat ik wilde, was dat ze koningin werd Als we niet verraden waren…

‘Iemand heeft gepraat,’ had Hotah gezegd. Ze werd nog steeds boos als ze daar aan dacht. Daar klampte Arianne zich aan vast om de vlam in haar hart op te stoken. Woede was beter dan tranen, beter dan verdriet, beter dan schuld. Iemand had gepraat, iemand die ze had vertrouwd. Daarom was Arys Eikhart gestorven, evenzeer gedood door het gefluister van de verrader als door de bijl van de kapitein. Het bloed dat Myrcella over het gezicht was gestroomd, ook dat was het werk van de verrader geweest. Iemand had gepraat, iemand van wie ze had gehouden. Dat was de hardste klap van allemaal.

Aan de voet van haar bed trof ze een cederhouten kist aan, gevuld met haar kleren, dus trok ze de vuil geworden reiskleren uit waarin ze had geslapen en deed de blootste gewaden aan die ze kon vinden, flinterdunne zijden gevalletjes die alles bedekten en niets verhulden. Vorst Doran mocht haar dan als een kind behandelen, ze weigerde zich als zodanig te kleden. Ze wist dat haar vader zich aan dat soort kleding zou storen als hij zou komen om haar ervan langs te geven omdat ze er met Myrcella vandoor was gegaan. Ze rekende erop. Als ik dan moet kruipen en huilen, laat hem dan ook maar slecht op zijn gemak zijn.

Ze verwachtte hem die dag, maar toen de deur ten slotte openging, bleken het slechts de bedienden met haar middagmaal te zijn. ‘Wanneer krijg ik mijn vader te zien?’ vroeg ze, maar ze gaven geen van allen antwoord. Het jonge geitje was in citroen en honing geroosterd. Als bijgerecht kreeg ze druivenbladeren, gevuld met een mengsel van rozijnen, uien, champignons en vurige drakenpepers.

‘Ik heb geen honger,’ zei Arianne. Haar vrienden, onderweg naar Grauzaam, aten nu scheepsbeschuit en gezouten vlees. ‘Neem dat mee en breng me vorst Doran.’ Maar ze lieten het eten staan en haar vader kwam niet. Na een poosje ondermijnde de honger haar vastberadenheid, dus ging ze zitten en at.

Toen het eten eenmaal op was, had Arianne verder niets te doen. Ze deed de ronde door haar toren, twee keer, drie keer, en drie maal drie keer. Ze ging aan de cyvasse-tafel zitten en deed zomaar een zet met een olifant. Ze ging met opgetrokken knieën op de vensterbank zitten en probeerde een boek te lezen, totdat de woorden wazig werden en ze besefte dat ze weer zat te huilen.

Arys, mijn lief, mijn witte ridder, waarom heb je het toch gedaan? Je had je moeten overgeven. Dat wilde ik nog zeggen, maar de woorden bleven in mijn keel steken. Dappere dwaas, het was nooit mijn bedoeling dat je zou sterven, of dat Myrcella… O, goeie goden, die kleine meid…

Ten slotte kroop ze haar donzen bed weer in. De wereld was donker geworden en er zat weinig anders voor haar op dan te gaan slapen. Iemand heeft gepraat, dacht ze. Iemand heeft gepraat. Garin, Drey en Sylva Spikkel waren vrienden uit haar kinderjaren; ze waren haar even dierbaar als haar nicht Tyene. Ze kon niet geloven dat zij haar hadden verklikt… maar zo bleef alleen Donkerster nog over, en als hij de verrader was, waarom had hij dan zijn zwaard tegen die arme Myrcella gebruikt? Hij wilde haar doden in plaats van haar te kronen, dat heeft hij bij Mengsteen met zoveel woorden gezegd Hij zei dat ik op die manier de oorlog zou krijgen die ik wilde. Maar Dayn als verrader sloeg nergens op. Als ser Gerold de worm in de appel was geweest, waarom zou hij dan zijn zwaard tegen Myrcella hebben gebruikt?

Iemand heeft gepraat. Kon het ser Arys zijn geweest? Hadden de schuldgevoelens van de witte ridder gezegevierd over zijn begeerte? Had hij meer van Myrcella gehouden dan van haar en zijn nieuwe prinses verraden om zijn verraad jegens de oude goed te maken? Schaamde hij zich zo voor wat hij had gedaan dat hij liever zijn leven bij de Groenebloed vergooide dan bleef leven om zijn schande onder ogen te zien?

Iemand heeft gepraat. Als haar vader haar kwam opzoeken, zou ze erachter komen wie.

Maar vorst Doran kwam de volgende dag niet. Noch de dag daarop. De prinses werd alleen gelaten om te ijsberen en te huilen en haar wonden te koesteren. Tijdens de lichte uren probeerde ze te lezen, maar de boeken die ze had gekregen waren doodsaai: zwaarwichtige oude geschiedenissen en geografische beschrijvingen, geannoteerde atlassen, een gortdroge studie over de wetgeving van Dorne, de Zevenpuntige Ster en Levens van de Hoge Septons, en een reusachtig boek over draken dat erin slaagde ze ongeveer even interessant te maken als eendagsvliegen.

Arianne zou heel veel gegeven hebben voor een exemplaar van Tienduizend Schepen of Het Liefdesleven van Koningin Nymeria, of wat dan ook dat haar aandacht in beslag zou nemen en haar een uurtje of twee uit haar toren zou laten ontsnappen, maar een dergelijk vermaak was haar ontzegd.

Vanaf haar vensterbank hoefde ze alleen maar een blik naar buiten te werpen om de grote koepel van goud en glas-in-lood beneden haar te zien, waar haar vader zetelde. Hij zal me nu snel laten komen, hield ze zichzelf voor.

Ze mocht geen bezoek hebben, afgezien van de bedienden: Bors met zijn stoppelkin, de lange Timoth van wie de waardigheid afdroop, de gezusters Morra en Mellei, de knappe kleine Cedra, de oude Belandra, die haar moeders bedgezellin was geweest. Ze brachten haar maaltijden, verschoonden haar bed en leegden de kamerpot onder haar privaat, maar geen van allen spraken ze met haar. Als ze om meer wijn vroeg, ging Timoth die halen. Als ze iets wilde eten wat ze lekker vond, vijgen, olijven of met kaas gevulde pepers, hoefde ze het maar tegen Belandra te zeggen, en het kwam. Morra en Mellei namen haar vuile kleren mee en brachten ze schoon en fris weer terug. Om de andere dag kreeg ze een bad, en dan zeepte de verlegen kleine Cedra haar rug in en hielp haar bij het borstelen van haar haar.

Toch wisselde niemand een woord met haar, noch verwaardigden ze zich haar te vertellen wat er in de wereld buiten haar zandstenen kooi gebeurde. ‘Hebben ze Donkerster al gegrepen?’ vroeg ze op een dag aan Bors. ‘Maken ze nog jacht op hem?’

De man keerde haar slechts de rug toe en liep weg.

‘Ben je doof geworden?’ snauwde Arianne hem toe. ‘Kom terug en geef antwoord. Dat is een bevel.’

Haar enige antwoord was het geluid van een dichtgaande deur. ‘Timoth,’ probeerde ze op een andere dag, ‘wat is er van prinses Myrcella geworden? Het was nooit mijn bedoeling dat haar iets zou overkomen.’ De laatste keer dat ze de andere prinses had gezien, was tijdens de terugrit naar Zonnespeer geweest. Myrcella was te zwak geweest om op een paard te zitten en had in een draagkoets gereisd, haar hoofd omwikkeld met zijden verbanden, daar waar Donkerster haar had geraakt, haar groene ogen brandend van de koorts. ‘Zeg me dat ze niet dood is, ik smeek het je. Wat voor kwaad schuilt erin als ik dat weet? Vertel me hoe het met haar gaat.’ Timoth deed het niet.

‘Belandra,’ zei Arianne een paar dagen later, ‘als je mijn moeder ooit hebt liefgehad, heb dan medelijden met haar arme dochter en vertel me wanneer mijn vader van plan is me te komen opzoeken. Alsjeblieft. Alsjeblieft.’ Maar ook Belandra had haar tong verloren.

Is dit mijn vaders idee van foltering? Geen gloeiende ijzers of de pijnbank, maar niets dan stilte? Dat was zo typisch Doran Martel dat Arianne moest lachen. Hij denkt dat hij subtiel is terwijl hij alleen maar zwak is. Ze besloot van de rust te genieten, haar tijd te benutten om te genezen en zich te sterken voor wat onvermijdelijk komen zou.

Het had geen zin om eindeloos bij ser Arys stil te staan, wist ze. In plaats daarvan dwong ze zichzelf om aan de Zandslangen te denken, vooral aan Tyene. Arianne hield van al haar bastaardnichten, van de prikkelbare, heetgebakerde Obara tot en met de kleine Loreza, de jongste, die pas zes was. Maar van Tyene had ze altijd het meest gehouden; het lieve zusje dat ze nooit had gehad. Haar broers hadden de prinses nooit erg na gestaan; Quentyn was een eind weg, in Y zerhout, en Trystan was te jong. Nee, het waren altijd zij en Tyene geweest, samen met Garin, Drey en Sylva Spikkel. Nym deed soms met hun activiteiten mee en Sarella had zich almaar geprobeerd op te dringen, maar meestal waren ze met hun vijven geweest. Ze hadden rondgespetterd in de bassins en fonteinen van de Watertuinen en waren zittend op elkaars blote rug ten strijde getrokken. Zij en Tyene hadden samen leren lezen, leren rijden en leren dansen. Toen ze tien waren, had Arianne een flacon wijn gestolen en waren ze samen dronken geworden. Ze aten samen, sliepen samen en deelden hun sieraden. Ze zouden ook hun eerste man hebben gedeeld, als Drey niet te opgewonden was geweest en Tyenes vingers helemaal had ondergespoten zodra ze hem uit zijn hozen had bevrijd. Haar handen zijn gevaarlijk. Ze moest glimlachen bij de herinnering.

Hoe meer ze over haar nichten nadacht, hoe meer de prinses hen miste. Ze zouden wel eens vlak onder me kunnen zitten. Die nacht probeerde Arianne met de hiel van haar sandaal op de vloer te bonzen. Toen niemand antwoord gaf, boog ze zich uit een venster en tuurde omlaag. Beneden kon ze andere ramen zien, kleiner dan de hare, sommige niet groter dan schietgaten.

‘Tyene!’ riep ze. ‘Tyene, ben jij daar? Obara, Nym? Kunnen jullie me horen? Ellaria? Iemand? Tyene?’

De prinses bracht de halve nacht hangend uit het raam door, roepend tot haar keel rauw was, maar niemand schreeuwde een antwoord terug. Dat joeg haar onuitsprekelijke angst aan. Als de Zandslangen in de Speertoren opgesloten zaten, moesten ze haar beslist hebben horen schreeuwen. Waarom antwoordden ze niet? Als vader ze iets heeft aangedaan, vergeef ik het hem nooit. Nooit, zei ze bij zichzelf.

Toen er veertien dagen verstreken waren, was haar geduld zo goed als op. ‘Ik wil nu met mijn vader spreken,’ zei ze op haar meest bevelende toon tegen Bors. ‘Jij gaat me bij hem brengen.’ Hij deed niets van dien aard. ‘Ik ben zover dat ik de vorst kan spreken,’ zei ze tegen Timoth, maar hij keerde zich om alsof hij het niet had gehoord. De volgende ochtend stond Arianne bij de deur te wachten toen die openging. Ze stoof langs Belandra en er vloog een schaal met gekruide eieren tegen de muur, maar de wachters grepen haar voordat ze drie passen ver was. Hen kende ze ook, maar ze bleven doof voor haar smeekbeden. Ze sleepten haar trappend en spartelend naar haar cel terug.

Arianne besloot dat ze subtieler te werk zou moeten gaan. Haar grootste hoop was op Cedra gevestigd; het kind was jong, naïef en goedgelovig. Garin had er eens over opgeschept dat hij met haar naar bed was geweest, herinnerde de prinses zich. De eerstvolgende keer dat ze een bad nam en Cedra haar schouders inzeepte, begon ze over koetjes en kalfjes te praten. ‘Ik weet dat je opdracht hebt niet tegen mij te spreken,’ zei ze, ‘maar niemand heeft mij verteld dat ik niet tegen jou mag spreken.’

Ze praatte over de hitte van de dag en haar avondeten van gisteren, en had het erover hoe stijf en traag die arme Belandra werd. Prins Oberyn had zijndochters allemaal bewapend, zodat ze nooit zonder verweer hoefden te zijn, maar het enige wapen dat Arianne Martel had, was sluwheid. Dus glimlachte ze en deed ze charmant en vroeg er Ce dra niets voor terug in woord of gebaar.

De dag daarop kletste ze weer tegen het meisje aan terwijl ze haar bediende. Ditmaal wist ze het zo te draaien dat ze Garins naam liet vallen. Cedra keek vol schroom op toen ze die hoorde en morste bijna de wijn die ze aan het inschenken was. Aha, staan de zaken er zo voor? dacht Arianne.

Tijdens haar volgende bad had ze het over haar gevangen vrienden, vooral over Garin. ‘Om hem ben ik het meest bezorgd,’ vertrouwde ze het dienstmeisje toe. ‘De wezen zijn vrije geesten, die leven om rond te trekken. Garin heeft zonlicht en frisse lucht nodig. Hoe moet hij het overleven, als ze hem in een vochtige stenen cel opsluiten? Hij houdt het in Grauzaam geen jaar uit.’

Cedra gaf geen antwoord, maar toen Arianne uit het water opstond, was haar gezicht wit en kneep ze zo hard in de spons dat de zeep op het Myrische tapijt drupte.

Toch duurde het nog vier dagen en twee baden voor ze het meisje in haar greep had. ‘Alstublieft,’ fluisterde Cedra ten slotte, nadat Arianne een levendig beeld had opgeroepen van Garin die zichzelf uit het raam van zijn cel wierp om voor zijn dood nog eenmaal de vrijheid te smaken. ‘U moet hem helpen. Laat hem alstublieft niet sterven.’

‘Ik kan minder dan niets doen zolang ik hier opgesloten zit,’ fluisterde ze terug. ‘Mijn vader weigert me te zien. Jij bent de enige die Garin kan redden. Hou je van hem?’

‘Ja,’ fluisterde Cedra blozend. ‘Maar hoe kan ik hem helpen?’

‘Je kunt een brief voor me naar buiten smokkelen,’ zei de prinses. ‘Wil je dat doen? Wil je dat risico nemen… voor Garin?’

Cedra sperde haar ogen wijd open. Ze knikte.

Ik heb een raaf, dacht Arianne triomfantelijk, maar waar moet ik haar naar toe sturen? De enige van haar samenzweerders die aan haar vaders net was ontsnapt, was Donkerster. Maar misschien was ser Gerold inmiddels gegrepen, en zo niet, dan zou hij Dorne vast zijn ontvlucht. Haar volgende gedachte gold Garins moeder en de wezen van de Groenebloed. Nee, zij niet. Het moet iemand zijn die over werkelijke macht beschikt, iemand die geen deel had aan ons complot maar toch een reden zou kunnen hebben om met ons te sympathiseren. Ze overwoog een beroep op haar eigen moeder te doen, maar vrouwe Mellario was ver weg in Norvos. Bovendien luisterde vorst Doran al jaren niet meer naar zijn echtgenote. Zij ook niet. Ik heb een heer nodig, eentje die belangrijk genoeg is om mijn vader zo te intimideren dat hij mij vrijlaat.

De machtigste van de Dornse heren was Anders Yzerhout, van Koningsbloede, heer van Yzerhout en Bewaker van de Steenweg, maar Arianne wist wel beter dan de man die haar broer Quentyn had opgevoed om hulp te vragen. Nee. Drey’s broer ser Deziël Dolt had eens een huwelijk met haar nagestreefd, maar hij was veel te plichtsgetrouw om tegen zijn vorst in te gaan. Bovendien mocht de Ridder van Citroenwoud dan misschien een jonkertje kunnen intimideren, hij bezat niet de kracht om de vorst van Dorne te beïnvloeden. Nee. Datzelfde gold voor de vader van Sylva Spikkel. Nee. Ten slotte besloot Arianne dat ze maar van twee mannen serieus iets kon verwachten: Harmen Uller, heer van Hellenholt, en Frenkel Vogelaar, heer van Luchtrijk en Bewaker van de Vorstenpas.

De helft van de Ullers is half gek, luidde het gezegde, en de andere helft is nog erger. Ellaria Zand was heer Harmens natuurlijke dochter. Zij en haar kleintjes waren met de rest van de Zandslangen opgesloten. Dat moest de toorn van heer Harmen hebben gewekt, en als de Ullers vertoornd waren, waren ze gevaarlijk. Misschien te gevaarlijk. De prinses wilde niet nog meer levens in gevaar brengen.

Heer Vogelaar was mogelijk een veiliger keus. De Oude Havik, zo werd hij genoemd. Hij had nooit erg met Anders Yzerhout kunnen opschieten; er was kwaad bloed tussen hun huizen gerezen toen de Vogelaars duizend jaar geleden tijdens Nymeria’s Oorlog de Martels boven de Yzerhouts hadden verkozen. De Vogelaar-tweeling was tevens dikke vrienden met vrouwe Nym, maar hoeveel gewicht zou dat bij de Oude Havik in de schaal werpen?

Dagenlang weifelde Arianne, terwijl ze onderwijl haar geheime brief opstelde. ‘Geef de man die dit bij u aflevert honderd zilveren hertenbokken,’ begon ze. Op die manier moest het toch zeker zijn dat de boodschap werd bezorgd. Ze schreef waar ze was en smeekte om redding. ‘Wie mij uit deze cel verlost, zal niet worden vergeten wanneer ik in het huwelijk treed.’ Zo moeten de helden toch komen aandraven. Tenzij vorst Doran haar van haar rechten vervallen had verklaard, bleef ze de rechtmatige erfgename van Zonnespeer; de man die met haar trouwde zou op een dag zij aan zij met haar over Dorne heersen. Arianne kon slechts hopen en bidden dat haar redder jonger zou blijken dan de grijsbaarden die haar vader haar in de loop der jaren had aangeboden. ‘Ik wil een gemaal met tanden,’ had ze tegen hem gezegd, toen ze de meest recente had afgewezen.

Ze waagde het niet om perkament te vragen, uit angst het wantrouwen van haar gevangenbewaarders te wekken, dus schreef ze de brief onder aan een pagina die ze uit de Zevenpuntige Ster had gescheurd en drukte hem Cedra op de eerstvolgende baddag in de hand. ‘Naast de Drievoudige Poort is een plek waar de karavanen voorraden inslaan voordat ze het diepe zand oversteken,’ zei Arianne tegen haar. ‘Zoek een reiziger die op weg gaat naar de Vorstenpas en beloof hem honderd zilveren hertenbokken als hij dit aan heer Vogelaar wil overhandigen.’

‘Dat zal ik doen.’ Cedra verstopte de boodschap in haar keursje. ‘Voor de zon onder is, zal ik iemand vinden, prinses.’

‘Goed,’ zei ze. ‘Vertel me morgenochtend hoe het gegaan is.’

Maar de volgende ochtend kwam het meisje niet terug. Noch de dag daarop. Toen de tijd voor Ariannes bad aanbrak, waren het Morra en Mellei die haar kuip vulden en bij haar bleven om haar rug te wassen en haar haar te borstelen. ‘Is Cedra ziek geworden?’ vroeg de prinses hun, maar ze gaven geen van beiden antwoord. Ze is gepakt, was het enige wat ze kon bedenken. Wat zou het anders kunnen zijn? Die nacht sliep ze nauwelijks, uit angst voor wat er nu zou gebeuren.

Toen Timoth haar de volgende morgen het ontbijt bracht, vroeg Arianne of ze Ricasso kon spreken in plaats van haar vader. Het was duidelijk dat ze vorst Doran niet kon dwingen haar te bezoeken, maar een simpele seneschalk zou zich toch niet doof houden als hij door de rechtmatige erfgename van Zonnespeer werd ontboden.

Maar dat deed hij wel.

‘Heb je Ricasso verteld wat ik heb gezegd?’ wilde ze de volgende keer dat ze Timoth zag weten. ‘Heb je hem verteld dat ik hem nodig heb?’ Toen de man weigerde te antwoorden, greep Arianne een flacon rode wijn en goot die over zijn hoofd uit. De bediende trok zich druipend terug, zijn gezicht een masker van gekwetste waardigheid. Mijn vader is van plan me hier te laten verrekken, besloot de prinses. Of anders smeedt hij plannen om me aan een of andere stuitende ouwe dwaas uit te huwelijken en wil hij me hier opgesloten houden tot de bed ceremonie.

Arianne Martel was opgegroeid in de verwachting dat ze op een dag een belangrijke heer zou trouwen die haar vader voor haar had uitgekozen. Daar waren prinsessen voor, zo was haar geleerd… hoewel ze moest toegeven dat haar oom Oberyn anders over de zaken dacht. ‘Als jullie graag willen trouwen, trouw dan,’ had de Rode Adder tegen zijn eigen dochters gezegd. ‘Zo niet, zoek dan genot waar het te vinden is. Daar is toch al zo weinig van op deze wereld. Maar kies weloverwogen. Als jullie jezelf opzadelen met een idioot of een bruut, verwacht dan niet dat ik jullie van hem verlos. Ik heb jullie de werktuigen verschaft om dat zelf te doen.’

De vrijheid die prins Oberyn zijn bastaarddochters had gelaten, was nooit aan vorst Dorans wettige erfgename ten deel gevallen. Arianne moest trouwen; dat aanvaardde ze. Drey had haar gewild, wist ze, en zijn broer Deziël ook. Daemon Zand was zelfs zover gegaan om haar hand te vragen. Maar Daemon was van geboorte een bastaard en het lag niet in vorst Dorans bedoeling dat ze met een Dorner zou trouwen.

Ook dat accepteerde Arianne. In een bepaald jaar was de broer van koning Robert op bezoek gekomen, en ze had haar best gedaan hem te verleiden, maar ze was nog half een kind en heer Renling leek eerder geamuseerd door haar avances dan dat ze hem in vuur en vlam zetten. Later, toen Hoster Tulling haar had gevraagd naar Stroomvliet te komen om kennis te maken met zijn erfgenaam, had ze in haar dankbaarheid kaarsen voor de Maagd aangestoken, maar vorst Doran had de uitnodiging afgeslagen. De prinses zou mogelijk zelfs Willas Tyrel in overweging hebben genomen, maar haar vader had geweigerd haar naar Hooggaarde te zenden om hem te leren kennen. Ze had desondanks geprobeerd om te gaan, met Tyenes hulp… maar prins Oberyn had hen bij Veeth onderschept en teruggebracht. In datzelfde jaar had vorst Doran haar met Ben Bijenburg willen verloven, een onbelangrijke jonker die minstens tachtig was, en even blind als tandeloos.

Bijenburg was een paar jaar later overleden. Daar putte ze in haar huidige benarde situatie een zekere troost uit; ze kon niet worden gedwongen met hem te trouwen als hij dood was. En de heer van de Oversteek was weer hertrouwd, dus voor hem was ze ook veilig. Maar Estermont leeft nog en is ongehuwd Heer Rooswijck en heer Grandizon ook. Grandizon werd de Grijsbaard genoemd, maar toen zij hem had ontmoet, was zijn baard inmiddels sneeuwwit. Tijdens het welkomstdiner was hij tussen het visgerecht en het vleesgerecht in slaap gevallen. Drey had dat heel passend gevonden, aangezien zijn wapenteken een slapende leeuw was. Garin had haar uitgedaagd; hij wilde zien of ze een knoop in zijn baard kon leggen zonder dat hij wakker werd, maar daar was Arianne niet op ingegaan. Grandizon had haar een aardige kerel geleken, minder twistziek dan Estermont en robuuster dan Rooswijck. Maar ze zou nooit met hem trouwen. Zelfs niet als Hotah achter me staat met zijn bijl.

De volgende dag kwam er niemand met haar trouwen en de dag daarop ook niet. En evenmin kwam Cedra terug. Arianne probeerde Morra en Mellei op dezelfde manier voor zich te winnen, maar dat haalde niets uit. Als ze een van hen alleen had kunnen benaderen, was er misschien enige hoop geweest, maar samen vormden de zusters een muur. Inmiddels zou een aanraking met gloeiend ijzer of een avondje op de pijnbank de prinses welkom zijn geweest. Ze zou nog gek worden van die eenzaamheid. Ik heb de beulsbijl verdiend voor wat ik heb gedaan, maar zelfs dat gunt hij me niet. Hij zou me het liefst voorgoed opsluiten en vergeten dat ik ooit geleefd heb. Ze vroeg zich af of maester Caleotte bezig was een proclamatie op te stellen waarin haar broer Quentyn tot erfgenaam van Dorne werd uitgeroepen.

De dagen kwamen en gingen, de een na de ander, zoveel dat Arianne de tel kwijtraakte en niet meer wist hoe lang ze al gevangen zat. Ze stelde vast dat ze steeds meer tijd in bed doorbracht, totdat ze het punt bereikte waarop ze helemaal niet meer opstond, behalve om haar privaat te gebruiken. De maaltijden die de bedienden brachten bleven onaangeroerd en werden koud. Arianne sliep, werd wakker en ging weer slapen, en voelde zich desondanks te moe om op te staan. Ze bad tot de Moeder om genade en tot de Krijgsman om moed, en ging vervolgens nog wat slapen. Verse maaltijden vervingen de oude, maar die at ze ook niet op. Een keer, toen ze zich extra sterk voelde, bracht ze al het eten naar het raam en smeet het op de binnenplaats, opdat ze er niet door in verleiding zou komen. De poging putte haar uit, dus daarna kroop ze weer in bed en sliep een halve dag.

Toen kwam er een dag waarop ze werd gewekt door een ruwe hand die haar schouder schudde. ‘Kleine prinses,’ zei een stem die ze al sinds haar kinderjaren kende. ‘Staat u op en kleedt u zich aan. De prins laat u roepen.’

Naast haar rees Areo Hotah op, haar oude vriend en beschermer. Hij praatte tegen haar. Arianne glimlachte slaperig. Het was goed om dat verweerde gezicht vol littekens te zien en zijn barse, diepe stem met het zware accent van Norvos te horen.

‘Wat hebben jullie met Cedra gedaan?’ vroeg ze.

‘De vorst heeft haar naar de Watertuinen gestuurd,’ zei Hotah. ‘Hij vertelt het u wel. Eerst moet u zich wassen en eten.’

Ze moest er erbarmelijk uitzien. Arianne kroop uit bed, zo zwak als een jong poesje. ‘Laat Morra en Mellei een bad klaarmaken,’ zei ze tegen hem, ‘en zeg tegen Timoth dat hij me wat te eten brengt. Niets zwaars. Wat koude bouillon en een stuk brood en fruit.’

‘Jawel,’ zei Hotah. Ze had nog nooit zoiets heerlijks gehoord.

De kapitein wachtte buiten terwijl de prinses een bad nam en haar haar borstelde en mondjesmaat van de kaas en het fruit at die haar waren gebracht. Ze dronk wat wijn om haar maag tot rust te brengen. Ik ben bang, besefte ze, voor het eerst in mijn leven ben ik bang voor mijn vader. Daar moest ze om lachen totdat de wijn haar neus uit kwam. Toen het tijd was om zich aan te kleden, koos ze een eenvoudige japon van ivoorwit linnen uit, met wijnranken en paarse druiven rond de mouwen en het lijfje geborduurd. Ze deed geen juwelen om. Ik moet kuis, nederig en berouwvol zijn. Ik moet mijzelf aan zijn voeten werpen en hem om vergiffenis smeken, anders hoor ik misschien nooit meer een menselijke stem.

Tegen de tijd dat ze klaar was, was de schemering neergedaald. Arianne had verwacht dat Hotah haar naar de Zonnetoren zou begeleiden om haar vaders oordeel aan te horen. In plaats daarvan leverde hij haar af bij de bovenzaal van de vorst, waar ze Doran Martel achter een cyvasse-tafel aantroffen, zijn jichtige benen ondersteund door een voetenbankje met een kussen. Hij speelde met een olifant van onyx, die hij in zijn rode, gezwollen handen om en om draaide. De vorst zag er slechter uit dan ze hem ooit had gezien. Zijn gezicht was bleek en pafferig en zijn gewrichten waren zo ontstoken dat het haar alleen al pijn deed om ernaar te kijken. Nu ze hem zo zag, ging Ariannes hart naar hem uit… maar om de een of andere reden kon ze zichzelf er niet toe brengen om neer te knielen en te smeken, zoals ze van plan was geweest. ‘Vader,’ zei ze in plaats daarvan.

Toen hij zijn hoofd ophief om naar haar te kijken, waren zijn donkere ogen troebel van de pijn. Komt dat door de jicht? vroeg Arianne zich af. Of door mij?

‘Een vreemd en subtiel volk, de Volantijnen,’ prevelde hij terwijl hij de olifant wegzette. ‘Ik ben een keer in Volantis geweest, toen ik op weg was naar Norvos voor mijn eerste ontmoeting met Mellario. De klokken luidden en de beren dansten de trappen af. Areo zal zich die dag wel herinneren.’

‘Ik herinner het me goed,’ herhaalde Areo Hotah met zijn diepe stem. ‘De beren dansten, de klokken luidden en de vorst was in het rood, goud en oranje gekleed. Mijn vrouwe vroeg wie dat was, die daar zo helder straalde.’

Vorst Doran glimlachte flauwtjes. ‘Laat ons alleen, kapitein.’

Hotah bonsde met het uiteinde van zijn langbijl op de vloer, draaide zich op zijn hakken om en vertrok.

‘Ik had opdracht gegeven een cyvasse-tafel in je vertrekken te zetten,’ zei haar vader toen ze alleen waren.

‘Met wie werd ik geacht te spelen?’ Waarom heeft hij het over een spelletje? Heeft de jicht hem van zijn verstand beroofd?

‘Met jezelf. Soms kun je een spel beter eerst bestuderen, voordat je probeert het te spelen. Hoe goed ken je het spel, Arianne?’

‘Goed genoeg om het te spelen.’

‘Maar niet om te winnen. Mijn broer hield ervan om de strijd zelf, maar ik speel een spel alleen als ik het kan winnen. Cyvasse is niets voor mij.’ Hij bestudeerde haar gezicht een ogenblik lang en zei toen: ‘Waarom? Zeg het me, Arianne. Zeg me waarom.’

‘Om de eer van ons huis.’ Haar vaders stem maakte haar boos. Hij klonk zo treurig, zo uitgeput, zo zwak. U bent een vorst! zou ze willen schreeuwen. U zou woedend moeten zijn! ‘Uw meegaandheid maakt heel Dorne te schande, vader. Uw broer ging in uw plaats naar Koningslanding, en ze hebben hem gedood!’

‘Denk je dat ik dat niet weet? Zodra ik mijn ogen sluit, is Oberyn bij me.’

‘Ongetwijfeld om te zeggen dat u ze open moet doen.’ Ze ging aan de andere kant van de cyvasse-tafel zitten.

‘Ik heb je geen verlof gegeven om te gaan zitten.’

‘Roep Hotah dan terug en laat me afranselen om mijn brutaliteit. U bent de vorst van Dorne. U kunt zoiets doen.’ Ze raakte een van de cyvasse-stukken aan, het Zware cavalerie-paard. ‘Hebt u ser Gerald te pakken gekregen?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Was het maar waar. Het was dwaas van je om hem hierbij te betrekken. Donkerster is de gevaarlijkste man van Dorne. Jij en hij hebben ons allemaal groot kwaad berokkend.’

Arianne was bijna bang om het te vragen. ‘Myrcella. Is ze…?’

‘…dood? Nee, al heeft Donkerster wel zijn best gedaan. Aller ogen waren op jouw witte ridder gericht, dus niemand schijnt helemaal zeker te weten wat er precies is gebeurd, maar blijkbaar is haar paard op het laatste moment voor het zijne teruggedeinsd, anders zou hij het meisje de bovenkant van haar schedel afgeslagen hebben. Nu heeft zijn houw haar wang tot op het bot opengehaald en haar rechteroor afgehakt. Maester Caleotte heeft haar leven weten te redden, maar geen kompres of drankje zal ooit haar gezicht kunnen herstellen. Ze was mijn pupil, Arianne. Verloofd met je eigen broer en onder mijn bescherming geplaatst. Je hebt ons allemaal onteerd.’

‘Het was nooit mijn opzet dat haar iets zou overkomen,’ zei Arianne met klem. ‘Als Hotah niet tussenbeide was gekomen…’

‘…zou je Myrcella tot koningin hebben gekroond om een opstand tegen haar broertje te ontketenen. In plaats van een oor zou ze haar leven zijn kwijtgeraakt.’

‘Alleen als we verloren hadden.’

‘Als? Het juiste woord is wanneer. Dorne is het dunst bevolkte van de Zeven Koninkrijken. Het behaagde de Jonge Draak om al onze legers groter te maken toen hij zijn boek schreef, zodat zijn verovering glorieuzer zou lijken, en het behaagde ons om het zaad dat hij had gezaaid te bewateren en onze vijanden in de waan te laten dat we machtiger zijn dan in werkelijkheid, maar een prinses hoort de waarheid te kennen. Moed is een armzalig substituut voor aantallen. Dorne kan niet verwachten een oorlog tegen de IJzeren Troon te winnen, niet alleen. En toch zou dat nog wel eens kunnen zijn wat jij ons hebt bezorgd. Ben je daar trots op?’ De prins gunde haar de tijd niet om te antwoorden. ‘Wat moet ik met je doen, Arianne?’

Mij vergeven, wilde iets in haar zeggen, maar zijn woorden hadden haar te diep geraakt. ‘Gewoon, wat u altijd doet. Niets.’

‘Je maakt het een man wel moeilijk om zijn boosheid in te slikken.’

‘Dan kunt u beter stoppen met slikken, anders stikt u er nog in.’ De prins gaf geen antwoord. ‘Vertel me hoe u wist wat ik van plan was.’

‘Ik ben de vorst van Dorne. De mensen zijn op mijn gunst uit.’

Iemand heeft gepraat. ‘U wist het, en toch hebt u toegelaten dat we er met Myrcella vandoor gingen. Waarom?’

‘Dat was een vergissing van me, en een die heel ernstig is gebleken. Jij bent mijn dochter, Arianne. Het kleine meisje dat altijd op een holletje naar me toekwam als ze haar knie had geschaafd. Ik vond het moeilijk te geloven dat jij tegen me zou samenzweren. Ik moest weten of dat waar was.’

‘En nu weet u het. Ik wil weten wie me heeft verklikt.’

‘Dat zou ik in jouw plaats ook wel willen weten.’

‘Vertelt u het me?’

‘Ik zou niet weten waarom.’

‘U denkt dat ik de waarheid niet in mijn eentje kan achterhalen?’

‘Dat mag je graag proberen. Tot die tijd zul je ze allemaal moeten wantrouwen… en een beetje wantrouwen is een goede zaak voor een prinses.’ Vorst Doran zuchtte. ‘Je stelt me teleur, Arianne.’

‘Zei de kraai tegen de raaf. U stelt mij al jaren teleur, vader.’ Ze had niet zo bot tegen hem willen zijn, maar de woorden tuimelden uit haar mond. Zo, nou heb ik het gezegd.

‘Dat weet ik. Ik ben te gedwee, te zwak en te voorzichtig, te toegeeflijk jegens onze vijanden. Maar op dit moment kun jij wel iets van die toegeeflijkheid gebruiken, dunkt me. Je zou me om vergiffenis moeten smeken, in plaats van me nog verder te provoceren.’

‘Ik vraag alleen om toegeeflijkheid voor mijn vrienden.’

‘Wat nobel van je.’

‘Wat zij hebben gedaan, deden ze uit liefde voor mij. Ze verdienen het niet om op Grauzaam te sterven.’

‘Het toeval wil dat ik het daarmee eens ben. Afgezien van Donkerster waren je medesamenzweerders niet meer dan dwaze kinderen. Toch was dit geen onschuldig spelletje cyvasse. Jij en je vrienden speelden verradertje. Ik had hun het hoofd kunnen afslaan.’

‘Dat had u gekund, maar u hebt het niet gedaan. Dayn, Dolt, Santagar… nee, u zou het nooit aandurven om die huizen tot vijand te maken.’

‘Ik durf meer dan jij denkt… maar laat dat voorlopig maar zitten. Ser Andrey is naar Norvos gestuurd om je moeder drie jaar lang te dienen. Garin zal de eerstkomende twee jaar in Tyrosh doorbrengen. Ik heb geld en gijzelaars genomen van zijn verwanten onder de wezen. Vrouwe Sylva heb ik niet gestraft, maar ze had de huwbare leeftijd. Haar vader heeft haar per schip naar Groenesteen gezonden om met heer Estermont in het huwelijk te treden. Wat Arys Eikhart betreft, die had zijn lot zelf gekozen, en hij heeft het dapper ondergaan. Een ridder van de Koningsgarde… wat heb je met hem gedáán?’

‘Ik heb met hem geneukt, vader. Als ik het me goed herinner, had u me opgedragen om onze edele bezoekers aangenaam bezig te houden.’

Hij kreeg een kleur. ‘Was dat alles wat ervoor nodig was?’

‘Ik had tegen hem gezegd dat Myrcella ons toestemming zou geven om te trouwen als ze eenmaal koningin was. Hij wilde dat ik zijn vrouw zou worden.’

‘Je hebt er vast alles aan gedaan om te voorkomen dat hij zijn geloften brak,’ zei haar vader.

Nu was het haar beurt om een kleur te krijgen. Het had haar een half jaar gekost om ser Arys te verleiden. Hoewel hij had beweerd dat hij andere vrouwen had gehad voordat hij het wit aannam, zou ze dat uit zijn gedrag nooit hebben opgemaakt. Zijn strelingen waren onhandig geweest, zijn kussen zenuwachtig, en de eerste keer dat ze met elkaar het bed deelden, had hij zijn zaad op haar dij geloosd, toen ze hem met haar hand bij zich naar binnen wilde helpen. Nog erger, hij was door schaamte verteerd geweest. Als ze zelfs maar één draak had gekregen voor iedere keer dat hij had gefluisterd: ‘We zouden dit niet moeten doen,’ zou ze nu nog rijker zijn dan de Lanrnsters. Viel hij Areo Hotah aan in de hoop dat hij mij kon redden? vroeg Arianne zich af. Of deed hij het om aan mij te ontkomen, om zijn eerverlies uit te wissen met zijn levensbloed?

‘Hij hield echt van me,’ hoorde ze zichzelf zeggen. ‘Hij is voor me gestorven.’

‘Als dat zo is, zou hij wel eens de eerste van velen kunnen zijn. Jij en je nichten waren op oorlog uit. Misschien krijg je je zin wel. Terwijl wij spreken, is de volgende ridder van de Koningsgarde met een slakkengang naar Zonnespeer onderweg. Ser Balon Swaan brengt me het hoofd van de Berg. Mijn baandermannen zijn druk doende hem op te houden om tijd voor mij te winnen. De Wyls hebben hem acht dagen lang met valkenjachten en andere jachtpartijen op de Beenderweg vastgehouden en heer Yzerhout heeft hem veertien dagen lang onthaald toen hij uit de bergen kwam. Op dit moment is hij op de Kegel, waar vrouwe Jordaen spelen organiseert ter ere van hem. Als hij Geestenheuvel bereikt, zal hij merken dat vrouwe Toland haar heel graag de loef wil afsteken. Vroeg of laat komt ser Balon echter onvermijdelijk in Zonnespeer aan, en als hij hier is, zal hij prinses Myrcella verwachten te zien… en ser Arys, zijn Gezworen Broeder. Wat vertellen we hem, Arianne? Moet ik zeggen dat Eikhart is omgekomen bij een ongeluk tijdens de jacht, of door een val van een gladde trap? Misschien is Arys in de Watertuinen gaan zwemmen en uitgegleden op het marmer, op zijn hoofd beland en omgekomen?’

‘Nee,’ zei Arianne. ‘Zeg dat hij de dood heeft gevonden toen hij zijn kleine prinsesje verdedigde. Zeg tegen ser Balon dat Donkerster haar wilde doden en dat ser Arys tussen hen in sprong om haar leven te redden.’ Zo werden de witte ridders van de Koningsgarde geacht te sterven: door hun leven te geven voor degenen die ze hadden gezworen te beschermen. ‘Ser Balon krijgt misschien argwaan, net als u toen de Lannisters uw zuster en haar kinderen doodden, maar hij zal niets kunnen bewijzen…’

‘…totdat hij met Myrcella spreekt. Of moet dat dappere kind ook een tragisch ongeluk krijgen? Zo ja, dan wordt het oorlog. Geen enkele leugen zal Dorne voor de toom van de koningin behoeden als haar dochter omkomt terwijl ze aan mijn zorgen is toevertrouwd.’

Hij heeft me nodig, realiseerde Arianne zich. Daarom heeft hij me laten halen.’Ik zou Myrcella kunnen vertellen wat ze moet zeggen, maar waarom zou ik?’

Een trilling van woede trok over haar vaders gezicht. ‘Ik waarschuw je, Arianne, mijn geduld raakt op.’

‘Uw geduld met mij?’ Net iets voor hem. ‘Jegens heer Tywin en de Lannisters bent u altijd zo verdraagzaam geweest als Baelor de Gezegende, maar jegens uw bloedverwanten helemaal niet.’

‘Je haalt geduld en verdraagzaamheid door elkaar. Ik heb aan de ondergang van Tywin Lannister gewerkt sinds de dag dat ik het nieuws over Elia en haar kinderen te horen kreeg. Ik had gehoopt hem alles te ontnemen wat hem dierbaar was voordat ik hem doodde, maar zijn zoon de dwerg blijkt mij van dat genoegen beroofd te hebben. Ik put een zekere troost uit de wetenschap dat hij een wrede dood is gestorven door de handen van het monster dat hij zelf had verwekt. Maar hoe het ook zij, heer Tywin jammert diep in de hel… waar nog duizenden zich binnenkort bij hem zullen voegen, als jouw dwaasheid in oorlog verkeert.’ Er verscheen een grimas op haar vaders gezicht, alsof de woorden zelf hem pijnigden. ‘Ben je daarop uit?’

De prinses weigerde zich te laten intimideren. ‘Ik wil dat mijn nichten vrijkomen. Ik wil dat mijn oom gewroken wordt. Ik wil mijn rechten.’

‘Je réchten?’

‘Dorne.’

‘Je krijgt Dorne als ik dood ben. Wil je me zo graag kwijt?’

‘Die vraag kan ik beter naar u terugkaatsen, vader. U probeert al jaren u van mij te ontdoen.’

‘Dat is niet waar.’

‘Nee? Zullen we dat eens aan mijn broer vragen?’

‘Trystan?’

‘Quentyn.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Waar is hij?’

‘Hij bevindt zich bij de krijgsmacht van heer Yzerhout op de Beenderweg.’

‘U kunt goed liegen, vader, dat moet ik u nageven. U knipperde niet eens met uw ogen. Quentyn is naar Lys gegaan.’

‘Waar haal je dat idee vandaan?’

‘Dat heb ik van een vriend.’ Zij kon ook geheimen hebben.

‘Dan heeft je vriend gelogen. Op mijn woord, je broer is niet naar Lys gegaan. Ik zweer het bij zon, speer en Zeven.’

Arianne liet zich niet zo gemakkelijk om de tuin leiden. ‘Naar Myr dan? Tyrosh? Ik weet dat hij ergens aan de overkant van de zee-engte is, waar hij huurlingen werft om mij mijn geboorterecht te ontstelen.’

Het gezicht van haar vader verduisterde. ‘Dat wantrouwen siert je niet, Arianne. Eigenlijk zou Quentyn tegen mij moeten samenspannen. Ik heb hem weggestuurd toen hij nog maar een kind was, te jong om te begrijpen wat Dorne nodig heeft Anders Yzerhout is een betere vader voor hem geweest dan ik, maar toch blijft je broer trouw en gehoorzaam.’

‘Waarom niet? U geeft de voorkeur aan hem, en dat is altijd zo geweest. Hij lijkt op u, hij denkt net als u en u bent van plan hem Dorne te geven, doet u geen moeite om dat te ontkennen. Ik heb uw brief gelezen.’ De woorden brandden nog in haar geheugen, fel als vuur. ‘’’Op een dag zul jij zitten waar ik nu zit en over heel Dorne heersen,” hebt u hem geschreven. Vertel eens, vader, wanneer hebt u besloten mij te onterven? Was het op de dag dat Quentyn werd geboren, of op de dag dat ik werd geboren? Wat heb ik ooit gedaan, dat u mij zo haat?’ Tot haar woede stonden er tranen in haar ogen.

‘Ik heb je nooit gehaat.’ De stem van vorst Doran was zo dun als perkament, en vol verdriet. ‘Arianne, je begrijpt het niet.’

‘Ontkent u dat u dat geschreven hebt?’

‘Nee. Dat was toen Quentyn voor het eerst naar Yzerhout ging. Het lag in mijn bedoeling dat hij me zou opvolgen. Voor jou had ik andere plannen.’

‘O ja,’ zei ze minachtend, ‘wat een plannen. Gyllis Rooswijck. Blinde Ben Bijenburg. Grijsbaard Grandizon. Zij waren uw plannen.’ Ze gaf hem de kans niet om te reageren. ‘Ik weet dat het mijn plicht is om Dorne een erfgenaam te bezorgen, dat vergeet ik nooit. Ik zou getrouwd zijn, en graag ook, maar de verbintenissen die u voorstelde waren beledigend. U spuugde ermee op mij, zonder uitzondering. Als u ooit van mij hebt gehouden, waarom hebt u me dan aan Walder Frey aangeboden?’

‘Omdat ik wist dat je hem zou afwijzen. Ik moest de schijn wekken dat ik althans een poging deed een gemaal voor je te vinden toen je eenmaal een bepaalde leeftijd had, anders zou het argwaan hebben gewekt, maar ik durfde nooit met een man te komen die je wel eens acceptabel zou kunnen vinden. Je was al beloofd, Arianne.’

Beloofd? Arianne staarde hem ongelovig aan. ‘Wat zegt u nu? Is dat weer een leugen? U hebt nooit gezegd…’

‘Het verdrag was in het geheim bezegeld. Ik was van plan het je te vertellen als je oud genoeg was… wanneer je mondig werd, dacht ik, maar…’

‘Ik ben drieëntwintig en al zeven jaar een volwassen vrouw.’

‘Ik weet het. Dat ik je te lang onwetend heb gehouden, was enkel en alleen om je te beschermen. Arianne, je karakter… voor jou was een geheim alleen maar een uitgelezen verhaal om ’s avonds in bed tegen Garin en Tyene te fluisteren. Garin roddelt zoals alleen de wezen dat kunnen en Tyene heeft geen geheimen voor Obara en vrouwe Nym. En als zij het zouden weten… Obara houdt te veel van wijn en Nym is te goed bevriend met de tweeling Vogelaar. En wie zijn de vertrouwelingen van de tweeling Vogelaar? Ik kon het risico niet nemen.’

Ze wist niet meer hoe ze het had. Beloofd. Ik was beloofd. ‘Wie is het? Met wie ben ik al die jaren verloofd geweest?’

‘Dat doet er niet toe. Hij is dood.’

Dat maakte haar verbijstering er slechts groter op. ‘Die ouwetjes zijn zo kwetsbaar. Was het een gebroken heup, een koutje, de jicht?’

‘Het was een pot gesmolten goud. Wij vorsten smeden zorgvuldig onze plannen en de goden slaan ze volledig aan diggelen.’ Vorst Doran maakte een vermoeid gebaar met een pijnlijke, rode hand. ‘Dorne zal jou toebehoren. Op mijn woord, als mijn woord tenminste nog iets voor je betekent. Je broer Quentyn heeft een moeilijker weg te bewandelen.’

‘Wat voor weg?’ Arianne keek hem achterdochtig aan. ‘Wat houdt u achter? Zeven bewaar me, maar ik ben die geheimen zat. Vertel me de rest, vader, of roep Quentyn anders maar tot uw erfgenaam uit en laat Hotah met zijn bijl komen, zodat ik naast mijn nichten kan sterven.’

‘Denk je echt dat ik de kinderen van mijn broer kwaad zou doen?’ Haar vader trok een gekweld gezicht. ‘Het enige waar het Obara, Nym en Tyene aan ontbreekt, is hun vrijheid, en Ellaria en haar dochters zitten veilig opgeborgen in de Watertuinen en zijn tevreden. Dorea sluipt rond en slaat met haar morgenster sinaasappels uit de bomen, en Elia en Obella zijn de schrik van de bassins geworden.’ Hij zuchtte. ‘Het is nog niet zo lang geleden dat jij in die bassins speelde. Je reed altijd op de schouders van een ouder meisje… een lang kind met sliertig geel haar…’

‘Jeane Vogelaar, of haar zus Jennelyn.’ Het was jaren geleden dat Arianne daar voor het laatst aan had gedacht. ‘O ja, en Frynne, haar vader was smid. Zij had bruin haar. Maar Garin was mijn favoriet. Als ik op Garin reed, kon niemand ons de baas, zelfs niet Nym en dat groenharige meisje uit Tyrosh.’

‘Dat groenharige meisje was de dochter van de Archon. Ik had jou in haar plaats naar Tyrosh zullen sturen. Je zou de Archon als bekerdraagster hebben gediend en je verloofde in het geheim hebben ontmoet, maar je moeder dreigde zichzelf iets aan te doen als ik nog een van haar kinderen zou stelen, en ik… dat kon ik haar niet aandoen.’

Zijn verhaal wordt steeds vreemder. ‘Is dat waar Quentyn heen is? Naar Tyrosh, om de groenharige dochter van de Archon het hof te maken?’

Haar vader pakte een cyvasse-stuk op. ‘Ik moet weten hoe je erachter bent gekomen dat Quentyn in het buitenland is. Je broer onderneemt samen met Cletus Yzerhout, maester Kedring en drie van heer Yzerhouts beste jonge ridders een lange en gevaarlijke reis. Het is niet zeker dat hem aan het eind daarvan een goed onthaal wacht. Hij is vertrokken om ons ons hartsverlangen terug te brengen.’

Haar ogen vernauwden zich. ‘Wat is ons hartsverlangen?’

‘Wraak.’ Zijn stem was zacht, alsof hij bang was dat er iemand luisterde. ‘Gerechtigheid.’ Vorst Doran drukte met zijn gezwollen, jichtige vingers de draak van onyx in haar handpalm en fluisterde: ‘Vuur en bloed.’

Alayne

Ze draaide de ijzeren ring om en duwde de deur open, op een kiertje maar. ‘Robinlief?’ riep ze. ‘Mag ik binnenkomen?’

‘Past u op, jonkvrouwe,’ waarschuwde de oude Gretchel haar handenwringend. ‘Heer Robert heeft zijn kamerpot naar de maester gegooid.’

‘Dan kan hij hem niet meer naar mij gooien. Heb je niet iets te doen? En jij, Maddie… zijn alle ramen gesloten en alle luiken dicht? Is al het meubilair afgedekt?’

‘Alles, jonkvrouwe,’ zei Maddie.

‘Ga voor alle zekerheid maar even kijken.’ Alayne glipte de verduisterde slaapkamer in. ‘Ik ben het maar, Robinlief.’

In het donker snufte iemand. ‘Ben je alleen?’

‘Ja, heer.’

‘Kom dan maar hier. Alleen jij.’

Alayne deed de deur stevig achter zich dicht. Die was van massief eiken en vier duim dik; Maddie en Gretchel konden luisteren wat ze wilden, ze zouden niets horen. En dat was maar goed ook. Gretchel kon haar mond wel houden, maar Maddie was een schaamteloze roddelaarster.

‘Ben je door maester Colemon gestuurd?’ vroeg de jongen.

‘Nee,’ loog ze. ‘Ik hoorde dat mijn Robinlief niet in orde was.’ Na zijn treffen met de kamerpot was de maester op een holletje naar ser Lothor gegaan, en Brune was naar haar toegekomen. ‘Als jij hem met mooie woorden zijn bed uit kunt praten,’ had de ridder gezegd, ‘hoef ik hem er niet uit te sleuren.’

Dat kunnen we niet hebben, zei ze bij zichzelf Robert kreeg al gauw de stuipen als hij hardhandig werd aangepakt. ‘Heb je honger?’ vroeg ze aan de kleine heer. ‘Wil ik Maddie naar beneden sturen om bessen met room te halen, of wat warm brood en boter?’ Ze bedacht te laat dat er geen warm brood was; de keukens waren gesloten, de ovens koud. Als ik Robert daarmee uit bed kan krijgen, is het de moeite waard om vuur te maken, zei ze bij zichzelf.

‘Ik wil geen eten,’ zei de kleine Robert met een dun, verongelijkt stemmetje. ‘Ik blijf vandaag in bed. Je kunt me voorlezen, als je wilt.’

‘Het is hierbinnen te donker om te lezen.’ Doordat er zware gordijnen voor de ramen waren getrokken, was het in de slaapkamer zo donker als de nacht. ‘Is mijn Robinlief vergeten wat voor dag dit is?’

‘Nee,’ zei hij, ‘maar ik ga niet. Ik wil in bed blijven. Je zou me kunnen voorlezen over de Gevleugelde Ridder.’

De Gevleugelde Ridder was ser Artys Arryn. Volgens de legende had hij de Eerste Mensen uit de Vallei verdreven en was hij op een enorme valk naar de top van de Reuzenlans gevlogen om de Griffioenkoning te doden. Er deden tientallen verhalen de ronde over zijn avonturen. De kleine Robert kende ze allemaal zo goed dat hij ze uit zijn hoofd zou kunnen opzeggen, maar toch vond hij het leuk als ze hem voorgelezen werden.

‘Lieveling, we moeten weg,’ zei ze tegen de jongen, ‘maar ik beloof je dat ik je twee verhaaltjes over de Gevleugelde Ridder zal voorlezen als we de Maanpoort bereiken.’

‘Drie,’ zei hij meteen. Wat je hem ook aanbood, Robert wilde altijd meer.

‘Drie,’ ging ze akkoord. ‘Mag ik wat zon binnenlaten?’

‘Nee. Het licht doet pijn aan mijn ogen. Kom in bed, Alayne.’

Ze ging toch naar het raam, waarbij ze met een boogje om de kapotte kamerpot heen liep. Die was duidelijker te ruiken dan te zien. ‘Ik doe ze niet zo ver open. Alleen genoeg om het gezicht van mijn Robinlief te zien.’

Hij haalde zijn neus op. ‘Als het dan moet.’

De gordijnen waren van kostbaar blauw fluweel. Ze trok een ervan een vingerlengte opzij en bond het vast. Stofdeeltjes dansten in een schacht flets ochtendlicht. De ruitjes waren bevroren en ondoorzichtig. Alayne wreef met de muis van haar hand over een ervan, genoeg om een glimp op te vangen van een helderblauwe lucht en een witglanzende bergflank. Het Adelaarsnest was in een mantel van ijs gehuld en de Reuzenlans daarboven begraven onder een sneeuwlaag van zo’n drie voet dik.

Toen ze zich weer omdraaide, zat Robert Arryn tegen de kussens en keek naar haar. De Heer van hetAdelaarsnest en de Verdediger van de Vallei. Een wollen deken lag tot zijn middel over hem heen. Daarboven was hij naakt, een ziekelijk bleke jongen met het lange haar van een meisje. Robert had spillebenen en magere armpjes, een zwakke, holle borst, weinig buik en ogen die altijd rood waren en traanden. Hij kan er niets aan doen dat hij zo is. Hij is al klein en ziekelijk vanaf zjjn geboorte.

‘Je ziet er vanmorgen heel sterk uit.’ Hij hoorde graag hoe sterk hij was. ‘Wil ik Maddie en Gretchel warm water voor je bad laten halen? Dan wast Maddie je rug en je haar, zodat je schoon bent voor de reis, echt een heer. lijkt je dat niet fijn?’

‘Nee. Ik heb een hekel aan Maddie. Ze heeft een wrat op haar oog en ze schrobt zo hard dat het pijn doet. Mijn mammie deed me nooit pijn bij het wassen.’

‘Ik zal tegen Maddie zeggen dat ze mijn Robinlief niet zo hard moet schrobben. Je zult je beter voelen als je fris en schoon bent.’

‘Geen bad, ik zei toch dat ik vreselijke hoofdpijn heb?’

‘Zal ik een warme doek voor je voorhoofd gaan halen? Of een beker droomwijn? Maar een kleintje dan. Mya Steen wacht beneden in Lucht, en als je straks bij haar in slaap valt, zal ze dat akelig vinden. Je weet hoeveel ze van je houdt.’

‘Ik houd niet van haar. Ze is de muilezeldrijfster maar.’ Robert haalde zijn neus op. ‘Maester Colemon heeft gisteravond iets smerigs in mijn melk gedaan, ik kon het proeven. Ik had tegen hem gezegd dat ik zoetmelk wilde, maar dat weigerde hij te brengen. Zelfs nadat ik het hem bevolenhad. Ik ben de heer, hij moet doen wat ik zeg. Niemand doet wat ik zeg.’

‘Ik zal met hem praten,’ beloofde Alayne, ‘maar alleen als je je bed uitkomt. Het is prachtig buiten, Robinlief. De zon schijnt fel, het is een volmaakte dag om de berg af te dalen. De muilezels wachten beneden in Lucht met Mya…’

Zijn mond trilde. ‘Ik haat die stinkende muilezels. Eentje heeft eens geprobeerd me te bijten! Zeg maar tegen Mya dat ik hier blijf.’ Het huilen stond hem nader dan het lachen. ‘Niemand kan me iets doen zolang ik hier blijf. Het Adelaarsnest is onneembaar.’

‘Wie zou mijn Robinlief iets willen doen? Je heren en ridders aanbidden je en de kleine luiden bejubelen je naam.’ Hij is bang, dacht ze, en terecht. Sinds zijn moeder was gevallen, wilde de jongen niet eens op een balkon staan, en de route van het Adelaarsnest naar de Maanpoort was hachelijk genoeg om iedereen angst aan te jagen. Alaynes hart had in haar keel geklopt toen ze met vrouwe Lysa en heer Petyr naar boven was geklommen, en iedereen was het erover eens dat de afdaling nog zenuwslopender was, omdat je de hele tijd naar beneden keek. Mya wist te vertellen over grote heren en stoutmoedige ridders die op de berg waren verbleekt en het in hun kleingoed hadden gedaan. En ze hadden geen van allen last van de stuipen.

Toch konden ze hier onmogelijk blijven. Onder in de Vallei was het nog steeds herfst, warm en goudgeel, maar op de bergtoppen was de winter al neergedaald. Ze hadden tot nu toe drie sneeuwstormen te verduren gehad en een ijsstorm die het kasteel veertien dagen lang in kristal had veranderd. Het Adelaarsnest mocht dan onneembaar zijn, maar het zou binnenkort ook ontoegankelijk worden en de weg ornlaag werd met de dag riskanter. Het merendeel van de bedienden en soldaten in het kasteel hadden de afdaling al gemaakt. Hierboven waren er nog slechts een dozijn over om heer Robert te dienen.

‘Robinlief,’ zei ze vriendelijk, ‘de afdaling wordt heel leuk, je zult het zien. Ser Lothor gaat mee, en Mya ook. Haar muilezels zijn deze ouwe berg wel duizend keer op en af geklommen.’

‘Ik haat muilezels,’ hield hij vol. ‘Muilezels zijn naar. Ik zei toch dat er eentje had geprobeerd me te bijten toen ik klein was.’

Robert had nooit fatsoenlijk leren rijden, wist ze. Muildieren, paarden, ezels, het deed er niet toe; hij vond het allemaal angstaanjagende beesten, even afschrikwekkend als draken of griffioenen. Hij was op zijn zesde naar de Vallei gebracht, te paard, met zijn hoofd tussen de volle melkborsten van zijn moeder gevlijd, en sindsdien was hij het Adelaarsnest nooit meer uit geweest.

Toch moesten ze weg voordat het ijs het kasteel voorgoed insloot. Hoe lang dit weer zou aanhouden, viel niet te voorspellen. ‘Mya zorgt er wel voor dat de muildieren niet bijten,’ zei Alayne, ‘en ik rijd vlak achter je. Ik ben maar een meisje, niet zo dapper of sterk als jij. Als ik het kan, kun jij het ook, dat weet ik, Robinlief’

‘Ik kán het ook wel,’ zei heer Robert, ‘maar ik verkies om het niet te doen.’ Hij veegde met de rug van zijn hand zijn snotneus af. ‘Zeg maar tegen Mya dat ik in bed blijf. Misschien ga ik morgenochtend naar beneden, als ik me beter voel. Vandaag is het te koud buiten, en ik heb hoofdpijn. Jij mag ook wel wat zoetmelk nemen, en ik zal tegen Gretchel zeggen dat ze ons een paar honingraten te eten brengt. Dan gaan we slapen en elkaar kussen en spelletjes spelen, en jij kunt me voorlezen over de Gevleugelde ridder.’

‘Jazeker. Drie verhaaltjes, zoals ik had beloofd… wanneer we in de Maanpoort zijn.’ Alaynes geduld raakte op. We moeten weg, hield ze zichzelf nog eens voor, of we zitten met zonsondergang nog boven de sneeuwgrens. ‘Heer Nestor heeft een feestmaal voorbereid om jou welkom te heten, met champignonsoep, wildbraad en koeken. Je wilt hem toch niet teleurstellen?’

‘Zijn dat citroenkoeken?’ Heer Robert hield van citroenkoeken, misschien omdat Alayne ze lekker vond.

‘Citroenige citroenkoeken vol citroen,’ verzekerde ze hem, ‘en je mag er net zoveel eten als je wilt.’

‘Honderd?’ wilde hij weten. ‘Mag ik er honderd hebben?’

‘Als je dat graag wilt.’

Ze ging op het bed zitten en streek zijn lange, fijne haar glad. Hij heeft wel mooi haar. Vrouwe Lysa had het elke avond zelf geborsteld en het bijgesneden als dat nodig was. Sinds haar val kreeg Robert vreselijke trilaanvallen zodra iemand met een mes in zijn buurt kwam, dus had Petyr opdracht gegeven zijn haar lang te laten groeien. Alayne wond een haarlok om haar vinger en zei: ‘Kom je dan nu je bed uit, zodat we je kunnen aankleden?’

‘Ik wil honderd citroenkoeken en vijf verhaaltjes!’

Ik zou je het liefst honderd pakken ransel en vijf oorvijgen geven. Je zou je zo niet durven gedragen als Petyr hier was. Het kleine heertje koesterde een uiterst gezonde vrees voor zijn stiefvader. Alayne glimlachte geforceerd. ‘Zoals je wenst. Maar pas als je gewassen, aangekleed en op weg bent. Kom, voordat de ochtend om is.’ Ze greep hem stevig bij zijn hand en trok hem zijn bed uit.

Maar voordat ze de dienstmeiden kon roepen, sloeg Robinlief zijn magere armpjes om haar heen en kuste haar. Het was de onhandige kus van een kleine jongen. Alles wat Robert Arryn deed was onhandig. Als ik mijn ogen sluit, kan ik doen alsof het de Bloemenridder is. Ser Loras had Sansa Stark ooit eens een rode roos gegeven, maar hij had haar nooit gekust… en geen Tyrel zou ooit Alayne Steen kussen. Ze mocht dan wel knap zijn, maar ze bleef een buitenechtelijk kind.

Toen de lippen van de jongen de hare raakten, moest ze aan een andere kus denken. Het stond haar nog steeds bij hoe het had gevoeld toen hij zijn wrede mond op de hare had gedrukt. Hij was in het donker naar Sansa toe gekomen toen de lucht vol groen vuur was geweest. Hij heeft me een lied en een kus afgedwongen en al wat ik ervoor in ruil kreeg was een bebloede mantel.

Het deed er niet toe. Dat was verleden tijd en Sansa eveneens.

Alayne duwde haar kleine heertje weg. ‘Genoeg nu. Je mag me weer kussen wanneer we de Poort bereiken, als je woord houdt.’

Maddie en Gretchel stonden buiten te wachten met maester Colemono De maester had de smurrie uit de kamerpot uit zijn haar gewassen en een ander gewaad aangetrokken. Roberts pages waren eveneens opgedoken. Als er stront aan de knikker was, roken Terrens en Gyllis dat geheid.

‘Heer Robert voelt zich een stuk beter,’ zei Alayne tegen de dienstmeiden. ‘Ga warm water voor zijn bad halen, maar zorg dat hij zich niet brandt. En trek niet aan zijn haar bij het uitborstelen van de klitten, daar heeft hij een hekel aan.’ Een van de pages grinnikte, totdat ze zei: ‘Terrens, leg de rijkleding van heer Robert en zijn warmste mantel klaar. Gyllis, jij mag die kapotte kamerpot opruimen.’

Gyllis Grift trok een gezicht. ‘Ik ben geen werkster.’

‘Doe wat jonkvrouw Alayne beveelt, of Lothor Brune zal ervan horen,’ zei maester Colemon. Hij volgde haar de gang door en de wenteltrap af. ‘Ik ben blij met uw tussenkomst, jonkvrouwe. U weet precies hoe u hem aan moet pakken.’ Hij aarzelde. ‘Hebt u hem nog zien trillen terwijl u bij hem was?’

‘Zijn vingers beefden een beetje toen ik zijn hand vasthield, dat is alles. Hij zegt dat u iets smerigs in zijn melk hebt gedaan.’

‘Iets smerigs?’ Colemon keek haar met knipperende ogen aan, en zijn adamsappel ging op en neer. ‘Ik heb alleen… bloedt hij uit zijn neus?’

‘Nee.’

‘Mooi. Dat is mooi.’ Zijn keten rinkelde zachtjes toen hij zijn hoofd, dat boven op een belachelijk lange en magere nek stond, op en neer bewoog. ‘Die afdaling… jonkvrouwe, het zou wellicht het veiligst zijn als ik wat papavermelk voor heer Robert mengde. Mya Steen zou hem dan al sluimerend kunnen vastbinden op de rug van de muilezel met de zekerste tred.’

‘De heer van het Adelaarsnest kan niet vastgebonden als een baal gerst van zijn berg afdalen.’ Dat wist Alayne zeker. Ze konden niet het risico nemen dat de zwakte van Roberts gestel en zijn lafheid in hun volle omvang zouden blijken, had haar vader haar gewaarschuwd. Ik wilde dat hij hier was. Hij zou wel weten wat hem te doen stond.

Petyr Baelish bevond zich echter pal aan de overkant van de Vallei om aanwezig te zijn bij de bruiloft van heer Lyonel Corbree. Heer Lyonel, een kinderloze weduwnaar van ruim veertig jaar, zou in het huwelijk treden met de pronte, zestienjarige dochter van een rijke koopman uit Meeuwstede. Petyr was zelf als huwelijksmakelaar opgetreden. Men zei dat de bruidsschat van de bruid duizelingwekkend was; dat moest ook wel, gezien haar gewone komaf. Corbrees vazallen zouden erbij aanwezig zijn, samen met de heren Wasselingh, Graft, Lynderling, wat mindere heren en landjonkers… en heer Belmer, die zich recentelijk met haar vader had verzoend. Van de overige Proclamatieheren werd verwacht dat ze zich verre van dit huwelijksfeest zouden houden, dus was Petyrs aanwezigheid van essentieel belang.

Alayne begreep dat allemaal best, maar het hield wel in dat zij belast was met de zware taak ‘om Robinlief veilig van de berg af te krijgen. ‘Geef heer Robert maar een beker zoetmelk,’ zei ze tegen de maester. ‘Dan gaat hij onderweg naar beneden niet trillen.’

‘Hij heeft nog geen drie dagen geleden een beker gehad,’ wierp Colemon tegen.

‘En gisteravond wilde hij er nog een, wat u hem geweigerd hebt.’

‘Het was te snel. Jonkvrouwe, u begrijpt het niet. Zoals ik tegen de Beschermheer heb gezegd, voorkomt een snufje zoetslaap dat hij stuipen krijgt, maar het blijft achter in zijn lichaam, en mettertijd…’

‘Tijd is van geen belang als heer Robert een stuipaanval krijgt en van de berg valt. Als mijn vader hier was, zou hij u zeggen dat u heer Robert tot elke prijs kalm moest houden, dat weet ik zeker.’

‘Ik doe mijn best, jonkvrouwe, maar zijn aanvallen worden steeds heviger, en zijn bloed is zo dun dat ik het niet kan wagen hem nog eens ader te laten. Zoetslaap… u weet echt zeker dat hij niet uit zijn neus bloedde?’

‘Hij snotterde,’ gaf Alayne toe, ‘maar ik heb geen bloed gezien.’

‘Ik moet de Beschermheer spreken. Dat banket… is dat wel verstandig, vraag ik me af, na die inspannende afdaling?’

‘Het wordt geen groot feestmaal,’ verzekerde ze hem. ‘Niet meer dan veertig gasten. Heer Nestor en zijn huishouding, de Ridder van de Poort, wat mindere heren en hun gevolg…’

‘Heer Robert houdt niet van vreemden, dat weet u, en er zal gedronken worden, er zal lawaai zijn… muziek. Muziek jaagt hem angst aan.’

‘Muziek kalmeert hem,’ corrigeerde ze hem, ‘vooral de hoge harp. Waar hij niet tegen kan sinds Marillion zijn moeder heeft vermoord, is gezang.’ Alayne had die leugen zo vaak gedebiteerd dat ze zich deze versie vaker wel dan niet herinnerde; de andere leek niet meer dan een boze droom die zo nu en dan haar nachtrust verstoorde. ‘Heer Nestor heeft geen zangers bij het banket, alleen fluiten en vedels om bij te dansen.’ Wat zou zij doen als de muziek begon? Dat was een hinderlijke vraag, waarop haar hart en haar hoofd verschillende antwoorden gaven. Sansa was dol op dansen, maar Alayne…’Geef hem gewoon maar een beker zoetmelk voordat we weggaan, en nog een tijdens het banket, en dan komt het allemaal wel in orde.’

‘Goed dan.’ Onder aan de trap bleven ze staan. ‘Maar dat moet dan wel voor het laatst zijn. Voor een half jaar, of langer.’

‘Dat kunt u het beste met de Beschermheer opnemen.’ Ze duwde de deur open en stak de binnenplaats over. Colemon wilde slechts het beste voor zijn pupil, wist Alayne, maar wat het beste was voor het jongetje Robert en wat het beste was voor heer Arryn, was niet altijd hetzelfde. Petyr had dat met zoveel woorden gezegd, en het was waar. Maar maester Colemon geeft alleen maar om het jongetje. Vader en ik hebben grotere zorgen.

De binnenhof was met oude sneeuw bekleed en van de terrassen en torens hingen de ijspegels als kristallen speren omlaag. Het Adelaarsnest was van fraaie witte steen gebouwd en deze winterse mantel maakte het nog witter. Zo mooi, dacht Alayne, zo onneembaar. Ze kon niet van deze plaats houden, hoezeer ze ook haar best deed. Nog voordat de wachters en de bedienden de afdaling hadden gemaakt, had het kasteel al zo leeg geleken als een graftombe, en dat was nog verergerd nadat Petyr Baelish vertrokken was. Hierboven zong niemand meer, niet sinds Marillion. Niemand lachte ooit luidkeels. Zelfs de goden waren stil. Het Adelaarsnest had wel een sept, maar geen septon, wel een godenwoud maar geen hartboom. Hier worden geen gebeden beantwoord, dacht ze vaak, al waren er dagen dat ze zich zo ellendig eenzaam voelde dat ze het gewoon moest proberen. Het enige antwoord kwam van de wind, die eindeloos rond de zeven slanke witte torens zuchtte en bij elke vlaag de Maandeur deed rammelen. ’s Winters wordt het nog erger, wist ze. ’s Winters is dit een koude, witte gevangenis.

En toch joeg de gedachte aan vertrekken haar bijna evenveel angst aan als Robert. Ze wist het alleen beter te verbergen. Het was geen schande om te vrezen, zei haar vader, alleen om je vrees te laten blijken. ‘Iedereen leeft in angst,’ zei hij. Alayne wist niet zeker of ze dat wel geloofde. Petyr Baelish was nergens bang voor. Dat heeft hij alleen maar gezegd om me moed in te spreken.

Beneden, waar de kans om ontmaskerd te worden zoveel groter was, moest ze wel dapper zijn. Petyrs vrienden aan het hof hadden hem bericht gezonden dat de koningin naar de Kobold en Sansa liet zoeken. Als ik word gevonden, kost dat me mijn hoofd, bracht ze zichzelf in herinnering terwijl ze een ijzige stenen trap afdaalde. Ik moet te allen tijde Alayne zijn, innerlijk en uiterlijk.

Lothor Brune was in de takelkamer, waar hij de cipier Mord en twee bedienden hielp met kledingkisten en balen stof in zes enorme houten kuipen te persen die elk omvangrijk genoeg waren om drie mensen te bevatten. De grote lieren met hun kettingen vormden de gemakkelijkste weg om het wegkasteel Lucht zeshonderd voet onder hen te bereiken. Het alternatief was, via de natuurlijke schoorsteen vanuit de onderkelder naar beneden te klimmen. Ofte vertrekken zoals Marillion is gegaan, en daarvoor vrouwe Lysa.

‘Jongen uit bed?’ vroeg ser Lothor.

‘Ze doen hem nu in bad. Hij is binnen een uur klaar.’

‘Laten we het hopen. Na het middaguur wacht Mya niet meer.’ De takelkamer was onverwàrmd, dus dampte zijn adem bij ieder woord.

‘Ze wacht wel,’ zei Alayne. ‘Ze zal wel moeten.’

‘Wees daar maar niet zo zeker van, jonkvrouwe. Die meid is zelf half een muilezel. Ik denk dat ze ons allemaal nog eerder laat verhongeren dan een van die beesten in gevaar te brengen.’

Hij glimlachte terwijl hij het zei. Hij glimlacht altijd als hij het over Mya Steen heeft. Mya was veel jonger dan ser Lothor, maar toen haar vader als huwelijksmakelaar voor heer Corbree en zijn koopmansdochter was opgetreden, had hij tegen haar gezegd dat jonge meisjes altijd het gelukkigst waren met oudere mannen. ‘Onschuld en ervaring zorgen voor een volmaakt huwelijk,’ had hij gezegd.

Alayne vroeg zich af hoe Mya over ser Lothor dacht. Met zijn platgeslagen neus, zijn vierkante kin en zijn pluk wollig grijs haar viel Brune niet aantrekkelijk te noemen, maar lelijk was hij evenmin. Het is een doodgewoon gezicht, maar wel een eerlijk gezicht.

Hoewel hij het tot ridder had geschopt, was ser Lothor van zeer lage geboorte. Op een avond had hij haar verteld dat hij familie was van de Brunes van Bruinhol, een oud riddergeslacht van de Nes van Scheurklauw. ‘Ik ben na mijn vaders dood naar hen toegegaan,’ had hij bekend, ‘maar ze spuugden op me en zeiden dat ik geen bloedverwant van hen was.’ Over wat er daarna was gebeurd, weigerde hij te spreken, al zei hij wel dat hij alles wat hij over wapens wist door gevoelige lessen had moeten leren. Nuchter en wel was hij een rustige man, maar wel sterk. En volgens Petyr is hij trouw. Er is niemand op wie hij meer vertrouwt. Brune zou een goede partij zijn voor een bastaardmeisje als Mya Steen, dacht ze. Als haar vader haar had erkend, had het misschien anders gelegen, maar dat heeft hij nooit gedaan. En volgens Maddie is ze ook geen maagd meer.

Mord pakte zijn zweep en liet hem knallen, en het eerste koppel ossen begon in een kringetje rond te sjokken, zodat de lier ging draaien. De ketting ontrolde zich en schraapte ratelend over de steen terwijl de eikenhouten kuip zwaaiend aan de lange afdaling naar Lucht begon. Arme ossen, dacht Alayne. Voor zijn vertrek zou Mord ze de keel doorsnijden en slachten, en ze achterlaten voor de valken. Wat er nog over was als het Adelaarsnest weer open ging, zou voor het lentefeest worden geroosterd, voor zover het niet bedorven was. Een ruime voorraad hardbevroren vlees voorspelde een overvloedige zomer, beweerde de oude Gretchel.

‘Jonkvrouwe,’ zei ser Lothor. ‘Ik kan het maar beter zeggen: Mya is niet alleen naar boven gekomen. Vrouwe Myranda is bij haar.’

‘O.’ Waarom komt die helemaal de berg oprijden, alleen maar om weer naar beneden te gaan? Myranda Roys was heer Nestors dochter. Die ene keer dat Sansa de Maanpoort had bezocht, onderweg naar het Adelaarsnest met haar tante Lysa en heer Petyr, was zij er niet geweest, maar Alayne had sindsdien veel over haar gehoord van de soldaten en dienstmeisjes van het Adelaarsnest. Haar moeder was allang dood, dus bestierde vrouwe Myranda haar vaders kasteel voor hem; het gerucht wilde dat het daar veel levendiger toeging als ze thuis was, dan wanneer ze weg was. ‘Vroeg of laat moet je met Myranda Roys kennismaken,’ had Petyr haar gewaarschuwd. ‘Als dat gebeurt, pas dan op. Ze hangt graag de grapjurk uit, maar ondertussen is ze slimmer dan haar vader. In haar gezelschap moet je op je woorden letten.’

Dat zal ik ook doen, dacht ze, maar ik wist niet dat ik daar al zo snel mee zou moeten beginnen. ‘Dat zal Robert leuk vinden.’ Hij mocht Myranda Roys graag. ‘Neemt u me niet kwalijk, ser, maar ik ben nog niet klaar met pakken.’ In haar eentje klom ze nog één keer de trap naar haar kamer op. De ramen waren verzegeld en de luiken dicht, en het meubilair was afgedekt. Een paar van haar eigendommen waren al opgehaald, de rest was opgeborgen. Vrouwe Lysa’s japonnen van zijde en brokaat zouden allemaal achtergelaten worden. Haar zuiverste linnen en zwaarste fluweel, het rijke borduursel en het fijne Myrische kant — het bleef allemaal hier. Beneden zou Alayne zich bescheiden moeten kleden, zoals het een meisje van bescheiden geboorte paste. Het doet er niet toe, zei ze bij zichzelf. De beste kleren durfde ik hier toch al niet te dragen.

Gretchel had het bed afgehaald en de rest van haar kleren klaargelegd. Alayne droeg al wollen hozen over een dubbele laag kleingoed onder haar rokken; nu hulde ze zich in een lamswollen overtuniek en een bontmantel met een kap, die ze vastmaakte met een geëmailleerde spotvogel die ze van Petyr had gekregen. Er lag ook een sjaal, en een paar met bont gevoerde leren handschoenen die bij haar rijlaarzen pasten. Toen ze alles had aangetrokken, voelde ze zich zo dik en harig als een berenjong. Op de berg zal ik er blij mee zijn, moest ze zichzelf voorhouden. Voordat ze wegging keek ze nog een laatste keer haar kamer rond. Hier was ik veilig, dacht ze, maar daar beneden…

Toen Alayne in de takelkamer terugkwam, trof ze daar Mya Steen aan, die ongeduldig bij Lothor Brune en Mord stond te wachten. Ze moet in de kuip naar boven zijn gekomen om te kijken waarom we er zo lang over deden. Mya, slank en pezig, oogde even taai als de oude leren rijbroek die ze onder haar zilverkleurige maliënhemd droeg. Haar haar was zo zwart als een ravenvleugel, en zo kort en ruig dat Alayne haar ervan verdacht dat ze het met een dolk afsneed. Mya’s ogen waren het mooiste aan haar, groot en blauw. Ze zou knap kunnen zijn, als ze zich als een meisje kleedde. Alayne merkte dat ze zich afvroeg of ser Lothor haar liever in ijzer en leer zag, of van haar droomde in een japon van kant en zijde. Mya zei graag dat haar vader een geit was geweest en haar moeder een uil, maar Alayne had het ware verhaal van Maddie gehoord. Ja, dacht ze terwijl ze nu naar haar keek, dat zijn zijn ogen, en zijn haar heeft ze ook, dat dikke, zwarte haar dat hij met Renling gemeen had.

‘Waar is hij?’ wilde het bastaardmeisje weten.

‘Heer Robert wordt gebaad en gekleed.’

‘Laat hij een beetje opschieten. Het wordt al kouder, voelen jullie het niet? Met zonsondergang moeten we beneden Sneeuw zijn.’

‘Hoe erg is de wind?’ vroeg Alayne haar.

‘Het kan erger… en dat wordt het ook, na donker.’ Mya streek een haarlok uit haar ogen. ‘Als hij nog langer in bad blijft, zitten we hier straks de hele winter vast zonder iets anders te eten dan elkaar.’

Alayne wist niet wat ze daarop moest zeggen. Gelukkig werd ze gered door de komst van Robert Arryn. Het kleine heertje droeg hemelsblauw fluweel, een ketting van goud en saffieren en een witte mantel van berenvel. Zijn pages hielden die allebei aan één uiteinde vast om te voorkomen dat de mantel over de vloer sleepte. Maester Colemon vergezelde hen, in een tot op de draad versleten grijze mantel met een voering van eekhoornbont. Gretchel en Maddie volgden kort daarop.

Toen hij de koude wind op zijn gezicht voelde, kromp Robert in elkaar, maar Terrens en Gyills stonden achter hem, dus kon hij niet vluchten. ‘Heer,’ zei Mya, ‘wilt u met mij afdalen?’

Te bot, dacht Alayne. Ze had hem met een glimlach moeten begroeten en moeten zeggen hoe sterk en dapper hij eruitziet.

‘Ik wil Alayne,’ zei heer Robert. ‘Ik ga alleen met haar mee.’

‘De kuip kan ons alle drie wel houden.’

‘Ik wil alleen Alayne. Jij stinkt helemaal, net als een muilezel.’

‘Zoals u wenst.’ Op Mya’s gezicht stond geen enkele emotie te lezen.

Aan sommige kettingen van de lier zaten rieten manden, aan andere stevige kuipen van eikenhout. De grootste daarvan stak boven Alayne uit, en om de donkerbruine duigen zaten ijzeren banden. Toch klopte het hart haar in de keel toen ze Robert bij de hand greep en hem erin hielp. Zodra het deurtje achter hen gesloten was, waren ze aan alle kanten door het hout omringd. Alleen de bovenkant was open. Dat is maar beter ook, hield ze zichzelf voor, dan kunnen we niet naar beneden kijken. Beneden was alleen Lucht en lucht. Zeshonderd voet lucht. Even betrapte ze zich op de vraag hoe lang haar tante erover had gedaan om zo diep te vallen, en wat haar laatste gedachte was geweest toen de berg op haar af kwam suizen. Nee, niet aan denken. Niet doen!

‘Opzij!’ klonk Lothors kreet. Iemand gaf de kuip een harde zet. Hij zwaaide, helde een eindje over, schraapte over de vloer en bungelde toen los. Ze hoorde de zweep van Mord knallen en de ketting rammelen. De afdaling begon, eerst hortend en stotend, toen gelijkmatiger. Roberts gezicht was erg bleek en zijn ogen waren opgezet, maar zijn handen waren stil.

Boven hen kromp het Adelaarsnest. Door de luchtcellen op de onderste niveaus leek het kasteel van beneden enigszins op een honingraat. Een honingraat van ijs, dacht Alayne, een kasteel van sneeuw. Ze kon de wind om de kuip horen fluiten.

Honderd voet naar beneden kreeg een plotselinge windvlaag vat op hen. De kuip zwenkte opzij en tolde rond in de lucht, waarna hij hard tegen de rotswand achter hen sloeg. Stukken sneeuw en ijs regenden op hen neer en het eikenhout kraakte en knarste.

Robert slaakte een kreetje, klampte zich aan haar vast en begroef zijn gezicht tussen haar borsten. ‘Heel dapper, heer,’ zei Alayne toen ze hem voelde sidderen. ‘Ik ben zo bang dat ik nauwelijks iets kan zeggen, maar jij niet.’

Ze voelde hoe hij knikte. ‘De Gevleugelde Ridder was dapper, en ik ook,’ pochte hij tegen haar keursje. ‘Ik ben een Arryn.’

‘Wil Robinlief mij stevig vasthouden?’ vroeg ze, hoewel hij haar al zo stevig vasthield dat ze nauwelijks kon ademen.

‘Als je dat wilt,’ fluisterde hij. En terwijl ze zich hard aan elkaar vastklampten, zetten ze hun loodrechte afdaling naar Lucht voort.

Als dit een kasteel is, dan is een plasje op de vloer van het privaat een meer, dacht Alayne toen de kuip werd geopend zodat ze in het wegkasteel konden uitstappen. Lucht was niet meer dan een sikkelvormige muur van oude, ongemetselde stenen, die een rotsige richel en de gapende mond van een spelonk omsloot. Daarbinnen bevonden zich opslagruimten en stallen, een langwerpige, natuurlijke zaal en de uitgehouwen handgrepen die omhoogvoerden naar het Adelaarsnest. Buiten lag de bodem bezaaid met gebroken stenen en keien. Aarden wallen leidden omhoog naar de muur. Het Adelaarsnest, zeshonderd voet boven hen, was zo klein dat ze het met haar hand onzichtbaar kon maken, maar ver onder hen strekte de Vallei zich groen en goudgeel uit.

In het wegkasteel stonden twintig muilezels hen op te wachten, samen met twee muilezeldrijvers en vrouwe Myranda Roys. Nestors dochter ontpopte zich als een kleine, vlezige vrouw; even oud als Mya Steen. Maar terwijl Mya slank en pezig was, was Myranda zacht van lichaam en zoetgeurend, breed van heupen, omvangrijk van taille, en buitengewoon mollig. Haar dikke, kastanjebruine krullen omlijstten ronde, rode wangen, een klein mondje en een paar levendige bruine ogen. Toen Robert behoedzaam uit de kuip klom, knielde ze neer op een stuk sneeuw om zijn handen en zijn wangen te kussen. ‘Heer,’ zei ze, ‘wat bent u groot geworden!’

‘O ja?’ zei Robert blij.

‘Nog even, en u bent groter dan ik,’ loog de jonkvrouw. Ze stond op en veegde de sneeuw van haar rokken. ‘En jij moet de dochter van de Beschermheer zijn,’ voegde ze eraan toe terwijl de kuip ratelend terugging naar het Adelaarsnest. ‘Ik had gehoord dat je mooi was. Nu zie ik dat het waar is.’

Alayne maakte een revérence. ‘Dat is heel aardig van u.’

‘Aardig?’ Het oudere meisje lachte kort. ‘Wat zou dat saai wezen. Ik streef ernaar om slecht te zijn. Als we naar beneden rijden, moet je me al je geheimen vertellen. Mag ik je Alayne noemen?’

‘Zoals u wenst, vrouwe.’ Maar van mij zul je geen geheimen te horen krijgen. ‘In de Poort ben ik “vrouwe” , maar hierboven op de berg mag je me Randa noemen. Hoeveel jaren tel jij, Alayne?’

‘Veertien, vrouwe.’ Ze had besloten dat Alayne Steen ouder moest zijn dan Sansa Stark.

‘Randa. Het lijkt wel honderd jaar geleden dat ik veertien was. Wat was ik toen onschuldig. Ben jij nog onschuldig, Alayne?’

Ze bloosde. ‘U moet niet… ja, natuurlijk.’

‘Hou je jezelf ongerept voor heer Robert?’ zei vrouwe Myranda plagerig. ‘Of is er een vurige schildknaap die van je gunsten droomt?’

‘Nee,’ zei Alayne, op hetzelfde moment dat Robert zei: ‘Ze is mijn vriendin. Terrens en Gyllis krijgen haar niet.’

Inmiddels was er een tweede emmer gearriveerd, die met een zachte plof op een berg bevroren sneeuw landde. Maester Colemon dook eruit op, gevolgd door de schildknapen Terrens en Gyllis. De volgende lading leverde Maddie en Gretchel af, die samen met Mya Steen afdaalden. Het bastaardmeisje liet er geen gras over groeien maar nam onmiddellijk de leiding. ‘We kunnen beter niet op een kluitje over de berg trekken,’ zei ze tegen de andere muilezeldrijvers. ‘Ik neem heer Robert en zijn begeleiders mee. Ossie, jij brengt ser Lothor en de overigen naar beneden, maar geef me wel een uur voorsprong. Peen, jij houdt toezicht op hun kisten en dozen.’ Ze wendde zich met wapperende zwarte haren tot Robert Arryn. ‘Op welke muilezel wilt u vandaag rijden, heer?’

‘Ze stinken allemaal. Ik neem de grijze, met dat afgebeten oor. Ik wil dat Alayne naast me rijdt. En Myranda ook.’

‘Zodra de weg breed genoeg is. Kom, heer, laten we u op uw muilezel zetten. Er hangt sneeuw in de lucht.’

Het duurde nog een half uur voor ze klaar waren om te vertrekken. Toen ze allemaal opgestegen waren, gaf Mya Steen een bevel en twee van de wapenknechten van Steen trokken de poortvleugels open. Mya leidde hen naar buiten, meteen gevolgd door heer Robert, omwikkeld met een mantel van berenvel. Alayne en Myranda Roys volgden, daarna kwamen Gretchel en Maddie en vervolgens Terrens Lynderling en Gyllis Grift. Maester Colemon vormde de achterhoede en voerde een tweede muilezel, bepakt met zijn kistjes vol kruiden en drankjes, aan een leidsel mee.

Buiten de muren wakkerde de wind sterk aan. Ze bevonden zich hier boven de boomgrens en waren blootgesteld aan de elementen. Alayne was blij dat ze zich zo warm had gekleed. Haar mantel wapperde luidruchtig achter haar aan en een plotselinge windvlaag blies haar kap af. Ze lachte, maar een paar passen voor haar uit zat heer Robert te draaien, en hij zei: ‘Het is te koud. We kunnen beter teruggaan en wachten tot het warmer wordt.’

‘Beneden in de Vallei is het warmer, heer,’ zei Mya. ‘U zult het wel merken als we er zijn.’

‘Ik wil het niet merken,’ zei Robert, maar daar sloeg Mya geen acht op.

Het pad bestond uit een kronkelende reeks stenen treden die in de bergflank waren uitgehouwen, maar de muilezels kenden elke duim ervan. Daar was Alayne blij om. Hier en daar was de steen verbrokkeld, aangetast door ontelbare seizoenen van dooi en vorst. Aan weerszijden van het pad zaten plakken sneeuw tegen de rots gekleefd, verblindend wit. De zon scheen fel, de lucht was blauw en boven hen cirkelden valken rond, drijvend op de wind.

Hierboven, waar de helling het steilst was, zigzagden de treden heen en weer in plaats van recht naar beneden te gaan. Sansa Stark is de berg opgegaan, maar Alayne Steen daalt hem af. Dat was een vreemde gedachte. Toen ze naar boven was geklommen, had Mya haar gewaarschuwd haar ogen op het pad voor haar gericht te houden, herinnerde ze zich. ‘Kijk omhoog, niet naar beneden,’ had ze gezegd… maar tijdens de afdaling ging dat niet. Ik zou mijn ogen dicht kunnen doen. De muilezel kent de weg, hij heeft mij niet nodig. Maar dat leek eerder iets dat Sansa gedaan zou hebben, dat bange kind. Alayne was ouder, en zo dapper als een bastaard.

Eerst reden ze achter elkaar aan, maar verder naar beneden werd het pad zo breed dat er twee zij aan zij konden rijden, en Myranda Roys voegde zich naast haar. ‘We hebben een brief van je vader gekregen,’ zei ze, zo terloops alsof ze samen met hun septa zaten te borduren. ‘Hij is op weg naar huis, zegt hij, en hoopt zijn dierbare dochter weldra te zien. Hij schrijft dat Lyonel Corbree ingenomen lijkt met zijn bruid, en nog meer met haar bruidsschat. Ik hoop echt dat heer Lyonel zich herinnert welk van de twee hij mee naar bed moet nemen. Vrouwe Wagenholt kwam op de bruiloft opdagen met de Ridder van Negensterren, zegt heer Petyr, tot ieders verbazing.’

‘Anya Wagenholt? Is het echt?’ De Proclamatieheren waren kennelijk van zes tot drie gereduceerd. Op de dag dat hij van de berg vertrok, had Petyr Baelish er alle vertrouwen in gehad dat hij Symond Tempelstee voor zich zou kunnen winnen, maar vrouwe Wagenholt niet. ‘Heeft hij nog meer geschreven?’ vroeg ze. Het Adelaarsnest was zo eenzaam dat elk beetje nieuws uit de buitenwereld haar welkom was, hoe onbenullig of onbetekenend ook.

‘Niet van je vader, nee, maar we hebben wel andere vogels gehad. De oorlog duurt voort, overal behalve hier. Stroomvliet heeft zich overgegeven, maar Drakensteen en Stormeinde houden nog stand voor heer Stannis.’

‘Het is heel verstandig geweest van vrouwe Lysa om ons erbuiten te houden.’

Myranda wierp haar een sluw lachje toe. Ja, een toonbeeld van wijsheid, onze goede vrouwe.’ Ze ging verzitten. ‘Waarom zijn muilezels toch zo broodmager en slechtgehumeurd? Mya geeft ze niet genoeg te eten. Op een lekkere dikke muilezel zou het veel comfortabeler rijden zijn. Er is een nieuwe Hoge Septon, weet je dat? O ja, en de Nachtwacht heeft een jongen als bevelhebber, een bastaardzoon van Eddard Stark.’

‘Jon Sneeuw?’ flapte ze er verrast uit.

‘Sneeuw? Ja, hij zal wel Sneeuw heten, neem ik aan.’

Ze had al in geen eeuwen aan Jon gedacht. Hij was haar halfbroer maar, en toch… nu Robb, Bran en Rickon dood waren, was Jon Sneeuw haar enige overgebleven broer. Ik ben nu ook een bastaard, net als hij. O, het zou zo heerlijk zijn om hem weer te zien. Maar dat was natuurlijk onmogelijk. Alayne Steen had geen broers, al dan niet laaggeboren.

‘Onze neef Bronzen Yan heeft een mêlee georganiseerd bij Runensteen,’ vervolgde Myranda Roys zonder iets te merken, ‘een kleintje, alleen voor schildknapen. Het was de bedoeling dat Harry de Erfgenaam met de honneurs ging strijken, en dat deed hij ook.’

‘Harry de Erfgenaam?’

‘De pupil van vrouwe Wagenholt. Harrold Hardyng. We zullen hem nu wel ser Harry moeten noemen. Bronzen Yan heeft hem tot ridder geslagen.’

‘O.’ Alayne begreep het niet. Waarom zou de pupil van vrouwe Wagenholt haar erfgenaam zijn? Ze had zelf zonen. Een daarvan was de Ridder van de Bloedpoort, ser Donneel. Maar ze wilde niet dom lijken, dus zei ze alleen maar: ‘Dan mag ik bidden dat hij zich een waardig ridder betoont.’

Vrouwe Myranda snoof. ‘Ik bid dat hij de pokken krijgt. Hij heeft een bastaarddochter bij een gewoon meisje, weet je. Mijn vader had gehoopt me aan Harry uit te huwelijken, maar vrouwe Wagenholt wilde daar niets van weten. Ik weet niet of ze mijzelf ongeschikt achtte, of alleen maar mijn bruidsschat.’ Ze slaakte een zucht. ‘Ik heb een nieuwe echtgenoot nodig. Ik heb er ooit een gehad, maar die heb ik gedood.’

‘Echt waar?’ zei Alayne geschokt.

‘Ja, heus. Hij is boven op me gestorven. In me, om eerlijk te zijn. Je weet toch hopelijk hoe het in een huwelijksbed toegaat?’

Ze dacht aan Tyrion, en aan de Jachthond, en hoe hij haar had gekust, en ze knikte. ‘Dat moet vreselijk zijn geweest, vrouwe. Dat hij stierf. Daar, bedoel ik, terwijl… terwijl hij…’

‘…met me neukte?’ Ze haalde haar schouders op. ‘Het was zeker onverkwikkelijk. Om niet te zeggen, onhoofs. Hij had niet eens het fatsoen om een kind in me te zaaien. Het zaad van oude mannen is zwak. Dus hier ben ik, een weduwe, maar vrijwel ongebruikt. Harry zou het slechter kunnen treffen. Het zit er ook wel in dat dat gebeurt. Vrouwe Wagenholt zal hem hoogstwaarschijnlijk aan een van haar kleindochters uithuwelijken, of aan een kleindochter van Bronzen Yan.’

‘Zoals u zegt, vrouwe.’ Alayne dacht aan Petyrs waarschuwing.

‘Randa. Kom op, je kunt het best zeggen. Ran. Da.’

‘Randa.’

‘Dat klinkt beter. Ik ben bang dat ik je mijn excuses moet aanbieden. Je zult me wel een vreselijke slet vinden, dat weet ik, maar ik ben met die knappe jongen, die Marillion naar bed geweest. Ik wist niet dat hij een monster was. Hij zong prachtig en kon de heerlijkste dingen doen met zijn vingers. Ik zou hem nooit bij me in bed gehaald hebben als ik had geweten dat hij vrouwe Lysa door de Maandeur zou duwen. Ik ga in de regel niet met monsters naar bed.’ Ze bestudeerde Alaynes gezicht en borst. Je bent knapper dan ik, maar ik heb grotere borsten. Volgens de maesters brengen grote borsten niet meer melk voort dan kleine, maar daar geloof ik niets van. Heb je ooit een min met kleine tieten gekend? De jouwe zijn vrij vol voor een meisje van jouw leeftijd, maar aangezien het bastaardborsten zijn, zal ik me daar niet druk om maken.’ Myranda bracht haar muilezel dichterbij. ‘Je weet vast wel dat onze Mya geen maagd meer is?’

Dat wist ze. Dikke Maddie had het haar eens toegefluisterd, toen Mya hun voorraden naar boven bracht. ‘Dat heeft Maddie me verteld.’

‘Natuurlijk. Haar mond is net zo groot als haar dijen, en haar dijen zijn reusachtig. Het was Mychel Roodfoort. Die is ooit nog eens schildknaap van Lyn Corbree geweest. Een echte schildknaap, niet zo’n boerenpummel als ser Lyn nu heeft. Die heeft hij alleen maar vanwege het geld genomen, zeggen ze. Mychel was de beste jonge zwaardvechter in de Vallei, en heel galant, of dat dacht Mya althans, totdat hij met een dochter van Bronzen Yan trouwde. Heer Horten liet hem ongetwijfeld geen keus, maar het was toch wreed tegenover Mya.’

‘Ser Lothor is erg op haar gesteld.’ Alayne wierp een blik op het muilezelmeisje, twintig treden verder naar beneden. ‘Zelfs meer dan dat.’

‘Lothor Brune?’ Myranda trok een wenkbrauw op. ‘Weet ze dat?’ Ze wachtte niet op antwoord. ‘Er valt weinig voor hem te hopen, de stakker. Mijn vader heeft geprobeerd Mya uit te huwelijken, maar ze wil niemand hebben. Die meid is zelf half een muilezel.’

Zichzelf ten spijt merkte Alayne dat ze warm liep voor het oudere meisje. Ze had al geen vriendin meer gehad om mee te roddelen sinds die arme Jeane Poel. ‘Denk je dat ser Lothor haar leuk vindt zoals ze is, gekleed in maliën en leer?’ vroeg ze het oudere meisje, dat zo wereldwijs leek. ‘Of zou hij van haar dromen in zijde en fluweel?’

‘Hij is een man. In zijn dromen is ze naakt.’

Ze probeert me weer aan het blozen te krijgen.

Vrouwe Myranda moest haar gedachten hebben gehoord. ‘Jij wordt zo leuk roze. Als ik bloos lijk ik net een appel. Maar ik heb al jaren niet gebloosd.’ Ze boog zich dichter naar Alayne toe. ‘Is je vader van plan te hertrouwen?’

‘Mijn vader?’ Daar had Alayne nooit over nagedacht. Om de een of andere reden zat het idee haar niet lekker. Ze merkte dat ze terugdacht aan de blik op Lysa Arryns gezicht, toen ze door de Maandeur was getuimeld.

‘We weten allemaal hoezeer hij vrouwe Lysa toegewijd was,’ zei Myranda, ‘maar hij kan niet eeuwig blijven rouwen. Hij heeft een knappe jonge echtgenote nodig om zijn verdriet van hem af te spoelen. Ik stel me zo voor dat hij de helft van de adellijke maagden in de Vallei voor het kiezen heeft. Wie is er een betere echtgenoot dan onze bloedeigen, stoutmoedige Beschermheer? Al zou ik wel willen dat hij een betere naam dan Pinkje had. Hoe klein is dat ding van hem eigenlijk, weet je dat?’

‘Zijn pink?’ Ze bloosde weer. ‘Ik weet niet… ik heb nooit…’

Vrouwe Myranda lachte zo hard dat Mya Steen naar hen omkeek. ‘Laat maar, Alayne. Het is vast wel groot genoeg.’

Ze reden onder een door de wind uitgeholde boog door. Lange ijspegels hingen van de lichte steen omlaag en druppelden op hen neer. Aan de andere kant werd het pad smaller en dook over minstens honderd voet scherp omlaag. Myranda was gedwongen zich terug te laten zakken. Alayne gaf de muilezel de vrije teugel. Dit gedeelte van de afdaling was zo steil dat ze zich stevig aan haar zadel vastklampte. De treden waren hier gladgesleten door de met ijzer beslagen hoeven van alle muilezels die hier ooit voorbijgekomen waren en leken nu op een reeks ondiepe stenen schalen. Op de bodem van de schalen stond water, dat goudkleurig glinsterde in de middagzon. Het is nu water, dacht Alayne, maar als het donker valt, wordt het allemaal ijs. Ze besefte dat ze haar adem inhield en liet die ontsnappen. Mya Steen en heer Robert hadden bijna de rotspiek bereikt waar de helling weer vlakker werd. Ze probeerde naar hen te kijken, en alleen maar naar hen. Ik val niet, hield ze zichzelf voor. Mya’s muilezel helpt me hier doorheen. De wind wervelde om haar heen terwijl ze hotsend en schrapend stapje voor stapje afdaalde.

Toen was ze plotseling beneden, bij Mya en haar kleine heer, ineengedoken onder een kromme, rotsige piek. Voor hen uit strekte zich een hoge stenen graat uit, smal en met ijs bedekt. Alayne hoorde de wind fluiten en voelde hem aan haar mantel rukken. Ze herinnerde zich deze plek van de klim. Het was destijds al angstaanjagend geweest, en dat was het nu weer. ‘Het is breder dan het lijkt,’ zei Mya juist met opgewekte stem tegen heer Robert. ‘Eén pas breed en niet meer dan acht passen lang, dat is niets.’

‘Niets,’ zei Robert. Zijn hand trilde.

O, nee, dacht Alayne. Alsjeblieft. Niet hier. Niet nu.

‘We kunnen de muilezels het beste naar de overkant leiden,’ zei Mya. ‘Met uw goedvinden, heer, leid ik de mijne er het eerst overheen, en dan kom ik terug om de uwe te halen.’ Heer Robert gaf geen antwoord. Hij staarde met zijn rood geworden ogen naar de smalle graat. ‘Ik ben zo weer terug, heer,’ beloofde Mya, maar Alayne betwijfelde of de jongen haar zelfs maar hoorde.

Toen het bastaardmeisje haar muilezel onder de beschutting van de piek vandaan leidde, kreeg de wind vat op haar. Haar mantel werd opgetild en draaide en fladderde in de lucht. Mya wankelde, en een halve hartslag lang zag het eruit alsof ze over de rand van de afgrond geblazen zou worden, maar op de een of andere manier wist ze haar evenwicht te hervinden en door te lopen.

Alayne nam Roberts gehandschoende hand in de hare om het trillen tegen te gaan. ‘Robinlief,’ zei ze. ‘Ik ben bang. Hou mijn hand vast en help me naar de overkant. Ik weet dat jij niet bang bent.’

Hij keek haar aan, zijn pupillen kleine donkere speldenknoppen in ogen, als eieren zo groot en wit. ‘Nee?’

‘Jij niet. Jij bent mijn gevleugelde ridder, ser Robinlief.’

‘De Gevleugelde Ridder kon vliegen,’ fluisterde Robert.

‘Hoger dan de bergen.’ Ze gaf een kneepje in zijn hand.

Vrouwe Myranda had zich bij hen gevoegd naast de piek. ‘Dat kon hij,’ herhaalde ze, toen ze zag wat er aan de hand was.

‘Ser Robinlief,’ zei heer Robert, en Alayne wist dat ze het risico niet kon nemen om Mya’s terugkeer af te wachten. Ze hielp de jongen afstijgen en hand in hand liepen ze de kale stenen graat op. Hun mantels zwiepten en flapperden achter hun rug. Overal om hen heen was lege lucht en hemel en de grond viel aan weerszijden abrupt weg. Onder hun voeten hadden ze ijs, en verbrokkelde stenen die loerden op een kans om een verstuikte enkel te veroorzaken, en de wind huilde woest. Hij klinkt als een wolf, dacht Sansa. Een spookwolf, zo groot als een berg.

En toen waren ze aan de overkant, en Mya Steen lachte en tilde Robert op om hem te omhelzen. ‘Voorzichtig,’ zei Alayne tegen haar. ‘Hij kan je pijn doen als hij met zijn armen en benen maait. Dat zou je niet denken, maar het kan wel.’ Ze zochten een plaatsje voor hem in een rotsspleet om hem uit de koude wind te houden. Alayne ontfermde zich over hem totdat het trillen ophield, terwijl Mya terugging om de anderen naar de overkant te helpen.

Verse muilezels wachtten hen op in Sneeuw, en ook een warme maaltijd van gestoofde geit met uien. Ze at samen met Mya en Myranda. ‘Dus je bent niet alleen mooi, maar ook moedig,’ zei Myranda tegen haar.

‘Nee.’ Het compliment bezorgde haar een blos. ‘Ik ben niet moedig. Ik was zo bang. Ik denk niet dat ik zonder heer Robert had kunnen oversteken.’ Ze keerde zich naar Mya Steen toe. ‘Jij was bijna gevallen.’

‘Dat zie je verkeerd. Ik val nooit.’ Mya’s haar was over haar wang gevallen, zodat haar ene oog onzichtbaar was.

‘Bijna, zei ik. Ik zag het. Was je niet bang?’

Mya schudde haar hoofd. ‘Het staat me nog bij hoe ik door een man de lucht in word gegooid terwijl ik nog heel klein ben. Hij torent boven me uit en hij gooit me zo hoog op dat ik het gevoel heb dat ik vlieg. We lachen allebei, we lachen zo hard dat ik bijna geen adem meer krijg, en ten slatte lach ik zo hard dat ik mezelf nat plas, maar daar moet hij alleen maar nog harder om lachen. Ik was nooit bang als hij me omhoog gooide. Ik wist dat hij er altijd zou zijn om me op te vangen.’ Ze streek haar haar naar achteren. ‘Toen, op een dag, was hij er niet meer. Mannen komen en gaan. Ze liegen, of ze gaan dood, of ze verlaten je. Maar een berg is geen man en een steen is een dochter van de bergen. Ik vertrouw op mijn vader en ik vertrouw op mijn muilezels. Ik val niet.’ Ze legde een hand op haar scherpgerande rotspunt en kwam overeind. ‘Eet je eten maar op. We hebben nog een lange weg te gaan, en ik ruik dat er storm op til is.’

Het begon te sneeuwen toen ze Steen verlieten, het laatste en laagste van de drie wegkastelen die de toegangswegen naar het Adelaarsnest beveiligden. Inmiddels viel de schemering. Vrouwe Myranda opperde dat het misschien beter was als ze teruggingen, de nacht in Steen doorbrachten en hun afdaling hervatten als de zon opkwam, maar Mya wilde daar niets van weten. ‘Tegen die tijd ligt de sneeuw misschien vijf voet diep en zijn de treden zelfs verraderlijk voor mijn muilezels,’ zei ze. ‘We kunnen beter doorzetten. We doen het kalmpjes aan.’

En dat deden ze. Onder Steen waren de treden breder en minder steil. Ze kronkelden tussen de hoge pijnbomen en grijsgroene wachtbomen door die de lagere hellingen van de Reuzenlans bekleedden. Het leek wel of Mya’s muilezels elke boomwortel en iedere steen van de weg naar beneden kenden, en als zij ze niet meer kenden, deed het bastaardmeisje het wel. De halve nacht was al om, toen ze door de vallende sneeuw heen de lichtjes van de Maanpoort in zicht kregen. Het laatste stuk van hun tocht was het rustigst. De sneeuw viel gestaag en hulde de hele wereld in het wit. Robinlief sukkelde in het zadel in slaap en deinde met de bewegingen van zijn muilezel heen en weer. Zelfs vrouwe Myranda begon te gapen en over vermoeidheid te klagen. ‘We hebben voor jullie allemaal appartementen in gereedheid gebracht,’ zei ze tegen Alayne, ‘maar als je wilt, mag je vannacht bij mij in bed slapen. Dat is groot genoeg voor vier.’

‘Het zal mij een eer zijn, vrouwe.’

‘Randa. Prijs jezelf gelukkig dat ik zo moe ben. Het enige wat ik wil is me oprollen en in slaap vallen. Meestal moeten dames die mijn bed delen een kussenprijs betalen en me alles vertellen over de slechte dingen die ze hebben gedaan.’

‘En als ze nooit iets slechts hebben gedaan?’

‘Dan moeten ze alle slechte dingen bekennen die ze willen doen. Jij niet, natuurlijk. Ik kan alleen al aan die roze wangen en grote blauwe ogen van jou zien hoe deugdzaam je bent.’ Ze gaapte opnieuw. ‘Ik hoop dat je warme voeten hebt. Ik heb een hekel aan bedmaagden met koude voeten.’

Tegen de tijd dat ze eindelijk haar vaders kasteel bereikten, zat vrouwe Myranda ook te dommelen, en Alayne droomde van haar bed. Het wordt een donzen bed, zei ze bij zichzelf, zacht, warm en diep, hoog opgetast met bontvachten. Ik zal heerlijk dromen en als ik wakker word, dan blaffen er honden, staan er vrouwen te roddelen bij de put en galmen er zwaarden op de binnenplaats. En later is er een feest met muziek en dansen. Na de dodelijke stilte van het Adelaarsnest smachtte ze naar geroep en gelach.

Maar toen de ruiters van hun muilezels stegen, kwam een van Petyrs wachters uit de donjon opduiken. ‘Jonkvrouwe Alayne,’ zei hij, ‘de Beschermheer wacht op u.’

‘Is hij dan teruggekomen?’ zei ze verrast.

‘Met het vallen van de avond. U kunt hem in de westtoren vinden.’

De dageraad was dichterbij dan de avond en het grootste deel van het kasteel sliep. Zo niet Petyr Baelish. Alayne trof hem zittend bij een knetterend vuur aan, waar hij warme wijn dronk met drie mannen die ze niet kende. Ze stonden allemaal op toen zij binnenkwam, en Petyr glimlachte warm. ‘Alayne. Kom, geef je vader eens een kus.’

Ze omhelsde hem plichtsgetrouw en kuste hem op de wang. ‘Neem me niet kwalijk dat ik u stoor, vader. Niemand heeft me verteld dat u gezelschap had.’

‘Jij stoort nooit, lieve schat. Ik zat deze goede ridders net te vertellen wat een plichtsgetrouwe dochter ik heb.’

‘Plichtsgetrouw en een schone vrouw,’ zei een elegante jonge ridder wiens dikke blonde manen tot ver over zijn schouders golfden.

‘Jazeker,’ zei de tweede ridder, een gezette kerel met een dikke, peperen-zoutkleurige baard, een purperrode knol van een neus vol gesprongen adertjes, en knoestige handen als hammen. ‘Dat laatste had u weggelaten, heer.’

‘Dat zou ik ook doen als ze mijn dochter was,’ zei de laatste ridder, een korte, pezige man met een spottend lachje, een puntneus en stekelig, peenrood haar. ‘Vooral in de buurt van pummels als wij.’

Alayne lachte. ‘Bent u pummels?’ zei ze plagerig. ‘Nee maar, en ik had u alle drie voor koene ridders aangezien.’

‘Het zijn ook ridders,’ zei Petyr. ‘Hun koenheid moet nog blijken, maar hoop doet leven. Laat me je ser Byron, ser Morgarth en ser Schadrik voorstellen. Sers, jonkvrouwe Alayne, mijn natuurlijke en uiterst slimme dochter… met wie ik nodig moet overleggen, als u zo goed wilt zijn ons te verontschuldigen.’

De drie ridders bogen en trokken zich terug, al kuste de lange met de blonde haardos haar de hand alvorens te vertrekken.

‘Hagenridders?’ zei Alayne toen de deur dicht was.

‘Hongerige ridders. Het leek me het beste als we nog een paar extra zwaarden bij de hand hadden. De tijden worden steeds interessanter, liefje, en als de tijden interessant zijn, kun je nooit te veel zwaarden hebben. De Meermankoning is terug in Meeuwstede, en de oude Oswel had het een en ander te melden.’

Ze vroeg wijselijk niet wat. Als Petyr had gewild dat zij dat wist, had hij het haar wel verteld. ‘Ik had u niet zo snel terug verwacht,’ zei ze. ‘Ik ben blij dat u er bent.’

‘Dat zou ik nooit hebben opgemaakt uit die kus die je me gaf.’ Hij trok haar dichterbij, nam haar gezicht tussen zijn handen en kuste haar langdurig op de lippen. ‘Dat is nou een kus die welkom thuis zegt. Zorg dat je het er volgende keer beter vanaf brengt.’

‘Ja, vader.’ Ze voelde dat ze bloosde.

Hij zette haar de kus niet betaald. ‘Wat er in Koningslanding allemaal gebeurt… je gelooft je oren nauwelijks, lieve schat. Cersei struikelt van de ene stupiditeit naar de andere, met behulp van haar raad van doven, dommen en blinden. Ik had altijd wel verwacht dat ze het rijk tot de bedelstaf zou brengen en zichzelf in het verderf zoustorten, maar ik had toch niet gedacht dat het allemaal zo snel zou gaan. Het is nogal hinderlijk. Ik had gehoopt een jaar of vier, vijf rustig wat zaad te kunnen zaaien en wat vruchten te laten rijpen, maar nu… het is maar goed dat ik wel vaar bij chaos. Het beetje orde en rust dat de vijf koningen ons gelaten hebben, zal de drie koninginnen niet lang overleven, vrees ik.’

‘Drie koninginnen?’ Dat begreep ze niet.

Het behaagde Petyr ook niet om het uit te leggen. In plaats daarvan glimlachte hij en zei: ‘Ik heb een cadeau voor mijn lieve meisje meegebracht.’

Alayne was even blij als verrast. ‘Een japon?’ Ze had gehoord dat er prima naaisters in Meeuwstede waren en ze was het zo zat om zich onopvallend te kleden.

‘Iets beters. Raad nog maar eens.’

‘Juwelen.’

‘Geen enkel juweel zal het ooit halen bij de ogen van mijn dochter.’

‘Citroenen? Hebt u citroenen gevonden?’ Ze had Robinlief citroenkoek beloofd, en daar waren citroenen voor nodig.

Petyr Baelish nam haar bij de hand en trok haar bij zich op schoot. ‘Ik heb een huwelijkscontract voor je gesloten.’

‘Een huwelijk…’ Ze kreeg een dikke keel. Ze wilde niet nog eens trouwen, niet nu, en misschien wel nooit. ‘Ik… ik kan niet trouwen. Vader, ik…’ Alayne keek naar de deur om zich ervan te verzekeren dat die dicht was. ‘Ik bén getrouwd,’ fluisterde ze. ‘Dat weet u.’

Petyr legde een vinger op haar lippen om haar tot zwijgen te manen. ‘De dwerg is met de dochter van Ned Stark getrouwd, niet met de mijne. Maar hoe het ook zij, dit is niet meer dan een verloving. Het huwelijk moet wachten totdat het afgelopen is met Cersei, en Sansa goed en wel weduwe is. En jij moet de jongen leren kennen en zijn goedkeuring zien weg te dragen. Vrouwe Wagenholt zal hem niet tegen zijn wil tot een huwelijk dwingen, op dat punt hield ze voet bij stuk.’

‘Vrouwe Wagenholt?’ Alayne kon het nauwelijks geloven. ‘Waarom zou zij een van haar zoons aan… aan een…’

‘…bastaard uithuwelijken? Om te beginnen ben jij de bastaard van de Beschermheer, verlies dat niet uit het oog. De Wagenholts zijn heel oud en heel trots, maar niet zo rijk als je zou denken, zoals ik heb ontdekt toen ik hun schulden begon op te kopen. Niet dat vrouwe Anya ooit een zoon voor goud zou verkopen. Maar een pupil… de jonge Harry is maar een neef, en de bruidsschat die ik vrouwe Anya heb aangeboden was nog groter dan degene die Lyonel Corbree onlangs heeft opgestreken. Dat moest wel, anders had ze nooit de toorn van Bronzen Yan geriskeerd. Dit zal al zijn plannen overhoop gooien. Jij bent aan Harrold Hardyng beloofd, lieve schat, op voorwaarde dat je zijn jongenshart weet te stelen… wat voor jou niet moeilijk zou moeten zijn.’

‘Harry de Erfgenaam?’ Alayne probeerde zich te herinneren wat Myranda op de berg over hem had gezegd. ‘Die is pas tot ridder geslagen. En hij heeft een bastaarddochter bij een meisje van gewone komaf.’

‘En nog eentje op komst bij een andere deern. Harry kan ongetwijfeld heel verleidelijk zijn. Zacht, roodblond haar, diepblauwe ogen en kuiltjes als hij glimlacht. En heel galant, heb ik me laten vertellen.’ Hij wierp haar een plagerig lachje toe. ‘Bastaard of niet, lieve schat, als deze verbintenis wordt aangekondigd, zal iedere hooggeboren maagd in de Vallei je benijden, en sommigen uit het rivierengebied en het Bereik ook.’

‘Waarom?’ Alayne kon het niet volgen. ‘Is ser Harrold… hoe kan hij nu de erfgenaam van vrouwe Wagenholt zijn? Heeft ze zelf geen zoons?’ ‘Drie,’ beaamde Petyr. Zijn adem rook naar wijn, kruidnagelen en nootmuskaat. ‘En dochters ook, en kleinzoons.’

‘Komen die dan niet vóór Harrold? Ik begrijp het niet.’

‘Dat komt nog wel. Luister.’ Petyr nam haar hand in de zijne en streek met zijn vinger heel licht over haar handpalm. ‘Heer Jasper Arryn, laten we met hem beginnen. Jon Arryns vader. Hij verwekte drie kinderen, twee zoons en een dochter. Jon was de oudste, dus gingen het Adelaarsnest en de titel op hem over. Zijn zuster Alys trouwde met ser Elys Wagenholt, de oom van de huidige vrouwe Wagenholt.’ Hij trok een gezicht. ‘Elys en Alys, is dat geen goeie? Heer Jaspers jongste zoon, ser Roneel Arryn, trouwde een meisje Belmer, maar liet haar maar een of twee keer ontbieden voordat hij stierf aan een buikkwaal. Hun zoon Elbert werd geboren in het ene bed terwijl de arme Roneel in een andere kamer verderop aan de gang lag te sterven. Let je goed op, lieve schat?’

‘Ja. Je had Jon, Alys en Roneel, maar Roneel stierf.’

‘Goed. Welnu, Jon Arryn trouwde drie keer, maar zijn eerste twee vrouwen schonken hem geen kinderen, dus zijn neef Elbert was jarenlang zijn erfgenaam. Ondertussen ploegde Elys Alys plichtsgetrouw om, en ze wierp ieder jaar een jong. Ze schonk hem negen kinderen, acht meisjes en een dierbaar jongetje, weer een Jasper, waarna ze van uitputting overleed. Het jongetje Jasper hield geen rekening met de heroïsche pogingen die waren ondernomen om hem te verwekken, en liet zich op driejarige leeftijd door een paard tegen het hoofd schoppen. Kort daarna rukten de pokken twee van zijn zusters weg, waarna er nog zes over waren. De oudste trouwde met ser Denys Arryn, een verre neef van de heren van het Adelaarsnest. Er bestaan nog ettelijke takken van het huis Arryn, verspreid over de Vallei, allemaal even trots als straatarm, op de Arryns van Meeuwstede na, die de zeldzame slimheid bezaten om met kooplieden te trouwen. Ze zijn rijk, maar niet geheel fatsoenlijk, dus er wordt niet over hen gepraat. Ser Denys stamde van een van de arme, trotse takken af… maar hij was tevens een befaamd toernooiridder, knap, koen en overlopend van hoofsheid. En hij droeg de magische naam Arryn, zodat hij bij uitstek geschikt was voor het oudste meisje Wagenholt. Hun kinderen zouden Arryns zijn, en erfgenamen van de Vallei, mocht Elbert tegen enig kwaad oplopen. En het geval wilde dat Elbert inderdaad tegen iets kwaads opliep: de krankzinnige koning Aerys. Je kent dat verhaal?’

Dat deed ze. ‘De Krankzinnige Koning vermoordde hem.’

‘Dat klopt. En kort daarop verliet ser Denys zijn zwangere Wagenholt echtgenote om ten strijde te trekken. Hij stierf in de Slag van de Klokken aan een overdosis dapperheid en een bijl. Toen zijn vrouwe vernam dat hij dood was, ging ze aan verdriet ten onder, weldra gevolgd door haar pasgeboren zoon. Het deed er niet toe. Jon Arryn had in de oorlog een jonge vrouw verschalkt, eentje van wie hij reden had om te hopen dat ze vruchtbaar was. Hij zal vast veel hoop hebben gekoesterd, maar jij en ik weten dat alles wat Lysa hem ooit heeft opgeleverd, doodgeboorten, miskramen en Robinlief is geweest.

Hetgeen ons weer terugbrengt bij de overige vijf dochters van Elys en Alys. De oudste was verschrikkelijk gehavend door diezelfde pokken die haar zusters fataal waren geworden, dus zij werd septa. Een tweede werd door een huurling verleid. Ser Elys gooide haar eruit, en nadat haar bastaard als zuigeling was overleden, sloot ze zich bij de zwijgende zusters aan. De derde trouwde met de heer van de Tieten, maar bleek onvruchtbaar. De vierde was onderweg naar het rivierengebied om met een Vaaren te trouwen, toen ze door Verbrande Mannen werd ontvoerd. Blijft de jongste over, die trouwde met een landjonker die eedplichtig was aan de Wagenholts, hem een zoon schonk die ze Harrold noemde, en omkwam.’ Hij draaide haar hand om en kuste vluchtig haar pols. ‘Dus vertel eens, lieve schat, waarom is Harry de Erfgenaam?’

Haar ogen werden groot. ‘Hij is niet de erfgenaam van vrouwe Wagenholt, hij is Roberts erfgenaam. Als Robert mocht sterven…’

Petyr trok een wenkbrauw op. ‘Zodra Robert sterft. Onze arme, dappere Robinlief is zo’n ziekelijk ventje, dat dat alleen maar een kwestie van tijd is. Zodra Robert stèrft, wordt Harry de Erfgenaam heer Harrold, Verdediger van de Vallei en heer van het Adelaarsnest. Jon Arryns baandermannen zullen nooit van mij houden, noch van onze malle, trillende Robert, maar van hun Jonge Valk zullen ze wel houden… en wanneer ze voor zijn bruiloft bij elkaar komen, en jij treedt naar buiten met je lange, koperrode haar, gehuld in een wit-met-grijze maagdenmantel met het blazoen van de schrikwolf op de rug… wel, dan zal elke ridder in de Vallei zijn zwaard toewijden aan het heroveren van jouw geboorterecht. Dus dat zijn de gaven die ik je schenk, mijn lieve Sansa… Harry, het Adelaarsnest en Winterfel. Dat is nóg wel een kus waard, denk je ook niet?’

Briënne

Dit is een boze droom, dacht ze. Maar als ze droomde, waarom deed het dan zo’n pijn?

Het was opgehouden met regenen, maar de hele wereld was nat. Haar mantel voelde even zwaar aan als haar maliënkolder. De touwen waarmee haar polsen bijeengebonden waren, waren doorweekt, maar daardoor zaten ze alleen maar strakker. Hoe Briënne haar handen ook draaide, ze kon ze er niet uit wurmen. Ze begreep niet wie haar had vastgebonden, of waarom. Ze probeerde het aan de schaduwen te vragen, maar die gaven geen antwoord. Het kon zijn dat ze haar niet hoorden. Het kon zijn dat ze niet echt waren. Onder alle lagen natte wol en roestende maliën was haar huid heet en koortsig. Ze vroeg zich af of dit allemaal niet meer dan een koortsdroom was.

Ze had een paard onder zich, al kon ze zich niet herinneren dat ze was opgestegen. Ze lag met haar gezicht omlaag over het achterlijf, als een zak haver. Haar polsen en enkels waren aan elkaar gebonden. De lucht was vochtig en boven de grond hing mist. Haar hoofd bonsde bij iedere stap. Ze kon stemmen horen, maar het enige wat ze kon zien was de grond onder de hoeven van het paard. Binnen in haar waren dingen gebroken. Haar gezicht voelde opgezet, haar wang was kleverig van het bloed, en bij iedere ruk en schok trok er een felle pijnscheut door haar arm. Ze hoorde hoe Podderik haar riep, als van ver weg. ‘Ser?’ zei hij telkens weer. ‘Ser? Vrouwe? Ser? Vrouwe?’ Zijn stem was flauw en slecht te horen. Ten slotte was er alleen maar stilte.

Ze droomde dat ze weer in Harrenhal was, in de berenkuil. Ditmaal had ze Bijter tegenover zich, reusachtig, kaal en wit als een made, met etterende wonden op zijn wang. Naakt kwam hij op haar af terwijl hij zijn lid streelde en met zijn gevijlde tanden knarste. Briënne sloeg voor hem op de vlucht. ‘Mijn zwaard,’ riep ze. ‘Eedhouder. Alsjeblieft.’ De toeschouwers gaven geen antwoord. Renling was erbij, samen met Handige Dirk en Catelyn Stark. Warrewel, Byg en Timeon waren ook gekomen, evenals de lijken in de bomen met hun ingevallen wangen, opgezwollen tongen en lege oogkassen. Bij de aanblik daarvan jammerde Briënne van ontzetting en Bijter greep haar bij de arm, rukte haar naar zich toe en scheurde een homp uit haar gezicht.

‘Jaime!’ hoorde ze zichzelf krijsen. ‘Jaime!’

Zelfs diep in haar droom voelde ze de pijn. Haar gezicht bonsde. Haar schouder bloedde. Ademhalen deed zeer. De pijn flitste als een bliksemschicht door haar arm. Ze schreeuwde om een maester.

‘We hebben geen maester,’ zei een meisjesstem. ‘Alleen mij.’

Ik ben op zoek naar een meisje, herinnerde Briënne zich. Een hooggeboren maagd van dertien, met blauwe ogen en koperkleurig haar. ‘Jonkvrouwe?’ zei ze. ‘Jonkvrouwe Sansa?’

Een man lachte. ‘Ze denkt dat jij Sansa Stark bent.’

‘Ze kan niet veel verder meer. Dan gaat ze dood.’

‘Weer een leeuw minder. Ik zal er geen traan om laten.’

Briënne hoorde het geluid van iemand die bad. Ze dacht aan septon Meribald, maar alle woorden waren verkeerd. De nacht is duister en vol verschrikkingen, en dat geldt ook voor dromen.

Ze reden door een somber bos, een vochtig, donker, zwijgend oord met dicht opeens taande naaldbomen. De grond onder de hoeven van haar paard was zacht en de sporen die ze achterliet liepen vol met bloed. Naast haar reden heer Renling, Dirk Krab en Vargo Hoat. Het bloed stroomde uit Renlings keel. Uit het afgerukte oor van de Geit welde pus op.

‘Waar gaan we naar toe?’ vroeg Briënne hun. ‘Waar brengen jullie me heen?’ Geen van allen gaven ze antwoord. Hoe zou dat ook kunnen? Ze =zijn allemaal dood. Hield dat in dat zij ook dood was?

Heer Renling reed voor haar, haar lieve, glimlachende koning. Hij leidde haar paard door het geboomte. Briënne riep naar hem om hem te zeggen hoeveel ze van hem hield, maar toen hij zich omdraaide en haar nors aankeek, zag ze dat hij bij nader inzien Renling niet was. Renling keek nooit nors. Hij glimlachte me altijd toe, dacht ze… behalve…

‘Koud,’ zei haar koning niet-begrijpend. Er roerde zich een schaduw die door niemand werd geworpen, en het bloed van haar dierbare heer vloeide door het groene staal van zijn halsbeschermer en spoelde over haar handen. Hij was een warmhartig man geweest, maar zijn bloed was ijskoud. Dit is niet echt, hield ze zichzelf voor. Dit is weer een boze droom, en zo meteen word ik wakker.

Haar rijdier bleef plotseling staan. Ruwe handen grepen haar vast. Ze zag schachten rood namiddaglicht schuin tussen de takken van een kastanjeboom door vallen. Een paard woelde de dode bladeren om, op zoek naar kastanjes, en vlakbij bewogen mannen die op gedempte toon praatten. Tien, twaalf, misschien meer. Briënne herkende hun gezichten niet. Ze werd op de grond gelegd, met haar rug tegen een boomstam. ‘Drink dit, jonkvrouwe,’ zei de stem van het meisje. Ze bracht een beker naar Briënnes lippen. De smaak was krachtig en zuur. Briënne spuugde het uit. ‘Water,’ hijgde ze. ‘Alsjeblieft. Water.’

‘Water helpt niet tegen de pijn. Dit wel. Een klein beetje.’ Het meisje bracht de beker weer naar Briënnes lippen.

Zelfs drinken deed pijn. Wijn liep over haar kin en druppelde op haar borst. Toen de beker leeg was, vulde het meisje die uit een wijnzak. Briënne zoog de inhoud naar binnen, maar sputterde toen: ‘Niet meer.’

‘Meer. Uw arm is gebroken en u hebt een paar ribben gekneusd. Twee, misschien wel drie.’

‘Bijter,’ zei Briënne, en ze herinnerde zich hoe zwaar hij was geweest, en hoe zijn knie tegen haar borst was gesmakt.

‘Ja. Een echt monster was dat.’

Het kwam allemaal weer terug: boven de bliksem, beneden de modder, de regen die zachtjes tegen het donkere staal van de helm van de Jachthond tinkelde, de vreselijke kracht van Bijters handen. Plotseling kon ze het niet meer verdragen om vastgebonden te zijn. Ze probeerde zich los te wringen uit haar touwen, maar het enige effect was dat ze nog erger schuurden. Haar polsen waren te stevig vastgebonden. Aan het touw zat opgedroogd bloed. ‘Is hij dood?’ Ze trilde. ‘Bijter. Is hij dood?’ Ze herinnerde zich weer hoe zijn tanden aan het vlees van haar gezicht hadden gerukt. Bij de gedachte dat hij misschien nog ergens rondliep en ademhaalde, kon Briënne het wel uitschreeuwen.

‘Hij is dood. Gendry heeft hem een speerpunt in zijn nek geramd. Drink, jonkvrouwe, of ik giet het u door uw keelgat.’

Ze dronk. ‘Ik zoek een meisje,’ fluisterde ze tussen het slikken door.

Ze had bijna mijn zuster gezegd. ‘Een hooggeboren maagd van dertien. Ze heeft blauwe ogen en koperkleurig haar.’

‘Dat ben ik niet.’

Nee. Dat zag Briënne wel. Dit meisje was zo mager dat ze haast uitgehongerd leek. Ze droeg haar bruine haar in een vlecht en haar ogen waren ouder dan zijzelf. Bruin haar, bruine ogen, onaantrekkelijk. Wilg, over zes jaar. ‘Jij bent de zuster. De herbergierster.’

‘Dat zou kunnen.’ Het meisje keek haar met toegeknepen ogen aan. ‘En als dat zo is?’

‘Heb je een naam?’ vroeg Briënne. Haar maag borrelde. Ze was bang dat ze misschien zou moeten overgeven.

‘Heddel. Net als Wilg. Jeane Heddel.’

‘Jeane. Maak mijn handen los, alsjeblieft. Heb meelij. De touwen schuren over mijn polsen. Ik bloed.’

‘Dat mag niet. U moet vastgebonden blijven totdat…’

‘…totdat u voor de vrouwe staat.’ Achter het meisje stond Renling. Hij streek zijn zwarte haar uit zijn ogen. Niet Renling. Gendry. ‘De vrouwe wil dat u rekenschap aflegt van uw misdaden.’

‘De vrouwe.’ Haar hoofd tolde vanwege de wijn. Denken viel haar zwaar. ‘Steenhart. Bedoel je die?’ Heer Randyl had het in Maagdenpoel over haar gehad. ‘Vrouwe Steenhart.’

‘Sommigen noemen haar zo. Anderen noemen haar anders. De Zwijgende Zuster. Moeder Genadeloos. De Beulsvrouw:’

De Beulsvrouw. Als Briënne haar ogen sloot, zag ze de lijken aan de kale bruine takken bungelen, hun gezichten zwart en gezwollen. Plotseling was ze doodsbang. ‘Podderik. Mijn schildknaap. Waar is Podderik? En de anderen… Ser Hyal, septon Meribald. Hond. Wat hebben jullie met Hond gedaan?’

Gendry en het meisje wisselden een blik. Briënne worstelde om overeind te komen en slaagde erin zich op één knie omhoog te werken voordat de wereld begon te tollen. ‘U hebt de hond gedood, vrouwe,’ hoorde ze Gendry zeggen, vlak voordat de duisternis haar weer opslokte.

Toen was ze weer op de Fluister en stond ze midden in de ruïnes, recht tegenover Clarens Krab. Hij was reusachtig en woest en zat op een oeros die nog ruiger was dan hijzelf. Het beest haalde furieus zijn voorpoot over de grond en trok diepe voren in de aarde. Krabs tanden waren tot punten gevijld. Toen Briënne haar zwaard wilde trekken, ontdekte ze dat haar schede leeg was. ‘Nee!’ riep ze, toen ser Clarens toesprong. Het was niet eerlijk. Zonder haar magische zwaard kon ze niet vechten. Ze had het van ser Jaime gekregen. Ze kon wel huilen bij de gedachte dat ze tegenover hem net zo tekort zou schieten als tegenover Renling. ‘Mijn zwaard. Alstublieft, ik moet mijn zwaard zien te vinden.’

‘De deern wil haar zwaard terug,’ verklaarde een stem. ‘Ik wil dat Cersei Lannister mij pijpt. En wat dan nog?’

‘Jaime noemde het Eedhouder. Alstublieft.’ Maar de stemmen luisterden niet en Clarens Krab dreunde op haar af en sloeg haar met een zwaai het hoofd af. Briënne dwarrelde omlaag, het duister in.

Ze droomde dat ze in een boot lag, met haar hoofd in iemands schoot. Overal rondom hen waren schaduwen, mannen met kappen, in maliën en leer, die hen met omfloerste riemen over een mistige rivier peddelden. Ze was doornat van het zweet en brandde als vuur, maar tegelijkertijd rilde ze. De mist was vol gezichten. ‘Schoonheid,’ fluisterden de wilgen op de oever, maar de biezen zeiden: ‘Wangedrocht, wangedrocht.’ Briënne huiverde. ‘Stop,’ zei ze. ‘Laat iemand zorgen dat ze ophouden.’

Toen ze de volgende keer wakker werd, hield Jeane een kom warme soep aan haar lippen. Uienbouillon, dacht Briënne. Ze dronk er zoveel mogelijk van, totdat er een stukje wortel in haar keel bleef steken en ze bijna stikte. Hoesten was een kwelling. ‘Kalm aan,’ zei het meisje.

‘Gendry,’ zei ze piepend. ‘Ik moet met Gendry praten.’

‘Die is bij de rivier omgekeerd, jonkvrouwe. Hij is teruggegaan naar zijn smidse, naar Wilg en de kleintjes, om ze te beschermen.’

Niemand kan ze beschermen. Ze begon weer te hoesten.

‘Ach laat haar toch stikken. Scheelt weer een touw.’ Een van de schaduwmannen duwde het meisje opzij. Hij droeg verroeste ringetjes en een riem met noppen. Op zijn heup hingen een langzwaard en een ponjaard. Een wijde, gele mantel, drijfnat en smerig, plakte aan zijn schouders. Daarboven rees een stalen hondenkop op, de tanden ontbloot in een grauw.

‘Nee,’ kreunde Briënne. ‘Jij bent dood, ik heb je gedood.’

De Jachthond lachte. ‘Verkeerd om. Ik ga jou doden. Ik zou het nu meteen doen, als de vrouwe je niet wilde zien hangen.’

Hangen. Bij dat woord ging er een steek van angst door haar heen. Ze keek naar het meisje, Jeane. Ze is te jong om zo hard te zijn. ‘Brood en zout,’ hijgde Briënne. ‘De herberg… septon Meribald heeft de kinderen te eten gegeven… we hebben het brood gebroken met je zusje…’

‘Het gastrecht is niet meer wat het geweest is,’ zei het meisje. ‘Niet sinds de vrouwe van de bruiloft teruggekomen is. Sommige van de lui die bij de rivier bungelen, dachten ook dat ze gasten waren.’

‘Wij dachten d’r anders over,’ zei de Jachthond. ‘Ze wilden bedden. Wij hebben ze bomen gegeven.’

‘Maar we hebben nog meer bomen,’ bracht een andere schaduw te berde, eentje met één oog onder een roestige pothelm. ‘We hebben altijd meer bomen.’

Toen het tijd was om weer op te stijgen, werd er met ruwe hand een leren kap over haar gezicht getrokken. Er zaten geen ooggaten in. Het leer dempte de geluiden om haar heen. De smaak van uien lag nog op haar tong, even scherp als het besef van haar mislukking. Ze willen me ophangen. Ze dacht aan Jaime, aan Sansa, aan haar vader in Tarth, en was blij met de kap. Die hielp de tranen verbergen die in haar ogen opwelden. Zo nu en dan hoorde ze de vogelvrij en praten, maar wat ze zeiden verstond ze niet. Na een poosje gaf ze zich aan haar vermoeidheid en aan de trage, gestage bewegingen van haar paard over.

Ditmaal droomde ze dat ze weer thuis was, in Evenschemer. Door de hoge boogvensters van haar vaders zaal kon ze juist de zon zien ondergaan. Hier was ik veilig. Ik was veilig.

Ze was gekleed in zilverbrokaat, een gekwartierde, blauw-met-rode japon, getooid met gouden zonnen en wassende manen van zilver. Voor een ander meisje was het misschien een mooie japon geweest, maar niet nu zij hem droeg. Ze was twaalf, onbevallig en slecht op haar gemak, wachtend om de jonge ridder te ontmoeten met wie haar vader een huwelijk voor haar had gearrangeerd, een knaap die zes jaar ouder was dan zij en vast en zeker eens een beroemd kampvechter zou zijn. Ze was bang voor zijn komst. Haar boezem was te klein, haar handen en voeten waren te groot. Haar haar bleef overeind staan en in de plooi naast haar neusvleugel zat een puist. ‘Hij zal een roos voor je meebrengen,’ beloofde haar vader haar, maar aan een roos had ze niets, een roos kon haar niet beschermen. Wat ze nodig had, was een zwaard. Eedhouder. Ik moet het meisje zien te vinden. Ik moet zijn eer zien te vinden.

Eindelijk gingen de deuren open en schreed haar verloofde haar vaders zaal binnen. Ze probeerde hem te begroeten zoals haar was opgedragen, maar al wat er uit haar mond vloeide was bloed. Ze had tijdens het wachten haar tong afgebeten. Die spuwde ze voor de voeten van de jonge ridder neer, en ze zag de walging op zijn gezicht. ‘Briënne de Schoonheid,’ zei hij op spottende toon. ‘Ik heb zeugen gezien die mooier waren dan jij.’ Hij smeet haar de roos in het gezicht. Toen hij wegliep, trilden de griffioenen op zijn mantel, werden vaag en veranderden in leeuwen. Jaime! wilde ze roepen. Jaime, kom terug om me te halen! Maar haar tong lag op de vloer naast de roos, verdronken in bloed.

Abrupt werd Briënne wakker, happend naar adem.

Ze wist niet waar ze was. De lucht was koud en zwaar en rook naar aarde, wormen en schimmel. Ze lag op een stromatras onder een berg schapenhuiden. Boven haar was gesteente en door de wanden staken wortels. Het enige licht was afkomstig van een talgkaars die stond te walmen in een plas gesmolten was.

Ze duwde de schapenhuiden weg. Iemand had haar van haar kleren en wapenrusting ontdaan, zag ze. Ze was gekleed in een dun, bruin wollen hemd, zij het pas gewassen. Maar haar onderarm was gespalkt en met linnen verbonden. De ene kant van haar gezicht voelde nat en stijf aan. Toen ze zichzelf aanraakte, ontdekte ze dat er een of ander vochtig kompres op haar wang, kaak en oor zat. Bijter…

Briënne stond op. Haar benen waren zo slap als water, haar hoofd was zo licht als de lucht. ‘Is hier iemand?’

In een van de schemerige alkoven achter de kaars bewoog iets: een oude, grijze man, in vodden gehuld. De dekens die hem bedekten gleden op de vloer. Hij ging zitten en wreef zijn ogen uit. ‘Jonkvrouwe Briënne? Ik schrok me een ongeluk. Ik lag te dromen.’

Nee, dacht ze, dat was ik. ‘Waar ben ik? Is dit een kerker?’

‘Een grot. Net als ratten moeten wij ijlings naar onze holen terug als de honden naar ons komen speuren, en er zijn met de dag meer honden.’ Hij was gekleed in de haveloze resten van een oud gewaad, roze-met-wit. Zijn haar was lang en grijs en zat vol klitten, de losse huid van zijn wangen en kin was met ruige stoppels bedekt. ‘Hebt u honger? Kunt u een beker melk binnenhouden? Misschien wat brood met honing?’

‘Ik wil mijn kleren. Mijn zwaard.’ Zonder haar maliën voelde ze zich naakt, en ze wilde Eedhouder aan haar zij hebben. ‘De uitgang. Wijs me de uitgang.’ De vloer van de grot bestond uit aarde en steen, die ruw aanvoelden onder haar voetzolen. Zelfs nu voelde ze zich nog licht in het hoofd, alsof ze zweefde. Het flakkerende licht wierp vreemde schaduwen. De geesten van gesneuvelden, dacht ze, die overal om me heen dansen maar zich verstoppen als ik me omdraai om naar ze te kijken. Overal zag ze gaten, reten en spleten, maar er was geen manier om vast te stellen welke gangen er naar buiten leidden, welke haar dieper de spelonk in zouden voeren en welke nergens heen gingen. Allemaal waren ze pikzwart.

‘Mag ik uw voorhoofd voelen, jonkvrouwe?’ De hand van haar gevangenbewaarder zat vol littekens en was hard en vereelt, maar de aanraking was merkwaardig zacht. ‘Uw koorts is gezakt,’ verklaarde hij met een stem die gekleurd was door het accent van de Vrijsteden. ‘Dat is maar goed ook. Gisteren voelde u nog aan alsof u in brand stond. Jeane was al bang dat we u zouden verliezen.’

‘Jeane. Het lange meisje?’

‘Precies. Al is ze minder lang dan u, jonkvrouwe. Lange Jeane, noemen de mannen haar. Zij heeft uw arm gezet en gespalkt; een meester zou het haar niet verbeterd hebben. Ze heeft ook gedaan wat ze kon met uw gezicht, de wonden uitgewassen met gekookt bier om afsterving te voorkomen. Maar toch… een mensenbeet is heel gemeen. Dat was de oorzaak van die koorts, daar ben ik van overtuigd.’ De grijze man raakte haar verbonden gezicht aan. ‘We hebben wat van het vlees moeten wegsnijden. Uw gezicht zal niet mooi wezen, vrees ik.’

Het is nooit mooi geweest. ‘U bedoelt, littekens?’

‘Jonkvrouwe, dat beest heeft uw halve wang eraf geknaagd.’

Briënne kromp onwillekeurig ineen. Iedere ridder draagt de littekens van de strijd, had ser Godwin haar gewaarschuwd, toen ze hem had gevraagd haar te leren zwaardvechten. Is dat wat je wilt, kind? Maar haar oude wapenmeester had het over zwaardhouwen gehad; de punttanden van Bijter had hij nooit kunnen voorzien. ‘Waarom zouden jullie mijn botten zetten en mijn wonden uitwassen als jullie toch van plan zijn mij op te hangen?’

‘Ja, waarom?’ Hij wierp een blik op de kaars, alsof hij het niet langer kon verdragen om haar aan te kijken. ‘U hebt bij de herberg moedig gevochten, heb ik gehoord. Liem had de kruiswegen niet mogen verlaten. Hij had opdracht zich in de buurt te blijven verschuilen en te komen zodra hij rook uit de schoorsteen zag opstijgen… maar toen hij het gerucht hoorde dat de Dolle Hond van Zoutpannen was gesignaleerd terwijl hij langs de Rode Vork naar het noorden trok, hapte hij toe. We maken al zo lang jacht op dat zootje… maar toch, hij had beter moeten weten. Nu duurde het een halve dag voordat hij zich realiseerde dat de mommers een stroompje hadden gebruikt om hun sporen uit te wissen en achter hem om met een boogje terug te rijden, en toen verloor hij nog meer tijd omdat hij een stoet ridders van Frey moest ontwijken. Als u er niet was geweest, hadden er in de herberg misschien alleen nog lijken gelegen tegen de tijd dat Liem en zijn mannen waren teruggekeerd. Dat was wellicht de reden waarom Jeane uw wonden heeft verbonden. Wat u verder ook gedaan moge hebben, aan die wonden bent u eerlijk gekomen, voor de allerbeste zaak.’

Wat u verder ook gedaan moge hebben. ‘Wat denken jullie dat ik gedaan heb?’ zei ze. ‘Wie zijn jullie?’

‘Toen we begonnen, waren we mannen van de koning,’ zei de man tegen haar, ‘maar daar is een koning voor nodig, en wij hebben er geen. Broeders waren we ook, maar nu is onze broederschap verbroken. Om eerlijk te wezen weet ik niet wie we zijn, noch waarheen we op weg zijn. Ik weet slechts dat de weg duister is. De vuren hebben me niet getoond wat zich aan het einde bevindt.’

Ik weet waar het op uitloopt. Ik heb de lijken in de bomen gezien. ‘Vuren,’ herhaalde Briënne. Plotseling begreep ze het. ‘U bent die priester uit Myr. De rode tovenaar.’

Hij keek omlaag naar zijn rafelige gewaden en glimlachte spijtig. ‘Eerder de roze schijnheilige. Ik ben Thoros, voorheen uit Myr, jawel… een slechte priester en een nog slechtere tovenaar.’

‘U hoort bij Dondarrion. De Bliksemheer.’

‘De bliksem komt en gaat en wordt dan niet meer gezien. Zo vergaat het ook mensen. Heer Berics vuur is uit deze wereld verdwenen, vrees ik. Een grimmiger schaduw leidt ons in zijn plaats.’

‘De Jachthond?’

De priester tuitte zijn lippen. ‘De Jachthond is dood en begraven.’

‘Ik heb hem gezien. In het bos.’

‘Een koortsdroom, jonkvrouwe.’

‘Hij zei dat hij me zou ophangen.’

‘Zelfs dromen kunnen liegen. Hoe lang geleden hebt u voor het laatst iets gegeten, jonkvrouwe? U zult wel uitgehongerd zijn.’

Dat was zo, besefte ze. Haar maag voelde hol aan. ‘Eten… ja, ik zou graag iets eten.’

‘Een maaltijd, dus. Gaat u zitten. We praten straks wel verder, maar eerst een maaltijd. Wacht hier.’ Thoros stak met de inzakkende kaars een vuurspaan aan en verdween in een zwart gat onder een rotsrichel. Briënne bleef alleen achter in de kleine grot. Maar voor hoe lang?

Ze ijsbeerde door de ruimte, zoekend naar een wapen. Ieder wapen zou bruikbaar zijn geweest: een staf, een knots, een dolk. Ze vond alleen maar stenen. Eentje paste prima in haar vuist… maar toen dacht ze aan de Fluister, aan wat er was gebeurd toen Warrewel het met een steen tegen een mes had opgenomen. Toen ze de voetstappen van de priester hoorde terugkomen, liet ze de steen op de vloer van de grot vallen en ging weer zitten.

Thoros had brood, kaas en een kom stamppot bij zich. ‘Het spijt me,’ zei hij. ‘Het laatste beetje melk was zuur geworden en de honing is helemaal op. Voedsel wordt schaars. Toch zult u hier wel verzadigd van raken.’

De stamppot was koud en vettig, het brood hard en de kaas nog harder. Briënne had nog nooit iets half zo lekkers gegeten. ‘Zijn mijn metgezellen hier?’ vroeg ze aan de priester terwijl ze het laatste beetje stamppot oplepelde.

‘De septon is vrijgelaten om zijn weg te vervolgen. Er school geen kwaad in hem. De anderen zijn hier en wachten hun oordeel af.’

‘Oordeel?’ ze fronste. ‘Podderik Peyn is nog maar een jongen.’

‘Hij noemt zichzelf een schildknaap.’

‘U weet hoe jongens kunnen opscheppen.’

‘De schildknaap van de Kobold. Hij heeft zelf toegegeven dat hij aan veldslagen heeft deelgenomen. Hij heeft zelfs gedood, als we hem moeten geloven.’

‘Een jongen,’ zei ze weer. ‘Heb mededogen.’

‘Jonkvrouwe,’ zei Thoros, ‘ik twijfel er niet aan of ergens in deze Zeven Koninkrijken is nog genade en vergeving te vinden, maar zoekt u die niet hier. Dit is een grot, geen tempel. Als mensen als ratten in het donker onder de grond moeten leven, raakt hun mededogen even snel op als melk en honing.’

‘En gerechtigheid? Is die in grotten te vinden?’

‘Gerechtigheid.’ Thoros glimlachte flauw; ‘Gerechtigheid, ja, daar staat me nog iets van bij. De smaak was aangenaam. Gerechtigheid, dat was waar het ons om ging toen Beric ons aanvoerde, of dat maakten we onszelf althans wijs. Wij waren mannen van de koning, ridders en helden… maar sommige ridders zijn duister en vol verschrikkingen, jonkvrouwe. De oorlog verandert ons allemaal in monsters.’

‘Dus je zegt dat jullie monsters zijn?’

‘Ik zeg dat we mensen zijn. U bent niet de enige die gewond is, jonkvrouwe Briënne. Sommige van mijn broeders waren goede lieden toen dit begon. Anderen waren… zullen we zeggen, minder goed? Al zijn er ook die zeggen dat het niet uitmaakt hoe een man begint, alleen hoe hij eindigt. Voor vrouwen zal wel hetzelfde gelden.’ De priester stond op. ‘Ons samenzijn is ten einde, vrees ik. Ik hoor mijn broeders komen. Onze vrouwe laat u halen. Ze is uit Schoonmarkt teruggekeerd terwijl u sliep. Zelf slaapt ze nooit.’

Briënne hoorde voetstappen en zag toortslicht in het gangetje flakkeren. Ik zal onbevreesd zijn, zei ze bij zichzelf, maar daar was het te laat voor. Ik zal mijn vrees niet laten blijken, beloofde ze zichzelf in plaats daarvan. Ze waren met z’n vieren, harde mannen met broodmagere gezichten, gekleed in maliënkolders, schubbenjakken en leer. Ze herkende een van hen: de eenogige man uit haar dromen.

De grootste van de vier droeg een vlekkerige, rafelige gele mantel. ‘Lekker gegeten?’ vroeg hij. ‘Ik hoop van wel. Het was waarschijnlijk het laatste eten dat je ooit zult krijgen.’ Hij was gespierd en had bruin haar, een baard en een gebroken neus die slecht genezen was. Ik ken die man, dacht Briënne. ‘Jij bent de Jachthond.’

Hij grijnsde. Zijn tanden waren afschuwelijk: scheef en bruingestreept van de rot. ‘Ja, dat zal wel zo zijn. Aangezien jij de vorige hebt gedood, dame.’ Hij wendde zijn hoofd af en spuwde.

Ze herinnerde zich bliksemflitsen, de modder onder haar voeten. ‘De man die ik heb gedood was Rorg. Hij had die helm van Cleganes graf gehaald, en jij hebt hem van zijn lijk gestolen.’

‘Ik heb hem geen bezwaar horen maken.’

Thoros hapte van ontsteltenis hoorbaar naar adem. ‘Is dat waar? De helm van een dode? Zijn we zo diep gezonken?’

De grote man keek hem nors aan. ‘Het is goed staal.’

‘Er is niets goeds aan die helm, noch aan de mannen die hem droegen,’ zei de rode priester. ‘Sandor Clegane was een gekweld man en Rorg een beest in mensengedaante.’

‘Ik ben die kerels niet.’

‘Waarom laat je de wereld hun gezicht dan zien? Woest, grommend, vertrokken… is dat hoe je zou willen zijn, Liem?’

‘Mijn vijanden zullen schrikken als ze het zien.’

‘Ik schrik als ik het zie.’

‘Doe je ogen dan dicht.’ De man met de gele mantel maakte een scherp gebaar. ‘Neem die hoer mee.’

Briënne bood geen verzet. Ze waren met zijn vieren en zij was zwak en gewond, naakt onder het wollen hemd. Ze moest haar nek buigen om haar hoofd niet te stoten toen ze haar door het kronkelende gangetje leidden. De weg liep scherp omhoog en maakte twee keer een bocht voordat hij uitkwam in een veel grotere spelonk vol vogelvrij en. Midden in de vloer was een vuurkuil gegraven en de lucht was blauw van de rook. Groepjes mannen zaten bij de vlammen om zich te warmen tegen de kilte in de spelonk. Anderen stonden langs de wanden of zaten met gekruiste benen op stromatrassen. Er waren ook vrouwen, en zelfs een paar kinderen die achter moeders rokken stonden te gluren. Het enige gezicht dat Briënne herkende was dat van Lange Jeane Heddel.

Aan de andere kant van de spelonk was een schragentafel in een rotsspleet geplaatst. Daarachter zat een vrouw; geheel in het grijs, in een mantel met de kap omhoog. In haar handen hield ze een kroon, een bronzen band met ijzeren zwaarden langs de rand. Die bestudeerde ze terwijl haar vingers de klingen streelden als om hun scherpte te testen. Haar ogen blikkerden onder de kap.

Grijs was de kleur van de zwijgende zusters, de dienstmaagden van de Vreemdeling. Briënne voelde een huivering langs haar ruggengraat omhoog trekken. Steenhart.

‘Vrouwe,’ zei de grote man. ‘Hier is ze.’

‘Ja,’ voegde de eenogige man eraan toe. ‘De hoer van de Koningsmoordenaar.’

Ze kromp ineen. ‘Waarom noem je me zo?’

‘Als ik een zilveren hertenbok kreeg voor iedere keer dat je zijn naam hebt genoemd, zou ik even rijk zijn als jouw Lannister-vriendjes.’

‘Dat was alleen maar… jullie begrijpen het niet…’

‘O nee?’ De grote man lachte. ‘Ik heb zo het idee van wel. Jij stinkt naar leeuw, dame.’

‘Dat is niet waar.’

Er kwam nog een vogelvrije naar voren, een tamelijk jonge man in een vettig buis van schapenhuid. Hij had Eedhouder in zijn hand. ‘Dit bewijst van wel.’ Zijn stem was berijpt met een noordelijker tongval. Hij trok het zwaard uit de schede en legde het voor vrouwe Steenhart neer. In het licht van de vuurkuilleken de rode en zwarte rimpelingen in de kling bijna te bewegen, maar de vrouw in het grijs had uitsluitend oog voor de zwaardknop: een gouden leeuwenkop met robijnen als ogen die glansden als twee rode sterren.

‘Dit is er ook nog.’ Thoros van Myr trok een perkament uit zijn mouw en legde dat naast het zwaard. ‘Het draagt het zegel van de kind-koning en zegt dat de drager diens taak uitvoert.’

Vrouwe Steenhart legde het zwaard opzij om de brief te lezen.

‘Het zwaard is mij met een goed oogmerk gegeven,’ zei Briënne. ‘Ser Jaime had Catelyn Stark een eed gezworen…’

‘…dat moet geweest zijn voordat zijn vrienden haar de keel afsneden,’ zei de grote man met de gele mantel. ‘Wij weten alles af van de Koningsmoordenaar en zijn eden.’

Het heeft geen zin, besefte Briënne. Niets wat ik zeg zal hen op andere gedachten brengen. Desondanks waagde ze de gok. ‘Hij had vrouwe Catelyn haar dochters beloofd, maar toen we Koningslanding bereikten, waren ze verdwenen. Jaime heeft mij uitgezonden om jonkvrouw Sansa te zoeken…’

‘…en als je het meisje had gevonden,’ vroeg de jonge noorderling, ‘wat moest je dan met haar doen?’

‘Haar beschermen. Haar naar een veilige plek brengen.’

De grote man lachte. ‘Waar is die plek? In Cerseis kerker?’

‘Nee.’

‘Ontken het zo hard als je wilt, maar dat zwaard toont aan dat je liegt. Moeten we soms geloven dat de Lannisters zwaarden met goud en robijnen aan hun vijanden uitreiken? Dat de Koningsmoordenaar wou dat je het meisje voor zijn eigen tweelingzus zou verbergen? Dat papier met het zegel van de kind-koning was zeker bedoeld om in geval van nood je reet mee af vegen… En dan de metgezellen die je erop nahoudt…’ De grote man draaide zich om en wenkte, de rijen vogelvrij en weken uiteen en er werden nog twee gevangenen voorgeleid. ‘Die jongen was de schildknaap van de Kobold zelf, vrouwe,’ zei hij tegen vrouwe Steenhart. ‘Die andere is zo’n rotridder uit het gevolg van die rottige Randyl Tarling.’

Hyal Jagt was hard afgetuigd; zijn gezicht was dermate opgezwollen dat het bijna onherkenbaar was. Toen ze hem een zet gaven, struikelde hij en viel bijna. Podderik greep hem bij zijn arm. ‘Ser,’ zei de jongen ongelukkig, toen hij Briënne zag. ‘Vrouwe, bedoel ik. Het spijt me.’

‘Jij hoeft nergens spijt van te hebben.’ Briënne wendde zich tot vrouwe Steenhart. ‘Wat voor verraad u ook denkt dat ik heb gepleegd, vrouwe, Podderik en ser Hyal hadden er part noch deel aan.’

‘Het zijn leeuwen,’ zei de eenogige man. ‘Da’s genoeg. Ik zeg: laat ze hangen. Tarling heeft er een stuk of twintig van ons opgehangen, hoog tijd om d’r een paar van hem op te knopen.’

Ser Hyal schonk Briënne een zwak glimlachje. ‘Jonkvrouwe,’ zei hij, ‘u had met me moeten trouwen toen ik u ten huwelijk vroeg. Nu vrees ik dat u gedoemd bent als maagd te sterven, en ik als een arm man.’

‘Laat hen gaan,’ smeekte Briënne. De vrouw in het grijs gaf geen antwoord. Ze bestudeerde het zwaard, het perkament, de kroon van brons en ijzer. Ten slotte hief ze een hand tot onder haar kaak en greep haar hals vast, alsof ze zichzelf de keel af wilde knijpen. In plaats daarvan sprak ze… Haar stem was onvast, gebarsten, verwrongen. Het geluid leek uit haar keel te komen, ten dele gekras, ten dele gefluit, ten dele doodsgereutel. De taal der verdoemden, dacht Briënne. ‘Ik versta het niet. Wat zei ze?’

‘Ze vroeg hoe dat zwaard van je heet,’ zei de jonge noorderling in het buis van schapenhuid.

‘Eedhouder,’ antwoordde Briënne.

De vrouw in het grijs siste tussen haar vingers door. Haar ogen waren twee rode gaten die brandden in de schaduwen. Ze sprak opnieuw. ‘Nee, zegt ze. Noem het Eedbreker, zegt ze. Het is voor verraad en moord gemaakt. Zij noemt het Valse Vriend. Zoals jij.’

‘Jegens wie ben ik vals geweest?’

‘Jegens haar,’ zei de noorderling. ‘Kan het zijn dat u vergeten bent, jonkvrouwe, dat u eens had gezworen haar te dienen?’

Er was maar één vrouw die de Maagd van Tarth ooit gezworen had te dienen. ‘Dat kan niet. Ze is dood.’

‘De dood en het gastrecht,’ prevelde Lange Jeane Heddel. ‘Die zijn niet meer wat ze geweest zijn, geen van tweeën.’

Vrouwe Steenhart deed haar kap af en wond de grijze wollen sjaal van haar gezicht. Haar haar was droog en bros, zo bleek als gebeente. Haar voorhoofd was groen met grijs, bezoedeld met de bruine bloesems van de ontbinding. Het vlees van haar gezicht hing in rafelige flarden vanonder haar ogen tot op haar kaak. Aan sommige van de rafelranden zaten korsten opgedroogd bloed, andere waren wijd en gapend, zodat de schedel eronder zichtbaar was.

Haar gezicht, dacht Briënne. Haar gezicht was zo krachtig en knap, haar huid zo glad en zacht. ‘Vrouwe Catelyn?’ Haar ogen stonden vol tranen. ‘Ze zeiden… ze zeiden dat u dood was.’

‘Dat is ze ook,’ zei Thoros van Myr. ‘De Freys hadden haar keel van oor tot oor opengelegd. Toen we haar bij de rivier vonden, was ze al drie dagen dood. Harwin smeekte me om haar de kus des levens te geven, maar het had al te lang geduurd. Ik weigerde het te doen, dus drukte heer Beric in plaats daarvan zijn lippen op de hare, en de levensvlam ging van hem op haar over. En… ze verrees. De Heer des Lichts beware ons. Ze verrees.’

Droom ik nog steeds? vroeg Briënne zich af. Is dit de zoveelste nachtmerrie die aan Bijters tanden ontspruit? ‘Ik heb haar nooit verraden. Zeg dat tegen haar. Ik zweer het bij de Zeven. Ik zweer het bij mijn zwaard.’

Het ding dat Catelyn Stark was geweest, greep weer naar haar keel. Haar vingers knepen in de gruwelijk lange snee in haar hals en persten er nieuwe geluiden uit. ‘Woorden zijn wind, zegt ze,’ vertelde de noorderling aan Briënne. ‘Ze zegt dat je je goede trouw moet bewijzen.’

‘Hoe?’ vroeg Briënne.

‘Met je zwaard. Eedhouder, noem je het? Hou dan de eed die je haar gezworen hebt, zegt de vrouwe.’

‘Wat wil ze van me?’

‘Ze wil dat haar zoon leeft, of dat de mannen die hem vermoord hebben sterven,’ zei de grote man. ‘Ze wil de kraaien voeren, zoals zij dat na de Rode Bruiloft hebben gedaan. Freys en Boltens, jawel. Die kan ze van ons krijgen, zoveel ze wil. Al wat ze van jou vraagt is Jaime Lannister.’

Jaime. De naam werd als een mes in haar buik omgedraaid. ‘Vrouwe Catelyn, ik… u begrijpt het niet. Jaime… hij voorkwam dat ik verkracht werd, toen de Bloedige Mommers ons gevangen namen, en later is hij voor me teruggekomen, hij is met lege handen in de berenkuil gesprongen… ik zweer u, hij is niet meer de man die hij vroeger was. Hij heeft me gestuurd om Sansa te zoeken, om te zorgen dat ze veilig zou zijn, het kan niet dat hij iets met de Rode Bruiloft te maken had.’

De vingers van vrouwe Catelyn boorden zich diep in haar keel, en de woorden kwamen er rochelend uit, gesmoord en gebroken, een stroom, zo koud als ijs. De noorderling zei: ‘Ze zegt dat je moet kiezen. Je neemt het zwaard en doodt de Koningsmoordenaar, of je wordt als verrader opgehangen. Het zwaard of de strop, zegt ze. Kies, zegt ze. Kies.’

Briënne dacht aan haar droom, die waarin ze in haar vaders zaal had gewacht op de jongen met wie ze zou trouwen. In de droom had ze haar tong afgebeten. Mijn mond zat vol bloed. Ze haalde diep adem en zei: ‘Ik weiger die keus te maken.’

Er viel een lange stilte. Toen sprak vrouwe Steenhart weer. Ditmaal verstond Briënne haar woorden. Het waren er maar drie. ‘Hang ze op.’

‘Zoals u beveelt, vrouwe,’ zei de grote man.

Ze bonden Briënnes polsen weer met touwen vast en leidden haar de spelonk uit, en toen over een stenig kronkelpad naar de buitenwereld. Daar was het ochtend, zag ze tot haar verrassing. Schachten flets daglicht vielen schuin door de bomen. Wat een boel bomen om uit te kiezen, dacht ze. Ze hoeven ons niet ver weg te brengen.

Dat deden ze dan ook niet. Onder een kromme wilg legden de vogelvrijen een strop om haar nek en trokken die aan. Het andere einde van het touw gooiden ze over een dikke boomtak heen. Hyal Jagt en Podderik kregen een olm. Ser Hyal riep dat hij Jaime Lannister wel wilde doden, maar de Jachthond gaf hem een klap in zijn gezicht om hem de mond te snoeren. Hij had de helm weer opgezet. ‘Als jullie je goden nog misdaden op te biechten hebben, doe dat dan nu.’

‘Podderik heeft jullie nooit enig kwaad gedaan. Mijn vader zal losgeld voor hem betalen. Tarth wordt het saffieren eiland genoemd. Stuur Podderik met mijn gebeente naar Evenschemer en jullie krijgen saffieren, zilver, wat je maar wilt.’

‘Ik wil mijn vrouw en dochter terug,’ zei de Jachthond. ‘Kan je vader me die geven? Zo niet, dan kan hij doodvallen. De jongen komt naast jou te rotten. De wolven zullen aan jullie botten knagen.’

‘Ga je haar nog ophangen, Liem?’ vroeg de eenogige man. ‘Of wou je die teef soms doodkletsen?’

De Jachthond griste het uiteinde van het touw uit de hand van de man die het vasthield. ‘Eens kijken of ze kan dansen,’ zei hij en gaf een ruk.

Briënne voelde hoe het touw strak trok. Het drong in haar huid en rukte haar kin omhoog. Ser Hyal vloekte de mannen welsprekend uit, maar de jongen niet. Podderik keek niet één keer op, zelfs niet toen zijn voeten van de grond gerukt werden. Als dit weer een droom is, moet ik nu wakker worden. Als dit echt is, moet ik nu sterven. Het enige wat ze zag was Podderik, de strop om zijn dunne nek, zijn trappelende benen. Haar mond ging open. Pod hing te trappelen, te stikken, te sterven. Briënne zoog wanhopig lucht naar binnen terwijl het touw bezig was haar te wurgen. Niets had ooit zoveel pijn gedaan.

Ze schreeuwde een woord.

Cersei

Septa Moëlle was een helleveeg met wit haar, een vlijmscherp gezicht en lippen die constant vol afkeuring getuit waren. Deze heeft haar maagdenvlies nog, wed ik, dacht Cersei, hoewel het inmiddels wel even taai en stijf zal zijn als verhard leer. Ze werd begeleid door zes ridders van de Hoge Mus, die het regenboogzwaard van hun wedergeboren orde als devies op hun ruitvormige schild droegen.

‘Septa.’ Cersei zat onder aan de IJzeren Troon, gekleed in groene zijde en gouden kant. ‘Zeg tegen Zijne Hoge Heiligheid dat hij ons misnoegen heeft gewekt. Hij matigt zich te veel aan.’ Smaragden fonkelden aan haar vingers en in haar gouden haar. De ogen van hof en stad waren op haar gericht en het lag in haar bedoeling ze heer Tywins dochter te tonen. Zodra deze mommersklucht afgelopen was, zouden ze weten dat ze maar één echte koningin hadden. Maar eerst moeten we de dans treden en geen enkele misstap maken. ‘Jonkvrouwe Marjolij is de waarachtige en zachtmoedige echtgenote van mijn zoon, zijn hulp en gemalin. Zijne Hoge Heiligheid had geen reden om haar persoon te na te komen, of om haar en haar nichtjes, die ons allen zo dierbaar zijn, in hechtenis te nemen. Ik eis dat hij hen vrijlaat.’

Septa Moëlle vertrok geen spier van haar strenge gezicht. ‘Ik zal de woorden van uwe genade aan Zijne Hoge Heiligheid overbrengen, maar het doet mij verdriet te moeten zeggen dat de jonge koningin en haar dames niet kunnen worden vrijgelaten voordat, en mits, hun onschuld bewezen is.’

‘Onschuld? Waarachtig,één blik op hun lieve jonge gezichtjes moet toch voldoende zijn om te zien hoe onschuldig ze zijn.’

‘Een lief gezicht verbergt dikwijls een zondaarshart.’

Aan de raadstafel verhief heer Blijleven zijn stem. ‘Van welke overtreding zijn deze jonge maagden beschuldigd, en door wie?’

De septa zei: ‘Megga Tyrel en Elinor Tyrel worden beschuldigd van losbandigheid, hoererij en samenzwering met hoogverraad als doel. Alla Tyrel wordt ervan beticht getuige te zijn geweest van hun schande en hen te hebben geholpen die te verbergen. Van al deze dingen wordt ook koningin Marjolij beschuldigd, en bovendien van overspel en hoogverraad.’

Cersei bracht een hand naar haar borst. ‘Vertel me wie er dergelijke laster over mijn schoondochter verspreidt! Ik geloof hier geen woord van. Mijn lieve zoon houdt met heel zijn hart van jonkvrouwe Marjolij. Ze kan nooit zo wreed zijn geweest om hem te bedriegen.’

‘De aanklager is een ridder van uw eigen hofhouding. Ser Osny Ketelzwart heeft voor het altaar van de Vader aan de Hoge Septon zelf bekend vleselijke omgang te hebben gehad met de koningin.’

Aan de raadstafel hapte Harys Vlugh naar adem en grootmaester Pycelle wendde zijn gezicht af De lucht vulde zich met gezoem, alsof er honderden wespen in de troonzaal waren losgelaten. Sommige dames op de galerij begonnen weg te glippen, gevolgd door een stroom jonkertjes en ridders achter in de zaal. De goudmantels lieten hen gaan, maar de koningin had ser Osfried opgedragen om te noteren wie er zoal de benen nam. Plotseling geurt de roos van Tyrel niet zo zoet meer.

‘Ser Osny is jong en wellustig, dat moet ik toegeven,’ zei de koningin, ‘maar niettemin een trouw ridder. Als hij zegt dat hij hieraan deelgenomen heeft… nee, dat is niet mogelijk. Marjolij is nog maagd!’

‘Dat is ze niet. Ik heb haar zelf onderzocht, op last van Zijne Hoge Heiligheid. Haar maagdenvlies is niet intact. Septa Aglantine en septa Melicent zullen hetzelfde vertellen, evenals koningin Marjolijs eigen septa, Nysterica, die wegens haar aandeel aan de schande van de koningin in een boetelingencel is opgesloten. Jonkvrouwe Megga en jonkvrouwe Elinor zijn eveneens onderzocht. Beiden bleken bereden te zijn.’

De wespen werden zo luid dat de koningin zichzelf nauwelijks kon horen denken. Ik hoop wel dat de kleine koningin en haar nichtjes van hun ritjes genoten hebben.

Heer Blijleven sloeg met zijn vuist op tafel. ‘Jonkvrouwe Marjolij heeft hare genade de koningin en wijlen de koningin-vader plechtige eden gezworen ter bevestiging van haar maagdelijkheid. Velen hier zijn daarvan getuigen geweest. Heer Tyrel heeft eveneens haar onschuld bevestigd, evenals vrouwe Olenna, van wie wij allen weten dat zij boven alle blaam verheven is. Wilt u ons doen geloven dat al deze edele lieden ons voorgelogen hebben?’

‘Wellicht zijn ook zij misleid, heer,’ zei septa Moëlle. ‘Hierover kan ik niets zeggen. Ik kan slechts zweren dat het waar is wat ik zelf heb ontdekt, toen ik de koningin onderzocht.’

Cersei zag voor zich hoe dit verzuurde oude wijf haar gerimpelde vingers in Marjolijs kleine roze kutje stak. Dat was zo gek, dat ze bijna in de lach schoot. ‘Wij staan erop dat Zijne Hoge Heiligheid onze eigen maesters toestaat mijn schoondochter te onderzoeken, om vast te stellen of er in deze lasterpraatjes enig spoor van waarheid schuilt. Grootmaester Pycelle, u begeleidt septa Moëlle terug naar de sept van Baelor de Gezegende en keert bij ons terug met de waarheid omtrent de maagdelijkheid van onze Marjolij.’

Pycelle was vuilwit weggetrokken. Tijdens raadsvergaderingen kan die ellendige ouwe dwaas niet ophouden met praten, maar nu ik een paar woorden van hem nodig heb, heeft hij zijn tong verloren, dacht de koningin, voordat de oude man ten slotte uitbracht: ‘Het is niet nodig dat ik haar… haar edele delen onderzoek.’ Zijn stem was dun en beverig. ‘Het doet mij verdriet om te zeggen… dat koningin Marjolij geen maagd is. Ze heeft mij gevraagd om maanthee voor haar te maken, niet eenmaal, maar vele malen.’

Op meer beroering dan daar op volgde, had Cersei Lannister niet kunnen hopen.

Zelfs de koninklijke heraut droeg weinig bij tot het dempen van het lawaai door met zijn staf op de vloer te bonken. De koningin liet het enkele hartslagen lang over zich komen, genietend van de schande die luidkeels over de kleine koningin werd afgeroepen. Toen het lang genoeg had geduurd, stond ze met een stalen gezicht op en beval de goudmantels de zaal te ontruimen. Het is uit met Marjolij Tyrel, dacht ze opgetogen. Haar witte ridders voegden zich bij haar toen ze vertrok via de konings deur achter de IJzeren Troon: Boros Both, Meryn Trant en Osmund Ketelzwart, de enige leden van de Koningsgarde die nog in de stad waren.

Uilebol stond naast de deur met zijn ratel in zijn hand en staarde met openhangende mond en opengesperde ronde ogen naar de verwarring. Hij mag dan een dwaas zijn, maar hij is een dwaas met ere. Meggie de Kikker had ook een narrenpak moeten dragen, zo goed was ze op de hoogte van de dag van morgen. Cersei bad dat de oude bedriegster krijsend onder in de hel mocht zitten. Met de jongere koningin wier komst ze had voorzegd was het afgelopen, en als die profetie vals kon blijken, gold dat ook voor de rest. Geen gouden lijkwaden, geen valonqar, ik ben eindelijk van je krassende kwaadaardigheid af.

De restanten van haar kleine raad volgden haar naar buiten. Harys Vlugh maakte een verdwaasde indruk. Hij struikelde bij de deur en zou allicht gevallen zijn als Auran Wateren hem niet bij zijn arm had gegrepen. Zelfs Orten Blijleven leek ongerust. ‘Het gewone volk is dol op de kleine koningin,’ zei hij. ‘Ze zullen dit niet goed opnemen. Ik ben bang voor wat er nu zou kunnen gebeuren, uwe genade.’

‘Heer Blijleven heeft gelijk,’ zei heer Wateren. ‘Als het uwe genade behaagt, zal ik de rest van onze nieuwe oorlogsgaleien te water laten. De aanblik daarvan op het Zwartewater, met koning Tommens banier wapperend aan de mast, zal de stad eraan herinneren wie het hier voor het zeggen hebben en wie hen bewaken voor het geval de meute tot nieuwe opstootjes besluit.’ Hij liet de rest onuitgesproken: eenmaal op het Zwartewater zouden zijn oorlogsgaleien kunnen voorkomen dat Hamer Tyrel zijn leger weer de rivier overzette, net zoals Tyrion destijds Stannis had gestuit. Hooggaarde had aan deze kant van Westeros geen zeestrijdkrachten. Ze vertrouwden op Roodweijns vloot, die op dit moment op de terugweg naar het Prieel was.

‘Een verstandige maatregel,’ zei de koningin. ‘Totdat deze storm gaat liggen, wil ik dat uw schepen bemand en te water zijn.’

Ser Harys Vlugh was zo bleek en klam dat hij op het punt leek van zijn stokje te gaan. ‘Als dit nieuws heer Tyrel ter ore komt, zal zijn woede grenzeloos zijn. Er zal bloed vloeien op straat…’

De ridder met de gele haan, peinsde Cersei, maar je wapenteken had beter een haas kunnen zijn, ser. Een angsthaas. Als Hamer Tyrel Stormeinde niet eens durft te bestormen, denk je dan dat hij ooit de goden zou durven aanvallen? Toen hij uitgezeverd was, zei ze: ‘Het mag niet tot bloedvergieten komen en ik ben ook van plan dat te voorkomen. Ik zal zelf naar Baelors Sept gaan om met koningin Marjolij en de Hoge Septon te spreken. Ik weet dat Tommen dol op allebei is en graag zou willen dat ik vrede tussen hen sluit.’

‘Vrede?’ Ser Harys depte met een fluwelen mouw zijn voorhoofd af. ‘Als er vrede mogelijk is… dat is heel dapper van u.’

‘Enigerlei vorm van proces is misschien nodig,’ zei de koningin, ‘om die laaghartige lasterpraatjes en leugens te ontzenuwen en de wereld te laten zien dat onze lieve Marjolij zo onschuldig is als wij allemaal weten.’

‘Jawel,’ zei Blijleven, ‘maar deze Hoge Septon zal de koningin misschien zelf willen berechten, zoals het Geloof vroeger recht placht te spreken over de mensen.’

Ik hoop het, dacht Cersei. Een dergelijk gerechtshof zou verraderlijke koninginnen die hun benen voor zangers spreidden en de heilige riten van de Maagd bezoedelden teneinde hun schande te verhullen, niet snel in een gunstig licht bezien. ‘Het gaat erom dat de waarheid aan het licht komt, daar zijn we het ongetwijfeld allemaal over eens,’ zei ze. ‘En nu, heren, moet u mij verontschuldigen. Ik moet naar de koning toe. Op een ogenblik als dit mag hij niet alleen zijn.’

Tommen was katten aan het vissen toen zijn moeder bij hem terugkwam. Dorcas had van reepjes bont een muis gemaakt en die aan een lang touw aan het uiteinde van een hengel gebonden. De poesjes maakten er dolgraag jacht op en de jongen deed niets liever dan het ding met rukjes over de vloer trekken terwijl zij het besprongen. Hij leek verrast toen Cersei haar armen om hem heen sloeg en hem op zijn voorhoofd kuste. ‘Waar is dat voor, moeder? Waarom huilt u?’

Omdat jij veilig bent, wilde ze tegen hem zeggen. Omdat jou nooit enig kwaad zal overkomen. ‘Dat heb je mis. Een leeuw huilt nooit.’ Er zou later wel tijd zijn om hem over Marjolij en haar nichten te vertellen. ‘Ik heb je handtekening op een paar volmachten nodig.’

Omwille van de koning had de koningin de namen op de arrestatiebevelen weggelaten. Tommen ondertekende ze blanco en drukte blijmoedig zijn zegel in de warme was, zoals hij altijd deed. Naderhand stuurde ze hem met Jocelyn Vlugh mee. Ser Osfried Ketelzwart arriveerde terwijl de inkt nog aan het drogen was. Cersei had de namen zelf ingevuld: ser Langknaap de Lange, Jalabhar Xho, Hamis de Harpspeler, Hugo Klip, Mark Muildoor, Beyaart Noorcruis, Lambert Klapbes, Hobber Roodweijn, Horas Roodweijn, en een zekere pummel genaamd Wout, die zichzelf de Blauwe Bard noemde.

‘Wat veel.’ Ser Osfried bladerde de bevelschriften door en bekeek de woorden vol argwaan, alsof het evenzovele kakkerlakken waren die over het perkament kropen. Geen van de Ketelzwarts kon lezen.

‘Tien. U hebt zesduizend goudmantels. Dat is wel voldoende voor tien man, zou ik denken. Een paar van de slimmere kerels zijn misschien al gevlucht, als de geruchten hun op tijd ter ore zijn gekomen. Zo ja, dan geeft dat niets: door hun afwezigheid zullen ze er alleen maar schuldiger op lijken. Ser Langknaap is een beetje onnozel en zal wellicht proberen zich te verzetten. Zorg dat hij niet sterft voordat hij heeft bekend, en breng geen van de overigen enige schade toe. Een paar van hen zijn misschien onschuldig.’ Het was belangrijk dat de beschuldiging tegen de tweeling Roodweijn vals zou blijken. Dat zou de rechtvaardigheid van het oordeel over de anderen aantonen.

‘We hebben ze allemaal voor zonsopgang ingerekend, uwe genade.’ Ser Osfried aarzelde. ‘Voor de deur van Baelors Sept verzamelt zich een menigte.’

‘Wat voor soort menigte?’ Alles wat onverwacht kwam, maakte dat ze op haar hoede was. Ze herinnerde zich wat heer Wateren over de opstootjes had gezegd. Ik had er niet bij stilgestaan hoe de kleine luiden hierop zouden kunnen reageren. Marjolij was hun oogappel. ‘Hoeveel?’

‘Omstreeks honderd. Ze roepen dat de Hoge Septon de kleine koningin moet vrijlaten. We kunnen ze wel uiteenslaan, als u dat wilt.’

‘Nee. Laat ze zich maar schor schreeuwen, dat brengt de Mus toch niet op andere gedachten. Hij luistert alleen naar de goden.’ Er school een zekere ironie in dat Zijne Hoge Heiligheid een boze menigte op de stoep had zitten, aangezien hij door precies zo’n menigte aan zijn kristallen kroon was geholpen. Die hij prompt heeft verkocht. ‘Het geloof heeft nu zijn eigen ridders. Laat die de sept maar verdedigen. O, en sluit ook de stadspoorten. Niemand mag Koningslanding in of uit zonder mijn toestemming, totdat alles achter de rug en op orde is.’

‘Zoals u beveelt, uwe genade.’ Ser Osfried boog en vertrok om iemand te zoeken die hem de arrestatiebevelen kon voorlezen.

Toen de zon die dag onderging, was iedereen die van verraad werd beschuldigd in hechtenis genomen. Hamis de Harpspeler was in elkaar gezakt toen ze hem kwamen halen en ser Langknaap de Lange had drie goudmantels verwond, voordat de anderen hem hadden overmeesterd. Cersei beval de tweeling Roodweijn comfortabele vertrekken in een toren te geven. De rest ging naar de kerkers.

‘Hamis heeft moeite met ademhalen,’ meldde Qyborn toen hij haar die avond kwam opzoeken. ‘Hij roept om een maester.’

‘Zeg tegen hem dat hij die kan krijgen zodra hij bekent.’ Ze dacht even na. ‘Hij is te oud om een van de minnaars te zijn, maar hij heeft ongetwijfeld voor Marjolij moeten zingen en spelen terwijl zij andere mannen vermaakte. We zullen details nodig hebben.’

‘Ik zal ze er wel aan helpen herinneren, uwe genade.’

De volgende dag hielp vrouwe Blijleven Cersei met aankleden voor hun bezoek aan de kleine koningin. ‘Niets al te rijks of al te kleurigs,’ zei ze. ‘Iets dat vroom en saai genoeg is voor de Hoge Septon. Hij zal waarschijnlijk willen dat ik met hem bid.’

Uiteindelijk koos ze een zachte wollen japon die haar van keel tot enkels bedekte, met slechts een paar kleine wingerdranken in gouddraad op het lijfje en de mouwen geborduurd om de strenge lijnen te verzachten. En nog beter: op bruin zou geen vuil te zien zijn, voor het geval ze zou moeten knielen.

‘Terwijl ik mijn schoondochter troost, moet jij met de drie nichtjes spreken,’ zei ze tegen Taena. ‘Praat Alla om als je kunt, maar wees voorzichtig met wat je zegt. De goden zijn misschien niet de enige luisteraars.’

Jaime zei altijd dat het moeilijkste deel van een veldslag vlak ervoor kwam, tijdens het wachten op het begin van het bloedbad. Toen ze naar buiten stapte, zag Cersei dat de lucht grauw en naargeestig was. Ze kon niet het risico lopen om door een stortbui te worden overvallen en drijfnat en verzopen bij Baelors Sept te arriveren. Dat werd dus de draagkoets. Als escorte nam ze tien Lannister-huiswachten en Boros Both mee. ‘Marjolijs meute heeft misschien niet het benul om de ene Ketelzwart van de andere te onderscheiden,’ zei ze tegen ser Osmund, ‘en ik kan niet hebben dat u zich een weg hakt door het volk. We kunnen u het beste een poosje uit het zicht houden.’

Terwijl ze door Koningslanding werden gedragen, werd Taena opeens door twijfel overvallen. ‘Dat proces,’ zei ze zachtjes. ‘Stel dat Marjolij eist dat haar schuld of onschuld door middel van een tweegevecht wordt vastgesteld?’

Een lachje flikkerde over Cerseis lippen. ‘Als koningin dient ze haar eer te laten verdedigen door een ridder van de Koningsgarde. Ieder kind in Westeros weet hoe prins Aemon de Drakenridder zich tegen de beschuldigingen van ser Morghil als kampvechter voor zijn zuster koningin Naerys opwierp. Nu ser Loras echter zo zwaar gewond is, vrees ik dat de rol van prins Aemon aan een van zijn gezworen broeders zal moeten toevallen.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Maar aan wie? Ser Arys en ser Balon zijn ver weg in Dorne, Jaime is naar Stroomvliet toe en ser Osmund is de broer van de man die haar beschuldigt, dus de enige die overblijven… O, jeetje…’

‘Boros Both en Meryn Trant.’ Vrouwe Taena lachte.

‘Ja, en ser Meryn voelt zich de laatste tijd onwel. Herinner me eraan dat ik dat tegen hem zeg als we in het kasteel terug zijn.’

‘Dat zal ik doen, lieve.’ Taena greep haar hand en kuste die. ‘Ik hoop dat ik u nooit te na zal komen. U bent vreselijk in uw toorn.’

‘Iedere moeder zou hetzelfde doen om haar kinderen te beschermen’ zei Cersei. ‘Wanneer ben je van plan jouw zoon naar het hof te halen? Rosseel, heette hij zo niet? Hij zou samen met Tommen kunnen oefenen.’

‘Ik weet dat het jochie dat fantastisch zou vinden… maar de situatie is op dit moment zo onzeker, het leek met het beste om te wachten tot het gevaar geweken is.’

‘Dat duurt niet lang meer,’ beloofde Cersei. ‘Stuur maar bericht naar Langetafel en laat Rosseel zijn beste wambuis en zijn houten zwaard inpakken. Een nieuw vriendje is net wat Tommen nodig heeft om hem zijn verlies te helpen vergeten, nadat Marjolijs kop gerold is.’

Onder aan het standbeeld van Baelor de Gezegende stapten ze uit de draagkoets. Het verheugde de koningin om te zien dat de botten en het vuil opgeruimd waren. Ser Osfried had de waarheid gesproken: de menigte was minder talrijk en ook minder roerig dan de mussen geweest waren. De mensen stonden op kluitjes gemelijk naar de deuren van de Grote Sept te staren, waar een rij septon-novicen met vechtstokken in de hand opgesteld stond. Geen staal, stelde Cersei vast. Dat was of heel wijs of heel dom, ze was er niet zeker van wat.

Niemand deed enige poging haar de weg te versperren. Zowel de kleine luiden als de novicen weken opzij toen ze langskwamen. Toen ze eenmaal binnen waren, kwamen drie ridders hen in de Lampenzaal tegemoet, alle drie gehuld in de regenboogkleurige gewaden van de Krijgsmanszonen. ‘Ik ben hier om mijn schoondochter op te zoeken,’ zei Cersei tegen hen.

‘Zijne Hoge Heiligheid verwachtte u al. Ik ben ser Theodan de Waarachtige, eertijds ser Theodan Welle. Als uwe genade mij wil volgen?’

De Hoge Mus lag zoals altijd op zijn knieën. Ditmaal bad hij voor het altaar van de Vader. Hij onderbrak zijn gebed ook niet toen de koningin naderbij kwam, maar liet haar vol ongeduld wachten totdat hij klaar was. Pas toen stond hij op en maakte een buiging voor haar. ‘Uwe genade. Dit is een trieste dag.’

‘Uiterst triest. Hebben wij uw verlof om met Marjolij en haar nichtjes te spreken?’ Ze koos voor een gedwee en nederig optreden; bij deze man zou dat waarschijnlijk het beste werken.

‘Als u dat wenst. Kom naderhand bij mij, mijn kind. Wij moeten samen bidden, u en ik.’

De kleine koningin zat boven in een van de slanke torens van de Grote Sept opgesloten. Haar cel was acht voet lang en zes voet breed, zonder ander meubilair dan een stromatras en een bidbankje, een emmer water, een exemplaar van de Zevenpuntige Ster en een kaars om bij te lezen. Het enige raampje was nauwelijks breder dan een schietgat.

Cersei trof Marjolij barrevoets en huiverend aan, gekleed in het baaien hemd van een novicezuster. Haar haar zat volledig in de klit en ze had vuile voeten. ‘Ze hebben me al mijn kleren afgenomen,’ vertelde de kleine koningin haar toen ze alleen waren. ‘Ik droeg een japon van ivoorwit kant, met rivierparels op het lijfje, maar de septa’s grepen me vast en kleedden me uit tot op mijn huid. Mijn nichten ook. Megga smeet een septa keihard tegen de kaarsen aan, zodat haar gewaden in brand vlogen. Maar ik vrees voor Alla. Die werd zo wit als een doek en was zelfs te bang om te huilen.’

‘Het arme kind.’ Er waren geen stoelen, dus ging Cersei naast de kleine koningin op haar matras zitten. ‘Vrouwe Taena is haar gaan opzoeken, om haar te laten weten dat ze niet vergeten wordt.’

‘Ik mag ze niet eens opzoeken!’ tierde Marjolij. ‘Hij houdt ons allemaal bij elkaar vandaan. Voordat u kwam, mocht ik geen andere bezoekers ontvangen dan septa’s. Er komt er ieder uur een om te vragen of ik mijn hoererij en wil bekennen. Ze laten me niet eens slapen. Ze maken me wakker om bekentenissen te eisen. Vannacht heb ik septa Unella bekend dat ik haar de ogen uit wilde krabben.’

Jammer dat je dat niet hebt gedaan, dacht Cersei. Als je een arme oude septa blind maakt, zou dat de Hoge Mus beslist van je schuld overtuigen. ‘Ze ondervragen je nichtjes op dezelfde manier.’

‘Mogen ze dan vervloekt zijn,’ zei Marjolij. ‘Mogen ze allemaal vervloekt zijn tot in de zevende hel. Alla is lief en verlegen, hoe kunnen ze haar dit aandoen? En Megga… ze lacht even hard als een hoer op de kade, dat weet ik, maar van binnen is ze nog steeds niet meer dan een klein meisje. Ze zijn me alle drie dierbaar, en zij houden van mij. Als die mus denkt dat hij ze kan dwingen om over mij te liegen…’

‘Zij zijn ook in staat van beschuldiging gesteld, vrees ik. Alle drie.’

‘Mijn nichten?’ Marjolij verbleekte. ‘Alla en Megga zijn nauwelijks meer dan kinderen. Uwe genade, dit… dit is obsceen! Haalt u ons hieruit?’

‘Ik wilde dat ik het kon.’ Haar stem was vol verdriet. ‘Zijne Hoge Heiligheid laat jullie door zijn nieuwe ridders bewaken. Om jullie te bevrijden, zou ik de goudmantels moeten sturen en dit heiligdom moeten ontwijden met moord.’ Cersei nam Marjolijs hand in de hare. ‘Maar ik heb niet stilgezeten. Ik heb iedereen die ser Osny als jullie minnaars heeft genoemd bijeen laten brengen. Ik weet zeker dat zij tegen Zijne Hoge Heiligheid zullen zeggen dat je onschuldig bent, en daar tijdens je proces een eed op zullen doen.’

‘Proces?’ In de stem van het meisje klonk nu echte angst door. ‘Is het nodig dat er een proces komt?’

‘Hoe wil je je onschuld anders bewijzen?’ Cersei gaf een geruststellend kneepje in Marjolijs hand. ‘Het is uiteraard je goed recht om de aard van je proces zelf te bepalen. Jij bent de koningin. De ridders van de Koningsgarde hebben een eed afgelegd om je te verdedigen.’

Marjolij begreep het meteen. ‘Een gerechtelijke tweekamp? Maar Loras is gewond, anders zou hij…’

‘Hij heeft zes broeders.’

Marjolij staarde haar aan en trok toen haar hand weg. ‘Is dat een grap?

Boros is een lafaard, Meryn is oud en traag, uw broer is verminkt, de twee anderen zijn ver weg in Dorne en Osmund is verdomme een Ketelzwart. Loras heeft twee broers, niet zes. Als er dan een gerechtelijke tweekamp komt, wil ik dat Garlan mijn kampvechter is.’

‘Ser Garlan is geen lid van de Koningsgarde,’ zei de koningin. ‘Als het om de eer van de koningin gaat, vereisen de wet en het gewoonterecht dat haar kampvechter iemand van het gezworen zevental van de koning is. De Hoge Septon zal daar op staan, vrees ik.’ Daar zorg ik wel voor.

Marjolij gaf niet direct antwoord, maar haar bruine ogen vernauwden zich argwanend. ‘Both of Trant,’ zei ze ten slotte. ‘Het zou een van die twee moeten worden. Dat zou u wel bevallen, hè? Osny Ketelzwart zou ze allebei in stukken hakken.’

Bij de zevende hei. Cersei trok een gekwetst gezicht. ‘Je doet me onrecht aan, dochter. Het enige wat ik wil…’

‘…is uw zoon helemaal voor uzelf hebben. Hij zal nooit een vrouw hebben die u niet haat. En ik bèn uw dochter niet, de goden zij dank. Ga weg.’

‘Doe niet zo dwaas. Ik ben hier alleen maar om je te helpen.’

‘Om me mijn graf in te helpen. Ik heb gevraagd of u weg wilde gaan. Moet ik mijn cipiers roepen en u laten wegsleuren, vileine, intrigerende, kwaadaardige teef die u bent?’

Cersei griste haar rokken en haar waardigheid bij elkaar. ‘Dit moet heel beangstigend voor je zijn. Ik zal je die woorden maar vergeven.’ Net als aan het hof wist je hier nooit wie er misschien meeluisterde. ‘Ik zou in jou plaats ook bang zijn. Grootmaester Pycelle heeft toegegeven dat hij je maanthee heeft verschaft, en je Blauwe Bard… als ik jouw was, dame, zou ik maar tot de Oude Vrouw om wijsheid en tot de Moeder om genade bidden. Ik vrees dat je die allebei binnenkort heel hard nodig zult hebben.’

Vier verschrompelde septa’s begeleidden de koningin de torentrap af Het ene oude wijfje leek nog zwakker dan het andere. Toen ze de begane grond hadden bereikt, daalden ze nog verder af tot in het hart van Visenya’s Heuvel. De trap eindigde een heel eind onder de aarde, waar een rij flakkerende toortsen een lange gang verlichtte.

De Hoge Septon wachtte haar op in een kleine, zevenhoekige ontvangkamer. Die was spaarzaam ingericht en onversierd, met kale stenen wanden, een ruwhouten tafel, drie stoelen en een knielbankje. In de wanden waren de gezichten van de Zeven uitgehouwen. Cersei vond de reliëfs primitief en lelijk, maar er ging een zekere kracht van uit, vooral van de ogen, bollen van onyx, malachiet en gele maansteen die de gezichten op de een of andere manier tot leven wekten.

‘U hebt met de koningin gesproken,’ zei de Hoge Septon.

Ze bood weerstand tegen de aandrang om te zeggen: Ik ben de koningin. ‘Jawel.’

‘Alle mensen zondigen, ook koningen en koninginnen. Ik heb zelf gezondigd, en heb vergeving ontvangen. Maar zonder biecht kan er geen vergeving zijn. De koningin weigert te bekennen.’

‘Misschien is ze onschuldig.’

‘Dat is ze niet. Zij is door vrome septa’s onderzocht, en deze verklaren dat haar maagdenvlies niet meer intact is. Ze heeft maanthee gedronken om de vrucht van haar hoererij en in de moederschoot te vermoorden. Een gezalfde ridder heeft op zijn zwaard gezworen dat hij vleselijke omgang met haar en twee van haar drie nichten heeft gehad. Anderen hebben ook bij haar gelegen, zegt hij, en hij noemt vele namen van zowel hooggeplaatste als ondergeschikte mannen.’

‘Mijn goudmantels hebben hen allemaal naar de kerkers gevoerd,’ verzekerde Cersei hem. ‘Pas één van hen is ondervraagd, een zanger, genaamd de Blauwe Bard. Wat hij te zeggen had, was verontrustend. Niettemin bid ik dat als mijn schoondochter terechtstaat, haar onschuld alsnog bewezen zal worden.’ Ze aarzelde. ‘Tommen houdt zo van zijn kleine koningin, uwe Heiligheid. Ik vrees dat het moeilijk voor hem of zijn heren zal zijn om rechtvaardig over haar te oordelen. Misschien zou het proces door het Geloof gevoerd moeten worden?’

De Hoge Mus plaatste zijn handen schuin tegen elkaar. ‘Die gedachte is ook al bij mij opgekomen, uwe genade. Zoals Maegor de Wrede het Geloof eens het zwaard ontnam, zo beroofde Jaehaerys de Verzoener ons van de weegschaal des oordeels. Maar wie is er waarlijk geschikt om een koningin te oordelen, behalve de Zeven in den Hoge en de godgewijden op aarde? Deze zaak zal dienen voor een gewijd hof van zeven rechters. Drie zullen er van uw vrouwelijke sekse zijn. Een maagd, een moeder en een oude vrouw: Wie zijn er beter geschikt om over de verdorvenheid van de vrouw te oordelen?’

‘Dat zou het beste zijn. Marjolij heeft uiteraard het recht om te eisen dat haar schuld of onschuld door een gerechtelijke tweekamp beslist wordt. In dat geval moet haar kampvechter een van Tommens Zevental zijn.’

‘De ridders van de Koningsgarde dienen al sinds de dagen van Aegon de Veroveraar als de rechtmatige kampvechters van koning en koningin. De kroon en het Geloof spreken in dezen met één mond.’

Cersei sloeg haar handen voor haar gezicht, als met leedwezen. Toen ze weer opkeek, glinsterde er in één oog een traan. ‘Dit zijn waarlijk trieste tijden,’ zei ze, ‘maar het verheugt mij dat wij het zozeer eens zijn. Als Tommen hier was zou hij u danken, daar ben ik zeker van. Samen zullen u en ik de waarheid achterhalen.’

‘Inderdaad.’

‘Ik moet naar het kasteel terug. Met uw verlof zal ik ser Osny Ketelzwart mee terugnemen. De kleine raad zal hem willen ondervragen en zijn beschuldigingen met eigen oren willen horen.’

‘Nee,’ zei de Hoge Septon.

Het was maar een woord, een klein woordje, maar Cersei ervoer het als een plens ijswater in haar gezicht. Ze knipperde met haar ogen en haar zelfverzekerdheid werd lichtelijk aan het wankelen gebracht. ‘Ser Osny zal in verzekerde bewaring worden gesteld, dat beloof ik u.’

‘Hij is hier in verzekerde bewaring. Kom. Ik laat het u zien.’

Cersei voelde hoe de ogen van de Zeven naar haar staarden, ogen van jade, malachiet en onyx, en een plotselinge huivering van angst, zo koud als ijs, doorvoer haar. Ik ben de koningin, hield ze zichzelf voor. De dochter van heer Tywin. Met tegenzin ging ze mee.

Ser Osny was niet ver weg. De ruimte was donker en met een zware ijzeren deur afgesloten. De Hoge Septon haalde de sleutel te voorschijn om hem te openen en nam een toorts van de muur om de kamer daarachter te verlichten. ‘Na u, uwe genade.’

Binnen hing Osny Ketelzwart naakt aan het plafond, bungelend aan een paar zware ijzeren ketens. Hij was gegeseld. Zijn rug en schouders lagen bijna helemaal open, en ook op zijn benen en billen liepen de striemen kriskras over elkaar.

De koningin kon de aanblik bijna niet verdragen. Ze keerde zich om naar de Hoge Septon. ‘Wat hebt u gedaan?’

‘Wij hebben zeer ernstig naar de waarheid gezocht.’

‘Hij had u de waarheid verteld. Hij is uit eigen vrije wil naar u toegekomen om zijn zonden op te biechten.’

‘Dat heeft hij inderdaad gedaan. Ik heb vele mannen horen biechten, uwe genade, maar ik had zelden een man gehoord die er zo vergenoegd over was dat hij zo schuldig was.’

‘U hebt hem gegeseld!’

‘Er is geen penitentie mogelijk zonder pijn. Geen enkele man zou zichzelf de gesel moeten besparen, zoals ik tegen ser Osny heb gezegd. Ik voel mij zelden zo dicht bij god als wanneer ik om mijn eigen slechtheid word gegeseld, al zijn mijn zwartste zonden lang niet zo zwart als de zijne.’

‘M-maar,’ sputterde ze, ‘u predikt de genade van de Moeder…’

‘Ser Osny zal die zoete melk in het hiernamaals proeven. In de Zevenpuntige Ster staat geschreven dat alle zonden vergeven kunnen worden, maar dat misdaden desondanks dienen te worden bestraft. Osny Ketelzwart is schuldig aan verraad en moord, en het loon van de verrader is de dood.’

Hij is maar een priester, dat kan hij niet doen. ‘Het is niet aan het geloof om een man ter dood te veroordelen, wat zijn overtreding ook moge zijn.’

‘Wat zijn overtreding ook moge zijn.’ De Hoge Septon herhaalde die woorden langzaam en woog ze. ‘Het vreemde, uwe genade, is dat ser Osny’s overtredingen steeds verder veranderden naarmate wij de gesel ijveriger hanteerden. Hij wil ons nu doen geloven dat hij Marjolij Tyrel nooit heeft aangeraakt. Is dat niet zo, ser Osny?’

Osny Ketelzwart opende zijn ogen. Toen hij de koningin daar voor zich zag staan streek hij met zijn tong over zijn gezwollen lippen en zei: ‘De Muur. U had me de Muur beloofd.’

‘Hij is gek,’ zei Cersei. ‘U hebt hem tot waanzin gedreven.’

‘Ser Osny,’ zei de Hoge Septon met vaste, duidelijke stem, ‘hebt u vleselijke omgang met de koningin gehad?’

‘Jawel.’ De ketens rammelden zacht toen Osny kronkelde in zijn kluisters. ‘Met die daar. Dat is de koningin die ik heb genaaid. Zij heeft me gestuurd om de oude Hoge Septon van kant te maken. Hij had nooit geen lijfwachten. Ik ben gewoon naar binnen gegaan toen hij sliep en heb een kussen op zijn gezicht gedrukt.’

Cersei draaide zich met een ruk om en rende weg.

De Hoge Septon probeerde haar te grijpen, maar hij was maar een ouwe mus en zij een leeuwin van de Rots. Ze duwde hem opzij, stormde de deur door en smeet die met een klap achter zich dicht. De Ketelzwarts, de Ketelzwarts, ik heb de Ketelzwarts nodig, ik stuur Osfried naar binnen met de goudmantels en Osmund met de Koningsgarde, Osny zal het allemaal ontkennen als ze hem eenmaal bevrijden en ik zal me van deze Hoge Septon ontdoen zoals ik me van de vorige heb ontdaan. De vier oude septa’s versperden haar de weg en graaiden naar haar met gerimpelde handen. Ze smeet er een tegen de vloer en klauwde een ander over het gezicht en wist de trap te bereiken. Halverwege de treden dacht ze aan Taena Blijleven, en ze struikelde, happend naar adem. Zeven bewaar me, bad ze. Taena weet alles. Als ze haar ook pakken, en haar geselen…

Ze kwam al rennend tot in de sept, maar niet verder. Daar werd ze door vrouwen opgewacht, nog meer septa’s, en ook zwijgende zusters, jonger dan de vier oude vrouwen beneden. ‘Ik ben de koningin!’ schreeuwde ze terwijl ze voor hen terugdeinsde. ‘Dit gaat jullie je kop kosten, stuk voor stuk. Laat me erdoor.’ In plaats daarvan staken ze hun handen naar haar uit. Cersei rende naar het altaar van de Moeder, maar daar kregen ze haar te pakken, een stuk of twintig, en ze sleepten haar schoppend en wel naar de torentrap. In de cel drukten drie zwijgende zusters haar neer terwijl een septa, genaamd Scolera, haar al haar kleren uittrok. Ze nam haar zelfs haar kleingoed af. Een andere septa smeet haar een baaien hemd toe. ‘Dit kunnen jullie niet doen!’ bleef de koningin tegen hen schreeuwen. ‘Ik ben een Lannister, laat me los, mijn broer vermoordt jullie, Jaime rijt jullie van keel tot kut open, handen van me af! Ik ben de koningin!’

‘De koningin kan beter bidden,’ zei septa Scolera, voordat ze haar naakt in de koude, naargeestige cel achterlieten.

Zij was niet zo gedwee als Marjolij Tyrel, die haar hemdje had aangetrokken en zich bij een gevangenschap als deze had neergelegd. Ik zal ze leren wat het betekent om een leeuw in een kooi te stoppen, dacht Cersei. Ze scheurde het hemd in honderd stukjes, vond een emmer water en verbrijzelde die tegen de muur, waarna ze hetzelfde deed met de kamerpot. Toen er niemand kwam, begon ze met een vuist op de deur te beuken. Haar escorte bevond zich beneden op het plein: tien Lannister-wachters en ser Boros Both. Als ze me eenmaal horen, komen ze me bevrijden, en dan slepen we die ellendige Hoge Mus in ketens terug naar de Rode Burcht.

Ze schreeuwde en schopte en huilde tot haar keel schor was, bij de deur en bij het raam. Niemand riep iets terug, noch kwam iemand haar redden. Het werd donker in de cel. Het werd ook koud. Cersei begon te huiveren. Hoe kunnen ze me zo achterlaten, zonder zelfs maar een haardvuur? Ik ben hun koningin. Ze begon er spijt van te krijgen dat ze het hemd dat ze haar hadden gegeven kapot had gescheurd. Er lag een deken op de stromatras in de hoek, een tot op de draad versleten geval van dunne bruine wol. Hij was ruw en jeukte, maar het was alles wat ze had. Cersei dook in elkaar en kroop eronder om niet te hoeven huiveren, en het duurde niet lang of ze was van uitputting in slaap gevallen.

Ze kwam pas weer bij besef toen ze door een zware hand wakker werd geschud. Het was pikdonker in de cel, en een grote, lelijke vrouw knielde naast haar met een kaars in de hand. ‘Wie ben jij?’ wilde de koningin weten. ‘Ben je gekomen om me te bevrijden?’

‘Ik ben septa Unella. Ik ben gekomen om u over al uw moorden en hoererijen te horen vertellen.’

Cersei sloeg haar hand weg. ‘Dat kost je je kop! Waag het niet om me aan te raken. Verdwijn.’

De vrouw stond op. ‘Uwe genade, ik kom over een uur weer terug. Wellicht bent u dan bereid om te biechten.’

Een uur, een uur, een uur, en nog een uur. Zo verstreek de langste nacht die Cersei Lannister ooit had meegemaakt, op de nacht van Joffry’s bruiloft na. Haar keel was zo rauw van het schreeuwen dat ze bijna niet kon slikken. Het was ijskoud geworden in de cel. Ze had de kamerpot kapot gegooid, dus moest ze in een hoekje hurken om een plas te doen en die over de vloer te zien sijpelen. Telkens als ze haar ogen had dichtgedaan, doemde septa Unella weer naast haar op om haar heen en weer te schudden en te vragen of ze haar zonden wilde opbiechten.

De dag bracht geen verlichting. Met zonsopgang bracht septa Moëlle haar een kom grijze watergruwel. Cersei smeet hem naar haar hoofd. Maar toen ze een nieuwe emmer water brachten, had ze zo’n dorst dat ze geen andere keus had dan te drinken. Toen ze een ander hemd brachten, grauw; dun en met een schimmellucht eraan, trok ze het over haar naakte lijf. En toen Moëlle die avond weer verscheen, at ze het brood en de vis op en eiste wijn om het weg te spoelen. De wijn kwam niet, maar septa Unella kwam wel voor haar uurlijkse bezoek om te vragen of de koningin bereid was te biechten.

Wat kan er aan de hand zijn? vroeg Cersei zich af toen het dunne streepje lucht buiten haar raampje weer donker begon te worden. Waarom komt niemand mij hier uit halen? Ze kon niet geloven dat de Ketelzwarts hun broer in de steek zouden laten. Wat voerde haar raad eigenlijk uit? Lafaards en verraders. Als ik hier uit kom, laat ik het hele zootje onthoofden en zoek ik betere mannen om hun plaats in te nemen.

Driemaal die dag hoorde ze het geluid van geschreeuw in de verte vanaf het plein opstijgen, maar de naam die de meute riep was die van Marjolij, niet de hare.

Kort voor zonsopgang op de tweede dag, toen Cersei de laatste havermout van de bodem van de kom likte, zwaaide de celdeur onverwachts open om heer Qyborn binnen te laten. Ze had zich bijna in zijn armen gestort. ‘Qyborn,’ fluisterde ze. ‘O goden, ik ben zo blij dat ik jouw gezicht zie. Breng me naar huis.’

‘Dat is niet toegestaan. U zult worden berecht voor een gewijde rechtbank van zeven personen wegens moord, verraad en hoererij.’

Cersei was zo uitgeput dat die woorden haar aanvankelijk als onzin voorkwamen. ‘Tommen. Vertel me hoe het met mijn zoon is. Is hij nog koning?’

‘Inderdaad, uwe genade. Hij bevindt zich veilig en wel achter de muren van Maegors Veste, beschermd door de Koningsgarde. Maar hij voelt zich eenzaam en is onrustig. Hij vraagt naar u en naar zijn kleine koningin. Op dit moment heeft nog niemand hem van uw… uw…’

‘…problemen verteld?’ opperde ze. ‘En hoe zit het met Marjolij?’

‘Die wordt ook berecht, door hetzelfde hof dat uw proces zal voeren. Ik heb de Blauwe Bard bij de Hoge Septon laten brengen, zoals uwe genade had bevolen. Hij bevindt zich daar nu, ergens onder ons. Volgens mijn fluisteraars wordt hij gegeseld, maar tot dusverre zingt hij nog steeds hetzelfde lieve liedje dat wij hem hebben bijgebracht.’

Hetzelfde lieve liedje. Haar brein was afgestompt door slaapgebrek. Wout, zijn echte naam is Wout. Als de goden goed waren, zou Wout onder de zweep bezwijken, zodat Marjolij zijn getuigenis niet meer kon ontzenuwen. ‘Waar zijn mijn ridders? Ser Osfried… de Hoge Septon wil zijn broer Osny doden, zijn goudmantels moeten…’

‘Osfried Ketelzwart is niet langer bevelhebber van de Stadswacht. De koning heeft hem uit zijn ambt ontzet en de kapitein van de Drakenpoort in zijn plaats benoemd, een zekere Humfried Wateren.’

Cersei was zo vermoeid dat ze het allemaal niet kon bevatten. ‘Waarom zou Tommen zoiets doen?’

‘De jongen treft geen blaam. Als zijn raad hem een decreet voorlegt, ondertekent hij het en bekrachtigt het met zijn zegel.’

‘Mijn raad… wie? Wie doet zoiets? U toch niet?’

‘Helaas, ik ben uit de raad ontslagen, al houd ik voorlopig toestemming mijn werk met de fluisteraars van de eunuch voort te zetten. Het rijk wordt geregeerd door ser Harys Vlugh en grootmaester Pycelle. Zij hebben een raaf naar de Rots van Casterling gezonden met een uitnodiging voor uw oom om terug te keren naar het hof teneinde het regentschap op zich te nemen. Als hij van plan is dat te aanvaarden, kan hij beter haast maken. Hamer Tyrel heeft het beleg van Stormeinde opgeheven en trekt met zijn leger op naar de stad en ook Randyl Tarling is onderweg, vanuit Maagdenpoel.’

‘Heeft heer Blijleven daarmee ingestemd?’

‘Blijleven heeft zijn zetel in de raad opgegeven en is naar Langetafel gevlucht, samen met zijn vrouw; die ons als eerste het nieuws van de… beschuldigingen tegen uwe genade heeft gebracht.’

‘Ze hebben Taena laten gaan.’ Dat was het beste wat ze had gehoord sinds de Hoge Mus neehad gezegd. Taena had haar in het verderf kunnen storten. ‘En heer Wateren? Zijn schepen… als hij zijn bemanning aan wal brengt, moet hij genoeg mannen hebben om…’

‘Zodra het nieuws over de huidige moeilijkheden van uwe genade de rivier bereikte, hees heer Wateren de zeilen, stak zijn riemen uit en voer met zijn vloot naar zee. Ser Harys vreest dat hij zich bij heer Stannis zal aansluiten. Pycelle meent dat hij naar de Stapstenen koerst om een bestaan als piraat op te bouwen.’

‘Al mijn mooie oorlogsgaleien.’ Cersei moest bijna lachen. ‘Mijn vader zei altijd dat bastaards van nature verraderlijk waren. Ik wou dat ik geluisterd had.’ Ze huiverde. ‘Ik ben verloren, Qyborn.’

‘Nee.’ Hij nam haar hand. ‘Er is altijd hoop. Uwe genade, u hebt het recht uw onschuld te bewijzen door middel van een gevecht. Mijn koningin, uw kampioen staat klaar. In al de Zeven Koninkrijken is geen man die enige hoop kan koesteren hem te weerstaan. U hoeft slechts het bevel te geven…’

Nu lachte ze wel. Het was dan ook grappig, vreselijk grappig, afschuwelijkgrappig. ‘De goden drijven de spot met al onze verwachtingen en plannen. Ik heb een kampioen die geen mens kan verslaan, maar het is mij niet toegestaan gebruik van hem te maken. Ik ben de koningin, Qyborn. Slechts een Gezworen Broeder van de Koningsgarde kan mijn eer verdedigen.’

‘Ik snap het.’ De glimlach verdween van Qyborns gezicht. ‘Uwe genade, ik sta machteloos. Ik weet niet wat ik u moet aanraden…’

Zelfs in haar toestand van uitputting en angst wist de koningin dat ze haar lot niet in handen van een mussenhof kon leggen. Noch kon ze erop rekenen dat ser Kevan tussenbeide zou komen, niet na de woorden die tijdens hun laatste ontmoeting waren gevallen. Het moet een gerechtelijke tweekamp worden. Er is geen andere weg. ‘Qyborn, omwille van de liefde die je me toedraagt, smeek ik je een bericht voor me te versturen. Een raaf, als je kunt. Zo niet, dan een ruiter. Stuur bericht naar Stroomvliet, naar mijn broer. Vertel hem wat er is gebeurd en schrijf… schrijf…’

‘Ja, uwe genade?’

Huiverend likte ze haar lippen. ‘Kom onmiddellijk. Help me. Red me. Ik heb je nu nodig als nooit tevoren. Ik hou van je. Ik hou van je. Ik hou van je. Kom onmiddellijk.’

‘Zoals u beveelt. Driemaal “Ik hou van je”?’

‘Driemaal.’ Ze moest tot hem door zien te dringen. ‘Hij zal komen. Ik weet het. Dat moet. Jaime is mijn enige hoop.’

‘Mijn koningin,’ zei Qyborn, ‘bent u… vergeten dat ser Jaime geen zwaardhand heeft? Als hij uw kampvechter is, en hij verliest…’

Dan zullen we deze wereld samen verlaten, zoals we er eens samen binnengekomen zijn.’Hij zal niet verliezen. Jaime niet. Niet als mijn leven op het spel staat.’

Jaime

De nieuwe heer van Stroomvliet was zo woedend dat hij stond te sidderen. ‘We zijn bedrogen,’ zei hij. ‘Die man heeft ons een loer gedraaid!’ Hij schuimbekte roze schuim terwijl hij met een vinger naar Edmar Tulling priemde. ‘Ik eis zijn hoofd. Ik heb het in Stroomvliet voor het zeggen, op decreet van de koning zelf. Ik…’

‘Emmon,’ zei zijn echtgenote, ‘de Opperbevelhebber kent het decreet van de koning. Ser Edmar kent het decreet van de koning. De staljongens kennen het decreet van de koning.’

‘Ik ben de heer en ik eis zijn hoofd!’

‘Voor welke misdaad?’ Mager als hij was, zag Edmar er nog steeds meer als een heer uit dan Emmon Frey. Hij droeg een gewatteerde wambuis van rode wol met een springende forel op de borst geborduurd. Zijn laarzen waren zwart, zijn hozen blauw. Zijn koperkleurige haar was gewassen en bijgesneden, zijn rode baard keurig verzorgd. ‘Ik heb alles gedaan wat er van mij verlangd werd.’

‘O ja?’ Jaime Lannister had niet meer geslapen sinds de poorten van Stroomvliet open waren gegaan, en zijn hoofd bonsde. ‘Ik herinner me niet dat ik u heb gevraagd ser Brynden te laten ontsnappen.’

‘U verlangde dat ik mijn kasteel zou overgeven, niet mijn oom. Is het mijn schuld als uw mannen hem door de belegeringslinies hebben laten glippen?’

Jaime vond het niet amusant. ‘Waar is hij?’ zei hij, duidelijk blijk gevend van zijn irritatie. Zijn mannen hadden Stroomvliet driemaal doorzocht en Brynden Tulling was nergens te bekennen.

‘Hij heeft me niet gezegd waar hij naar toe wilde.’

‘En u hebt het ook niet gevraagd. Hoe is hij eruit gekomen?’

‘Vissen zwemmen. Zelfs zwarte.’ Edmar glimlachte.

Jaime kwam sterk in de verleiding hem met zijn gouden hand een klap op zijn bek te geven. Een paar ontbrekende tanden zouden wel een einde maken aan die glimlachjes. Voor iemand die de rest van zijn leven als gevangene zou doorbrengen, was Edmar al te zeer met zichzelf ingenomen. ‘We hebben oubliëttes onder de Rots van Casterling die een man even nauw omsluiten als een harnas. Je kunt je er niet in omdraaien of zitten en je kunt ook niet bij je voeten als de ratten aan je tenen beginnen te knagen. Misschien wilt u nog eens goed over uw antwoord nadenken?’ Heer Edmars glimlach vervloog. ‘U hebt mij uw woord gegeven dat ik met ere behandeld zou worden, zoals dat bij mijn status past.’

‘Dat zal ook gebeuren,’ zei Jaime. ‘Edeler ridders dan u zijn kermend in die oubliëttes aan hun eind gekomen, en menige hoge heer eveneens. Zelfs een koning of twee, als ik me mijn geschiedenislessen goed herinner. Uw vrouw kan de oubliëtte naast u krijgen, als u wilt. Ik zou u niet graag van elkaar scheiden.’

‘Hij heeft inderdaad gezwommen,’ zei Edmar gemelijk. Hij had net zulke blauwe ogen als zijn zuster Catelyn, en Jaime zag er net zo’n afkeer in als hij eens in de hare had ontwaard. ‘We hebben het valhek van de Waterpoort opgetrokken. Niet helemaal, maar een voet of drie. Genoeg om onder water een opening te maken, hoewel de poort nog dicht leek. Mijn oom kan goed zwemmen. Na donker heeft hij zichzelf onder de punten door getrokken.’

En hij is ongetwijfeld op dezelfde manier onder onze versperring door geglipt. Een maanloze nacht, wachters die zich verveelden, en een zwarte vis die in een zwarte rivier stilletjes stroomafwaarts was gedreven. Als Ruttiger of Taxus of een van hun mannen al een plons hadden gehoord, dan zouden ze die aan een schildpad of een forel toegeschreven hebben. Edmar had het merendeel van de dag gewacht alvorens de schrikwolf van Stark te strijken als teken van overgave. Nadat het kasteel in andere handen was overgegaan, had het door alle daarmee gepaard gaande verwarring tot de volgende ochtend geduurd voordat Jaime te horen had gekregen dat de Zwartvis zich niet onder de gevangenen bevond.

Hij liep naar het raam en staarde over de rivier. Het was een heldere herfstdag en de zon scheen in het water. De Zwartvis kan inmiddels wel dertig mijl stroomafwaarts zijn.

‘Je moet hem vinden,’ hield Emmon Frey vol.

‘Hij wordt wel gevonden.’ Jaime zei het met een overtuiging die hij niet voelde. ‘Ik heb honden en jagers die op dit moment naar hem speuren.’ Ser Addam had de leiding over de zoektocht aan de zuidkant van de rivier, ser Dermot van het Regenbos aan de noordkant. Hij had overwogen ook de rivierheren in te schakelen, maar Vannis en Pijper en huns gelijken zouden de Zwartvis eerder helpen ontsnappen dan hem in de boeien slaan. Al met al had hij weinig hoop. ‘Hij zal ons een poosje kunnen ontwijken,’ zei hij, ‘maar uiteindelijk moet hij boven water komen.’

‘En als hij probeert mijn kasteel te heroveren?’

‘U hebt een garnizoen van tweehonderd man.’ Dat garnizoen was eigenlijk te groot, maar heer Emmon was bangelijk van aard. Hij zou in elk geval geen moeite hebben hun te eten te geven; de Zwartvis had Stroomvliet goed voorzien achtergelaten, precies zoals hij had beweerd. ‘Na alle moeite die ser Brynden heeft genomen om ons te ontsnappen, betwijfel ik of hij nog terug komt sluipen.’ Of het moet aan het hoofd van een bende vogelvrijen zijn. Hij twijfelde er niet aan dat de Zwartvis van plan was te blijven doorvechten.

‘Dit is jouw zetel,’ zei vrouwe Genna tegen haar echtgenoot. ‘Het is jouw zaak om die vast te houden. Als je dat niet kunt, steek er dan de brand in en haast je terug naar de Rots.’

Heer Emmon wreef over zijn mond. Toen hij zijn hand weghaalde was die rood en slijmerig van het zuurblad. ‘Natuurlijk. Stroomvliet is van mij, en niemand zal het mij ooit ontnemen.’ Hij wierp Edmar Tulling nog een laatste, wantrouwige blik toe toen vrouwe Genna hem de bovenzaal uit sleepte.

‘Hebt u mij misschien nog meer te melden?’ vroeg Jaime aan Edmar toen ze alleen waren.

‘Dit was mijn vaders bovenzaal,’ zei Tulling. ‘Van hieruit voerde hij een wijze en goede heerschappij over het rivierengebied. Hij zat graag bij dat raam. Het licht was daar goed, en zodra hij van zijn werk opkeek, kon hij de rivier zien. Als zijn ogen vermoeid waren, liet hij zich door Cat voorlezen. Pinkje en ik hebben daar naast de deur eens een kasteel van houten blokken gebouwd. Je zult nooit beseffen hoe misselijk het mij maakt jou in deze kamer te zien, Koningsmoordenaar. Je zult nooit beseffen hoezeer ik je veracht.’

Dat had hij mis. ‘Betere mannen dan jij hebben mij veracht, Edmar.’ Jaime riep een wachter. ‘Breng heer Edmar naar zijn toren terug en zorg dat hij te eten krijgt.’

De heer van Stroomvliet vertrok zwijgend. Morgenochtend zou hij op weg gaan naar het westen. Ser Forling Pape zou het bevel over zijn escorte voeren, honderd man sterk, twintig ridders inbegrepen. Laat ik dat maar verdubbelen. Heer Beric zal misschien proberen Edmar te bevrijden voordat ze de Guldentand bereiken. Jaime wilde Tulling geen derde keer gevangen hoeven nemen.

Hij keerde terug naar Edmar Tullings stoel, trok de kaart van de Drietand naar zich toe en streek die plat met zijn gouden hand. Waar zou ik naar toe gaan, als ik de Zwartvis was?

‘Heer Opperbevelhebber?’ In de geopende deur stond een bewaker. ‘Hierbuiten staan vrouwe Westerling en haar dochter, zoals u had bevolen.’

Jaime schoof de kaart opzij. ‘Laat ze binnen.’ Die meid is tenminste niet ook weg. Jeane Westerling was Robb Starks koningin geweest, het meisje dat hem alles had gekost. Met een wolf in haar buik had ze wel eens gevaarlijker kunnen zijn dan de Zwartvis.

Ze zag er niet gevaarlijk uit. Jeane was een slank meisje, niet ouder dan vijftien of zestien, eerder onbeholpen dan gracieus. Ze had smalle heupen, borsten ter grootte van een appel, een bos kastanjebruine krullen en de zachtbruine ogen van een ree. Niet onknap voor een kind, besloot Jaime, maar geen meisje om een koninkrijk voor te verliezen. Haar gezicht was opgezet en op haar voorhoofd zat een korst, half verscholen onder een lok bruin haar. ‘Hoe kom je daar aan?’ vroeg hij haar.

Het meisje wendde haar hoofd af. ‘Niets aan de hand,’ zei haar moeder, een vrouw met een streng gezicht in een groenfluwelen japon. Om haar nek hing een halssnoer van gouden schelpen. ‘Ze wilde het kroontje dat ze van die opstandeling had gekregen niet opgeven, en toen ik probeerde het van haar hoofd te halen, verzette het koppige kind zich tegen me.’

‘Het was van mij,’ snikte Jeane. ‘U had het recht niet. Robb had het voor mij laten maken. Ik hield van hem.’

Haar moeder wilde haar een klap geven, maar Jaime ging tussen hen in staan. ‘Niets daarvan,’ zei hij waarschuwend tegen vrouwe Sybelle. ‘Gaat u allebei zitten.’ Het meisje krulde zich in haar stoel op als een schichtig dier, maar haar moeder ging stijfjes en met opgeheven hoofd zitten. ‘Wijn?’ vroeg hij aan allebei. Het meisje gaf geen antwoord. ‘Nee, dank u,’ zei haar moeder.

‘Zoals u wilt.’ Jaime keerde zich naar de dochter toe. ‘Mijn medeleven met uw verlies. De jongen was moedig, dat moet ik hem nageven. Ik moet u een vraag stellen. Draagt u zijn kind, jonkvrouwe?’

Jeane vloog haar stoel uit en zou de kamer ontvlucht zijn als de deurwachter haar niet bij haar arm had gegrepen. ‘Nee,’ zei vrouwe Sybelle terwijl haar dochter worstelde om weg te komen. ‘Daar heb ik voor gezorgd, zoals uw vader mij had verzocht.’

Jaime knikte. Tywin Lannister was er de man niet naar geweest om zulke details over het hoofd te zien. ‘Laat het meisje los,’ zei hij. ‘Voorlopig ben ik klaar met haar.’ Terwijl het meisje snikkend de trap af vluchtte, nam hij haar moeder op. ‘Het huis Westerling is begenadigd en uw broer Rolf is tot heer van Castameer verheven. Wat wilt u nog meer van ons?’

‘Uw vader had mij een passend huwelijk voor Jeane en haar jongere zuster beloofd. Heren of erfgenamen, heeft hij mij gezworen, geen jongere zonen of hofridders.’

Heren of erfgenamen. Vast wel, ja. De Westerlings waren een oud en trots geslacht, maar vrouwe Sybelle zelf was van geboorte een Kruider en afkomstig uit een familie van omhooggevallen kooplieden. Haar grootmoeder was een of andere halfgekke heks uit het oosten geweest, meende hij zich te herinneren. En de Westerlings waren verarmd. Op iets beters dan jongere zonen hadden de dochters van Sybelle Kruider normaal gesproken niet kunnen hopen, maar met een lekkere dikke pot Lannister-goud zou zelfs de weduwe van een dode opstandeling de een of andere heer wel aantrekkelijk lijken. ‘Die huwelijken krijgt u,’ zei Jaime, ‘maar Jeane moet twee volle jaren wachten voordat ze weer in het huwelijk treedt.’ Als het meisje te snel een andere echtgenoot nam en een kind van hem kreeg, zou er ongetwijfeld worden gefluisterd dat de Jonge Wolf de vader was.

‘Ik heb ook twee zoons,’ bracht vrouwe Westerling hem in herinnering. ‘Rollam is bij mij, maar Reynald was ridder en is met de rebellen naar de Tweeling gegaan. Als ik had geweten wat daar zou gebeuren, had ik dat nooit toegestaan.’ Er klonk een zweem van verwijt in haar stem door. ‘Reynald wist niets van enige… van de overeenkomst met uw vader af. Misschien zit hij gevangen in de Tweeling.’

Of misschien is hij dood. Walder Frey zou ook wel niets van ‘de overeenkomst’ hebben geweten. ‘Ik zal navraag laten doen. Als ser Reynald nog gevangen zit, zullen wij zijn losgeld voor u betalen.’

‘Er was ook sprake van een echtverbintenis voor hem. Een bruid van de Rots van Casterling. Uw vader zegde Reynald Jolijt toe, als alles zou gaan zoals we hoopten.’

Zelfs vanuit het graf stuurt heer Tywins hand nog al onze bewegingen.’Jolijt is de natuurlijke dochter van wijlen mijn oom Gerion. Er kan wel een verloving worden geregeld, indien u dat wenst, maar een huwelijk zal moeten wachten. Toen ik haar voor het laatst zag, was Jolijt negen of tien.’

‘Zijn natuurlijke dochter?’ Vrouwe Sybelle keek hem aan alsof ze een citroen had ingeslikt. ‘U wilt dat een Westerling met een bastaardtrouwt?’

‘Net zomin als ik wil dat Jolijt met de zoon van een intrigerende feeks en overloopster trouwt. Ze verdient beter.’ Jaime had het mens graag met haar schelpenketting gewurgd. Jolijt was een lief kind, zij het wat eenzaam; haar vader was Jaimes lievelingsoom geweest. ‘Uw dochter is tienmaal zoveel waard als u, vrouwe. U vertrekt morgenochtend met Edmar en ser Forling. Tot het zover is, doet u er goed aan uit mijn ogen te blijven.’ Hij riep om een wachter, en vrouwe Sybelle vertrok met stijf opeengeknepen lippen. Jaime vroeg zich onwillekeurig af hoeveel heer Gawen van het geïntrigeer van zijn vrouw afwist. Hoeveel weten wij mannen eigenlijk ooit?

Toen Edmar en de Westerlings vertrokken, werden ze door vierhonderd man begeleid. Jaime had het escorte op het laatste moment nog eens verdubbeld. Hij reed een paar mijl mee om met ser Forling Pape te overleggen. Hoewel hij een stierenkop op zijn wapenrok en horens op zijn helm droeg, had ser Forlings gelijkenis met een stier niet minder kunnen zijn. Hij was kort, tenger en taai. Met zijn puntneus, zijn kale hoofd en zijn vergrijsde bruine baard leek hij meer op een herbergier dan op een ridder. ‘We weten niet waar de Zwartvis uithangt,’ bracht Jaime hem in herinnering, ‘maar als hij Edmar kan bevrijden, zal hij het niet nalaten.’

‘Dat zal niet gebeuren, heer.’ Net als de meeste herbergiers was ser Forling niet gek. ‘Verspieders en voorrijders zullen onze marsroute verkennen en ’s nachts zullen we ons kamp versterken. Ik heb tien man aangewezen om dag en nacht bij Tuiling te blijven, mijn beste langboogschutters. Hij hoeft maar één voet van de weg af te dwalen of ze laten zoveel pijlen op hem los dat zijn eigen moeder hem voor een gans zou verslijten.’

‘Goed.’ Jaime had liever dat Tulling veilig op de Rots van Casterling arriveerde, maar hij kon beter dood dan gevlucht zijn. ‘Zorg ook maar dat de dochter van heer Westerling wat schutters in haar buurt heeft.’

Ser Forling leek onthutst. ‘Gawens kleine meid? Die is…’

‘…de weduwe van de Jonge Wolf,’ maakte Jaime de zin af, ‘en twee keer zo gevaarlijk als Edmar, mocht ze ons ooit ontglippen.’

‘Zoals u wenst, heer. Ze zal in het oog worden gehouden.’

Toen hij op een drafje langs de stoet terugreed richting Stroomvliet, moest Jaime langs de Westerlings. Heer Gawen knikte hem bij het passeren ernstig toe, maar Sybelle keek dwars door hem heen met ogen als ijzige splinters. Jeane zag hem helemaal niet. De weduwe reed met haar ogen neergeslagen, ineengedoken onder een mantel met een kap. De kleren onder de zware plooien waren fraai van snit, maar zaten vol scheuren. Ze heeft ze zelf kapotgereten, ten teken van rouw, besefte Jaime. Dat zint haar moeder waarschijnlijk niets. Hij betrapte zich erop dat hij zich afvroeg of Cersei ook haar japon zou scheuren, mocht ze ooit horen dat hij dood was.

Hij keerde niet rechtstreeks naar het kasteel terug, maar stak de Steenstort weer over om Edwyn Frey op te zoeken en de overdracht van de gevangenen van diens overgrootvader te bespreken. Het leger van de Freys was binnen een paar uur na de overgave van Stroomvliet al begonnen met opbreken: heer Walders baandermannen en vrijruiters hadden de palissade neergehaald om naar huis te gaan. De resterende Freys braken nu het kamp af, maar hij trof Edwyn met zijn bastaardoom in het paviljoen van de laatstgenoemde aan.

Ze zaten samen over een kaart gebogen verhit te discussiëren, maar hielden ermee op toen hij binnenkwam. ‘Heer bevelhebber,’ zei Stroom met kille hoffelijkheid, maar Edwyn barstte uit: ‘U hebt het bloed van mijn vader aan uw handen, ser.’

Jaime was enigszins uit het veld geslagen. ‘Hoezo?’

‘U hebt hem toch naar huis gestuurd?’

Iemand moest het doen. ‘Is ser Ryman iets overkomen?’

‘Hij is met zijn hele gezelschap opgehangen,’ zei Walder Stroom. ‘De vogelvrijen hebben hen zes mijl ten zuiden van Schoonmarkt onderschept.’

‘Dondarrion?’

‘Hij, of Thoros, of die vrouw; Steenhart.’

Jaime fronste. Ryman Frey was een dwaas, een lafaard en een dronkelap geweest en niemand zou hem erg missen, zijn mede-Freys wel het allerminst. Als Edwyns droge ogen ook maar enige indicatie waren, zou zelfs zijn eigen zoon niet lang om hem rouwen. Toch… die vogelvrijen worden steeds brutaler, als ze het wagen heer Walders erfgenaam nog geen dagrit van de Tweeling op te hangen. ‘Hoeveel man had ser Ryman bij zich?’ vroeg hij.

‘Drie ridders en een dozijn wapenknechten,’ zei Stroom. ‘Het lijkt haast alsof ze wisten dat hij naar de Tweeling zou terugkeren, en met een klein escorte.’

Edwyns mond vertrok. ‘Wedden dat mijn broer hier de hand in heeft gehad? Hij heeft de vogelvrij en laten ontsnappen nadat ze Merret en Petyr hadden vermoord, en dit is waarom: nu onze vader dood is, sta ik nog als enige tussen Zwarte Walder en de Tweeling in.’

‘Dat kun je niet bewijzen,’ zei Walder Stroom.

‘Ik heb geen bewijs nodig. Ik ken mijn broer.’

‘Je broer is in Zeegaard,’ hield Stroom vol. ‘Hoe kon hij nu weten dat ser Ryman naar de Tweeling terugging?’

‘Iemand heeft het hem verteld,’ zei Edwyn verbitterd. ‘Hij heeft zijn spionnen in ons kamp, daar kun je van op aan.’

En jij hebt de jouwe in Zeegaard. Jaime wist dat de vijandschap tussen Edwyn en Zwarte Walder hartgrondig was, maar het interesseerde hem geen zier wie van de twee hun overgrootvader als heer van de Oversteek zou opvolgen.

‘Als u mij wilt verschonen dat ik u stoor in uw verdriet,’ zei hij droogjes, ‘we moeten ons nog over een paar andere zaken buigen. Wanneer u in de Tweeling terug bent, wilt u heer Walder dan zeggen dat koning Tommen alle gevangenen opeist die u tijdens de Rode Bruiloft hebt gemaakt?’

Ser Walder fronste. ‘Die gevangenen zijn waardevol, ser.’

‘Zijne genade zou er niet om vragen als ze waardeloos waren.’

Frey en Stroom wisselden een blik. Edwyn zei: ‘Mijn grootvader zal verwachten dat hij een vergoeding voor die gevangenen krijgt.’

En die krijgt hij, zodra er bij mij een nieuwe hand aangroeit, dacht Jaime. ‘We hebben allemaal zo onze verwachtingen,’ zei hij op milde toon. ‘Vertelt u eens, bevindt ser Reynald Westerling zich onder die gevangenen?’

‘De schelpenridder?’ snierde Edwyn. ‘Die zult u op de bodem van de Groene Vork aantreffen, bezig de visjes te voeren.’

‘Hij was op de binnenplaats toen onze mannen die schrikwolf kwamen afmaken,’ zei Walder Stroom. ‘Whalen eiste zijn zwaard op en hij overhandigde het vrij gedwee, maar toen de kruisboogschutters de wolf vol veren begonnen te schieten, greep hij Whalens bijl en hakte het monster los uit het net dat ze over hem heen gesmeten hadden. Volgens Whalen werd hij door een bout in zijn schouder getroffen en door een tweede in zijn ingewanden, maar hij wist desondanks nog de weergang te bereiken en zich in de rivier te werpen.’

‘Hij liet een bloedspoor op de trap achter,’ zei Edwyn.

‘Hebben jullie naderhand zijn lijk nog gevonden?’ vroeg Jaime.

‘We hebben naderhand wel duizend lijken gevonden. Als ze eenmaal een paar dagen in de rivier hebben gelegen, zien ze er allemaal zo’n beetje hetzelfde uit.’

‘Ik heb gehoord dat dat ook voor gehangenen geldt,’ zei Jaime voordat hij vertrok.

De volgende ochtend restte er weinig meer van het kamp van de Freys dan vliegen, paardenmest en de galg van ser Ryman, die verloren naast de Steenstort stond. Zijn neef wilde weten wat ermee moest gebeuren, en met de belegeringswerktuigen die hij had gebouwd, zijn rammen, stormdaken, torens en blijden. Daven stelde voor al die dingen naar Ravenboom te slepen en daar te gebruiken. Jaime zei dat hij alles in brand moest steken, te beginnen met de galg. ‘Met heer Tytos wil ik zelf afrekenen. Daar zal geen belegeringstoren voor nodig zijn.’

Daven grijnsde door zijn borstelige baard. ‘Een tweegevecht, neef? lijkt me niet erg eerlijk. Tytos is een oude, grijze man.’

Een oude, grijze man met twee handen.

Die nacht vochten hij en ser Ilyn drie uur lang. Het was een van zijn betere nachten. Als het serieus was geweest, zou Peyn hem maar twee keer hebben gedood. In de regel stierf hij een half dozijn doden, en sommige nachten was het nog erger. ‘Als ik dit nog een jaar volhoud, word ik misschien net zo goed als Pickel,’ verklaarde Jaime, en ser Ilyn maakte het klakgeluid dat aangaf dat hij geamuseerd was. ‘Kom, laten we nog wat van Hoster Tullings goede rode wijn drinken.’

Wijn was deel gaan uitmaken van hun nachtelijke ritueel. Ser Ilyn was de volmaakte drinkebroeder. Hij viel hem nooit in de reden, was het nooit oneens met hem, klaagde nooit, vroeg nooit om een gunst en vertelde nooit lange zwamverhalen. Al wat hij deed, was drinken en luisteren.

‘Ik had al mijn vrienden hun tong moeten laten uitrukken,’ zei Jaime terwijl hij hun bekers volschonk, ‘en mijn verwanten ook. Een zwijgende Cersei zou heerlijk zijn. Hoewel ik haar tong wel zou missen bij het kussen.’ Hij dronk. De wijn was dieprood, zoet en zwaar. Jaime voelde zich warm worden als hij door zijn keelgat gleed. ‘Ik herinner me niet meer wanneer we elkaar voor het eerst zijn gaan kussen. Aanvankelijk was het onschuldig. Totdat het dat niet meer was.’ Hij dronk zijn wijn op en zette zijn beker weg. ‘Tyrion heeft me eens verteld dat de meeste hoeren weigeren je te kussen. Ze neuken je tot je scheel ziet, zei hij, maar je zult nooit hun lippen op de jouwe voelen. Denkt u dat mijn zuster Ketelzwart kust?’

Ser Ilyn gaf geen antwoord.

‘Het lijkt me ongepast dat ik mijn Gezworen Broeder dood. Wat ik moet doen, is hem castreren en naar de Muur sturen. Zo is het ser Lucamour de Wellustige vergaan. Ser Osmund zal de castratie natuurlijk niet prettig opnemen. En zijn broers zijn er ook nog. Broers kunnen gevaarlijk zijn. Nadat Aegon de Onwaardige ser Terrens Toyn ter dood had gebracht omdat die met zijn maîtresse naar bed was geweest, deden Toyns broers hun uiterste best hem te doden. Dankzij de Drakenridder was dat uiterste niet ver genoeg, maar dat kwam niet doordat ze het nooit geprobeerd hebben. Dat staat in het Witte Boek. Alles staat erin, behalve wat ik met Cersei aan moet.’

Ser Ilyn haalde een vinger over zijn keel.

‘Nee,’ zei Jaime. ‘Tommen heeft al een broer verloren, en de man die hij als zijn vader beschouwde. Als ik zijn moeder zou doden, zou hij mij erom haten… en dat lieve vrouwtje van hem zou wel een weg vinden om die haat in het voordeel van Hooggaarde uit te buiten.’

Ser Ilyn glimlachte op een manier die Jaime niet beviel. Een gemene glimlach. Een gemene ziel. ‘U praat te veel,’ zei hij tegen de man.

De volgende dag keerde ser Dermot van het Regenbos met lege handen in het kasteel terug. Op de vraag, wat hij had gevonden, antwoordde hij: ‘Wolven. Honderden van die ellendelingen.’ Hij was er twee wachten aan kwijtgeraakt. De wolven waren uit het donker opgedoken om hen te verscheuren. ‘Gewapende ‘mannen in maliën en verhard leer, en toch waren die beesten niet bang voor ze. Voordat hij stierf, zei Jeet dat de meute werd aangevoerd door een monsterlijk grote wolvin. Een schrikwolf, als je op zijn beschrijving moet afgaan. De wolven wisten ook in onze paardenkraal te komen. Die ellendige rotzakken hebben mijn lievelingsvos gedood.’

‘Een kring van vuren rondom uw kamp houdt ze misschien op een afstand,’ zei Jaime, al vroeg hij het zich af. Zou ser Dermots schrikwolf hetzelfde beest kunnen zijn dat Joffry bij de kruiswegen had toegetakeld?

Wolven of niet, ser Dermot nam verse paarden en meer mannen mee en vertrok de volgende morgen weer om de speurtocht naar Brynden Tulling voort te zetten. Die middag kwamen de heren van de Drietand Jaime verlof vragen om naar hun eigen gebieden te mogen terugkeren. Hij gaf het hun. Heer Pijper vroeg tevens naar zijn zoon Marq. ‘Alle gevangenen worden vrijgekocht,’ beloofde Jaime. Toen de rivierheren afscheid namen, bleef heer Karyl Vanrus achter om te zeggen: ‘Heer Jaime, u moet naar Ravenboom gaan. Zolang Jonos bij hem voor de poort staat, zal Tytos zich nooit overgeven, maar ik weet dat hij voor u de knie zal buigen.’ Jaime bedankte hem voor zijn raad.

Sterkever was de volgende die vertrok. Hij wilde naar Darring terug, omdat hij had beloofd de vogelvrij en te bestrijden. ‘We zijn verdomme de helft van het rijk door gereden, en waarvoor? Zodat u Edmar Tulling in zijn hozen kon laten pissen? Dat is geen stof voor een lied. Ik heb een gevecht nodig. Ik wil de Jachthond, Jaime. Hem, of de markenheer.’

‘De kop van de Jachthond mag u hebben, als u hem krijgen kunt,’ zei Jaime, ‘maar Beric Dondarrion moet levend worden gegrepen, zodat hij naar Koningslanding kan worden gebracht. Duizenden mensen moeten hem zien sterven, anders blijft hij niet dood.’ Dat ontlokte Sterkever een grom, maar uiteindelijk stemde hij ermee in. De volgende dag vertrok hij met zijn schildknaap en zijn krijgsknechten, plus Baardeloze Jon Beteling, die besloten had dat hij liever op vogelvrij en ging jagen dan huiswaarts te keren naar zijn fameus onaantrekkelijke vrouw:

Jaime moest het garnizoen nog afhandelen. Dat zwoer als één man dat ze absoluut niet wisten wat ser Brynden van plan was, of waar hij naar toe zou kunnen zijn. ‘Ze liegen,’ hield Emmon Frey vol, maar Jaime geloofde van niet. ‘Als je niemand deelgenoot maakt van je plannen, kan niemand je verraden,’ voerde hij aan. Vrouwe Genna opperde dat hij een paar mannen aan de tand kon voelen. Dat weigerde hij. ‘Ik heb Edmar mijn woord gegeven dat het garnizoen ongedeerd zou blijven als hij zich overgaf.’

‘Heel ridderlijk van je,’ zei zijn tante, ‘maar wat hier nodig is, is krachtig optreden, geen ridderlijkheid.’

Vraag maar aan Edmar hoe ridderlijk ik ben, dacht Jaime. vraag hem maar naar de katapult. Om de een of andere reden dacht hij niet dat de maesters hem snel met prins Aemon de Drakenridder zouden verwisselen wanneer ze hun geschiedenis te boek stelden. Toch was hij merkwaardig tevreden. De oorlog was vrijwel gewonnen. Drakensteen was gevallen, en Stormeinde zou snel genoeg vallen, dat leed geen twijfel. Stannis mocht de Muur hebben. De noorderlingen zouden hem geen warmer hart toedragen dan de stormheren hadden gedaan. Als Rous Bolten hem niet zou vernietigen, zou de winter dat wel doen.

En hijzelf had hier in Stroomvliet zijn aandeel geleverd zonder zelfs maar de wapens tegen de Starks of de Tullings op te nemen. Als hij de Zwartvis eenmaal had gevonden, was hij vrij om naar Koningslanding terug te gaan, waar hij thuishoorde. Mijn plaats is bij mijn koning. Bij mijn zoon. Zou Tommen dat willen weten? De waarheid kon de jongen zijn troon kosten. Wat heb je liever, jongen, een vader of een stoel? Jaime wilde dat hij het antwoord wist. Hij vindt het leuk om zijn zegel-stempel op papieren te drukken. Het zou natuurlijk kunnen dat de jongen hem niet geloofde. Cersei zou zeggen dat het gelogen was. Mijn lieve zuster, de bedriegster. Hij zou een weg moeten zien te vinden om Tommen uit haar klauwen te plukken voordat de jongen een tweede Joffry werd. En als hij dan toch bezig was, moest hij de jongen tevens een nieuwe kleine raad bezorgen. Als Cersei opzij geschoven kan worden, stemt ser Kevan er misschien mee in Tommen als Hand te dienen. En zo niet, welnu, het ontbrak de Zeven Koninkrijken niet aan bekwame mannen. Forling Pape zou een goede keus zijn, of Roland Crakenhal. Als er een niet-westerling nodig was om de Tyrels tevreden te stellen, was Mathis Rowin er altijd nog… of zelfs Petyr Baelish. Pinkje was net zo beminnelijk als slim, maar van te lage afkomst om een bedreiging voor een van de grote heren te vormen, en hij beschikte zelf niet over zwaarden. De volmaakte Hand.

Het garnizoen van Tulling vertrok de volgende ochtend, ontdaan van alle wapens en wapenrustingen. Iedereen mocht eten voor drie dagen en de kleren aan zijn lijf meenemen, nadat hij een plechtige eed had gezworen nimmer de wapens tegen heer Emmon of het huis Lannister op te nemen. ‘Als je geluk hebt, houdt een op de tien mannen zich misschien aan die gelofte,’ zei vrouwe Genna.

‘Goed. Ik heb liever met negen dan met tien man te maken. Misschien zou ik door de tiende gedood zijn.’

‘De andere negen zullen je net zo snel doden.’

‘Dat is beter dan in bed sterven.’ Of op het privaat.

Twee mannen kozen ervoor niet met de overigen te vertrekken. Ser Desmond Grel, heer Hosters oude wapenmeester, nam liever het zwart aan. Datzelfde gold voor ser Robin Reyger, het hoofd van de wacht van Stroomvliet. ‘Dit kasteel is veertig jaar lang mijn thuis geweest,’ zei Grel. ‘U zegt dat ik vrij ben om te gaan, maar waarheen? Ik ben te oud en te dik om hagenridder te worden. Maar op de Muur is een man altijd welkom.’

‘Zoals u wilt,’ zei Jaime, al was het verdomd vervelend. Hij stond hun toe hun wapens en wapenrusting te houden en wees een dozijn van Gregor Cleganes mannen aan om de twee naar Maagdenpoel te begeleiden. Het bevel droeg hij aan Raffert op, degene die het Lieverdje werd genoemd. ‘Zorg dat de gevangenen Maagdenpoel ongedeerd bereiken,’ zei hij tegen de man, ‘of wat ser Gregor met de Geit heeft uitgespookt zal je een aardig geintje toeschijnen, vergeleken met wat ik met jou ga doen.’

Dagen gingen voorbij. Heer Emmon verzamelde heel Stroomvliet op de binnenplaats, heer Edmars mensen en de zijne, en sprak hen bijna drie uur lang toe over hetgeen er van hen verwacht werd nu hij hun heer en meester was. Zo nu en dan zwaaide hij met zijn perkament terwijl staljongens en dienstmeiden onder gemelijk stilzwijgen luisterden en een lichte regen op iedereen neerdaalde.

De zanger luisterde ook, degene die Jaime van ser Ryman Frey had afgepakt. Jaime trof hem staande in een deuropening aan, waar het droog was. ‘Heer Emmon had zanger moeten worden,’ zei de man. ‘Die toespraak is langer dan een ballade uit de marken, en ik geloof niet dat hij tussendoor adem heeft gehaald.’

Jaime schoot in de lach. ‘Heer Emmon heeft geen adem nodig, zolang hij kan kauwen. Ga je er een lied op maken?’

‘Een komisch lied. Ik ga het “Praten tegen de Vissen” noemen.’

‘Als je het maar niet ergens speelt waar mijn tante het kan horen.’ Jaime had tot nog toe nooit veel aandacht aan de man besteed. Het was een klein kereltje, gekleed in versleten groene hozen en een rafelige tuniek in een lichtere tint groen, gelapt met bruin leer. Zijn neus was lang en scherp, zijn glimlach breed en vlot. Zijn dunne bruine haar hing tot op zijn kraag, ongewassen en vol klitten. Vijftig, en geen dag jonger, dacht Jaime, een hagenharp met een hard leven achter de rug. ‘Was jij niet bij ser Ryman in dienst toen ik je vond?’ vroeg hij.

‘Pas twee weken.’

‘Ik had verwacht dat je wel samen met de Freys vertrokken zou zijn.’

‘Die daar is een Frey,’ zei de zanger terwijl hij naar ser Emmon knikte, ‘en dit kasteel lijkt me wel een aardig, knus plekje om de winter door te brengen. Bart Blikkerlach is met ser Forling naar huis gegaan, dus ik dacht dat ik misschien zijn plaats kon innemen. Bart heeft zo’n hoge, lieflijke stem die lui als ik nooit zullen evenaren. Maar ik ken twee keer zoveel schuine liedjes als hij — verschoning, heer.’

‘Je zult vast geweldig goed met mijn tante kunnen opschieten,’ zei Jaime. ‘Als je hier hoopt te overwinteren, zorg dan dat je spel vrouwe Genna bevalt. Zij is degene die gewicht in de schaal werpt.’

‘Niet u?’

‘Mijn plaats is bij de koning. Ik blijf hier niet lang.’

‘Dat spijt me dan, heer. Ik ken betere liederen dan “De Regens van Castameer”. Ik had… nou ja, van alles voor u kunnen spelen.’

‘Een andere keer,’ zei Jaime. ‘Heb je een naam?’

‘Tom van Zevenstromen, als het u behaagt, heer.’ De zanger nam zijn hoedje af. ‘Maar ik word meestal Tom van Zevenen genoemd.’

‘Dat je maar mooi moge zingen, Tom van Zevenen.’

Die nacht droomde hij dat hij terug was in de Grote Sept van Baelor en nog steeds bij het lijk van zijn vader waakte. Het was stil en donker in de sept, totdat er uit de schaduwen een vrouw opdook, die langzaam naar de baar liep. ‘Zuster?’ zei hij.

Maar het was Cersei niet. Ze was geheel in het grijs gekleed, een zwijgende zuster. Haar gezichtstrekken gingen schuil onder een kap en een sluier, maar hij kon de kaarsen in de groene vijvers van haar ogen zien branden. ‘Zuster,’ zei hij, ‘wat wil je van mij?’ Zijn laatste woord weergalmde de hele sept door, mijmijmijmijmijmijmijmijmijmijmij.

‘Ik ben je zuster niet, Jaime.’ Ze hief een bleke, zachte hand op en schoof haar kap naar achteren. ‘Ben je me vergeten?’

Kan ik iemand vergeten zijn die ik nooit heb gekend? De woorden bleven in zijn keel steken. Hij kende haar wel degelijk, maar het was zo lang geleden…

‘Zul je je eigen vader ook vergeten? Ik vraag me af of je hem ooit echt hebt gekend.’ Haar ogen waren groen, haar haar was gesponnen goud. Hij zou niet kunnen zeggen hoe oud ze was. Vijftien, dacht hij, of vijftig. Ze beklom de trap en bleef hoog opgericht naast de baar staan. ‘Hij kon er nooit tegen als hij werd uitgelachen. Daar had hij de allergrootste hekel aan.’

‘Wie ben je?’ Hij moest het haar horen zeggen.

‘De vraag is, wie ben jij?’

‘Dit is een droom.’

‘Is dat zo?’ Ze glimlachte droevig. ‘Tel je handen, kind.’

Eén. Een hand die stevig om het gevest van het zwaard geklemd was. Eentje maar. ‘In mijn dromen heb ik altijd twee handen.’ Hij stak zijn rechterarm op en staarde niet-begrijpend naar de afzichtelijke stomp.

‘We dromen allemaal over dingen die we niet kunnen hebben. Tywin droomde dat zijn zoon een groot ridder zou worden, dat zijn dochter koningin zou worden. Hij droomde dat ze zo sterk, moedig en mooi zouden worden dat niemand ze ooit zou uidachen.’

‘Ik ben ridder,’ zei hij tegen haar, ‘en Cersei is koningin.’

Er rolde een traan over haar wang. De vrouw deed haar kap weer op en keerde hem de rug toe. Jaime riep haar na, maar ze liep al weg. Haar rok fluisterde wiegeliedjes terwijl hij over de vloer streek. Verlaat me niet, wilde hij roepen, maar ze had hem natuurlijk allang geleden verlaten.

Hij werd in het donker wakker en huiverde. Het was ijskoud geworden in de kamer. Jaime smeet zijn dekbed opzij met de stomp van zijn zwaardhand. Het vuur in de haard was gedoofd, zag hij, en het raam was opengewaaid. Hij liep de pikdonkere kamer door om met de luiken te prutsen, maar toen hij het raam bereikte, kwam zijn blote voet in iets nats terecht. Jaime deinsde achteruit, heel even geschrokken. Zijn eerste gedachte was: bloed, maar bloed zou niet zo koud zijn geweest.

Het was sneeuw, die door het raam naar binnen dwarrelde.

In plaats van de luiken te sluiten gooide hij ze wijd open. Beneden op de binnenplaats lag een dunne witte deken die dikker werd terwijl hij keek. De kantelen van de borstwering hadden witte mutsen op. De vlokken daalden geluidloos, en een paar zweefden er het raam binnen en smolten op zijn gezicht. Jaime kon zijn eigen ademhaling zien.

Sneeuw in het rivieren gebied. Als het hier sneeuwde, zou het ook wel eens kunnen sneeuwen in Lannispoort en in Koningslanding. De winter rukt op naar het zuiden en de helft van onze graanschuren is leeg. Alle gewassen die nu nog op het veld stonden, waren verloren. Er zou niet meer gezaaid worden en er was geen hoop meer op een laatste oogst. Hij betrapte zich er net op dat hij zich afvroeg wat zijn vader zou doen om het rijk van voedsel te voorzien, toen hij zich herinnerde dat Tywin Lannister dood was.

Bij het krieken van de ochtend was de sneeuw enkeldiep, en in het godenwoud, waar de sneeuwbanken zich onder de bomen hadden opgehoopt, lag hij nog dieper. Schildknapen, staljongens en hooggeboren pages veranderden door de koude, witte toverij weer in kinderen en hielden een sneeuwballengevecht op het binnenhof en langs de borstwering. Jaime hoorde ze lachen. Er was een tijd geweest, nog niet zo lang geleden, dat hij buiten om het hardst sneeuwballen met hen zou hebben gemaakt, om die naar Tyrion te smijten als hij voorbij kwam waggelen, of achter in de halsopening van Cerseis japon te stoppen. Maar om een fatsoenlijke sneeuwbal te maken zijn twee handen nodig.

Er werd op zijn deur geklopt. ‘Ga eens kijken wie dat is, Pickel.’

Het bleek de oude maester van Stroomvliet te zijn, met een bericht in zijn doorgroefde, gerimpelde hand geklemd. Veymans gezicht was even bleek als de versgevallen sneeuw. ‘Ik weet het,’ zei Jaime, ‘er is een witte raaf uit de Citadel gearriveerd. De winter is gekomen.’

‘Nee, heer. De vogel komt uit Koningslanding. Ik heb de vrijheid genomen… ik wist niet…’ Hij reikte hem de brief aan.

Jaime las hem op de vensterbank, badend in het licht van die koude, witte ochtend. Qyborns woorden waren beknopt en zakelijk, die van Cersei koortsachtig en heftig. Kom onmiddellijk, zei ze. Help me. Red me. Ik heb je nu nodig als nooit tevoren. Ik hou van je. Ik hou van je. Ik hou van je. Kom onmiddellijk.

Veyman was afwachtend bij de deur blijven staan en Jaime voelde dat ook Pickel hem gadesloeg. ‘Wilt u antwoorden, heer?’ vroeg de maester na een lange stilte.

Er landde een sneeuwvlok op de brief. Toen hij smolt, begon de inkt te vervloeien. Jaime rolde het perkament weer op, zo stevig als dat met één hand maar kon, en gaf het aan Pickel. ‘Nee,’ zei hij. ‘Gooi dit in de haard.’

Samwel

Het laatste gedeelte van de reis was het hachelijkst. In de Straat van Roodweijn wemelde het van de langschepen, iets waarvoor ze in Tyrosh al gewaarschuwd waren. Omdat het leeuwendeel van de vloot van het Prieel zich aan de andere kant van Westeros bevond, hadden de ijzermannen Ryamspoort geplunderd en Wingerden en Zeesterhaven bezet, die ze nu als uitvalsbases gebruikten om het scheepsverkeer op weg naar Oudstee te belagen.

Driemaal werden er langschepen gesignaleerd vanuit het kraaiennest. Twee ervan bevonden zich een eind achter hen, en de Kaneelwindhad ze al snel afgeschud. Het derde dook kort voor zonsondergang op en sneed hun route naar de Fluistersont af. Toen ze zagen hoe de riemen rezen en daalden en het koperrode water tot wit schuim werd opgeklopt, zond Kojja Mo haar schutters naar de kastelen met hun grote bogen van guldenhart, waarmee een pijl verder en rechter kon worden afgeschoten dan zelfs met Dorns taxushout mogelijk was. Ze wachtte tot het langschip zich binnen een afstand van tweehonderd pas bevond voordat ze het bevel gaf om te schieten. Sam schoot mee, en ditmaal dacht hij dat zijn schot het schip had bereikt. Meer dan één zwerm pijlen was niet nodig. Het langschip zwenkte zuidwaarts om een makkere prooi te zoeken.

Toen ze de Fluistersont binnenvoeren, daalde er een diepblauwe schemering neer. Anje stond met de baby bij de voorsteven omhoog te staren naar een kasteel op de klippen. ‘Drietorens,’ zei Sam tegen haar, ‘de zetel van het huis Costeyn.’ Scherp afgetekend tegen de avondsterren, met toortslicht flakkerend achter de ramen, bood het kasteel een schitterende aanblik, maar het bedroefde hem om het te zien. Hun reis was bijna ten einde.

‘Het is heel hoog,’ zei Anje.

‘Wacht maar tot je de Hoogtoren ziet.’

Dalla’s baby begon te huilen. Anje trok haar tuniek open en gaf het jongetje de borst. Ze glimlachte onder het zogen en streelde hem over zijn zachte, bruine haar. Ze is evenveel van hem gaan houden als van het kind dat ze heeft achtergelaten, besefte Sam. Hij hoopte dat de goden mededogen met beide kinderen zouden hebben.

De ijzermannen waren zelfs tot in de beschutte wateren van de Fluistersont doorgedrongen. Die ochtend, toen de Kaneelwindverder voer naar Oudstee, begon het schip tegen lijken aan te stoten die in de richting van de zee dobberden. Sommige lichamen waren volledig bedekt met kraaien, die luidruchtig protesterend opwiekten als het zwanenschip hun grotesk opgezwollen vlotten verstoorde. Langs de kust werden verschroeide velden en verbrande dorpjes zichtbaar en de ondiepten en zandbanken lagen bezaaid met kapotgeslagen schepen. Voor het merendeel waren het koopvaarders en vissersboten, maar ze zagen ook verlaten langschepen en de wrakken van twee grote oorlogsgaleien. De ene was tot aan de waterlijn afgebrand, terwijl de romp van de andere geramd was, zodat er een gapend gat vol splinters in het zijboord zat.

‘Strijd hier,’ zei Xhondo. ‘Niet zo lang.’

‘Wie zou er zo idioot zijn om zo dicht bij Oudstee op rooftocht te gaan?’

Xhondo wees naar een half gezonken langschip in de ondiepten. De restanten van een banier hingen slap omlaag vanaf de achtersteven, gehavend en vol rookvlekken. Het devies was er een dat Sam nog nooit had gezien: een rood oog met een zwarte pupil onder een zwarte ijzeren kroon die door twee kraaien opgehouden werd.

‘Wiens banier is dat?’ vroeg Sam. Xhondo haalde alleen maar zijn schouders op.

De volgende dag was het koud en mistig. Terwijl de Kaneelwind langs het volgende geplunderde vissersdorp kroop, kwam er uit de mist een oorlogsgalei aanglijden die met trage riemslagen op hen af voer. De naam die erop stond, achter een boegbeeld van een slanke, in bladeren gehulde maagd die met een speer zwaaide, was Jageres. Een hartslag later doken daarnaast twee kleinere galeien op, als een paar identieke windhonden die hun baas op de voet volgden. Tot Sams opluchting voerden ze koning Tommens banier met de hertenbok en de leeuw boven de getrapte witte toren van Oudstee met zijn vlammenkroon.

De kapitein van de Jageres was een rijzige man in een rookgrijze mantel, afgezet met roodsatijnen vlammen. Hij bracht zijn galei naast de Kaneelwind, stak zijn riemen omhoog en riep dat hij aan boord kwam. Terwijl zijn kruisboogmannen en Kojja Mo’s schutters elkaar over de smalle strook water heen in het oog hielden, sprong hij met een half dozijn ridders over, knikte Quhuru Mo toe en vroeg of hij in diens ruimen mocht kijken. Vader en dochter overlegden kort en stemden er toen mee in.

‘Mijn verontschuldigingen,’ zei de kapitein toen zijn inspectie voltooid was. ‘Het doet mij verdriet dat eerlijke lieden zo’n onwellevende behandeling moeten ondergaan, maar dat is beter dan ijzermannen in Oudstee. Nog maar twee weken geleden had een aantal van die ellendelingen in de sont een koopvaarder uit Tyrosh buitgemaakt. Ze hadden de bemanning gedood, hun kleren aangetrokken en de verf die ze aantroffen gebruikt om hun bakkebaarden in tientallen kleuren te verven. Ze waren van plan om als ze zich eenmaal binnen de muren bevonden, de haven in brand te steken en van binnenuit de poorten te openen terwijl wij het vuur bestreden. Het had kunnen werken als ze niet op de Vrouwe van de Toren waren gestuit; de vrouw van de roeiermeester van dat schip komt uit Tyrosh. Toen hij al die groene en paarse baarden zag, begroette hij hen in de taal van Tyrosh, en niet een van hen kende genoeg woorden om hem terug te groeten.’

Sam was ontzet. ‘Ze zijn toch zeker niet van plan om Oudstee te plunderen?’

De kapitein van de Jageres wierp hem een eigenaardige blik toe. ‘Dit zijn geen gewone zeerovers. De ijzermannen hebben altijd geroofd waar ze konden. Dan sloegen ze plotseling toe vanuit zee, namen wat goud en meisjes mee en voeren weer weg, maar ze kwamen zelden met meer dan twee langschepen en nooit met meer dan een half dozijn. Nu worden we door honderden van hun schepen geteisterd. Ze komen aanvaren van de Schildeilanden en van sommige van de rotsen rond het Prieel. Ze hebben Steenkrabkaai, het Varkenseiland en het Meerminnenpaleis ingenomen, en op de Hoefijzerrots en de Bastaardswieg zitten nog meer nesten. Zonder de vloot van heer Roodweijn beschikken we niet over genoeg schepen om ze aan te pakken.’

‘Wat doet heer Hoogtoren dan?’ flapte Sam eruit. ‘Mijn vader zei altijd dat hij net zo rijk was als de Lanrusters en over drie keer zoveel zwaarden beschikte als welke andere baanderman van Hooggaarde ook.’

‘En nog wel meer ook, als hij de klinkerstraatjes schoonveegt,’ zei de kapitein, ‘maar zwaarden halen niets uit tegen de ijzermannen, tenzij de lieden die ze hanteren over water kunnen lopen.’

‘Hoogtoren zal toch wel iets doen?’

‘O, zeker. Heer Leyten heeft zich boven in zijn toren opgesloten met de Maffe Maagd en raadpleegt spreukenboeken. Misschien gaat hij een leger uit de diepten oproepen. Of niet. Baelor bouwt galeien, Gunthor voert het bevel over de haven, Garth leidt nieuwe rekruten op en Humfried is naar Lys om kapers in te huren. Als hij die hoer van een zuster van hem een fatsoenlijke vloot weet te ontfutselen, kunnen we de ijzermannen een beetje met gelijke munt terugbetalen. Tot die tijd kunnen we niet meer doen dan de sant bewaken en wachten tot die teef die in Koningslanding regeert heer Paxter niet langer aan haar leiband houdt.’

De verbitterde toon waarop de kapitein dat laatste zei, schokte Sam even erg als wat hij zei. Als Koningslanding Oudstee en het Prieel verliest, valt het hele rijk uit elkaar, dacht hij terwijl hij de Jageres en haar zusters weg zag varen.

Hij begon zich af te vragen of zelfs Hoornheuvel wel werkelijk veilig was. Het grondgebied van de Tarlings lag in het binnenland, omringd door dichtbeboste voorgebergten, driehonderd mijl ten noordoosten van Oudstee en een heel eind van de zee. Daar zouden ze toch ver buiten het bereik van ijzermannen en langschepen moeten zijn, zelfs nu zijn vader weg was om in het rivierengebied te vechten en het kasteel maar een lichte bezetting had. De Jonge Wolf had ongetwijfeld gemeend dat dat ook voor Winterfel gold, tot aan de nacht waarin Theon de Overloper zijn muren met ladders had beklommen. De gedachte dat hij Anje en haar kindje met het oog op hun veiligheid helemaal hierheen had gebracht, uitsluitend om ze straks midden in een oorlog achter te laten, vond Sam onverdraaglijk. De rest van de reis worstelde hij met zijn twijfels en vroeg hij zich af wat hij moest doen. Hij nam aan dat hij Anje wel bij zich in Oudstee kon houden. De muren van de stad waren veel ongenaakbaarder dan die van zijn vaders kasteel en werden door duizenden mannen verdedigd, anders dan het handjevol dat heer Randyl vermoedelijk in Hoornheuvel had achtergelaten, toen hij naar Hooggaarden was gemarcheerd om aan de oproep van zijn leenheer gehoor te geven. Als hij dat deed, moest hij haar natuurlijk wel ergens verstoppen; de Citadel stond niet toe dat novicen er echtgenotes of minnaressen op nahielden, althans niet openlijk. Bovendien, als ik nog veel langer bij Anje blijf, hoe zal ik het dan ooit kunnen opbrengen om haar te verlaten? Hij moest haar verlaten, of deserteren. Ik heb de woorden gezegd, hield Sam zichzelf voor. Als ik deserteer, kost dat me de kop, en wat schiet Anje daarmee op?

Hij overwoog, Kojja Mo en haar vader te smeken het wildlingenmeisje mee te nemen naar de Zomereilanden. Maar ook die weg had zijn gevaren. Als de Kaneelwind uit Oudstee vertrok, moest het schip het Nauw van Roodweijn weer over, en ditmaal had het misschien minder geluk. Gesteld dat het ophield met waaien en de Zomereilanders met windstilte te kampen kregen? Als de verhalen waar waren, zou Anje worden meegevoerd als slavin of zoutvrouw en zou de baby waarschijnlijk als hinderlijke ballast in zee gesmeten worden.

Het moet Hoornheuvel worden, besloot Sam ten slotte. Als we eenmaal in Oudstee zijn, huur ik een wagen en wat paarden en breng haar er zelf naar toe. Zo kon hij vaststellen hoe het er met het kasteel en het garnizoen voorstond, en als er ook maar iets was wat hem niet beviel, kon hij gewoon rechtsomkeert maken en Anje mee terugnemen naar Oudstee.

Ze bereikten Oudstee op een kille, vochtige morgen, in dermate dichte mist dat er van de stad niets anders te zien was dan het baken van de Hoogtoren. Over de haven was een versperring gespannen die twee dozijn verrotte scheepsrompen met elkaar verbond. Vlak daarachter lag een reeks oorlogsschepen, verankerd door drie grote krijgsgaleien en het torenhoge vierdeks-vlaggenschip van heer Hoogtoren, de Eer van Oudstee. Opnieuw moest de Kaneelwind zich aan een inspectie onderwerpen. Ditmaal was het heer Leytens zoon Gunthor die aan boord kwam, gehuld in een mantel van zilverbrokaat en een grijs geëmailleerd schubbenpantser. Ser Gunthor had verscheidene jaren in de Citadel gestudeerd en sprak de Zomertaal, dus trokken hij en Quhuru Mo zich terug in de kapiteinshut voor een privébespreking.

Sam nam de gelegenheid te baat om Anje uit te leggen wat hij van plan was. ‘Eerst naar de Citadel, om Jons brieven aan te bieden en te vertellen dat maester Aemon gestorven is. Ik verwacht dat de aartsmaesters wel een kar zullen sturen om zijn lichaam op te halen. Daarna regel ik paarden en een wagen om jou naar mijn moeder in Hoornheuvel te brengen. Ik kom zo snel mogelijk terug, maar dat is misschien pas morgenochtend.’

‘Morgenochtend,’ herhaalde ze, en ze gaf hem een kus om hem succes te wensen.

Ten slotte kwam ser Gunthor weer opduiken en gaf het signaal dat de ketting open moest, zodat de Kaneelwind langsde versperring kon glippen om aan te meren. Toen de trossen werden vastgelegd, ging Sam bij Kojja Mo en drie van haar boogschutters naast de valreep staan. De Zomereilanders zagen er schitterend uit in de veren mantels die ze alleen aan wal droegen. Daarbij vergeleken voelde hij zich maar sjofel in zijn uitgezakte zwarte kleren, zijn verschoten mantel en zijn laarzen vol zoutkorsten. ‘Hoe lang blijven jullie in de haven?’

‘Twee dagen, tien dagen, wie zal het zeggen? Zo lang als het duurt om onze ruimen te legen en weer te vullen.’ Kojja grijnsde. ‘Mijn vader moet ook bij de grijze maesters langs. Hij heeft boeken te verkopen.’

‘Kan Anje aan boord blijven totdat ik terugkom?’

‘Anje kan net zo lang blijven als ze wil.’ Ze prikte Sam met een vinger in zijn buik. ‘Zij eet niet zoveel als sommige anderen.’

‘Ik ben niet meer zo dik als vroeger,’ zei Sam verdedigend. Daar had de tocht langs de zuidkust voor gezorgd. Al die wachtbeurten, en alleen maar fruit en vis om te eten. Zomereilanders waren dol op fruit en vis.

Sam volgde de boogschutters over de valreep, maar eenmaal aan wal scheidden zich hun wegen. Hij hoopte dat hij de weg naar de Citadel nog kende. Oudstee was een doolhof, en hij had geen tijd om te verdwalen.

Het was een vochtige dag, dus waren de klinkers onder zijn voeten nat en glibberig en de steegjes in mist en mysteriën gehuld. Sam meed ze zoveel mogelijk en bleef op de rivierweg lopen die naast de Honingweijn door het hart van de oude stad kronkelde. Het was goed om weer vaste grond onder de voeten te hebben in plaats van een deinend dek, maar toch bezorgde de wandeling hem een onprettig gevoel. Hij voelde ogen op zich gericht die van balkons en uit ramen op hem neer gluurden en hem vanuit de verduisterde deuropeningen gadesloegen. Op de Kaneelwind had hij ieder gezicht gekend. Hier zag hij overal waar hij keek een nieuwe vreemdeling. Nog erger was de gedachte dat hij gezien zou kunnen worden door iemand die hem kende. Heer Randyl Tarling was in Oudstee bekend, maar niet bemind. Sam wist niet wat erger zou zijn: herkend te worden door een van zijn vaders vijanden, of door een van diens vrienden. Hij trok zijn mantel op en versnelde zijn pas.

De poorten van de Citadel werden geflankeerd door een paar torenhoge groene sfinxen die de vleugels van een adelaar, het lichaam van een leeuw en de staart van een slang hadden. De een had het gezicht van een man, de ander dat van een vrouw: Vlak daarachter stond de Schrijvershaard, waar de bewoners van Oudstee naar toe gingen als ze een acoliet zochten die hun testament kon schrijven en hun brieven kon lezen. Een half dozijn verveelde schrijvers zat in open kraampjes op klandizie te wachten. Aan andere kraampjes werden boeken gekocht en verkocht. Sam hield halt bij een stalletje dat kaarten te koop aanbood en bekeek een met de hand getekende plattegrond van de Citadel om zich te vergewissen van de snelste weg naar het Hof van de Seneschalk.

Het pad splitste zich bij het standbeeld van koning Daeron de Eerste op zijn grote, stenen paard, zijn zwaard richting Dorne geheven. Op het hoofd van de Jonge Draak zat een zeemeeuw en op de kling zaten er nog twee. Sam nam de linkertak, die langs de rivier liep. Bij de Treurkaai keek hij toe hoe twee acolieten een oude man in een boot hielpen voor de korte overtocht naar het Bloedige Eiland. Een jonge moeder klom na hem aan boord, met een jengelende baby die niet veel ouder was dan die van Anje in haar armen. Een stroom rozewangige novicen haastte zich langs hem in de richting van de septerij. Ik had hierheen moeten gaan toen ik net zo oud was als zij, dacht Sam. Als ik weggelopen was en een valse naam had aangenomen, had ik tussen de andere novicen kunnen verdwijnen. Vader had kunnen doen alsof Dickon zijn enige zoon was. Ik betwijfel of hij zelfs de moeite genomen zou hebben me te zoeken, tenzij ik een muilezel als rijdier had meegenomen. Dan zou hij achter me aan gegaan zijn, maar alleen vanwege de muilezel.

Voor het Hof van de Seneschalk waren de rectoren bezig een oudere novice in het blok te sluiten. ‘Eten gestolen uit de keukens,’ legde een van hen uit aan de acolieten die klaarstonden om de gevangene met rotte groenten te bekogelen. Toen Sam voorbij kwam met zijn zwarte mantel die als een zeil achter hem opbolde, wierpen ze hem allemaal nieuwsgierige blikken toe.

Achter de deuren trof hij een zaal aan met een stenen vloer en hoge boogramen. Aan het andere uiteinde zat een man met een geknepen gezicht op een verhoogd podium met een ganzenveer in een grootboek te krassen. Hoewel de man een maestersgewaad droeg, had hij geen keten om zijn nek. Sam schraapte zijn keel. ‘Goedemorgen.’

De man keek op. Wat hij zag leek zijn goedkeuring niet te kunnen wegdragen. ‘Jij riekt naar novice.’

‘Ik hoop er weldra een te zijn.’ Sam haalde de brieven te voorschijn die hij van Jon Sneeuw had gekregen. ‘Ik ben samen met maester Aemon van de Muur gekomen, maar hij is onderweg overleden. Als ik met de seneschalk zou mogen spreken…’

‘Je naam?’

‘Samwel. Samwel Tarling.’

De man schreef de naam in zijn grootboek en wuifde met zijn ganzenveer naar een bank langs de wand. ‘Ga zitten. Je wordt geroepen als ze je hebben willen.’

Sam nam op de bank plaats.

Anderen kwamen en gingen. Sommigen leverden berichten af en gingen weer weg. Sommigen spraken met de man op de verhoging en werden door de deur achter hem een wenteltrap op gestuurd. Sommigen voegden zich bij Sam op de bank om te wachten tot hun naam zou worden afgeroepen. Een paar van degenen die werden opgeroepen, waren na hem binnengekomen, dat wist hij vrijwel zeker. Na de vierde of vijfde keer dat dat gebeurde, stond hij op en liep het vertrek weer door. ‘Hoe lang gaat het nog duren?’

‘De seneschalk is een belangrijk man.’

‘Ik kom helemaal van de Muur.’

‘Dan zal het je geen moeite kosten om nog iets verder te lopen.’ Hij wuifde met zijn ganzenveer. ‘Naar die bank daar, onder het raam.’

Sam ging naar de bank terug. Er verstreek weer een uur. Anderen kwamen binnen, spraken met de man op de verhoging, wachtten even en werden doorgestuurd. Al die tijd keurde de bewaker Sam geen blik waardig. De mist buiten werd dunner naarmate de dag vorderde en flets zonlicht viel schuin door de ramen naar binnen. Hij betrapte zich erop dat hij naar de stofdeeltjes keek die in het licht dansten. Een gaap ontsnapte hem, en toen nog een. Hij pulkte aan een kapotte blaar op zijn handpalm. Daarna leunde hij achterover en sloot zijn ogen.

Hijmoest ingedommeld zijn. Het volgende waar hij zich van bewust was, was dat de man op het podium een naam riep. Sam kwam zwaaiend overeind maar ging weer zitten toen hij zich realiseerde dat het niet zijn naam was.

‘Je moet Lorcas een penning toestoppen, anders zit je hier over drie dagen nog te wachten,’ zei een stem naast hem. ‘Wat voert de Nachtwacht naar de Citadel?’

De spreker was een slanke, tengere, knappe jongeman, gekleed in hozen van hertenleer en een nauwsluitend pantserhemd met ijzeren noppen. Zijn huid had de kleur van lichtbruin bier en hij had een bos dikke zwarte krullen die boven zijn grote, zwarte ogen in een V uitliepen. ‘De Opperbevelhebber is bezig de verlaten kastelen te herstellen,’ legde Sam uit. ‘We hebben meer maesters nodig, voor de raven… zei je een penning?’

‘Een penning is genoeg. Voor een zilveren hertenbok draagt Lorcas je op zijn rug omhoog naar de seneschalk. Hij is al vijftig jaar acoliet. Hij heeft een hekel aan novicen, vooral aan novicen van edele geboorte.’

‘Hoe wist je dat ik van edele geboorte ben?’

‘Op dezelfde manier als jij weet dat ik half Dorns ben.’ Die mededeling werd glimlachend gedaan, met een slepende Dornse tongval.

Sam groef naar een penning. ‘Ben jij novice?’

‘Acoliet. Alleras, door sommigen de Sfinx genoemd.’

Bij die naam ging er een schok door Sam heen. ‘De Sfinx is het raadsel, niet degene die het opgeeft,’ flapte hij eruit. ‘Weet jij wat dat betekent?’

‘Nee. Is het een raadsel?’

‘Ik wilde dat ik het wist. Ik ben Samwel Tarling. Sam.’

‘Aangenaam kennis te maken. En wat heeft Samwel Tarling bij aartsmaester Theobald te zoeken?’

‘Is dat de seneschalk?’ zei Sam, in de war gebracht. ‘Maester Aemon zei dat hij Norren heette.’

‘Niet sinds de laatste twee wisselingen. Er is ieder jaar een nieuwe. Het ambt wordt vervuld door middel van loting onder de aartsmaesters, die het voor het merendeel als een ondankbare taak beschouwen die hen van hun echte werk afhoudt. Dit jaar trok aartsmaester Walgraaf de zwarte steen, maar Walgraaf heeft ze niet meer helemaal op een rijtje, dus trad Theobald naar voren en zei dat hij deze termijn wel zou dienen. Het is een barse kerel, maar wel een goeie. Zei je maester Aemon?’

‘Inderdaad.’

‘Aemon Targaryen?’

‘Ooit wel. De meesten noemden hem gewoon maester Aemon. Hij overleed tijdens onze reis naar het zuiden. Hoe komt het dat je hem kent?’

‘Hoe zou ik hem niet kunnen kennen? Hij was meer dan alleen de oudste nog levende maester. Hij was de oudste man van heel Westeros en heeft meer geschiedenis meegemaakt dan aartsmaester Perestan ooit heeft geleerd. Hij had ons heel veel kunnen vertellen over de regeringsperioden van zijn vader en zijn oom. Hoe oud was hij eigenlijk, weet je dat ook?’

‘Honderdtwee.’

‘Wat deed hij op die leeftijd op zee?’

Sam zon even op die vraag, zich afvragend hoeveel hij kon zeggen. De sifinx is het raadsel, niet degene die het opgeeft. Zou maester Aemon deze Sfinx bedoeld kunnen hebben? Het leek onwaarschijnlijk. ‘Opperbevelhebber Sneeuw heeft hem weggestuurd om zijn leven te redden,’ begon hij aarzelend. Hij vertelde met enige verlegenheid over koning Stannis en Melisandre van Asshai, met de bedoeling het daarbij te laten, maar van het een kwam het ander, en zo kwam hij te spreken over Mans Roover en zijn wildlingen, konings bloed en draken, en voor hij het wist kwam de rest er ook uit rollen: de geesten op de Vuist der Eerste Mensen, de Ander op zijn dode paard, de moord op de Ouwe Beer in Crasters Burcht, Anje en hun vlucht, Witboom en Kleine Paultje, Koudehanden en de raven, Jons verheffing tot Opperbevelhebber, de Merel, Dareon, Braavos, de draken die Xhondo in Qarth had gezien, de Kaneelwind en alles wat maester Aemon tegen het einde had gefluisterd. Het enige wat hij achterhield waren de geheimen die hij had gezworen te bewaren, over Bran Stark en zijn metgezellen en over de baby’s die Jon had verwisseld. ‘Daenerys is de enige hoop,’ besloot hij. ‘Aemon zei dat de Citadel haar meteen een maester moest sturen om haar naar huis te halen, naar Westeros, voordat het te laat is.’

Alleras luisterde aandachtig. Zo nu en dan knipperde hij met zijn ogen, maar hij lachte niet en onderbrak het verhaal ook niet. Toen Sam uitgesproken was, raakte hij met een slanke, bruine hand zachtjes diens onderarm aan en zei: ‘Hou je penning maar, Sam. Theobald zal de helft hiervan niet geloven, maar sommige anderen geloven het misschien wel. Wil je met mij meegaan?’

‘Waarheen?’

‘Om met een aartsmaester te spreken.’

Je moet het ze vertellen, Sam, had maester Aemon gezegd. Je moet het aan de aartsmaesters vertellen.’Best.’ Hij kon morgenochtend altijd nog naar de seneschalk gaan met een penning in zijn hand. ‘Hoe ver is het?’

‘Niet ver. Het Raveneiland.’

Ze hadden geen boot nodig om het Raveneiland te bereiken; het was door middel van een verweerde houten ophaalbrug met de oostoever verbonden. ‘De Raventil is het oudste gebouw van de Citadel,’ zei Alleras tegen hem terwijl ze het traag stromende water van de Honingweijn overstaken. ‘In het Heldentijdperk schijnt dit het fort van een piratenaanvoerder te zijn geweest die hier zat om schepen te beroven die de rivier kwamen afzakken.’

De muren waren met mos en slingerplanten begroeid, zag Sam, en over de borstwering liepen raven in plaats van boogschutters. De brug was al sinds mensenheugenis niet meer opgehaald.

Tussen de kasteelmuren was het koel en schemerig. Een oeroude weirboom nam de hele tuin in beslag, zoals hij dat al had gedaan sinds deze muren waren opgetrokken. Het gezicht dat in de stam was uitgesneden was overwoekerd door hetzelfde paarse mos dat zwaar aan de bleke boomtakken hing. De helft van de takken leek dood, maar elders ritselden nog wat rode bladeren, en daar streken de raven bij voorkeur neer. De boom zat er vol mee en in de boogvensters boven hun hoofd zaten er nog meer, om de hele binnenplaats heen. De grond lag bezaaid met hun uitwerpselen. Toen ze de binnenplaats overstaken, fladderde er een over hun hoofd en hoorde hij de anderen tegen elkaar krassen. ‘De vertrekken van aartsmaester Walgraaf zijn in de westtoren, onder het witte-roekenhuis,’ zei Alleras tegen hem. ‘De witte en de zwarte raven ruziën als Dorners en Markbewoners, dus worden ze uit elkaar gehouden.’

‘Zal aartsmaester Walgraaf begrijpen wat ik hem vertel?’ vroeg Sam zich af. ‘Je zei dat hij ze niet meer helemaal op een rijtje had.’

‘Hij heeft goede en slechte dagen,’ zei Alleras, ‘maar Walgraaf is niet degene die je gaat opzoeken.’ Hij opende de deur naar de noordtoren en begon te klimmen. Sam klauterde achter hem aan de trap op. Boven zich hoorde hij ge fladder en gepruttel en hier en daar een boze kreet: de raven maakten er bezwaar tegen dat ze werden gewekt.

Boven aan de trap zat een bleke, blonde jongeling van ongeveer Sams leeftijd voor een met ijzer beslagen eikenhouten deur aandachtig met zijn rechteroog naar een kaarsvlam te staren. Het linker ging schuil achter een lok asblond haar. ‘Wat probeer je te zien?’ vroeg Alleras hem. ‘Je lotsbestemming? Je dood?’

De blonde jongeling wendde zich van de kaars af en knipperde met zijn ogen. ‘Naakte vrouwen,’ zei hij. ‘Wie mag dit wel wezen?’

‘Samwel. Een nieuwe novice die de Magus komt opzoeken.’

‘De Citadel is niet meer wat ze geweest is,’ klaagde de blonde jongeman. ‘Ze nemen tegenwoordig ook alles aan. Vale honden en Dorners, varkenshoeders, kreupelen, halve garen en nu weer een walvis in het zwart. En ik dacht nog wel dat leviathans grijs waren.’ Een korte, groen-met-goud gestreepte cape hing over zijn ene schouder gedrapeerd. Hij was heel knap, al keek hij achterbaks en had hij een wrede mond.

Sam herkende hem. ‘Leo Tyrel.’ Toen hij de naam zei, kreeg hij het gevoel dat hij nog steeds een jongen van zeven was die het elk moment in zijn hozen kon doen. ‘Ik ben Sam, uit Hoornheuvel, de zoon van heer Randyl Tarling.’

‘Is het heus?’ Leo bekeek hem nog eens. ‘Ja, warempel. Je vader heeft ons allemaal verteld dat je dood was. Of was de wens slechts de vader van de gedachte?’ Hij grijnsde. ‘Ben je nog steeds zo’n lafbek?’

‘Nee,’ loog Sam. Dat had Jon verordonneerd. ‘Ik ben achter de Muur geweest en heb aan veldslagen deelgenomen. Ze noemen me Sam de Doder.’ Hij wist niet waarom hij het zei. De woorden kwamen er gewoon uitrollen.

Leo lachte, maar voordat hij antwoord kon geven, ging de deur achter hem open. ‘Naar binnen, Doder,’ grom de man in de deuropening. ‘En jij ook, Sfinx. Nu.’

‘Sam,’ zei Alleras, ‘dit is aartsmaester Marwyn.’

Marwyn droeg een keten van vele metalen om zijn stierennek. Afgezien daarvan leek hij meer op een boef uit het havenkwartier dan op een maester. Zijn hoofd was te groot voor zijn lijf, en zoals het vanaf zijn schouders naar voren stak, in combinatie met die baksteen van een kaak, zag het eruit alsof hij op het punt stond iemands hoofd eraf te rukken. Hoewel kort en gedrongen was hij vlezig van borst en schouders, met een ronde, keiharde bierbuik, zodat de snoeren van het leren wambuis dat hij in plaats van gewaden droeg, heel strak stonden. Borstelig wit haar groeide uit zijn oren en neusgaten. Hij had een vooruitstekend voorhoofd, zijn neus was meer dan eens gebroken en op zijn tanden zaten rode vlekken van het zuurblad. Hij had de grootste handen die Sam ooit had gezien.

Toen Sam aarzelde, greep een van die handen hem bij de arm en trok hem met een ruk de deur binnen. De kamer daarachter was groot en rond. Boeken en perkamentrollen lagen overal over de tafels verspreid of vier voet hoog op de vloer opgestapeld. De stenen wanden waren met verbleekte gobelins en gehavende landkaarten bedekt. In de haard brandde een vuur onder een koperen ketel. Wat er ook in zat, het rook aangebrand. Afgezien daarvan was het enige licht afkomstig van een lange, zwarte kaars in het midden van de kamer.

De kaars was onaangenaam fel. Er was iets raars mee aan de hand. De vlam flakkerde niet, zelfs niet toen aartsmaester Marwyn de deur zo hard dichtsloeg dat er papieren van de dichtstbijzijnde tafel waaiden. Het licht had ook een vreemd effect op kleuren. Wit scheen zo fel als vers gevallen sneeuw, geel glansde als goud, rood vlamde, maar de schaduwen waren zo zwart dat ze wel gaten in de wereld leken. Sam merkte dat hij stond te staren. De kaars zelf was drie voet hoog en slank als een kling, geribbeld en gedraaid en glinsterend zwart. ‘Is dat… ?’

‘…obsidiaan,’ zei de andere man in de kamer, een bleke, mollige jonge kerel met een ziekelijk gezicht, ronde schouders, zachte handen, dicht bij elkaar staande ogen en etensvlekken op zijn gewaden.

‘Zeg maar drakenglas.’ Aartsmaester Marwyn wierp een korte blik op de kaars. ‘Het brandt, maar het brandt niet op.’

‘Waar teert de vlam dan op?’ vroeg Sam.

‘Waarop teert het vuur van een draak?’ Marwyn ging op een kruk zitten. ‘Alle Valyrische toverkunst was in bloed of vuur geworteld. De tovenaars van de Vrijplaats konden met behulp van een van deze glazen kaarsen over bergen, zeeën en woestijnen heen kijken. Ze konden iemands dromen betreden en hem visioenen bezorgen en over de halve wereld heen met elkaar spreken, als ze voor die kaarsen zaten. Wat denk je, zou dat nuttig wezen, Doder?’

‘We zouden geen raven meer nodig hebben.’

‘Alleen nog na veldslagen.’ De aartsmaester pelde een zuurblad van een baal, propte het in zijn mond en begon erop te kauwen. ‘Vertel me alles wat je onze Dornse sfinx hebt verteld. Ik weet er heel veel van, maar een paar kleine onderdelen zijn misschien aan mijn aandacht ontsnapt.’

Hij was geen man waar je nee tegen zei. Sam aarzelde even en deed toen nogmaals zijn relaas terwijl Marwyn, Alleras en de andere novice luisterden. ‘Maester Aemon meende dat Daenerys Targaryen de vervulling van een profetie was… zij, niet Stannis, noch prins Rhaegar, noch het prinsje wiens hoofd tegen de muur werd ingeslagen.’

‘Geboren te midden van zout en rook, onder een bloedende ster. Ik ken de profetie.’ Marwyn wendde zijn hoofd af en spuwde een klodder rood slijm op de vloer. ‘Niet dat ik daarop af zou gaan. Gorghan van Oud Ghis heeft eens geschreven dat een profetie net een verraderlijke vrouw is. Ze neemt je lid in haar mond, en je kreunt van genot en denkt: wat lekker, wat fijn, wat heerlijk is dit… en dan klappen haar kaken op elkaar en verkeert je gekreun in gekrijs. Dat is de aard van profetieën, zei Gorghan. Ze bijten je telkens weer je pik af.’ Hij kauwde even. ‘Maar toch…’

Alleras kwam naast Sam staan. ‘Aemon zou naar haar toegegaan zijn, als hij het had kunnen opbrengen. Hij wilde dat wij haar een maester zouden sturen om haar raad te geven, te beschermen en veilig thuis te brengen.’

‘Is dat zo?’ Aartsmaester Marwyn haalde zijn schouders op. ‘Misschien is het dan goed dat hij is gestorven voordat hij Oudstee bereikte. Anders hadden de grauwe schapen hem misschien moeten doden, en dan hadden die arme donders nu hun gerimpelde handen zitten te wringen.’

‘Hem doden?’ zei Sam geschokt. ‘Waarom?’

‘Als ik je dat vertel, moeten ze jou misschien ook doden.’ Marwyn glimlachte, een akelig lachje terwijl het sap van het zuurblad rood tussen zijn tanden door liep. ‘Wie denk je dat de vorige keer al die draken heeft gedood? Dappere drakendoders, gewapend met een zwaard?’ Hij spuwde. ‘In de wereld die de Citadel bouwt is geen plaats voor toverkunsten, profetieën of glazen kaarsen, en al helemaal niet voor draken. Vraag je maar eens af waarom Aemon Targaryen zijn leven op de Muur mocht vergooien terwijl hij recht had op een opleiding tot aartsmaester. Dat kwam door zijn bloed Hij was niet te vertrouwen. Evenmin als ik dat ben.’

‘Wat gaat u doen?’ vroeg Alleras, de Sfinx.

‘In Aemons plaats naar de Baai der Slavenhandelaren gaan. Het zwanenschip dat de Doder heeft afgeleverd, voldoet vermoedelijk aardig aan mijn behoeften. De grauwe schapen zullen hun mannetje op een galei meesturen, daar twijfel ik niet aan. Als de winden gunstig zijn, bereik ik haar het eerst.’ Marwyn wierp weer een blik op Sam. Jij… jij kunt het beste hier blijven om je keten te smeden. Als ik jou was, zou ik het snel doen. Er komt een tijd dat je nodig zult zijn op de Muur.’ Hij wendde zich tot de novice met het ziekelijke gezicht. ‘Zoek een droge cel op voor Doder. Hij slaapt hier en zal je helpen met het verzorgen van de raven.’

‘M-m-maar,’ pruttelde Sam, ‘de andere aartsmaesters dan… de seneschalk… wat moet ik tegen hen zeggen?’

‘Hoe wijs en goed ze zijn. Dat Aemon je heeft bevolen je aan hen ter beschikking te stellen. Zeg dat je er altijd van hebt gedroomd op een dag de keten te mogen dragen en het nut van het algemeen te mogen dienen, dat dienen de hoogste eer is en gehoorzaamheid de hoogste deugd. Maar zeg niets over profetieën of draken, tenzij je van havermout met gif houdt.’ Marwyn griste een vlekkerige leren mantel van een haak bij de deur en bond die vast. ‘Sfinx, zorg voor die jongen.’

‘Dat zal ik doen,’ antwoordde Alleras, maar de aartsmaester was al weg. Ze hoorden zijn laarzen de trap af klossen.

‘Waar is hij naar toe?’ vroeg Sam verbijsterd.

‘Naar de haven. De Magus is er de man niet naar om zijn tijd te verspillen.’ Alleras glimlachte. ‘Ik moet je iets bekennen. Onze ontmoeting was geen toeval, Sam. Ik was door de Magus gestuurd om je op te pikken voordat je Theobald te spreken kreeg. Hij wist dat je in aantocht was.’

‘Hoe?’

Alleras knikte naar de glazen kaars.

Sam staarde even naar de vreemde, lichte vlam. Toen knipperde hij met zijn ogen en wendde zijn blik af. Buiten het raam werd het donker.

‘In de westtoren is een lege slaapcel onder de mijne, met een trap die rechtstreeks omhoog leidt naar Walgraafs vertrekken,’ zei de jongeling met het ziekelijke gezicht. ‘Als je het niet erg vindt om de raven te horen krassen, heb je een mooi uitzicht op de Honingweijn. Is dat goed?’

‘Best.’ Hij moest toch ergens slapen.

‘Ik breng je wat wollen dekens. Stenen muren koelen ’s nachts erg af, zelfs hier.’

‘Bedankt.’ Iets aan deze bleke, zachte jongeling beviel hem niet, maar hij wilde niet onbeleefd zijn, dus voegde hij eraan toe: ‘Ik heet eigenlijk geen Doder. Ik ben Sam. Samwel Tarling.’

‘Ik ben Koppie,’ zei de ander, ‘net als de varkenshoeder.’

Ondertussen, op de Muur…

‘Hé, wacht eens even!’ zeggen sommige lezers nu misschien. ‘Wacht eens even, wacht eens even! Waar zijn Dany en de draken? Waar is Tyrion? We hebben Jon Sneeuw bijna niet gezien. Dit kan niet alles zijn…’

Inderdaad. Er komt nog meer. Een volgend deel, net zo dik als dit.

Ik ben niet vergeten over de overige personages te schrijven. Integendeel. Ik heb een heleboel over hen geschreven. Honderden bladzijden. Tientallen hoofdstukken. Ik zat nog steeds te schrijven toen het me begon te dagen dat het boek te dik was geworden om in een keer te publiceren… en dat het nog lang niet af was. Om het hele verhaal te vertellen, moest ik het boek in stukken opdelen.

De eenvoudigste manier om dat te doen zou zijn geweest om te nemen wat ik had, dat doormidden te hakken en te eindigen met ‘Wordt vervolgd.’ Maar hoe langer ik daar over nadacht, hoe sterker ik het gevoel kreeg dat de lezers meer zouden hebben aan een boek dat het hele verhaal van de helft van de personages vertelde, dan aan een dat de helft van het verhaal van alle personages vertelde. Dus besloot ik het langs die weg te doen.

Tyrion, Jon, Dany, Stannis en Melisandre, Davos Zeewaard en alle andere graag geziene of graag gehate personages komen volgend jaar aan de beurt (dat hoop ik althans van harte) in Een dans met draken, dat zich zal concentreren op de gebeurtenissen langs de Muur en aan de overkant van de zee, zoals het huidige boek zich concentreerde op Koningslanding.

George R. R. Martin

juni 2005

Content

George R.R. Martin
Een feestmaal voor kraaien

Proloog

De profeet

De kapitein van de wacht

Cersei

Briënne

Samwel

Arya

Cersei

Jaime

Briënne

Sansa

De Dochter van de Kraken

Cersei

De bezoedelde ridder

Briënne

Samwel

Jaime

Cersei

De ijzerkapitein

De verdronken man

Briënne

De koninginnenmaker

Arya

Alayne

Cersei

Briënne

Samwel

Jaime

Cersei

De zeerover

Jaime

Briënne

Cersei

Jaime

Kat van de Kanalen

Samwel

Cersei

Briënne

Jaime

Cersei

De prinses in de toren

Alayne

Briënne

Cersei

Jaime

Samwel

Ondertussen, op de Muur…